Hypochondrie - forum lotgenoten

Knap dat je naar de huisarts gaat, ik heb hypogondrie en durf dus niet naar de huisarts voor alles omdat ik bang ben voor de uitslagen. Al met al weten we zelf meestal dondersgoed dat het in ons hoofd zit en daarmee je lichaam meespeelt.
Erg slopend allemaal

Lieve simone die keelklacht herken ik kan van je oor komen ? Hoelang heb jij er al last van ? X

Herken het ook ben meerdere keren KNO geweest nooit wat gevonden . Ook icm oor klachten.

Niet op Google kijken, want als je dat doet mankeer je van alles en kom je er niet meer uit het dal. Dat heb k dagelijks gedaan en werd er alleen depressief van

Dit is zo herkenbaar voor mij. Toen mij zoon ernstig ziek was, werden we meerdere keren weggestuurd, zelfs in het ziekenhuis. Uiteindelijk is hij door het oog van de naald gekropen. Elke keer als ik nu wat voel (met name bultjes/ verdikkingen), weet ik nou niet: is het mijn gedachte of is het echt en daardoor raak ik volledig in paniek. Het ergste is ook dat ik van alles voel en overal. Misschien is het normaal of heb ik het al heel lang, maar focus ik mij er nu meer op.

Hoi Guido, goed dat je huisarts op de hoogte is. Ik hoop voor je dat hij/zij ook wat behulpzamere tips heeft dan 'niet googlen'. Ook al weet je dat googlen niet helpt en vaak zelfs erger maakt, het is een op zich logische reactie om op onderzoek uit te gaan als je je angstig voelt. Heb je je huisarts gevraagd om tips? Het is al een goed begin dat je het gedeeld hebt (bij de huisarts en hier).

Ik ben nu 36 maar had op jouw leeftijd ook net een kindje gekregen en had toen veel angstklachten. Dus ik herken me in je verhaal. Op een gegeven moment was ik er zo zat van dat ik dacht laat het maar komen die hartaanval. Ik sliep amper nog uit angst niet meer wakker te worden. Heel gek, maar toen stopte het....een aantal jaren lang geen last gehad. Ik had nog wel regelmatig de gedachtes maar de angst bleef weg. Nu heb ik er alweer een aantal jaar last van, mijn grootste angst zijn nu kankers, met name longkanker. Ik probeer heel hard dezelfde mindset weer te krijgen maar dat lukt op dit moment nog niet.

Hoi Kim,
Heftig verhaal. Allereerst is volledig logisch dat je nadat je een sterfgeval van zo dichtbij angstig wordt voor de betreffende ziekte. Dat is absoluut een trigger. Accepteer dat je dit nu eenmaal hebt, stop het niet weg en het hoort nu eenmaal bij je. Probeer de visuele cirkel te doorbreken. Doe elke dag want mindfulness oefeningen (er zijn diversen gratis apps), probeer elke dag buiten wat te wandelen, eet goed en gezond en wellicht nog wel het belangrijkste stop met dr. google !
Ik weet zeker dat je over een aantal weken een stuk beter voelt.
Groet

Hoi,

Ik ben ook 18 en heb Zin de eerste lockdown een angststoornis ontwikkeld. Een waslijst aan lichamelijke klachten en enorm veel paniekaanvallen. Al sinds ik me kan herinneren, ben ik heel angstig. Vanaf ongeveer mijn 15de is dit overgeslagen naar een enorme angst om ongeneselijk ziek te worden. Als ik een verhaal hoor van iemand hoor die kanker heeft, voel ik al direct de angst dat het ook bij mij gaat gebeuren. Me eigen lichaam controleren op vreemde plekjes of bultjes is dan ook een obsessie geworden en alles wat raar aan voelt in me lichaam geeft me angst. Voortdurend duizelig en het gevoel van vallen maakte dit ook niet beter, maar daar heb ik nu een speciale fysio behandeling voor. Des ondanks ben ik ook angstig als ik niks voel, ik voel me nets alsof ik niet meer verbonden ben met de wereld. Doordat ik zoveel thuis zit overdenk ik mijn leven en raak ik zelfs in paniek omdat ik “in een lichaam zit”. Ik dacht dat ik de enige was, omdat veel mensen mij niet begrijpen als ik iets ervan probeer uit te leggen. Ik ga nu naar een psycholoog, waardoor de paniekaanvallen bijna niet meer voorkomen:) maar de enorme angst om ziek te worden en niet meer in staat zijn om volop te leven blijven mijn gedachtes tot te dag tot vandaag overnemen.

Hey Anoniem,

Ik heb dus precies hetzelfde de paniekaanvallen worden minder, maar ook iedere dag duizelig en steeds nieuwe lichamelijke klachten waar ze vandaan komen weet niemand. Heel apart dat het je zo kan overnemen, nu ben ik bijvoorbeeld afgevallen door de angst enzo. Tenminste overal staat dat dat kan, maar ben gelijk weer bang voor het ergste. Ik word er gek van. Herkenbaar?

Hoi, ik herken helemaal wat je zegt, ik ben ook 14 jaar en ook de angst voor leukemie, weet jij toevallig waar je je geplaatste bericht kan zien ?

Hai herken het ook ben net 15 geworden ben ook veel bang bij elk knobbeltje of pijntje is kanker mijn tante is dokter en weet ook niet meer wat ze moet omdat mij gerust Ellen geen zin meer heeft. Ben al 2 jaar bang en gaat niet over iemand tips

Oh ja en vergeet niet je vader is dokter het is zijn werk en je bent zijn zoon als hij zegt dat het niks is dan is het niks hij zou je echt niet laten lopen met iets! Dit is echt zo

Ik herken mijzelf hierin,ik durf al jaren niet meer op restaurant of feestjes omdat ik bang ben voor een allergische reactie.Het is zelfs zo erg dat ik zelfs thuis niet meer alles durf eten wat ook mijn gewicht niet ten goede komt. Ik heb wel degelijk allergieën die bewezen zijn. Maar laatst was ik een tomaat aan't eten en mijn keel begon te jeuken in volle paniek naar de dokter die zei geen tomaten meer eten. Enkele weken geleden at ik een appel kreeg ik ineens aan 1 kant lichte zwelling aan mijn lip.Weer volle paniek naar de dokter. Nu telkens als ik iets wil eten kan ik niet op mijn gemak eten omdat ik bang ben om te reageren.En sta altijd op de rem als ik iets wil eten dit is niet meer fijn het beheerst ook mijn hele leven. Ik ga naar een angstcentrum maar vind dat ook niet helpen hij zegt gewoon die appel eten en je gedachten op iets anders richten. Maar dat lukt mij niet. Soms ben ik het zo moe om bang te zijn dat ik zo niet verder kan leven.Maar ik ben ook bang voor dood te gaan.Eigenlijk heb ik voor heel veel dingen bang. Ik begrijp jou helemaal. Het is verschrikkelijk om zo in angst te leven.Maar wie kan ons helpen?

Hoi, dit is echt wel hypochondrie.
Hij moet onder ogen zien dat hij hypochondrie heeft en dat hij niet alleen is.
Als hij dit gaat herkennen kan hij zichzelf pas helpen.
Hij wil dus op een andere manier controle behouden op zijn lichaam. Meestal waar wij hypochonders mee struggelen zit heel diep. Het kan zijn dat hij iemand vroeg verloren heeft..
Ik zou graag met hem willen praten hierover

Oh wat ken ik die klachten van je buik goed. Wat kwam er uit de onderzoeken?

Ik denk dat er heel veel emoties bij je vast zitten. Die slaan op je darmen en maag. Probeer die emoties op te zoeken en ze eruit te laten. Misschien helpt het.

Ik herken deze klachten ook goed. Ook allerlei onderzoeken gehad en afgelopen week zelfs een endoscopie. Niks gevonden. Bloedonderzoek en ontlastingsonderzoek waren eerder al onderzocht, geen afwijkingen. Pure stress is het waarschijnlijk bij mij. Na de endoscopie even rust in het systeem en de buikklachten verdwenen meteen.
Maar je raad het al, ik heb inmiddels weer een ander bultje gevonden waar ik over in de paniek schiet. Het is echt verbazingwekkend wat stress kan doen met een lichaam. Sterkte daar.

Oh dat heb ik ook. 3 maanden geleden met maagpijn, toen kreeg ik last van mijn bovenbuik , dacht gelijk aan alvleesklier en leverkanker. Ha zegt dat dat het niet is want dan zijn de symptomen veel erger. Oké, dit is,langzaam weer weg getrokken maar heb nu weer last van mijn buik, en steeds gisteren last van potlood ontlasting ik gelijk weer op internet kijken en ja hoor ,dit kan bij darmkanker horen. Maar er,stond ook dat het door stress kan komen. Dat hoop ik natuurlijk, maar de darmkanker blijft in mijn hoofd zitten. Heel de dag. As,dinsdag naar de ha.

Hallo,
Ik ben een hypochonder geworden na mijn herseninfarct.
Ik ervaar sowieso al veel stress door overbelasting, maar toen ik op het nieuws hoorde dat Corona ook ons land heeft bereikt is het soms niet te doen. Ontzettend bang voor pijn en benauwd te worden en misschien zelfs het ziekenhuis in.
Ik ervaar precies dezelfde klachten als jullie in mijn buik. Vreselijk en volgens de ha allemaal stress en angst. Ik heb nu maagbeschermers gekregen en die helpen al redelijk, maar ik mijn ook een heleboel voeding zoals koffie, Franse kwark etc..is waarschijnlijk voor iedereen anders.
Ik doe nu 1a2x daags onstpanningsoefeningen op Youtube en dat helpt me vaak even helemaal kalm te worden

Ik ben 49 jaar en heb de laatste maanden last van mijn maag en darmen.
Veel buikpijn, maagkrampen en af en toe een beklemmend gevoel in de borststreek.
Tijdens een een bezoek aan de dokter heb ik om een bloedonderzoek gevraagd. De uitslag was positief en alle geteste waarden bleken goed te zijn.
De dokter heeft mij maagzuurremmers voorgeschreven en daardoor krijg ik voor mijn gevoel nog veel meer darmklachten en maagklachten.
Nu denk ik al weken dat ik maag- of darmkanker heb. Wanneer ik google op symptomen krijg je de vreselijkste scenario's voorgeschoteld.
Van de week had ik zoveel buikpijn dat ik niet meer kon slapen en het straalde ook nog uit naar mijn rug waardoor ik meteen dacht aan alvleesklierkanker.
Het gekke is dat het overdag altijd (redelijk) goed gaat en wanneer ik in bed lig, de klachten toenemen.

Ja dit kan allemaal komen door stress en spanning en verkeerd negatief denken.
Ik had al jaren last van deze buikklachten.
Dan weer even weg en ineens boem was het er weer. En echt hevig en pijnlijk.
Met wat geluk was het zeurend gedurende de dag of nacht.
Vele onderzoeken gehad, van bloedtesten tot ontlasting test, test voor parasieten, pilletje voor maagzuur etc
Toen voor een colonoscopy geweest( doodsbang natuurlijk)
Blijkt,,,, darmen waren een dikke 10+🤷‍♂️
Daarna niks geen last meer.
Moraal van dit verhaal. Blijf van het internet want ik heb me rot gezocht om symptomen en het brengt je alleen maar dieper in de ellende. Alsjeblieft neem deze tip.
Je geest is zowel negatief als positief zo sterk dat het je leven kan beïnvloeden.
Ga er op uit, leef zo gezond mogelijk en geniet van de leuke dingen. Cliché ik weet het maar het is waar.

Erikson
51 jaar

Misschien heb je last van PDS? met Stress wordt dat nog meer.

Heb je ook brokgevoel in hals

Zo herkenbaar je buik en maag

ik neem iedere dag afscheid

Heel herkenbaar,
Meerdere malen bij dokter geweest er is niks maar zo voelt het niet .
Vooral als ik me hele dag duizelig voel neem ik afscheid alles voelt raar dan.. stukje ademen heb ik ook angst om te slapen dat het ademen dan stopt want ik slaap niemand die het dan doet en dan word ik nog benauwder 😔 heb een hyperfree aangeschaft maar tot nu toe werkt deze niet bij mij maar misschien wel bij jou
Googlen doe ik ook 😢 boeren ook last van kan ook door je maag komen stress of teveel lucht maagzuur.. zei de dokter dan..

Hoi Eline,

Zeer herkenbaar.
Wij moeten ons er bewust van worden door op deze manier te leven,je eigenlijk alleen maar in angst leeft.
Je geniet hierdoor nergens meer van.
Probeer ipv te googlen, je te focussen op je lichaam.
Ga mediteren en probeer eens echt te luisteren wat je lichaam zegt.
Duizeligheid,boeren,maagzuur...allemaal stress.
Zoek eens mindfullness op en focus je hier op.
Ook jij gaat hier overeen komen.
Zelf kamp ik al meer dan 25jaar met deze aandoening,
Het doet mij goed om hier te lezen dat ik niet de enige ben ( want zo voelt het namelijk altijd) tevens maken deze verhalen mij verdrietig. Hypochondrie zie ik hetzelfde als iemand die bang is voor spinnen, alleen wij zijn bang om controle te verliezen over onze lichaam. Onhoudt goed dat wij alleen controle kunnen krijgen over ons denken.

Eline,
Zo herkenbaar, bij alles denken is dit mijn laatste kerst, Pasen etc.
Elke keer weer googelen en daar komt het ergste uit.
Ook slechter zien en duizelig bij mij aanwezig.
Nu sinds paar weken een krop gevoel in mijn keel/hals moeite met eten doorslikken.
Ik vind het zo moeilijk om te accepteren dat alle klachten door stress komen.
Leef elke dag in angst en dan vooral om mijn gezin achter te moeten laten.

Hai, heel herkenbaar! Slik zelf ook seroxat, sinds 1995. opgenomen geweest in 1987, allerlei therapieen daarna gevolgd, nu nog gesprekken met een psycholoog, maarre de angst blijft toch. Ene keer erger dan de andere keer. Vind het echt een onverteerbare aandoening. Het voelt elke dag als overleven ipv leven. Ben niet een sjacherijnig typetje, maar probeer juist altijd de positieviteit overal van te zien.........ben bang dat de hypochondrie levenslang is.

Ik kan me heel goed in jou verhaal vinden :( ik neem dagelijks afscheid van mensen in mijn gedachten. Kapot en vermoiend is hoe ik.me voel.

Zo herkenbaar. Ik word gek van de angsten.
Ben nu 58 jaar en klachten vanaf mijn 16e.

Zo herkenbaar.. Bij mij begon het okk met knobbel in hals.. Nu 55 en ik word inmiddels gek van angst.. En doodmoe en maar doorgaan. Af en toe.. Zelfde praat ik er evne over met me man.. Maar ik schaam me kapot.. Zoveel artsen zoveel huisarts.. En elke keer is er niks... Nou ja soms wel... Maar is over gegaan... En maar bang blijven en elke dag zo nu huis schoon.. Nu kan ik doodgaan.. Zo nu douchen, haren doen.. Dan kan ik gaan... Nu op vakantie. Wel in Nederland.. Maar is hel meer tijd om te denken.. Al zoveel therapy gehad. Help maar even.. Hoe redden we dit nog zoveel jaar... Er is eigenlijk niet meer mee te leven.


Sterkte hoor.. Leef met je mee.

Simone

Hoi,

Wat vreselijk voor je en gecodoleerd.
Heb zelf al meer dan 25jaar hypochondrie.
Heb er met hulp beter mee leren om te gaan.
Helaas draait deze aandoening om controle te hebben over je situatie.
Wat wij moeten leren is dat wij geen controle hebben over onze moment dat wij dood gaan..
Het enige waar wij controle over kunnen krijgen is onze eigen gedachtes..maar dit heeft veel oefening nodig. Begin voor jezelf met afleiding zoeken, doe iets wat veel aandacht vereist.
Bedenk iets wat jou leuk lijkt om te doen en stort daar je gedachtes op. Dit gaat zeker helpen.

Ai ik herken je verhaal (ook moeder van jonge kinderen) en ben voor dezelfde ziektes bang.... slopend vind ik het en ik weet zo zonde. Ik ben 2 maanden geleden gestart met citalopram maar dat is het helaas niet voor mij. Ik ga komende week dus overleggen voor iets anders... ik neem af en toe oxazepam maar daar val ik met name makkelijk van in slaap.

Hoi Sanne,

Ik gebruik ecithalopram. Dit is goed opgebouwd en voorgeschreven door de psychiater. Dit helpt mij mijn angsten naar de achtergrond te verplaatsen. Ga in overleg met je huisarts. Succes

Hallo,

Ik heb dit ook… verschrikkelijk is het. Elke avond pieker ik of ik de volgende dag nog haal

Beste N.

Ik ben zelf afgelopen vrijdag begonnen Sertraline. Vind het ook heel spannend maar heb het gevoel dat ik geen andere keus meer heb. De angst is te sterk. Eerst had ik er af en toe last van maar nu al een lange tijd (meer dan half jaar). Iedere keer komen er weer nieuwe lichamelijke klachten waar ik ongerust en angstig over ben. Daar wil ik vanaf. Tot nu toe af en toe wat misselijk, opgejaagd gevoel en heel moe. Hopelijk wordt het niet heel veel erger. Ben vooral bang voor hoofdpijn.

Ja gek eh dat zelfs de angst je weer kan weerhouden om te starten.. maar ik ben vandaag ook begonnen met Sertraline na zoveelste heftige angstmoment op lichamelijke klachten. Na 3 jaar psycholoog en niet echt gevoel dat het mij echt zelf nog gaat lukken vanochtend gestart. Huilend de eerste ingenomen. Voelt toch stukje als falen en spanning wat het gaat brengen. Ik hoop dat het klopt wat huisarts zegt en dat is dat de meeste er baat bij hebben en soms zelfs spijt hebben dat ze niet eerder gestart zijn. Ik ga opbouwen van 10-20-25-50 zodat bijwerkingen hopelijk meevallen. Ik ben vooral bang voor het niet slapen en nog meer angst hebben.. we zullen het zien. Ben benieuwd.

Oh wat erg allemaal, ik heb precies hetzelfde. Bang voor alle soorten dodelijke ziektes en nu heb ik bulten in mn hals en kreeg gelijk hyperventilatie en ben naar spoeddienst geweest....de arts zei opgezette lymfeklieren.... Hij zei geen zorgen...maar ja ik denk dat ik nu lymfeklierkanker heb pfff wordt er zoooo moe van en ben de hele dag al 3 dagen aan t voelen in mn hals aan die bultjes.... vreselijk ik wil ook van de hypochondrie af...waar verdienen we dit toch aan?

Ja ik snap jullie heel goed! 24/7 in angst leven is niet te doen. Ik heb dit ook. Ik kan niet eens meer genieten van me leven omdat ik letterlijk de hele dag bezig ben met voelen, checken en opzoeken. Ook ik heb niemand waarmee ik kan praten

Ja, ik heb hetzelfde. Als ik maar iets voel en langer dan normaal dan denk ik gelijk aan kanker. Het beheerst heel mijn leven. Heb het al 30 jaar. Loop bij een psycholoog en de huisarts.

Hoii, met 20 mg zal je je zoveel beter voelen, dan pieker je niet meer. 10 is gewoon niet genoeg voor je
Ik had zoveel baat bij 20 voor mijn angststoornis

Hoi, t voor je reactie!
zou je denken? Ik ben juist bang dat nog hoger ervoor zal zorgen dat ik meer hartkloppingen heb, en het op langere termijn invloed zal hebben op mijn hart. Wat voor angst heb jij?

Dit is zo herkenbaar ik struggle er al 4 jaar mee sinds ik 12 ben

Dit is enorm herkenbaar voor mij! Ik heb exact hetzelfde, als is het van mij nog maar sinds maart aan de gang. Ik heb nog amper controles gedaan en wil die ook zoveel mogelijk uitstellen. Ik werk ook in de zorg, heb ook 0 energie en ben constant bezig met her checken van mijn lichaam. Wanneer ik online iets tegenkom over iemand die ziek of dood is, is heel mijn dag verpest en voel ik me enorm slecht. Als je wil babbelen mag je mij altijd een berichtje sturen!

Herkenbaar!

