Hypochondrie - forum lotgenoten

Dag Jill,

Dit kan zeker door stress komen. De kans dat het stress gerelateerd is, is zelfs behoorlijk groot. Uiteraard bij twijfel, altijd even langs de huisarts gaan. Op dit moment heb ik ook met enige regelmatig een stekend, soms licht branderig gevoel bij de aanhechting van mijn borstbeen en de ribben, dat soms doorloopt naar de zijkant van mijn borst of schouder (zowel links als rechts). Mogelijk is dit bij mij een uiting van het syndroom van Tietze. Dit is een vrij onschuldig, maar vervelend gevoel dat reumatisch van aard is: een ontstekingsreactie van het kraakbeen. Ik weet niet of dit bij jou ook speelt, maar je zou het eens kunnen opzoeken, dan wel vaststellen door je huisarts.

Fijn dat je hier je verhaal komt doen. Ik vind het steeds weer dapper dat lotgenoten hun verhaal op deze manier uiten. Het is een vrijbrief om verbinding te zoeken en je hierdoor hopelijk, minder alleen te voelen.
Vervelend om te horen dat je door iets traumatisch deze angstvorm hebt ontwikkeld. Weet dat je hier niet alleen in staat. Ik zit nu ook middenin een periode van hypochondrie waar ik ook de hele dag (en deels 's nachts; wanneer ik weer eens met hartkloppingen wakker schiet) mee bezig ben. Heel af en toe, zoals ik dat gisteravond had tijdens het lezen van een fijn boek, ontstaat er ineens een enorme rust in mijn lijf. En hoewel het van korte duur is, kan dat een gelukzalig gevoel geven. En een ander moment kan ik zo een halfuur alleen maar huilen (Gabor Maté zal trots op me zijn ☺️).

Ik las gisteren nog een prachtige passage en metafoor uit het boek 'Vluchtheuvel' van Lidewey van Noord, iets wat je breed kunt interpreteren: 'Ze zeggen altijd dat tijd alle wonden heelt, maar dat is onzin. Tijd heelt niet. [...] Kennelijk had ik die gevoelens simpelweg in een weckpot gestopt, de deksel strak dichtgeklemd en de pot in de kelder gezet, uit het zicht. Vermoedelijk was het rubbertje inmiddels zo uitgedroogd dat er af en toe iets uit de pot ontsnapte. [...] Het gemis wordt niet minder. Het wordt draaglijker, omdat de wond minder vaak wordt opengehaald.'

Ik lig sinds een aantal weken ook iedere avond op een spijkermat. Ik was er eerst wat sceptisch over, maar het brengt mij tijdens en nadien veel rust.

Hopelijk vind je hier meer steun van de vele reacties. Het ga je goed.

Hey Mark!

Dankjewel voor je tijd om hierop te reageren dat waardeer ik echt enorm! En hartelijk dank voor de tips van de spijkermat en het lezen. Fijn om te horen dat je het je helpt! Ik ga het zeker uitproberen dankjewel! Fijne avond en voor jou hetzelfde :)

Zeer herkenbaar. Die hartkloppingen in de nacht zijn veelal een uiting van wat er overdag (of de afgelopen tijd) is gebeurt. Het kan goed zijn dat je de afgelopen dagen als redelijk rustig hebt ervaren. En toch is er iets wat verwerkt moet worden, iets wat juist in de nacht gebeurt. Dat is hét moment van verwerken. Ik heb er de laatste weken ook bijna iedere nacht mee te maken. En iedere keer voelt het zeer onprettig. Zelf lukt het me nog niet goed, maar het belangrijkste is vertrouwen hebben dat het oké met je is, en dat dit puur een uiting is van stress, angst, spanning o.i.d. (er van uitgaande dat je verder gezond bent uiteraard).
Soms helpt het om simpelweg te blijven liggen en wachten tot je wat gekalmeerd bent met eventueel daarna bijvoorbeeld een soort hartcoherentie-oefening te doen, of iets langer bewust uitademen dan in. Je geeft hiermee het signaal af dat je veilig bent ondanks je hartkloppingen die je net hebt gehad. En soms helpt het om toch even uit bed te gaan en een kop thee te drinken of inderdaad te lezen.
Sporten kan zeker helpen, maar ik denk dat het goed is om dat met een rustige intensiteit te doen. Misschien weet je je omslagpunt mbt je hartslag. Dan zou je daar op kunnen sporten zonder dat je te snel of te vaak in je anaerobe zone te komen.

En uiteraard kan het goed zijn om eens langs je huisarts te gaan, wellicht kan de POH je helpen met het in kaart brengen van de spanningen/stress die je ervaart.

Nog een ander iets. In een reactie op een andere post gaf ik nog aan dat een spijkermat bij mij helpt om in ieder geval rustiger de nacht in te gaan. Ik zie namelijk steeds vaker op tegen de nacht (iets wat ook evolutionair gezien best logisch is). Maar je zou ook iets anders kunnen doen om je lichaam en geest rustig klaar te stomen voor de nacht. Een oefening die ik vrij regelmatig doe is de TRE (Tension en Trauma Releasing Exercise). Interessant om niet alleen je dagelijkse, maar ook chronische spanningen letterlijk kwijt de trillen, net als veel dieren dit doen: even de spanning van je afschudden.
De hartkloppingen in de nacht, hoe vervelend ook, geven wel een duidelijk signaal dat je sympaticus mogelijk te actief is, dat er wellicht emoties zijn die doorleeft moeten worden. Sporten in de avond (mocht je dat doen) kan dit systeem ook overactief maken. Dit kan zorgen voor een (tijdelijke) disbalans in je metabolisme. En wellicht is het iets hormonaals. Maar grote kans dat het 'slechts' uitingen van stress/angsten zijn.

Ah ha niet fijn eh. En ergens weet je realistisch gezien dat dat niet alle 3 kan tegelijkertijd, maar je kan soms ook niet de (pijn)klachten verklaren wat zorgt voor allerlei diagnoses tot dingen medisch zijn uitgesloten. Ik had laatst ook bult in mn nek etc. Bang voor hodgkin of uitzaaiing maar op echo zagen ze wel wat vergrote lymfeklieren, maar niks bijzonders. En na 3 maanden is de bult eindelijk weg. Dus paar dagen gaat het goed totdat ik deze week ineens extreme buikpijn heb, met name rechtsonder, en ook ongesteld moet worden. Maar deze pijn nooit zo op gehad en denk dan gelijk aan eierstokkanker of baarmoeder(hals)kanker. Om gek van te worden pff. En zo blijf je als hypochonder bezig en is het altijd lastig wanneer is het nu echt een alarm signaal en moet je er iets mee en wanneer zit je jezelf vooral gek te maken. Mijn man zegt steeds goed bedoelt dat het niks is, Maarja neem ik niet graag aan want ja hij is geen arts..

Ik heb al enkele jaren verdikte klieren aan beide zijden van mijn hals. De ene kant nog dikker dan de andere. Twee maal een echo laten doen en daarna nog eens bij een oncoloog klinisch laten nakijken; telkens het verdict “gespierde speekselklieren, niet verdacht”.
Onlangs heb ik voor iets anders een full body scan gehad en ook nu is daar niets uitgekomen. We zijn intussen al vier jaar verder met dikke klieren.

Mijn HA zei me dat dat kan dat ik ooit eens een infectie heb gehad (klierkoorts bv.), wat ervoor zorgt dat de klieren opzwellen. Het kan dan dat die nooit meer volledig ontzwellen.

Ik zou het dus gewoon een beetje opvolgen en misschien over een jaar nog eens een echo laten nemen. Als die onveranderd is, loslaten :-).

Dankjewel voor de reactie! Ja ergens dacht ik inderdaad ik ga er maar vanuit dat het nu bij mij hoort. Zeker omdat het steeds wisselt in grootte en soms weer bijna weg is. Maar toch roept “het stemmetje” soms harder. Afgelopen 2 dagen ook witte stippen op m’n amandelen gehad dus waarschijnlijk toch een infectie oid waar ze op gereageerd hebben. Maar blijf het inderdaad in de gaten houden.