Ik heb geen angstaanvallen of paniekaanvallen (even afkloppen), maar ik heb in het voorjaar een beangstigende episode van hartkloppingen gehad tijdens sporten. Het leek alsof mijn hart op hol sloeg. Het begon en stopte plotseling. De cardioloog weet niet wat het is geweest, omdat het niet heeft plaatsgevonden tijdens metingen. Waarschijnlijk was het boezemtachycardie. De cardioloog legde me uit dat boezemtachycardie wel eens voorkomt en dat het enkel behandeld hoeft te worden als klachten vaker of langer voorkomen. Maar ja, dat maakt mijn angst niet beter. Ik heb sinds die gebeurtenis angst (met name inspanningsangst) en kan elk moment weer teruggezogen worden in die gebeurtenis

Bij elke overslag of bonzende hartslag word mijn angst getriggerd, terwijl ik weet dat ik me geen zorgen hoef te maken

Hey Marjolein,

Wat erg dat dit je zo bezighoudt. Ik denk echt dat de angst heel veel bij jou aan het doen is. Wist je dat chronisch hyperventileren (of je je daar nu bewust van bent of niet) heel wat griezelige symptomen kan veroorzaken? Mogelijks is het maag-darmvirus dat je hebt gehad een trigger geweest voor de hele situatie waar je nu in zit.

Ik las dat je gestart bent met antidepressiva. Ik wil je daar toch even voor waarschuwen: de eerste weken is de kans groot dat je nog veel meer vreemde gewaarwordingen zal ervaren. Toen ik kort even antidepressiva nam (Escitalopram 10 mg), begonnen bij mij spiertrekkingen (die actueel nog niet helemaal verdwenen zijn, ook al ben ik al meer dan een maand gestopt), had ik nog veel meer last van angst- en paniekaanvallen dan daarvoor, etc.. Toen ik op een gegeven moment wakker werd met het gevoel alsof mijn borstkas in brand stond, was dat voor mij de grens en heb ik besloten om ermee te stoppen. Ze geven wel aan dat je de eerste weken moet doorbijten om echt een goed effect te hebben van antidepressiva; dat heb ik dus niet gedaan omdat de bijwerkingen me te heftig waren.

Ik denk zeker dat antidepressiva jou kan helpen, maar weet dus dat het in de komende weken mogelijks allemaal nog wat meer op je af zal komen.

Misschien kan het helpen op eens tijd te nemen om neer te gaan zitten en op te schrijven wat je nu precies allemaal ervaart. Stel jezelf op papier de vragen of je nu werkelijk (objectief gezien) spierkrachtsverlies ervaart of het mogelijks door andere zaken kan verklaard worden (of je hoofd dat er van maakt)? Is er zichtbaar sprake van atrofie die niet anders kan verklaard worden?

Was je voorheen ook hypochonder of niet? Sinds mijn ziekenhuisopname ben ik zelf me veel bewuster van alle gewaarwordingen die ik voel in mijn lichaam. Ik merk dat ik mezelf echt moet begrenzen in het niet blijven opzoeken van dokters en ik ook eens gewoon vertrouwen moet hebben ik wat mij gezegd wordt. Sinds mijn ziekenhuisopname (voor neuro-inflammatie zoals ik je eerder vermeldde), heb ik - volgens mijn hoofd dan - al verschillende andere nare ziektes gehad. Mijn hoofd ging er tot voor kort steeds maar verder in. Dan had ik geruststelling van een arts, kwam bij mij nog geen tien minuten later alweer op dat ze ook wel mis kon zijn, ... Dat je hoofd je op een gegeven moment gaat wijsmaken dat je een ziekte hebt, waarvoor geen sluitende diagnostische test hebt, tja, dat is echt lastig. Maar weet gewoon dat onze hersenen er evolutionair gezien altijd naar neigen om de worst-case scenario's voorop te stellen. Je brein weet het verschil ook niet tussen wat puur een gedachte is en de realiteit. Ik geloof sterk in de mind-bodyverbinding, waarmee ik wil zeggen dat hoe meer je jezelf ervan overtuigd een ernstige ziekte te hebben, hoe meer je lichaam zich hiernaar gaat gedragen.

Ik zeg hiermee niet dat er helemaal niets aan de hand is, dat kan ik van op afstand niet weten. Bij mij was er effectief iets aan de hand; maar mijn hoofd maakte er voortdurend een scenario van dat nog 10x erger was dan de realiteit.

Ik hoop dat anderen hier ook nog op reageren; die eenzelfde soort symptomen ervaren als jij en je misschien gerust(er) kunnen stellen. Want ik weet dat in de acute fase, waarin je angst het volledig heeft overgenomen, énkel soortgelijke verhalen waarin alles goed is gekomen je kunnen geruststellen (terwijl ook dat gek is, want ieder lichaam en elke context is anders).

Ik las dat je naar de HA gaat vandaag, laat je even weten wat die gezegd heeft?

Hi N.n.,

Nogmaals lief dat je weer op me reageert.

Ik heb na 1x slikken van anti depressiva al meteen de handdoek in de ring gegooid. Want de angsten die ik nu ervaar kan ik niet meer te boven. Ik kan sowieso al niet meer zonder 2x halve oxazepam om rustiger te blijven maar ben echt vandaag he-le-maal gesloopt. Wil in bed kruipen en er niet meer uitkomen. Wat een klote spul. Het vervelende van beide middelen is dat het ook nog eens de klachten die ik al had kunnen versterken.
Ik vind vooral ook mijn hals eng want continu dat dichtgeknepen gevoel triggert ook echt de hele tijd.

Nogmaals heb echt al in mijn hoofd geconcludeerd dat het gedaan is. Ben er echt kapot van. Ik kan er niet meer in gerusten en het vervelende is dat wat je zegt: er bestaat geen eenvoudige test dus ik hou echt m’n hart vast. Ondertussen worden alle klachten heviger, steeds minder kracht in spieren steeds meer verzuring steeds meer bangigheid en benauwdheid. Steeds meer plotselinge schokjes van de benen. Man man hoe kom ik hier door.

Ik ga rond 4 uur naar de huisarts maar voordat ik aan de beurt ben bij neuroloog zijn we ook zo weer verder… wat een heftigheid dit

Wat zei de HA?

Huisarts heeft wat dingen gezegd die me enigszins geruststelde (niet voor lang :-) ) over ALs. Bv dat het geen accuut ziektebeeld is (het begint vaak subtiel, niet dat heel je lichaam verzuurd is maar bv een vinger wat je niet goed beweegt of struikelen of slikklachten). Daarnaast is de kans gewoon zeer nihil gezien leeftijd en gezien het feit ik met andere klachten binnen kwam paar weken terug. Ik kwam namelijk binnen met maagdarm klachten en bijhorende paniek en emotionele wisselende stemmingen (me niet mezelf voelen en misselijk enzovoorts). Ook zei ze me dat als neuroloog twee weken terug beginnende tekenen had gezien van MS of ALS ze me had doorgestuurd voor een scan.

Verder vertelde ze me dat er iemand die ze laatst behandelde met hypochondrie niet meer kon lopen, om aan te tonen wat inderdaad geest en lijf met elkaar kunnen doen.

Ik zei ook dat daar sowieso een probleem ligt want sinds ik kinderen heb heb ikdaar steeds meer last van gekregen. Ik wil zelf niet dood, ik wil niet dat mijn kids iets mankeren. Kon me daar steeds meer in verliezen. Alleen dan kon ik na een tijdje weer relativeren, en voelde ik me weer rustig en mezelf. En dat is nu niet meer terug gekomen.

Ik vertelde dat een halve oxazepam echt de scherpe kantjes eraf haalde en ik ietsje meer helder kon denken. Maar dat ik gister ook een mentale inzinking had vanwége de anti depressiva die ik daarvoor startte. Ze zei me of een andere te proberen of iig even te stoppen.

Ik kwam gister vrij opgelucht van de huisarts af, oprecht. Ik voelde even een paar uur geen doodsangsten. Had toen wel ook halve oxazepam op.

Heb gevraagd me door te sturen naar psycholoog gericht op hypochondrie. Want zal toch moeten accepteren dat je altijd risico loopt in het leven en dat dit je leven niet moet bepalen.

Maar goed, nu sta ik weer op met m’n verzuurde spieren en heb ook weer dienochtend misselijkheid (waar het allemaal mee begon een maand geleden), van de stress wss. En ook zo dat gevoel van, ik voel me niet mezelf. En merk nu alweer dat ik het moeilijk vind om uit dat cirkeltje van AlS te blijven of überhaupt uit het lichamelijke. Want wat ik zei: vroeger werd ik na tijdje weer helder, waarom voel ik me nu na het fijne gesprek gister dan nu niet helder? Waarom voel ik nog onrust? Waarom voel ik me niet mezelf? Waarom heb ik opeens na 32 jaar vrolijkheid wel medicatie nodig? Zou het dan toch echt niet iets lichamelijks zijn?

Ik spreek vanmiddag de praktijkondersteuner weer. Ik moet het voorlopig doen zonder doorverwijzing neuroloog. Maar misschien is dat beter… uiteindelijk moet je zelf ook een knop weer omzetten. De vraagvoor mij is gewoon: waarom lukt me dat na al die jaren ineens niet meer?

Ps: dank je dat je op me blijft reageren. Het is zo fijn als mensen proberen mee te denken en steuntje in de rug zijn, ook juist iemand van “verder af”. Lief van je

Toch nog een toevoeging: het blijft moeilijk, want ik voel me vandaag heel duizelig en alsof m’n benen niet meer willen (bovenbenen trillen/doen zeer). Stond dus ook misselijk op.

Je snapt , het cirkeltje blijft zo doordraaien helaas

Wat een verhaal Marjolein. Zo mooi hoe open je bent. Zooo herkenbaar en het klinkt raar maar ik moet er wel om lachen. Althans dat was mooi mij het beste medicijn. Al heeft daar ook 2 jaar geduurd voordat het hielp.

Mij viel op dat als ik echt ergens anders mee bezig was ik nooit de symptomen, pijntjes enzo voelde. Pas als ik er op ging letten was alles er. Dat was voor mij het moment dat het mijn hoofd was die alles stuurde.

Toen ik daarachter kwam dacht ik, rot op mijn lichaam is top mijn mind is fucked. Dus daar aan gaan werken en de angst voor ziekte/dood maar zien als een lachertje.

Het boek van angstisok heeft mij goed geholpen plus een privé therapeut die mij enorme rust heeft gebracht

Hallo Erwin,

Denk dat het daarvoor bij mij al te diep zit want bij mij zijn de pijnen er wel degelijk dag en nacht.

Ik sta ook tegenwoordig op / wordt wakker met een angstgevoel. Dus schijnbaar zit het er kneiterdiep in zelfs in het onbewuste.

Ik heb erg veel last van spierpijn, zeker aan rechtse ledematen waar de tintelingen zaten maar inmiddels ook links, waardoor ik dingen ook echt minder goed kan. Ik word ook wakker met handen waar ik bv met moeite een vuist in kan maken. Deze klachten zijn echt en is niet zo dat ik deze soms niet voel.

Dag Marjolein,

Het niet kunnen maken van een vuist als je wakker wordt is heel normaal. Dat kan ik ook niet hoor. Even je lichaam de tijd gunnen om ook wakker te worden.

Ik zit helaas inmiddels op het punt dat ik oxazepam dus dagelijks nodig heb om te kunnen functioneren.

Spieren raken steeds meer vermoeid door alle stress, bewust en onbewust.

Heb helaas steeds minder goede momenten. Ik zoek echt naarstig een manier hier uit te komen.

Het houdt elkaar allemaal in stand, dat is eigenlijk de “grap”.

Iemand misschien nog bemoedigende woorden?
Wellicht dat ik het lichamelijk probeer in te vullen (met zoiets als ALS waar veel stress klachten onder vallen) omdat ik dan niet hoef te erkennen dat het mentaal is (want dat is eng want onbekend).

Dag Marjolein,

Lees het boek “activeer je nervus vagus” van Luc Swinnen eens. Of “je lichaam onthoudt wat je zelf bent vergeten” van Tom De Prest. Daarin leer je kennen hoe je zenuwstelsel werkt en wat stress en angst allemaal kan doen. Dat zijn experts
ter zake, dus misschien kan je uit die boeken gemakkelijker wat aannemen.

Als iets moeilijk te reguleren is, dan is het stress. Ik ervaar de laatste dagen enorm veel stress, mijn symptomen flaren weer op en daardoor heb ik nog meer stress, slaap ik slecht en dan is het molentje opnieuw vertrokken. Gisteren langs de HA geweest omdat ze het niet vertrouwde. Mijn inflammatiewaarden zijn laag, waardoor ze (voorzichtig) vermoedt dat stress in mijn geval de boosdoener is voor mijn flare up. Ik zit inmiddels ook weer aan de halve prazepams. Bon ja, het gaat even niet anders. Ik wil maar zeggen. Als je inzicht krijgt in stressmechanismen en wat dit doet of kan doen met je lichaam, dan doet dat wel al veel. Alles begint met kennis. Wat ik ook tracht toe te passen zijn ademhalingsoefeningen, wandelen, in het zonnetje zitten, met blote voeten op het gras,… gewoon de connectie trachten te hervinden met je lichaam. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar op een gegeven moment besef je dat je niet anders kan dan gewoon accepteren wat je voelt en het op zijn beloop laten. Hopelijk (en doorgaans) gaat het dan geleidelijk aan iets beter.

Nogmaals, succes!
Ik hoop dat je snel weer gewoon mama en vrouw kan zijn en verlost geraakt van die verschrikkelijke angst.

Vals alarm van Menno Oosterhof is ook een goed boek!

Hoi Marjolein, zo herkenbaar. Ikweet dat het geen troost is maar wij weten hoe zwaar het is, als je lichamelijke klachten hebt en dan denk je dat alles voorbij is. Ik kreeg in juni flinke darmklachten, viel af, mij hoofd was letterlijk een chaos. Ik werd trillend wakker, kon bijna niet eten, dacht ik ernstig ziek was en dat ik mijn kinderen niet zou zien opgroeien. Vreselijk. Mijn rug zat helemaal vast en deed zelfs pijn. Ik zat constant met de gedachte dat ik dood zou gaan. Antidepressiva geslikt, de angsten werden erger (dat is bekend, in het begin is het zo). Na ongeveer 3/4 weken merkte ik dat de antidepressiva begon te werken. Ben bij een osteopaat geweest, dat doet veel voor je lichaam. Inmiddels zijn mijn darmklachten na 2.5 maand voorbij. Wat bleek? Ik had verkeerde medicatie gekregen voor mijn diabetes en dat veroorzaakt flinke darmklachten. Dat is mijn verhaal. Het is een proces, het gaat jou lukken Marjolein!

Ik ben er inmiddels wel achter dat de anti depressiva, die ik 3x in korte tijd heb geprobeerd maar telelens maar 1 of 2 dagen, de klachten hebben verergerd. En dan heb ik het niet over extra maagklachten, angst en zweten (want dat wist ik), maar ook specifiek de speirklachten. Dit wakkerde mijn angsten alleen maar aan wat betreft ALS of ziekte.
Gister namelijk weer 1x geprobeerd want was wanhopig, maar sta nu weer op met een zeer pijnlijke bovenarm en sta weer wankel op mijn benen.

Ik heb het zo vaak als stoplicht geprobeerd omdat veel mensen om me heen zeggen dat ik het moet proberen terwijl ik dat niet volledig zie zitten maarnuit wanhopig maar deed. Maar kom echt telkens van een koude kermis thuis.

Ik heb dus het idee dat de helft van mijn klachten van de anti depressiva komt, die bij mij specifiek gewoon heel slecht op m’n spieren valt. Ik besefte me dat ik een definitieve keuze moest maken en daar bij moet blijven en voor mij wordt dat nu toch zonder anti depressiva.

Het is wel lastig om dan nu weer uit de angst te blijven (hopelijk zakken de spierklachten nu weer weg in de komende week/weken) maar dit soort medicatie is het voor mij gewoon niet…

Weer een stap in het gehele proces…

N.n. Hoe gaat het met jou ondertussen?

Heb je al minder last en meer rust?

Hou me zeker op de hoogte (als je dat wilt).

Dag Marjolein,

Het gaat wel; de ene dag al beter dan de andere. Morgen weer afspraak bij de neuroloog.

Hoe gaat het nog met jou?
Groetjes

Wat minder, ik heb nu sinds kort last van brain zaps, hopelijk geen bijwerking van de oxazepam die ik nu halfjes slik 2 weken. Gebeurt vaak als ik net in slaap ben. Ontstaat dan veel druk op m’n hoofd en ogen gaan dan trillen

He daar
Ik ben geen dokter maar ik denk dat angst een hoop kan doen met je lijf. Heb je al wat bloedtesten laten doen, om te kijken of er ijzertekort is( heeft mijn benen destijds enorm laten verzuren). B12 en andere dingen die tintelingen veroorzaken. Waarschijnlijk heb je het al allemaal gedaan. De angst die je ervaart is verschrikkelijk.. Op dit moment van schrijven ben ik als mama van 2 kleintjes er ook bijna van overtuigd dat ik ALS heb. Maar ergens probeer ik er hard aan vast te houden dat mijn klachten komen door angst(en een deel door een nekhernia). Ik ben op deze pagina gekomen toen ik op zoek was naar een online therapeut.. ik hoop snel aan de slag te kunnen gaan want therapie heeft mij in het verleden enorm geholpen met paniekaanvallen.. Ik hoop dat je snel van je angst afkomt, en ik denk ook dat je geen ALS hebt. Ik hoop dat je dit ergens een beetje gelooft en dat je focus weer naar fijnere gedachten gaat. Liefs

Het ging een tijdje redelijk, maar ben weer helemaal terug bij af en de angst heeft me echt ontzettend in de greep.
Na tintelingen in mijn lichaam kreeg ik langzaamaan spierpijn in arm, armen en benen, en 9 september merkte ik met rechterarm op dat aardappels schillen veel kruim kostte (deed snel zeer, spier snel overspannen).

Dit heb ik een tijdje los kunnen laten tot gisteren. Toen was ik aan het strijken en vouwen en ineens merkte ik dat ik niet goed greep kreeg met die hand in de handdoeken.

Ben nu echt ontzettend bang geworden. Pfff

N.n. Is er een andere manier nog om met jou in contact te kunnen komen? Mail of iets van Facebook?

Ik herken me helemaal in jouw verhaal, enkele jaren geleden ook een periode meegemaakt met exact dezelfde symptomen…het geluk gehad om bij een neuroloog terecht te komen die het herkende, benigne fasciculatiesyndroom…zoals hij voorspelde, is het even snel weer verdwenen als het begon…oorzaak ligt vaak bij stress en/of vitaminetekort. Ondertussen opnieuw compleet andere angsten…vermoeiend! Veel moed, komt wel goed.

Wat lief dat je iets schrijft Kaat. Heb jij destijds ook echt MRI gehad enzovoorts? Ik ben op het moment niet meer zo bang voor de spierplopjes omdat ik ze niet altijd meer opmerk (en dat duidt wel echt meer op angst dan ALS), maar wat me nog in de greep houdt is dat mijn spieren enorm snel verzuurd zijn in mijn ledematen. Daardoor ook daadwerkelijk weleens krachtverlies zoals nu in voornamelijk handen. Of is het het idee…..? Dat is het lastige hè. Huisarts wil me niet meer zien en hierin kndersteunen , ben al bij neuroloog geweest maar toen had ik geen spierklachren nog.

Wat ik je wilde vragen is of jij destijds ook die spierklschten had of “alleen” die spiertrillingen/plopjes? Of had je ook daadwerkelijk sneller verzuurde en trillende en pijnlijke spieren in ledematen?

Ben overigens aan suppletie begonnen idd, werpt nog geen vruchten af maar baadt het niet schaadt het niet.

In welke angst zit jij nu?

Lieve groetjes

Ik herken me helemaal in jouw verhaal, enkele jaren geleden ook een periode meegemaakt met exact dezelfde symptomen…het geluk gehad om bij een neuroloog terecht te komen die het herkende, benigne fasciculatiesyndroom…zoals hij voorspelde, is het even snel weer verdwenen als het begon…oorzaak ligt vaak bij stress en/of vitaminetekort. Ondertussen opnieuw compleet andere angsten…vermoeiend! Veel moed, komt wel goed.