Ik heb dat ook gehad, ik werd er helemaal panisch van.
Wel is mij toen verteld dat hoe meer je er aan voelt, hoe geirriteerder ze worden... dus dan blijven ze langer vergroot

Ja hij is na 4 maanden eindelijk verdwenen gelukkig. En dan gaat het een paar dagen goed en doet de volgende lichamelijke klacht zich weer aan waardoor je weer met een andere angst zit. Pff het is soms zo vermoeiend allemaal. Nu weer aantal dagen last van rechter eierstok. Normaal denk je ovulatie. Maar zit op dag 30 van menstruatie en gemiddeld is het 31 dagen. Deze pijn nog nooit zo ervaren. Dus dan gelijk weer de angst en paniek voor het volgende. Ga dan ook echt het liefste weeer naar de huisarts..

Hey!

Ik heb een bult op mijn nek (net naast mijn ruggengraat) én om het nog beter te maken heb ik op dezelfde hoogte een ruggenmergletsel waarvan ze (nog) niet weten hoe of wat de oorzaak is. Ik dacht dus ook gelijk foute boel. Ik kon het na twee weken nog niet loslaten en ben naar de HA geweest en daarna naar een particulier radioloog. Die heeft een echo genomen en zag niets afwijkends. Kan gewoon anatomisch zo zijn dat ik nu toevallig heb ontdekt omdat ik hyperalert ben op alles in die regio van mijn lichaam.
Toen hij zei dat hij er zeker van was, heb ik het ook gewoon los kunnen laten. Het is nog steeds hetzelfde - nu een maand later - en was ik niet geweest, maakte ik me waarschijnlijk nog steeds zorgen.

Kijk het even aan of het weggaat of vermindert. Zo niet, gewoon afspraak maken en gaan. Komt goed!

Hey!

Bedankt voor de reactie!

Weten ze wat het wel was? Ik kan op internet nergens iets vinden wat er op lijkt qua plaatje.

De radioloog zag letterlijk niets. Dat kan komen door een plaatselijk dikkere huid of een gespannen spier of zo.

Hoi Eva, ik heb wel interesse en zou graag meer willen weten.. hoe nu verder? Groet!

Hoi Eva, ik zou je graag willen helpen hiermee! Liefs Michelle

Dag S. en Michelle,

Wat goed om te horen. Mijn berichtjes komen er steeds niet door, ik denk dat ik geen mailadres mag plaatsen hier.

Dus ik probeer het even zo:
Kunnen jullie me een berichtje sturen via Facebook?

Mijn naam is Eva Vloon, en ik heb veel krullen en een rood shirt aan, haha!

Dan kunnen we misschien even wat het uitgebreider met elkaar praten.

Groeten,
Eva

Hi Eva,

Ik ben ook wel geïnteresseerd om je hierbij te helpen.

Groet,
Marc

Hoi Eva, ik heb twee keer geprobeerd je een bericht te sturen via Facebook, zoals je hierboven voorstelde, maar het lukt niet. Heb je misschien ingesteld staan dat niet-vrienden je geen berichten kunnen sturen? Groet! S.

Alles wat kan gedaan worden om deze ziekte te begrijpen zou ik doen.De hersenen zijn ook een orgaan die niet goed kan functioneren.Alleen heel moelijk voor andere om te begrijpen.

Ik heb sinds 2020 het brandend mond syndroom. Mijn tong brandt nooit helemaal, soms li, soms re en soms in het midden. Mijn keelholte brandt soms ook. Het laatste jaar minder last van, maar helemaal weg is het niet.
Voor mij was dit ook een mega trigger om angst te hebben voor iets heel ernstigs.

Bedankt voor je reactie ik vind het echt heel angstig ben vandaag bij de huisarts geweest ervoor me tong had nu ook wat rode plekjes en me keel ook vind het zo eng en eten en drinken is nu ook pijnlijk ik word gek van me angsten

Heb ik ook gehad. Branderige tong en keel en mond. Een vraagje, drink je regelmatig en veel alcohol.? Ik wel. Ben minder gaan drinken en het Branderige gevoel id een stuk minder.

Ja..heb ik ook gehad…nu steeds een zure smaak in de mond

heb ook vaak last van brandende tong. verschillende malen bij tandarts, stomatoloog, huisarts, neus keel oor arts geweest. eerlijk ze weten het gewoon niet en geven het dan uiteindelijk de naam burning mouth syndroom. Angst, stress en focus op de pijn doen de pijn duidelijk verergeren.
ook droge mond verergert de pijn en ook een droge mond kan komen door stress en angst.

Hoi, die angsten zijn normaal. Je hebt in het ziekenhuis gelegen voor allerlei onderzoeken en je maakt je zorgen. Je schrijft dat alle onderzoeken goed waren? Hou je daaraan vast. Ik weet hoe moeilijk het is. Die angsten die we allemaal meemaken zijn vreselijk. En Google, zoek niks op want op Google staat van alles en dan maken wij ons meer zorgen. Hoe voel je je inmiddels?

Dag Vanessa,
Bedankt voor je antwoord. Ik voel me nog steeds hetzelfde. Ben gisteren langs een psycholoog geweest die de opstart van Escitalopram voorstelde (5mg) om het “donkere randje” ervan af te halen. Ik ben op dit moment zo ver heen dat het me angstig maakt om over de toekomst na te denken, want automatisch komt de vraag tegelijkertijd op of ik er nog zal zijn (ja, vreselijk). Op dit moment ben ik overgevoelig voor de gedachte dat gezondheid iets fragiel is, of zo lijkt het voor mij toch. Ik bekijk de wereld gewoon met een bril van angst in plaats van met een bril van vertrouwen. Heb het gevoel dat ik het noorden even kwijt ben…

Het kan zijn dat 5mg te weinig is voor jou. Bij mij duurde het ook even voordat ik effecten merkte. Je lichaam moet even wennen. In het begin kunnen de angsten erger worden. Heb ik ook meegemaakt. Echt zo herkenbaar. Hoe is het vandaag?

Hey Vanessa,
Verschrikkelijk. Ging vandaag voor het eerst weer werken en ik liep de hele dag enorm gespannen en angstig rond. Had ook meer last van de restsymptomen, wat mijn emoties nog verder aanwakkerde. Mijn gedachten gaan van hot naar her, ook naar de ergste scenario’s die door scans inmiddels zo goed als uitgesloten zijn (tumor). Ze kunnen het nooit 100% uitsluiten zei de neuroloog, maar wel 99,99%, en toch blijft dat door mijn hoofd spoken. Wanneer ik mezelf weer een beetje moed heb ingepraat, landt het besef dat wat het meest waarschijnlijk is (MS) ook geen lachertje is, hoewel wel leefbaar geworden in de laatste jaren met grote sprongen qua medicatie.
En zo gaat de gedachtenmolen maar voort. Het is allemaal nog maar kortgeleden natuurlijk, maar toch ook niet als je ermee rekening houdt dat ik sedert dien chronisch gestresseerd en paniekerig rondloop, wat ook weer een aanslag is op mijn lichaam en wat het ook mag zijn. Zo ben ik dan weer bang dat ik de kleine kans dat het iets eenmaligs was (en omkeerbaar mits regulering van stress en een wat gezonde leefstijl) aan het verbrodden ben.
Ik denk alleen maar ‘waar ben ik in godsnaam in beland’..

Sorry Vanessa, ik had niet door dat ik helemaal nog niet had uitgewijd omtrent de reden van mijn ziekenhuisopname. Maar, dat dus.. “meest waarschijnlijk neuroinflammatoire aandoening met dd x MS, MOGAD, NMO of (als ik geluk heb) ADEM (monofasisch meestal). Bon, de opname op zich en alle scans (waaronder 2x PET en de wachttijden) waren traumatische ervaringen op zich. Ik hoef het je waarschijnlijk niet uit te leggen.