Even een update.
Fysio constateerde daadwerkelijk stijve harde pijnlijke spieren, voornamelijk in rechterarm. Ze constateerde ook op dat knijpkracht prima was in beide handen maar de duw en trekkracht van m’n rechterarm was wel minder dan links. Terwijl rechts dominant is. Ze vertelde me dat dit echt kan komen door de vecht/vluchtstand waar ik in zit. Dat kan zich bij sommigen uiten op de spieren (en ook in spieren ledematen). Zelfs tot uitval zorgen. Ze konALS niet 100% uitsluiten maar ze dacht er zelf nu nog niet aan.

Ik hoor alleen het stukje dat ze het niet 100% kan uitsluiten.

Bij huisarts geweest en omdat ik met andere klachten destijds binnen kwam, ik veel verschillende klachten heb gehad en pijngerelateerde klachten niet passen bij beginfase ALS dacht ze hier nog steeds niet aan. Was niet in haar opgekomen zei ze als ik er zelf niet over was begonnen.

Toch stelde dit niet gerust.

Daarom nu doorgestuurd naar psychiater in het ziekenhuis. Want ze ziet wel dat ik mentaal gezien stappen aan het maken ben, ben ook van de medicatie af (oxazepam) maar ben er nog echt niet en dit is een hele hardnekkige overtuiging die ik m’n hoofd zit. Ik denk echt nog steeds bewust en onbewust dat ik ALS heb dus m’n lijf krijgt ook geen kans om de stress de baas te worden.

Ik probeer me ook rustig te houden met de gedachte dat ik hier pas overheen kan komen als ik de onderliggende angst onder ogen kom: niemand heeft namelijk garanties in het leven en het leven is niet maakbaar.

Lukt echter nog niet goed. Hopelijk zijn er hier anderen die dit nog herkennen en kunnen reageren. Alle herkenning helpt.

Hopelijk krijg ik m’n zenuwstelsel zsm uit die paniekstand want wordt nog steeds iedere ochtend om 6 uur wakker met acute angst, gewoon automatisch vanuit m’n lichaam. Dus het zit er nog in (en dat alleen al is heel ongezond snap ik ook).

Iemand nog geruststelling?

Heb sinds twee dagen last van instabiele knie, spierpijn in kuiten en continu plopjes in hetzelfde been.

Enorm enorm ongerust. En kanalleen maar het beste hopen en afwachten. Omdat ik nog geen super duidelijke ALS symptomen verder laat zien.

Plopjes zijn er nu wel echt de hele tijd, heel beangstigend.

Ben sinds ene dag of twee van oxazepam af dus ben sowieso onrustiger

Hoi Marjolein,
Wat vervelend dat je nog steeds klachten en angst ervaart.
Dat wat jij beschrijft komt waarschijnlijk door angst en stress. Ik heb een periode hetzelfde gehad. Nu door therapie is het enigzins beter.

Dank,

Had jij ook echt daadwerkelijk soms gevoel van uitval? Ik heb dit nu in de linkerarm, dat alles ineens heel zwaar is, minder beweeglijk, snel vermoeid.
Het gaat me wel iets te snel van ene arm naar andere arm dus wat betreft ALs kan ik het wel wat meer loslaten want dat gaat niet zo rap. Maar eng is het sowieso wel.

Dag Marjolein,

Hoe gaat het intussen met je?

Groetjes,
n.n.

Wat fijn je weer te zien hier N.N.

Het gaat helaas mentaal heel slecht met me. Ik sta op wachtlijst medische psycholoog en psychiater had het over een ernstige angststoornis.

Ik ben alleen dus iedere dag doodsbang voor ALS. Kracht in rechterarm wordt minder maar die arm staat ook helemaal stijf bij wijze van. Dus minder kracht bij vuist maken. Voor mij is de overtuiging van ALS levensecht. En ik heb ook verhalen gelezen dat mensen met ALS dezelfde klachten hadden dus ik ben totaal in paniek gedraaid.

Ik heb het mentaal dus ernstig te pakken. Helaas, voor mijzelf en voor mijn gezin ook.

Hoe gaat het met jou?

Hoi Marjolein,

Ik vind het zo erg te lezen dat het niet goed met je gaat. Ik geloof echt dat het heel moeilijk voor je moet zijn om al die vreemde gewaarwordingen te hebben en niet te weten waar dit vandaan komt.

Ik blijf ervan uitgaan dat het bij jou echt stressgerelateerd is, hoewel ik van op afstand natuurlijk moeilijk een inschatting kan maken. Uit jouw verhaal maak ik echt op dat je psychologisch helemaal op bent en je hersenen gewoon vastzitten in dit uitputtend patroon.

Ik ga een voorbeeld geven hoe gek je eigen hersenen je soms kunnen maken. Ik had enkele weken geleden pijn aan mijn linkeroog. Enkele dagen later dacht ik ook wazig te zien en ik een oogzenuwontsteking had (want officieel een tweede opstoot en dus MS zou betekenen). Ik was er zó van overtuigd dat ik mijn neuroloog contacteerde die mij halsoverkop liet op consultatie komen. Na een hele resem onderzoeken aan mijn oog bleek er niets aan de hand te zijn, terwijl ik er dus echt van overtuigd was dat ik het vlaggen had. Is niet te vergelijken natuurlijk, maar ik wil maar zeggen dat je hoofd echt in staat is om je rare dingen wijs te maken.

Met mij gaat het in ups en downs, maar over het algemeen wel ok nu. Dank je om te vragen!

Ik hoop oprecht dat je de rust snel mag terugvinden. Mocht je het zien zitten om hier je naam (of insta of zo) te posten, doe gerust. Dan voeg ik u toe. Als je eens een luisterend oor nodig hebt :-).
Veel liefs!

Je kunt me op insta vinden als @marjoleintjeb , zou graag met je in contact willen komen als dat ok is!

Hoi Marjolein,
Ik herken me in veel van jouw klachten en ben zelf ook heel erg bang voor ALS.
Het begon bij mij half augustus met een duidelijk zichtbare spiertrilling in mijn rechtervoet. Die is er zo'n 3 weken elke dag geweest en daarna weer weggegaan, maar in de tussentijd kwamen daar trillingen en tintelingen door mijn hele lichaam voor in de plaats. Soms had ik daarbij ook een soort krampachtige pijn in mijn voeten en onderbenen. Spierpijn kreeg ik voor het eerst in mijn rechterkuit. Al na een klein stukje lopen verzuurden verschillende spieren heel snel en dat is eigenlijk niet meer weggegaan. Een paar weken later begon ook de linkerkant mee te doen en sinds een week ook mijn rechter bovenbeen. Ik heb ook het gevoel dat mijn enkels en knieeën zwak zijn, maar kan de testjes van de huisarts thuis nog wel uitvoeren. Vannacht kreeg ik ineens ook last van mijn linker bovenarm en een stijf gevoel in mijn pink en ringvinger. Paniek! Ineens zag ik dat de spieren in mijn linkerarm ook veel dunner zijn dan rechts. Logisch misschien, want ik doe het meeste met rechts en ik zit ook al sinds eind augustus thuis met een burnout en ben dus veel minder actief, maar meteen hield de angst me weer in de greep. Ik heb komende dinsdag een afspraak bij de neuroloog, maar tot die tijd moet ik mezelf kalm zien te houden.
Andere sensaties die ik heb of heb gehad: brandend gevoel scheenbeenbot, gevoel alsof er een koude vlaag over mn been ging terwijl ik gewoon kleren aan had, gevoel alsof er iets onder de huid kruipt, gevoel alsof een spier/pees op de trilstand van je telefoon staat. Heel eng allemaal!

Oh, en ook de spierspasmes herken ik, dat mijn voet of been uit zichzelf wegschiet zeg maar. Alleen in rust op de bank of in bed en niet elke dag, maar af en toe.

Hi Marjolein,

Ik herken veel van je klachten. Sinds juli zit ik zelf in een burnout wat begon met paniekaanvallen en dacht toen een paar weken lang dat ik iets aan mijn hart had. Nu heb ik dat met mijn hoofd dat denk ik denk dat ik een enge ziekte heb. Niks stelt mij gerust en daardoor mag ik over een paar weken naar de neuroloog. De huisartsen geloofde ik niet of dacht dat ze me niet serieus namen.

Voor mij is het moeilijk om te accepteren dat ik een burnout heb. Maar ik vroeg me af of jij misschien ook in een burnout zit (wat je misschien niet weet).

Ja ik ben er inmiddels wel achter dat ik twee maanden geleden “ineens” die paniekaanvallen / lichamelijke burn-out kreeg na 2,5 jaar tropenjaren met nauwelijks slaap (heel heftig was dat, ik was doodop jarenlang) en ik heb denk ik gewoon niet goed naar m’n lichaam geluisterd. Als ik nu ook terugkijk zie ik ook dat ik afgelopen 0,5-1 jaar steeds meer en meer ging stressen en druk maken om niks en dat stapelde zich steeds meer op. Ik ben van nature beetje hypochondrisch dus ik denk dat de hele “burn-out” (lichamelijk vooral want ik ben niet futloos zeg maar, heb nog wel zin in leven zeg maar) zich daarin is gaan uiten door de fysieke klachten die de paniekaanvallen gaf. Ik had hiervoor al 0 conditie en denk dat m’n pech is geweest dat t in m’n spieren is gaan zitten. De spierplopjes kreeg ik wel 1-1,5 week na paar dagen antidepressiva, heb enige hoop dat het daar mss vandaan komt, maar kan ook stressgerelateerd zijn.
Ik vernam van iemand dat spierplopjes bij ALS vaak gepaard gaan mét uitval of echt vlak erna meteen. Ik heb ze nu bijna 2 maanden en nog geen echte volledige uitval dus ik word heeeeeeeeel langzaamaan iets hoopvoller maar durf dat bijna niet hardop te roepen want ben enorm bang het dan juist over me af te roepen. Maar dat is ook wel weer heel kenmerkend aan een angststoornis.

Ik denk dat ik mezelf bij elkaar moet rapen, los moet laten wat ik toch niet kan sturen (ALS kun je niet voorkomen in die zin, het overkomt je of niet) en moet proberen m’n gestresste lichaam rust te geven. Maar ik sta helaas nog steeds iedere dag op met enorme automatische stress en dat uit zich dan meteen weer in gedachtes aan ALS. Ik hoop en denk dat het stiekem puur de uiting is van idd mijn burn-out

Ik snap je heel goed. Ik heb hetzelfde dat ik iedere dag met angst wakker word en de gedachte heb dat ik een enge ziekte heb.

Heel veel mood swings. Als ik iets leuks doe is het na 10min weer dat ik me somber voel.

De lichamelijke klachten zijn zo vermoeiend en beangstigend. Dat stemmetje in me stop niet met praten.

Heel herkenbaar. Had een hele reactie getypt maar die is niet doorgekomen helaas.

Komt erop neer dat het een stofje is genaamd cortisol en dat is bij iedereen in ochtend hoger (wakker worden functie) en Savonds lager. Maar bij ons is ie standaard hoger, door onze vechtvluchtstand waar we inzitten (want: gevaar! Ziekte! ALS!). Mij stelde dit daarover gerust, dat stukje info.

Verder heel belangrijk om geluksmomenten in kleine dingen te creëren. Juist in kleine dingen en niet in grote zodat je het veel kunt oproepen. En dat vergt tijd voordat stress wordt afgebroken.

Die mood swings herken ik ook. Ik had dat in het begin vaak, toen ik nog geen specifieke ALS angst had. Dan werd ik ineens koud en moe en depri.

Zorg dat je niet teveel verdwaald raakt in de angst voor ziekte net als ik want dan duurt het alleen maar langer voordat je hier.m uit gaat komen.

Het is moeilijk want ik blijf iedere dag enorm hyper gefocust op m’n lichaam. Tijdens het typen van dit bericht wil m’n linkerduim niet goed mee, ik had vanochtend veel focus op m’n tong en slikspieren. Iedere dag test ik m’n motorische functies. Ik moet hier echt een keer mee ophouden, dat weet ik. Maar de angst voor ALS is nog enorm sterk.

Hi Marjolein,

Ik zit qua klachten 1 maand achter jou, althans zo lijkt het wel.

Ik denk er echt 2/3 van mijn dag aan. Het is vreselijk. Alleen in de avonden gaat het wat beter.

Dat continu checken of iets nog werkt doe ik ook.

Ik kan ook niet echt tegen drukte en lawaai. Mijn maag begint dan ineens raar te doen.

Met ieder klacht die ik ervaar denk ik aan een enge ziekte in mn hoofd.

Ik ben al een paar weken gestopt met Dokter Google.

Hoe ga jij om met de angst, gaat dat al beter?

Ten eerste , mijn complimenten dat je het belangrijkste al niet meer doet en dat is op Google zitten. Dat heeft mij destijds echt kapot gemaakt.

Neem het dag voor dag, dat kan al beetje helpen.
Weet dat cortisolwaarden in de ochtend dus hoger zijn, heeft niks met een ziekte te maken.

De stress zorgt ervoor dat jouw relativeringsknop het niet doet. Probeer dat te beseffen.

Voor de rest: afleiden afleiden afleiden. Verder is het een persoonlijk proces. Voor de een werkt medicatie en therapie, de ander gaat sporten en mediteren en boekt massages. Ik vind het lastig je daarin te adviseren want wat ik doe hoeft jou niet te helpen en andersom.

Ik merk wel echt steeds vaker op dat ik het begin te herkennen. Vanochtend en gisteravond kreeg ik ineens last van m’n tong. Ik kan hem nog in alle richtingen bewegen en krullen maar ik heb soms moeite met praten, snel vermoeidheid erin en beetje spierpijn zelfs. Maar paar dagen terug waren m’n armen weer zuur enzovoorts. ALS zit niet meteen overal. Als klachten komen en gaan en het zit telkens ergens anders, is ook wel beetje typisch angst.

Heel lastig patroon maar ik denk dat tijd onze vriend is. Want dan ga je steeds meer herkennen en sowieso raak je vermoeid van het gevecht. Ik denk al steeds vaker: het zij zo. Ik accepteer wat ik voel en probeer toch een fijne dag ervan te maken.

Ik ben de topic starter en heb er helaas nog steeds geen rust in kunnen vinden.

Neuroloog was wel heel zeker van haar zaak op 1 november en heeft onze case dichtgegooid. Zag geen duidelijke tekenen van ALS.

Toch heb ik het idee dat m’n rechterduim wat minder snel meekan met het typen van die bericht en ook mijn tong voelt vermoeider en praten daardoor wat geforceerder.

Maar het blijft dus allemaal erg vaag nog… en kan dus alleen nog maar afwachten en dat blijft vreselijk….

Hi Marjolein,

Ik ben ondertussen ook bij de neuroloog geweest en mijn ‘case’ is ook afgehandeld.

Ik dwing mezelf nu echt om de huisartsen (ik had er drie gesproken) en de neuroloog te vertrouwen. Ik heb zelfs een CT scan gehad.

Ik merk dat ik mijn burnout begin te accepteren en weet dat zulke klachten erbij horen.

Dat piekeren blijft helaas maar je hebt gedaan wat je kon doen. Ik probeer er beter mee om te gaan door te zeggen dat de meeste dingen die ik dacht niet zijn gebeurd. Negatieve gedachtes zijn niet de realiteit.

Ben je al een traject gestart bij een psycholoog?

Nee, heb wel wat gesprekken gehad maar merk dat het mij niet helpt. Ik denk ook dat de mentale problemen qua bron in de tropenjaren en daaropvolgende relatieproblemen zit en daar zijn we mee aan de slag gegaan. Ik ben liever van de bron aanpakken.

Maar net als nu staat heel m’n hals weer strak en wil het soms in kramp schieten of soms krijg ik dat gevoel dan achterin m’n mond en dat is zo doodeng want dat zou bij ALS kunnen passen… daarnaast heb ik sinds paar weken dus last van beetje een dubbele tong gevoel ook al hoor ik nog niet van mensen terug dat ik raar praat maar zo voelt het wel al weken :-(. Ben echt weer even helemaal terug bij af helaas, echt vreselijk

Hoe is je nachtrust?

Ik heb een tijdje antidepressiva gebruikt om mezelf rustiger te krijgen en met name te kunnen slapen.

Als je op dit moment aan ieder lichamelijke sensatie focust, ga je het meer voelen en blijf je 24/7 in je negatieve spiraal.

Nachtrust is goed, wel weer vaak rond 5 uur wakker. Daarnaast merk ik op dat ik weer weinig eetlust heb en beetje misselijkheid vroeg op de dag. Zo was dat 2,5 maand geleden ook.

En ja ik begrijp het van die spiraal , is even heel moeilijk uit te klimmen :-(. Pfoe ik weet het echt even niet meer en zou het liefst naar een neuroloog willen rennen

Hi Marjolein,

Hoogstwaarschijnlijk zal een ander neuroloog je ook vertellen dat je geen ALS hebt.

Niet om gemeen te doen maar, wanneer vind jij dat je gerustgesteld bent, als ze wat vinden? Ieder keer als ik weer aan het piekeren ben stel ik mezelf deze vraag.

Hoe voel je je vandaag?

Hi Omu, wel heel erg bedankt dat je op me blijft reageren want dan voel ik me niet zo alleen in deze mega terugval.

Ik zit daar nu wel heel erg over na te denken. Wat kan mij nog helpen en waar leg ik de grens? Heb toch de vraag bij mijn neuroloog neergelegd om me door te sturen naar een ALS neuroloog, en met mezelf afgesproken dat als dat akkoord is en ik daar met geruststelling wegga het dan ook klaar moet zijn. Verder heb ik ook een centrum in de buurt aangeschreven gericht op keelklachten om te kijken of daar nog iets van resultaat gehaald kan worden.
Ik heb momenteel echt letterlijk moeite te eten en durf bijna niet te praten omdat ik dan die stijve vermoeide tong weer opmerk.

Oftewel, voel me vandaag nog steeds ruk….
Hopelijk met jou al wat beter? Je komt sterker op me over laatste tijd moet ik zeggen 👍🏻

Hi Marjolein,

Ik was ervan overtuigd dat ik een hersentumor had maar na de CT scan voelde ik me voor een week beter. Nu komen de gedachtes weer, “wat als ze het gemist hebben” of “ik zal dan vast wat anders hebben”. Ik heb de laatste paar dagen last van misselijkheid en opgeblazen gevoel. Normaal zou ik al naar de huisarts gaan maar ik heb mezelf vorige week gezegd dat na de neuroloog en ct scan, ik het bij een burnout hou.

De gedachtes en lichamelijke sensaties zijn er nog steeds maar ik probeer er beter mee om te gaan daarnaast krijg ik EMDR therapie hiervoor.

Toen ik mijn angst uitte ten aanzien van mijn neuroloog (en mijn osteopaat), gaven zij allebei los van elkaar een gelijkaardig antwoord. Mijn neuroloog zei “ik kan morgen ook de diagnose ALS krijgen”. Mijn osteo zei “ik kan ook met een tumor zitten waar ik niet van af weet”. En dat is gewoon zo; niemand blijft zijn hele leven gezond. Dat kan gewoon niet. Waarom zorgen maken voor iets wat er (nog) niet is? Ik weet dat het lastig is, maar op heldere dagen kan ik dat echt wel inzien en accepteren. We zijn onze gezonde jaren aan het verkwisten aan zorgen die hoogstwaarschijnlijk nooit waarheid zullen worden. Zoals Eckhart Tolle het zo mooi zegt: 90% van onze problemen zitten in onze gedachten.
Groetjes!

Hoi N.n.

Dank voor je reactie en klopt helemaal wat je beschrijft. Ik ben ook heel blij dat jij er zo over na kunt denken en dat is ook zeker het eindstation dat ik voor me zie wa betreft deze (zinloze) angstfase. Ik besef me alleen wel dat, nu ik in deze terugval/dip zit, ik daar nog niet zit. Ik ben nog aan het vechten. Maar ik besef me zeer zeker dat acceptatie de sleutel is tot genezing.

Neemt het voor nu niet weg, maar het is wel het eindstation. Goed te horen dat jij daar inmiddels zit

@omu, ik denk ook zeker dat een aanpak zowel via de mentale maar ook zeker via de lichamelijke weg (of dat nou een gesprek met specialist is of een scan of bv sporten) de key is. Zodat beide tot rust kunnen komen. Alleen m’n hoofd is helaas weer op hol geslagen jammer genoeg door de slikproblemen.