Ik begrijp jou helemaal. Het wachten op onderzoeken/uitslagen is echt niet fijn. We maken ons zorgen en die angsten zijn vreselijk. Het beheerst je hele dag en daarom is het belangrijk dat je een manier vindt om rustiger te worden. Ik weet het, het is niet makkelijk. Wat zeiden de artsen? Volgen meer scans, onderzoeken? Hoe lang slik je Citalopram?

Nu ben ik eventjes ziekenhuis- en scanvrij. Over zes maand volgen opvolg MRI’s, waar ik nu dus al mentaal mee bezig ben. De artsen zeiden dat ze het op dit moment ook niet kunnen zeggen wat ik heb (gehad). Vandaar de voorlopige meest waarschijnlijke differentiële diagnoses die ik hierboven vermeldde. De tijd moet het uitwijzen (voor MS of NMO zijn twee letsels nodig, in heb er nu maar één). Als er over zes maand niets is bijgekomen (🤞🏼🤞🏼) dan is een monofasisch event waarschijnlijker.

Ik ben gestopt met escitalopram. Ik kreeg enorme bijwerkingen die leken op de initiële symptomen van neuro-inflammatie, waardoor ik onmogelijk kon uitmaken of het de antidepressiva was of een nieuwe opstoot. Heb gisterenavond wel een Prazepam genomen om wat te kunnen slapen..

Ik weet dat het moeilijk is maar probeer te denken aan wat de arts zei. De ergste scenario's zijn uitgesloten. De angst blijft in je hoofd, lijf. Dat gaat niet zomaar weg. Zoek afleiding wanneer de nare gedachten opkomen. Het is niet makkelijk, ik weet het. Maar angst moet onze dag niet beheersen. Hopelijk heb je over zes maanden weer een onderzoek en dan is het weer ok. Daar gaan we voor hé

Ik weet dat het moeilijk is maar probeer te denken aan wat de arts zei. De ergste scenario's zijn uitgesloten. De angst blijft in je hoofd, lijf. Dat gaat niet zomaar weg. Zoek afleiding wanneer de nare gedachten opkomen. Het is niet makkelijk, ik weet het. Maar angst moet onze dag niet beheersen. Hopelijk heb je over zes maanden weer een onderzoek en dan is het weer ok. Daar gaan we voor hé

Niemand?

Hoi Vanessa, ik ben bezig met paroxitine op te hogen. Daarnaast slik ik oxacepam om de ergste stress wat op te vangen.
Mijn darmen reageren ook niet normaal.
Brijachtig, en dan denk ik dat ik naar de wc moet en dan komt er niks.
Allemaal stress.
Ik begrijp heel goed jou angst. Ik ben ook zo. Er staan nog meer verhalen op deze site met darmklachten, we zijn niet de enige. Sterkte hoor

Dankjewel Jacoba voor je bericht. Ik slik Citalopram 20mg. En het ging goed tot die darmklachten begonnen. Dan ging ik me zorgen maken. Ik doe zo mijn best en baal als ik weer geen controle heb over mijn gedachten. En natuurlijk, ik denk gelijk aan het ergste. Moet vertrouwen hebben in mijn lichaam maar jeetje, wat is het moeilijk.

Heeeel moeilijk !!

Hoi, ik herken je angsten. Je hebt in het ziekenhuis gelegen en je bent bang dat het terugkomt. Angst kan heel veel met je doen. Ik slik antidepressiva en in het begin kunnen je angsten erger worden maar dat is omdat je lichaam moet wennen. Een psycholoog kan vaak helpen. Daar ben ik nu mee bezig. Heel veel succes!

Hoi, die spierspasmen heb ik ook ,is van de antidepressiva.

Ja heb ik ook. 20 jaar lang niet gehad. In 2023 had ik het zomaar ineens weer en daarna 5 dagen achter elkaar. De symptomen zijn wel veranderd, de misselijkheid die ik vroeger had komt niet meer. Nog wel eerst het zien van kleuren en half zicht, daarna hoofdpijn. Ik heb het dit jaar nog maar 1x gehad. Ik denk dat het ook wel stress gerelateerd is

Ik heb het vanaf mijn 11e, ben nu 49. Hoe was het bij de neuroloog?