Hoi Marjolein,

Een scan of eender welk onderzoek kan je angst niet wegnemen. Op een gegeven moment had ik ook angst voor ALS, omdat (zoals je intussen wel weet) er bij mij wel iets te zien was op een scan van mijn nek en ze geen oorzaak hebben gevonden tot nu toe (behoudens vermoeden van MS, maar ook dat kunnen ze niet met zekerheid zeggen). Mijn beide neurologen hebben ALS meteen van tafel geveegd. ALS is nooit zichtbaar op een scan. Als ik me niet vergis is het een uitsluitingsdiagnose. Als er niets anders te zien is op scans/in bloed/… en je hebt duidelijke ALS-symptomen (atrofie van spieren), wat jij niét hebt, dan pas wordt er over ALS of motor neuron disease gesproken. Daarom ook dat er vaak veel tijd over gaat. Er is gewoon geen test of scan die je angst in jouw geval zal wegnemen. Afwezigheid van enge dingen op een scan zou je angst misschien alleen maar doen toenemen omdat je dan zal denken “zie je wel, er is niets te zien, het moet wel ALS zijn”.

Nogmaals, ik denk echt dat jouw hoofd je gek maakt. Wat jou misschien wel kan helpen is naar een osteopaat gaan. Heb je dat al eens geprobeerd? Misschien staat jouw nek niet helemaal recht (wat volkomen onschuldig is) en kan dat -naast je angst- deels je klachten verklaren.

Hi N.n.,

Dank voor je reactie.
Ik zit inmiddels al dik 2,5 maand in deze angst nadat de spierplopjes zijn begonnen en eigenlijk is de kans al zo goed als nihil omdat ik nog steeds geen échte uitval heb. Ondanks alle gekke klachten qua slikken, praten, snel verzuurde spieren enz.
Ik heb zelfs een knijpkrachtmetertje gekocht en die laat al een dikke maand hetzelfde al dan niet een hogere knijpkracht zien dus er gebeurt niks qua verzwakking in m’n armen. Ook heb ik gewoon nog een duidelijke spier zitten tussen wijsvinger en duim. Ik heb twee keer van neuroloog gehoord dat er niks geks aan me te zien of te merken is. Dus de kans is idd zo goed als 99,9% dat ik het niet heb. En toch heb ik mijn lichaam zo geconditioneerd dat ik het gevoel heb dat er ieder moment iets gaat uitvallen. Maar het gebeurt (nog) niet. Zelf heb ik ook het idee dat mocht dit idd niks van ALS zijn, dit nog weleens een soort van long covid kan zijn. De symptomen daarvan komen erg overeen en worden vaak ook samen met of na diagnose burn-out gesteld. Zijn echt veel mensen met verzuurde spieren, gekke keelklachtrn (wss van de spanning en stressstand van het lichaam) en spierplopjes die allemaal bang zijnvoor ALS maar waarbij échte volledige uitval uitblijft. Ook is het zo dat spierplopjes bij ALS betekenen dat er al uitval gaande is dus dan zou je binnen aantal weken zeker iets moeten merken.

Dus Tsja… toch krijg ik het nietnuit m’n kop. Het moet slijten want ik heb mezelf zo bang gemaakt dat ik dat niet zomaar uit m’n systeem krijg.

Ik dacht zelf dat een gesprek met echt een ALS specialist nog een optie zou zijn (geen scan idd en een EMG zie ik niet zitten) of toch proberen m’n angst proberen te pareren. Te accepteren wat ik voel en toch proberen te genieten. Maar dat is echt lastig zeker met die dubbele tong af en toe of die slikklachten. Ook al zegt niemand dat ik raar praat, dus ook daar nog geen echte uitval.

Overigens heb ik dinsdag een gesprek taan met een logopedist die dan kijken naar wat stress ermee kan doen en zij is ook bekend met ALS patiënten dus hoop daar ook beetje geruststelling te vinden…

Tsja het blijft echt mega lastig. Heel zwaar om iedere dag die intense angst te hebben al toont dat mss aan dat het echt voornamelijk een angst is en geen werkelijkheid. Dus jij vindt het ook niet klinken als iets waar ik me zorgen over moet maken?

Ik denk inderdaad dat je je geen zorgen hoeft te maken. Maar ik snap wel dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Jij voelt het en jij zit er mee natuurlijk.

Volg anders LimpBroozkit op instagram. Dat is een jonge vrouw die effectief ALS heeft. Los van dat het een superpositieve vrouw is, geeft ze ook een tijdlijn weer van wat allemaal geleid heeft tot de diagnose. Bij haar is het wat anders verlopen dan normaal omdat ze net zo jong is. Dat lijkt helemaal niet op wat jij beschrijft, dus het kan je maar helpen ☺️.

Nee dat durf ik absoluut niet. Ik word al misselijk van de gedachte. Ik ben blij dat jij zegt dat het anders verliep dan dat ik denk dat het bij mij loopt maar ik heb ondertussen ontdekt dat hoe meer ik lees hoe meer ik denk te hebben. Ik wil niks meer over ALS lezen of horen dan dat ik al heb gedaan of weet…. Super bang voor triggers

Het erge is zelfs dat jouw berichtje me zelfs al trigger want ik lees eruit op da het bij haar niet op klassieke manier is ontstaan en van dat feit word ik enorm onzeker.

Maar ik ben vanochtend ook wel echt heel misselijk opgestaan, denk dat m’n lichaam gewoon echt weer vast zit in de stress voor het gevaar waar ik letterlijk niet voor kan gaan rennen. Zoals we vroeger van leeuwen wegrenden… dus ik voel de hele tijd continu spanning en angst terwijl ja ik het niet goed kan plaatsen behalve in angst nu oor ALS.

Het gekke is dat ik normaal altijd mega positief was dus herken mezelf afgelopen maanden ook niet maar goed.

Ik ga straks even wandelen. Ik heb het even niet meer van de spanningen. Echt vreselijk.

Oei, dat was niet de bedoeling!

Ik ben helaas niet 100% gerustgesteld door de logopediste vandaag ondanks dat ze spanning voelde in keel en dat ze zich voor nu geen zorgen maakte maar ze mocht niet uitsluiten zeg maar. Maar we hadden het erover dat ik al een jaar lang sneller benauwd ben tijdens het eten en ook in mei had ik 2x tijdens een verkoudheid dat ‘s nachts m’n keel dichtviel. En nu dan die slikklachten… dat eten moeilijker zakt. Het maakt me ontzettend angstig en ben weer volledig in de overtuiging dat ik het heb en dat het in mei al is begonnen.
Ik heb morgen een nieuwe afspraak met de huisarts staan om te kijken of ze me kan doorsturen naar een ALS specialist of naar een KNO. Ondertussen dus erg bang

N.n. Wat zou jij doen? Proberen erbij neer te leggen of toch knokken voor second opinion zodat ik daarop kan terugvallen ?

Hey Marjolein,

Ik zou in geen geval een second opinion vragen want met 100% zekerheid kan ik zelfs van op afstand zeggen dat die krak hetzelfde zal zeggen als de eerste. Normaal zeg ik altijd, hoe meer opinies hoe beter. Maar in dit geval niet :-). Tenzij jij denkt dat je geruster zou zijn mocht je een scan krijgen. Maar weet dat ze daarop ook niet alles zien. Ben je al eens naar een osteopaat geweest? Misschien kunnen enkele simpele manipulaties van uw bewegingsapparaat helpen. Bij mij helpt het in elk geval. Ik ben lang niet naar een osteopaat geweest omdat ik het altijd prijzig vond. Maar die van mij is elke euro waard. Wel even de reviews checken voor je gaat; zodat je zeker bij een goede terecht komt met voldoende kennis.
Het komt goed, ben ik zeker van!

Hi lieve N.n.,

Ik ben vandaag bij zowel osteopaat als psychosomatische fysio geweest en vooral laatste is echt geweldig bevallen. Osteopaat gooide het toch wat meer op de emotionele boel maar ook dat was fijn want kwamen veel emoties los. Vooral toen ze benadrukte dat ik veilig ben. Want zo voel ik me dus al maanden niet! Ik voel me niet veilig. Ik voel alsof ik al doodga. Vreselijk.
Met de psychosomatische fysio ga ik stappen zetten om het cirkeltje in m’n hoofd over ALS te doorbreken, want ik link er alles aan zowel bewust als onbewust. Dat vergt tijd.

Ik zit echter nu weer met gespannen tong en hals en bijna kramp in dat gebied op de bank. Hoop echt dat ik de bulbaire variant van ALS in m’n hoofd kan uitsluiten zodat ik écht stappen kan gaan zetten qua mentaal herstel. Want de zin “je bent veilig, je gaat nog lang niet dood” komen gewoon totaal niet binnen

Hoi Marjolein,

Fijn dat je effectief een aantal stappen zet en ook open durft te zijn over je angst tegenover deze mensen.
Het zal ongetwijfeld met vallen en opstaan gaan. Dat is volkomen normaal denk ik. Je lichaam heeft nu al zo lang in standje angst en overleven gestaan dat dat niet zomaar van de ene op de andere dag zal verdwijnen.
Wat me opvalt is dat je wel heel goed op de hoogte bent over de ziekte (omdat je van bulbair spreekt). Heb je zelf misschien een medische achtergrond? Als iemand die zelf ook gevoelig is voor angst/hypochondrie kan ik zeggen dat kennis in ons geval geen macht is ;-). Hoe meer ik weet, hoe angstiger ik word.

Ik wens je heel veel succes lieve Marjolein om uit die cirkel te komen. Je kan het. Je gaat écht nog lang niet dood!

Hi lieverd, dank je dat je blijft reageren.

Ik heb een nieuwe mantra waar ik me aan vast probeer te houden: wát het ook is, ik kan het aan.

Dit bevestigt noch ontkent niks maar benadrukt dat ik hoe dan ook sterk mag en kan zijn. Wat ik ook fysiek of mentaal voel en wat het ook is wat er ooit op m’n pad komt, qua ziekte… of tegenslag.

Ik ben er zeker nog niet…. Gister maakte ik een wandeling in de zon en toen voelde ik me eindelijk weer een beetje levend. Met die zon op m’n snoet. Hopelijk krijgen we nog veel zon de komende tijd, dat helpt wel.

Ik heb toch een smeekbede nog gestuurd naar m’n neuroloog en vertelt van m’n tongklachren en warempel stuurt ze me niet door naar Utrecht waar al die neurologen zitten maar wel intern naar een neuroloog gespecialiseerd in deze ziekte…
En warempel was ik uiteraard helemaal van slag toen ik hoorde dat ze erin meeging. Wss puur uit geruststelling maar m’n hoofd sloeg helemaal op tilt.

Nu ben ik rustiger en ik hoop oprecht dat er uit deze second opinion bij echt een specialist niks uit komt én dat ik echt hou aan m’n belofte dat het daarna klaar is en ik me erbij neerleg. Dat heb ik m’n omgeving ook beloofd.

Ik vind het enorm spannend, 2 januari heb ik de afspraak. Maar ik probeer me aan bovenstaande mantra te houden. Ik heb nu 5 weken last van een stijve of juist slappe tong maar kan nog verstaanbaar praten dus dat is positief.

En ja, heb in september veeeeel te veel over deze ziekte opgezocht en dat werkt zeker in m’n nadeel. Vandaar dat ik laatst ook zei dat ik echt niks meer erover wil lezen want dan ga ik alles van de afgelopen maanden en zelfs jaar eraan linken dat weet ik nu al…

Helaas nog vast in deze angst.

Ben mentaal wel stapjes aan het maken, maar heb ook echt dagen als vandaag dat ik helemaal terug in m’n hoofd zit. Ik heb ook het gevoel niet écht er te zijn. Niet hier en nu zeg maar. Alsof het allemaal aan me voorbij gaat, ik heb ook enorme hersenmist. M’n zoontje werd 5 en wist niet meer hoe die geboorte ging. Enzovoorts.

Ik ben bij neuroloog geweest gespecialiseerd in deze ziekte en vertelt dat ik al 2 maanden slappe of stijve tong heb, wat je (nog) niet hoort. Hij heeft me heel uitgebreid nagekeken en zei: je hebt nu geen ALS. Ik zie nu geen enkele aanwijzing daarvoor in het onderzoek. Maar hij wil wel met me bekijken wat het dan wel is wat de klachten in m’n hals/tong veroorzaakt en dat maakt me bang. Want nu wil hij me over 3 maanden toch terug zien.

Dalijk ontwikkelt zich alsnog duidelijke spraakuitval en dan ben ik dalijk alsnog de pisang!

Je merkt, ik zit er nog middenin. Het moet echt met de tijd hopelijk slijten. Ik zie geen andere oplossing meer voor nu. Doorbijten en het beste ervan maken en hopen op het beste. En mentaal uiteraard aan de slag.

Hoi Marjolein, wat een rotziekte is hypochondrie toch. Ook ik heb er last van, maar enkel als ik iets mankeer wat niet te verklaren is. Ik onderzoek dus niet de hele dag mijn lichaam, maar bij klachten kan ik wel doorslaan. Om je een voorbeeld te geven, ik heb sinds 2 weken spiertrillingen in beide kuiten. Deze zijn onregelmatig aanwezig. Dus soms een minuut niets, dan weer zo'n golfbeweging. Soms achter elkaar voor 10 seconden, dan weer even niet. Langs de HA geweest, testjes gedaan op reflexen, je weet wel met zo'n hamertje. Op mijn tenen en hakken meten lopen, spierzwakte test (armen wegdrukken omhoog en omlaag), allemaal prima en geen reden voor doorverwijzing. Maar als je gaat googlen komen spiertrillingen idd voor bij ALS als symptoom, dus werd ik angstig. Maar het is maar 1 symptoom en wat ik er uit begrijp komen de trillingen pas voor als je spierzwakte hebt en/of spieratrofie (spierverlies). Maar toch, het blijft knagen bij mensen zoals wij. Ik probeer wel na te denken dat zolang ik geen spierzwakte of atrofie heb het geen ALS is. En verder google ik minder want dat maakt je helemaal gek. Hoe is het nu met jou, want je bent al een aardige tijd verder en dat moet ergens toch ook rust geven of ben je nog steeds erg angstig?

Hi Jozef. Even ter geruststelling: Alleen spiertrekkingen zonder zwakte is geen ALS. Zo simpel is het.

Feit dat ik twijfels heb bij mijn eigen verhaal is omdat ik sinds 2,5 maand een vermoeide tong heb. Gelukkig krijg ik niet van mensen te horen dat ik anders praat maar het voelt wel als “slurred speech”.

Dus helaas Ik zit nog volop in de angst. Ik heb nu 4,5 maand spiertrekkingen en 2,5 maand vermoeide / slappe tong.

Hoi Marjolein, ik snap wat je zegt maar wij hypochonders denken anders zoals je weet. Ik ben angstig dat de spiertrillingen het 1e symptoom zijn en de spierzwakte later komt. Ze zeggen dat dit niet het geval is maar ja, angst he. De trillingen moeten toch ergens vandaan komen en ik heb nu geen oorzaak. Maar ik wil niet elke keer naar de HA gaan bij lichamelijke klachten en dan de hele medische molen door om uit te sluiten en gerustgesteld te worden. Dan is het de volgende keer weer wat anders en blijf je in het oude patroon zitten. Ik kies nu voor de onbekende weg, niet naar de dokter blijven lopen maar aankijken. Mocht het erger worden en andere symptomen erbij komen dan ga ik uiteraard verder maar voor nu probeer ik mijn gedrag te veranderen om uit die hypochondrie cyclus te komen

Bovenstaand was van Jozef, niet anoniem

Ik heb al ruim 1,5 jaar last van spiertrekkingen/trillingen last van mijn zenuwen en minder kracht en nog een reeks andere klachten.
Ik ben gediagnostiseerd met FNS. Niks ernstigs maar heel lastig. Bij deze aandoening worden de signalen van de hersens niet goed doorgestuurd naar de spieren/zenuwen. Lijkt dus op ALS maar heeft er totaal niks mee te maken. Zoek dus is FNS op. kijk is of dit bij jouw klachten past.

Hi Daniël, ik ben er nog niet mee gediagnosticeerd maar toevallig dat m’n neuroloog er wel al kort over begon. Hij zei ook dat het niet zozeer een psychische oorzaak heeft maar dat het onderdeel is van FNS. Maar ook bv blaasklachten horen erbij (zoals ik al sinds het begin van deze periode half jaar geleden heb) en hij zei ook hoe meer vage klachten hoe “beter” want ik denk dat het dan meer past bij FNS. Dus hij wist het nog niet zeker maar begon er idd al wel over. Mss dat ze soms niet weten waardoor die signalen niet meer goed werken, kunnen wellicht tig redenen achter zitten waar we niet achter komen, maar dat er niks kapot is zoals je zegt idd. Bedankt voor je reactie. Gaat het bij jou al beter met je klachten inmiddels?

Hi allemaal, ik ben net 4 dagen in het Sauerland geweest om te skiën met mijn gezin. Dat was een fijne afleiding. De spiertrillingen voornamelijk in mijn benen zijn er nog wel, maar het skiën ging goed. Niets gemerkt van krachtverlies of zo. Maar als hypochonder blijft ALS door mijn hoofd spoken maar ga niet weer naar de dokter, ik wil zoals al eerder geschreven het patroon doorbreken. Blijft lastig maar doe het stapje voor stapje.

Ik heb nu sinds 2 dagen ook spierschokjes erbij. Dat een ledemaat zomaar in 1x uit zichzelf even beweegt , wanneer houd dit op? Ben direct weer angstiger en somberder, vandaag zelfs wat tranen gelaten zo rot voel ik me momenteel.

Hoi,
@Jozef Kennelijk hebben wij een vergelijkbaar verloop van klachten, want ik zit te zoeken op spierschokjes (terwijl ik had gezegd niet meer te gaan googlen) en kom bij jouw bericht uit.

Ik heb die schokjes nu ook sinds een aantal dagen. Dan beweegt opeens mijn hand of voet of been. Ik kan er eigenlijk niks over vinden maar word er ook angstig van. Ik was gisteren bij de fysio en die zei dat ik mega veel spierspanning had, dus dat het wsl van de stress komt. Om te lezen dat jij het ook hebt helpt mij iig wat relativeren, dus misschien helpt het jou als je leest dat ik hier dus ook last van heb.

@Marjolein wat vreselijk dat je zo diep in je angsten zit. Ik snap waar je doorheen gaat. Goed dat je iig al stappen hebt genomen zoals medicatie. Wat voor mij momenteel helpt om het hoofd boven water te houden is geleide meditatie (via Spotify bijv), elke dag een stukje wandelen buiten en geen alcohol of cafeïne nemen. Bij mij zijn de trillingen en fasciculaties zo goed als weg nu en zijn alleen die schokjes nog over. Ik heb een hyperfocus op mijn lijf waardoor ik ieder klein dingetje voel/opmerk en meteen koppel aan een ziekte. Ik wil dus proberen uit die cirkel van angst te komen. Ik heb cbd olie besteld want heb gelezen dat dat kan helpen tegen angst. Mocht ik merken dat het helpt zal ik het delen.

Hoi allemaal ik heb ook precies dezelfde klachten. Begonnen tijdens waarschijnlijk een burnout. Heb een aantal pittige jaren achter de rug voordat het begon. Zouden we geen groepsapp oid kunnen maken?

Herkennen jullie ook nekklachten en slaapproblemen? Ik kan geen 1 nacht meer doorslapen zonder wakker te worden

Bij mij zijn de spiertrillingen het meest aanwezig. Voornamelijk mijn benen. Nu al 7 weken, daarom angstig voor ALS. Hoe zit dat bij jullie qua tijd en aanwezigheid?

Hoi Marjolein, hoe gaat het nu met je? Je post is gestart in September 2024, het is nu half februari 2025. We zijn nu 5 maanden verder, doet de tijd je al wat rust geven of ben je nog steeds angstig?