Ik heb in mijn jeugdjaren veel last gehad van hoofdpijn. Later werd dat migraine, neuroloog bezocht. Ik moest uiteindelijk iedere dag een pil tegen de migraine slikken. Het is op een gegeven moment weggegaan. Dat had de neuroloog ook gezegd. Het gaat vaak voorbij, heel apart. Als ik ern migraineaanval had, dan werd ik vaak misselijk, soms overgeven, moest gelijk gaan liggen, in het donker. Het is echt niet fijn hé. Ben je bij de neuroloog geweest?

De uitslag van de MRI was geruststellend . Geen gekke dikke te zien , geen aneurysma’s . Wel een paar witte vlekjes op de hersenen maar ze zei dat dit volkomen normaal is bij mensen met migraine en moest er dus verder ook niets aan doen . Ik heb geen medicatie gekregen tegen de migraine omdat ik 1 a 2 aanvallen per maand heb en de medicatie zou meer kwaad doen dan de aanvallen zelf . Verder merk ik dat als ik een kalmere mindset heb dat ik ook veel minder last heb van migraine .

Merci allemaal en succes

Hoi

En ? Er is al meer nieuws ? Ik hoop dat je je toch een beetje rustig hebt kunnen houden ondertussen .

Liefs

Anouk

Mijn oog tinteld dus al bijna 2 maanden en de overige zenuwtrekjes sinds ik de uitslag heb gehad van de kno arts +/- 2 weken

Fascilutaties (zenuwtrekjes) merkte ik ook ineens op. Maar zodra ik ernaar keek/erop focuste was het weg. Gister nog bij de neuroloog geweest omdat ik bij hem een zenuw onderzoek heb gehad waar niks uitkwam, na dat onderzoek ook gezegd dat ik last had van spiertrillingen in mn kuiten. Dat is nu een maand of 3 geleden en is alleen maar minder geworden. Hij zei ook dat ALS eigenlijk altijd met meer symptomen komt zoals trillingen EN spierzwakte

Hey rik bedankt voor je reactie. Bedoel je met trillingen dat je hele lichaam trilt of trillingen van bijvoorbeeld de been of arm?

@Mees

Soms voel ik een soort van lichte trilling in mn hele lichaam vanbinnen. De spiertrillingen zijn kleine spier trekjes in mn kuiten of in een elleboog. Maar dit is eigenlijk bij mij vrijwel weg

Hi, je kan het beste bij je HA vragen om een doorverwijzing naar psycholoog . Ik herken je verhaal , ik heb het ook gehad . Met een psycholoog praten helpt echt, voel ook geen schaamte , deze mensen kunnen je echt helpen .

Kan je middenrif zijn. Zit de pijn net onder je ribben?? Ik heb ook veel pijn rechtsonder in mijn buik gehad, het maakte mij zo angstig dat ik verkeerd ging ademhalen. Uiteindelijk kreeg ik ook pijn rechts in mijn bovenbuik en vervolgens ook links. Ben begonnen op mijn ademhaling te letten. De pijn ging echt niet binnen een dag over maar heeft even tijd nodig. Waarschijnlijk zat mijn middenrif vast, echt heel pijnlijk. Misschien is dit bij jou ook zo. Hopelijk heb je hier wat aan.

Ja het middenrif, heb ik ook aan gedacht.. ga zeker op mijn ademhaling letten. Want inderdaad lijkt het vaak wel dat ik onbewust mijn buik in hou tijdens de ademhaling. Dankjewel!

Ik hoop dat je mijn reactie nog leest, probeer jezelf niet gek te maken en ga zeker niet googelen want daar staan alleen de verkeerde verhalen op. Ik heb al jaren hpv en wisselende pap uitslagen, het schommelt tussen pap 2 en pap 3 en zelfs ook 1x pap1 tussendoor maar daarna weer 2.
Van een afwijkende pap uitslag naar kanker dat duurt 10 tot 15 jaar probeer daar aan te denken. Ik was de eerste keer ook super bang maar weet nu dat het allemaal erg meevalt en t/m pap 3 komt zo ontzettend vaak voor daar hoef je je echt niet gelijk druk om te maken.