Hi Jozef, ik heb nu 5,5 maand spiertrekkingen en ik dacht bijna 4 maanden rare vermoeide tong. Maar die laatste klacht is na 4 maanden niet geëvolueerd tot hoorbare problemen, dus ik begin eindelijk mijn angst voor ALS los te laten. Ik zat eerst ook net als jij iedere dag hier te struinen naar bevestiging, en elders op het internet. Heb me er maanden gek mee gemaakt.

Ik dacht, als ik paar maanden verder ben en heb ALS losgelaten kan ik weer leven.

Helaas is dit niet zo want door gekke hartritme dingen / hartkloppingen en andere klachten zit ik alweer met andere angsten in m’n hoofd. Maar de angst voor ALS was wel een intense dus ik weet hoe het voelt.

Ja, de tijd gaat het wel helen. Simpelweg omdat je dan ziet dat alles wat je dacht dat je zag of gebeurde ivm kracht of atrofie niet waar blijkt te zijn.

Nog een aantal dingen die mij ook hielpen:

- ALS overrompelt mensen 99/100 keer. Dus ineens ene pen niet meer kunnen vasthouden, anderen die zeggen dat ze raar praten (terwijl ze dit zelf vaak niet doorhebben), daadwerkelijk struikelen zonder reden zeg maar, enzovoorts. Er is in sommige gevallen ook een link met dementie. Dat mensen het echt niet helemaal beseffen. Maar daarnaast merken mensen het pas op met daadwerkelijk uitval. Zoals in de vingers of klapvoet bv.

- dat gezegd hebbende begint 99/100 keer ALS niet met spiertrekkingen. Spiertrekkingen is een bekend fenomeen van stress / angst maar ook van andere dingen zoals bv vitamine tekorten of andere zaken als corona infecties.

- als het wel daarmee begint, wat dus al een mega uitzondering zou zijn op jouw uitzondering (want je bent jong toch? Dus dat zou uitzondering op uitzondering zijn), dan volgt uitval erg snel. En niet pas na 6 maanden bv.

- ALS is zeker in het begin pijnloos. Dus alles wat je denkt dat pijn doet wijst weg van ALS.

- verzuurde spieren etcetera hoort er ook niet bij (veel mensen met spiertrekkingen en angst hebben verzuurde spieren maar dat is dus geen teken van die ziekte).

Ik kan alleen maar zeggen: leef dag voor dag. Nee, je hebt het niet, maar dat neem je nu toch niet aan want dat deed ik ook maanden niet. Het is een uiting van je stress of angst of hypochondrie. Spiertrekkingen zijn dus bekend fenomeen van angst net als hartkloppingen enzovoorts en vaak wordt er gewoon simpelweg geen reden gevonden. Hou je taai, het komt echt goed. Ik heb echt vanalles gedacht en extreem bang voor ALS geweest en heb het nu na 5,5 maand nog niet dus ik begin het af te sluiten nu.

Maar, zoals gezegd, ik heb hartkloppingen en soms zelf kort ritmestoornis in bed van alle stress. Laat het niet zo ver komen. Leef je leven, ook al heb je die angst maak er a.u.b. wat moois van. Dat lukt makkelijker als je per dag leeft. Hielp mij op m’n ergste dagen. De gedachte dat je alleen vandaag hebt

Hoi Marjolein, bedankt voor je bericht. Ik heb vandaag zo'n rotdag. Mijn benen zijn zwak, last van mijn maag en heel erg zenuwachtig. Ook al gehuild net onderweg in de auto. Wat kun je jezelf rot voelen. En de angst voor ALS is erg aanwezig. Spiertrekkingen in mijn benen, zwakke benen, trillen etc. Zo jong ben ik niet meer hoor, ik ben 59. Kamp al jaren met hypochondrie. Ga straks sporten , even mijn gedachten weg van alles proberen te houden. Nu al 7 weken spierfasciculaties, dat kan toch niet enkel angst en spanning zijn?

Gr. Jozef

Dank je wel voor je uitgebreide reactie. Ik kan rust vinden in je duidelijke uitleg.

Ik heb ook trillende armen gehad, dacht later nog aan Parkinson.

Even serieus, angst kan echt veel met je doen. Het gevoel van beide zwakke benen is typisch iets voor angst. ALS begint niet in beide beginnen.
ALS is ook geen gevoel. ALS ís echte uitval, echte pijnloze uitval. Niet: ik heb het gevoel dat m’n benen zwak zijn.

Nee: je struikelt vaak, je hébt een klapvoet, je kúnt niet meer op tenen of hakken lopen.
(Niet gaan testen ;-) ).

Ik weet hoe het voelt en je zult hier even doorheen moeten, maar kan je verzekeren bijna dat je het niet hebt alleen al van een afstand. En neem aan dat je al bij huisarts bent geweest die ook niks geks zag.

Je moet hier helaas even doorheen voordat je weer vertrouwen gaat krijgen maar ga je a.u.b. er niet teveel in verliezen. Ga werken aan je hypochondrie. Na ALS gaat er anders iets opnieuw beginnen, net alsbij mij nu.

Hoi Marjolein, ik weet dat je gelijk hebt maar zoal jij ook weet is het zo lastig. Ik heb nu al ruim 2 maanden stijve kuitspieren en dus sinds 7 weken spierfasciculaties. Dat zijn wel symptomen van ALS. Ik ben bang dat de spierzwakte later komt en dit de 1e symptomen zijn. Ik ben bij de psycholoog geweest van de zomer maar uitvoeren wat je daar leert is moeilijk maar probeer het wel.

In ieder geval bedankt voor je reacties , viel me eenzaam hierin en dit is wel fijn

Gr. Jozef

Hi Jozef, stijve kuitspieren zijn geen tekenen van ALS? Desondanks is een trage variant van ALS echt vaak het geval bij hele jonge mensen met ALS. Daarbij verloopt het weleens atypisch traag. Hoe ouder hoe meer typisch en dus snel het verloopt… je hebt ze al bijna 2 maanden en geen echte uitval ergens. Kans is echt heel heel klein!! Ik zou het zonde vinden als je net als ik ook een half jaar weggooit, aan andere kant weet ik hoe diep dit konijnenhol kan zijn.

Hoi Marjolein, ik snap wat je schrijft maar het konijnenhol kan inderdaad diep zijn. Voel me soms zo rottig, angstig en somber. Wanneer gaat de zon weer schijnen? Ik weet dat ik aan de hypochondrie moet werken en dat probeer ik ook echt maar het is zwaar. En hoelang houden de spiertrillingen nog aan. Het liefst wil ik natuurlijk dat ze verdwijnen maar ja...

Hoe gaat het nu met jou?

Ik heb ze nu bijna 6 maanden en mentaal gaat het beter. Wat ik vooral erg gek vond was dat ik dacht dat m’n leven terug zou zijn als ik dit kon loslaten maar is niet zo. Ik heb nu hele andere angsten, blijf m’n lichaam wantrouwen. Parkinson, kanker, zelfs dementie :’). de mist klaart maar niet op, zo omschrijf ik het zelf. Komt aardig in de buurt van wat jij schrijft over de zon die moet gaan schijnen. Ik snap gewoon niet hoe dit mentaal ineens kon gebeuren. Ik gok zelf de hormoonomslag na jarenlang borstvoeding geven… ik had altijd overbezorgdheid / lichte hypochondrie maar dan kon ik wel zwaar genieten van het leven. Nu voelt het beetje alsof ik hele dag in m’n hoofd zit. Daardoor ook vaak vergeetachtig of niet goed weten welke dag het is van de week. Weet niet goed welke stap ik nu moet zetten.

Ja ALS konijnenhol kan diep zijn. Ik kan je niet goed helpen buiten herhalen wat ik eerder zei. Mij hielp destijds ook niet veel… ik kocht zelfs een handknijpkrachtmetertje. Daarmee toonde ik trouwens aan dat ik rechts sterker ben dan links, terwijl ik toen een dikke maand dacht dat rechts zwak was en geen kracht meer in zat. Om aan te tonen hoe diep je angst je kan foppen!

Hoi Marjolein, ik herken het. Ik probeer het wel te accepteren, los te laten. Dan wordt het minder belangrijk en dus minder aanwezig. Aandacht laat zaken groeien. Vanochtend gaan sporten , net terug, even bakje koffie en dan zo douchen. Goed begin van de dag. Vandaag heb ik wat administratie te doen , heb nog een goed boek liggen en een lego bouwpakket. Ik word somber van de spiertrillingen omdat ik niet weet waar het vandaan komt en dat probeer ik dus los te laten. Ik heb een boek gekocht en dat heet STILTE. Geeft goede tips, is geschreven door iemand die zelf angsten en depressie had. Mocht je het interessant lijken kijk dan eens op angstisok.nl

Hoi Marjolein, gisteren echt een rotdag gehad. Ik heb de fout gemaakt om op internet te gaan zoeken naar 1e symptoom van ALS. Daar vertelden mensen die ALS hebben wat hun 1e symptoom was. Van de 20 waren er 5 waarbij het begon met spierfasciculaties en pas later, bij 1 zelfs 12 maanden later krachtverlies. Ik werd direct weer angstig, want het kan dus wel een 1e symptoom zijn. Wat als dat bij mij ook zo is. Voel je zo nerveus van binnen en somber. Ik wil niet dood, heb een fijn gezin en een leuk leven maar nu is er niet veel leuk meer. Moest dit even kwijt, het van je afschrijven is fijn.

Hee Marjolein. Ik heb ook al een tijd last van voelbare trillinkjes in mn kuiten, maar ook een soort spierpijn in mn bovenbenen en knieholtes. Last van mn tong en kaak heb ik ook vaak, lijkt een soort spierpijn. En is vooral voelbaar onder mn tong. Maar dit alles kan ook zo maar dagen weg zijn. Ik heb bijvoorbeeld de afgelopen 3 dagen veel last van mn kaak spieren en tong gehad, ook een globus gevoel, heel vervelend. Dat is dus sinds vandaag ineens weer weg. Helaas nu weer de pijn of last van van mn benen, als ik ze een tijdje rust geef is het weer even weg.

Ik heb al wel 2 jaar last van paniek aanvallen, maar dat gaat het afgelopen jaar heel goed. Waarschijnlijk ook omdat ik nu een jaar citalopram gebruik. Ook heb ik natuurlijk de nodige dokters onderzoeken gehad, emg, hartfilmpje noem t maar op. Helaas word je door dit soort vage klachten wel een hypochonder

Hoi Rik, ik heb wat betreft mijn benen hetzelfde. Last van spierfasciculaties in beide kuiten, soms meer soms minder. Vage pijn in knieholtes en boven benen. Ik wordt ontspannen wakker, echter na 1 minuut direct dat gevoel weer in mijn benen. Denk dus zelf dat het spanning is maar denk dan ook, waarvan dan?. Heb wel een hele tijd gedacht aan ALS, en soms nog en dat helpt er niet aan mij om te ontspannen, ik wacht het maar af, heb het al 3 maanden , verder geen klachten

Hee Jozef. Ja eigenlijk heb ik het ALS idee al laten varen, omdat het niet altijd aanwezig is. Last van duizeligheid heb ik ook ineens weer, maar ook nekpijn. Daar zou de duizeligheid wel weer vandaan kunnen komen. Maar weer eens een afspraak bij de fysio maken

Ik ben de topic starter en wil even laten weten dat ik er nu eindelijk van overtuigd ben geen ALS te hebben. Mijn verhaal is er een van een klassieke burn-out maar wel een met neurologische klachten. Ze noemen dit FNS. Er is dan niks kapot.

Mocht ik ooit toch onverhoopt een andere verklaring vinden / uitkomen over deze periode / klachten dan zal ik dat hier neerzetten voor anderen.

Ik ben bijna weer mezelf maar mentaal was het een hele klap. Deels ook hormonaal uitgelokt na bevalling/borstvoedingperiode.

Hou je haaks allemaal.

Is alles nu ook minder geworden, ik heb precies hetzelfde

Maak je geen zorgen. ALS komt zowieso maar erg weinig voor, en geloof me er zijn 100 redenen dat t iets anders kan zijn. Niet alleen naar deze ene mogelijkheid kijken.

Hoi, ik herken je verhaal en heb je al eens gekeken maar BFS: benigne fasciculatie syndroom. Totaal onschuldige spiertrillingen op allerlei plekken. Als hypochonder om gek van te worden.. nu zelfs na jaren kan ik me toch nog kapot schrikken als het opeens weer komt en ik een hotspot heb (soms uren , soms dagen, soms weken)

Ik heb dit al 8 jaar. Zijn inderdaad fasciculaties.
Komt als je heel gespannen bent.

Hoe gaat het nu Mir?

Hoi Mir, helemaal herkenbaar, ik heb al jaren spiertrekkingen, met name in benen. Heb MRI gehad van hersens en bleek oké. Kreeg verhaal over stress te horen van neuroloog. Nu leef ik er maar mee. Spiertrekkingen hoeven dus echt niets ernstigs te betekenen. Take care. Sjelle

Het niet googlen naar symptomen is idd lastig, maar het is beter om het gewoon niet te doen. Ik ben nu al zo vaak in het ziekenhuis geweest dat ik het maar eens moet accepteren dat er niets aan de hand is. Het plotselinge moment dat ik mn benen zwak voel worden probeer ik steeds vaker te negeren. En ik merk dat als ik gewoon doorga met de dagelijkse bezigheden het weer verdwijnt.

Wel vervelend dat je partner er niet meer zo goed tegen kan. Geef je het wel bij hem aan als het een dag beter gaat?

Dankjewel voor je reactie. Het is inderdaad lastig om niet te googlen, ik moet dit echt proberen. Bedankt voor de tip, ik zal dit zeker ook proberen, afleiding is zeker een goed idee! En inderdaad, ik zou het zeker ook moeten zeggen als ik me goed voel, het is voor hem ook lastig. Het doet deugd om hier even met gelijkgestemden te praten, weten dat we niet alleen zijn en dat de symptomen zo vaak van de angst zelf komen...

Ik herken het. Het is zo ontzettend zwaar om met die angst te leven. Het beheerst alles wat je doet. Hier ook bij therapeuten geweest. Ik slik Citalopram, dat helpt. Nu wilde ik afbouwen maar mijn angsten namen toe

Niet afbouwen Vanessa, ik wilde dat doen met paroxitine, helemaal fout.!
Gewoon blijven slikken.

Hoi angsthaas je herkenbaar hoor dat heb ik bijna mijn leven lang al ook bij psycholoog geweest dokter en meerdere instanties en zoek ook alles op bij google zoons zeggen ook Mam niet doen maar ja daar ga ik weer he en idd je zit weer vol stress en slapeloze nachten sterkte ook he 👍

Dankjewel Jacoba. Ik heb met de huisarts afgesproken dat ik terugga naar 30mg. Nee, de medicatie helpt en ik kan op dit moment nog niet zonder. Wat een toestand. Pffff

Heel herkenbaar.
Na een hartstilstand en coma in 2020 en de daarop volgende corona crisis is het wankelend geloof in eigen lichaam gedaald naar 0,0.
Angst en paniek beheersen mijn leven.
Dit levert onbegrip op "wees dankbaar dat je nog leeft" "verzet je toch een beetje" "ga leuke dingen doen"
Natuurlijk ben ik dat en wil ik dat maar het gaat niet, ik ben gekidnapt en zit in een kelder van angst.
Sorry, misschien geen bemoedigend relaas
maar ik begrijp je.
Groet Daan

Herkenbaar. Het overvalt je ineens , ik sta op de wachtlijst voor een psycholoog. Echt mijn levens in is op deze manier ver verdwenen en ik was altijd zo leuk!🥲

Lastige situatie, als je zoiets meemaakt.. dat kan best traumatisch zijn volgends mij. Heb het vaker gezien met familieleden, sommige gaan meteen door met hun leven en andere hebben er best wat moeite mee om het te verwerken. Is niet niks.

Stop als eerst met je lichaam te controleren, dat maakt het alleen maar erger en metaal is dat niet goed want je krijgt daardoor alleen maar meer angst, en niet te vaak je bloeddruk meten want dat is maar een moment opname, en onnodig stress. Zelf heb ik een aantal x gemeten en dan is mijn bloeddruk hoog omdat ik me druk maak voordat ik al begonnen ben.. ik heb ook regelmatig hartovetslagen of een beklemmend gevoel tussen de schouderbladen etc maar dat trekt wel weg als je wat meer onspannen bent en je gedachte probeerd te verzetten, En geef jezelf wat tijd om het te verwerken, is niet niks wat je hebt meegemaakt he. Dat kan echt grote impact hebben op je leven. Volgends mij zijn er wel wat forums die je meschien zou kunnen zoeken met andere leden die hetzelfde hebben en het lastig vinden om verder te gaan.. wat wel heel begrijpelijk is natuurlijk.

Dank je wel voor je aardige bericht!
Valt niet mee maar klopt precies wat je zegt en dat meten ben ik me echt van bewust dat het eigenlijk gewoon schijnveiligheid is .Maar tussen iets weten en het laten zit nog een aardige stap bij mij .En dat heeft gewoon te maken dat ik mijn lichaam niet meer vertrouw. En het lijkt wel of angst alle trucen erbij haalt zo van hee daar reageert ie niet meer op laat ik dan nu maar es tintelingen of steken op de borst toevoegen.
Met andere woorden lichaam geeft continu angstprikkels lijkt het wel.

Hoi. Ik herken me enorm in je verhaal. Hier begint het ook bijzondere vormen aan te nemen. Ik ben begonnen met psychosomatische fysiotherapie en hoop dat dat wat gaat helpen🙌🏻

Dank je dat je zegt dat je het herkent is gewoon zo waardeloos die enorme focus op je lichaam door angst.

Hoi!
Je zou bij een psycholoog EMDR kunnen proberen! Heeft mij van angsten afgeholpen!
Groet Carrie

Ik loop er al vanaf 2015 mee helaas.
Spanningen en angst slaan enorm op mijn lichaam met name die pijn tussen de schouderbladen is geen spierpijn maar verkrampt gewoon waardoor ik zelfs anders ga ademhalen (lees hyperventileren) en voila de paniekaanval is er. Hele ellende vreet al je energie op.

Veel sterkte.

Mvg.R.

@R Kramp tussen de schouderbladen heb ik ook een jaar of 2 gehad. Het ging op en af en ook wel eens erge spierpijn ertussen waardoor ik niet wist hoe ik moest liggen of staan en mijn onderrug deed daarna ook gruwelijk pijn, ik werd er kortademig van met momenten. Op een gegeven moment kreeg ik Spasme van de slokdarm uitgelokt door stress. Ik had maagzuur in de slokdarm zonder het te weten en dat verkrampte dan mijn middenrif en maag en slokdarm. Geen idee als je hier iets aan hebt. Maar ben je al eens naar de huisarts geweest daarvoor of naar een fysiotherapeut die de spanning eraf kan masseren?

Hi!
Heel erg herkenbaar! Hier zit het ook in m’n arm. Ook tintelingen! Ook m’n oor en kaak! Klote gevoel is dat hè!
Probeer hè kijken of je ook momenten hebt dat je het niet hebt en schrijf deze op!

Beste

Ik herken mezelf in alles wat je hier beschreven hebt. Ik ben zelf ook geboren met een hartafwijking. Ik ben ondertussen 35 jaar en leef een normaal leven.

Ook ik kamp het voorbije half jaar met angst en paniekaanvallen. Ik liet me inmiddels door 5 verschillende cardiologen onderzoeken, liet elke maand mijn bloed onderzoeken, had een MRI-scan van de longen, de grote bloedvaten en het hart. Alles is perfect in orde en toch blijft mijn lichaam me signalen (benauwdheid, zweten, onrustig, zeurend gevoel borstkas en rug) geven dat er lichamelijk iets mis is.

In rationele momenten weet ik dat het een mentaal probleem is. In paniekmomenten ben ik er van overtuigd dat ik zal sterven.

Ik kan je maar één advies geven. Heb vertrouwen in je huisarts/cardioloog. Ga in behandeling bij een psycholoog/psychiater en ga langs bij een kinesist die gespecialiseerd is in chronische hyperventilatie.

Veel sterkte. Laat de angst je leven niet verpesten!

Hey! Mijn mama heeft de ziekte van Lyme gehad en was daar enorm ziek van (nekstijfheid, hoofdpijn die erger werd in ruglig, gewichtsverlies, weinig eetlust, dubbel zien aan 1 kant, rode kringen op huid). Is uiteindelijk via bloedonderzoek gediagnosticeerd en via een lumbale punctie en MRI scan bevestigd. Als ik jouw klachten hoor denk ik niet meteen aan Lyme aangezien bloedonderzoek en MRI beiden negatief zijn. Bij oog en hoofdpijn door Lyme zouden ze wel iets op je MRI hersens gezien hebben ;)!

Hai Rens,
Ik herken veel van je klachten. Hartkloppingen, nekpijn, hoofdpijn, koude handen, spierpijnen, maagzuur/keelpijn, duizelig, wazig zicht, vermoeidheid...Loop al zes jaar met veel verschillende lichamelijke klachten en denk dat ik geen piepert ben, was altijd wel een vlotte meid (voor de buitenwereld nog steeds).
De artsen zeggen altijd 'stress'. Dat is leuk, maar chronische stress is uiteindelijk ook hartstikke ongezond. En de klachten zijn heel echt.
Het zorgeloze gevoel is bij mij ook allang weg en dat mis ik enorm. Ook bij mij is het geen MS of Lyme. Eerlijk gezegd is naar de dokter gaan lastig omdat de klachten zo divers zijn. Ik begin te neigen naar een holistisch arts omdat die het grote plaatje bekijken, het geheel van klachten. Alleen, hoe weet je of je bij een goede zit? Ik hoop dat je snel een oplossing vind en verder kunt met je leven.

Hey rens, alle klachten komen van gedachten.
Jij bent teveel gefocust op je lichaam,
Je houdt je met zaken bezig waarbje geen verstand van hebt, de doktoren hebben lang gestudeerd om de kennis te hebben.
Geen enkele specialist zou jou naar huis sturen als je iets had!
Ze zijn er juist om je te helpen, dat is hun taak!
Jij moet leren afleifin te zoeken, verleg je focus op andere zaken.
Hobby's, klussen, iets in ieder geval wat je leuk vind. En ik zou je symptomen opschrijven in een dagboek, dat gaat echt helpen.. succes ermee ! ....en als laatste..verban google!! Google stuurt je het liefste meteen door na een begrafenis ondernemer..bij elke klacht is het vrijwel meteen ernstig.

Hi Rens, zoek eens op “gegeneraliseerde angststoornis”. Daarvan krijg je zulke fysieke klachten als jij ook opnoemt. Het overlijden van je vriend - wat je misschien niet goed hebt verwerkt - kan dit heel goed hebben aangewakkerd. Als je je erin herkent, dan misschien eens met een psycholoog gaan praten. Op jouw leeftijd al met zulke heftige angsten en klachten rondlopen is niet nodig. Sterkte!

Dag Rens,

Wel vreemd dat een neuroloog op basis van enkel een hersen MRI kan zeggen dat het “100% geen MS is”. Ik had nl. zelfde soort klachten, MRI hersenen was clear, MRI rug zat echter een ontsteking. Nu zijn ze aan het zoeken waar het vandaan komt, maar MS staat (helaas) wel op het lijstje. Hoeft niet per se in de hersenen te zitten dus om MS te zijn (bij de meesten wel natuurlijk), maar kan ook in de rug (ik ken bv. Iemand die MS heeft die enkel laesies in de rug heeft en helemaal niets in de hersenen). Bon, ik wil je niet afschrikken. Maar tintelingen die komen en gaan, koude handen en voeten, depressie en vermoeidheid komen me zeer bekend voor. Op een gegeven moment werd het wel erg acuut, mijn hele onderlichaam stond onder stroom waardoor ik wel wist dat het niet puur angst meer was. Daarom dat ik naar het ziekenhuis ben gegaan en alles in een stroomversnelling is gekomen. Op dit moment heb ik nog geen diagnose, dus ook niet gezegd dat het MS is (ik hoop het niet natuurlijk), maar ik vind het een bijzondere vaststelling van een neuroloog om enkel op basis van een hersenscan te zeggen dat MS is uitgesloten.

Los daarvan zijn er nog verschillende mogelijkheden. Zoals hierboven gezegd lijkt Lyme ook zeker tot de mogelijkheden te behoren.

Ik hoop dat je er snel uitkomt!

Toevallig delen we (deze week) dezelfde klachten, continue nek en schouderpijn.
Het rationele in mij zegt: stress, het duiveltje in mij zegt uitzaaiingen in de ruggenwervel. Elke dag angst voor de dood is opnieuw een dag gestorven

Ik ben helemaal.panisch als ik.wat voel. Zoals nu ik heb al weken pijn in mijn heup.en been Dat is geen ingebeelde pijn is echt heel erg geweest Maar nu gaat het daar weer iets van verbeteren .Maar vandaag heb ik voor het eerst wat meer gegeten. Want ik leefde op water en thee en af en toe een stukje brood Omdat ik zoveel.pijn had Maar nu dus weer wat warms gegeten en kreeg daarna een naar gevoel.precies tussen mijn borsten En ja dan word iik bang Want een ander mens zou zeggen he naar gevoel.en er amper op.letten Maar ik.raak in paniek.En voel het dan dubbel.ik ben dan zo bang Mijn hartslag is prima was net 66 en mijn bloeddruk.was 115/64 dus dat is een prima uitslag En toch blijft de angst Ik ben echt denk.ik.een Hypochonder

Dit lijkt wel pds heeft de huisarts dit nooit genoemd. Heb je veel buikpijn met of diarree of verstopping.! Heb al jaren deze klachten en uit onderzoeken niets uitgekomen alleen een motorische gestoorde darm is hetzelfde als pds. Kun je erg hopeloos van worden😥

Hoi ik heb precies hetzelfde probleem. Heb sinds 4 dagen last van mijn buik en vastzittende lucht. Het begon de ene keer rechterbuik heel specifiek. Dat ging weg. Maar nu is het weer mijn gehele onderbuik die weer pijntjes geven. Ik eet gewoon goed. Nu weet ik ergens wel dat hierom stressen dit allemaal verergerd. Moet nu een manier vinden om mijn gedachten onder controle te houden.

Heel herkenbaar. Pijntjes of ongemakkelijkheden die komen en gaan. Wel telkens op dezelfde plaats. Soms stel ik mezelf gerust met het feit dat ze niet constant zijn en dus gerelateerd aan stress, vermoeidheid, ... Maar toch telkens opnieuw grote angst als je het weer voelt. Telkens weer denken dat er toch iets ernstig mis zou kunnen zijn. Het is een oneindige cirkel hier, heel vermoeiend.

Ik heb ook al een half jaar ongeveer last van pijn rechts onder in mijn buik. Een constante zeurende pijn met soms uitstralen naar m'n lies en bovenbeen. Soms lijkt het ook wat opgezet precies op de plek waar ik de pijn voel in m'n buik. 2 keer bij de ha geweest maar die voelde niks geks. Het frustreert me wel. Durf niet nog eens naar de ha, die ziet me weer aankomen. Maar het maakt me wel angstig.

Ik herken het ook, heel erg frustrerend als er elke keer niks uitkomt. Daardoor ga ik denken dat het aan mijzelf ligt. Als ik naar de huisarts ga denken zij weer van daar komt zij aan. Zo oud ben ik nog niet en ik wil zonder deze dingen leven!

2 opties lijkt me:
-zwevende rib syndroom
- ontstoken zenuwen (trigger point)

Probeer de plek even te vinden en te masseren of even op duwen.
Letten op een goede houding. Zitten en staand
En ook zeer belangrijk: goede buikademhaling en opletten dat je buikspieren niet constant opgespannen staan (had ik voor waardoor er veel vage pijnklachten ontstonden)

Heel veel vage en enge klachten ontstaan door een foute ademhaling. Een juiste ademhaling zal op termijn veel helpen + het werkt ook rustgevend.

Extra tip: op het moment dat je weer enge gedachten krijgt moet je even de feiten voor je opnoemen, nuchter bekijken en eerlijk zijn dat de kans heel erg klein is dat wat je denkt ook echt is! Dat geeft rust. Daarna telkens als je weer eens aan de potentiële erge ziekte denkt jezelf weer confronteren met je oordeel dat het onrealistisch is dat je de ziekte hebt en terwijl glimlachen! Dit helpt echt!
Daarna meteen aan iets anders beginnen denken.

Ik ben zelf een mega hypochonder maar dit maakt men leven een pak draaglijker!

Succes allemaal!

Ik neem het ook sedert januari, de eerste dagen zijn inderdaad best heftig. De bijwerkingen gaan geleidelijk aan weg , maar zweetaanvallen zijn herbegonnen sedert begin van de vakantie (door angst-paniek). Ik maak me ook wel nog zorgen over de diarree en daarvoor ga ik morgen dat de HA en volgende week bespreek ik met de psychiater.
Ik hoop het allerbeste voor jou.

Hallo, ik gebruik ook sertraline en ik zweet ook vaak in de nacht, dus denk dat het een bijwerking is. Hopelijk stelt dit je gerust.

Hoi, ik heb een tijdje sertraline geslikt en ik had heel lang zweetaanvallen ‘s nachts! Het is inderdaad een bijwerking. Wel eentje waarvan je als hypochonder niet erg blij wordt… Na een tijdje stopte het maar het hield wel weken (op en af dan) aan.

Heel herkenbaar. Ik zei vandaag nog tegen een vriendin dat het wel lijkt of ik altijd ergens pijn heb en dat ik benieuwd ben hoe "normale" mensen zich zouden voelen.
Ik weet zeker dat hyperfocus op lichamelijke klachten de klachten ook werkelijk versterkt.
En dat stress en angst het nog erger maakt. Ik weet het zeker, omdat ik dit zelf ook ervaar. En na onderzoeken ik dan niets mankeer en de pijn dan vaak ook weer weggaat (na geruststelling), maar dat het vaak dan weet ergens anders ontstaat en dan ik dan alleen daar aandacht voor heb en die pijn weer heel erg is. Totdat ik weer geruststelling heb....dat is dus echt wat mijn brein veroorzaakt.

Je klachten zijn voor mij ook heel herkenbaar hoor. Vervelende bij is dat ik wel een hartinfarct (je) heb gehad wat gelukkig door plaatsen van een stent is opgelost. Is nu met name de angst dat het nog eens gebeurt. Hierdoor heb ik enorme focus op mijn lichaam wat heel veel spierspanning geeft met name het verkrampen van spieren tussen mijn schouderbladen. Waardoor ik vermoedelijk anders ga ademen(lees hyperventileren) wat nog meer angst en pijn geeft en hop het circeltje is weer rond..

Hoi J,

Ik ervaar precies hetzelfde. Ik dacht dat het bijna helemaal weg was, tot ik op vakantie ging naar Indonesië. Pfff wat een drama/exposure is dat. Dagelijks bang voor alle soorten voedselvergiftigingen en ziekmakende beesten. Het valt me veel zwaarder dan gedacht, dus ik vind het fijn te lezen dat ik niet de enige ben (zo voelt het soms). Ik ben 26, we zijn jong en gezond en kunnen er vanuit gaan dat we ook gezond blijven. Zeker in Europa, ben je zo weer thuis als er wel wat zou zijn. Wat heeft jou geholpen?

Hoic

Ik heb pfeiffer gehad met een leverontsteking ernaast. 3 jaar geleden. Nog steeds verhoogde leverwaarden. Ze waren torentje hoog maar zakken gelukkig wel. Tja.. ik vermijd koemelk en alcohol. Maar goed een beetje vehoogde leverwaarden zijn niet erg. Als je veel leverbelastende dingen neemt en daarna gaat prikken zijn ze sws hoog heb ik mij laten vertellen. Ik ben 22

Hoi

Ik denk precies te weten hoe jij je voelt ik heb dezelfde klachten Google me suf ik heb mijn hele leven ook al last van depressieve klachten wat niet echt meehelpt mijn leverwaardes waren te hoog en zijn nu gezakt klachten zijn een maand een stuk minder geweest maar Weel helemaal terug ik zou zeggen probeer ademhalings oefeningen om wat kalmer te worden eet gezond en drink absoluut geen alcohol ik ben 3 weken terug bij de internist geweest helemaal doorgelicht en niets gevonden behalve ook lever vervetting STOP MET GOOGLE je hebt alles al gelezen en probeer geduld te hebben en te ontspannen

Veel sterkte toegewenst 😉

Stom is dat he dat het zo met je aan de haal kan gaan? Google en klachten opzoeken zou je eigenlijk niet moeten doen want daar komt altijd iets engs uit.

Als ik in paniek raak word ik ook erg warm en krijg een rood hoofd. Ik denk dat het een schrik reactie is van je lichaam.

Als de richtig waar boe ook zit niet bevalt, draai hem dan om, want angst is een teken dat je de verkeerde richting op loopt.
Ik geloof in Jezus Christus. Dat staat voor geloof hoop en liefde.
Bid eerst tot God in je Hart ,dan pas zul je geloof ontvangen.
Jezus helpt je de goede kant op te gaan.Door al je zorgen en angsten bij hem neer/voor te leggen geeft hij je daarvoor in de plaats Goddelijke vrede en kun je heerlijk slapen.Smorgens bedank je Jezus voort de mooie dag die hij gaat geven.Kijk dan naar alle kleine dingen die hij dan op je pad geeft.Een lachend gezicht, een vriendelijke cassier. Een mooie bos aanbieding.EEn vogel die voor je zingt.Prachtige bomen die je weg vergezellen.Je gaat zo een wereld van wonderen beleven en dat is een prachtige weg.

Dank je Monique,
Dit ontroert me x

Hey Tom,

Een Tom met borsten, dat hoor je niet vaak haha.
Maar bizar! Het is alsof ik mijzelf hoor praten. Ook ik heb al allemaal soorten kanker 'gehad' . Soms kan de huisarts mij even geruststellen, maar vaak zijn hier minimaal 2 bezoekjes voor nodig. Nu een opgezet kliertje dat geen pijn dood. Meteen bang voor lymfeklierkanker. De dokter heeft het gecheckt en zegt niks aan de hand wat je kunt hem bewegen en hij viel t zacht. even gerustgesteld , maar na 24 uur begint de twijfel. Het zit er wel ineens? Wat kan het anders zijn? Googelen, en jawel je vreest weer het ergste.. nu 2e afspraak gepland. Het houdt niet op. Om gek van te worden

Hi,
Ben je ondertussen al wat gerustgesteld?
Groetjes.
Denise.

Herkenbaar, hier ook helaas. Nu concentreert het zich weer rond mijn keel, slikken etc.

M heb precies de zelfde klachten ben 20 jaar en ben 16 kilo afgevallen door het slikprobleem

Herkenbaar

Hoi
Ik heb precies hetzelfde.
Ik heb ook van allerlei kwaaltjes en maak mezelf helemaal gek. Ik ben in 2 maanden 10 afgevallen. Das niet gek als je per dag 1 schaaltje gestoomde groente eet en 3 glazen water. Maar voor mij is het wel gek. Ik heb pijn in me bovenbuik en denk dat ik wat aan me alvleesklier heb. Ik word er helemaal gek van. Ik ga binnenkort een bodyscan doen.
Ik wil weten wat er aan de hand is.
Ik weet wat je voelt.

Hey Berry

Ik denk dat je inmiddels de bodyscan gehad hebt. Ik hoop dat er niks uit is gekomen voor je.

Ik ben geen arts maar fysiotherapeut/ osteopaat in opleiding. Houd er rekening mee dat emotie in onze cellen wordt opgeslagen. Dit klinkt misschien vaag, maar ook emotie zijn stofjes. Onze bijnieren zijn hier een ontzettend mooi voorbeeld van. Deze reageren ontzettend op heftige emoties als stress, verdriet, angst en boosheid. Gevolg: vage pijn.

Dit gebeurd met spieren, organen, huid, alles in je lichaam. Vergeet niet dat je lichaam reageert op wat er in je koppie speelt.

Al het goeds voor jou gewenst.

Hey anoniem, leuk dat je je verhaal deelt. Ik herken zoveel van mezelf in jouw verhaal.. vooral die angst en het steeds opzoeken van dingen maken het alleen maar erger..

Heb precies hetzelfde.
Heb op dit moment vage klachten aan mijn rechterzijde, en denk dat ik galstenen heb en ik geopereerd moet worden .
Ook ik heb tomofobie . Gek word je er van .
Ik blijf piekeren , huilen zoeken op internet in de hoop dat je antwoorden krijgt.
Snap je helemaal

Hi,
Zoo herkenbaar!
Op mijn 33 ste ook k ziekte gehad en sindsdien ervaar ik immens veel klachten.
Ik probeer adem werk te doen, loop bij de fysio, Pschyloog (geloof in God dat is ook mijn houvast). Misschien is therapie iets voor jou, ademwerk of bv sporten. Dit zijn wel de dingen die mij dagelijks helpen.
Heel veel sterkte!!

Dikke knuffel!!

Hoi Bas,

Ik herken dit heel goed heb helaas na 8 jaar weer klein hartinfarct gehad stent gezet en alles weer ok voor de cardioloog.
Maar helaas niet voor mij ik"scan" zowat 24/7mijn lichaam af . Gevolg mijn hele lichaam is verkrampt voel me superslecht en ja raak uitgeput ervan.Maar heeft te maken dat ik mijn lijf niet meer vertrouw en idd bang ben dat er weer wat gebeurt .Dit kost me zoveel energie ennkan amper nog ontspannen.

Hoi Bas,

Ik herken me heel goed in je verhaal.
Bij mij hebben ze 2 jaar geleden een melanoom verwijderd. Ik was net een half jaar alleenstaand moeder die aan het verhuizen was.. daar stortte mijn leven compleet in.
Lang verhaal kort.. heb ik ook deze angsten heel erg maar heb sinds 3 weken sertraline om even tot rust te kunnen komen. Ik word vaak angstig dat het inderdaad terug zou kunnen komen of andere mogelijke dingen die kunnen gebeurd bezorgen mijn paniek en angst aanvallen. Daarbij werk ik ook nog in de zorg waardoor ik dagelijks geconfronteerd word met zulke gebeurtenissen.

Bas ik herken het helemaal. Ik heb ook kanker ( baarmoederhals) gehad en een pijntje of griepje is nooit meer hetzelfde. Je wordt bang en haalt hele doomscenarios in het hoofd. Je komt hier niet alleen uit. Ik kamp nu met de mentale nasleep omdat ik nu pas met die verwerking bezig kan. Je cortisol stresshormoon gaat door het dak en dat verzwakt je immuun systeem. Ik ben hulp gaan zoeken. Ik wil hier niet meer mee zitten. Maar als er telkens weer wat nieuws is wordt je weer bang. Ik voel mij een last voor de omgrving en vooral vor mezelf is het gewoon niet te doen. Dit is hetzelfde als ptsd. Onderschat het niet. Je hebt in een oorlog gezeten

Ook ik begrijp zeer goed wat je bedoelt...9 j geleden (toen 36j) de diagnose eierstokkanker gekregen, 'gelukkig' stadium Ia. Tumor (21cm op 9cm) operatief verwijderd geweest, geen nabehandeling
Maar nu dus nog steeds paniekaanvallen en angststoornissen, zelfs na psycholoog, psychiater, antidepressiva enz. De weken voor de 6 maandelijkse check up zijn dan ook HEL! Ik moet over 2 weken op controle en had reeds mijn onderzoeken en bloedafname en die zijn ok. En toch kan ik de doemscenario's niet onderdrukken...

Hoi Susanne

Zoooo herkenbaar wat je allemaal schrijft.
Ik kijk ook elke dag mijn lichaam na.
Word wr zelf gek van.
Het rare is dat het de ene dag super gaat en de andere dag zie ik alle meest slechte scenario’s voor me.
Heb hier hulp voor gehad en dat heeft wel wat geholpen maar ik kom er denk ik nooit helemaal vanaf.
Ik wens he heel veel Succes

Ik ben zo blij met deze site. Het helpt me om te weten dat ik niet de enige ben. Het is vermoeiend he?! Ik voel me je mee want jouw verhaal is het mijne! Sterkte!

Wat vervelend,mag ik vragen wat de symtomen waren?

Hoi Susanne herkenbaar ik heb dat ook heel vermoeiend en word er depressief ben ook bij de dokters geweest en nu voor een bloedonderzoek vreselijk altijd dat bang zijn voor ziektes sterke ook

Dit is een aparte 🙂 iemand wordt niet zomaar ziek . En diarree zouden ze niet dood aan gaan. Dus maak je daar niet druk om

Ik heb dit ook, ik zit tot nu toe elke nacht op mijn Fitbit mijn lage hartslag in de gaten te houden. Ik ben bang dat die zo laag is dat ik een hartstilstand krijg. Hij is normaal 75 nu 60 normaal gaat mijn hart abnormaal snel nu langzaam en ik denk meteen mijn hart is te zwak word er gek van

Wat is een zes minuten dagboek, wat doe je daarmee?

Heel herkenbaar. Knuffel

Hee Daniel,

Ik heb precies het zelfde! Ik heb jaren lang geblowd en misschien wel mijn “stress” weg gerookt. Tot op een avond ik een enorme paniek aanval kreeg van het blowen. Deze werden de weken er op gevolgd door paniek aanvallen in nuchtere staat gezien ik (natuurlijk) was gestopt met blowen. Al jaren lang ben ik bang voor enge ziektes en het varieert van het een naar het ander. Vanaf volgende week heb ik een afspraak bij de psycholoog om te kijken of dit zal helpen. Ik ben inmiddels 28 en je zou in de bloei van je leven moeten zitten maar jammer genoeg heb ik zo veel angst dat ik amper kan genieten.

Hopelijk gaat het inmiddels wat beter met jou!

Herkenbaar ja. Het is zo’n eenzaam proces. Bang dat niemand je meet serieus neemt ga je t maar alleen aan, die strijd. Maar de focus zorgt alleen maar voor meer stress. Ik word er ook zo moedeloos van helaas. Gelukkig hier lotgenoten..

Hey Sis,

Als ik het zo lees, zit je nu in een moeilijke situatie. De stress die er bij komt van je vader zijn ziekte zorgt er voor dat je lichamelijke sensaties nog meer voelt dan voorheen. Er mee omgaan is een proces. Begeleiding is belangrijk. Ook is het belangrijk dat je vriend je begrijpt maar let op, je mag niet verwachten dat hij het moet oplossen voor jouw. Zoek hulp. Het zal jouw helpen om alles beter te plaatsen en het zal je situatie thuis ook verbeteren. De eerste stap is de moeilijkste maar dan kan het alleen maar beteren. Bij vragen, let me knop.

Beste bij mij is dat juist het zelfde minstens dat ik ziek ben denk ik al dat ik kanker heb en elke dag opnieuw voorbeeld heb ik keelpijn dan denk ik al dat ik keelkanker heb en ga zo maar voort nu neem ik sedistress voor wat rustiger

Hoi,

Je hebt echt wel al je deel van pech gehad. Waarbij het ook logisch is dat je angstig wordt of meer piekert dan een ander. Niemand kan voorspellen wanneer iemand ziek wordt of kanker krijgt. Stel jezelf de vraag, wat brengt het voor u op om er de ganse tijd aan te denken dat je mogelijks kanker krijgt? Voel je je hierdoor beter? Ik denk het tegenovergestelde. Soms moet je jezelf overgeven aan het feit dat je bepaalde zaken niet kan controleren. Een psycholoog of psychologe kan u hier zeker bij helpen, om te leren los laten. Hypnose is een mogelijkheid maar is geen zekerheid. Het moet van jezelf komen. Veel succes.

Hoi,

Het typische aan hypochondrie is het controlerend gedrag. Ook het opzoeken zorgt er voor dat je nog meer prikkels krijgt. Zie het als een vicieuze cirkel dat je moet doorbreken. Het opzoeken zorgt ervoor dat je je angsten voedt. De moment dat je dit doorbreekt zal je merken dat het beter wordt. Noteer je controlegedrag en stel jezelf de vraag waarom doe ik het. Stel dat iemand anders dit doet wat zou je hem of haar zeggen. Indien vragen kan je mij steeds een reactie sturen.

Mvg

Jaa.. Zo duidelijk en zo herkenbaar..
Het lijkt net of je het zelf aanmaakt de klachten en ziektes... Bizar wat het brein met je doet!!.
Sterkte met dit nare kwaaltje....... 😔

Brengt Google dan wel rust.
Ik merk juist dat het van korte duur is. O de kans is heel klein op mondkanker.....o wacht dat zal ik wel hebben 😩

Ja heel herkenbaar. Ook hier een perfectionist, talenten niet verkwanselen en niet lullen maar poetsen.

Ik ga ook niet naar de huisarts, omdat ik weet dat het wss stress is. Kom ik daar en staat er een aantekening in dossier, en als ik ooit echt wat heb men mij dan niet serieus neemt. En ik wil het misschien dan liever ook niet weten. Dus Google ik net zolang totdat ik mezelf gerust heb gesteld, lukt aardig vanwege mijn ‘selectieve gestuurde zoekopdracht’. Heb cognitieve gedragstherapie gevolgd in 2013/14 en daar heb ik nog steeds baat bij maar het vlamt toch af en toe op (herken wel de triggers, aura migraine en dan gaat het mis: tumor/ beroerte). Momenteel wel weer al een tijd bezig met mijn lichaam en het labelen van klachten. Ga weer een dagboek bijhouden met de oefeningen, ik probeer het ook voor mezelf te relativeren en moet het ook benoemen naar mijn man en goede vrienden, maar dan schaam ik me zo en vul in wat ze dan over mij denken (komt ze weer met dat gezeur). Ik heb een enorme drijfveer om proberen mijn leven hier niet door te laten beïnvloeden, ten eerste mijn kinderen, ik wil het niet overbrengen. Ha, veel te lange reactie zie ik. Heel fijn om dit verhaal te lezen, het a typische.

In zekere zin herkenbaar. Ik durf niet naar de dokter omdat ik dan bang ben dat zij gaat bevestigen dat ik "het" dus heb. Googlen doe ik soms. Probeer ik zo lang mogelijk uit te stellen... maar als ik het dan toch ga doen kan het 2 kanten op gaan. Of idd uitsluiten of bevestigen. Ik word er zo ontzettend moe van....

Oh zo herkenbaar. Ook ik ben opgevoed niet aanstellen maar doorgaan. En ook ik ga zelden naar de dokter. 1 omdat ik dus weet dat het mijn hypochondrie is maar wel 2 dat ik bang ben dat ze zegt ja klopt je hebt een hartaanval/beroerte wat mijn 2 grootste angsttriggers zijn. En ook mocht het wel iets ernstigs zijn dat mijn stemmetje ook zegt ja eigen schuld jij gaat niet naar de huisarts. Je zit in zo'n cirkel en verdomd moeilijk om daar uit te komen. Ben nu 46 jaar en al sinds lagere school last van. Ook een tijd minder tijdens mijn tienerjaren en nu sinds een paar jaar soms volledige paniek.

Ik herken dit ook! Vooral het deel 'Google willen gebruiken om jezelf gerust te stellen'. Ik hoop altijd dat er iets staat waardoor ik denk: oh zie je, de kans is ZO klein! Maar helaas lees ik juist vaak dingen die mijn angst verergeren want zo werkt Google nu eenmaal vaak... (heb je last van je kleine teen dan kun je bij wijze van al kanker hebben) ik ga ook nooit naar de dokter. Maar kan zelf niet goed aanwijzen waarom niet. Misschien neem ik mezelf diep van binnen niet eens serieus genoeg, of ben ik ergens bang dat de dokter zal bevestigen waar ik bang voor ben..... hoe dan ook, je bent niet alleen!

Helaas heel herkenbaar.... zo ben ik ook groot gebracht en was mijn moeder net zo. Nu ze er niet meer is (overleden aan uitgezaaide kanker) wordt het er bij mij helaas niks anders van. Op het moment zit ik ook met angstaanvallen en voel van alles bij het hart, mijn gedachten doen 24 uur niks anders dan spoken en malen terwijl ik weet dat ik mezelf gek maak.. Maar wat als er echt wat is, ik voel toch die dingen, dan kan het toch niet anders dan dat er iets mis is... zo vermoeiend. Ik ben bang dat ik toch even een afspraak moet maken om mezelf gerust te krijgen of dat het bevestigd wordt..... :(

Hoi meis. Je verhaal klinkt zo bekend. Ik heb hetzelfde. Hals nek door naar mijn hoofd. Raar gevoel. Zit er 24/7 aan. Lijkt wel t gevoel of er n grote sticker/pleister op heel mijn hals zit aan de zijkant van mijn sleutelbeen tot zijkant hoofd. Ben enorm bang ervoor.
Wie weet reageer je terug. Zou ik eraf fijn vinden.
Groetjes, Monique.

Ik herken het helemaal. Ik heb zoveel verschillende klachten gehad door heel mijn lijf. Ben in mijn hoofd al zo vaak gestorven maar ben er nog steeds. Geloof mij met angst kun je zoveel klachten krijgen niet normaal. En wat kun je moe worden van dat piekeren. En weer geruststelling zoeken op internet wat het alleen maar erger maakt en vaak uitloopt in een paniekaanval. Bij deze wou ik je dus vertellen dat ik mijzelf helemaal herken in je verhaal.

Breath in, breath out... het komt goed!

He jeroen..

Bedankt voor je reactie. Ik word er zo moe van dat die klachten zo lang al aanwezig zijn. Maar wil nu echt een andere gedachten gaan maken. Alleen heb ik vaak hoofdpijn en licht in mijn hoofd die vind ik lastig want dat is best een belemmering op je dag. Ben jij er van af? En hoe heb je dat dan precies gedaan.?

En word zo moe van die spieren. Rug kuit en nek en schouder. Weet dat je met chronische angststoornis en stress veel kan krijgen maar dit is toch maar apart. Gelukkig heb ik in rust vaak in de avond geen klachten ja hoofdpijn als ik dat heb verder geen licht in mijn hoofd of kuiten enz. Met slapen ook niet masr slaap wel matig. Denk nog wel eens aan Fibromyalgie maar ja daar doe je ook niks aan als je dat hebt. En ja met angst en stress krijg je ook dezelfde klachten toch

He sander.

Fijn dat je reageert man. Nee daar heb ik gelukkig geen last van (nog niet dan haha) maar hoe heb jij dat dan uit jenhoofd gekregen met lichamelijke ziektes dan? Want als die klachten blijven is dat toch lastig. Word er zelf gek van. Na 4 uur werken ben ik kapot. Dat had ik eerst met 10 uur werken niet eens.

He sander

Thanks voor je reactie man. Ben vooral bezig met die onrust in mijn hoofd die maken over uren. En je denkt steeds gaat dit ooit weg. Doe echt mijn best om te zeggen het is geen ziekte want ik heb met een internist en 2 keer een neuroloog toch wel heel wat onderzoeken gehad voor dat licht in mijn hoofd en die spieren. Maar ja is nu al bijna een jaar en ben er wel klaar mee.. Wil weer plezier.. Dat angst en hypochondrie zoveel kan doen met je op een dagelijkse dag. Elke dag weer het gevecht.. Gelukkig zijn vaak de avonden oke niet mega veel last.. Stress en angst is maar wat pfff..

Hoi Sander, Jeroen,

Heel herkenbaar. Als je dit forum leest dan ben je niet alleen en maken we allemaal dezelfde fouten.
1. Niet googlen. Soms denk je dat je een stuk geruststelling hebt gevonden, dat de kans klein is om de bepaalde ziekte te krijgen (0,004%). Maar dan denk tja ik zal wel bij die 0,0004% zitten 😩. Of dat je bepaalde symptomen niet hebt maar na het lezen ga je deze voelen.
2. Schrijf je gedachten op. Lees je gedachten en vraag je af deze reeel zijn.
3. Doe mindfullness of meditatie
4. Probeer elke dag buiten een half uurtje te wandelen.

Nogmaals de heilige graal is er niet en ik /we hopen op meer betere dagen.
Groet

Hoi,

Herkenbaar! Hier ook allerlei klachten waarvan het grootste gedeelte door de paniek komt. Ik ben zes jaar verder en gaat echt stukken beter! Totdat ik vandaag werd doorverwezen naar een cardioloog ivm hoge hartslag. Dus ik voel meteen van alles wat een hartinfarct kan zijn. En daar is de twijfel, is het echt zo? Of komt dat door m’n hoofd? Het blijft een struggle. Wandelen of fysiek bewegen helpt, meditatie helpt. En haal wat dingen in huis zoals een bloeddruk meter of saturation meter. Helpt om de gedachten te stoppen, als het in die richting zou zitten voor je. Hang in there! Je komt hier sterker uit!

Hoi, Mijn hart huilt na het lezen van je verhaal.
Al Jou klachten heb ik ook elke dag.

Ik ben een vrouw van 46 jaar getrouwd en 3 kinderen van 18/13/12.
In december 2020 heb ik een zware hartinfarct gehad en 3 hartstilstanden in 1 nacht,
Ik heb kantje boort gelegen. Er zijn 6 stents geplaatst en 1 bloedvat zit voor 100 procent dicht. Daar kunnen ze niks meer aan doen.
Ben nu 2 jaar aan het tobben! Ik blijf maar pijn houden.. en dan bedoel ik de pijn die ( nu achteraf) met een infarct te maken heeft.
Extreem moe
Pijn in mijn armen/benen
nek/hoofd/onderrug
hoofdpijn
En vooral tussen mijn schouderbladen.

Revalidatie doorlopen, Psycholoog/Psychiater/EMDR alles al gehad.
Zit ook al jaren aan de antidep.
In de tussentijd maar doorlopen met deze klachten en laten we het maar niet over de paniekaanvallen hebben. Die zijn het ergst!!! Het zit allemaal tussen de oren volgens de artsen, want ja .. de bloedwaardes zijn goed!!!! ga maar weer een afspraak maken bij de psyg. Totdat ik het zo ontzettend zat was om dat te horen...Ik ben gewoon niet gek!!!!! Ik weet wat ik voel,
Ok!! Er zal ook een hoop stress bij komen kijken en weet dat dat ook lichamelijke klachten met zich mee brengt..., maar ben er van overtuigd dat dat niet de oorzaak is waarom ik me zo slecht voel.
Onlangs opnieuw bloed geprikt en gezocht naar andere , oorzaken. Daar is uitgekomen dat ik de auto-immuunziekte Graves heb. Een schildklier aandoening.
Al mijn klachten horen dit grotendeels bij deze ziekte, ook angst en paniek en pijn op de borst!!! Halleluja ik wordt een keer serieus genomen. En nu nog steeds moet ik zelf alles maar uitdokteren.

Wat ik je wil adviseren is blijf naar je lichaam luisteren en twijfel niet aan jezelf! Je weet zelf het beste wat je voelt.
Dus dat je je druk maak om niks gaat er bij mij niet in!

Hei Emily,
Ik weet niet wanneer je dit schreef en of je er intussen al kon over praten met je ouders, hoop van wel!! Dit is super lastig om je zo te voelen en zo vaak bang te zijn. (weet ik want heb het zelf ook) het maakt het nog erger vind ik als je er niet over kan/mag praten, dan ben je er alleen in en kan niemand je helpen om wat rust te vinden erin. Ze kunnen het niet in 1, 2, 3 voor je oplossen, je moet het voor een stuk zelf doen maar niet alleen. Ik gun je zo dat je er steun, veel steun in mag krijgen!!! M’n angst uitspreken en bij iemand mogen huilen errond helpt om me minder alleen te voelen en tips krijgen (van een therapeut in mijn geval) leert me hoe ik er beter mee om kan gaan.... dat geeft hoop dat ik eruit zal geraken. Wens je dat vanuit heel m’n hart toe!!
Groetjes en veel moed!
Mieke

Hoi Emily,

Ik vind het zo bijzonder om jouw verhaal te lezen, ik heb namelijk hetzelfde meegemaakt ongeveer. Inmiddels ben ik 20 jaar oud, maar toen ik 12/13 was, had ik op een dag hoofdpijn en last van oorsuizen. Vervolgens ging ik deze symptomen Googlen... waardoor ook tot de conclusie kwam dat ik een hersentumor had. Ik kan me herinneren dat mijn ouders niet thuis waren op dat moment. Ik heb ze dus in paniek opgebeld om te vertellen dat ik onmiddellijk een MRI scan moest laten maken en naar het ziekenhuis moest. De angst die op dat moment door mijn lichaam heen ging vergeet ik nooit meer! Ik heb van deze gedachte 1 jaar last gehad en mijn klasgenoten verklaarden mij compleet voor gek. Sindsdien heeft mijn angststoornis allerlei verschillende vormen aangenomen, maar de angst voor kanker speelt de grootste rol in mijn dagelijkse leven. Ik betrap mijzelf er regelmatig op dat continu bezig ben met het controleren van mijn lichaam en klachten. Om deze reden ben ik ook vaak de te vinden bij de huisarts... waar ik mij inmiddels voor schaam als ik voor de 5e keer bel in twee maanden. Deze levensstijl maakt het voor mij moeilijk om te kunnen genieten en van het moment en er ook daadwerkelijk te zijn met mijn gedachten. Soms heb ik het idee dat ik in mijn eigen bubbel leef.

Hoi, ik heb precies het zelfde als jou, ik word juist door mijn angst en stress duizelig en moe, ik denkraam Doors mijn stres en angs al hoe dat het kenmerken zijn van leukemie, herken jij dit ook (ben 14 jaar)

Ik ben doodsbang elke dag ik ben vandaag bij de dokter geweest en die zij dat ik gezond was ( huisarts) ik ben ook maar 12 en de dokter zij dat er spraken van een ziekte is als je op 1 plek de hele tijd pijn heb en toen hij dat zij ging ik naar huis en op de bang liggen kreeg ik gelijk pijn op mijn rug maar zeg maar mijn hele rug ! En mijn moeder zegt dat dat waarschijnlijk is omdat ik echt al een hele week op de bank lig en dat dat natuurlijk niet goed voor mijn rug is ! Maar nu is de met de hond lopen en zit ik te huilen!

Hoi Mia,

Ik begrijp precies wat je beschrijft. De vermoeidheid die ontstaat door het piekeren is super vervelend, en daardoor ga je inderdaad nog meer twijfelen aan je gezondheid. Als ik je wat tips mag geven: lekker blijven sporten (niet alleen goed voor je lichaam, maar ook voor je gedachten, want zo kom je erachter dat je “geestelijk” moe bent en niet lichamelijk.) minder koffie drinken, dit helpt tegen vermoeidheid en piekeren.
Ik zou je toch willen aanraden om met iemand van de GGZ te gaan praten. Ik wist zelf ook wel dat mijn gedachten irreëel waren, maar het kan toch goed zijn om je gedachten uit te spreken tegenover een deskundige. Ik wens je veel succes!

Groet, Jarno

Hoi Jarno,

Dank voor je reactie.
Ik begrijp uit je verhaal dat het jou dus geholpen heeft om met iemand van de GGZ te praten. Wat fijn!
Inmiddels ben ik het ook aangegaan, maar ik weet nog niet precies wat dit mij op kan leveren. Voorlopig mis ik toch nog handvatten om met de heftige paniek om te gaan die regelmatig optreedt.

Dat sporten blijf ik zeker doen. Misschien gek, maar soms is het tijdens het sporten ook een uitdaging om niet teveel te gaan malen. Momenteel ligt de focus erg op mijn longen en zodra ik tijdens het sporten buiten adem begin te raken gaat het in mijn hoofd van; ‘ gaat mijn conditie nu achteruit?’, ‘ zijn m’n longen misschien ergens door aangetast?’, ‘vroeger ging het sporten toch beter?’, ‘ help, ik voel me benauwd!’ Helemaal gestoord word ik ervan! Zo gestoord, dat ik soms niet eens meer weet wat ik fysiek nu voel; ben ik echt benauwd, of beeld ik het me in? Word werkelijk helemaal gek van mezelf!

Ik maak me zorgen omdat ik het gevoel heb dat ik mezelf soms niet onder controle heb. Daarbij heb ik momenteel ook daadwerkelijk lichamelijke klachten waar ik voor onder controle ben bij de arts en dat maakt het er nu niet bepaald makkelijker door. Mijn hypochondrie gaat helemaal met me aan de haal!

Zijn er mensen die dit herkennen en die tips voor me hebben, zodat ik niet volledig doordraai?

Dank alvast.

Groet,
Mia

Ik heb dit ook word gek van mezelf maar ook mijn omgeving ik ben 59 jaar ook mijn bloed is nagekeken allemaal goed ik zit in de overgang en daardoor word het erger slik nu paroxetine 40 mg maar die angsten voor ziektes worden niet minder ook ten einde raad hiermee

Ook val ik af omdat mijn eetlust door stress minder is geworden word ik ook weer bang van

Pfffffffffff.........wat herkenbaar allemaal, helaas. Ook ik heb te maken met hypochondrie, ellendig iets.
Sporten durf ik niet, want stel dat.....nou vul maar in.
Hypochondrie gaat inderdaad met je aan de haal. Geruststelling heeft meestal maar kort effect, want inderdaad dan ligt er alweer iets anders op de loer. Heel erg vermoeiend, ook voor mijn omgeving, want die begrijpen je niet echt.

Ja herken dit gevoel. Vaak toch spanning en stress gerelateerd in mijn geval. Focus op iets anders gaan leggen. Hier en nu. Dat wat je belangrijk vind. En rondom je klachten kijken wat je helpt om echt te ontspannen of paar x per dag ademhalingsoefening doen.

Hoii , bedankt voor je reactie !
Had jij ook last van een soort trekkend gevoel van de tong en een soort dikke prop in je keel ( spanning) ?
Ik heb dit nu al bijna een week achter elkaar en wil eigenlijk morgen even naar de dokter . Maar schaam mezelf ondertussen om met zulke dingen naar de dokter te gaan . Ik denk dat daar meer mensen last van hebben .

Ja het voelde bij mij letterlijk als een brok in mijn keel en was overtuigd dat er ook echt iets zat. Maar is allemaal puur spanning.

Mij heeft hartcoherentie heel erg geholpen om mijn angsten en spanningen onder controle te krijgen. Zoek even op google naar "Hartcoherentie bij angst: pak de controle terug"

Misschien helpt het voor jou ook.

Ja…had ik ook Ik heb heel lang gehoest en ging over in andere klachten.
Gek wordt je van die hypochondrie..Is het ene niet over krijg je het andere.
Help

Dat is zo herkenbaar.. inderdaad met een nare gevoel in de keel.. en af en toe heesheid dat je kortademig voelt. En daarbij ook nog is dat de tong raar aanvoelt alsof inderdaad een bultje op is of prikkelend gevoel. Ben al 4x naar de kno geweest en telkens stabiel voor schut en schaam ik me.

Hoihoi. Ik herken de pijn rechts onder in mijn buik. Ik heb dit zo'n 1,5 jaar geleden gekregen. Ik heb ook vaak gedacht aan eierstokkanker. Bloedonderzoek gehad en echo maar er was niks aan de hand. Gelukkig de angst redelijk onder controle gekregen en merkte dat de pijn echt samen gaat met stress. Als ik meer stress heb merk ik meer pijn in mijn buik. Dus dat gaf me op de een of andere manier een beetje rust.

Ik heb precies hetzelfde. Ook pijn rechts bovenin mijn buik. Al 2 jaar nu. Ik meen er ook iets te voelen maar op de echo zien ze niets. Mijn ontlasting is ook verander en ik heb bloedarmoede. Maar dat alles bij elkaar vind de huisarts geen rede tot paniek. Ikzelf heb wel veel paniek. Super lastig allemaal. Ik voel me ook niet serieus genomen door de huisarts.

Rechts bovenin je buik kan ook spanning ophet middenrif zijn. Volgens de osteopaat is rechts gevoeliger voor stress dan links
Verandering van ontlasting kan van stress op de darmen komen.,heb ik ook af en toe.
Als er op de echo niets uitkomt kan het alles met stress te maken hebben.
We moeten vechten tegen onze hypochondrie.
Dat geeft veel stress..

Ja dat is echt heel vervelend. Ik ben er ook achtergekomen dat ik bloedarmoede heb. Dus 1 en 1 is 2 bij mij. Last van me darmen en bloedarmoede dat betekent darmkanker. Ik ben zo bang elke dag dat het me hele leven overneemt. Ik heb al therapie gehad en 2 jaar sertraline. Toen ging het even iets beter. Nu gestopt met sertraline en alles komt langzaamaan weer terug.

Ik heb in juli een familieopstelling laten doen en had echt angst voor de dood. Hier de dood aangekeken en gezegd dat hij er mag zijn en buikpijn rechts is helemaal verdwenen..

Herkenbaar hoor Remco en ik zoek ook alles op Google daar krijg je ook stress van en mijn zoon heet ook Remco

Ik ben gister bij de psycholoog/psychiater (haal ze altijd door elkaar) geweest en heb alles daar uitgelegd en vroeg mij of het serieuze symptomen zijn of dat het klachten van Stress zijn. Als je denkt iets te hebben en je blijft maar naar informatie zoeken word dat gevoel alleen maar erger. Zo ben ik het gisteren gelijk gaan bekijken en werd vanmorgen ook heel uitgerust wakker. Het is natuurlijk veel makkelijker gezegd dan gedaan dat je niet meer op Google moet gaan kijken. Maar ik kijk er nu gelukkig heel anders tegen aan en heb veel minder last van deze rare gedachten

Hoi Remco,

Heel herkenbaar die cirkel... Heb hier zelf ook regelmatig last van. Uiteindelijk ben ik buiten het 'reguliere traject' hulp gezocht. Misschien helpt dat je? Ik loop nu bij Nick de Waard en dat voelt erg fijn. Het geeft zoveel vertrouwen voor mij in ieder geval om met iemand te praten die je écht snapt. Misschien is een ervaringsdeskundige ook iets voor jou?

Herkenbaar hoor Wendy ik heb dit mijn hele leven al helaas en als je psychologie wil studeren gewoon doen dan kan je later ze goed begrijpen en helpen hoor dat wel meer van mensen

Het laat iig zien dat jouw buikklachten angstgerelateerd waren.

Welke angstremmers gebruik je?

Ik heb dezelfde vraag, welke angst remmers gebruik je?

Hoi Giido,
Wat vervelend voor je dat je zo veel angst hebt. Heel herkenbaar. Ik ben ook heel bang om kanker te krijgen. Heb je het met je huisarts kunnen bespreken?
Bij leverfalen heb je echter wel meer klachten dan 1 wat geel oogwit.
Wat mij altijd helpt is het met chatgpt te bedpreken.
Heel veel succes.

Hoi, ik heb hier geen ervaring mee, maar als je echt angstig bent is er dan een mogelijkheid om dit te melden aan de dokter en dat je dan eerder kan komen?

Wat betreft de kankerangst, wat ik wel eens begrepen heb is dat kanker op zich, in jou geval het bultje geen pijn doet. Dan heb je vage klachten maar het bultje op zich niet.

Hopelijk kun je hier iets mee en wordt je wat rustiger

Hoi Max, bij mij is de trigger altijd een lichamelijke onverklaarbare klacht. In het begin van de klacht gaat het nog wel maar na mate de klacht langer aanhoud gaat mijn hoofd malen. Wat is het? Waarom heb ik het al.zo lang? Dat hoort toch niet? Dan maak ik de fout om te gaan googlen en dan wordt de angst alleen maar groter. Momenteel al 7 weken spiertrekkingen in beide benen, dan kom je als 1 van de symptomen bij de ziekte ALS uit. Nou je snapt het al, angst schiet omhoog. Ik probeer wel te relativeren en dat lukt soms wel maar vaak ook niet. Hypochondrie kan je echt dwars zitten.

Weet precies wat je bedoelt jozef, en indd het kan je totaal dwars liggen!

Hi Max, ik heb zelf ook last van kortademigheid al een jaar bij lichte inspanning en soms hartkloppingen of laatst zelfs hartritmestoornis heel kort. Ben 34 en ben net van een andere angst af lichamelijk gezien en nu komt deze opzetten. Echt vreselijk. M’n pa heeft jong hartaanval gehad (en leeft nog) dus vind dit ook wel een enge klacht…

Ik heb dit tijdje terug ook gehad. En een vriendin maakte mij bewust van het controle stukje. Huisarts maakt zich geen zorgen, anders wel doorgestuurd / verdere acties. Dus dan loslaten. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar helpt al bij het stukje controle loslaten. Dus nu even paar dagen/weken niet telkens om kijken en door spitten etc. Zal eerste keren moeilijk zijn, maar het heeft mij uiteindelijk wel weer geholpen om de obsessie los te laten.

Hoi Marjelle.


Wauw.. jouw verhaal lijkt exact op die van mij.
Ik weet dat het heel zwaar is, maar je gaat eruit komen.
Daar ben van overtuigd!!!!.
Met mij gaat het inmiddels goed, en heb weer zin in het leven.
Mediteren is voor mij de sleutel tot succes.
Het heeft mij zo erg geholpen met mijn angstproblemen.
Dus misschien kan het jou ook wel helpen.
Probeer het een kans te gefen.

Mvg

Hallo Syl,
Heb je specifieke meditaties die je hebben geholpen?
Mvg Danny

Bedankt voor je reactie.
Fijn dat jij er uit bent gekomen.
Liefs Marjelle

Dag Marjelle,
Heel herkenbaar...het is zo zwaar om met die hypochondrie te leven...als ik optel hoe vaak ik ervan overtuigd ben kanker te hebben (met uitzaaiingen uiteraard)..en er binnenkort niet meer zal zijn...is moeilijk leefbaar..ik sta dan te huilen als een klein kind omdat mijn gezin zonder mij gaat achterblijven....

Ik heb naar Corona deze klachten gehad.Ook een spoortje bloed in mijn urine.Ik heb zelf gevraagd een verwijs brief voor de uroloog. Ik heb ook veel angst helaas.

Mijn moeder heeft dit laatst ook gehad, maar vervolgens was er niks aan de hand. En bij keer er op urine inleveren was het ook niet meer zichtbaar. Lastig om te zeggen en hoor het helaas zelf ook veel, maar toch proberen los te laten. Je hebt er voor nu geen invloed op. En het hoeft niet gelijk iets ergs te zijn!

Dank je wel !

Herkenbaar. Een jaar of 5 geleden had ik af en toe steken in die regio. Ik heb een bezoek gebracht aan de huisarts. Die ging de urine testen. Uit de test kwam er uit dat er een minimale hoeveelheid bloed in zat. Daarna nog 5 keer getest en een foto gemaakt van de blaas. Daarop was niks te zien maar er kwam elke keer een spoortje bloed naar voren in de test. Blijkbaar te weinig voor de huisarts om mij door te verwijzen. De pijnklachten waren allang over maar ik moest wel 2 maanden lang wel 6 keer per dag plassen. Ben uiteindelijk zelf naar een urologisch centrum geweest en er is o.a een cystoscopie uitgevoerd. Kwam ook niks uit. Maar de uroloog voelde wel dat de bekkenbodem spier erg overspannen was. Hij was ervan overtuigd dat het vele plassen daardoor werd veroorzaakt, en de spanning komt weer de door de stress. (na een poos daalde de frequentie weer naar een normale frequentie van 2 a 3 x per dag. Voor het bloed in de urine heb ik een MRI van de bovenbuik organen incl nieren laten maken. Daaruit kwam dat ik een cyste type Bozniak II had. Onschuldig, maar voor mij wel duidelijk waar het bloed vandaan kwam.

Hoi hoi, mijn schoonzusje heeft ze, en het schijnt vrij normaal te zijn

Ik heb elke dag angsten sta ermee op en ga ermee naar bed elke dag bang dat ik doodga durf niet naar buiten als ik maar wat voel meteen paniek en gedachte ik ga dood zijn er meer met deze gedachte alles is onderzocht allerlei bloeduitslagen gehad chloresterol en nog 9 bloedonderzoeken alles goed in Ziekenhuis gelopen voor maag darm en slokdarm alles goed maar die doods gedachte beheersen mijn leven durf de straat niet op

Ik heb in feb een reset v mn hart gekregen omdat hij op hol sloeg. Nu voel ik elke dag mn hart kloppen maar soms voel ik een raar gevoel tussen mn borsten...ik ben mn hartslag gaan tellen en merkte dat mn hart soms een tel oversloeg. Ik heb de huisarts gebel en volgens de asdistente komt dit bij meerdere mensen voor niks om je druk te maken pas als hij weer op hol slaat bellen.
Ook ik heb last v mn schouderbladen en mn darmen en soms gebeurt t dat al deze dingen versterkt in gevoel zijn dan word ik ook angstig want een hart infarct gaat ook vask samen met deze sympthomen...maar dw volgende dag word ik gewoon weer wakker ( gelukkig) en dan ben ik blij dat t allemaal goed gegaan is....Mocht je t niet vertrouwen naar de huisarts gaan beter 1 x teveel dan te laat...sterkte

Ja dit kan echt door stress / hyperventilatie komen, zeker aangezien je daar al bekend mee bent.

Je kunt evt je hartslag een keer meten en mocht je het niet kunnen loslaten toch even naar huisarts, dan ben je daarna wat gerust gestelder.

besides, kun je daarna weer ook mentaal aan de slag met je hypochondrie.

Succes komt goed!

ik heb een 72 uurs meting gehad.
Ben wel ook hypoconder, maar had soms uren hartkloppingen om helemaal eng van te worden.
Bij de meting kwam er uit dat ik een extra slag heb op sommige momenten en waarschijnlijk omdat ik dat voel wordt ik onrustig en wordt het nog erger

Heb ze ook wel vaker met warm weer , verder niet teveel met bezig zijn! Hoe meer je erop let hoe erger ze worden.

Spiertrekkingen, ook wel spierspasmen of spierkrampen genoemd, kunnen vaker voorkomen bij warm weer. Dit komt door een combinatie van factoren zoals uitdroging, elektrolytenverlies en vermoeidheid. Hier zijn enkele redenen waarom je last kunt krijgen van spiertrekkingen bij warm weer:

1. **Uitdroging**: Bij warm weer zweet je meer, waardoor je vocht verliest. Als je niet voldoende water drinkt, kan je lichaam uitdrogen. Uitdroging kan leiden tot een disbalans in de elektrolyten (zoals natrium, kalium, calcium en magnesium), die belangrijk zijn voor de spierfunctie.

2. **Elektrolytenverlies**: Zweten zorgt niet alleen voor vochtverlies, maar ook voor verlies van elektrolyten. Deze mineralen zijn essentieel voor het functioneren van spieren en zenuwen. Een tekort kan spiertrekkingen of krampen veroorzaken.

3. **Overbelasting en vermoeidheid**: Tijdens warm weer kun je sneller vermoeid raken, vooral als je fysiek actief bent. Vermoeide spieren zijn vatbaarder voor spasmen.

### Wat kun je doen?
- **Hydratatie**: Zorg ervoor dat je voldoende water drinkt, vooral als je actief bent of veel zweet. Sportdrankjes kunnen helpen om elektrolyten aan te vullen.
- **Voeding**: Eet voedingsmiddelen die rijk zijn aan elektrolyten, zoals bananen (kalium), noten (magnesium), en zuivelproducten (calcium).
- **Rust**: Geef je spieren voldoende rust, vooral als je merkt dat je vaker last hebt van spiertrekkingen.

Als spiertrekkingen aanhouden of erg pijnlijk worden, is het raadzaam om contact op te nemen met een arts, omdat dit een teken kan zijn van een onderliggend medisch probleem.

Hoi, zo herkenbaar. Als ik iets voel of heb (zoals nu darmklachten) dan denk ik het ergste. Ik ben ook een hypogonder. Ik slik antidepressiva en ga binnenkort weer naar de psycholoog. Het heeft me in het verleden geholpen, de psycholoog. Ik moet weer leren om die angsten te hanteren. Ik word zenuwachtig wakker, stomme gedachten hé. Ik moet weer leren dat alles wat ik voel niet gelijk iets ernstigs is

Zo herkenbaar, hier nog een hypochonder, ik heb ook baat bij antidepressiva Paroxitine.
Misschien ook wat voor jou Fly?

Hi Fly,

Ik ben 35 en herken je verhaal heel erg. Ik heb vergelijkbare angsten en controleer op dezelfde manier. Probleem is dat je dan natuurlijk altijd wel 'iets' vindt. En zo blijf je aan de gang en is er altijd de angst. Inmiddels beheerst het mijn leven behoorlijk. Hoe gaat het nu met je? Volg je therapie ervoor? Ik ben net gestart met therapie en hoop erg dat het helpt. Het helpt mij in ieder geval om me minder alleen te voelen hierin door jouw verhaal te lezen van een leeftijdsgenootje :). Sterkte met alles, you got this!!

Ik herken mij 100% in jouw verhaal,
Zo opgelucht de huisarts verlaten maar vervolgens nog geen week later weer iets voelen/zien en dan begint het hele cirkeltje weer….
Vaak ook dat de huisarts zegt er is niks maar dan toch dat twijfelen of de huisarts het wel goed heeft.
ik heb er inmiddels therapie voor gehad en dir ging tijden goed maar helaas weer deels teruggevallen…
Ik kan gewoon niet accepteren dat die rot hypochondrie nooit meer weg gaat.

Het liefst zou ik willen dat artsen waren die gespecialiseerd met angst waren vooral met kanker.Zodat je niet het gevoeld krijg dat je een laastige patient ben .Een de mogelijkheid hadden om snel te handelen .Ik weet dat moelijk is .Maar het leven van met angst is ook vreselijk moelijk

Ja een vriendin van mij verwoordde het laatst ook wel van angst is eigenlijk de ergste en moeilijkste emotie om te voelen. Dacht ja je hebt gelijk. Het leven in continu angst is gewoon kak.

Zeer herkenbaar; dat de focus steeds weer op iets anders/nieuws komt te liggen. Ik heb sinds een aantal weken last van hypochondrie (zelfdiagnose overigens). Ik weet vrijwel zeker dat het (onschuldige) stressklachten zijn, maar het is zo ingewikkeld om jezelf daar steeds weer van te overtuigen. In plaats daarvan denk ik bij ieder steekje of een te snelle hartslag (in rust) dat het mis is. Vaak in de overtuiging dat ik niet lang meer te leven heb. Vooral ook voor mijn vrouw is het heel lastig. Morgen heb ik weer eens een medisch onderzoek (hart en longen). Daar komt waarschijnlijk uit dat ik gezond ben, en ben ik weer even gerustgesteld. Maar daarna volgt er wel weer iets anders (waarschijnlijk mijn hoofd). Het feit dat de focus telkens op iets anders ligt zegt mij dat het puur stress is, maar je wilt die absolute zekerheid... continu. Alsof er iemand de hele tijd met je meeloopt en zegt bij elke steek oid zegt: 'Het is oke, dit is normaal bij je staat van zijn. Het komt goed'. En helaas kan ik die iemand nu nog niet zelf zijn. Fijn dat dit forum er is. Je leest niet alleen verhalen van lotgenoten, maar kunt ook je eigen verhaal eens kwijt. Dapper dat jullie dit delen. Blijf dat vooral ook doen, het kan iemands dag net even wat dragelijker maken. Bedankt!

Ik heb ook vaak last van duizeligheid en vaak daarbij dan ook een misselijk gevoel het enigste wat ik dan kan doen is gaan liggen een tijdje want als ik door blijf gaan word het steeds erger bij mij schijnt het ook stress te zijn waar ik me soms dus niet eens bewust van ben dat ik het heb maar ben er meer op gaan lette en heb gemerkt dat me lichaam vaak in een stresshouding zit opgetrokken schouders en hoge ademhaling vanuit me maag/borst sinds ik daar meer op let en ademhalings oefeningen dagelijks doe gaat het gelukkig wat beter weet niet zeker of het bij jou hetzelfde geval is natuurlijk maar je zou er is op kunnen letten en heel veel sterkte want het is echt naar de duizeligheid en niks meer kunnen daardoor liefs charissa

Het is heel normaal om je hartslag daar te voelen, heb ik ook regelmatig. Niks om je zorgen over te maken.

Hallo, dit is inderdaad zeer herkenbaar. Het is zo zwaar. Je herleeft telkens eens als alles in orde blijkt en dan een week later begint er wel weer een of ander pijntje waardoor alles opnieuw begint. Ik heb het gevoel dat ik nooit meer 100% gerust kan zijn, ontspannen lukt niet en de chronische hyperventilatie die ik heb zorgt dan ook weer voor 'symptomen' waardoor het een vicieuze cirkel is.