Ik had enkele jaren geleden ook een afwijkend resultaat. Da's een donderslag bij heldere hemel inderdaad. Weet echter dat afwijkende resultaten en kanker meestal mijlenver uiteen staan, ook al is het nu moeilijk om te relativeren. Google het aub niet, want enkel de horrorverhalen komen boven, niet de realiteit. Duizenden vrouwen krijgen dit nieuws, slechts een klein percentage komt id problemen. Mijn gynaecologe zei: zolang we het opvolgen en je je uitstrijkje op tijd inplant, zijn we er vroeg genoeg bij. Ik had een zeer afwijkend resultaat en moest onmiddellijk een kleine operatie laten uitvoeren. Das nu vier jaar geleden, maar was toen voor mij ook het einde vd wereld. Nu, vier jaar later, heb ik het idee dat t allemaal onder controle is. Zolang je opgevolgd wordt, komt het goed.

Ik had ook dergelijke klachten en bij mij hielp magnesium slikken en veel (in een rustig groen gebied) wandelen. Het weer helpt voor dit laatste niet mee... Sterkte!

Hallo,

Zeer herkenbaar allemaal.
Jij zal net als mij al wel alle sites aangaande ALS hebben doorgespit. Die kans is natuurlijk ontzettend klein en je hebt ook al het een en ander aan testen gehad die bevestigen dat je niks hebt.
Nou begrijp ik ook dat dat heel even gerust steld en dat de angst vlak daarna weer op komt zetten

Weet dat die angst er ook gewoon mag zijn. Ik ga er denk ik terecht van uit dat niemand in de wereldgeschiedenis ooit de wens heeft gehad ALS of een andere spierziekte te krijgen.
Geregeld zeg ik tegen mezelf dat ik bang ben voor ALS, dat die angst er mag zijn maar tot dat dat moment misschien ooit komt, ga ik genieten, dingen ondernemen en dagjes er op uit.
Makkelijker gezegd dan gedaan en ik worstel er nog steeds mee maar wellicht dat je er wat mee kan.

Groeten

Begrijpelijk dat je je hier druk over maakt en het niet uit je hoofd krijgt omdat de lichamelijke sensaties constant/vaak aanwezig zijn. Ik had dit ook tintelende vinger of vingers, spierpijn, kleine spiertrekkingen in kuiten en voeten. Ook had ik ineens last van paniekaanvallen die uit het niets kwamen wat de klachten alleen maar verergerden. Sinds december ben ik gestart met citalopram en ik heb er eigenlijk steeds minder last van.

Hoi Sophie, wat rot voor je!!!! als tip kan ik je geven om er echt over te gaan praten met anderen. Ga een gesprek aan met je huisarts, deze kan je doorverwijzen voor verdere hulp. Bij mij (zie verhaal boven ) begon mijn hypogondrie ernstige vormen aan te nemen rond jou leeftijd. Ik heb hulp gezocht omdat ik er helemaal gek van werd en dit niet meer wilde, vooral op jou leeftijd is het heel belangrijk lekker te genieten van alles ipv zorgen maken. Veel liefs.

Hoe is het met jou? Heb je inmiddels een therapeut gesproken?

Ik heb in een programma over stress gezien dat dit inderdaad door stress veroorzaakt kan worden. Heb er zelf in stressvolle periodes last van. Het gaat over, maar het is heel belangrijk dat je ontspanning zoekt , yoga, ontspanningsoefeningen en vooral niet teveel over piekeren, maar leuke afleiding zoeken, maar dat is makkelijk gezegd op dit forum... Sterkte!

Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Ik herken hier zoveel van mezelf in. Ik ga ook door een stressvolle periode en herken zoveel 'symptomen': wazig gevoel, moeilijk uit de woorden geraken,...

hi dennis,

ik heb sinds begin november last van eerst tintelingen in mijn rechtervoet en stuitje en later ook spiertrekkingen over hele lijf gekregen. Ook ik ben inmiddels 2x bij de neuroloog geweest die stelt dat mijn beeld niet past bij dat van ALS maar benigne is (ook wel BFS genoemd). Heb ook grote angst (gehad) en denk dat dat bij mij dit ook verergert / triggered. Bij mij ontstonden de klachten na een lange periode van stress en ook al wel wat angsten. Is dat bij jou ook het geval?
Mijn neuroloog vond verdere onderzoeken totaal niet nodig en is zeer stellig dat ik geen neurologische aandoening heb. Met behulp van psycholoog moet/wil ik hier aan gaan werken om dit te accepteren en in de toekomst beter mee om te gaan.

Hoi Nick

Dank voor je reactie. Ik heb geen stress of angsten gehad, dus denk niet dat het daardoor komt. Wel MRI van ruggenmerg gehad, want ze dachten daar aan een probleem. Die MRI was niks op te zien, wat mijn angst alleen maar groter heeft gemaakt. Want de klachten zijn niet weg.
Wel raar is dat alles begon met een tintelend been.

Zijn bij jou die fasciculaties er de hele tijd, of soms?

mijn neuroloog geeft aan dat tintelingen geen normaal verschijnsel zijn bij ALS... Ik heb die tintelingen nog altijd vrij consequent, net als die spiertrekkingen. Die zitten vooral in beide benen, soms in de armen en ook soms in gezicht en romp. Meestal duren ze heel kort, heb maar 2x in afgelopen 2 maanden gehad dat ze lang genoeg bleven om te kunnen filmen.
Ik heb ze vooral in rust, die spiertrekkingen, als ik mijn spieren dan aanspan gaan ze weg (maar kunnen daarna ook snel weer terugkomen)

En bij jou is echt BFS vastgesteld? En kan dat weer overgaan of blijft het?

vastgesteld is een groot woord, eigenlijk wordt die term er op geplakt als ze geen aanleiding zien voor een onderliggende motorische ziekte wat bij mij het geval lijkt. Wat ik eerder gelezen heb is dat sommigen het jarenlang blijven houden en anderen er juist weer overheen groeien, maar dat het ook bij hen van tijd tot tijd weer terug kan komen.
Ik probeer maar de vertrouwen op de neuroloog en daarmee te accepteren dat ik inderdaad BFS heb maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

He Anoiem! :)

Mijn naam is Bram, 21 jaar! Wat ontzettend rot om te horen wat je al allemaal te verduren hebt gekregen, wens ik je alles behalve toe! En dan ook nog die rotte hypochonder, ikzelf ben ook mede hypochonder en herken delen van wat je voelt ook! Het niet te durven slapen voor de angst om dood te gaan heb ik ook bijna 1 jaar gehad, soms ups soms downs. Uiteindelijk hielp het voor mij om dingen te relativeren, hoe groot is nou als jonge mensen om niet meer wakker te worden. Kort gezegd eruugggg klein! De kans op een auto ongeluk bijvoorbeeld is zoooveel groter en daar maken wij als hypochonders ons wss niet tot nauwelijks druk om, dus waarom wel daarover? Rare gedachtes ik snap je. Uiteindelijk hielp het ook om ademhalingsoefeningen te doen van Wim hof! Staan zo op youtube :). En om in slaap te vallen met een soort verhaaltje van de app “Calm” kan je 1e maand gratis downloaden hihi. Maar dat is echt een superapp, allerlei best interessante verhalen over van alles waar ik zo in slaap viel en voor ik wist weer wakker was’ in de ochtend! Probeer dit eens, mij heeft het erg geholpen! Waarbij kan ik je nog meer helpen, ik wil graag iets voor je betekenen :)

Wat mij trouwens ontzettend helpt is alle herkenbare verhalen hier te lezen. Dat kan ook al mijn klachten doen afnemen

Beste hopelijk lezer.
Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa