Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Hypochondrie - forum lotgenoten

 

Lotgenoten hypochondrie

Heb je last van hypochondrie? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

Meer ondersteuning nodig? 

Zoek een therapeut voor hulp bij hypochondrie >>

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met hypochondrie en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen



+ Mijn verhaal delen





Alle verhalen


Extreme angst voor borstkanker (Verhaal 116)

Het begon begin november afgelopen jaar nadat ik bij mezelf een knobbeltje had gevoeld in mijn borst. Ik deed nooit zelf controle, maar het was borstkanker maand en ik controleerde mezelf eens voor de verandering.
Ik voelde wat en ik was enorm geschrokken, ik krijg mijn eerste paniekaanval.
Gelukkig kon ik vrij snel terecht bij de huisarts en ook voor een echo. Het was gelukkig allemaal goed. Ik kon het daarna wel loslaten. Maar in januari dacht ik toch weer bij mezelf, laat ik weer eens controleren
En ik voelde in mijn andere borst iets, waardoor ik weer helemaal overstuur was. Ik ben weer naar de huisarts gegaan. En ik heb weer een echo laten maken, ook daarop was gelukkig niks bijzonders te zien.
In maart voelde ik weer wat in mijn rechter borst, ik mocht gelukkig weer voor een echo, ook dat was helemaal goed. Er is ook gekeken naar m'n klieren in mijn oksels en hals. Alles was netjes.
4 weken na die echo kreeg ik pijn op een specifieke plek in mijn borst, ik had niks geks gedaan dus ik was weer heel angstig geworden voot borstkanker. Ik ben naar de huisarts gegaan, die heeft mij onderzocht en die wees mij erop dat het een spier kwestie was, en niet mijn borst. Ook vertelde hij mij, om mij gerust te stellen dat je niet zo snel borstkanker kan ontwikkelen.
Ik heb nu al 3 echo's kort achter elkaar gehad, maar ik blijf maar angstig.
8 weken geleden voor het laatst een echo laten maken, en nu maak ik mijzelf weer helemaal druk omdat ik een klein deukje lijk te zien in mijn borst bij het optillen van die arm. Verstandelijk gezien kan ik mezelf overtuigen dat het niks bijzonders kan zijn, 8 weken terug was alles nog goed. Maar gevoelsmatig ga ik echt alle kanten op. Ik ben helemaal van slag.
Ik ben enorm zenuwachtig om te gaan douchen, en ik ben enorm zenuwachtig als ik mezelf moet omkleden, bang om iets te ontdekken bij mezelf.
Ik ben al bij de psycholoog sinds kort, dus dat loopt. En ik heb medicatie gekregen voor angst klachten. Maar het lost helaas niet veel op bij mezelf.
Ik ben zo bang geworden voor mn borsten, dat als ik de kans zou krijgen om ze te laten verwijderen bij wijze van spreken, dan zou ik daar geen 2x over na hoeven te denken. Daarnaast heb ik ook mastopathie, waardoor ik dus constant last heb van mijn borsten, dus ik wordt ook constant getriggerd door mijn eigen lijf.
Ik zou heel graag met andere vrouwen in contact willen komen die de specifieke angst hebben voor borstkanker als ik. Ik voel mezelf zo alleen hier in.

Bedankt voor het lezen!

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 17-07-2024

13
44
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Vreselijk hè!!! Ik herken dit. Ik dacht ook iets te voelen. Uiteindelijk heb ik ZO hard gevoeld dat ik m’n eigen borsten blauw heb gedrukt en daardoor juist knobbels kreeg.
Mammo gehad en echo en niks aan de hand.
Radioloog zei: KAP MET VOELEN! Je doet jezelf meer kwaad dan goed met je eigen gedachten.

Vlinder
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi,
Zo herkenbaar, ik heb ook last van mijn borsten soms al 2 weken voordat ik ongesteld moet worden. Ze doen dan zo pijn, opgezwollen en voell dan van alles... Hobbels en bobbels, schijven etc
Nu heb ik dus een heel klein bultje/friebeltje aan de zijkant van mijn borst die ik alleen kan voelen als ik echt ga poeren met mijn vingers. Na de ongesteldheid is het friebeltje wel kleiner. Ik merk als ik stress heb dat ik vooral mijn borsten controleer, tegels, vorm etc steeds voelen en voelen en voelen. Heb zelfs mijn man laten voelen maar die voelt niets geks. Nu is het weer zo erg dat het denken en voelen me zo opslokt dat ik me het liefst wil verstoppen voor alles. Voel me zo bang, kwetsbaar en onveilig. Ik heb ook ptss en een gegeneraliseerde angststoornis. Herken dus zeker je verhaal.

Eve
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb altijd knobbels in me borst en Minimaal 10 keer echo en mammografie gehad. Zijn altijd cystes voelbaar als gladde effen knobbels. Ben zelf ook altijd bang. Bij mij gaan en komen ze steeds opnieuw. Op verschillende plekken. Sommige vrouwen zijn daar gevoelig voor . Ze me overtuigend als je echt een steen voelt met scherpe hoeken of iets dus niet glad moet je wel nadenken. En een huisarts kan goed voelen of er wat zit die verwijst Bij twijfel zelfs al door. Maar heel veel vrouwen hebben dit. Schijven , gladde bulten opgezette klieren in de borst met menstruatie of tussendoor. Ieder jaar controle is niet raar als je niet vertrouwd .

En het groeit denk ik niet in een week naar uitgezaaide borstkanker

Bv
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken de angst voor douchen heel erg! Ik ben ook altijd bang om iets te ontdekken. Ik ben zelfs bang om te voelen, dus dan voel ik heel snel iets per ongeluk en dan durf ik niet meer te voelen. Fijn om te lezen dat we niet alleen zijn

Lb
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik zou dit kunnen schrijven

Kim
28-07-2022
Reactie:
Ooo ik herken dit ook zo erg ik heb ongeveer 4 jaar geleden angsten gehad voor kanker en de dood zo erg dat ik bij alles wat ik voelde in paniek raakte bij mijn kinderen en man net zo ik heb toen escitalopram gekregen en ben daardoor er weer boven op gekomen en uiteindelijk van de medicijnen af... helaas is het vorige week terug genomen en zit io weer aan de escitalopram ik zit de hele dag te voren aan mijn borsten en maak mezelf helemaal angstig hen zo bang lig de hemel dag te slapen en heb knallende hoofdpijn van het piekeren.. fijn om te lezen dat ik noet de enige ben

Tina
22-10-2022
Reactie:
Hey hoi
Ik kom graag met je in contact..
Lieve groet

Anoniem
23-10-2022
Reactie:
Wat herkenbaar, ik verlies me soms in deze angst, en voel soms ook snel, om maar niks te hoeven voelen inderdaad. Zo vermoeiend ..

Anoniem
14-11-2022
Reactie:
Hoi,

Zullen wij in contact komen?

Sara
20-11-2022
Reactie:
Wauw, alsof ik dit verhaal zelf heb geschreven. As we speak wacht ik op een echo volgende week nadat mijn huisarts me vanmiddag uitgebreid onderzocht heeft en me verzekerde dat er inderdaad iets te voelen is, maar het allemaal volledig onschuldig voelt. Toch verwijst ze me door, voor mijn eigen gemoedsrust. Dit gaat nu al dik 8 jaar op en af zo. Pech is ook dat mijn borsten van jongs af aan heel gevoelig en hobbelig zijn dus ik denk ook altijd iets te voelen. Oh wat een verademing om te lezen dat ik niet alleen ben

Dire
27-12-2022
Reactie:
Bedankt voor jullie voorbeelden , herkenbaar

Anoniem
21-02-2023
Reactie:
Jee wat een herkenning!!! En wat voel ik me nu minder alleen hierin!!!
Ik kon het zelf allemaal opgeschreven hebben.
Ik durf zelfs niet eens naar mijn borsten te kijken, bang dat ik iets zie waardoor mijn angst weer getriggerd wordt. Heb al zo vaak een mammografie en echo gehad, en altijd alles goed! 6 maand geleden nog, maar door de stress val ik af en worden mijn borsten slapper waardoor ik allemaal deuken zie. En kan mijn gedachten niet de baas. Ben blij dat ik nu ook jullie verhalen lees, en ik niet de enige ben.

An
20-03-2023
Reactie:
Ook ik had dit kunnen schrijven. Ik zit momenteel ook weer heel erg in doodsangst. Ik ben sws een hypochonder, en eigenlijk is mijn enige angst: kanker krijgen. Afgelopen naar een coloscopie gehad. Vorig jaar ook al met steekjes, pijntjes in mijn rechterborst naar de huisarts geweest. Alles na gevoeld en zo gerustgesteld. Ik mocht evt een mammografie laten maken maar heb er toen niet voor (durven) kiezen. Nu heb ik al 2 maanden last van mijn nek. Er was zo’n moment dat ik dacht ik ga even over de bank hangen achterover om mijn nek even naar achter te kunnen laten hangen. Vervolgens vielen mijn borsten natuurlijk beetje “op z’n kop”. Toen dacht ik, laat ik nu eens goed aan de onderkant voelen. En daar voelde ik aan de rechterborst linker onderkant een dikkere plek dan de andere borst. Mijn man laten voelen voelde het ook maar zei is rib en spier aanhechting volgens mij… af en toe wonderbaarlijk rustig en toen na het lezen van een rampscenario helemaal in paniek. Gisteren bij de huisarts geweest. Ze voelde het ook maar voelde niks verontrustends zei ze. De ene rib aan de rechterkant ligt wat hoger, steekt wat meer naar voren dan aan de linkerkant waardoor het borstweefsel iets meer naar boven komt. Daarna zei ze dat ze als protocol hebben dat als een vrouw iets gevoeld heeft dat ze dan voor de zekerheid een mammografie laten maken. Dus hier zit ik dan… ik moet wachten tot woensdag ivm het werk dat ik voor de mammografie kan gaan. Ik ben er doodsbang voor en heb al allerlei ernstige scenario’s in mijn toekomst gezien. Ik ben zo gestresst op het moment. Wil het mijn kinderen niet laten zien, hoop het niet over te brengen op ze. De huisarts heeft me nog op het hart gedrukt dat ze niks verontrustends gevoeld heeft, als dat wel zo geweest was dat ze dan meteen zelf gebeld zou hebben met het ziekenhuis om zsm terecht te kunnen. Ze zei maak een afspraak, het heeft geen haast. Maar goed… ondertussen ga ik zowat dood van de angst. Ik ben “blij”, hier veel herkenning te lezen. Jammer dat de communicatie hier maanden/jaren beslaat en dat je niet met elkaar in contact kunt komen.

Maastricht
26-05-2023
Reactie:
Eens Maastricht , we zouden veel steun aan elkaar hebben

Anoniem
19-11-2023
Reactie:
Ik heb hetzelfde euvel, onlangs kreeg een kennis van mij de diagnose en nu ben ik weer bang, ik schrik me helemaal kapot van elk prikje die ik voel. Zelfs het strengetje wat er al vanaf mijn 13e zit vind ik ineens eng.
Misschien is dit een tip voor iedereen, mijn psychiater vertelde me vorige week wanneer ik teveel prikkels heb gaat de hypochondrie met je aan de haal. Hij zoekt iets waar je bang voor bent en zorgt dat je daarover gaat piekeren ipv inzien dat je rust nodig hebt en teveel prikkels gehad hebt.

Sterkte allen, ik dacht dat ik de enige was..

Vera
21-11-2023
Reactie:
Hoe gaat het inmiddels met jullie , hebben jullie nog steeds de angsten of is het minder geworden ?

Anoniem
02-01-2024
Reactie:
Herkenbaar...

Anoniem
05-01-2024
Reactie:
Herkenbaar... je hele dag staat in t teken van voelen. Google en de ergste gedachte...

Anoniem
05-01-2024
Reactie:
Herkenbaar. Ik ben 35 jaar en het begon ongeveer 6 maanden geleden. Ik ben 3 jaar geleden mijn vader verloren aan longkanker.

Ook idd een knobbeltje hoog in de borst gevonden, huisarts geweest maar toen kon ik de knobbel niet vinden maar wel een borstonderzoek gedaan en bij de oksel gevoeld maar kon niks vinden. Het zat me toch niet lekker dus ben weer teruggegaan en toen was er een vervangende arts. Zij ook weer borstonderzoek + oksel gevoeld maar ook zij kon niks vinden. Ik kon het knobbeltje toen gelukkig wel vinden en ze zei direct, nee joh dat is niks. En dan borstkanker ook nooit zo hoog begint (het zat helemaal boven naast de oksel). Het bleek om een verbindingsknobbel te gaan. Het vreemde is is dat ik dit volgens mij een aantal jaar geleden ook al eens heb gevoeld.

Toen was dat klaar, was mijn oksel weer raar en dacht ik iets te voelen of zien. Was van alles mis mee. Toch die borst niet goed, uitzaaing etc... Dat losgelaten (dacht ik), voelde de linkerkant van mijn nek ineens zomaar op een dag gezwollen aan en ik voel een soort druk. Ja hoor lymfeklier dacht ik, weer die cirkel met die borst... Toen heb ik gegoogled en ik kwam op een website waar stond dat gezwollen lymfeklieren ook wel eens verward worden met spierspanning. Dus kik naar de fysio en dat bleek idd want het zat helemaal vast. En hij kon helemaal geen zwelling zien terwijl ik nadrukkelijk zei dat ik dat gevoel heb. En als het dan toch een lymfeklier was geweest had hij dat direct gezegd tegen me "joh je moet hier even mee naar de dokter want dit is geen spier" ofzo.

Het was ook een opstapeling van dingen, vader verloren (toen was ik ook net 4 weken zwanger van de tweede) en met de diagnose zwanger van de eerste, kindje die heel veel schreeuwde (blijkt een licht verstandelijke beperking te hebben) die dan ook nog eens half 12 thuis kwam van school, 3 jaar lang thuiswerken (deze tijd 4 maanden in de ziektewet gezeten vanwege dit allemaal), aan een slechte te hoge tafel (ook tijdens de weekendden en dag dat ik vrij was?), weinig beweging, overgewicht (had 2 kinderen gekregen) en 2 x gestopt met de pil en ook 2 x weer begonnen (schommeling hormonen).

Nou dat ging prima, toen voelde ik ineens balletjes in mijn nek... Nou nou... meer hoef ik niet te vertellen. Ook gevraagd aan fysio want dacht ook aan spierknopen. Maar die zei niet echt van nee het zijn geen spierknopen maar ook niet dat het lymfeknopen waren. En hij weet dondersgoed het verschil.
Fysio ben ik dus een paar behandelingen geweest en zei nu moet je het verder doen. Ik had inmiddels ook een zit sta bureau. Hij zei ook dat hij sommige klanten naar de huisarts stuurt voor verdere onderzoek maar dat vond hij in mijn geval niet nodig want hij voelde niks raars in mijn nek of iets wat er niet zou moeten zitten. Dus ik was weer even gerustgesteld voor 3 weken.

Ik heb inmiddels een koper spiraal voor de hormonen genomen (en ben begonnen (aanraden van de acupuntuur) met magnesiumglycerofosfaat - MetaRelax zakjes) die de huisarts heeft ingebracht waarbij ik dacht ik ben er toch, kan je even naar die balletjes kijken. Hij heeft alle lymfeklieren rond het hoofd nagekeken en zei toen je hoeft je geen zorgen te maken hoor, het zijn gewoon je aanwezige kliertjes. Die heb je ontdekt, waarschijnlijk omdat je zo met je nek bezig bent. Ze zijn zelfs nog kleiner dan een erwt.

Toch wel eens vaak de gedachten van komt die druk niet van die kliertjes en is het dus toch niet goed maar dat is nu wel weg want ik beweeg nu veel en zit nu wel goed aan een bureau en niet te lang. En ik denk dat die zakjes ook goed helpen. Door stress nemen je spieren veel magnesium en die vulde ik dus weinig of niet aan.

Nu kom ik alleen weer ineens terug op een punt wat ik ook al heb gehad. Ik voel aan de binnenkant van mijn bovenbeen (echt het zitgedeelte zeg maar) aan de linkerkant een stukje weefsel wat harder is dan de rest. An de buitkant geen zwelling maar ik kan het vastpakken via de buitenkant en bewegen. Het voelt echt als weefsel maar dan niet zoals een vetbult ofzo. Sowieso voelt het weefsel aan de linkerkant op sommige plekken wat steviger aan dan aan de andere kant. Maar ik heb dit vorig jaar dus al met mijn moeder besproken en die zei ook al nee joh het voelt prima aan joh, dat kan. Nu dus weer een ander dilemma pff..

Anoniem
09-02-2024
Reactie:
Jeetje meiden wat een ontzettende moeilijke maar ook rustgevende antwoorden!
Ik heb nu al sinds een half jaar gevoelige linker tepel. Inderdaad continu aan het voelen, woelen en drukken.

Ook mijn linkeroksel voelt soms wat stroef. Maar als de poh zegt “ Mies ga is een massage nemen” dan doe ik dat niet. Iets met eigenwijs zijn?

Is af en aan ook echt wel weg! Maar de acceptatie is er dan niet. Ik ga het zo nog 1x laten controleren. Volgende week eindelijk die massage geboekt!

Michelle
13-03-2024
Reactie:
Hoi Anoniem,


Hoe ben jij hierover heen gekomen over deze angst? Ik heb dit nu precies hetzelfde, maak me constant druk en als ik wat heb gevoeld en er een echo van heb laten maken en alles is goed voel ik wel weer iets anders. Ik maak mezelf helemaal gek en ben er bijna 24/7 mee bezig :( heeft iemand tips hoe ik deze angst kan loslaten?

Michelle
30-05-2024
Reactie:
Hoi Anoniem,


Hoe ben jij hierover heen gekomen over deze angst? Ik heb dit nu precies hetzelfde, maak me constant druk en als ik wat heb gevoeld en er een echo van heb laten maken en alles is goed voel ik wel weer iets anders. Ik maak mezelf helemaal gek en ben er bijna 24/7 mee bezig :( heeft iemand tips hoe ik deze angst kan loslaten?

Michelle
30-05-2024
Reactie:
Hoi Anoniem,


Hoe ben jij hierover heen gekomen over deze angst? Ik heb dit nu precies hetzelfde, maak me constant druk en als ik wat heb gevoeld en er een echo van heb laten maken en alles is goed voel ik wel weer iets anders. Ik maak mezelf helemaal gek en ben er bijna 24/7 mee bezig :( heeft iemand tips hoe ik deze angst kan loslaten?

Michelle
30-05-2024
Reactie:
Hoi Michelle, ik denk dat je hier het beste over kan praten met een psycholoog . Uit ervaring weet ik hoe zwaar het is en een psycholoog helpt echt . Ik zou bij de HA om een doorverwijzing vragen .

Anoniem
05-07-2024
Reactie:
Hoi Michelle, ik denk dat je hier het beste over kan praten met een psycholoog . Uit ervaring weet ik hoe zwaar het is en een psycholoog helpt echt . Ik zou bij de HA om een doorverwijzing vragen .

Anoniem
05-07-2024
Reactie:
Hoi Michelle, ik denk dat je hier het beste over kan praten met een psycholoog . Uit ervaring weet ik hoe zwaar het is en een psycholoog helpt echt . Ik zou bij de HA om een doorverwijzing vragen .

Anoniem
05-07-2024
Reactie:
Hoi Anoniem,

Dank voor jouw reactie nog. Ik heb idd een verwijzing bij de ha gevraagd en heb de eerste afspraak bij de psycholoog gehad, ik had er meer van verwacht. Moet nu een soort online cursus doen, maarja alles heb ik ook al online gelezen :( wat heb jij precies voor oefeningen met de psycholoog gedaan? En controleer je nog wel eens je borsten? Hoe sta jij daar nu in? Als je telkens wat voelt? Of heb je dat los kunnen laten? Hoor graag van je :)

Michelle
13-07-2024
Reactie:
Hi Michelle, ik laat mijn borsten nu om het half jaar controleren door de HA. Voorlopig doe ik het zelf niet omdat ik daar nog niet klaar voor ben ( ik voel ook altijd wel wat helaas) . Bij de therapie heb ik geleerd alternatieve gedachten te bedenken. Niet alles wat je voelt is slecht , heel vaak heb ik weefsel en kliertjes gevoeld en me voor niks druk gemaakt , daarbij kan ik niet meer doen dat ook vertrouwen op de controles van mijn artsen waar ik ook vertrouwen in heb . Ik heb super goede dagen waar ik er nauwelijks meer aan denk , soms heb ik een trigger (bijv een kramp ) en dan wil ik voelen . Maar een kramp is een normaal verschijnsel bij een mens , dus moet ik leren het te negeren . Voldoende afleiding en alternatieve gedachten ( laat je wel controleren bij de HA ) kan hierbij echt helpen , succes!!

Anoniem
13-07-2024
Reactie:
Hi Michelle, ik laat mijn borsten nu om het half jaar controleren door de HA. Voorlopig doe ik het zelf niet omdat ik daar nog niet klaar voor ben ( ik voel ook altijd wel wat helaas) . Bij de therapie heb ik geleerd alternatieve gedachten te bedenken. Niet alles wat je voelt is slecht , heel vaak heb ik weefsel en kliertjes gevoeld en me voor niks druk gemaakt , daarbij kan ik niet meer doen dat ook vertrouwen op de controles van mijn artsen waar ik ook vertrouwen in heb . Ik heb super goede dagen waar ik er nauwelijks meer aan denk , soms heb ik een trigger (bijv een kramp ) en dan wil ik voelen . Maar een kramp is een normaal verschijnsel bij een mens , dus moet ik leren het te negeren . Voldoende afleiding en alternatieve gedachten ( laat je wel controleren bij de HA ) kan hierbij echt helpen , succes!!

Anoniem
13-07-2024
Reactie:
Hoi Anoniem,

Heel erg dank voor je berichtje. Het doet me goed om dit te lezen :) Maak jij ieder halfjaar zelf een afspraak of wordt dat voor jou ingepland vooruit al?

Dat over die (trigger) voel ik heel goed. Ik heb dat ook. Bij elk steekje wil ik al voelen. Ik heb het ook als ik moet douchen en ik ernaar kijk. Bij elk rood vlekje of iets raak ik al in paniek. Voor de spiegel staan doe ik al vermijden. Hoe ga jij daar mij om met het kijken?

Groetjes,
Michelle

Michelle
15-07-2024
Reactie:
Hoi Anoniem,

Heel erg dank voor je berichtje. Het doet me goed om dit te lezen :) Maak jij ieder halfjaar zelf een afspraak of wordt dat voor jou ingepland vooruit al?

Dat over die (trigger) voel ik heel goed. Ik heb dat ook. Bij elk steekje wil ik al voelen. Ik heb het ook als ik moet douchen en ik ernaar kijk. Bij elk rood vlekje of iets raak ik al in paniek. Voor de spiegel staan doe ik al vermijden. Hoe ga jij daar mij om met het kijken?

Groetjes,
Michelle

Michelle
15-07-2024
Reactie:
Hi Michelle,,
Geef je even mijn naam :-) i.p.v. anoniem
Herkenbaar wat je schrijft . Ik heb dat ook met die vlekjes . Maar heb ook geleerd dat het een normaal verschijnsel is dat veelal bij het lijf hoort , niet alles is gelijk kanker . Maar dat proces gaat bij mij heel langzaam . Maar inmiddels wel een stuk beter . Probeer niet teveel op je borsten te letten als je gaat douchen .

Willemijn
15-07-2024
Reactie:
Hi Michelle,,
Geef je even mijn naam :-) i.p.v. anoniem
Herkenbaar wat je schrijft . Ik heb dat ook met die vlekjes . Maar heb ook geleerd dat het een normaal verschijnsel is dat veelal bij het lijf hoort , niet alles is gelijk kanker . Maar dat proces gaat bij mij heel langzaam . Maar inmiddels wel een stuk beter . Probeer niet teveel op je borsten te letten als je gaat douchen .

Willemijn
15-07-2024
Reactie:
Oh ja nog een reactie op je vraag; ik plan die halfjaarlijkse controles altijd al vantevoren .
Als je je HA de situatie uitlegt doen ze daar niet moeilijk over. Tenminste , die van mij heeft er begrip voor

Willemijn
15-07-2024
Reactie:
Oh ja nog een reactie op je vraag; ik plan die halfjaarlijkse controles altijd al vantevoren .
Als je je HA de situatie uitlegt doen ze daar niet moeilijk over. Tenminste , die van mij heeft er begrip voor

Willemijn
15-07-2024
Reactie:
Oh ja nog een reactie op je vraag; ik plan die halfjaarlijkse controles altijd al vantevoren .
Als je je HA de situatie uitlegt doen ze daar niet moeilijk over. Tenminste , die van mij heeft er begrip voor

Willemijn
15-07-2024
Reactie:
Oh ja nog een reactie op je vraag; ik plan die halfjaarlijkse controles altijd al vantevoren .
Als je je HA de situatie uitlegt doen ze daar niet moeilijk over. Tenminste , die van mij heeft er begrip voor

Willemijn
15-07-2024
Reactie:
Hoi Willemijn, dat klinkt inderdaad even wat leuker dan ‘anoniem’ :)!Dank voor je tips. Ik ga het weer proberen om er niet zo mee bezig te zijn. Maar elke keer komt die gedachte weer naar boven van heb je wel goed gekeken naar je borsten wat nou als er wel wat is veranderd. ( in mijn ogen zie ik dan weer putjes of zo een sinaasappelhuid) Het is zo moeilijk om te negeren. Maarja ik zal wel moeten anders is het geen leven zo… kijk jij nog wel eens naar je borsten in de spiegel? Of wacht je echt tot die controle bij de huisarts? En maak je zelf steeds die afspraak? Ik ga dat ook opperen :) dan kan je het denk ik iets meer loslaten hè! dank!

Michelle
15-07-2024
Reactie:
Hi Michelle; je ontkomt er niet aan om ernaar te kijken . Deze voorbeelden die je geeft zijn heel belangrijk om te delen met je psycholoog . Zij kan er dan op doorvragen. Waardoor je het met bepaalde oefeningen anders en relaxter kan gaan zien . Zodra ik bij de ha ben geweest plan ik gelijk weer een afspraak voor 6 mnd later . Ik wacht echt tot de controle van de HA, tenzij er echt iets aan de hand is wat niet kan wachten natuurlijk . Maar ik probeer me echt aan de ha afspraak te houden en niet eerder te gaan (continu een dokter bezoeken helpt niet ).

Willemijn
15-07-2024
Reactie:
Hoi Willemijn,

Oke goed om te weten, ik ga dat ook voorstellen met mijn ha. en in de tussentijd ga ik gewoon niet expres voor een spiegel staan. ik zie het wel weer dan over 6 maanden. dat is denk ik de enige manier om erover heen te komen. anders blijf ik maar in die spiraal zitten. gewoon niet voor de spiegel staan en normaal douchen :) hoe simpel kan het zijn haha ;)

Michelle
15-07-2024
Reactie:
ik geef trouwens ook nog borstvoeding vandaar dat je toch nog meer met je borsten bezig bent dan.

nou we gaan weer een poging wagen om er niet veel mee bezig te zijn :) fijn dat ik er zo met jou over kan praten :)

michelle
15-07-2024
Reactie:
Heel graag gedaan !

Willemijn
15-07-2024
Reactie:
Het was weer zo ver net, kon het weer niet laten, weer lopen voelen aan 1 kant. Als je met 1 vinger voelt kon je het voelen doe je het met 3 vingers dan voelt het eigenlijk gewoon normaal zoals de rest. Zo lang bezig mee geweest dat ik eigenlijk nu te laat op mijn werk kom, is toch niet normaal :( het blijft nu ook weer in m’n hoofd zitten, wat haat ik dit toch zeg.

Michelle
16-07-2024
Reactie:
Herkenbaar! Daarom is mentale hulp nu echt belangrijk . Dat je handvaten krijgt hoe je ermee om moet gaan .

Willemijn
17-07-2024

Jouw reactie:



Angst voor darmkanker (Verhaal 425)

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik heb sinds het overlijden van mijn vader hypochondrie ontwikkelt. Hier ben ik al 16 jaar voor onder behandeling. Het gaat vaak 2 jaar goed en na deze 2 jaar zit ik weer bij de psycholoog en hier schaam ik mij absoluut niet voor. Mijn ziekteangst verschilt bijna per week. Nu is het een extreme angst voor darmkanker. Vanmorgen zat er namelijk bloed OP mijn ontlasting. Het was rood en ik kon het er 'afvegen´. Een jaar of 8 geleden heb ik al eens een darmonderzoek gehad, hier kwam toen niets uit. Mijn huisarts zegt dat als er bloed OP je ontlasting zit het vaak geen ernstige kwaal is maar dat het in verband kan staan met de aambeien of ergens een scheurtje. Maar ja, het laat mij niet los. Iemand ervaring?

Paulien
03-07-2024
laatste reactie: 16-07-2024

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Pauline,

Allereerst veel sterkte met het verlies van je vader.
Ik heb geen ervaring met bloed op de ontlasting, maar heb helaas nu ook momenteel een enorme angst voor darmkanker wegens een langdurige moeilijke stoelgang. De trigger is mogelijkheid het recentelij verlies van een
dierbare vriend aan darmkanker.

Wat jouw huisarts klinkt logisch, maar ik weet als geen ander dat dit mogelijk even geruststeld, maar het malen daarna weer begint.
Ik kan je geen tips geven, maar enkel alleen erkenning.

Liefs Liselot

Liselot
09-07-2024
Reactie:
Hallo Pauline,

Allereerst veel sterkte met het verlies van je vader.
Ik heb geen ervaring met bloed op de ontlasting, maar heb helaas nu ook momenteel een enorme angst voor darmkanker wegens een langdurige moeilijke stoelgang. De trigger is mogelijkheid het recentelij verlies van een
dierbare vriend aan darmkanker.

Wat jouw huisarts zegt klinkt logisch, maar ik weet als geen ander dat dit mogelijk even geruststelling geeft, maar het malen daarna weer begint.
Ik kan je geen tips geven, maar enkel alleen erkenning.

Liefs Liselot

Liselot
09-07-2024
Reactie:
Ik snap jouw angst volledig. Heel veel sterkte met dit verlies een plekje te kunnen geven. Jouw erkenning is al (hoe gek het ook klinkt) een belangrijke vorm van steun. Vreselijk deze vorm van angst.

Paulien
11-07-2024
Reactie:
Ik heb momenteel veel stress in m'n darmen. Soms moet ik gauw naar de wc en dan weer lijkt het of ik moet, maar komt er niks en ik voel wel ontlasting zitten. Zeer vervelend. Ben nu zo v er om te denken het is stress, maar de hypochondrie is nooit ver weg.
Herkend ieman dit?

Jacoba
16-07-2024

Jouw reactie:



Constante duizeligheid (Verhaal 424)

Ik ben 16 jaar en heb al een halfjaar last van een licht gevoel in hoofd en duizeligheid dat niet over gaat. Ik ben al naar verschillende dokters geweest en er is geen oorzaak te vinden, volgens hun is het stress.Zelf geloof ik hier niks van en maak ik me heel veel zorgen want ik kan bijna niks meer doen door de duizeligheid. Heeft iemand hier ervaring mee? Want ik maak me heel veel zorgen.

Lisa
02-07-2024
laatste reactie: 16-07-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb ook vaak last van duizeligheid en vaak daarbij dan ook een misselijk gevoel het enigste wat ik dan kan doen is gaan liggen een tijdje want als ik door blijf gaan word het steeds erger bij mij schijnt het ook stress te zijn waar ik me soms dus niet eens bewust van ben dat ik het heb maar ben er meer op gaan lette en heb gemerkt dat me lichaam vaak in een stresshouding zit opgetrokken schouders en hoge ademhaling vanuit me maag/borst sinds ik daar meer op let en ademhalings oefeningen dagelijks doe gaat het gelukkig wat beter weet niet zeker of het bij jou hetzelfde geval is natuurlijk maar je zou er is op kunnen letten en heel veel sterkte want het is echt naar de duizeligheid en niks meer kunnen daardoor liefs charissa

Anoniem
16-07-2024

Jouw reactie:



Ik ben ook grote fan van dokter Google (Verhaal 309)

Ik heb ook ernstige hypochondrie. Op dit moment heb ik veel last van mijn maag, maagzuur, vieze smaak in mijn mond en nergens zin in. Ik heb deze klachten al vaker gehad en ze verdwijnen meestal ook weer. Ook heb ik veel kast van slijm in mijn slokdarm en hoesten. Op fit moment ga ik dood. Ik kan er ook met niemand over praten. De huisarts zegt ook dat kanker niet zo begint. Maar toch. Ik ben ook grote fan van dokter Google. En zoek net zo lang tot er geschreven wordt, niets meer aan te doen. Vorig jaar heb ik een herseninfarct gehad, zonder restverschijnselen gelukkig. En in april van dit jaar zijn mijn eierstokken verwijderd vanwege een cyste van 15 cm. Daar ben ik dus goed doorheen gekomen. Alleen van die andere klachten wordt/ben ik zo bang. Heeft iemand anders dit ook?

Roos
13-06-2023
laatste reactie: 12-07-2024

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi roos ik ben een jongen van 20 jaar en ervaar ook ernstige buikpijn. Ik word er gek van soms verdwijnt het en is het een tijdje weg en dan ineens is het er weer. Ik schrijf dit om 2 uur Snachts kan niet slapen door de pijn heb ook een soort brok in me keel. Net als jij ben ik extreem bang voor kanker. En denk ik natuurlijk dat dit hier het geval is. Maand geleden dokter ervoor geweest (langer zelfs 5 mei) pijn werd steeds minder en dan bam komt het weer omhoog en als ik geen buikpijn heb is t wel ergens anders. K word er ook oh zo ziek van en t lijkt alsof niemand het begrijpt. De dokter zegt letterlijk nee er is niks voelt een beetje en laat me gaan. Me familie en vrienden zeggen dat ik het erbij moet neerleggen maar toch wanneer ik ga slapen zoals nu heb ik weer die irritante rot pijn. Ik word er zo moe van.

Han
14-06-2023
Reactie:
Uw huisarts moet zo niet reageren, hij weet immers niet hoe kanker ontwikkeld, de uitingen hiervan zijn bij iedereen verschillend. Een kennis van mij ging voor een pijnlijke arm naar de radiologie voor een foto. De volgende dag wist ze al dat ze palliatief was. Voor de rest voelt ze haar tiptop.

Tom
13-07-2023
Reactie:
Tom, zulke verhalen moet je hier niet plaatsen… Hypochonders denken al met elke steek aan k, en nu bevestig je dat. De situatie die je omschrijft komt waarschijnlijk een keer in de tig jaar, maar die nuance kan je niet geven want je bent geen medisch opgeleid persoon (neem ik even aan). Niet zo handig

maro
12-07-2024

Jouw reactie:



Mijn dagelijkse zorgen (Verhaal 355)

Hallo, allereerst ik ben Rens en ben 22 jaar oud, en zou me eigenlijk helemaal niet bezig moeten houden met mijn gezondheid en zeker niet met dit forum. Het is bij mij begonnen na een hoop stress en spanningen. Ik was in italie en kreeg begeven moment ontzettend hoofdpijn en oogpijn. Dusdanig dat ik even moest liggen met de ogen dicht en na een half uur was het weg. Dit kwam vaker weer terug en was erg bang voor een hersentumor, omdat een vriend van me hieraan overleden is en weet hoe het begonnen is. Dus heb ik bij Prescan een MRI laten maken van mijn hoofd. Voor dat ik de MRI had was ik heel angstig dat ik een hersentumor had en heb ik hierdoor extreem veel angsten en stress gekend, hiervoor ook oxazempan gepakt.

Eenmaal de MRI gehad bleek deze helemaal goed en is er nergens geen een afwijking geconstateerd. Daar was ik op dat moment erg blij mee.

Niet heel lang erna begonnen de vage klachten. Vaak een algeheel ziekerig gevoel wat spontaan komt en ook weer zo weg kan zijn. Vermoeidheid, rugpijnen overal in de rug komt en gaat weer. Nekpijnen wat komt en gaat. Slechte weerstand en vaak verkouden of moeilijk aden krijgen. Pijn aan de huid wat komt en gaat. Savonds en smorgens pijn aan mijn rechter oog met draaien (zie verder hetzelfde met beide ogen). Tintelingen in mijn benen (soms erger soms minder). Spierstijfheid in benen soms wat meer links, hoge bloeddruk en snelle hartslag, angstig en neerslagtig, ongeduldig en zenuwachtig, soms een onwerkelijk gevoel en watten in mijn hoofd. Vaak kouden handen en voeten. Vermoeidheid. Af en toe zelfs despresieve gedachten/gevoelens (heb ik nooit eerder gehad) En zo kan ik nog wel even door gaan.

Af en toe is het zo erg dat ik echt niet meer weet wat ik moet doen. Waar is die tijd dat ik me gewoon goed voel? Weer lekker zorgeloos mijn ding kan doen?

Ik heb al een paar keer bloed laten prikken, deze was volgens de dokter elke keer goed, maar door een beetje eigen research te hebben gedaan is het verrevan goed.

B12 is verlaagd 200
Vitamine d is verlaagd 51
Foliumzuur is verlaagd 8,9
Ferritine is 230
Ijzer 28
HB 11
Kalium 3,6
Ook is een snelle schildklier geconstateerd

Ook heb ik geprikt op Lyme en hier is niets uitgekomen.

Ik heb ook al een afspraak gehad bij de neuroloog, die heeft ook mijn MRI beelden bekeken en zegt dat het 100% geen MS is. Ook zegt hij vanwege de bloedwaarden op Lyme dat het GEEN lyme is, terwijl de klachten die ik ervaar echt 1 op 1 overeen komen.

Wat mijn doel is van dit berichtje is misschien lotgenoten spreken over jullie ervaringen, mijn doktoren/neurologen zeggen er is niks. Terwijl ik echt iemand ben die normaal nooit ergens last van heeft of zeurt vind ik dit wel erg raar.

Met zoveel klachten MOET er iets zijn, het kan werkelijk niet anders. Ik hoop dat ik met iemand in contact kan komen die in het zelfde scheutje zit of gezeten heeft.

Ik loop al bij een coach maar dat helpt me niet buiten dat ik gewoon mijn dagelijkse zorgen kan bespreken.

Groetjes




Rens
28-09-2023
laatste reactie: 12-07-2024

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey! Mijn mama heeft de ziekte van Lyme gehad en was daar enorm ziek van (nekstijfheid, hoofdpijn die erger werd in ruglig, gewichtsverlies, weinig eetlust, dubbel zien aan 1 kant, rode kringen op huid). Is uiteindelijk via bloedonderzoek gediagnosticeerd en via een lumbale punctie en MRI scan bevestigd. Als ik jouw klachten hoor denk ik niet meteen aan Lyme aangezien bloedonderzoek en MRI beiden negatief zijn. Bij oog en hoofdpijn door Lyme zouden ze wel iets op je MRI hersens gezien hebben ;)!

Lieselot
23-10-2023
Reactie:
Hai Rens,
Ik herken veel van je klachten. Hartkloppingen, nekpijn, hoofdpijn, koude handen, spierpijnen, maagzuur/keelpijn, duizelig, wazig zicht, vermoeidheid...Loop al zes jaar met veel verschillende lichamelijke klachten en denk dat ik geen piepert ben, was altijd wel een vlotte meid (voor de buitenwereld nog steeds).
De artsen zeggen altijd 'stress'. Dat is leuk, maar chronische stress is uiteindelijk ook hartstikke ongezond. En de klachten zijn heel echt.
Het zorgeloze gevoel is bij mij ook allang weg en dat mis ik enorm. Ook bij mij is het geen MS of Lyme. Eerlijk gezegd is naar de dokter gaan lastig omdat de klachten zo divers zijn. Ik begin te neigen naar een holistisch arts omdat die het grote plaatje bekijken, het geheel van klachten. Alleen, hoe weet je of je bij een goede zit? Ik hoop dat je snel een oplossing vind en verder kunt met je leven.


Sabine
26-10-2023
Reactie:
Hey rens, alle klachten komen van gedachten.
Jij bent teveel gefocust op je lichaam,
Je houdt je met zaken bezig waarbje geen verstand van hebt, de doktoren hebben lang gestudeerd om de kennis te hebben.
Geen enkele specialist zou jou naar huis sturen als je iets had!
Ze zijn er juist om je te helpen, dat is hun taak!
Jij moet leren afleifin te zoeken, verleg je focus op andere zaken.
Hobby's, klussen, iets in ieder geval wat je leuk vind. En ik zou je symptomen opschrijven in een dagboek, dat gaat echt helpen.. succes ermee ! ....en als laatste..verban google!! Google stuurt je het liefste meteen door na een begrafenis ondernemer..bij elke klacht is het vrijwel meteen ernstig.

Paul
05-11-2023
Reactie:
Hi Rens, zoek eens op “gegeneraliseerde angststoornis”. Daarvan krijg je zulke fysieke klachten als jij ook opnoemt. Het overlijden van je vriend - wat je misschien niet goed hebt verwerkt - kan dit heel goed hebben aangewakkerd. Als je je erin herkent, dan misschien eens met een psycholoog gaan praten. Op jouw leeftijd al met zulke heftige angsten en klachten rondlopen is niet nodig. Sterkte!

Maro
12-07-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Spiertrekkingen in nek/hals (Verhaal 426)

Sinds een week of 3 heb ik last van spiertrekkingen/trillingen in mijn nek. Ik heb al minimaal 3 jaar last van spiertrekkingen/fasciculaties in mijn benen en armen. Dit is door de huisarts onderzocht maar daar is niets ernstigs uitgekomen. Desondanks blijft mijn extreme angst voor ALS. Helemaal nu het ook in mijn nek zit. Ik sta met de angst op en ga er mee naar bed :(

Pien
11-07-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Spiertrekkingen / zware ledematen (Verhaal 418)

Hallo ik ben Sam 36 jaar.

Sinds een tijdje last van spiertrekkingen in mijn linker kuit/been/voet en soms ook op andere plekken in mijn lichaam. De spiertrekkingen komen alleen op momenten van rust, bijvoorbeeld op de bank. Op momenten van rust heb ik verder soms het voel dat armen/handen soms zwaar of traag aanvoelen, op die momenten schiet ik in de stress. Wanneer ik bezig heb ik dit veel minder of zelfs niet. Ik ben bang voor spierziekten.

Zijn er meer mensen met deze symptomen? Zoals spiertrekkingen en zware en trage gevoel van armen en handen ?

Sam
12-06-2024
laatste reactie: 10-07-2024

3
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jazeker, heb ik ook. Zo zijn de spiertrekkingen een paar dagen weg en zo zijn ze er weer. Evenals zware vermoeide benen, dat had ik eergister weer. Nu weer weg. Heel vervelend

Rik
13-06-2024
Reactie:
Hoi Rik,

Bedankt voor je reactie, maar herken je dan ook het trage gevoel in de handen ? Lijkt op een doof krampachtig gevoel in de handen. Test voortdurend mijn beide handen om te zien of ik nog kracht heb, hoop dat het puur door angst komt

Sam
15-06-2024
Reactie:
Nee dat niet echt. Soms wel pijnlijke handen/weke handen. Maar t zit vaak vooral in mn benen. De afgelopen dagen weer niet. Ik heb meerdere neurologische testen gehad en daar kwam niets uit.

Rik
16-06-2024
Reactie:
Ja herkenbaar... met name in rust idd en voornamelijk in de benen, soms ergens anders. Heb wel het idee dat koffie / cafeïne het verergerd. Ik wil eigenlijk een EMG om mezelf gerust te stellen..
Hoe gaat het bij jou nu?

Syl
20-06-2024
Reactie:
Hallo Syl,

Ik heb afgelopen donderdag een Emg gehad met naalden, krijg komende woensdag de uitslag. Heb momenteel last van een doof en zwaar gevoel in beide armen en handen. Soms ook het idee dat mijn handen traag of stijf reageren.

Momenteel erg angstig en daardoor lijkt het te verergeren.

Sam
30-06-2024
Reactie:
Hallo Syl,

Ik heb afgelopen donderdag een Emg gehad met naalden, krijg komende woensdag de uitslag. Heb momenteel last van een doof en zwaar gevoel in beide armen en handen. Soms ook het idee dat mijn handen traag of stijf reageren.

Momenteel erg angstig en daardoor lijkt het te verergeren.

Sam
30-06-2024
Reactie:
Hallo Syl,

Ik heb afgelopen donderdag een Emg gehad met naalden, krijg komende woensdag de uitslag. Heb momenteel last van een doof en zwaar gevoel in beide armen en handen. Soms ook het idee dat mijn handen traag of stijf reageren.

Momenteel erg angstig en daardoor lijkt het te verergeren.

Sam
30-06-2024
Reactie:
Hallo Syl,

Ik heb afgelopen donderdag een Emg gehad met naalden, krijg komende woensdag de uitslag. Heb momenteel last van een doof en zwaar gevoel in beide armen en handen. Soms ook het idee dat mijn handen traag of stijf reageren.

Momenteel erg angstig en daardoor lijkt het te verergeren.

Sam
30-06-2024
Reactie:
Ik begrijp wat je bedoeld en kan me voorstellen dat je nu juist extra angst en spanning hebt in afwachting van de uitslag. Onze gedachten (met name angst gedachten) kunnen rare dingen doen en zich fysiek heel erg gaan uiten.
Kan het kloppen dat je angstig bent voor de 3 letterige ziekte? (Dat is mijn angst bij mijzelf namelijk). Een doof en zwaar gevoel past daar in ieder geval niet bij, dus mocht daar je angst liggen dan denk ik niet dat dat het geval is.
Heel veel succes gewenst voor woensdag. Laat je hier even weten hoe het is gegaan?
Sterkte de aankomende dagen!

Syl
30-06-2024
Reactie:
Beste Syl,

Ben inderdaad bang voor de 3 letterige ziekte, sinds een maand of 2 controleer ik mijzelf voortdurend dagelijks. om te zien hoe ik loop, dingen optil, continu testen of ik nog dezelfde kracht hebt etc etc. om gek van te worden.

inmiddels heb ik de uitslag van de EMG binnen die gedaan is van mijn linker arm en linker been, hier kwam niks uit en was dus volledig normaal. desondanks heb ik ondanks dit goede bericht, toch nog het gevoel dat ik een soort krampachtig gevoel, traag gevoel, of gevoelloosheid ervaar in mijn handen. daarnaast voelen mijn benen soms zwaar. ik vermoed en hoop dat dit toch komt door mijn gespannenheid, en hoop dat dit nu minder gaat worden door de uitslag van de EMG.

sam
03-07-2024
Reactie:
Fijn dat de uitslag van de EMG goed was!
Ik herken heel erg wat je zegt.. jezelf controleren, uitslagen betwijfelen.. Dat doe ik zelf ook.
Het is eigenlijk een tweestrijd in jezelf. Als een neuroloog ons niet gerust kan stellen, wie dan wel.
Ik heb ook verzuurde/zware benen en allerlei pijnklachten naast de spiertrekkingen.
Ik hoop voor jou dat er met deze goede uitslagen wat meer rust komt in je hoofd en daarmee metdertijd de fysieke klachten ook gaan afnemen.

Syl
04-07-2024
Reactie:
Sinds een paar dagen heb ik er ook weer last van, vooral mn rechterbeen. Lijkt wel of ik met dat been trek. Maar het is ook vooral zware benen. Misschien heeft t ermee te maken dat we morgen in de auto stappen voor de vakantie naar frankrijk. Door dit soort lichamelijke sensaties ga je wel opzien tegen zo’n reis

Rik
10-07-2024

Jouw reactie:



Angst voor darmkanker (Verhaal 423)

Hallo,

Ik ben Liselot en ben bijna 36 jaar. Mijn hele leven lang kamp ik met hypogrondrie. De angsten voor ziektes komen en gaan en soms is het ook een hele tijd weer weg.

Sinds de komst van mijn dochter is de angst toegenomen en mijn angsten worden getriggerd door verhalen.
Zo was er een kennis die borstkanker had en ik voelde diezelfde avond aan mijn borst en voelde ook iets.
Bezoeken aan de huisarts die me keer op keer geruststelde hielp niets. Ruim 2 jaar lang ben ik heel bang geweest voor borstkanker en stelde zelfs een mammografie me niet meer gerust.

Nu is een zeer dierbare vriend van ons overleden aan darmkanker.
Naast het vreselijke verdriet , heb ik nu sinds 2 weken een moeilijke stoelgang en heb ik een drukkend gevoel in mijn onderrug. Ik durf zelfs niet meer naar de wc uit angst dat het weer niet lukt en als ik al ga is dat met veel stress. En jullie raden het al dat dit exact dezelfde klachten zijn die onze vriend in het begin had.
Ergens weet ik dat deze klachten die ik nu ervaar hoogstwaarschijnlijk voortkomen uit hypogrondrie, maar ik kan me er niet bij neerleggen, want de angst om ook kanker te hebben is zeer groot. Zelfs zo groot dat ik er al vanuit ga dat ik het heb.
Ik ben al bij de huisarts geweest en die wijdt deze klachten ook aan spanning. Er is wel bloedgeprikt en foto's gemaakt van de onderrug en buik waar niks op te zien is.
Maar het laat me nog steeds niet los.

Heel naar wat angst met je kan doen.
Dit was mijn verhaal.

Lieve groet,

Liselot

Liselot
28-06-2024
laatste reactie: 08-07-2024

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Liselot, eerst en vooral sterkte met dit verlies. Dit kan zeker een trigger zijn dat je nu die klachten ook voelt. Zelf heb ik al meer dan 10 jaar hypochondrie sinds enkele mensen uit mijn omgeving ernstig ziek waren. En sindsdien kamp ik ook met bijna constante maag-darmklachten. Ondanks meerdere onderzoeken is er nooit iets uitgekomen, enkel PDS en stress. Dit zou blijkbaar ook te maken hebben met chronische hyperventilatie. Hopelijk stelt dit je wat gerust. Ik begrijp helemaal dat dit niet simpel is, die hypochondrie en angst zijn zo lastig.

Anoniem
01-07-2024
Reactie:
Beste Anoniem,

Dank voor je reactie en lieve woorden. Ondanks dat ik het heel vervelend vindt dat je hier ook mee kampt, doet de erkenning me goed en stelt het me zeker gerust.

Makkelijk is het zeker niet, maar er over praten helpt.

Jij ook heel veel sterkte!

Warme groet,

Liselot

Liselot
02-07-2024
Reactie:
Dankjewel! Het doet me ergens 'goed' dat we weten dat we hier niet alleen instaan en er over kunnen praten, hoewel ik iedereen uiteraard toewens om er vanaf te geraken!

Anoniem
05-07-2024
Reactie:
Hoi, zo herkenbaar ! Ik heb ook hypochondrie. Ik slik paroxitine ,dat helpt wel. Nu is mijn dosis (10 mg) te laag.
Door omstandigheden ervaar ik veel stress. Ik ben nu bezig met 20 mg.
Al die stress zorgt dat m n darmen nu niet normaal functioneren. Diaree en dat het lijkt dat ik naar de wc moet,maar dan komt er niks. Ik ga Googlen en wat denk je darmkanker, terwijl ik uit ervaring weet dat het stress is. Herkend iemand zich hierin? Ik vind het fijn om te lezen dat ik niet alleen ben.

Jacoba
08-07-2024
Reactie:
Hoi Jacoba,

Wat vervelend om te lezen dat je nu zoveel stress ervaart. Ik weet uit ervaring dat de opbouw van paroxetine ook veel stress met zich mee kan brengen.

Ik herken je verhaal en je klachten. Google is helaas een hele slechte raadgever als het gaat om het zoeken naar geruststelling.
Je weet ergens dat de klachten komen vanuit stress, maar de angst dat het iets ergs is blijft waardoor je klachten ook weer toenemen.
Het is zo'n rot gevoel!
Ik ben vandaag toevallig weer naar de huisarts geweest, wederom gerust gesteld en en een doorverwijzing gekregen naar een therapeut om met die angst aan de slag te gaan.

Ik wil jou alle sterkte toewensen met de opbouw van je medicatie en hoop dat je je snel weer wat rustiger voelt. Het komt goed!

Liefs Liselot

Liselot
08-07-2024

Jouw reactie:



Aneurysma (Verhaal 422)

Hoi, ik hoop dat iemand dit herkent. Sinds een tijdje zijn mijn angstklachten weer heel erg.
Nu is het mij opgevallen dat ik als ik op mijn buik lig ik wel eens mijn hartslag voel in mijn onderbuik. Het is echt heel duidelijk te voelen.
Ik kan dan ook echt nergens anders op focussen...
Nu spookt er rond in mijn hoofd dat het een aneurysma is. Ik ben 24 jaar, voor zover ik weet ook in de familie geen aneurysma's die voorkomen. Maar toch is dit iets wat blijft steken.
Nu zeggen mensen dat als je slank bent of veel last hebt van je darmen/obstipatie dat je daardoor ook je hartslag kan voelen. Maar weet niet of dat klopt...

Anoniem
26-06-2024
laatste reactie: 04-07-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is heel normaal om je hartslag daar te voelen, heb ik ook regelmatig. Niks om je zorgen over te maken.

Eef
04-07-2024

Jouw reactie:



Aankomen (Verhaal 396)

Van medicatie voor angst en paniekstoornissen waarvan ook hypochondrie een onderdeel kan zijn, kom je aan in gewicht.
Laat dat nu een van mijn grootste, naast alle andere hypochondrieangsten, angst zijn.
Ik slik dus geen medicatie omdat ik daardoor dikker word.
Op die manier is er geen verlichting te vinden,
Ik ben wanhopig

Adriana
27-02-2024
laatste reactie: 02-07-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bij mij ook zo, balen!

Geertje
02-07-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Bang voor iets aan mijn hart (Verhaal 399)

Hoi allemaal,

Ik heb een angst en paniekstoornis. Gisteren wandelde ik buiten en ineens kreeg ik een druk op mijn borst links. Was geen pijn maar druk en zomaar 5 seconde. Ik dacht o nee hart. Ik liep door voelde me wel heel slap en moe maar verder niks. Ik ben nog steeds heel angstig. Ook al is mijn hart 4 maanden geleden helemaal nagekeken en was alles prima. Op de één of andere manier vertrouw ik hier niet op. Ik denk echt dat het fout boel is en dat ik elk moment neer val. Nu voel ik me vreselijk kan nergens meer van genieten ben alleen maar daar mee bezig. Wie herkent dit?

G
20-03-2024
laatste reactie: 27-06-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste G,

Ja, dit is heel herkenbaar. Ik heb een heel traject bij de cardioloog achter de rug, maar daar is niets uitgekomen. Af en toe blijf ik nog wel van die rare klachten houden en dat maakt heel onzeker. Veel sterkte!

S
20-03-2024
Reactie:
Ik herken dit helemaal. Heb nu zo'n 2 weken vage klachten en in mijn hoofd al minstens 3 fatale diagnoses gesteld, waaronder hartinfarct. Paniekaanval bij minste of geringste drukkend gevoel. Ik hoop snel dat ik de moed kan verzamelen om de arts te bellen

Nienke
27-06-2024

Jouw reactie:



Kleine blauwe plek ik ben gelijk erg bang (Verhaal 328)

Ik heb een kleine blauwe plek ik ben gelijk erg bang. Kan dit gebeuren ook als je niet weet wat er is gebeurd? Heb veel last van hypochondrie dus ben nu best bang.

Anoniem
20-07-2023
laatste reactie: 25-06-2024

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jazeker kan dit. Je hebt misschien helemaal niet door gehad dat je je gestoten hebt.
Waar ben je precies bang voor?
Ik herken de angst hoor...zie ook vaak plekjes waar ik van schrik.

Anoniem
21-07-2023
Reactie:
Heb vaker blauwe plekken zonder dat ik me kan herinneren dat ik me gestoten heb. Niks aan het handje, heelt wel weer

Anoniem
25-07-2023
Reactie:
Zeker weten. Ik heb er altijd erg veel zonder een idee te hebben

Anoniem
30-09-2023
Reactie:
Ik heb het ook, ik heb ineens allemaal kleine blauwe plekken aan de achterkant van mijn been en ben meteen weer aan het panikeren. Ik ben weer aan het hyperventileren erdoor omdat ik vrees voor leukemie. Ik heb hier zo'n angst voor en durf mijn bloed niet laten afnemen.

Anoniem
25-06-2024

Jouw reactie:



Sinds dat mijn dochter er is, is de hypochondrie om de hoek komen kijken (Verhaal 324)

Hoi allemaal,

Ik ben nieuw hier, ik probeerde op Facebook ook lid te worden van een groep maar ben nog steeds niet geaccepteerd helaas. Vandaar nu hier.
Ik ben Kim, 29 jaar, moeder van een dochter van 1. En samenwonend met partner.
Ik ben bekend met verschillende psychische problemen; o.a. Depressie, PTSS en angsten. Ik heb daar behandelingen voor gehad en dat is allemaal goed afgelopen.
Sinds dat mijn dochter er is, is de hypochondrie om de hoek komen kijken. Onze dochter is met 33 weken en 6 dagen geboren, en moest de couveuse in. Een pittige lange tijd in het ziekenhuis.
Toen we naar huis mochten begon bij mij de ellende. Ik was bang bij elk kleine symptoom dat mijn dochter ernstig ziek zou zijn of wat zou hebben. We hebben dan ook op de eerste hulp gezeten omdat ze zo erg moest hoesten dat ze benauwd was. Conclusie; bronchitis. Vervelend, maar niet erg. Elke nacht was ik bang dat ze kwam te overlijden. Hiervoor heb ik hulp gehad icm antidepressiva en dat hielp. Het ging een tijd zo goed dat ik de antidepressiva niet meer nodig had. Ik was nog wel wat angstig, ik ging redelijk vaak naar de dokter om zeker te zijn dat ik gezond was.
En ineens, de tante van mijn vriend kwam te overlijden door kanker. En toen begon bij mij de angst. Bij elk krampje, pijntje, ik raak in paniek.. mijn gevoel zegt sterk dat er wat is. dat ik niet dood wil, dat ik mijn dochter wil zien opgroeien. En met name als ik daaraan denk, dan breek ik volledig en ben ik geen cent meer waard.
In het kort; ik heb het nog steeds af en toe bij m’n dochter dat ik bang ben dat ze ziek is, maar vooral bij mijzelf. Ik maak mezelf helemaal gek. Ik weet niet meer wat ik hieraan kan doen.
Ik heb ook nog een angst voor overgeven, dus bij maagpijn helpt dat ook niet mee.

Fijn om hier mijn hart te kunnen luchten. Hebben jullie tips voor me?

Groetjes,
Kim

Kim
12-07-2023
laatste reactie: 23-06-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi Kim, echt super vervelend voor je :( ik heb zelf geen tips want ik heb dit zelf ook deels. Als ik niet hypochonder ben om mijn eigen gezondheid dan wel over de gezondheid van mijn naasten. Mijn brein is altijd bezig met zorgen maken om gezondheid. Het enige wat ik kan aanraden is zoveel mogelijk proberen bezig te blijven / gedachten verzetten. Wellicht magnesium supplementeren voor wat rust in het hoofd. Sterkte, ik weet wat het is.

Syl
23-06-2024

Jouw reactie:



Hypochonder - spiertrekkingen en sterke reflexen (Verhaal 421)

Vorig jaar heb ik een burnout gehad. In die tijd flinke ziekte angst ontwikkeld. Uiteindelijk een afspraak bij de neuroloog gehad en een MRI om MS uit te sluiten. Deze bleek prima te zijn. Wel gaf de neuroloog aan dat ik sterke reflexen had. Dit heb ik kunnen laten rusten, TOTDAT ik sinds 2 weken ineens spiertrekkingen/zenuwtrekkingen heb over mijn hele lijf maar met name de benen (van knie tot aan voet). Je voelt hem al aankomen... gegoogled en nu als de dood voor ALS.
Ik ben van plan de neuroloog weer te contacten..
Ik merk dat ik bij elk symptoom van het ergste uitga en ik dit niet kan laten rusten. Sta ermee op en ga ermee naar bed. Ik heb alleen rust in mijn hoofd wanneer ik 100% symptoomvrij ben van klachten. Niet vaak dus.

Mir
20-06-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Hypochondrie? (Verhaal 420)

Het lastige is… ik weet niet zeker of het hypochondrie is, mijn huisarts ook niet…

Ik heb nu al ongeveer een jaar last van continu verspringende klachten. Dit begon met zeer heftige pijnscheuten bij mijn slaap, wat door de Neuroloog is vastgesteld als clusterhoofdpijn. Vervolgens stonden heel mijn benen vol blauwe plekken, hier bleek het om een stollingsziekte te gaan.
Vervolgens ontdekte ik een bobbeltje in mijn borst en dacht toen meteen: dit zal dan kanker zijn! (Na alle serieuze diagnoses van de maanden ervoor was ik behoorlijk angstig geworden) De huisarts heeft dit goed gecheckt en dacht dat het om een bindweefselknobbel ging, maar voor de zekerheid wilde ze het een maand later nog eens controleren, ook toen zei ze dat het om een bindweefselknobbel ging en is mijn angst zo goed als verdwenen.

Een tijdje later kreeg ik ineens een bult bij het gewricht bij mijn sleutelbeen, de huisarts wist niet direct wat dit kon zijn en wilde het nog even aankijken. Ik kreeg vervolgens ook veel last van mijn schouder en ging hiervoor naar de fysiotherapeut. Intussen ben ik gaan googelen en eigenlijk sindsdien gaat het slecht. Nu blijft maar in mijn hoofd zitten dat dit een (longtop)tumor moet zijn. Omdat ze zwelling en pijn erger werden, verwees de fysiotherapeut me terug naar de huisarts. Deze heeft me doorverwezen naar de Reumatoloog. A.s. maandag heb ik hier een afspraak.

Nu merk ik dat ik enorm veel aan googelen ben en extreem gefocust ben op elke verandering in mijn lijf. Ik kan dan ook heel onzeker geraken wanneer ik niet zeker weet of iets ook daadwerkelijk een verandering is (mijn borsten zijn altijd ongelijk geweest, maar voor mijn gevoel is het verschil nu nog groter… alleen weet ik niet of dit ook echt zo is, of dat dit mijn angst is).

Het lastige is dat alles waar ik ‘last van heb’ wel zichtbaar is. Waardoor ik niet goed weet of mijn angsten reëel zijn of niet. Vanwege de Clusterhoofdpijn ben ik nu onder behandeling bij een medisch psycholoog in het ziekenhuis waar ik het hier ook over heb. Maar tot nu toe heeft dit nog weinig effect en nemen mijn gedachten steeds vaker een loopje met me…

Ergens hoop ik dat er maandag ‘gewoon’ een ontsteking o.i.d. uitkomt, maar ik ben ook bang dat het iets ergs is. Tegelijk ben ik ook bang dat er ‘niks’ uitkomt, waardoor er wellicht nog meer onderzoek gedaan moet worden…

Ik vind het nu echt super lastig… omdat niemand me kan vertellen of de angst ook daadwerkelijk ongegrond is.


Anoniem
20-06-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Fasciculaties/trillingen spieren (Verhaal 149)

Beste forumlezers. Vorig jaar juni na een heftige periode in mijn leven begonnen mijn klachten met afzonderlijk trillende oogleden. Het trillen was hardnekkig en hield weken aan. Vrij snel na het stoppen van het trillen kreeg ik dezelfde klachten aan mijn ander ooglid. Dit maakten mij gegeven moment angstig voor een neurologische aandoening. Al snel kreeg ik met regelmaat een licht gevoel in mijn hoofd...de huisarts gooiden het op stress gerelateerde klachten. Toen een spiertje rondom mij oog opnieuw begon te trillen heb ik een doorverwijzing gekregen naar de oogarts. Na een kleine botox injectie hield het trillen op.

Afgelopen juni/juli ben ik goed verkouden geweest. Corona negatief getest maar flinke keelpijn, groene slijm met een hardnekkige kriebelhoest die drie weken heeft aangehouden. Niet vlak daarna heb ik ook mijn eerste pfizer vaccinatie gekregen.

Ongeveer 2 weken later kreeg ik rare trillingen ook wel fasciculaties verspreid over mijn lichaam. Met name in mijn dijbeen rondom mijn knie maar ook in mijn kuiten, bovenarmen. De angst sloeg flink toe na het Google.... ALS. De doemscenario's schoten al door mijn hoofd. Een jonge vader van 31 die in de bloei van zijn leven staat. Direct contact opgenomen met de huisarts. Zij had een sterk vermoeden aan het BFS (goedaardige fasciculatiesyndroom) maar heeft mij toch even doorgestuurd naar de neuroloog. Vanwege de lange wachttijden heb ik een maand moeten wachten op een consult. Een maand vol stress, angst en lichte paniek. Bij de neuroloog heb ik een verschillende klinische testjes gedaan. Conclusie geen aantoonbare spierzwakte afname en afwijkingen op te merken. Oorzaak van de klachten zijn onbekend maar vermoedelijk te danken aan de chronische stress/angst met als trigger misschien wel de virale infectie. Voor de zekerheid en mijn gemoedsrust word er een EMG test ingepland om de spieren en zenuwen door te meten. Helaas ook hier moet ik nog weken opwachten. In de tussentijd heeft de neuroloog gezegd dat zij zich niet zorgen maakt maar de angst van ALS laat mij helaas nog niet helemaal los. Gevalletje van vertrouwen in mijn lichaam kwijt te zijn geraakt.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 20-06-2024

14
60
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

Heel herkenbaar je verhaal! Ook 31 en zelfde klachten. Ook emg gehad, kwam niks uit. Ergste is dat het je dan alsnog niet gerust stelt..

Dokter en neuroloog geven echt aan dat ALS anders begint en een ander verloop heeft. Wat mij bang maakte is dat ik ook last van m'n tong kreeg ( alsof ik moeilijk kan articuleren). Zij gooien al deze klachten op stress en na het opzoeken en lezen kunnen al die klachten door stress komen. Ook al ervaar je geen stress op dit moment. Kan ook door jarenlang hard werken of bijv iets uit hetr verleden komen.

Ik begrijp je angst en voel precies hetzelfde maar probeer echt aan de goede dingen te denken en zoek hulp bij bijv een psycholoog. Ik ben nu bij iemand die doet hapno therapie. Eerste sessie gehad en verwacht niet dat het gelijk over is. Geduld...

Laat even weten hoe je emg is gegaan ?

Groetjes

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Idem klachten hier.. al enkele maanden aan de hand. Neuroloog vermoed autoimmuun reactie na covid/vaccin. Reeds 2x zeker besmet geweest.

Stefaan
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb precies zoals bovenstaande en maak mij erg veel zorgen. Ik denk ook aan ALS en kan het niet loslaten. Ik wil echt onderzocht worden. Vooral trilling in mijn linker dijbeen en vlak boven de knieën. Ene keer voelt het als een plopjes en de andere keer als een trillende telefoon op je been. Zijn maar secondes. Ik heb het alleen als ik ontspan.

Hoe is het nu bij jullie?

Ik heb een PTSS angst paniek en mijn benen voelen raar twee weken na corona besmetting. Ik hoop dat het door corona en stress komt. Ik hoop niet dat ik enge dingen mankeer.

Maurice
19-10-2022
Reactie:
Herkenbaar. Ik heb al lange tijd last van hartritmestoornissen. Hiervoor in 2018 bij de cardioloog geweest, testen gedaan, 24uur lang een holter gedragen. Conclusie, waarneembare stoornissen, maar niet erg genoeg om er wat aan te doen. In nov 2022 zat ik op de bank toen mijn hart op hol sloeg. Hartslag van 200, duizelig en gevoel van flauwvallen. Meegenomen door de ambulance waarna ze in het ziekenhuis het hart niet in ritme kregen met medicatie. Bloed was goed, longen goed en het hart geen afwijkingen. Diagnose, idiopatisch boezemfibrileren. Dus zonder duidelijke oorzaak. Een schok (cardioversie) heeft mijn hart in ritme gebracht. Daarna kreeg ik het steeds vaker in bed met paniekaanvallen tot gevolg. Behoorlijk veel stress en angst gehad. Daarna begonnen de gekke klachten. Tintelingen in de armen, zware benen en gevoel dat ik moest nadenken met lopen. Vervolgens kwamen de fasciculaties. Wat ga je doen, googlen. Idd ALS, MS en wat nog niet meer. Mijn zus heeft ook MS, dus de paniek sloeg toe. De huisarts en internist denken stress. Dus psychosomatische fysio gevolgd om te ontspannen. Dat helpt, maar de angst blijft. Begin april naar de neuroloog. Momenteel zijn de spiertrekkingen minder, maar ik heb ook last van veel spierpijn in de armen, slap gevoel in de armen en mijn rechterbeen. De ene dag is het erger dan de ander, maar het is nooit zoals het was voor mijn ziekenhuisopname. Dus ook wel bang dat iets anders het boezemfibrilleren heeft uitgelokt, ook al linken de cardiologen mijn andere klachten niet hieraan. Ik snap al jullie angsten wel…. Heb er nu al zeker 3 maand last van zonder echt merkbare fysieke verbetering.

Frank
21-03-2023
Reactie:
Wauw wat een herkenning, wat fijn om te lezen! Ik heb sinds de kerst ongeveer last van fasciculaties en inwendig trillen. En ook ik heb vlak voor het begon Covid gehad en ik liep net bij de praktijkondersteuner ivm overspanningsklachten. Ik heb me suf gegoogled, het domste wat ik ooit heb kunnen doen. Ik heb mezelf helemaal overtuigd van MS. De neuroloog heeft me lichamelijk onderzocht en zag geen noodzaak voor verdere tests, duidelijk geval van stress en evt iets post viraals, vertelde ze. Bij de psychosomatisch fysiotherapeut leren ze me nu omgaan met mijn klachten, dit is echt een aanrader!

Ook ik ben niet 100% gerustgesteld, vandaar dat ik toch heb gekozen voor een doorverwijzing naar een psycholoog om met mijn angstklachten om te gaan. Zoals mijn vriend het zei: hoe arrogant moet je zijn om te denken dat jij met je google studie het beter weet dan een neuroloog met 10 jaar geneeskunde? En daar heeft hij natuurlijk wel een punt…

Dankjewel voor je reactie hierop. Weten dat iemand hetzelfde heeft doorgemaakt en dat het toch echt van stress kan komen helpt me om het beter te accepteren allemaal!

M.
11-04-2023
Reactie:
Dit is waarschijnlijk al een wat oudere post, maar hopelijk help ik hier nog iemand mee: in de winter van 2020 (vóór corona) kreeg ik onverklaarbare beenklachten: warm gevoel, tintelingen, iedere nacht slaaparm. Dit zijn géén ALS klachten. Toen de dokter echter klinische testen had gedaan (waar niets uitkwam) die óók bij ALS passen kwam ik de term nietsvermoedend in mijn Google speurtochten tegen. En warempel: binnen 2 dagen erna werd ik me bewust van fasciculaties in mijn been. Wat toen volgde was een, helaas door mijzelf gecreeerde kan ik nu zeggen, psychische hel die op zn heftigst een half jaar heeft geduurd, en daarna in feite nog een jaar voordat, stapje voor stapje, het besef kwam dat ik niet doodging. Als vader van 3 jonge kinderen ging ik helemaal kapot. Deels heb ik daar de mensen om me heen, die wel beter wisten, in meegenomen. Ik wist álles wat er qua info en ervaringsverhalen in het NL en EN te vinden was op internet. De neuroloog verzekerde me dat ik geen ALS had, en als ik nu heel eerlijk ben geloofde ik wel dat hij het meende, maar wist zeker dat hij ernaast zat. Ik heb zo'n beetje álle klachten gehad qua fasciculaties (overal in mijn lijf) en ontdekte in die periode legio spierverschillen links en rechts (rechterpink bleek door te zakken, linkervoet kon niet zelfstandig op tenen omhoog liften, et cetera). Dit waren ECHTE klachten, alleen weet ik nu dat ze niets betekenen. Ik heb voor verschillende deelproblemen bij verschillende therapeuten gezeten, en allemaal deden ze hun best, maar achteraf gezien hadden ze me het best geholpen door te zeggen: ga fietsen, ga wandelen, ga fitnessen (daarin hielp de corona tijd overigens niet mee), ga je lichaam weer vertrouwen - in plaats van meerdere doelloze sessies aan te bieden.
Ik ben nu ruim 3 jaar verder. De fasciculaties in met name de kuiten en voetbogen zijn permanent, 24/7 - en ik lig er geen seconde wakker van. Lees: het hoeft niet over te gaan! Het hoort erbij. De kans op ALS onder de 40 is sowieso onnoemelijk klein. De kans op ALS nádat een neuroloog heeft gezegd dat je het niet hebt is vermoedelijk 1 op 1 miljoen. En ik weet uit ervaring, ondanks dit hele verhaal, dat ik de meesten van de lezers niet volledig gerust zal stellen. Toch hielp het mij als ik incidenteel zo'n verhaal las. De vervelende waarheid was en is namelijk: bijna al die mensen die hun BFS angsten delen op internet komen er nóóit meer terug zodra ze hun angsten onder controle hebben gekregen.
Hopelijk hebben jullie er wat aan, en maak je niet dezelfde fout als ik door 1,5 jaar van je leven te verspillen.

G.
18-04-2023
Reactie:
1 vraag, hoe komen jullie in slaap met fasciculaties? Hier is dat een drama.
Ik heb al jarenlang overmatige stress en allerlei nare klachten daardoor. Zo ook zenuwtrekjes onder mijn voeten. Trekt door naar de enkels, kuiten en knieën, met als gevolg futloze en krachteloze benen en minstens 5x per nacht wakker worden en moeilijk in slaap komen. Moet 2 maanden wachten tot ik bij de neuroloog terecht kan. In tegenstelling tot vele ben ik niet bang voor een ernstige ziekte. Wel voor hoe mijn leven eruit blijft zien als deze zenuwtrekjes blijvend zijn.

C.
02-06-2023
Reactie:
1 vraag, hoe komen jullie in slaap met fasciculaties? Hier is dat een drama.
Ik heb al jarenlang overmatige stress en allerlei nare klachten daardoor. Zo ook zenuwtrekjes onder mijn voeten. Trekt door naar de enkels, kuiten en knieën, met als gevolg futloze en krachteloze benen en minstens 5x per nacht wakker worden en moeilijk in slaap komen. Moet 2 maanden wachten tot ik bij de neuroloog terecht kan. In tegenstelling tot vele ben ik niet bang voor een ernstige ziekte. Wel voor hoe mijn leven eruit blijft zien als deze zenuwtrekjes blijvend zijn.

C.
02-06-2023
Reactie:
Klinkt heel herkenbaar allemaal. Ik ben 32 een dochter van één. Onlangs de diagnose CVID gekregen. Een zeldzame afweerstoornis. Paar zeer spannende maanden ervaren toen ook nog gedacht werd aan lymfeklierkanker of leukemie. Nu een maand na de diagnose ook nog spanning van het kopen van een huis. Een roerig jaar dus! Van een kind krijgen tot diagnose CVID tot huis kopen. Nu opeens last van fasciculaties en een soort constante zenuwen die door m’n benen en armen gieren. Tien jaar geleden mijn vader verloren aan ALS en nu dus meteen erg bang dat het niet met de spanning en stress maar daarmee te maken heeft. Maandag een gesprek met de huisarts. Hopelijk is het puur een effect van de spanning van de afgelopen maanden!

Nick
08-06-2023
Reactie:
Hey, sinds enkele weken ook last van zenuwtrekjes in mijn hele lichaam (rug, buik,schouders,mond,ooglid,kuiten,bovenbenen). Ook beef ik als ik voorover gebogen zit. Ook schokken mijn benen af en toe. Mijn vingers gaan ook een beetje op en neer.
Is dit voor iemand herkenbaar?

Peters
29-06-2023
Reactie:
Hoi Nick, heeft de huisarts je gerust kunnen stellen? Ik heb hetzelfde als jij. Ben ook bij de huisarts geweest en zij komt toch bij mij uit op spanning / stress. Vind t soms lastig te geloven maar lezen op dit forum dat meer mensen er last van hebben helpt wel.

Grt Ilse

Anoniem
30-06-2023
Reactie:
Hoi Nick, heeft de huisarts je gerust kunnen stellen? Ik heb hetzelfde als jij. Ben ook bij de huisarts geweest en zij komt toch bij mij uit op spanning / stress. Vind t soms lastig te geloven maar lezen op dit forum dat meer mensen er last van hebben helpt wel.

Grt Ilse

Anoniem
30-06-2023
Reactie:
Het is echt raar of een slappe arm nu die ik sinds 2 weken heb, ondertussen naar de huisarts geweest ik blijf nog afvallen alleen was de ijzer nog wat laag de vitamines zijn wat omhoog gegaan hopelijk is dit wat angst allemaal doet

Tommy
07-07-2023
Reactie:
Hi allemaal,

Ik herken jullie verhaal. Eind januari 2023 begonnen bij mij de spiertrekkingen. Het ergste wat ik kon doen was googlen. Hier zie je gelijk wat over ALS. Sinds dien 3 x naar de huisarts geweest en die denkt stress/spanning. Ik heb periodes dat het wegzakt/ nouwelijks aanwezig is en daarna weer best heftig terug komt. Nu heb ik begrepen dat bij ALS fasculaties continue aanwezig zijn. Sinds 4 dagen heb ik ze continue in mijn kuitspier de trillingen bij rust. Ben helemaal overstuurd weer. Eind september pas afspraak bij de neuroloog.

Herkent iemand dit ook?

Isa
28-07-2023
Reactie:
Ik herken zoveel van hier en de angst. Werd wakker met zware benen, alsof ze verzuurde. 3 Dagen mee gelopen en ontzettend moe. Heb eens covid gehad en toen had ik dit gevoel ook in mijn kuiten. Zwaar/minder kracht gevoel benen en armen en google, mijn leven stond ineens op z'n kop. Bloed huisarts perfect, doorgestuurd neuroloog. 4 Weken wachten, maar mijn angst werd zo erg dat ik zelf ineens spiertrekkingen kreeg in mijn benen voornamelijk. Heb denk ik 2 keer een paniek aanval gehad vanuit slaap. Verdoofde armen gevoel. Mijn spieren staan volgens mij allemaal gespannen van de stress wat weer een zwaar gevoel geeft. Zo werd ik ook een keer wakker met een stijve nek kaken en alsof mijn tong stijf was. Mijn lichaam verkrampt. Word er gek van. Neuroloog geeft aan dat alles goed is na wat testjes en bloed geprikt te hebben. Komt nog een EMG onderzoek, maar dan zijn we weer een maand verder. Spiertrillingen zijn zo goed als weg.

R
29-07-2023
Reactie:
Amai zo herkenbaar ! Ik loop hier al mee sinds maart!Corona besmetting gehad (al 3 keer) en het sloeg op m’n benen. Heel veel pijn in de achterkant van m’n bovenbenen zo is dat beginnen en wist ik dat het COVID was. Die benen blijven nu wel gevoelig dus is het volgens mij iets anders. Al vaak naar de huisarts geweest (echo benen ok, sportarts keek ook eens en deed neuro testjes van de reflexen, ok)
Heel heftige 4 jaren achter de rug (iVf/ICSI, geboorte sterrenkindje op 6 maand, 1,5 jaar geleden geboorte van onze tweeling met hoge risicozwangerschap (opname vanaf vrij vroeg in de zwangerschap omwille van complicaties waarbij de hartjes elk moment kunnen stilvallen) dus 3x per dag aan de monitor om te checken of de hartjes nog goed kloppen (weken aan een stuk).
In het zieken en tijdens trajecten telkens goed opgevold.. tijdens die lange opname ook af en toe hypochondrie aanval gehad en een checkl-up van mijn keel gevraagd onder andere. Bleek de ziekenhuislucht te zijn die me parten speelde.
Lang verhaal kort: sinds maart spiertrillingen over m’n hele lijf, dagelijks wel overal eens maar vooral in m’n kuiten. Heel stijf gevoel in m’n kuiten alsof ik elke dag een marathon doe. Nu met een tweeling van anderhalf is het pittig. Maar zoveel mensen doen het en ik heb ook last op een dag dat ze naar de crèche zijn. Dus ik kan moeilijk geloven dat het zoals de dokter zegt mijn lichaam is die reageert op vermoeidheid en nog steeds onderbroken nachten.
Ik zou elke dag wel een afspraak bij de neuroloog willen maken, maar mijn man houdt het tegen. Om niet meer mee te gaan in m’n angst. Huidige angst = ALS! Kwam nu veel in de media en stijfheid in de kuiten is zo’n symptoom dacht ik.

Tweelingmoeder
11-08-2023
Reactie:
Lieve allemaal,

Ik hoop jullie met mijn bericht enigszins te kunnen geruststellen. Ook ik heb in deze vreselijke angst gezeten toen ik begin 2021 spiertrekkingen kreeg. Ik dacht dat mijn lichaam wat op de kop stond na een zeer stressvolle periode maar mijn huisarts vroeg mij wel langs te komen. Bij mijn praktijk is dit gebeuren niet zo bekend. Ik werd op mijn verzoek doorgestuurd naar een neuroloog. Basis onderzoek gehad, alles oké. Ik mocht geen EMG want dat zou puur voor geruststelling zijn en onder 40 jaar doen ze dit gewoonweg niet (terwijl ik nu lees dat veel van jullie dit wel krijgen).

Ik heb zo lang in angst gezeten. Overal spiertrekkingen, ook in mijn tong. Soms op 1 plek een week achter elkaar (hotspot). Ik kon amper slikken en praten van de spanning.

2 jaar later heb ik ze nog steeds, lang niet zo heftig meer. Ik denk dat ze komen door mijn angststoornis. Lange tijd spanning / stress zorgt voor een overprikkeld zenuwstelsel.

Ik heb nog steeds angsten want mijn angststoornis is niet over. Weet aub dat spiertrekkingen zeer veel voorkomen en laat je leven er niet teveel door beïnvloeden want angst is vreselijk.

C.
16-08-2023
Reactie:
Ik herken deze verhalen helemaal en de angst voor ALS. Ik heb sinds maand of 2 last van spiertrekkingen in mijn benen ben gaan googlen en ALS is eerste wat je ziet. Ben er heel veel mee bezig en heb echt angst. Moet nu over 4 weken naar de neuroloog en hoop dat die mij gerust kan stellen want dit is niet fijn leven continu die angst 😟

E
08-09-2023
Reactie:
Hi allemaal,

Wat een herkenning allemaal. Toch fijn om een stuk herkenning te lezen.
Mijn fasculaties begonnen 2,5 jaar geleden met af en toe een trilling in mijn rechterkuit. Nu zijn ze 24/7 aanwezig als een golf beweging zowel in mijn rechter- als linkerkuit. Laatste weken nog erger en ik ga stuk van de angst. Ik heb al een EMG onderzoek gehad vorige jaar maar heb nu in februari weer een afspraak met mijn neuroloog. Het wordt steeds erger. Ik denk steeds ‘wat als het EMG te vroeg was om een ernstige ziekte te ontdekken’. Zelf al helemaal overtuigd van ernstige aandoening en dat maken de fasculaties erger. De bekende vicieuze cirkel. Vorige jaar mijn man overleden dus veel stress en stress gehad. Ik ben net 40 dus ik hoop dat alle klachten komen van de stress. Fasculaties, moeilijk articuleren, trillen en snel verzuring. Kortom, ik word gek en maak mezelf gek. Het helpt wel als ik een Oxazepam slik (en een glas wijn 🤪)

Marie
12-12-2023
Reactie:
Hallo,
Ik ben vrij jong 19 jaar maar heb helaas een hoop ellende meegemaakt, en afgelopen jaar kwam bij mij de bekende druppel die zich uitten tot lichamelijke klachten en voor namelijk de spier trilling over mijn gehele lichaam. Zelf heb een zeldzame hersenaandoening en heb ik daar voor een drain gekregen maar dat is allemaal niet gemakkelijk gegaan naar de heftige periode heb ik extreem veel last gekregen van spiertrilling, hier voor heb ik een emg onderzoek gehad en daar kwam niks uit. Door deze gekke period heb ik veel last van hyperventilatie,
Angsten, stress en ben het vertrouwen kwijt in mijn eigen lichaam dit is zeer waarschijnlijk de oorzaak van mijn spiertrilling want er zit dus letterlijk te veel spanning in mijn lichaam en het zenuwstelsel is overprikkeld. Ik hoop dat dit mensen gerust kan stellen dat te veel stress, angst en hyperventilatie die oorzaak kan zijn van je spiertrilling want je spieren krijgen te weinig c02 wat zich weer kan leiden tot spiertrillingen. Ik hoop dat ik over een tijdje hier kan terug komen om te mededelen dat de trillen minder of zelf verdwenen zijn. En een tip: stop met Googlen het maakt je knetter gek, luister naar je arts/neuroloog want geloof me die heeft er veel meer verstand van.
Groeten Bo

Bo
27-12-2023
Reactie:
Hi Bo,

Wat fijn om hier een recent bericht te lezen van jou. Wat een ellende heb jij al meegemaakt en dan zeker nog zo jong.
Heb je tips hoe je van een overbelast zenuwstelstel een rustiger zenuwstelsel kan maken? Ik probeer met ademhalingsoefeningen maar dat werkt maar kort. Heb je ook overlast van fasculaties? Afgelopen dagen heb ik ze in mijn hals en borstbeen. Ik word er gek van en zo onzeker! Dan denk ik weer ‘ach het zo vast geen ALS zijn, hoe groot is die kans’ tot dat ik weer denk ‘waarom zou het mij niet treffen…’ Kortom, ik maak mezelf gek met alle gevolgen van dien. Niet slapen, hele dag Oxazepam en teveel drinken. Ik hoop dat de neuroloog in februari mij gerust kan stellen.

Ja wat symptomen had jij nog meer door je hyperventilatie en stress?

Liefs Marie

Marie
28-12-2023
Reactie:
Hoi allemaal,

Super herkenbaar wat ik hierboven lees! Ik heb sinds een paar maanden lichte schokjes in m’n lichaam, geen trillingen of iets, maar dat het echt ineens wen beetje beweegt. Na te gaan Googlen, kwam ik uit op ALS en ineens last van fasciculaties in voornamelijk mijn kuiten, maar met momenten ook in andere delen van m’n lichaam. Nu ben ik doodsbang dat ik ALS heb en in m’n hoofd m’n begrafenis al geregeld. Wat een onzekerheid kun je voelen zeg! Ik ben gelukkig doorgestuurd naar de neuroloog en in afwachting van een afspraak voor een emg.

Anoniem
28-12-2023
Reactie:
Beste anoniem,

Heel herkenbaar. Ik heb ook alles in mijn hoofd geregeld. De hele dag doodsbang en dat maakt het juist nog erger. Fijn dat je een verwijzing hebt naar de neuroloog. Hopelijk kan hij/zij jou geruststellen. Heb je nog andere klachten dan fasculaties?

Groetjes Marie

Marie
29-12-2023
Reactie:
Hoi Marie,

Nee, gelukkig geen andere klachten. Wel merk ik dat ik er dagelijks veel mee bezig ben door bijv. extra letten op spierkracht en of dat allemaal goed gaat. Tot op heden wel en lijkt het erop dat dat wel goed zit. Desondanks maak ik mezelf in m’n hoofd gewoon helemaal gek door die fasciculaties.

Hoe gaat het met jou?

Groetjes

Anoniem
30-12-2023
Reactie:
Hi anoniem,

Fijn dat je verder geen andere klachten hebt. Spierkracht in de gaten houden is een goeie. Wanneer mag je naar de neuroloog? Ik begin februari.
Ik heb echt overal fasculaties en ook in mijn romp. Dat voelt zo raar. Door de stress ws ook nog andere klachten zoals moeilijk articuleren en tintelingen. Ik word er gek van maar vooral onzeker en bang.

Groetjes Marie

Marie
30-12-2023
Reactie:
Bij mij is de stress helaas ook nog niet weg, wel wat beter dan het was en heb ook het idee dat ik minder spiertrekkingen heb als ik ontspannen ben. Alleen omdat ik me zo bewust ben van mijn hele lijf, merk ik nu dus ook alles en dat maakt je dan ook weer nerveus. Bijv ook dat ik meer zweet dan normaal, zeker ook snachts. Lees dat dit ook heel goed met stress te maken kan hebben, maar ook andere oorzaken zou kunnen hebben wat de onzekerheid weer aanwakkert. Eigenlijk zou ik moeten vertrouwen op de neuroloog die heeft gezegd dat er geen neurologische afwijkingen zijn, maar blijkt toch lastig.

Nick
31-12-2023
Reactie:
Hi Nick,

Ja de stress en onzekerheid is gekmakend. Heb je nog andere onderzoeken gehad dan alleen door de neuroloog zelf?

Ik heb ook een hernia verleden dus ik hoop dat dat ook een hoop kan verklaren. Laatste dagen voelt mijn hele rechterbeen raar. Tintelen en dof gevoel. Dat kan ze hernia zijn maar ook weer wat anders…

Groetjes Marie

Marie
31-12-2023
Reactie:
Voor iedereen :

Zijn jullie vit B12 waarden al eens onderzocht?

Bij mij fasciculaties door vit B12 tekort, ik krijg nu injecties.
Afwachten of mijn lichaam spontaan zelf weer de vitamine aanmaakt...
Mijn vader is overleden door ALS dus bij mij was er méér dan angst 🥺.

Misschien is er hier iemand mee geholpen.

Fontaine Kelly
30-01-2024
Reactie:
Hi Fontaine,

Wat ontzettend triest dat jouw vader is overleden aan ALS. Wat een angst en verdriet. Sterkte.

Ik ben niet gecontroleerd op b12. Ik zal het eens vragen aan de huisarts. Bij mij zijn de fasculaties toegenomen na 1,5 jaar (man onverwachts overleden destijds). Vrijdag neuroloog gezien en medicatie gekregen ook krijg ik voor mijn gemoedsrust nog een EMG in maart. Daarna hoop ik het los te kunnen laten en dat het ‘gewoon’ fasculaties zijn.

Heb jij verder nog andere klachten?

Groetjes Marie

Marie
05-02-2024
Reactie:
In de herfstvakantie van 2022 kreeg ik voor de tweede maal corona. In de periode daarna begon ik spierkramp in mijn rechter kuit te krijgen. Vooral tijdens het slapen. In mei 2023 viel het mij op dat ik fasciculaties had in mijn rechter kuit. Dit is tot nu 24/7 aanwezig en zo nu en dan ook in mijn linkerkuit. Ik heb een mri gehad van mijn onderrug de neuroloog dacht het het misschien een (rest)verschijnsel kon zijn van een hernia. Dit leverde niets op. Hierna nog een EMG gehad en ze zeiden dat ik er geen aanwijzingen zijn voor ALS. Inmiddels zijn we 11 maanden verder.

Dennis
15-03-2024
Reactie:
Hi Dennis,

Herkenbaar verhaal (behalve dat van corona want dat heb ik nooit gehad). Ik heb sinds bijna drie jaar fasculaties. In het begin paar trekken maar nu verspreid over beide kuiten 24/7. Vorige week tweede EMG gehad en wederom uitslag dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Hier ga ik dan maar vanuit. Ook heb ik drie hernia’s gehad maar dat is al even geleden. Ik heb nu wel medicatie voor de nacht en dat brengt de fasculaties wel iets tot rust.

Ik laat de zorgen nu ook los en dat geeft veel rust in de bovenkamer en hopelijk heeft dat uiteindelijk ook invloed op de fasculaties.

Groetjes Marie

Marie
20-03-2024
Reactie:
Hi Dennis,

Herkenbaar verhaal (behalve dat van corona want dat heb ik nooit gehad). Ik heb sinds bijna drie jaar fasculaties. In het begin paar trekken maar nu verspreid over beide kuiten 24/7. Vorige week tweede EMG gehad en wederom uitslag dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Hier ga ik dan maar vanuit. Ook heb ik drie hernia’s gehad maar dat is al even geleden. Ik heb nu wel medicatie voor de nacht en dat brengt de fasculaties wel iets tot rust.

Ik laat de zorgen nu ook los en dat geeft veel rust in de bovenkamer en hopelijk heeft dat uiteindelijk ook invloed op de fasculaties.

Groetjes Marie

Marie
20-03-2024
Reactie:
Hoe gaat het nu met jou? Ik heb dezelfde klachten… en angsten ☺️

Chantal
01-04-2024
Reactie:
Wat 'fijn' om herkenning te lezen. Sinds afgelopen maand last van fasciculaties in voornamelijk in m'n linker en soms in rechterkuit. Maar voel ze soms ook op andere plekken in m'n lichaam...En idd googelen wordt je niet gerust op🙈.
Zie het nog even aan...Afgelopen periode ook stressvol i.v.m. medische molen/zorgen om moeder en schoonmoeder..
Maar anders ga ik misschien toch maar voor zekerheid bezoekje aan huisarts😕

Daniëlle
01-04-2024
Reactie:
Hi Chantal,

De angsten heb ik los kunnen laten. Het geeft zo veel rust. Dat komt wel door het onderzoek. Uiteraard hoop ik nog steeds dat het uiteindelijk minder wordt want het blijft extreem vervelend, vooral in rust.

Wat voor klachten heb jij Chantal?

Groetjes Marie

Marie
13-04-2024
Reactie:
Hoi Marie,

3 jaar zeg dat is een behoorlijke poos. Het is vervelend maar na het laatst onderzoek kun je misschien wel rust vinden in de bovenkamer en ik hoop het in iedergeval voor jou. Ik merk dat gedurende de tijd verstrijkt me iets minder zorgen ga maken. Ik ben een aantal weken geleden nogmaals naar de huisarts gegaan ivm de klachten en die adviseerde magnesium en VitB complex totaal. Hier hebben ze in december 2023 nog naar gekeken er waren toen ook geen afwijkingen in het bloedonderzoek. Ik merk iets minder krampen maar fasciculaties worden er niet minder van. Ik merk dat inspanningen vooral na wielrennen hele heftige fasciculaties veroorzaken welke na een tijdje wel weer afnemen qua heftigheid. En dan doe ik maar een rondje je van 50 km.

Dennis
16-04-2024
Reactie:
Hoi Marie,

3 jaar zeg dat is een behoorlijke poos. Het is vervelend maar na het laatst onderzoek kun je misschien wel rust vinden in de bovenkamer en ik hoop het in iedergeval voor jou. Ik merk dat gedurende de tijd verstrijkt me iets minder zorgen ga maken. Ik ben een aantal weken geleden nogmaals naar de huisarts gegaan ivm de klachten en die adviseerde magnesium en VitB complex totaal. Hier hebben ze in december 2023 nog naar gekeken er waren toen ook geen afwijkingen in het bloedonderzoek. Ik merk iets minder krampen maar fasciculaties worden er niet minder van. Ik merk dat inspanningen vooral na wielrennen hele heftige fasciculaties veroorzaken welke na een tijdje wel weer afnemen qua heftigheid. En dan doe ik maar een rondje je van 50 km.

Dennis
17-04-2024
Reactie:
goedemorgen allemaal,

bij mij begon het 3 jaar geleden ook zo. ik kreeg na het janssen vaccin opeens spiertrekkingen door me hele lichaam wat overigens tot op de dag van vandaag nog zo is. kort daarna merkte ik dat ik krachtverlies had en mijn vingers niet stil kon houden ook had ik tintelingen in mijn voeten vooral. weer een paar maanden daarna begon voor mij de drama want ik ging allemaal pixels zien en kreeg allemaal flitsen in mijn gezicht continu. ook werd ik een tijdje duizelig wat later is weggegaan. toen weer naar de huisarts geweest en mijn bloedgeprikt. uiteindelijk zat ik iets lager in b12 dan wat hoort dus ik medicatie innemen voor b12 maar niks verbeterd. ook kreeg ik vaker last van krampen. en ik moet er wel bij zeggen dat ik aan het begin van elke nieuwe klacht hele heftige paniek en stress had 24/7. ik kreeg later ook last van mijn slaap ik word namelijk elke dag standaard tussen 4 en 6 wakker. en steeds werd het door de mensen om mij heen en de huisarts op stress gewezen. nu ben ik weer een periode van 3 weken lang al duizelig en heb nu eindelijk een verwijzing naar de neuroloog gekregen. ik ben zo bang dat het een tumor is in mijn hoofd of ruggenmerg, maar ik hou jullie op de hoogte.

Dani
07-05-2024
Reactie:
goedemorgen allemaal,

bij mij begon het 3 jaar geleden ook zo. ik kreeg na het janssen vaccin opeens spiertrekkingen door me hele lichaam wat overigens tot op de dag van vandaag nog zo is. kort daarna merkte ik dat ik krachtverlies had en mijn vingers niet stil kon houden ook had ik tintelingen in mijn voeten vooral. weer een paar maanden daarna begon voor mij de drama want ik ging allemaal pixels zien en kreeg allemaal flitsen in mijn gezicht continu. ook werd ik een tijdje duizelig wat later is weggegaan. toen weer naar de huisarts geweest en mijn bloedgeprikt. uiteindelijk zat ik iets lager in b12 dan wat hoort dus ik medicatie innemen voor b12 maar niks verbeterd. ook kreeg ik vaker last van krampen. en ik moet er wel bij zeggen dat ik aan het begin van elke nieuwe klacht hele heftige paniek en stress had 24/7. ik kreeg later ook last van mijn slaap ik word namelijk elke dag standaard tussen 4 en 6 wakker. en steeds werd het door de mensen om mij heen en de huisarts op stress gewezen. nu ben ik weer een periode van 3 weken lang al duizelig en heb nu eindelijk een verwijzing naar de neuroloog gekregen. ik ben zo bang dat het een tumor is in mijn hoofd of ruggenmerg, maar ik hou jullie op de hoogte.

Dani
07-05-2024
Reactie:
Vervelend Dani, lijkt me zeer onprettig als ik het zo lees. Dat mensen om je heen verwijzen naar stress is herkenbaar. Ik krijg dit ook erg vaak te horen aangezien ik altijd wel bezig of druk met van alles ben. Probeer jezelf niet te druk te maken(dat is makkelijker gezegd dan gedaan) en eerst het onderzoek af te wachten. Het lijkt me in iedergeval fijn dat ze je klachten nu serieus nemen. Ervaar jij nu nog steeds krachtverlies? Desondanks de uitgevoerde onderzoeken ben ik ook nog niet geheel gerust. Maar mijn klachten zijn tot nu toe stabiel en zie dat maar als een goed iets. (Wel 24/7 fasciculaties in rechter kuit nu 1 jaar lang) succes met je onderzoeken. Hopelijk valt alles mee en heb je snel duidelijkheid.

Dennis
07-05-2024
Reactie:
Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Josje
11-05-2024
Reactie:
Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Josje
11-05-2024
Reactie:
Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Josje
11-05-2024
Reactie:
Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Josje
11-05-2024
Reactie:
Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Josje
11-05-2024
Reactie:
Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Josje
11-05-2024
Reactie:
Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Josje
11-05-2024
Reactie:
Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Josje
11-05-2024
Reactie:
Hi allen,

Jeetje wat zorgen al die plopjes toch voor veel stress. En het erge is dat de kans is dat het nooit meer weg gaat en dat het nog erger kan worden.

Ik heb inmiddels wel helemaal rust dat het idd iets goedaardigs is en geen enge dingen zoals ALS. Dit is wel het gevolg van onderzoek bij de Neuroloog en dat ik na jaren plopjes geen andere klachten heb gekregen. Ook werkt de medicatie die ik heb gekregen van de Neuroloog voor de nacht erg goed. Maar al met al, blijft het allemaal goed irritant en altijd aanwezig.

Hoe gaat het nu met jullie?

Groetjes Marie

Marie
15-05-2024
Reactie:
Ik heb er ook weer 1 dag hinderlijk last van gehad. Was een hele tijd weg. Sinds gister is t alweer verminderd. Nu alleen nog een vervelend gevoel in mn onderbenen, alsof ze heel dik zijn of dat er veel ‘gewicht’ in zit

Rik
15-05-2024
Reactie:
Ik heb sinds 6 weken ook last van facicultaties in de linker kuit meer dan in de rechterkuit. Ik heb EMG gehad , deze was goed. Ook ben ik bij neuroloog geweest en deze heeft de reflexen gecontroleerd. Dit was ook oké.
Verder heeft de osteopaat ook gisteren nogmaals de reflexen gecontroleerd. Deze waren ook
Prima! Verder voel
Ik dat ik af en toe niet kan ontspannen in mijn benen .
Ik ervaar veel stress op dit moment .
Ook dat lees je veel! Facicultaties door stress en angst.
De ene dag kan ik er beter mee omgaan dan de andere dag, dan maak ik mij heel veel zorgen.
Hopelijk gaat het gauw beter
Gr. Nicole

Nicole
24-05-2024
Reactie:
Ik heb sinds 6 weken ook last van facicultaties in de linker kuit meer dan in de rechterkuit. Ik heb EMG gehad , deze was goed. Ook ben ik bij neuroloog geweest en deze heeft de reflexen gecontroleerd. Dit was ook oké.
Verder heeft de osteopaat ook gisteren nogmaals de reflexen gecontroleerd. Deze waren ook
Prima! Verder voel
Ik dat ik af en toe niet kan ontspannen in mijn benen .
Ik ervaar veel stress op dit moment .
Ook dat lees je veel! Facicultaties door stress en angst.
De ene dag kan ik er beter mee omgaan dan de andere dag, dan maak ik mij heel veel zorgen.
Hopelijk gaat het gauw beter
Gr. Nicole

Nicole
25-05-2024
Reactie:
Ik heb sinds 6 weken ook last van facicultaties in de linker kuit meer dan in de rechterkuit. Ik heb EMG gehad , deze was goed. Ook ben ik bij neuroloog geweest en deze heeft de reflexen gecontroleerd. Dit was ook oké.
Verder heeft de osteopaat ook gisteren nogmaals de reflexen gecontroleerd. Deze waren ook
Prima! Verder voel
Ik dat ik af en toe niet kan ontspannen in mijn benen .
Ik ervaar veel stress op dit moment .
Ook dat lees je veel! Facicultaties door stress en angst.
De ene dag kan ik er beter mee omgaan dan de andere dag, dan maak ik mij heel veel zorgen.
Hopelijk gaat het gauw beter
Gr. Nicole

Nicole
25-05-2024
Reactie:
Ben ik weer…
Ik had de plopjes / trillingen in mijn bil uiteindelijk ongeveer 2 weken gehad. Toen waren ze ineens weg en zijn 2.5 week weggebleven. Nu sinds gisteren weer terug. Ben benieuwd hoe lang het dit keer duurt.

Josje
02-06-2024
Reactie:
Ben ik weer…
Ik had de plopjes / trillingen in mijn bil uiteindelijk ongeveer 2 weken gehad. Toen waren ze ineens weg en zijn 2.5 week weggebleven. Nu sinds gisteren weer terug. Ben benieuwd hoe lang het dit keer duurt.

Josje
02-06-2024
Reactie:
Ben ik weer…
Ik had de plopjes / trillingen in mijn bil uiteindelijk ongeveer 2 weken gehad. Toen waren ze ineens weg en zijn 2.5 week weggebleven. Nu sinds gisteren weer terug. Ben benieuwd hoe lang het dit keer duurt.

Josje
02-06-2024
Reactie:
Volgende week EMG, ben knalnerveus, zo bang voor het 3 letterwoord.
Plopjes in kuiten eigenlijk dagelijks, erger na enigszins inspanning. Daarnaast ook wisselend in rug, bovenarm, duim, buik, billen, soms ook nek en hals.
Heb ook paar jaar gevoelsstoornissen door een nog onbekende vorm van neuropathie maar die trillingen maken me nu superongerust omdat ze buiten de kuiten nu ook op andere plekken zitten

Richard
04-06-2024
Reactie:
@richard

Ik heb ook een emg gehad omdat ik last had van spier trekkingen. Kwam uiteindelijk niets uit. Ik hoop dat dit voor jou ook geld. Af en toe heb ik er nog wel last van, maar het is al stukken minder als in het begin

Rik
05-06-2024
Reactie:
Hallo allemaal,
Fijn om te lezen dat er meer mensen zijn zoals mij. Op dit moment ervaar ik veel stress. Eerst had ik een aantal weken last van stijve nekspieren en raar gevoel in mijn hoofd. Nu sinds een week een trillend spiertje in mijn lies en in rust maar vooral 's nachts ook trillingen aan de linkerkant van mijn neus en in andere delen van mijn lichaam. Ik heb zonet gegoogeld in mijn bed wat ik niet had moeten doen en lees de ernstige ziektes..ik durfde niet eens verder te lezen. Met als gevolg dat ik nu beneden op de bank zit en de trillingen nog erger voel. Ik ben er angstig van. Ik heb ook periodes van hyponchondrische klachten en ik heb dit eerder gehad. Maar dan maanden last van trillend spiertje van ooglid gehad. Dat is toen ook uiteindelujk weggegaan. Dat stelt mij enigszins gerust maar dan toch denk je dat het nu misschien iets ernstigs kan zijn. Gek word ik ervan en dan vooral het piekeren. Daarom toch fijn om te lezen midden in de nacht dat er meer mensen zijn met dezelfde klachten en gedachtes. Overdag en in activiteit heb ik ook minder last van de trillende spiertjes morgen maar actief bezig gaan.

Sonja
18-06-2024
Reactie:
Heel herkenbaar hoor inclusief de negatieve gedachten!
Heb je wel eens je B12 en magnesium na laten kijken?

Josje
20-06-2024

Jouw reactie:



Die constante angst is zo zwaar (Verhaal 419)

Vanavond is weer maar verpest door mijn angsten. Alles ging goed tot ik na het avondeten me plots zwak voelde in mijn armen en benen. Ik denk dan weer meteen het ergste. Later kreeg ik een waas op mijn linkeroog. Oorsuizen heb ik constant... Ik heb ook een raar gevoel in mijn achterhoofd dus nu denk ik weer het ergste. Wat is het toch zwaar om constant in die angst te leven. Mijn verstand zegt dat ik chronisch hyperventileer, maar ergens denk ik ook, wat als...? Mijn man is boos als ik weer eens over een kwaaltje begin, hij is het zo beu. Ik weet niet meer hoe ik hier vanaf kan geraken, ik ben al bij zoveel psychologen geweest, hypnose gedaan, yoga en ademhalingsoefeningen, ik zoek afleiding wanneer dit kan ... Ik kan gewoon weer wenen en er komt weer een slapeloze nacht aan. Ik probeer niet te googlen, maar dat is ook zo moeilijk.

Anonieme angsthaas
15-06-2024
laatste reactie: 17-06-2024

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het niet googlen naar symptomen is idd lastig, maar het is beter om het gewoon niet te doen. Ik ben nu al zo vaak in het ziekenhuis geweest dat ik het maar eens moet accepteren dat er niets aan de hand is. Het plotselinge moment dat ik mn benen zwak voel worden probeer ik steeds vaker te negeren. En ik merk dat als ik gewoon doorga met de dagelijkse bezigheden het weer verdwijnt.

Wel vervelend dat je partner er niet meer zo goed tegen kan. Geef je het wel bij hem aan als het een dag beter gaat?

Rik
16-06-2024
Reactie:
Het niet googlen naar symptomen is idd lastig, maar het is beter om het gewoon niet te doen. Ik ben nu al zo vaak in het ziekenhuis geweest dat ik het maar eens moet accepteren dat er niets aan de hand is. Het plotselinge moment dat ik mn benen zwak voel worden probeer ik steeds vaker te negeren. En ik merk dat als ik gewoon doorga met de dagelijkse bezigheden het weer verdwijnt.

Wel vervelend dat je partner er niet meer zo goed tegen kan. Geef je het wel bij hem aan als het een dag beter gaat?

Rik
17-06-2024
Reactie:
Dankjewel voor je reactie. Het is inderdaad lastig om niet te googlen, ik moet dit echt proberen. Bedankt voor de tip, ik zal dit zeker ook proberen, afleiding is zeker een goed idee! En inderdaad, ik zou het zeker ook moeten zeggen als ik me goed voel, het is voor hem ook lastig. Het doet deugd om hier even met gelijkgestemden te praten, weten dat we niet alleen zijn en dat de symptomen zo vaak van de angst zelf komen...

Anonieme angsthaas
17-06-2024

Jouw reactie:



Chronische hypereventilatie (Verhaal 388)

Dag allemaal,

ik heb sinds een 8tal jaren chronische hyperventilatie.

Bij de minste emotie die ik voel, steekt die hoge ademhaling alweer op. Door die hyperventilatie heb ik ook allerlei angsten ontwikkeld die me erg onzeker maken.
Ik heb al jaren het gevoel me amper volledig te kunnen ontspannen. Gelukkig ben ik erg sportief en kon ik in het verleden via mijn hardlopen deels mijn gespannen gevoel wat wegwerken. Ik kamp de laatste jaren regelmatig met blessures in de vorm van ontstekingen. Mijn lichaam heeft deze steeds goed kunnen opvangen. Tot enkele maanden geleden...

Door omstandigheden ben ik de laatste maanden in een stressvolle (ben wel stressgevoelig) situatie terechtgekomen en geeft mijn lichaam duidelijke signalen.
- hoofdpijn
- wazig gevoel
- spanning nek, schouders, rug
- pijnlijke onderrug
- weinig concentratie
- slapende ledematen
- moeilijk uit mijn woorden geraken
- blessures aan beide knieën

Jammer genoeg kan ik nu al maanden niet meer sporten en me dus ook niet afreageren terwijl dit me altijd heeft staande gehouden.

Ik heb de laatste tijd erg veel last van schokjes in mijn lichaam en een voos gevoel in mijn rechterbeen. Onlangs via mijn HA bij een fysiologische arts geweest en alles blijkt in orde te zijn. Ze merkte wel op hoe gespannen al mijn spieren zijn. Ik moet dringend rust vinden en minder 'in mijn hoofd' zitten. Ze heeft me wat opgelapt door in mijn onderrug en mijn dijen spierontspanners in te spuiten.

Sinds een kleine week heb ik ook last van spiertrillingen. Vooral in mijn kuiten en dijbenen. Deze voel ik vooral als ik in rust in de zetel lig en ook wanneer ik in bed lig. Mijn slaapkwaliteit gaat bijgevolg ook achteruit.
Pffff... waar is die zorgeloze ik toch naartoe...

Ik doe aan mediteren en ga dagelijks wandelen. Ik probeer zoveel mogelijk positief te denken en ga ervan uit dat ik niets ernstigs mankeer.
Het doet deugd te lezen dat mensen in dit forum hetzelfde ervaren.

Ik hoop ergens onderweg asap mezelf terug te vinden.





GP
02-02-2024
laatste reactie: 15-06-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Ik herken hier zoveel van mezelf in. Ik ga ook door een stressvolle periode en herken zoveel 'symptomen': wazig gevoel, moeilijk uit de woorden geraken,...

Anoniem angsthaasje
15-06-2024

Jouw reactie:



Angst voor borstkanker (Verhaal 408)

Hi,

Ik ben een meid van 20 jaar en kamp al bijna een jaar met dit probleem. In de zomer ontdekte ik iets in de borst, en maakte ik me eigenlijk meteen druk. Mijn probleem is echter; ik durf voor geen cent naar de huisarts te gaan. Ik moet zeggen, soms heb ik hele slechte dagen met dit probleem en blijft het in mijn hoofd zitten en soms heb ik de goede dagen.

Omdat ik het toch vertik om naar de huisarts te gaan, heb ik ooit de tip gekregen om tegen argumenten te bedenken. Ik heb er dus een stuk of 7 opgeschreven, om deze regelmatig te lezen om me gerust te stellen. Nu was er laatst een collega, en haar moeder heeft het en zij heeft me helemaal gek lopen maken dat ik het ook heb, omdat ik op werk vertelde last van mijn borst te hebben (ik moest eigenlijk gewoon ongesteld worden.. dit was niks vreemds voor mij) nu zit ik nog steeds met die tegenargumenten te strijden (je bent nog jong, het is beweegbaar, het groeit mee met je menstruatie blablablaaa..) voorheen had ik een andere angst en die is zo overgewaaid.. wat hoop ik toch dat dit snel gebeurt..

Ik heb epilepsie, en ik ben hier totaal niet bang voor.. nu ik dit typ herinner ik me een zin van iemand die me heel erg geholpen heeft met mijn vorige angst en die luidt als volgt;
‘Waarom ben je niet bang voor iets dat je wel hebt, en ben je bang voor iets dat je niet hebt?’

Nu is er geen garantie dat ik het niet heb maar he..

Ik hoop binnekort naar de huisarts te durven zoals ik vandaag naar de tandarts ben durven te gaan hahaha.. tot die tijd strijd ik maar tegen mijn angsten en vervelende gedachten. Mijn excuses voor het verhaal dat wellicht niet helemaal te volgen valt maar het schrijven lucht al een beetje op <3

Sayo
18-04-2024
laatste reactie: 13-06-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik snap je angst, maar ik hoop dat je je eroverheen kunt zetten om naar de huisarts te gaan. Dan heb je iig zekerheid en is het misschien wel een geruststelling.

Wel jammer dat iemand je helemaal gek maakt terwijl diegene niet eens weet wat het nou precies is😕

Rik
20-04-2024
Reactie:
Ik snap je echt helemaal. Zelf ben ik 24 en heb ik ook al sinds januari last van mijn rechterborst. Ik kan niks geks ontdekken en toch voelt het niet goed. Het komt ook een beetje in fases. Doordat ik de klachten al een halfjaar heb, brengt dat ook weer extra angst met zich mee. "Wat als het dan al helemaal uitgezaaid is?" "Je bent te laat." Allemaal gedachten die dagelijks in me omgaan en het voelt zo alleen! Daarom haal ik nu weer een beetje steun uit jouw verhaal, dan weet ik weer dat ik niet alleen ben. Het voelt voor mij echt alsof mijn leven op pauze staat en ik pas weer echt kan genieten van dingen als ik zeker weet dat het geen borstkanker is. Om die reden heb ik woensdag een afspraak bij de huisarts staan en wil ik een doorverwijzing voor een mammografie. Daar ben ik echt zo zenuwachtig voor. Ik heb alle scenario's al uitgedacht voor mezelf en ze eindigen allemaal fataal. Alleen ik merk dus dat ik zo de behoefte heb aan het uitsluiten, dat dat even zwaarder weegt dan het niet naar de huisarts durven gaan. Desondanks snap ik je helemaal, je bent niet alleen! <3

Anoniem
13-06-2024

Jouw reactie:



Kun je door erover te lezen, symptomen krijgen? (Verhaal 359)

Even een vraagje? Kan je door symtomen op internet te lezen ook effectief de symptomen van de ziekte krijgen? Ik had enkel krachtverlies wat ik al een jaar heb (cts volgens de neuroloog) maar vorige week na te googlen kwam ik op die horror ziekte (als)met symptoom als fascicilulaties en begon precies de volgende dag overal in mn lichaam fascicilulaties te voelen..

Maya
06-11-2023
laatste reactie: 10-06-2024

1
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja dat kan heel goed, je brein is een sterk iets die je dingen kan doen geloven die soms niet waar zijn

Tom
12-11-2023
Reactie:
Ja, heb ik ook vaker van gehoord dat dat kan! Dat is goed nieuws, want op die manier kan het net zo plotseling stoppen als dat het gekomen is.

Jenny
17-11-2023
Reactie:
Die fascilutaties had je waarschijnlijk altijd al (hebben heel veel mensen), maar gewoon nooit opgemerkt.

Wilco
10-04-2024
Reactie:
Ja dat kan zeker. Zoeken naar je symptomen op internet moet je ook eigenlijk niet doen. Ik doe het ook hoor, maar wat je dan leest is vaak niet best. Daar ga je je dan toch weer druk om maken. Fascilutaties merkte ik ook ineens op. Maar zodra ik ernaar keek/erop focuste was het weg. Gister nog bij de neuroloog geweest omdat ik bij hem een zenuw onderzoek heb gehad waar niks uitkwam, na dat onderzoek ook gezegd dat ik last had van spiertrillingen in mn kuiten. Dat is nu een maand of 3 geleden en is alleen maar minder geworden. Hij zei ook dat ALS eigenlijk altijd met meer symptomen komt zoals trillingen EN spierzwakte

Rik
11-04-2024
Reactie:
Ben ook erg bang

Anoniem
10-06-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Al 5 jaar hypogrondie (Verhaal 417)

Ik vind elke maand iets nieuws om mijn hele leven overhoop te gooien
Eerst is het begonnen met mijn zoon die ziek zou kunnen worden.
En nu al 2 jaar bij mezelf.
Teelbalkanker keelkanker darmkanker ... noem maar op over alles heb ik weken lang over gepiekkerd. Tot ik helemaal op ben en het opgeef.
En na 2 weken gelukkig te zijn vindt ik weer iets nieuws.
Altijd herzelfde. Kan iemand zich ook in dit verhaal zien.

Grts

Sabo
05-06-2024
laatste reactie: 10-06-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo, dit is inderdaad zeer herkenbaar. Het is zo zwaar. Je herleeft telkens eens als alles in orde blijkt en dan een week later begint er wel weer een of ander pijntje waardoor alles opnieuw begint. Ik heb het gevoel dat ik nooit meer 100% gerust kan zijn, ontspannen lukt niet en de chronische hyperventilatie die ik heb zorgt dan ook weer voor 'symptomen' waardoor het een vicieuze cirkel is.

Anoniem
10-06-2024

Jouw reactie:



Met hypnose van mijn hypochondrië af! (Verhaal 59)

Beste mensen,

Ik ben een vrouw van 36 jaar en ben 8 jaar lang hypochonder geweest. In deze tijd hebben erge en minder erge perioden elkaar afgewisseld. Bij mij was er de constante angst om MS of ALS te krijgen.
Tot het moment dat ik er niet meer tegen kon. Ik kon niet meer functioneren.
Ik heb toen contact opgenomen met een hypnotherapeut. Ik heb een afspraak gemaakt voor een hypnosesessie. En sindsdien ben ik van mijn hypochondrië af!! Wat een opluchting!! Mijn angst compleet weg!! Ik ben nog steeds alert op mijn lichaam, maar de angst die voorheen kwam kijken bij alles wat voor mijn gevoel afwijkend was aan mijn lichaam is compleet verdwenen!!
De reden dat ik dit schrijf is om iedereen die hiermee kampt te helpen er van af te komen. Het werkt echt! Ik heb het zelf ervaren.
Hypnose is veilig en werkt snel. Tijdens hypnose worden als het ware je gedachten en gewoonten gereset naar de periode vóór je angst. Je bent tijdens de sessie volledig bij kennis en hebt zelf de controle. Mensen, verdiep je hierin, zoek een gecertificeerd hypnotherapeut bij je in de buurt en probeer het! Baat het niet, schaadt het niet!

Succes!!


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 04-06-2024

49
14
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heel interessant dit !! Hoeveel sessies heb je gehad als ik vragen mag ?
Gr Desiree


Desiree
> 2 jaar geleden
Reactie:

toen ik 25 was door omstandigheden en zware stress ,kreeg ik opeens zomaar het gevoel dat ik iets aan mijn hart had,bleef maar piekeren erover dat ik zomaar dood neer zal vallen ,begon vaak naar mijn hartslagen te luisteren kon niet meer slapen met de gedachten om niet meer wakker te worden ,en als ik ergens in de krant of in het nieuws of hoe dan ook hoorde dat een persoon zomaar dood viel door een hart stil stand werd ik weer zwaar depressief en angstig ,met de gedachten dat het bijmij ook zal gebeuren ,ik ben nu 50 jaar soms gaat het maanden soms weken goed en opeens als ik het weer lees ergens of hoor weer van mensen die zomaar jong doodvielen door een hartstilstand komt het elke keer weer terug dan ben ik weer maanden aan het piekeren met dezelfde gedacht ,heb al aardig wat psycholoog gehad ,en gebruik ook al zolang lexapro 30 mg maar niks helpt word er gek en moedeloos van ,maar blij eraan werken soms ben ik bang met de gedachten dat zoveel stress ook niet goed voor je is dan word ik daar ook angstig van en door angs krijg ik meer angst pffffffff soms weet ik het niet meer wat ik moet denken ,hoop dat jullie mij begrijpen en ik zal ook niet de enigste ziijn maar je word er zomoe van en het heerst heel je leven .dit was een beetje wat ik kwijt wil en vecht ertegen geeft het niet op hoe zwaar het ook is


schorpioen
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Desiree,

Ik heb maar 1 sessie gehad. Je bent er in totaal 1 tot 1,5 uur mee kwijt. Er volgt eerst een intakegesprek en aansluitend een hypnosesessie.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,

Wat een herkenbaar verhaal! Ik ben heel erg bang voor ALS en MS en ik zie dat meerdere mensen daar specifiek last van hebben hier. Kun je mij vertellen waar je die hypnose hebt laten doen? Ik ben in ieder geval blij dat het jou geholpen heeft!


W
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,

Ik heb de hypnose laten doen bij "De witte engel" in Horst-Meterik, Limburg.
Gerry, de hypnotiseur, is een hele fijne vrouw die je meteen een heel geruststellend gevoel geeft.
Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik bij haar geweest ben en van mijn hypochondrië af ben. Wat een fijn en opgelucht gevoel om van die angst verlost te zijn!
Mocht je er ook naartoe gaan hoop ik dat het je net zo zal helpen als mij.
En als het jou (en/of anderen die dit lezen) inderdaad geholpen heeft, laat je hier dan even een reactie achter? Hopelijk kunnen we er op deze manier nog meer mensen mee helpen.

Heel veel succes! 😊


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik kan zo snel niet vinden hoe oud dit bericht misschien al is, maar het geeft me zoveel kracht! Ik heb zelf ook veel last van hypochondrie, het beheerst mijn leven enorm. Ook ik ben vooral bang voor spierziektes. Ik heb nu 1 hypnotherapie sessie gehad en we werken er nog naar toe maar dit geeft me echt hoop dat ik zonder die heftige angst kan leven straks!!! Dankjewel voor je bericht!!


Michelle
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hi wat fijn dat je verlost ben van hypochondrie, ik heb nu al 16 jaar last van hypochondrie, ik heb van alles geprobeerd wat op mijn pad kwam dus ook Hypnotherapie maar niets hielp. Heb je toevallig het telefoonnummer van de hypnotherpeut waar jij de behandeling heb gedaan.

Liefs Mien


Mien
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoe herkenbaar allemaal!


Pia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dankjewel voor het delen van jouw ervaring! Ik heb al 15 jaar last van hypochondrie en angst en ik ben het nu ZAT. Heb net gelijk gebeld voor een afspraak hypno.

Gina
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo allemaal,

Een korte update. Inmiddels ben ik 38 en al ruim 2 jaar van mijn hypochondrië af.
Als ik aan de jaren als hypochonder terugdenk, en me bedenk hoe druk ik me al die tijd gemaakt heb, de stress die ik had, voel ik me weer opgelucht. Ontzettend opgelucht dat ik ervan af ben.
Ik geniet weer zoals het hoort en maak me niet druk meer als ik een keer jeuk heb, een trilling voel of een tinteling.
Er bestaat een leven zonder deze verschrikkelijke angst.
Ik ben maar een leek en weet niet of hypnotherapie voor iedereen werkt, maar het is het waard om het te proberen.
Baad het niet schaadt het niet.
Mocht je het gaan proberen en het heeft geholpen, laat hier dan een reactie achter.
Hopelijk helpt het meer mensen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste hopelijk lezer.
Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa

Charissa
22-02-2023
Reactie:
Bedankt voor de tip, ik ben reeds 10 jaar hypochonder en het is zo zwaar dat ik bijna niet kan functioneren of genieten van het leven. Al bij talrijke psychologen geweest en dat heeft niets geholpen. Ik ga nu ook proberen met hypnotherapie. Het is heel duur, maar ik hoop dat ik er eindelijk vanaf kan geraken

Ellen
08-01-2024
Reactie:
Ik heb onlangs ook 3 sessies hypnose gehad. Om echt te zeggen dat ik er volledig vanaf ben, dat niet. Maar ik voel me wel rustiger en probeer het niet zo ver te laten komen om in een paniekaanval te geraken. Toch ben ik nog steeds heel alert op mijn lichaam, maar ik probeer het nu eerst een paar dagen aan te zien en vaak verdwijnen de 'symptomen' dan.

Anoniem
31-05-2024
Reactie:
Bedankt voor het delen van deze ervaring! Ik weet niet of je dit zult lezen maar jouw berichtje heeft ervoor gezorgd dat ik gisteren ook naar ‘ Praktijk de witte Engel’ ben geweest. Ik heb ook een hypnose ondergaan. Het is natuurlijk nog vroeg om al iets te kunnen zeggen over de resultaten maar ik voel me wel echt rustig en vol vertrouwen. Over 3 weken ga ik nog een keer. Ik zal mijn ervaringen delen.

Anoniem
04-06-2024

Jouw reactie:



Maagzuur (Verhaal 415)

Hoi! Met geluk heb ik dit forum gevonden, ik zou graag eens even mijn hart willen luchten.
Ik ben 24 jaar en al ruim 4 jaar bekend met maagklachten. Het begon allemaal een beetje toen de paniekaanvallen begonnen.
Flinke last van mijn maag, dat zelfs rechtop staan gevoelig aanvoelde. Testjes voor maagbacterie gehad, negatief. Het is vast stress, zegt de huisarts dan. Ondertussen al gestart met maagzuurremmers (waarmee afbouwen niet lukt)
Afgelopen maand wel veel stress gehad in mijn werk en privéleven waardoor ik (denk ik) nu meer last heb van maagzuur, plus vol gevoel en pijn waardoor ik altijd oppervlakkig ademhaal.
Nu heeft de huisarts mij doorverwezen voor een gastroscopie. Maar hier krijg ik juist paniek van, is er iemand die ooit een scopie heeft gehad? Ik weet dat bij de meeste mensen niks uitkomt maar ik word hier zo akelig van...

Eline
29-05-2024
laatste reactie: 02-06-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar! Sinds ik een paniek aanval heb gehad (die uren aanhield) heb ik last van de maag en darmen gekregen, langzaam steeds erger omdat ik verkeerd ben gaan ademen na zo’n zware aanval. Ik heb vaak maagzuur gehad tot in de keel en daardoor uiteindelijk een slokdarm onsteking gehad waar ik een aantal jaren maagbeschermers voor heb gebruikt, inmiddels al een week of 5 gestopt met de maagbeschermers maar heb hier en daar nog wel klachten zoals spierpijn rondom de schouderbladen en het gevoel alsof er wat vast zit. Ik heb soms last van mijn middenrif die aanspant door denk ik de maag of darmen of verkeerde ademhaling ik weet het niet. Soms doet het pijn precies in het midden van de bovenbuik bij dieper ademhalen. Ik heb een gastroscopie gehad en het viel reuze mee! Nou ja eerst kokhalsen……
Je kunt er altijd nog een roestje voor vragen, dat doen ze wel.

Anoniem
02-06-2024

Jouw reactie:



Overtollig Slijm (Verhaal 411)

Wederom een onrustige periode waar ik veel last heb van mijn hypochondrie. Obessief bezig zijn met je lichaam en continu opzoek naar bevestiging die je toch nooit gaat krijgen. Als je bij de ene arts bevestiging krijgt verzint je hoofd wel wat nieuws.

Sinds kort heb ik last van slijm wat van mijn neus naar mijn keel glijdt. Hierdoor ben ik helemaal gefocust op mijn keel. Ik ben zo bewust aan het slikken dat ik de ene keelklacht krijg naar de andere. Veel slijm, brokgevoel, keelpijn, nog meer slikken en dit al 4 maanden lang.

4x bij de dokter geweest en die gooit het op stress. Hij zegt als ik gewoon ga leven het vanzelf weer weggaat. Hij durfde met zekerheid te zeggen dat het geen kanker was. Nu zit ik weer met ALS in mijn hoofd. Ik word er gek van. Iemand die deze klachten herkent?

San
23-05-2024
laatste reactie: 02-06-2024

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dokter zegt "ga leven dan gaat het vanzelf over"
Ja voor iemand die geen hypochonder is.
Wat een onzin en weinig helpend!!!

Daan
23-05-2024
Reactie:
Jup! Hier precies hetzelfde!

Ik ben ook een jaar geleden bij de huisarts geweest en heb ook dat brok gevoel veel vast zittend slijm, dikke keel.
Mijn focus ligt daar helemaal op.
En dan komt er weer het woord kanker voorbij en ik heb alweer doodsangsten .
Huisarts zegt ook stress, hij zegt ook je zegt niet voor niks ik krijg een brok in mijn keel.
Maar voor mijn gevoel zit er echt iets, zo voelt het.
En dan krijg ik het niet uit mijn hoofd.

Marieke
29-05-2024
Reactie:
Hoi, ik heb dit ook heel lang gehad. Constant het gevoel dat er iets in mijn keel zat. De dokter zei ook steeds dat het stress was. Uiteindelijk heeft hij mij wel doorgestuurd naar de KNO-arts, puur voor mijn geruststelling. Hier bleek ook dat er niks aan de hand was. De KNO-arts heeft mij toen doorverwezen naar een orofaciaal fysiotherapeut, die zijn gespecialiseerd in klachten in nek, keel, kaar en halsgebied. Dit heeft voor mij geholpen, ik ben er vanaf gekomen maar als ik veel stress heb dat is dit wel mijn zwakke punt en voel ik het soms weer even opkomen. Gelukkig weet ik nu wat ik dan moet doen en maak ik me er geen zorgen meer over. Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben want ik weet hoe ontzettend vervelend dit is.

Vera
02-06-2024
Reactie:
Hoi, ik heb dit ook heel lang gehad. Constant het gevoel dat er iets in mijn keel zat. De dokter zei ook steeds dat het stress was. Uiteindelijk heeft hij mij wel doorgestuurd naar de KNO-arts, puur voor mijn geruststelling. Hier bleek ook dat er niks aan de hand was. De KNO-arts heeft mij toen doorverwezen naar een orofaciaal fysiotherapeut, die zijn gespecialiseerd in klachten in nek, keel, kaar en halsgebied. Dit heeft voor mij geholpen, ik ben er vanaf gekomen maar als ik veel stress heb dat is dit wel mijn zwakke punt en voel ik het soms weer even opkomen. Gelukkig weet ik nu wat ik dan moet doen en maak ik me er geen zorgen meer over. Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben want ik weet hoe ontzettend vervelend dit is.

Vera
02-06-2024

Jouw reactie:



Draaiduizeligheid (Verhaal 375)

Goedemorgen, mijn naam is Jozef en ik heb last van Hypochondrie en daardoor kan ik helemaal wegzakken in de angst bij lichamelijke klachten. Zo ook nu weer. Ik heb ongeveer 2 weken geleden last gehad van draaiduizeligheid. Bij omdraaien in bed ging de hele slaapkamer draaien en als ik dan mijn hoofd stil hield verdween dit na een seconden of 10. Uiteindelijk hiermee naar de HA en die constateerde BPPD. Dit is een onschuldige aandoening in je evenwichtsorgaan. Er zijn dan"steentjes' die niet meer op de goede plek in het oor zitten en deze dienen weer terug te gaan naar de juiste plek. Bij de meeste mensen gaat dit vanzelf weer over binnen 4 weken. De draaiduizeligheid bij mij is er ook niet meer maar ben wel constant licht in mijn hoofd. Ik ben ook bang dat de draaiduizeligheid weer terug komt dus denk er erg veel aan, dat is natuurlijk niet bevorderend. Ben daarbij dus angstig, licht misselijk, licht in mijn hoofd en somber/verdrietig. Ik voel me rottig en huil soms, enkel van dat lichte gevoel in mijn hoofd en de angst.

Ik schrijf dit hier om het van me af te schrijven want de angst is erg aanwezig, angst dat het niet meer weg gaat of erger wordt of toch wat anders is, maak mezelf weer erg gek. Wat een rotziekte is hypochondrie toch....
Het heeft ook invloed op mijn gezin want iedereen heeft zin in de kerstdagen en ik voel me zo rot. En dit is niet mijn 1e x en voel me dan ook bezwaard want ik ben degene die een schaduw legt over de gezelligheid. Ik slik al jaren paroxetine en kan zelf redelijk goed met de milligrammen omgaan, daar bedoel ik mee dat ik weet wanneer ik moet verhogen en dat is meestal in de winter. Ik slik normaliter 10mg perdag, ben nu verhoogd naar 20mg. Dit verlopig maar volhouden en ook zorgen voor afleiding zodat ik er minder mee bezig ben. Ik weet wat ik moet doen maar om het om te zetten in ook echt doen blijft zwaar. Reacties zijn altijd welkom, hoeven niet eens zinvol te zijn Smile, gewoon zaken delen met elkaar helpt al. Iedereen voor zover dat kan in zijn of haar situatie fijne dagen gewenst en hopelijk een 'beter' 2024.

Jozef
23-12-2023
laatste reactie: 01-06-2024

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Jozef, ik heb ook al jaren last van hypchondrie en vorig jaar ook een tijdje draaiduizeligheid gehad. Dat was heel naar, aar dankzij goede oefeningen van de fysio ben ik er vanaf gekomen. Ik heb net als jij nog wel lang daarna last gehad van lichte duizeligheid, waarschijnlijk puur uit angst.
Die hypochondrie is echt heel naar en inmiddels heb ik wel bijna alle lichaamsdelen gehad waar iets mee aan de hand zou zijn, heel vermoeiend. Ik wens je veel sterkte en wat fijn dat je jouw verhaal hebt gedeeld.

Sandra
12-01-2024
Reactie:
Ik geb ook al verschillende keren draaiduizeligheid gehad allen denk ik dat het komt door vastzittende nekspieren. De therapeut helpt wel en benadrukt dat ik op mn houding moet letten. Ook valt het me op dat ik het nu al 2 keer heb gekregen in stressvolle periode met nare ervaringen. Bah het is zon nare ervaring, veroorzaakt nog meer spanning met vragen of het niet iets ernstigers is. Meer mensen met deze klacht?

Dinni
01-06-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



bang voor ALS (Verhaal 413)

Hallo,

ik ben 36 jaar en plots bang voor ALS geworden.
ik heb sinds een aantal dagen last van een soort kramp/spierpijn gevoel in mijn linker hand. het is misschien wat overdreven maar ik maak mij nu heel erg zorgen hierover. zijn er meer mensen met dit soort angsten ?

sam
26-05-2024
laatste reactie: 26-05-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zeker! Ik ben 37. Bij mij is het begonnen met een paniekaanval, daarna allerlei lichamelijke klachten gekregen. Ook spiertrillingen. Dit kan aan stress te wijten zijn. Ik heb een emg gehad en daar kwam niks uit.

Misschien heb jij je hand verkeerd gebruikt of ergens mee overbelast.

Rik.
26-05-2024

Jouw reactie:



Al meer dan 40 jaar last van hypongondrie (Verhaal 414)

Het is begonnen toen ik 18 jaar was. Ik had een knobbeltje in mijn borst. De dokter heeft mij een jaar laten lopen voordat er een mammagrafie werdt gemaakt. In die tijd kreeg ik angsten om ziek te worden. Ben nu 67 jaar en het is nog heftiger dan toen . 40 jaar bij de ggz. gelopen , Niets mee opgeschoten. Nu zit in weer in een crisis maar hoop dat ik in de rest van mijn leven nog eens rust in mijn leven zal krijgen en nog wat kan genieten.


Ria van Opdorp Roozen
26-05-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Stekende/krampende pijn bij ademhalen…hello hypochondrie (Verhaal 412)

Hi,

Ik ben 23 jaar oud en ik heb al heel lang last van hypochondrie. Nu heb ik sinds gisteren een pijnlijke kramp/steek onder mijn linkerrib als ik diep inadem. Ook slaat de pijn soms over naar mn linkerborst en achter onder mijn linkerschouder.

Nu probeer ik rustig te blijven, maar het gaat niet weg. Zelf ben ik natuurlijk al bijna dood en begraven… maar een beetje geruststelling zou me goed doen aangezien ik alleen thuis ben en bij niemand nu even kan spuien.

Heeft iemand hier ervaring mee of weet ie een logische verklaring? Ik ben niet verkouden. De klachten gisteren kwamen voor mij op als niks.

Groetjes,
Anoniem

Anoniem
23-05-2024
laatste reactie: 25-05-2024

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Aanvulling:

De pijn voel ik nu ook lichtjes aan mijn linkerzijkant.

Anoniem
23-05-2024
Reactie:
Ik herken het, heb ik ook vaak gehad.
Het zou kunnen komen doordat je misschien hyperventileert. Probeer rustig te ademen. Er zijn veel filmpjes op youtube die je daarbij kunnen helpen, Heleen Ytsma bijvoorbeeld. Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

Eef
23-05-2024
Reactie:
Ik herken het, heb ik ook vaak gehad.
Het zou kunnen komen doordat je misschien hyperventileert. Probeer rustig te ademen. Er zijn veel filmpjes op youtube die je daarbij kunnen helpen, Heleen Ytsma bijvoorbeeld. Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

Eef
23-05-2024
Reactie:
Bedankt voor je reactie! Het is vandaag al een stuk minder. Ik voel me vandaag ook een stuk rustiger.

<3

Anoniem
24-05-2024
Reactie:
Bedankt voor je reactie! Het is vandaag al een stuk minder. Ik voel me vandaag ook een stuk rustiger.

<3

Anoniem
24-05-2024
Reactie:
Bedankt voor je reactie! Het is vandaag al een stuk minder. Ik voel me vandaag ook een stuk rustiger.

<3

Anoniem
25-05-2024
Reactie:
Bedankt voor je reactie! Het is vandaag al een stuk minder. Ik voel me vandaag ook een stuk rustiger.

<3

Anoniem
25-05-2024

Jouw reactie:



Altijd angst gehad voor hiv (Verhaal 402)

Ik heb mezelf talloze keren laten testen en altijd waren de testen negatief ondanks ik geen risico liep.
Ik heb zelf wat traumatisch meegemaakt een verkrachting en sindsdien lijkt m’n hypochondrie erger te worden naast het feit hoe vaker ik me test lijkt er er ook niet op te verbeteren.
Ik heb geen seks gehad of seksuele handelingen uitgevoerd of bloed op bloed contact gehad.
Heel veel mensen begrijpen niet waar ik door heen ga.. op het moment zelf ben ik zelfs bang dat je het kan op lopen via zoenen.
Ik weet dat het onhandigheid is om dingen überhaupt op te zoeken via internet maar dat deed ik toch altijd.
Het heeft m’n leven niet verbeterd en het lijkt alsof m’n angsten alleen maar groter worden en dat gaat gepaard met paniek aanvallen en dromen.
Ik voel veel onbegrip vanuit mijn naaste omgeving en ik wilde vragen of er iemand is die mij een advies zou kunnen bieden..
seeking for help.

Erica
30-03-2024
laatste reactie: 23-05-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Erica.

Wat vervelend te lezen dat je zoiets traumatisch hebt meegemaakt. Herkenbaar dat mensen in omgeving het niet begrijpen! Het is eenzaam in de wereld van hypochondrie. Zo heb ik het altijd ervaren. Heb je wel eens therapie gehad? En het opzoeken is ook heel herkenbaar, toch proberen dat niet meer te doen. Ik merk dat als ik iets opzoek ik sneller in paniek schiet. Momenteel oefen ik met de zin: ik ga de spanning aan en ik neem het risico. Soms helpt dat.

Probeer lief te zijn voor jezelf. Je hebt het getest, het is goed, je kan het alleen oplopen door bloed bloed contact!




Zelma
23-05-2024

Jouw reactie:



Vanaf mijn jeugd hypochondrie, inmiddels ben ik 60 (Verhaal 265)

Ik heb al vanaf mijn jeugd hypochondrie, inmiddels ben ik 60 jaar.
Nu dacht ik gisteren ik meet mijn bloeddruk nog eens op,had ik het maar gelaten.
Hij was 148/80 ik schrok me rot....ik ben dus blijven meten,maar hij zakte niet.
Vanmiddag naar de huisarts gegaan voor een meting van een half uur, en hoppa het was gelijk kassa.
Ik ging al met angst naar binnen en de eerste meting was zelf 158/90 en de volgende niet veel beter. Ik ben nu helemaal kapot van de angst,weet ff niet meer wat ik moet doen...ja de volgende week opnieuw meten bij de dokter.

Marion
09-01-2023
laatste reactie: 19-05-2024

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Witte jassen bloeddruk noemen ze zoiets. Bovendruk verhoogt onderdruk valt mee

Marieke
07-03-2023
Reactie:
Super uitslag man

Wim
10-04-2024
Reactie:
Ik was blij met 148/80

Anoniem
19-05-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Eindeloze angsten (Verhaal 409)

Ik heb al zo'n 10j een angststoornis en hypochondrie. Angst voor de angst, angst voor het leven, angst voor ziektes, ... ik probeer het mijn leven niet te laten beheersen maar eerlijk? Het doet het wel. Hoewel ik hulp krijg van een psychologe en medicatie neem, blijft het gevoel steeds sluimeren tot het ineens tot een uitbarsting komt. Rationeel weet ik dat het niets is, maar toch.. wat als het dat wel is? Ik ben enkele jaren geleden op spoed opgenomen met een galcrisis. De dokter zei toen dat ik enorm veel geluk heb gehad. Of ik de symptomen dan niet had gevoeld? Dat blijft door m'n hoofd spoken.. ik had namelijk wel symptomen, maar doordat ik al jaren prikkelbare darmsyndroom heb, weet ik het daaraan. En de zorgprofessionals met mij. Dus.. wanneer weet ik of ik écht een crisis heb en wanneer zit het in mn hoofd? Hartkloppingen, darmproblemen, misselijkheid, hyperventilatie, overgeven.. elke dag is het wel iets. Mijn genetische kaarten zijn niet goed. Borstkanker id familie, hersentumor, darmkanker, parkinson, ... ook dat maakt deel uit van de dagelijkse beslommeringen. In plaats van voluit te leven en me pas zorgen te maken over dingen die op mijn pad komen wnr ze er echt zijn, leef ik in angst voor de angst en voor wat er misschien kan gebeuren. Zo fucking vermoeiend..

Carmen
08-05-2024
laatste reactie: 18-05-2024

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar.
Na een hartstilstand en coma in 2020 en de daarop volgende corona crisis is het wankelend geloof in eigen lichaam gedaald naar 0,0.
Angst en paniek beheersen mijn leven.
Dit levert onbegrip op "wees dankbaar dat je nog leeft" "verzet je toch een beetje" "ga leuke dingen doen"
Natuurlijk ben ik dat en wil ik dat maar het gaat niet, ik ben gekidnapt en zit in een kelder van angst.
Sorry, misschien geen bemoedigend relaas
maar ik begrijp je.
Groet Daan

Daan
11-05-2024
Reactie:
Herkenbaar. Het overvalt je ineens , ik sta op de wachtlijst voor een psycholoog. Echt mijn levens in is op deze manier ver verdwenen en ik was altijd zo leuk!🥲

Heleen 157
18-05-2024
Reactie:
Herkenbaar. Het overvalt je ineens , ik sta op de wachtlijst voor een psycholoog. Echt mijn levens in is op deze manier ver verdwenen en ik was altijd zo leuk!🥲

Heleen 157
18-05-2024

Jouw reactie:



Hupogondrie door de overgang (Verhaal 410)

Hypogondrie door de overgang,

Al weet ik niet goed waar ik moet beginnen, ik heb hypochondrie ontwikkeld in de overgang. Sinds een jaar verschillende malen de huisarts bezocht met de angst voor ( borst) kanker. Nu ik zelf geen last meer heb ben ik bang dat 1 van mijn kinderen wat mankeert al 2 x mee naar de huisarts gesleept , is niks. Maar het blijft door m’n kop spoken en nee ik ga niet nog een x naar de huisarts met haar, kind word gek , ik ben gek en mijn man inmiddels ook van mij.🥲echt wat een mind fuck is dit.laatste x dat ik er met mijn dochter was heus emotioneel geweest en diagnose hypogondrie / angststoornis gekregen evt voorkomend door onverwerkt trauma.( mijn moeder heeft kanker gehad niet overleeft)..doorverwezen naar de praktijkondersteuner jonge meid blaas ik zo onder tafel dus sta nu op de wachtlijst voor psycholoog..ondertussen overvalt de paniek me ineens. Kan zo 3 dagen of langer niet zijn, kan zo compleet overvallen dat ik moet kotsen van de spanning in m’n lijf..
Echt ik weet het soms echt niet, moet ik m’n intuïtie vollgen dat de huisarts na 2 onderzoeken mijn kind goed onderzocht heeft en moet ik het laten ja zeggen mijn rationele gedachten zeggen het zit goed.laat het los aub.maar dan komt weer dat verfijnde stemmetje wat me compleet uit het lood slaat.soms denk ik ik meld me bij de paar afdeling neem me op en maak me beter aub.of zal ik naar een alternatiefve genezer gaan?daar heb ik eigenlijk veel meer mee ik wil helemaal niet naar een psycholoog. Van de huisarts mag ik aan de anti depressiva wil ik ook niet momenteel neem ik rustgevend van dokter vogel. Kortom algehele malaise in m’n kop.

Heleen157
17-05-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Hypochondrie en HPV PAP 2 (Verhaal 401)

Beste mensen,

Ik wil mijn hart luchten, maar hoop ook op herkenning. Mensen die ook een afwijkende pap uitslag hadden.
Hoe gingen jullie ermee om?

Ik heb een herhaal uitstrijk consult die ik nog moet doen. Ivm mijn bevalling 6 weken geleden kan ik niet meteen terecht bij de gynaecoloog.
Het afwachten, het onzekere gevoel en doem denken veroorzaken doodsangst bij mij. Ik ben hier constant mee bezig. Want
"WAT ALS"? Dan is mijn leven voorbij en verlaat ik mijn 3 jonge kindjes. Waarvan een pasgeboren baby.

Help? Ervaringen

Shah
28-03-2024
laatste reactie: 08-05-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik hoop dat je mijn reactie nog leest, probeer jezelf niet gek te maken en ga zeker niet googelen want daar staan alleen de verkeerde verhalen op. Ik heb al jaren hpv en wisselende pap uitslagen, het schommelt tussen pap 2 en pap 3 en zelfs ook 1x pap1 tussendoor maar daarna weer 2.
Van een afwijkende pap uitslag naar kanker dat duurt 10 tot 15 jaar probeer daar aan te denken. Ik was de eerste keer ook super bang maar weet nu dat het allemaal erg meevalt en t/m pap 3 komt zo ontzettend vaak voor daar hoef je je echt niet gelijk druk om te maken.

Bee
07-05-2024
Reactie:
Ik had enkele jaren geleden ook een afwijkend resultaat. Da's een donderslag bij heldere hemel inderdaad. Weet echter dat afwijkende resultaten en kanker meestal mijlenver uiteen staan, ook al is het nu moeilijk om te relativeren. Google het aub niet, want enkel de horrorverhalen komen boven, niet de realiteit. Duizenden vrouwen krijgen dit nieuws, slechts een klein percentage komt id problemen. Mijn gynaecologe zei: zolang we het opvolgen en je je uitstrijkje op tijd inplant, zijn we er vroeg genoeg bij. Ik had een zeer afwijkend resultaat en moest onmiddellijk een kleine operatie laten uitvoeren. Das nu vier jaar geleden, maar was toen voor mij ook het einde vd wereld. Nu, vier jaar later, heb ik het idee dat t allemaal onder controle is. Zolang je opgevolgd wordt, komt het goed.

Carmen
08-05-2024

Jouw reactie:



Spiertrekkingen in mijn hele lichaam (Verhaal 177)

Goedenavond,

Ik heb al jaren last van de angststoornis hypochondrie. Soms gaat het door therapie even goed maar daarna slaat het weer keihard toe.

Ik zit nu in een heel diep dal doordat ik sinds 5 dagen spiertrekkingen voel in mijn hele lichaam. Dus mn spieren trekken samen en dat zie je bewegen, ik voel het in mijn benen, armen, billen, buik overal eigenlijk. Ik heb een lange periode veel stress gehad en de trigger voor de hevigheid van de ziekte angst op dit moment is een familie lid die ernstig ziek is geworden.

Vorige week naar de huisarts geweest, geeft aan dat het fasculisaties zijn en door stress en spanning kan komen. Ik ben niet gerustgesteld. Ik ben vandaag na een paar hevige paniekaanvallen naar de spoedeisende hulp gegaan.

De eerste hulp Arts heeft me lichamelijk gecheckt, ze heeeft overlegd met een neuroloog en twee andere artsen. Zij zagen helemaal geen noodzaak voor een diepgaander onderzoek wat ik wel graag wilde als geruststelling.

Heeft iemand ervaring met spiertrekkingen in het hele lichaam, want ik ga weer niet slapen vannacht

Sha
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-05-2024

13
20
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jazeker... dat heb ik ook. Als je online gaat zoeken kom je bij hele gewone dingen uit maar ook bij narigheid. Dus onderzoeken gehad in twee ziekenhuizen. Geen bijzonderheden.
Weet je wat zo gek is, toen ik met mijn vrouw in de wachtkamer zat voor het onderzoek zag ik dat je op haar voeten ook ziet dat er spiertrekkingen zijn. Dus ik vraag "is dit je nou nooit opgevallen?" waarop zij zegt "nee, eigenlijk niet".
Spiertrekkingen is een normaal verschijnsel. Stress en angst (als hypochondrie) wakkeren het aan. En wij, wij gaan er op zitten letten en er van alles over opzoeken.
Ik weet dus precies waar je doorheen gaat.

Dennis
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel veel hypochonders (waaronder ikzelf) lijden aan het benigne fascucilatiesyndroom. Heb dezelfde angsten meegemaakt (ALS, MS) maar uiteindelijk bleek het de stress te zijn. Als je er de focus op legt, verergert het. Wanneer je het echt kan accepteren, vermindert het.

Steve
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mee eens met wat je zegt Steve: als je de focus er op legt wordt het erger. Het komt volgens mij (uit eigen ervaring) allemaal voort uit angst (voor wat dan ook), dat geeft stress (is eigenlijk hetzelfde). Het lichaam wil daaruit, wil van die angst/stress af, en wil dan vechten of vluchten of bevriezen. Op een normale gezonde manier gaat dit prima, maar als die angst extreem is of er heel lang is, en dus onmogelijk om bij weg te raken (letterlijk maar ook in je lijf en hoofd), dan raakt het lichaam in de war; die weet niet meer wat ie moet doen om weer rustig te worden. Alsof het lichaam nog in de angst-vechtmodus zit terwijl de vijand allang weg is. Dus het is inderdaad accepteren, inzien dat je vijand weg is en dat je niet meer bang hoeft zijn. Oftewel: vergeet het verleden. Maar goed, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Bob
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo ik heb hier ook last van pas na mijn nw heupoperatie daarvoor veel stress gehad. De ene keer is het erger dan de andere keer. Ik word er ook wel bang van .

Engeliena
23-11-2022
Reactie:
Ik begrijp je helemaal! Zo zou het bij mij ook gegaan zijn in jouw geval.

Anoniem
15-06-2023
Reactie:
Hier ook spiertrekkingen, heel klein en snel. Voor namelijk in benen maar overal.
Onlangs reisvaccinaties moeten halen en die lijken het getriggerd te hebben.
Voel me vooral angstig.
Heb bloedonderzoek gehad en neurologische check bij huisarts. Was allemaal goed.
Wanneer ik mezelf kan afleiden gaat het prima. Zodra ik tot rust kom komen ze; hele korte snelle spiertrekkingen. Daar kan ik dan onrustig van worden.
Het helpt gek genoeg om jullie verhalen te lezen. Dat ontspant soort van.

Chantal
01-07-2023
Reactie:
Zo herkenbaar dit. Al 3 keer bij dr huisarts geweest in 1 maand tijd voor spiertrekkingen. Vooral in kuiten maar komrn ook elders voor. Ook ik ben een enorme hypochonder en heb zitten googlen. Wat ik NOOIT had moeten doen.

Jeremy
25-07-2023
Reactie:
Om hier vanaf te komen cursus TRE volgen. Echt een aanrader. Zoek het maar eens op.

Boo
05-08-2023
Reactie:
Ik heb daar ook last van bij mij komt hetdoor stres gebruik als medicijn diazapan help wel

Ina
11-11-2023
Reactie:
Hoi allemaal, ik herken dit ook. Maar om het te accepteren, is heel lastig. Ik zit in een vicieuze cirkel, en kom daar maar eens uit?!

Tot nu toe heb ik vanalles geprobeerd, maar NEI therapie heeft me tot nu toe het verste gebracht. In ieder geval wat meer rust.

Maar nu voel ik een soort van spierzwakte en verzuring in armen en benen. Zij geeft aan gaat dit erg allemaal bij kan horen: ivm een nieuwe balans vinden. Maar hierdoor wel weer een nieuwe angst erbij.

Ik hoop dat iemand een keer kan zeggen dat het goed komt..

Tamara
20-11-2023
Reactie:
ja ik oooll

kuipet
26-11-2023
Reactie:
Veel herkenbaarheid ook hier, eigenlijk sluiten alle verhalen naadloos aan op het mijne. Dat zou gerust moeten stellen maar doet het toch maar beperkt (dat is toch die vicieuze cirkel waar je moeilijk uit komt). Ik heb ook een half jaar flinke stress achter de rug en net toen de oorzaken daarvan achter me lagen kwamen eerst tintelingen in mijn benen (vooral in mijn rechtervoet) en ca 2 weken later die spiertrekkingen in met name mijn benen maar soms ook in billen, armen en kaak. Ik ben dus ook gaan googlen (idd dom dom dom) maar heb wel geleerd dat die spiertrekkingen bij ALS en MS eigenlijk nooit het eerste symptoom zijn en dat bovendien veel van mijn klachten 1 op 1 overeenkomen met een burnout (waar ik gevoelsmatig ook tegenaan of in zit). Met 3 jonge kinderen, drukke baan EN dat half jaar aan stress lijkt de emmer te vol nu. De gedachte aan een ernstigere ziekte maakt dat allemaal niet beter al kan ik het soms relativeren / mezelf rustiger maken, maar zeker niet altijd. Mijn bloed is geprikt en uitslagen zijn prima (alleen vit B1 en B6 zijn nog niet bekend. Ben ook maar begonnen met magnesium bij te slikken (just in case) en hoop toch op doorverwijzing naar neuroloog als dit zo door blijft gaan, al is het alleen maar om eea definitief uit te kunnen sluiten.

Het is jammer dat velen uiteindelijk niet meer reageren op hun eerdere posts zodat mensen die er midden in zitten (zoals ik nu) beter weten hoe eea uiteindelijk is verlopen. Gezien ontbreken van updates ga ik er maar vanuit dat het met de meesten/iedereen uiteindelijk beter is gegaan.

Hoor graag als er ervaringsdeskundigen zich herkennen in dit beeld!

Nick
03-12-2023
Reactie:
hi allemaal,

ik stuur deze update omdat ik het zelf heel prettig vond om ook van andere mensen op diverse forums te lezen hoe het hen uiteindelijk is vergaan. Hopelijk helpt mijn ervaring om jullie als lezer ook wat rust te geven aangezien ik weet wat het is om met deze angst te moeten leven (voor mij waren de afgelopen 4 weken heel stressvol/angstig namelijk).
Ik ben eerst nog teruggegaan naar de huisarts die wat basis zenuwtesten heeft gedaan. Die waren bijna allemaal goed, behalve dan dat ik een hoge rigiditeit / spierspanning in mijn benen had. Ook al waren 9 van de 10 uitslagen goed, toch bleef bij mij dan vooral die ene test die niet goed was hangen en maakte me daar weer meer zorgen om (zo werkt het bij hypochonders denk ik).

Ik werd doorverwezen naar een neuroloog maar de wachtttijd daarvoor bedroeg ca 3 maanden. Ik heb mijn huisarts toen aangegeven dat ik het mentaal niet op kon brengen om zo lang te moeten wachten, dat vooruitzicht was echt een hel.
De HA heeft voor me gebeld met neurologie van het ziekenhuis en (denk) vooral vanwege mijn mentale toestand dat ik al binnen 2 dagen langs mocht komen.
Deze neuroloog heb ik vanochtend bezocht, hij heeft mijn verhaal aangehoord en nog een keer diverse testen gedaan (deels zelfde als de HA en deels nieuwe; maar geen metingen of scans oid). Hij gaf aan me met zekerheid te kunnen zeggen dat ik geen ALS heb. Alle testen waren goed, ik heb geen verlies van spierkracht en de spiertrekkingen die ik nog altijd heb bevinden zich op diverse plekken (bij ALS begint het vaak op 1 plek, meestal een ledemaat). Bovendien zijn de spiertrekkingen dan vaak heftig en goed/constant waarneembaar, dat is bij mij niet het geval. Vreemd genoeg moet ik zijn geruststellende woorden nog laten landen lijkt het. Wie ben ik om zo'n ervaren specialist in twijfel te trekken en bovendien lijkt ALS dus een ander verloop te hebben, maar ik denk dat ik te lang in een angst-modus heb gezeten om direct te accepteren dat het een "benign" (zoals hij het noemde) aandoening is (denk dat hij daarmee doelt op BFS wat je ook veel tegen komt). Ik mag medio januari nog eens terugkomen om te zien hoe het dan gaat en tot die tijd vind ik hopelijk de mentale rust weer terug.

Nick
08-12-2023
Reactie:
Heel herkenbaar. Ik ben 37 en heb last van hypochondrie sinds mijn 18e ongeveer. De spiertrekkingen zijn erg vervelend. Op het ergst heb ik 8 maanden aan een stuk last gehad van een trillend ooglid dat om de paar minuten weer opkwam..ik zat toen in een stressvolle periode.maar door de angst die je zelf erbij kweekt worden de klachten erger of duren ze langer.daardoor heb ik moeite om te bepalen voor mezelf of klachten komen door mijn hypochondrie of dat het een opzichzelf staande klacht is die dus ernstig zou kunnen zijn.nieuwsberichten kunnen klachten verergeren of dichtstbijzijnde dingen in de familie..relativeren is het beste wat je kunt doen , en afleiding zoeken, doen wat je leuk vind, meditatie voor diegenen die dat rustgevend vinden..

Kylie
11-12-2023
Reactie:
Iemand ondertussen een update?

Vervelend allemaal!
08-01-2024
Reactie:
wat is je eigen verhaal dan "Vervelend allemaal"?

ik ben een maand verder en heb nog steeds wel spiertrekkingen over hele lijf (ene dag meer dan de andere dag dat wel) en tintelingen, vooral in rechtervoet, rondom stuitje en soms in gezicht. Daarnaast elke nacht een slapende arm. Heb de 22e een soort van laatste checkup bij de neuroloog.

Nick
08-01-2024
Reactie:
Vanaf juni zorgen om m'n spiertrekkingen...

Hier wat meer rust in m'n hoofd gekregen de laatste paar weken, waardoor de spiertrekkingen ook minder zijn. De focus ligt minder op mijzelf, maar....

De focus ligt nu op mn dochter die al 4 maanden slijm heeft en wat heb ik gedaan, Googlen! Wat komt eruit : taaislijmziekte. Ik word werkelijk moe van mezelf. Nu maak ik me weer mega zorgen om de mensen om mij heen. Pffffff...

Sita
18-01-2024
Reactie:
Nick, hoe was jouw laatste bezoek aan de neuroloog?

Piet
30-01-2024
Reactie:
Hi piet, neuroloog blijft erbij (ook na zien van de beeldopname met spiertrekkingen en algehele omschrijving van klachten) dat het een goedaardige vorm van spiertrekkingen is. Ben daardoor nu soort van ontslagen als patient. Heb zelf sterk de indruk dat chronische hyperventilatie als gevolg van lange periode stress en ontwikkeling angststoornis de grootste oorzaak is van al mijn klachten. Lijkt ook meest logisch.

Nick
30-01-2024
Reactie:
Hi, hier ook al 7 jaar lang angststoornis en dwangstoornis, en hier voor ook al onderbehandeling geweest 2 keer alleen dit heeft niet geholpen. Nu sinds 3 maanden last van spiertrekkingen vooral als ik rust heb. Hoelang duurt dit al bij jullie? Ik heb al 2x controle gehad bij de fysio en verder doen me spieren het goed, de huisarts zegt dat het waarschijnlijk door de stress komt.

Kim
05-05-2024

Jouw reactie:



Verloren leven (Verhaal 389)

Vanaf het moment dat ik begreep dat een mens dood kon gaan, rond mij 3e jaar, is de angst voor artsen, ziektes mijn leven binnengeslopen.
Door de jaren heen was de angst altijd aanwezig. Ik leefde deels in een parralelle bange wereld. Ik trouwde, kreeg kinderen, kleinkinderen en ging na 35 jaar huwelijk scheiden, dit alles met de dreiging van de aanstaande dood van mezelf of mijn geliefden
4 jaar terug kwam alles uit waar ik al 66 jaar bang voor was geweest uit. Hartstilstand, coma, suikerziekte en kwaadaardig plekje op nier.
Ik ben nu 72, beetje oud, met veel meer angst en paniek dan ooit en soms verlang ik terug naar die 66 jaar met relatieve angst en paniek, die reëel was maar nooit uitkwam. Maar het waren ook mooie jaren.
Ik ga weer in therapie want ik wil zo graag nog een poos fijn leven.
Jullie zijn allemaal vaak zo jong, ga op zoek naar een goede therapeut en laat je leven niet verloren gaan. Sterkte
Jullie zijn bijna allemaal erg jong
Mijn leve

Daan
09-02-2024
laatste reactie: 01-05-2024

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat erg,Daan
Voor mij erg herkenbaar,al 28 jaar bang,met name voor kanker,en het meest voor longkanker. Ik heb inmiddels een hoestangst ontwikkeld, want zo begint het immers vaak,met hoesten. Zo jammer dat het je levensvreugde naar beneden haalt. Ik hoop ook voor u,dat u nog vele jaren hebt,en het wat naast je neer kan leggen Liefs

Deborah
17-02-2024
Reactie:
Pff, wat een verhaal. Net gelezen!
Vandaag bloedprikken, normale jaarlijkse controle. Sta al sinds 4 uur in de ochtend stijf van de zenuwen, paniek gluurt om de hoek. Niet voor prikken maar voor uitslag over een paar dagen.
Echt over de top, ik moet actie ondernemen,wil liever niet zoals u 70 jaar bang zijn.
Sterkte, Freddie

Freddie
05-03-2024
Reactie:
Bedankt Daan voor je warme woorden op mijn verhaal. Ik ben jou verhaal gaan lezen en ik schok ervan.
Ik vindt het heel erg dat je dit allemaal moet doormaken. Al zolang lijden aan hypogondrie en dan uiteindelijk wordt je grootste nachtmerrie werkelijkheid. Ik vraag me af hoe het nu met je gaat? Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe om dit te kunnen dragen.

Warme groet, Anne-Marie

Anne-Marie
18-04-2024
Reactie:
Je relaas grijpt naar de keel.

Didier
01-05-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ben nu 61 jaar maar het gaat niet over (Verhaal 340)

grote hypochonder, al menige jaren, ben nu 61 jaar maar het gaat niet over.
Vanwege puntbloedinkjes op voeten bloed moeten laten prikken, dokter zei, bloeduitslagen goed, maar ik kan ze zelf inzien en zag dat er een paar net tegen over net over de grens heen zaten, dus nu spookt leukemie weer door mijn hoofd. Ik wil er vanaf en een normaal leven leiden zonder al deze angsten. Heb al eens een psycholoog bezocht hierover maar ook dat hielp niet. Nu twijfel ik weer, de huisarts zal de bloeduitslagen toch niet verkeerd geinterpreteerd hebben?

Anna
14-08-2023
laatste reactie: 01-05-2024

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ikzelf ben ook al meer dan 10 jaar hypochonder. Na mijn zwangerschap is het precies veel verergerd omdat mijn bloeduitslagen nooit allemaal binnen de grenzen liggen. Ik heb net hetzelfde, ik zie dat er sommige uitslagen net over de grens zijn en dan begin ik te googelen. Ik voel me zo angstig hierover en heb inderdaad ook angst voor leukemie ofzo. Ik ga dan weer naar een andere arts omdat ik de ene arts niet vertrouw. De ziektevrees weegt zo zwaar in het dagelijks leven en ik wil er zo graag vanaf geraken.

Dwd
08-02-2024
Reactie:
Exact hetzelfde hier, met wantrouwen ondanks goede bloedresultaten incluis.
Dezelfde verhalen en gedachtegang lezen doet wel deugd.

Didier
01-05-2024

Jouw reactie:



Altijd maar dat stemmetje.... (Verhaal 392)

Ik heb al mijn hele leven angsten om dood te gaan aan kanker. Mijn vader overleed toen ik 6 was aan een Hersentumor, ik weet dat ik als klein meisje al steken in mijn hoofd voelde en meteen dacht dat ik dit ook had. Heel wat jaren later overleed mijn moeder aan een hartstilstand. Ik was toen 21. Toen ontwikkelde Mijn hypogondrie in een rap tempo. Alles wat ik voelde was kanker. Ik ben een hypogonder die niet naar de dokter durft, bang dat ze iets vinden. Mijn ouders zijn jong overleden, dit gaat mij ook gebeuren enzo enzo.. Mijn angsten namen mijn gedachten constant over, ik kon


nergens meer van genieten. Ik ben toen naar de huisarts geweest en mijn verhaal verteld, doorgestuurd naar een psycholoog. Zij heeft me heel goed geholpen. Inmiddels weet ik dat, als het goed met me gaat, gelukkig ben, de angsten weer komen. Want; het kan niet goed met me gaat...dan gaat t mis.
Kronkel in mijn hoofd. Voor mezelf helpt het volgende, misschien ook fijn voor me de hypogonders,heb ik 2 tot 3 weken ergens last van, ga ik naar de dokter. Ik schrijf in mijn agenda de klacht, probeer het los te laten. Vaak is de klacht na 3 weken over. Dit is zeer helpend voor mij.
Ook heb ik geleerd, als je ziek bent, kanker hebt, wil niet meteen zeggen dat je dood gaat. Niet googlen, als ik me niet kan bedwingen, mag ik op thuisarts kijken, dat is een betrouwbare site gemaakt door huisartsen.
Ik ben er veel minder mee bezig dan jaren geleden (ben nu 38) maar dat stemmetje blijft altijd, soms ver op de achtergrond, maar ineens kan dat stemmetje er weer zijn. En dit is vaak als het erg goed gaat met me, leuke dingen in t verschiet zijn etc. Daar is ie weer..dan vindt ik altijd wel weer iets wat op kanker dan duiden.... dan probeer ik mezelf niet gek te maken, denk aan wat ik uit mijn therapieën geleerd heb, vaak gaat het dan wel weer beter. Ik denk zelf dat ik er nooit geheel vanaf kom, ik kan er inmiddels wel mee leven mijn omgeving weet ervan en ik praat er over als ik weer het stemmetje heb. Dit vindt ik erg fijn, praten verlicht en verzacht en kan ook verhelderend zijn. Net als dit, van me af schrijven.


Anne-Marie
21-02-2024
laatste reactie: 23-04-2024

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik lees nu pas je verhaal. Ik begrijp het volkomen en denk dat je goed bezig bent.
Mijn verhaal 389, verloren leven, is een samenvatting van 72 jaar angst.
Betrek dat svp niet op jezelf, je bent nog zo jong en met hulp en jouw positieve houding zal je ver komen. Stemmetje zal er altijd wel zijn maar dat geeft aan dat je een sensitief mens bent, probeer dat te accepteren.
Groet en liefs, Daan

Daan
05-03-2024
Reactie:
Bedankt voor je tips die je omschrijft. Google is inmiddels een verslaving geworden om alle symptomen op te zoeken. Stap 1 stoppen met googlen!!

Anne
23-04-2024

Jouw reactie:



Reacties (Verhaal 398)

Ik heb eerder een verhaal gedeeld.
Geeft even een goed gevoel maar het is alleen maar van je afschrijven, het vervolg is anoniem en helpt je niet verder.
Al die trieste verhalen met heel angst en verdriet. Wanhopige pogingen naar een oplossing en hulp. Want dat is wat nodig is!!
Iedereen is een eiland en alleen jij weet wat je doormaakt, elke dag weer.
Waar vind ik echte hulp?

Daan
11-03-2024
laatste reactie: 22-04-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bij een psychotherapeut/psychiater. Die kan medicatie voorschrijven die de angst dempen. Zij kunnen ook in gesprekken ontwaren wat de angst precies is en hoe je die kunt beïnvloeden. Ik ben zelf bijvoorbeeld niet direct bang voor de dood of ernstig ziek zijn: natuurlijk hoop ik dit te vermijden zo lang ik kan. Ik heb vooral de angst mijn (jonge) kinderen achter te laten of dat zij angstig worden of lijden onder een verlies. Dus mijn hypochondrie is eigenlijk “angst om van mijn kinderen gescheiden te worden/angst om hen met leed op te zadelen” en daar zijn andere therapieën beter geschikt voor dan het enkel richten op de angst voor ziek worden.. Dus de kern van de angst eerst vinden en die behandelen. Aan doodgaan ontkomt helemaal niemand, in die zin is niemand echt alleen. Maar een leven in angst leven is wel iets wat beïnvloedbaar is, al is het hard werken! Veel sterkte

Emma84
22-04-2024

Jouw reactie:



Bang voor ALS of MS de dokter gooit het op stress (Verhaal 404)

Ik ben een jongen van 28 jaar. 3maanden geleden ben ik ziek geworden hierbij heb ik een paar dagen bloed opgehoest en voelde ik een bultje in mijn keel. Na anderhalve maand te hebben gewacht kon ik naar de KNO arts en deze heeft mij gerustgesteld en de klachten van het bultje inmijn keel verdwenen meteen. In deze periode ook last gehad van een tintellend oog. Nadat ik gerust gesteld was begonnen de andere klachten. De tinteling in mijn oog is er nog steeds maar minder erg. Maar nu heb ik als ik ontspan bijvoofbeeld in bed lig last van zenuwtrekjes versprijd over mijn hele lichaam (het meest in mijn benen)

Ik heb continu met angst en stress geleefd (periode van het bloed ophoesten en bultje in de keel) maar nu heb ik weer angst of ik MS of ALS heb. Weten jullie of ik hier bang voor moet zijn? De dokter ziet het nut er niet van in om dit veder te onderzoeken en gooit het op angst/stress. Graag hoor ik van jullie hoe jullie hier over denken! Ik heb niemand om me heen die dit ook heeft meegemaakt en het zit me dwars dat ik er met niemand over kan praten omdat de mensen om me heen zich niet in mij kunnen verplaatsten en ik het idee heb dat ik ze hiermee alleen maar gek maak..


Mees
12-04-2024
laatste reactie: 22-04-2024

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn oog tinteld dus al bijna 2 maanden en de overige zenuwtrekjes sinds ik de uitslag heb gehad van de kno arts +/- 2 weken

Mees
12-04-2024
Reactie:
Fascilutaties (zenuwtrekjes) merkte ik ook ineens op. Maar zodra ik ernaar keek/erop focuste was het weg. Gister nog bij de neuroloog geweest omdat ik bij hem een zenuw onderzoek heb gehad waar niks uitkwam, na dat onderzoek ook gezegd dat ik last had van spiertrillingen in mn kuiten. Dat is nu een maand of 3 geleden en is alleen maar minder geworden. Hij zei ook dat ALS eigenlijk altijd met meer symptomen komt zoals trillingen EN spierzwakte

Rik
12-04-2024
Reactie:
Hey rik bedankt voor je reactie. Bedoel je met trillingen dat je hele lichaam trilt of trillingen van bijvoorbeeld de been of arm?

Mees
13-04-2024
Reactie:
@Mees

Soms voel ik een soort van lichte trilling in mn hele lichaam vanbinnen. De spiertrillingen zijn kleine spier trekjes in mn kuiten of in een elleboog. Maar dit is eigenlijk bij mij vrijwel weg

Rik
15-04-2024
Reactie:
Hi, je kan het beste bij je HA vragen om een doorverwijzing naar psycholoog . Ik herken je verhaal , ik heb het ook gehad . Met een psycholoog praten helpt echt, voel ook geen schaamte , deze mensen kunnen je echt helpen .

Denise
22-04-2024

Jouw reactie:



Heb alles om gelukkig te zijn, maar ben het niet. (Verhaal 125)

Hallo iedereen,

Iets wat ik nog nooit eerder deed, maar omdat ik ten einde raad ben toch maar doe. Op zoek gaan naar reacties van mensen die mij op een of andere manier kunnen geruststellen.

Ik ben 37 jaar en heb twee kinderen. Eentje van 3 en een baby van enkele maanden oud. Ik leef samen met mijn vriend die ook de rol van 'steun en toeverlaat' op zich neemt. Kortom, ik heb alles om gelukkig te zijn, maar ben het niet. En dat komt door mijn angststoornis die ik als kind heb ontwikkeld. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk dat één van mijn kinderen ziek is of wordt met de dood tot gevolg. Een rood plekje is leukemie, een verkoudheid wordt een longontsteking die uiteindelijk resulteert in het organiseren van een begrafenis. Alle mogelijke tussenstappen vallen gewoon verder weg. Een eng verhaal over een baby of kind dat plots overlijdt doet mij letterlijk daveren. Ik moet per sé weten waaraan het kind in kwestie is overleden en begin de symptomen op te zoeken. Die begin ik dan te zoeken bij mijn kinderen. Ik moet telkens de geruststelling krijgen dat ze niets vertonen en daarvoor zoek ik uitgebreid op het internet (echt het domste dat ik kan doen, ik weet het!)

Momenteel gaat het weer slecht. Een dergelijk eng verhaal heeft me weeral eens uit evenwicht gebracht. Misselijk, buikpijn, geen honger. Mijn tranen bedwingen terwijl ik mijn kind aan de schoolpoort uitwuif om dan snel mijn auto in te springen en in tranen uit te barsten uit pure angst. Want mijn lieve baby die thuis met haar papa zit te wachten op mij zal op een of andere onverklaarbare manier haar laatste adem aan het uitblazen zijn omdat ze toch iets zeldzaam zal mankeren dat ze tijdens mijn zwangerschap of geboorte over het hoofd hebben gezien. En volgende week lig ik waarschijnlijk weer met mijn denkbeeldige loep het huidje van mijn oudste te scannen op zoek naar onverklaarbare vlekjes die zeker een levensbedreigende ziekte inhouden. En zo gaat het door. Met periodes, maar de laatste tijd toch zeker om de twee weken en dit gedurende ettelijke dagen. Vermoeiend, zeg maar uitputtend. Want ik kan zo mijn leven toch niet leiden?

Als kind dacht ik door een traumatische gebeurtenis dat ik aan een dodelijke ziekte leed. Domweg door het verkrijgen van verkeerde informatie omdat mijn oren niet alles mochten horen op de leeftijd van 8 jaar. Het heeft er wel voor gezorgd dat mijn manier van denken helemaal werd aangepast. Van een onschuldige handeling met de dood tot gevolg.

De vrees om zelf dood te gaan is helemaal weggegaan toen ik voor de eerste keer moeder werd. De hypochonder in mij richtte zich niet meer op mijn eigen gezondheid maar dat van mijn kind en nu beide kinderen. Ondertussen ben ik REM therapie aan het volgen en ik hoop dat dit me echt gaat helpen. Anders zit er niets anders op dan terug medicatie te nemen, want ik trek dit echt niet meer.

Degene die mijn berichtje lezen wil ik alvast bedanken om hiervoor de tijd te nemen.Tips zijn meer dan welkom!

Poppy
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 11-04-2024

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit helemaal. Ik heb dat ook al jaren, vanaf mijn kindjes baby waren. Mijn oudste is nu 8 en het betert, maar weggaan doet het niet. Ik heb periodes dat ik enorm op hen gefocust ben en andere periodes meer op mezelf. Verschrikkelijk is deze ziekte. Ik wens het niemand toe

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
hallo heeft de rem therapie geholpen ben heel benieuwd naar je reactie?

hi
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel herkenbaar, ik doe dit ook..
Word zo moe van mijzelf, het hele weekend alweer aan het Google. Mijn oudste is 11 en de jongste 6 ik heb het dus vooral bij de jongste. Graag wilde wij nog een 3e als het ons gegund is.. maar eigenlijk door mijn angsten durf ik het gewoon niet aan.

Lot
07-05-2023
Reactie:
Ik was ook zo overdreven bezorgd bij de kinderen, bij ieder bultje vlekje of koorts, o nee toch. Ondertussen zijn ze volwassen, en nu projecteer ik het op de kleinkinderen, daar heb je oma weer! Houd toch op.

Anoniem
10-04-2024
Reactie:
Je beschrijft precies hoe ik denk en hoe ik me voel. Zo uitputtend ook voor mijn man die dit steeds slechter trekt. Ik ben ook bang dat ik zelf ziek wordt en dit dan aan mijn kinderen van 4 en 7 moet vertellen..
Hb jij inmiddels een therapie gevonden die werkt?

Anoniem
11-04-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Acnes (Verhaal 403)

Hallo, hier al een keer mijn verhaal gedeeld over pijn rechtsonder in mijn buik.
Veel onderzoeken bij de huisarts gehad maar kwam niks uit. Toen eindelijk doorgestuurd naar mdl arts en die wist binnen 10 min dat ik waarschijnlijk acnes heb. Een zenuwbeknelling in de buikwand. Wat een ‘opluchting’ dat ik eindelijk weet wat ik heb. Nu ben ik inmiddels weer een paar maanden verder en heb ik er andere klachten bij gekregen . Last van mijn bovenbuik aan de rechtste kant en ook meer aan de zijkant van mijn buik. Vanacht werd ik wakker op mijn buik en was het echt heel gevoelig. Ik wordt hier zo gek van. Was zo blij met een ‘diagnose ‘ en nu dit weer.. Bang dat ze het misschien toch niet goed gezien hebben? En dat het toch iets anders is.. Iemand hier ook last van ?

Jeannette
06-04-2024
laatste reactie: 10-04-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kan je middenrif zijn. Zit de pijn net onder je ribben?? Ik heb ook veel pijn rechtsonder in mijn buik gehad, het maakte mij zo angstig dat ik verkeerd ging ademhalen. Uiteindelijk kreeg ik ook pijn rechts in mijn bovenbuik en vervolgens ook links. Ben begonnen op mijn ademhaling te letten. De pijn ging echt niet binnen een dag over maar heeft even tijd nodig. Waarschijnlijk zat mijn middenrif vast, echt heel pijnlijk. Misschien is dit bij jou ook zo. Hopelijk heb je hier wat aan.

E
07-04-2024
Reactie:
Ja het middenrif, heb ik ook aan gedacht.. ga zeker op mijn ademhaling letten. Want inderdaad lijkt het vaak wel dat ik onbewust mijn buik in hou tijdens de ademhaling. Dankjewel!

Anoniem
10-04-2024

Jouw reactie:



Extreme focus op je lichaam (Verhaal 383)

Een aantal jaren geleden heb ik uit het niets een hartinfarct gehad was toen 49 .Nooit gerookt altijd gesport etc. Ben gedotterd en gelukkig is pompfunctie hart in orde en verder geen schade.Alhoewel geen schade...?
Sinds die tijd heb ik enorme last van angst en paniek aanvallen gekregen. Hierbij al diverse behandelingen gehad psych , medicatie enz enz met tot op heden niet het goede resultaat. Zit hem erin dat ik eigenlijk 24/7 mijn lijf aan het "scannen" ben en heb dan ook vaak allerlei lichamelijke sensaties. Pijn tussen mijn svhouderbladen(verkramping) gevoel of ik geen lucht genoeg krijg raar gevoel in mijn maag en ga zo maar door. Ik ben ook dan eigenlijk bang dat ik elk moment neerval en ikvoel ook daadwerkelijk dat mijn hele lijf gespannen is.Dit alles kost mij zoveel energie.Iedereen om mij heen incl.cardioloogzegt dat ik weer eens moet gaan leven ik wil zelf niets liever maar het lijkt wel of ik de hele dag alert moet zijn. Ik meet ook van alles mijn saturatie mijn hartslag enz.gewoon omdat ik mijn lichaam niet meer vertrouw. Nu heb ik sinds kort ook rare hartoverslagen weer terug naar de cardioloog geweest en die maakt zich nergens druk om.Maar het voelt niet prettig. Mijn vraag nu herkent iemand dit en zo ja wie heeft voor mij de gouden tip?wellicht is er geen gouden tip maar al die zogenaamde experts zoals coaches psychologen etc helpen mij ook niet veel verder.

Ik weet het is een lang verhaal maar geloof me ik lijd hier echt onder en het gaat ten koste van zoveel levensplezier.

Hoop op reacties!

Alvast mijn dank.

R
21-01-2024
laatste reactie: 01-04-2024

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lastige situatie, als je zoiets meemaakt.. dat kan best traumatisch zijn volgends mij. Heb het vaker gezien met familieleden, sommige gaan meteen door met hun leven en andere hebben er best wat moeite mee om het te verwerken. Is niet niks.

Stop als eerst met je lichaam te controleren, dat maakt het alleen maar erger en metaal is dat niet goed want je krijgt daardoor alleen maar meer angst, en niet te vaak je bloeddruk meten want dat is maar een moment opname, en onnodig stress. Zelf heb ik een aantal x gemeten en dan is mijn bloeddruk hoog omdat ik me druk maak voordat ik al begonnen ben.. ik heb ook regelmatig hartovetslagen of een beklemmend gevoel tussen de schouderbladen etc maar dat trekt wel weg als je wat meer onspannen bent en je gedachte probeerd te verzetten, En geef jezelf wat tijd om het te verwerken, is niet niks wat je hebt meegemaakt he. Dat kan echt grote impact hebben op je leven. Volgends mij zijn er wel wat forums die je meschien zou kunnen zoeken met andere leden die hetzelfde hebben en het lastig vinden om verder te gaan.. wat wel heel begrijpelijk is natuurlijk.

Anoniem
22-01-2024
Reactie:
Dank je wel voor je aardige bericht!
Valt niet mee maar klopt precies wat je zegt en dat meten ben ik me echt van bewust dat het eigenlijk gewoon schijnveiligheid is .Maar tussen iets weten en het laten zit nog een aardige stap bij mij .En dat heeft gewoon te maken dat ik mijn lichaam niet meer vertrouw. En het lijkt wel of angst alle trucen erbij haalt zo van hee daar reageert ie niet meer op laat ik dan nu maar es tintelingen of steken op de borst toevoegen.
Met andere woorden lichaam geeft continu angstprikkels lijkt het wel.

Anoniem
22-01-2024
Reactie:
Hoi. Ik herken me enorm in je verhaal. Hier begint het ook bijzondere vormen aan te nemen. Ik ben begonnen met psychosomatische fysiotherapie en hoop dat dat wat gaat helpen🙌🏻

Anoniem
22-01-2024
Reactie:
Dank je dat je zegt dat je het herkent is gewoon zo waardeloos die enorme focus op je lichaam door angst.

Anoniem
23-01-2024
Reactie:
Hoi!
Je zou bij een psycholoog EMDR kunnen proberen! Heeft mij van angsten afgeholpen!
Groet Carrie

Carrie
01-04-2024

Jouw reactie:



Enorme angst om HIV op te lopen (Verhaal 122)

Ik heb laatste jaren enorme angst om HIV op te lopen. Het begon allemaal toen ik syptomen had die gelijk waren aan een HIV infectie. Terwijl ik nooit onveilig seks heb gehad. De gedachte dat ik het maakte mij volledig ziek en sindsdien heb ik een soort fobie. Ik ga sindsdien vaak naar een prive soa kliniek om bloed te testen en heb altijd een negatief uitslag. Maar daarna denk ik dat ik misschien toch een infectie heb opgelopen bij dat soa kliniek zelf. Dat ze bijvoorbeeld perongeluk met een gebruikte prik in mijn arm heeft geprikt bij het bloedafname enzovoorts of dat ze bewust mensen besmetten met ziektes om geld te verdienen. Of zelfs dat artsen bewust gebruikte naalden gebruiken om ziektes te verspreiden. Telkens wanneer ik eraan denk krijg ik paniekvallen. Periodiek krijg ik zulke gedachte en angstaanvallen waarna ik een bepaalde periode niet kan functioneren en enorme angst heb. Kan mijn verhaal ook niet kwijt aan de mensen in me kring. Weet niet wat ik moet doen...

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 30-03-2024

18
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi anoniem,

Ik heb precies dezelfde angst.
Eigenlijk in m’n hoofd ben ik al besmet en daar heb ik dan ook angsten over, met name bang om andere te besmetten.

Anna
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb precies jouw verhaal meegemaakt. Laatst bij odc en ik ben nu bang dat ik door de naald besmet ben maar dat is natuurlijk onzin. Waarom zou de kliniek dat doen. Ik ben getest maar wil nu weer testen vanwege het testen. Hoe is het bij jou afgelopen?

Wow
28-08-2023
Reactie:
Zoooooo herkenbaar ik ben ook doodsbang voor HIV. Allemaal testen gedaan en allemaal Negatief maar toch klachten die bij HIV passen. ( nachtzweten, afvallen enzo)
Ik snap gewoon niet dat als ik wel HIV heb de test bij mij Negatief is.
Nu denk ik dus zelf dat ik geen antistoffen aanmaakt. Maar als dat zo is dan had de HA dat zeker moeten weten lijkt mij. Ben en blijf zo bang

Michael
13-09-2023
Reactie:
Dit is zo herkenbaar.. ik het dit sinds m’n tiener jaren al en nu ben ik 29 en de klachten lijken te verergeren..
Zonder dat er seksueel contact is geweest..
ik krijg de paniek maar niet uit m’n hoofd en het is zeer verschrikkelijk.
Ik heb me zovaak laten testen zonder dat er echt een mogelijke reden was.. maar er bestonden altijd scenario’s in m’n hoofd…

Erica
30-03-2024

Jouw reactie:



Kriebelende benen en strekkinggen in de nacht (Verhaal 393)

Hallo, ik heb sinds 1 jaar, last van benauwdheid welke een periode weg is geweest en nu al een half jaar terug is. Ook heb ik de laatste paar maanden last van diverse spiertjes welk ik een korte tijd voel trillen, deze trillingen komen en gaan, ze vinden plaats op verschillende lichaamsdelen (vooral kuiten en voeten), nu sinds een week is er een klacht bij gekomen, namelijk dat mijn benen een kriebelend gevoel hebben en in de nacht wordt ik wakker aangezien mijn benen dan schokkende bewegingen maken, voor korte periode, overdag lijk ik hier geen last van te hebben, maar wel van de kriebeligheid in de benen als mijn bijvoorbeeld in rust staat.

Ik ben al diverse keren naar de huisarts geweest voor mijn klachten, hij denkt dat het een angst stoornis is die dit veroorzaakt. Ook ben ik al bij de neuroloog geweest voor een ECG test en bloedtest, deze waren goed. Echter ben ik de hele dag aan het piekeren wara mijn klachten vandaan kunnen komen, dat varieert van parkinson tot ALS en krijg het maar niet uit mijn hoofd. Ook slaap ik slecht door de been klachten en trillende spiertjes.

Is er iemand die deze klachten herkend, en wat heeft hij/zij er aan gedaan?

Erik
23-02-2024
laatste reactie: 28-03-2024

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik had ook dergelijke klachten en bij mij hielp magnesium slikken en veel (in een rustig groen gebied) wandelen. Het weer helpt voor dit laatste niet mee... Sterkte!

JS
24-02-2024
Reactie:
Hallo,

Zeer herkenbaar allemaal.
Jij zal net als mij al wel alle sites aangaande ALS hebben doorgespit. Die kans is natuurlijk ontzettend klein en je hebt ook al het een en ander aan testen gehad die bevestigen dat je niks hebt.
Nou begrijp ik ook dat dat heel even gerust steld en dat de angst vlak daarna weer op komt zetten

Weet dat die angst er ook gewoon mag zijn. Ik ga er denk ik terecht van uit dat niemand in de wereldgeschiedenis ooit de wens heeft gehad ALS of een andere spierziekte te krijgen.
Geregeld zeg ik tegen mezelf dat ik bang ben voor ALS, dat die angst er mag zijn maar tot dat dat moment misschien ooit komt, ga ik genieten, dingen ondernemen en dagjes er op uit.
Makkelijker gezegd dan gedaan en ik worstel er nog steeds mee maar wellicht dat je er wat mee kan.

Groeten

Anon.
28-03-2024
Reactie:
Begrijpelijk dat je je hier druk over maakt en het niet uit je hoofd krijgt omdat de lichamelijke sensaties constant/vaak aanwezig zijn. Ik had dit ook tintelende vinger of vingers, spierpijn, kleine spiertrekkingen in kuiten en voeten. Ook had ik ineens last van paniekaanvallen die uit het niets kwamen wat de klachten alleen maar verergerden. Sinds december ben ik gestart met citalopram en ik heb er eigenlijk steeds minder last van.

Rik
28-03-2024

Jouw reactie:



Ik ben ten einde raad! (Verhaal 347)

Hallo allen, ik ben een jongen van 22 en heb sinds een aantal maanden last van veel neurologische klachten.

- [ ] Veel plassen
- [ ] Pijn in onderrug
- [ ] Linker oog vooral savonds irritatie
- [ ] Tintelingen in benen
- [ ] Pijn in nek
- [ ] Onrustig
- [ ] Veel stress
- [ ] Slecht slapen
- [ ] Slecht doorslapen
- [ ] Band om de buik
- [ ] Vaak pijn in de zij flankpijn
- [ ] Soms moeite met evenwicht
- [ ] Vaak duizelig
- [ ] Snelle hartslag
- [ ] Weinig eetlust
- [ ] Afvallen
- [ ] Niet extreem moe
- [ ] Vergeetachtig
- [ ] Slecht korte termijn geheugen
- [ ] Niet kunnen ontspannen
- [ ] Doof gevoel in pink en ringvinger voor 30 seconden snachts
- [ ] Soms hele hand doof voor 30 seconden snachts
- [ ] Dronken gevoel
- [ ] Wazig gevoel
- [ ] Minder kracht in de benen

- [ ] Homeopaat geweest, gigantisch GABA tekort aangetoont
- [ ] Prescan van hoofd met oordeel alles was goed
- [ ] Bloed onderzoeken
- [ ] Huisarts bezoeken

Ik ben al overal geweest nu laatst ook bij de neuroloog en die zegt ook er is niks aan de hand. Maar de klachten blijven!!!!

Wat kan ik doen? Is er iemand met hetzelfde? Of ervaringen???

Ik ben ten einde raad!

Groet Rens

Rens
06-09-2023
laatste reactie: 28-03-2024

4
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ga ademoefeningen doen

Hyperventilatie!!
02-12-2023
Reactie:
Begin met ademhalingsoefeningen dat is stap 1 en een manier vinden om te ontspannen al is het beginnen met wandelen

K
05-12-2023
Reactie:
hi Rens,

ik herken me in bijna al je klachten en heb ook al diverse specialisten bezocht waaronder neuroloog (die ook bij mij aangaf dat er niets aan de hand is/lijkt). Ik heb wat uitgebreidere posts geschreven in andere topics op dit forum (met name bij Spiertrekkingen, omdat ik die er ook bij heb, maar dat lees ik bij jou niet terug).

Hoe gaat het inmiddels met je?

mvg
Nick

Nick
09-01-2024
Reactie:
Hoi ..veel herkenbare klachten.. enige is je bent zo jong...die klachten die jij opnoemt kunnen verschillende oorzaken zaken hebben vertrouw op jezelf.. jij kent je eigen lijf het best ongeacht hoe goed de dokter s ..je moet lekken op het volgende en eis er naar gekeken wordt...
Je lever,mild..darmen ..heb je opgezette klieren ?of knobbels ergens ..? stress maakt dingen zo ie zo erger...en vooral darmen reageren heel erg erop.. blijven zeuren bij dokters als je niet vertrouwd...meeste mensen je een diagnose te geven door beetje voelen en niet iedere arts heeft godswaansheid en luisteren naar patiënten..vind die , niet eens met dokter?mag gewoon... proberen bij andere..maar stress....kan mensen lichamelijke echt ziek maken of zieker...kom voor jezelf op! dokter s kunnen moeilijk alle mensen vergelijken door een herkenbare klacht.zo n arts heeft mij bijna mn leven gekost bij een kijk operatie wat meeste artsen zowat slapend kunnen .. begrijp je me punt .heel veel sterkte.en you got this

Anoniem
22-03-2024
Reactie:
Hoi Rens,

Ben ook benieuwd hoe het nu met je gaat. Ik herken veel klachten die ik maanden geleden heb gehad (sommige nu nog) maar ben zelf herstellende burn-out met angstklachten. Angstklachten zelf heb ik al wel een tijd voor de burn-out (vanaf m’n 25e) ben nu 42. Al zijn ze wel heftiger geworden door de burn-out.

Maar je bent idd jong (niet dat je geen burn-out kunt hebben) vond alleen de klachten vergelijkbaar. Hoop dat het inmiddels beter met je gaat!

Indy
28-03-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Angst voor hartklachten. (Verhaal 400)

Ik ben inmiddels 43 jaar en al 23 jaar heb ik hypochondrie al therapie gehad slik medicatie be. Ontzettend bang voor mijn hart dat ik daar iets aan krijg bij elke kramp steek druk denk ik dat ik iets aan me hart heb 10 jaar geleden onderzoeken gehad was alles oké, maar ik kom niet van die vreselijke angst af mede ook doordat ik zware obesitas heb daarvoor zit ik een gli traject en gaat langzaam ik wil gewoon eens weer kunnen genieten maar die angst is zo extreem ik weet echt niet meer wat te doen ook voor me partner en kids is dit niet leuk en voel ik me schuldig tegenover hun heb ook astma en ben pas gediagnosticeerd met diabetes ik hoef daarvoor nog geen medicatie wou even me verhaal delen en fijn dat het hier kan

Vlinder
23-03-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Korte steken hart en rug (Verhaal 387)

Hallo,
Wie herkent dit en kan mij wellicht gerust stellen?
Ik heb al een tijdje last van hartoverslagen en soms voel ik ineens heel kortstondig (1-2 seconden) een steek vanuit mij hart die doortrekt naar mijn rug. Daarna is het weer weg, maar ik schrik daar steeds van.
Volgens de cardioloog is er met mijn hart niks mis, maar ik raak hier toch steeds een beetje van in paniek.
Hopelijk herkent iemand dit. Kan het een stress-dingetje zijn?
Bedankt alvast!

Sandra
01-02-2024
laatste reactie: 22-03-2024

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kan het door (chronische) hyperventilatie zijn? Gelezen dat dit daarbij veelvoorkomende klachten zijn. Heb zelf ook CHV maar niet deze steken, wel tig andere symptomen. Heb je veel stress/angsten gehad afgelopen periode?

N
01-02-2024
Reactie:
Hoi N,
Ja, ik ben wel bekend met chronische hyperventilatie en de afgelopen periode is op allerlei fronten erg stressvol geweest. Dat komt juist weer een beetje tot rust en dan word ik overvallen door dit soort klachten.
gr. Sandra

Sandra
01-02-2024
Reactie:
Ook hier vaak steken in hartstreek, afwisselend met steken net onder schouderblad. Diverse cardiologen en een longarts bezocht (MRI-scan, echo's, ECG,s, bloedonderzoeken). Alles dik in orde... Conclusie: chronische hyperventilatie die ontzettende vervelende lichamelijke signalen met zich mee brengt

Mathias
01-02-2024
Reactie:
Dat klinkt bekend. Als ik een periode veel last heb van hyperventilatie trekken de spieren in mijn middenrif meer samen en raken ze overbelast. Dit zorgt voor steken/samentrekkingen in m’n borst (lijkt alsof mijn hart over slaat), het gevoel een knoop in je maag te hebben en rugpijn. Eens in de zoveel tijd ga ik langs een masseuse die het bindweefsel bij mijn middenrif weg masseert (enorm pijnlijk, maar zeer effectief bij mij). Zo krijg ik weer wat meer ruimte om diep door te ademen en doet mijn middenrif niet meer zoveel pijn. Mijn klachten verminderen dan vrijwel meteen.

Lianne
22-03-2024

Jouw reactie:



De angst wordt een marteling (Verhaal 380)

Sinds de afgelopen 3 jaar ervaar ik veel lichamelijke klachten, en in de loop van de tijd is de angst voor erge ziekte en doodgaan extreem toegenomen. Ik ervaar de volgende lichamelijke klachten;
Hoofdpijn
Pijn gezicht
Pijn kaken
Druk/ruis in oren
Strak gevoel in gezicht
Nekpijn
Pijn schouder bladen
Pijn armen
Pijn en tintelingen in handen en vingers
Pijn ribben/borst
Pijn in de maag
Pijn in mijn onderbuik
Afwisselende ontlasting
Soms bloed bij ontlasting
Pijn in bovenbenen en onder benen
Koude voeten
Tintelingen in voeten
Soms geen gevoel meer in grote teen
Ondertussen lekker gegoogled en heb ik eiersrokkanker, darmkanker, hersentumor, maagkanker, ms, als en ondertussen al 20 keer m’n eigen begrafenis gepland.
Maar sinds korte tijd ook veel klachten en angst voor een hartaanval zodra ik in bed ga liggen en wil gaan slapen,
Angst
Zweten
Onrust
Pijn op de borst
Pijn arm
Gevoel dat keel wordt dicht geknepen
googelen
Gevoel dat m’n hartslag heel hard klinkt in mijn oor als heftig pulserend
En uiteindelijk weer een nacht niet geslapen.
Ontspannen lukt niet meer, wat een vermoeiend iets is dit zeg. En wat ik ook doe ik kom er niet van af.
Herkent iemand ook al deze klachten ?

Ken
15-01-2024
laatste reactie: 13-03-2024

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar!

Ook die oor en kaak’! Lees je op weinig plekken! Vandaar dat ik reageer. Een massage met uitleg bij voorbaat dat je hypochondrie hebt mag bij mij erg helpen.
Of een bezoekje aan de fysio!
Groetjes

Michelle
13-03-2024
Reactie:
Voor mij ook herkenbaar

Hoofdpijn
Pijn gezicht
Pijn kaken
Druk/ruis in oren
Strak gevoel in gezicht
Nekpijn
Pijn schouder bladen
Pijn armen
Gevoel dat keel wordt dicht geknepen
Gevoel dat m’n hartslag heel hard klinkt in mijn oor als heftig pulserend
Pijn op de borst (Vooral dit)
Pijn ribben/borst

Dit alles heb ik ook

Maar ook pijn onderrug, bovenbenen, middenrif en de hele rug tot aan mijn aan mijn pols aan toe, Slapende ledermaten soms of een zware been..
Vertigo (duizelig en wazig zicht)

Bij mij is TMD vast gesteld. Dit alles door oververmoeide kaakspanning.. (ook hoofdpijn redelijk vaak tot erg hevig) sinds ik een gebitje gebruik is de hoofdpijn af genomen en soms komt het nog wel voor maar veel minder intens en korter. ik heb een branderig gevoel in mijn schedel en gezicht , vooral in de neus. Zenuwen zeggen ze dan..




anoniem
13-03-2024
Reactie:
(En het lijkt op een chronische bijholte onsteking)

Anoniem
13-03-2024

Jouw reactie:



Zoveel klachten en angst (Verhaal 379)

Ik ben 26 jaar, en loop al 2 jaar met klachten die steeds erger lijken te worden en waardoor de angst voor erge ziekte/hartaanval toeneemt.
Ik ervaar de volgende klachten:
Pijn schouderbladen
Pijn arm en hand -> tintelingen
Pijn ribben
Pijn maag/buik
Pijn onderbenen
Pijn gewrichten
Pijn kaken/kiezen
Wazig zien
Druk op oren
Pijn gezicht
Pijn nek
Bovenstaande klachten zorgen voor veel angst en door Google is dit allemaal erger geworden. Zodra ik naar bed ga ervaar ik sinds kort de volgende klachten:
Angst
Zweten
Pijn op borst ->linkerarm
Hartslag klinkt heftig
Gevoel dat keel wordt dichtgeknepen
En uiteindelijk de angst voor hartaanval.

Ook zodra ik nu richting buitenland ga worden mijn klachten van angst extreem en kan ik zelfs op vakantie niet meer ontspannen.

Zo vermoeiend en moedeloos makend, erkent iemand deze klachten?

Jase
15-01-2024
laatste reactie: 13-03-2024

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik loop er al vanaf 2015 mee helaas.
Spanningen en angst slaan enorm op mijn lichaam met name die pijn tussen de schouderbladen is geen spierpijn maar verkrampt gewoon waardoor ik zelfs anders ga ademhalen (lees hyperventileren) en voila de paniekaanval is er. Hele ellende vreet al je energie op.

Veel sterkte.

Mvg.R.

Anoniem
21-01-2024
Reactie:
@R Kramp tussen de schouderbladen heb ik ook een jaar of 2 gehad. Het ging op en af en ook wel eens erge spierpijn ertussen waardoor ik niet wist hoe ik moest liggen of staan en mijn onderrug deed daarna ook gruwelijk pijn, ik werd er kortademig van met momenten. Op een gegeven moment kreeg ik Spasme van de slokdarm uitgelokt door stress. Ik had maagzuur in de slokdarm zonder het te weten en dat verkrampte dan mijn middenrif en maag en slokdarm. Geen idee als je hier iets aan hebt. Maar ben je al eens naar de huisarts geweest daarvoor of naar een fysiotherapeut die de spanning eraf kan masseren?

Anoniem
22-01-2024
Reactie:
Hi!
Heel erg herkenbaar! Hier zit het ook in m’n arm. Ook tintelingen! Ook m’n oor en kaak! Klote gevoel is dat hè!
Probeer hè kijken of je ook momenten hebt dat je het niet hebt en schrijf deze op!

Michelle
13-03-2024

Jouw reactie:



Vaak voor de menstruatie erg last (Verhaal 348)

Hi, ik heb al jaren Hypochondrie en angststoornis en heb hier vaak voor de menstruatie erg last van..vaak let ik ook goed op mijn lichaam of er niks raars is.op dit moment heb ik zo last van spierpijn en gewrichtspijn waar door ik dus zo angstig ben. :( ik zit er soms echt helemaal door heen! En ben zo bang voor een spierziekten..vorige jaar heb ik mijn bloed laten nakijken en dat was allemaal goed..vaak merk ik ook dat ik hier last van krijg zodra de winter er aan komt..nog iemand die dit herkent?

K
07-09-2023
laatste reactie: 10-03-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi misschien moet je eens langs de gynaecoloog ? Heb je weleens van pms gehoord?

Esra
04-03-2024
Reactie:
He K,

Wat vervelend je klachten.
Hier lijkt het ook gerelateerd te zijn aan mijn cyclus. Soms denk ik wel eens dat ik PMDD heb, alles is zo uitvergroot in deze periode.

Ik wens je het allerbeste. Ook voor jou is er hulp.

Liefs, Ilse

Ilse
10-03-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Angst door pijn (Verhaal 397)

Ik heb vaak angst vooor ziektes Ik slaap heel slecht. En ik heb nu bv al 5 maanden vreselijke pijn in mijn dijbeen en heup. En zit al 5 maanden thuis I heb injecties gehad helpen niet Ik word er wanhopig van En ben vaak bang om dood te gaan Vooral nadat ik die pijn heb die mij het lopen ontneemt Ik heb daar zo'n verdriet om En ja ik zoek steeds alles op Google oom.te kijken wat het is Maar ik zie dat mijn bloeddrukte hoog is Dan ben ik bang voor wat daardoor kan gebeuren Mijn buurvrouw zei dat komt omdat je zo'n pijn in je been heb dan gaat je bloeddruk.stijgen Maar i k vrees dan het ergste ik heb twee kleindochters die zijn me alles En als ik dan hier alleenzit dan ben ik bang dat ik doodga En ik wil zo graag nog lang bij mij kleindochters blijven Nu begint ook weer 't huilen Ik ben zo verdrietig de laatste maanden Zoo erg dit

Maria
04-03-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ziekteangst die mijn leven beheerst (Verhaal 351)

Ziekteangst die mijn leven beheerst

Ik ben 25 jaar en sinds een half jaar bang voor alle ziektes met een K. Ik was zwanger van mijn tweede zoontje en was onzeker en twijfelde over bloedverlies. In het ziekenhuis hebben ze een uitstrijkje gemaakt. Ik moest 2 weken wachten op de uitslag. Ik stond vanaf dag 1 al met 1 voet in het graf. Na een paar dagen kreeg ik mezelf niet meer onder controle de angst nam het over en ik pluisde heel internet af. Ik begon te trillen, paniekaanvallen te krijgen. Ik hoefde geen eten meer. Ik wist het zeker ik ging dood. Ik ben naar de huisarts gegaan ze hebben de crisisdienst voor me gebeld en gestart met medicatie.

Van de medicatie werd ik weer angstig door de zwangerschap, toch begonnen omdat ik niet meer voor mijn andere zoontje kon zorgen. De artsen zeiden dat stress erger was als het medicijn voor mijn ongeboren kind.

Daarna werd het slokdarmkanker, maagkanker 2 keer naar de huisarts geweest. Huisarts verwees me door naar KNO, maar voor die tijd had ik al een gastrocopie in het ziekenhuis.
Gelukkig niets aan de hand.

Op vakantie op ibiza voelde ik een bult op mn rug, weer weken aan kanker gedacht. Bij de huisarts na weken pas) niets aan de hand.
Bleek een athoroomcyste te zijn.

Bevallen van mijn zoontje. Door medicatie 1 procent kans op ademhalingsproblemen. Mijn zoontje huilde niet bij de geboorte, hij had een natte long en een klaplong. Ik durde niet eens te denken dat het met elkaar te maken had. Zal het dan toeval zijn? Want ik had wel een snelle bevalling die het ook kon veroorzaken.

Kortom mn gedachtes maken me helemaal gek. Ik denk altijd dat ik mijn kinderen niet zie opgroeien, ik durf niet voorruit te kijken. Soms durf ik niet eens te denken dat het goed met me gaat. Het maakt me misselijk. Deze ziekte beheerst mijn leven, ik heb een zoontje van 8 weken oud waar ik vollop van moet gaan genieten.

Afgelopen maandag, ik krijg mn broodje niet weg. Ik moest denken daan de KNO afspraak van huisarts, waar ik niet ben geweest omdat ik een gastrocopie heb gehad. Ja hoor keelkanker zit in mijn hoofd. Het zelfde liedje vanaf begin af aan. De ene keer denk ik je hebt deze klachten al meer als 3 jaar af en toe anders was je allang de pijp uit geweest mocht het kanker zijn had ik allang meer klachten gehad dan af en toe een broodje niet weg krijgen. Volgende week vrijdag kan ik pas terrecht. Het is killing.

Sorry voor het lange verhaal maar het lucht op.

Sara
21-09-2023
laatste reactie: 28-02-2024

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,
Ik versta volledig wat je bedoeld. ik ben een 44 jarige gast en ik heb ook al lang hypochondrie. Van het minste dat ik heb denk ik dat ik ga doodgaan.(ter ergenis van mijn vriendin soms)
Is inderdaad lastig leven met die ziekte. zo erg dat je soms vergeet te leven. Op het einde van de rit soms denk ik dat we meer bezig zullen geweest zijn met ziek worden en dood gaan dat er met ons op termijn eigenlijk niets zal overkomen. Maar maak dat je brein maar eens wijs. pfffff zo vermoeiend.
K denk dat aanvaarden een groot hoofdstuk is. Als het zo is dan is het zo als we ziek worden en iets hebben. Ik probeer er ook aan te werken. Je bent niet alleen dat wou ik juist zeggen!!! je bent nooit alleen :)
grtz

Kevin
27-09-2023
Reactie:
Helemaal hetzelfde.
Elke dag is een doodstrijd die niet moet worden gestreden

Lennart
08-12-2023
Reactie:
Ik herken mijzelf zo in jou verhaal. Ik ben mama van 2 kinderen. Ik denk dat ik altijd al wel last heb gehad van ziektevrees. 7 jaar geleden ben ik moeder geworden en is het nog veel erger geworden. Dat stukje over niet vooruit durven kijken vind ik ook heel lastig. Ik ga volgend jaar trouwen en hoewel ik hier onwijs naar uitkijk, vind ik het ook spannend. Het duurt nog 1,5 jaar, wat als er iets gebeurd ik de tussentijd? Waardoor het niet door kan gaan?

Verder let ik ook echt op alles. Elk pijntje voel ik en gaat mijn hart sneller kloppen. Ik geniet daardoor echt minder. Om gek van te worden. Ik sta ingeschreven bij de ggz voor hulp, want alleen kom ik hier niet meer uit.

D
27-02-2024
Reactie:
Hoi,
Mijn verhaal 389 sluit volledig aan bij wat jij doormaakt.
Ik heb er bijna nooit over gesproken en er ook niets aan durven doen.
Door al die verborgen angsten noem ik mijn leven een "verloren" leven.
Ik ben nu 72 en nog steeds elke dag bang.
Pak alles aan wat jou kan helpen, zoek hulp en laat al die mooie komende jaren met man en kindjes niet verloren gaan.
Veel moed en kracht gewenst, liefs Daan

Daan
28-02-2024

Jouw reactie:



Is dit ook hypochondrie? (Verhaal 394)

Goedenavond,

Een vriendin van mij heeft sinds kort last van gedachtes over ziek zijn. Het begon een week of 6 geleden. Ze was steeds niet lekker geweest en was eigenlijk weer fit alleen bleef ze last houden van schouderpijn. Na onderzoek bij de dokter bleek er niets aan de hand te zijn. Ze werd hier niet veel rustiger van dus is er een long foto gemaakt omdat ze bang was dat ze longkanker zou hebben. Dat was ook goed en ze was eigenlijk een week of twee wat rustiger. Alleen begon het toen met haar buik, haar ontlasting was (waarschijnlijk door spanning) wat dunner geweest en kort daarna moest zij twee keer per dag naar het toilet voor een grote boodschap. Nu denkt zij aan darmkanker en zegt ze dat ze van haar huisarts nodig heeft dat hij onderzoekt en kan laten weten dat dit niet zo is. Echter heeft ze wel andere kwaaltjes soms ook, zoals droge ogen of ineens eczeem waar ze dan geen gedachtes over heeft. Als ze gedachte heeft aan kanker komt ze er eigenlijk niet vanaf. Afleiding, praten, helpt allemaal deels maar de gedachten blijven stromen.

Nu vroeg ik mij af of dit ziektevrees kan zijn, omdat ze het niet met alles heeft? En er ook periodes zijn (kort) dat zij geen gedachtes aan deze ziekte heeft… En wat zouden jullie adviseren om te doen om haar het beste te ondersteunen? Naar de huisarts laten gaan of juist beter niet? Wat kan ik het beste zeggen/vragen om haar het beste te ondersteunen?

Magichopper
25-02-2024
laatste reactie: 26-02-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken mijzelf heel erg in jouw verhaal over je vriendin. Zelf heb ik ook vreselijke last van hyperchondrie. Denk ook bij alles aan kanker. Mijn advies is om wel naar de huisarts te gaan misschien voor medicatie of praten met een hulpverlener. Zelf ga ik aankomende week beginnen met cognitieve therapie.

Bianca
26-02-2024

Jouw reactie:



Medicatie (Verhaal 395)

Ik ben altijd bang voor enge ziektes en van tijd tot tijd is de angst serieus ernstig. Ik ben sinds een aantal maanden van de antidepressiva af waardoor de wereld harder binnenkomt en dus ook mijn ziekteveees. Momenteel in afwachting van bloedonderzoek en dus is google mijn beste vriend. NOT. Van de huisarts oxazepam gehad om de angst en spanning niet te hoog te laten oplopen. Ik verlam namelijk anders en kom niet meer in beweging. Iemand dezelfde ervaringen?

Ellen
26-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ademstilstand/stokt (Verhaal 390)

Ik heb tijdens volledige rust ademstilstand, adem stoks., gevoel van een stroomtoot in het middenrif..Niet elke dag maar om de zoveel tijd na veel zorgen,stress en angst. Herkend iemand dit? Ik vind dit zo akelig… Ik vroeg me dan ook af als dit door hyperventilatie of paniek veroorzaakt zou kunnen worden?

anoniem
12-02-2024
laatste reactie: 24-02-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb in een programma over stress gezien dat dit inderdaad door stress veroorzaakt kan worden. Heb er zelf in stressvolle periodes last van. Het gaat over, maar het is heel belangrijk dat je ontspanning zoekt , yoga, ontspanningsoefeningen en vooral niet teveel over piekeren, maar leuke afleiding zoeken, maar dat is makkelijk gezegd op dit forum... Sterkte!

J
24-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Angsten (Verhaal 391)

Hi allemaal,
Ik heb sinds zo’n 3 jaar last van angst en paniekaanvallen, ik ben 22 jaar. Ik heb hier nooit met iemand over gepraat maar sinds kort heb ik het tegen mijn ouders verteld en valt er een last van mijn schouders. Ik ben in gesprek gegaan met de huisarts en heb een doorverwijzing voor een psycholoog. Helaas is er hier een wachttijd van een halfjaar. Ik merk sinds ik erover durf te praten dat het erger wordt bij alles wat ik voel maak ik mezelf helemaal gek. Sinds 2 weken merk ik dat ik minder goed zie waardoor ik mezelf vanalles aanpraat terwijl het waarschijnlijk gewoon nodig is dat ik een bril/lenzen krijg. Zo ook vandaag voelde ik een bultje in mijn nek waardoor ik mezelf alweer helemaal gek aan het maken ben wat het kan zijn. Mijn ouders zeggen dan dat er niks aan de hand is maar ik blijf erover malen.
Iemand met wie ik erover kan kletsen?

Groetjes

Sophie
18-02-2024
laatste reactie: 22-02-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Sophie, wat rot voor je!!!! als tip kan ik je geven om er echt over te gaan praten met anderen. Ga een gesprek aan met je huisarts, deze kan je doorverwijzen voor verdere hulp. Bij mij (zie verhaal boven ) begon mijn hypogondrie ernstige vormen aan te nemen rond jou leeftijd. Ik heb hulp gezocht omdat ik er helemaal gek van werd en dit niet meer wilde, vooral op jou leeftijd is het heel belangrijk lekker te genieten van alles ipv zorgen maken. Veel liefs.

Anne-Marie
22-02-2024

Jouw reactie:



Al meer dan 15 jaar last van aambeien (Verhaal 98)

Beste lotgenoten,

Ik heb al meer dan 15 jaar last van aambeien waardoor ik soms wat bloed verlies.
Ik werd al 2 keer behandeld voor mijn aambeien omdat deze te hevig en elke dag na de ontlasting gingen bloeden.
Na de behandeling ging het een aantal jaren goed , maar de aambeien komen telkens terug.

Ik denk altijd dat er iets erg aan de hand moet zijn.
Hoe meer ik google hoe angstiger ik word .

Dan denk zoals altijd aan darmkanker.
Hiervoor heb ik 9 jaar geleden een coloscopie laten doen.
Er werd niks afwijkend ontdekt.
Dus geen darmkanker.

Toch ben ik er niet zeker van, ook al zeggen medische bladen dat je na een grondig darmonderzoek 10 tot 15 mag gerust zijn voor darmkanker.

Toch blijft de angst.

Vriendelijk groet

Guido


Guido
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 07-02-2024

4
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Guido.
Ik zelf heb ook dit probleem en ben ook hypochonder. Ik heb sinds aantal jaar last van aambeien die soms bloeden. Ik ben extreem bang en durf bijna niet meer naar toilet te gaan. Ik liep vroeger elke dag en heb nog een marathon gelopen. Nu durf ik dit niet meer.
Het is extreem lastig. Ik ben constant gespannen.
Wat helpt er bij jou om aambeien te vermijden?
Groetjes!

Llanes
> 2 jaar geleden
Reactie:
Bij mij hetzelfde al vanaf mij 22ste bloedende aambeien die soms weken na elke ontlasting bloeden,maar na behandeling weer enkele jaren wegblijven.
Ben er nu 42 en elke keer denk ik dat het weer iets veel erger gaat zijn.
Als ik dan van de proctoloog kom zegt mijn vriendin altijd ,zie je wel zijn aambeien.
Als het iets anders was hadden ze al lang andere onderzoeken gedaan.
Maar ik ben dan nog aant piekeren.
Wordt er gek van met momenten.
En op Google staat alleen het ergste .
Je hebt geen dag dat je aan iets erg denk ,dat maakt mij zo moe met momenten.
Altijd leven met angst.

Mvg

W
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hier hetzelfde een hypochonder alles zoek ik op.
Alles is meteen kanker.
Al jaren aambeien.
Als ze groot zijn en er knapt een heb ik een paar dagen helderbloed bij afvegen of na ontlasting.
Is het dan weer over gaat het weer.
Zijn door de dokter nagekeken en het zojn aambeien, maar toch.
Slik nu ook anti-depressiva.
Bah wordt gek van mijn eigen

Margot
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik vele jaren problemen mee gehad.
Nu al vele jaren geen last meer..i na het poepen kontje goed afvegen, daarna schoonpoetsen met uiercreme van Kruidvat.. ben erg blij ermee.

Henk
11-04-2023
Reactie:
Hi Margot
Alleen met uiercreme?? Helpt dat dan tegen de pijn van aambeien?

Optimist

Anoniem
07-02-2024

Jouw reactie:



Iemand raad? (Verhaal 335)

Ik ben 65 en stop pijn werken. Mijn echtgenoot is 14 jaar plots overleden. Net voor corona is mijn jongste zoon in een eigen stek gaan wonen. Ook ben ik als enige dochter mantelzorger voor hoogbejaarde moeder.

En sedert dan zijn alle klachten ontstaan, veelal wisselend maar soms ook langer aanhoudend.
Ik ben reeds meer dan een jaar met relatief succes in behandeling bij een psychiater(spreekt van een pieker-angststoornis/hypochondrie (combinatie gesprektherapie/ sedert januari medicatie) .
Sedert de opstart van de medicatie heb ik nu regelmatig diarree maar toch maak ik me zorgen. Ik Google er terug maar op los en met toenemende (ernstige) ziektevrees. Ik ga regelmatig op controle bij de huisarts en men vindt momenteel niets afwijkend. Ik weet niet wat ik nog moet doen. Soms vraag ik me af of me niet volledig moet laten onderzoeken? Cardioloog, echo hals, gynaecoloog, bevolkingsonderzoeken (darmonderzoek/mammografie) waren geruststellend. Maar toch blijven de klachten. Het is inderdaad een hel en belemmert mijn functioneren in de vrije tijd en sociale contacten (ben alleenstaand) . Het werk was tot het laatste heel intens maar had daar nauwelijks klachten.... ? Iemand raad? Is het herkenbaar?
Een reactie zou fijn zijn.

anoniem
31-07-2023
laatste reactie: 31-01-2024

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
zeker herkenbaar.. maar het klinkt alsof je vrije tijd je ruimte geeft om veel te piekeren? Bij mij helpt het om te mediteren of te blijven zeggen tegen mezelf dat ik niet ziek ben, tot dat ik het geloof :(

anoniem
31-01-2024

Jouw reactie:



Lichamelijke klachten bij angst (Verhaal 386)

Here goes nothing… Als 9-jarig kind werd bij mij een coarctatio van mijn aorta ontdekt. Na een open-hartoperatie en enkele katheresaties later, leef ik nu een “normaal” leven.

Toch kamp ik sinds een half jaar met paniekaanvallen (plots zweten, benauwdheid, brok in keel, duizelig, zeurend gevoel op de borst). Deze lichamelijke klachten zijn sinds een half jaar ook continu aanwezig. Tijdens een paniekaanval ga ik steeds uit van het ergste en link ik deze gewaarwordingen steeds aan mijn gecorrigeerd vaatprobleem. Ik denk dan steeds aan een plotse dood, hartinfarct, aortadissectie, hersenbloeding,… Noem maar op.

In het afgelopen half jaar onderging ik een MRI-scan van de longen en hoofdslagaders/hart , werd ik door 4 verschillende cardiologen (UZ Leuven, spoeddienst ziekenhuis Hasselt, spoeddienst ziekenhuis Genk) onderzocht, bezocht ik mijn huisarts 100 keer. Niets onrustwekkend werd er gevonden.

Ik ben al enkele weken in behandeling bij een psychiater, een ademtherapeut, maar toch blijf ik met mijn ongegronde lichamelijke klachten rond lopen.

Zijn hier mensen die kampen met dezelfde mentale problemen? Ik zou graag willen weten hoe jullie, met de vele lichamelijke klachten die van spanning komen, omgaan?

Mathias
30-01-2024
laatste reactie: 30-01-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken zeker het ontwikkelen van klachten agv stress en angsten. Jouw klachten lijken net als die van mij toch wel sterk hyperventilatie gerelateerd, maar dat lijk je zelf ook te weten gezien feit dat je ademcoach hebt ingeschakeld?

Nick
30-01-2024
Reactie:
Hij/zij geeft aan dat het waarschijnlijk een paniekaanval is en hyperventilatie is niet hetzelfde…. een Angst, paniek aanval is veel heviger en intenser en daar kun je uren tot dagen in blijven hangen, En ja anders was hij toch niet op deze forum? Hv is ademhalings ontregeling en dat komt dus door P,A aanvallen en door de ontregeling krijg je last van veel lichamelijke klachten maar dat staat los van mentale klachten, dat zijn de triggers die het veroorzaken en waardoor je klem komt te zitten

Ademhalingsoefeningen gaan niet binnen een paar weken goed, zolang je met je gedachte en angsten blijft zitten heeft ademhalingsoefeningen doen helemaal geen zin. Dat is meer om je te leren voorkomen om een aanval tegen te houden. Goed ademhalen is goed maar nutteloos als je door het gepieker onbewust ‘weer verkeerd’ gaat ademhalen.

Heel goed van je dat je hebt gekozen voor een psychiater. Ik hoop voor je dat je het vlug kunt accepteren voor wat het is en waar je tegenaanloopt enz

Hoe ik er mee omga is, nogal lastig.. Ik krijg vaak tijdens rust pas klachten en dan let ik teveel op de mijn lichaam en heb bijna altijd last van gespannen spieren, andreline gevoel in mijn lichaam. Vervolgends kortademig pijn op de borst, hart overslagen en vooral spierpijn en hoofdpijn en van alles eigenlijk wel zo’n beetje gehad. Zelfs zo gespannen geweest dat ik migraine heb gehad voor het eerst vorige vrijdag en zelfs hevige koliek pijn tussen de schouderbladen gehad . Heb een onderzoek laten doen van me bovenbuik vorig mei en alles zo’n beetje laten na kijken maar niks gevonden en weten niet waardoor of waar het vandaan komt dan vermoedelijk veel stress. Het is voor mij heel moeielijk te accepteren en te geloven maar stress kan alles met je lichaam doen kennelijk. Wat mij wel wat helpt is afleiding zoeken en de gedachte om proberen te draaien naar iets positiefs, in ieder geval vanuit gaan dat het niet erg is wat er gevoeld word.

Anoniem
30-01-2024

Jouw reactie:



Geboren met een hartafwijking (Verhaal 374)

Hoi iedereen, ik ben 22 jaar en ben geboren met een hartafwijking

De laatste tijd kamp ik met vreselijke angst voor ernstige ziektes (lees de ziekte met een K).
Ik voel me de laatste tijd, naast permanent gestresst, erg opgeblazen in de bovenbuik, rommelende darmen en soms verstoorde stoelgang. Ook heb ik last van boeren, winderigheid en reflux. Laatst ging ik hiervoor naar de dokter, maar die vertelde me dat alles normaal klonk en voelde, ook mijn bloedwaardes waren volledig inorde. Een week of 2 later zag ik op tv iemand die met buikpijn naar de dokter ging en geconstateerd werd met buikvlieskanker. Ik googlde snel en al snel leken een aantal symptomen overeen te komen. Ik brak in tranen uit en zag mijn leven zo voorbij flitsen. De volgende ochtend dacht ik dat ik van alles zag en voelde dus besloot ik naar spoed te gaan. Wederom bloed getrokken, en alweer was er niets te vinden. Alles zag er normaal uit, alles klonk normaal en ik moest me niet druk maken. Een paar dagen was ik gerustgesteld en had ik geen klachten meer, maar na een aantal dagen bekroop de stress me weer en kwamen de klachten terug (of andersom). Herkent iemand deze klachten als gevolg van stress/hypochondrie? Ik vrees altijd, wat als de dokters iets missen, ze hebben ten slotte geen scan gedaan...Weliswaar omdat ze daar geen enkele aanleiding toe vonden. Toch blijven de gedachtes door mijn hoofd spoken. Ook al is het compleet onrealistisch. Ik ben intussen opzoek naar psychologische begeleiding, want ik trek het niet meer. Hopelijk herkent iemand dit. Ik vind in elk geval al erg veel steun in verhalen van anderen te lezen.

Anoniem
22-12-2023
laatste reactie: 30-01-2024

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste

Ik herken mezelf in alles wat je hier beschreven hebt. Ik ben zelf ook geboren met een hartafwijking. Ik ben ondertussen 35 jaar en leef een normaal leven.

Ook ik kamp het voorbije half jaar met angst en paniekaanvallen. Ik liet me inmiddels door 5 verschillende cardiologen onderzoeken, liet elke maand mijn bloed onderzoeken, had een MRI-scan van de longen, de grote bloedvaten en het hart. Alles is perfect in orde en toch blijft mijn lichaam me signalen (benauwdheid, zweten, onrustig, zeurend gevoel borstkas en rug) geven dat er lichamelijk iets mis is.

In rationele momenten weet ik dat het een mentaal probleem is. In paniekmomenten ben ik er van overtuigd dat ik zal sterven.

Ik kan je maar één advies geven. Heb vertrouwen in je huisarts/cardioloog. Ga in behandeling bij een psycholoog/psychiater en ga langs bij een kinesist die gespecialiseerd is in chronische hyperventilatie.

Veel sterkte. Laat de angst je leven niet verpesten!

Mathias
30-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik vertrouw nu de kno arts weer niet (Verhaal 334)

Heb al 3 maanden last van slikklachten, vast voedsel gaat goed, wat fijner voedsel blijft in mijn beleving iets hangen dus twee keer slikken.vijf maal wilde mijn huisarts mij niet doorsturen volgens hem was het stress en spanning. Door mijn psychiater wel doorgestuurd kno arts hij zag mij lijden en angstig zijn. Bij de kno arts geweest en buiten een wat geiriteerde keel geen rare dingen met de kijker via mijn neus in mijn kerl gezien. Opgelucht denk je maar dit was van korte duur, ik vertrouw nu de kno arts weer niet en accepteer niet dat mijn klachten niet gelijk over zijn. Zo erg die hypochondrie, voor iemand herkenbaar dat hij geen medicie gelooft.

Grtn marco

Marco
28-07-2023
laatste reactie: 30-01-2024

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit zeer goed! Ik heb dergelijke ervaring met nko en longarts.... Dan zoek ik een second opinion en dan vertellen zij ook dat er niks scheelt, maar dan wel nog een andere versie dan de eerste en begin ik te twijfelen aan hun verhaal. Mijn tante heeft 6 maanden pijn in de buik, en na talloze dokters en ziekenhuizen bezoeken is uiteindelijke baarmoederkanker vastgesteld. Dan stel je toch de vraag: Hoe kunnen ze zo iets missen???
De dokters behandelen je als een nummertje op een scherm en ze hebben een agenda elke dag met daarin bv 15minuten tijd voor elke patient, en ze proberen hier niet van af te wijken. Ik ben zeer ontgoocheld in de Belgische medische wereld... Ik voel me precies een hypochonder terwijl ik gewoon correcte diagnoses wil en geholpen wil worden voor mij klachten!

Steven
06-08-2023
Reactie:
Dit is zo herkenbaar. Vast voedsel gaat prima, maar fijner voedsel blijft hangen. Dit i.c.m. een brok in de keel. Ik denk ook meteen aan die ene erge ziekte. Ik moet dinsdag as. naar de KNO arts.

Ella
10-09-2023
Reactie:
Herkenbaar voor iemand met hypochondrie vetrouw op de artsen

Anoniem
09-10-2023
Reactie:
Hoi,
Ook hier dezelfde klachten. Ik loop al ruim
Een half jaar met keelklachten en diverse keren langs huisarts geweest. Ook een dik gevoel keel soms en idee van voedsel wat niet lekker zakt. Heb uiteindelijk verwijzing kno gekregen. Vandaag langs kno arts geweest en er was bij mij (naast geïrriteerde keel) niks ernstigs te zien in keel. Wel wordt ik nu getest op allergien dus er is bloed afgenomen. Als hier niks uitkomt wellicht toch maagzuur wat daar loopt te irriteren.
We wachten af.
Een mede hypochonder

Fleur
30-01-2024

Jouw reactie:



Kan dit allemaal ontstaan door puur en alleen stress en angst? (Verhaal 329)

Mijn verhaal nog niet lang geleden al eens gedeeld. (nr. 314) Ik ga het dus wat korter proberen te houden.
Ik ben op reis met mijn ouders en broertje en heb een aantal uur geleden de ergste paniekaanval gehad tot nu toe.. als ik hiervoor al 100% zeker was dat ik ging sterven, nu 200% dan. Trillende handen, zweet, tintelingen,.. zal iedereen wel bekend klinken, maar wat het meest stoorde is dat vervelende gevoel aan mn linkerarm en borst. Ik kan het niet uitleggen wat ik ervaar, maar het is een onaangenaam gevoel alsof er daar steeds “iets” zit.. wanneer het felste moment van de aanval wegtrekt is het gevoel in mijn arm en borst daarom ook niet meteen weg… herkenbaar Voor iemand? Ik ben iemand die vreselijk veel schrik heeft om te sterven en wel door een hartaanval. Ik zit deze vakantie al bijna dagelijks te vrezen dat ik niet terug nr huis ga gaan..

Mijn vraag echter is of er nog mensen zijn die verspreid over de dag veel verschillende klachten ervaren. Ik heb soms pijn en dan weer een steek of een trekkend gevoel aan de borst rond het hart en gelukkig zelden een hartklopping of overslag(als ik dit ook nog had moeten hebben bij de aanval van vandaag was ik erin gebleven van de schrik). Ik ervaar ook vaak steek/pijn/trekking tussen mijn schouderbladen en nu ook rare gevoelens in de linkerarm. Soms een pijntje, een ditje een datje

Geloven jullie dat dit allemaal kan ontstaan door puur en alleen stress en angst/ gespannen/ ..

Thibault
20-07-2023
laatste reactie: 27-01-2024

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar. Ik zei vandaag nog tegen een vriendin dat het wel lijkt of ik altijd ergens pijn heb en dat ik benieuwd ben hoe "normale" mensen zich zouden voelen.
Ik weet zeker dat hyperfocus op lichamelijke klachten de klachten ook werkelijk versterkt.
En dat stress en angst het nog erger maakt. Ik weet het zeker, omdat ik dit zelf ook ervaar. En na onderzoeken ik dan niets mankeer en de pijn dan vaak ook weer weggaat (na geruststelling), maar dat het vaak dan weet ergens anders ontstaat en dan ik dan alleen daar aandacht voor heb en die pijn weer heel erg is. Totdat ik weer geruststelling heb....dat is dus echt wat mijn brein veroorzaakt.

Anoniem
21-07-2023
Reactie:
Je klachten zijn voor mij ook heel herkenbaar hoor. Vervelende bij is dat ik wel een hartinfarct (je) heb gehad wat gelukkig door plaatsen van een stent is opgelost. Is nu met name de angst dat het nog eens gebeurt. Hierdoor heb ik enorme focus op mijn lichaam wat heel veel spierspanning geeft met name het verkrampen van spieren tussen mijn schouderbladen. Waardoor ik vermoedelijk anders ga ademen(lees hyperventileren) wat nog meer angst en pijn geeft en hop het circeltje is weer rond..

R.
27-01-2024

Jouw reactie:



Mijn tong trilt - heb ik ALS? (Verhaal 10)

Het is verschikkelijk.. Bang voor elke ziekte die er maar is. Maar waar ik het meest bang voor ben is ALS en kanker.
Er is een periode dat ik nergens last van heb, dan voel ik me vrij, vrolijk en geniet ik, maar dan ineens speelt de ziektevrees weer op. En wanneer het weer opspeelt lijkt het wel 10 keer erger te worden dan de keren er voor.
Ik ben hiervoor al bij de psycholoog, ik denk nu dat ik er zo’n 5 keer ben geweest. Ik had dan ook erg het gevoel dat dit mij ging helpen en na het derde gesprek dat het mij goed afging. Maar niets is minder waar.. Ik ben weer bij het begin.
Sinds deze week weer ergst last van ziektevrees. Het begon bij een trilling van mijn tong, ik dacht ik ga even googlen, maar dit had ik dus absoluut niet moeten doen. Mijn wereld staat op zijn kop. Ik kan alleen nog maar denken aan de trilling in mijn tong waardoor ik nu denk dat ik ALS heb. Kom op he? Ik ben 26 jaar.. maar wanneer ik aan mijn leeftijd denk, helpt het niet. Ik denk alleen aan 1 ding en dat is die ziekte. Ik word gek. Niemand kan mij gerust stellen, mijn psycholoog niet, mijn arts niet, mijn ouders niet en zelfs mijn vriend niet. Ik krijg alle symptomen van de ziekte erbij. Waardoor ik gewoon niet meer kan functioneren. Ik ben in de ziekte wet gegaan. Want werken heb ik geen zin meer in.. Het enige wat nog telt is bevestiging zoeken voor mij. Zo erg is het al. De arts heeft mij ook verteld dat ik nu enorme stres ervaar. En stress kan veel lichamelijke klachten geven. Maar ik denk alleen nog maar aan ziektes..
Zijn er meerdere mensen die het erger ervaren dan de keren ervoor? Dat de ziektevrees steeds erger en erger word?


Kim
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 25-01-2024

24
19
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

He kim.

Ik snap helemaal wat jij mee maakt. Ik heb zelf ook al 4 maanden last van mijn armen en benen. En daar komt steeds meer bij. Onder rug soms borst tintelingen blauwe plekken enz. Maar ja let ook wel op alles! De internist heeft mij goed onderzocht en 5 busjes bloed afgenomen. Allemaal goed de neuroloog heeft gekeken allemaal goed. Nou gaat die voor mij een spier zenuw onderzoek doen maar dat vond hij niet eens nodig. Dus waarschijnlijk is het toch stress en geloof ik daar weinig van en denk ik alleen maar zitten we wel in de goeie richting te kijken. Gek word je er van.


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik heb dit ook.. het is nu 2019

Eng is het. Ik ben 28.

Muscle twitching over me hele lichaam.. vele denken aan bfs.. zie youtube.. we zijn niet de enige.

Als je vragen hebt voeg me toe op snapchat hussienfayez19

Ik merk dat hier weinig echte gesprekken worden gevoerd... wees bewust van je onbewuste brein... onbewust geef je brein opdrachten door die jij hebt waargenomen(gelezen) op dokter google.


Dexter
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi Kim,

Wat vervelend te lezen dat je hier last van hebt.
Jouw verhaal is zó herkenbaar. Hier ook de grootste vrees voor ALS en kanker. Het Googlen maakt het er uiteraard niet beter op, maar ik voel daar een soort drang toe waardoor ik het niet kan laten.
Ik kan voor mezelf nog niet iets vinden wat helpt, maar ik wilde je alleen laten weten dat je niet de enige bent.

Groetjes,
Mia


Mia
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik herken je problemen helemaal! Ook ik ben erg bang voor ALS vanwege trillingen in mijn benen. Ik kan dan niet meer functioneren.
Het liefst zou ik ook niet meer willen werken.
Hoe gaat het nu met je?


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi Kim,

Ik ken je verhaal uit duizenden! Ook ik heb enorme last gehad van trillingen (fasciculaties ook wel genoemd) in mijn hele lichaam, overal. Uiteraard hiervoor gegoogled en toen de angst voor ALS gekregen. Ik was zo bang dat ik hunkerde naar te tijd dat ik kanker vreesde (daar kan je tenminste nog wat aan doen in de meeste gevallen).

Ik heb een hele goede huisarts en daarnaast een vriendin die geneeskunde studeert. Hun heb ik dan ook overladen met deze fasciulaties en angst voor ALS. Deze trillingen zijn een zeer bekend verschijnsel van mensen met een angststoornis. Wanneer je angstig bent, span je onbewust continue je spieren aan. Ook staat je zenuwstelsel op scherp. Deze systemen raken op een gegeven moment door de angst en stress overprikkeld en daardoor krijg je de fasciculaties. Zie het als een ander soort spierpijn. Daarnaast kan een magnesiumtekort zorgen voor fasciculaties. En je raadt het al, de magnesiumvoorraad in je lichaam wordt zwaar uitgeput in tijden van stress / angst.

Tot slot: Fasciculaties is niet het eerste symptoom van ALS. Dit begint met overduidelijke spierzwakte. Pas in een later stadium krijg je de trillingen. Een huisarts kan door middel van een basis neurologisch onderzoek al je hersenzenuwen testen. Wanneer zich hier geen bijzonderheden voordoen is het echt goed. Bij mensen met een spierziekte gebeuren er namelijk wel afwijkende dingen tijdens dit onderzoek die verder onderzoek bij een neuroloog vergen.

Hoop dat bovenstaande (in combinatie met je jonge leeftijd waarbij het echt extreem zeldzaam is) je gerust stelt. Laten we hopen dat er in de komende 10-15 jaar een medicijn wordt gevonden :).


Hugo
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hallo Kim, Ik heb bijna de zelfde klachten als jou. Ik heb er ook al meerdere jaren last van. Het begon een jaar of 7 geleden dat ik overal op ging letten en dat ik de deur plat liep bij de dokter. 3 jaar geleden was ik doodsbang dat ik een vorm van Lymfeklierkanker te hebben want ik dacht een bultje te voelen onder mijn oksel dus daar ben ik toen voor bij de dokter geweest en die heeft me toen door gestuurd naar de psygoloog. Ik heb toen uiteraard wel steun proberen te zoeken op google maar dat is uiteraard niet gelukt. Toen dat eenmaal over was zeg maar ging het een tijdje goed tot vorig jaar. Ik voelde toen een spiertrillingkje en ben toen gelijk weer gaan Google en dan kom je natuurlijk uit bij symptomen van ALS en MS. Ik raakte vervolgens helemaal in paniek waardoor ik aan niks anders kon denken dus ben toen weer naar de dokter/ psygoloog gestuurd wat in eerste instantie niet bleek te helpen. Ik heb toen ook 2 maanden in de ziektewet gezeten want die ziekte was het enige waar ik toen aan kon denken. In mijn ogen kreeg ik ook steeds meer klachten erbij zoals spastische bewegingen want op een willekeurige avond schoot mijn voet een hele andere kant op toen ik op bed lag. Hier ben ik toen ook me naar de dokter/psygoloog geweest en die hebben me toen ook uitgelegt dat dat volkomen normaal is alleen dat dat meestal gebeurt in je slaap. Dat heeft een paar weken geduurd maar heb tussen tijds wel alles op geschreven en dat gaf ook wel een vorm van rust. In die periode heb ik heel slecht geslapen en moest toen ook slaap pillen slikken om in slaap te komen. Toen dat weer goed ging is het ongeveer een jaar goed gegaan. 29-04-2020 is mijn zoontje geboren en had toen nergens last van. Ik heb vervolgens 2 dagen op de bank gelegen zodat die kleine jongen bij mijn vriendin kon liggen maar na de 2e dag voelde ik die gedachtes weer binnen komen. Ik dacht mischien dat dat door de bank zou komen maar helaas. Ik voelde weer een spiertrillingkje en ben toen gelijk weer achter Google gekropen en ben nu weer terug bij af. Natuurlijk ook gezocht op alle andere symptomen dus Ben overal nu op aan het letten. Ik ben bijvoorbeeld ook aan het kijken of ik krachtverlies heb of spieratrofie. Ik ben me er niet van bewust en ben afgelopen week nog met mijn dochtertje naar het Amstelpark geweest en ze heeft al de tijd op mijn nek gezeten en heb nergens ook last van ookal denk ik van wel. Ik ben druk aan het zoeken op Google en op youtube hoe alles zich uit maar niet alles is even duidelijk. De spiertrekkingen (fasculaties) zijn bij ALS continue aanwezig heb ik gelezen en wat ik kon zien zijn ze ook een stuk heviger. Als ik er eentje heb is hij binnen een paar seconde weer weg en doet verder ook geen pijn. En wat ik heb begrepen zijn ze bij ALS continue aanwezig en zijn ze ook een stuk heviger. Er staan hele film opnames op YouTube over fasculaties van gemiddeld 2 minuten. Ik kan me telefoon niet eens pakken, zo snel zijn ze weg. Ik hoop dat ik je hier een beetje mee geholpen heb. Groet Remco


Remco
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi allemaal,

Dit is zo’n herkenbaar verhaal.. Ik ben nu 29 en ben al 10 jaar bang dat is MS of ALS heb. Het is nu erger dan ooit omdat ik regelmatig spiertrekkingen in mn bovenbenen en armen heb. Mijn rug zit ook erg vast en mijn armen en benen voelen ook soms zwaar.. Af en toe heb ik ook een prikkende huid.. De dokter heeft al 2 x een basis neurologisch onderzoek gedaan maar alles lijkt gewoon goed. Het lijkt ook net alsof als ik de symptomen google, ze daarna ook echt ga voelen. Ik zit sinds kort weer bij een psycholoog maar vind het zo ongeloofwaardig dat dit allemaal door stress en angst kan komen..
Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.. Sterkte!


Rosa
> 2 jaar geleden
Reactie:

Beste mensen,

Even een berichtje om jullie tot rust te stellen (voor zover het lukt)

Ik voelde de eerste spier trekking in mijn onder rug toen was ik 22. Nooit serieus genomen. Totdat ik het begon te voelen in de punt van mn tong. Toen heb ik gegoogled en zo is mijn angtstoornis begonnen. Ik raakte volledig in paniek, gestopt met school en echt heel bang geweest. Alle symptomen kreeg ik ineens! Van kramp tot spiertrekkingen tot spierverzwakkingen. Ik ben naar de dokter gegaan en stond erop dat ik een onderzoek wou.
De dokter zei al; misschien moet je ook met een psychiater praten..
Ik heb 2x een uitgebreid onderzoek naar mn zenuwstelsel gehad. Hieruit bleek dat ik BFS heb. Niks ernstigs gewoon even wennen!

ALS is echt super super zeldzaam onder de 40. Daar boven trouwens gelukkig ook.

Ik hoop jullie hiermee tot rust hebben gesteld!

Groetjes Rick


RL
> 2 jaar geleden
Reactie:
hai ik ben floris en ben 14 jaar oud
ik heb precies het zelfde ik heb het nu al een jaar sinds mijn vader isopgenomen in het ziekenhuis vorig jaaar. ik had paar weken terug dat ik bang was dat ik keelkanker had omdat ik heel veel last had van een droge keel en soms moeite met slikken is nu weg.
maar denk ik dat ik iets ergs heb in me hoofd. omdat ik sinds paar dagem veel last heb van me benen en armen. tintelingen, krampen en pijntjes en trillende benen of armen me tante is dokter en zegt elke keer dat het niks is maar het stelt me niet gerust. iemand de zelfde klachten?

floris
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hai
Ik herken dit helaas maar dan met wenkbrouw trilling ik ben ook bang en zeer hypocondrisch aangelegd niks helpt

Sab
> 2 jaar geleden
Reactie:
Lieve kim,

Ik begrijp je angst heel goed.. sterker nog.. ik heb mijn vader 2 jaar geleden verloren aan ALS. Als ik nu ergens last van heb schiet ik soms gelijk in de stress... Maar lieverd... geloof mij ALS verloopt toch wel iets anders dan je denkt.. ik zal je de details besparen want dan denk je straks helemaal bij elk dingetje dat je deze ziekte heb.. Maar wat jij hierboven schrijft is absoluut geen ALS. Het lijkt er eigenlijk niet eens op. Ik hoop dat ik je hier een beetje gerust kan stellen hiermee. Groetjes

Kim
> 2 jaar geleden
Reactie:
So herkenbaar dit iedereen die angsten heeft merk ik gaat altijd van de ergste uit kanker tot dood gevolg ik heb dat ook en dan gaat het een tijdje goed en dan ben ik weer overal bang voor loop ik de dokters weer af dit gaat nooit meer over ma de dag dat je accepteert dat je deze angsten heb wordt het minder raar maar waar ik heb ook nog steeds maar minder vaak maar als ik het heb dan heb ik ook meteen die ziekte denk ik dan en wordt ik weer bang en rog heeft het iets te maken met onze jeugd wat we mee hebben gemaakt trauma of zo en dat we dit so verwerken of mee omgaan wil je er over praten ben ik een en al oor ***************@gmail.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.) 

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zo herkenbaar, ben er bewust van dat jezelf voeding geeft aan je angst, internet maakt zoveel maal erger, je bent stiekem opzoek naar de bevestiging dat je het hebt.
Deze ziekte draait allemaal op controle te willen hebben op je lichaam. Maar het feit is dat wij juist de controle verliezen over ons denken... alles wordt versterkt door het denken. Dit zul je pas opmerken als er ineens dagen zijn dat het bijvoorbeeld heeel druk was. Op het eind van de dag merk je pas dat je er bijna niet aan gedacht hebt...mindfullness zou een uitkomst kunmen zijn. Maar ook ik ben er nog lang niet..

Paul
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik het zelfde.

Anneke
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Kim en anderen, wat een herkenbare materie. Zelf vier maanden geleden allerlei vage klachten gekregen waardoor ik door m'n werkgever de ziektewet in ben gestuurd. Trillen op m'n benen, niet uit mn woorden komen, moeilijk ademhalen en komt 'ie: fasciculaties en tremoren.

Google is je beste vriend zegt men weleens. Nou, in dit geval niet. De complete doodsangst sloeg toe bij de fasciculaties na het lezen over ALS. Deze waren permanent, over het lichaam en heel hevig. Ik kon er niet door slapen, maar door de angst niet eens eten en normaal functioneren. Ik sta normaal sterk in mijn schoenen (voor zover dat iets zegt), maar ik heb anderhalve maand lang iedere dag gehuild. Angst, stress en verdriet. Voor een redelijk fitte en vreugdevolle man van 31 een zwaar dal.

De huisarts wuifde het keer op keer weg, al kreeg ik allerlei onderzoeken voor de vele vage klachten (m'n longen werden gescand vanwege de benauwdheid, bloedonderzoek etc.). De standaard neurologische testjes kwam ik ook door. Tot ik echt niet meer kon slikken, angstremmers niet meer hielpen en ik in drie weken tijd bijna tien kilo kwijt was.

Doorverwezen naar de neuroloog. Ook daar kwam ik de testjes goed door (met de vingers naar de neus, met de ogen dicht vooruit lopen etc.), Maar hij wilde vanwege de fasciculaties en mijn toestand wel een EMG doen. Die heb ik gehad, en na vier helse weken kreeg ik de uitslag: geen afwijkingen gevonden. In de tussentijd kwamen de fasciculaties en andere klachten tot een hoogtepunt. Ik huilde meer dan dat ik niet huilde en was compleet verlamd.

Hoe dan ook: anderhalve maand geleden dus de uitslag gehad dat er niets aan de hand was. Maaaaaar er is natuurlijk een reden dat ik via Google op deze website ben uitgekomen.

Na de uitslag leek het even bergopwaarts te gaan. Het was tenslotte waarschijnlijk toch "slechts" een hevige burnout of andere klachten in de psyche. Prima, daar kom je met wat rust wel bovenop dacht ik. Een maand, zes maanden of twee jaar, het gaat me lukken. Eten en slikken lukten weer makkelijker, de kilos vlogen er weer aan en ik begon voorzichtig weer met enkele uurtjes werken. Zelfs de fasciculaties leken wat milder te worden: de hotspot in mijn linkerkuit verdween (deze heeft anderhalve maand lang iedere vijf seconden dag en nacht "geklopt").

Helaas iets te optimistisch: de fasciculaties zijn nog steeds aanwezig en ik zie ze ook wanneer ik mijn tong uitsteek. Op welk moment van de dag ik dit ook doe. Mijn spraak gaat slechter (al geeft mijn omgeving aan nauwelijks iets te horen, ik moet er verschrikkelijk veel moeite voor doen om goed te kunnen articuleren), slikken gaat lastig (vaak het gevoel dat ik daadwerkelijk stik, maar het slikken kost veel moeite en voelt heel zwaar aan) en (vooral in de ochtend) kan ik nauwelijks een vuist maken met mijn handen. Telefoon vasthouden met één hand en even scrollen zit er dan ook niet in. Op andere momenten, zoals nu terwijl ik dit vanaf mijn mobiel typ, gaat het gewoon prima, maar de angsten voor spierzwakte slaan dan extreem toe.

Ik lig weer nachtenlang wakker. Ben weer bang. Ik volg tenslotte het patroon dat je overal vindt: fasciculaties over het hele lichaam, steeds moeilijker spreken, moeite met slikken en veel speeksel, op momenten (maar wel dagelijks) krachteloos in de handen. Nu ik die fasciculaties ook in mijn tong zie word ik weer gek.

Het vreemde is: de EMG van 10 weken geleden liet helemaal niks zien. Toen had ik al fasciculaties, dus als er wat aan de hand zou zijn hadden ze dat al moeten zien. Toch zijn er allerlei extra klachten bijgekomen (spraak, zwakte in de handen etc) waardoor ik opeens weer de angst heb, terwijl ik toch gerust was gesteld.

Onder de streep hoop ik dat het met eenieder hier goed gaat en dat men rust heeft gevonden in de klachten die dus veel vaker voorkomen dan die nare ziekte. En ik ben blij dat we hier ons verhaal kunnen delen, het helpt mij om hier mee te lezen. Sterkte allemaal.

Man van 31
22-10-2022
Reactie:
Hier ook zo, zolang ik mij kan herinneren heb ik hier last van. Tijden gaat het goed, tot ik iets lees of hoor en hoppa daar is hij weer. Ik zoeken op d’r Google en ja hoor dat heb ik ook. Paniek, dokter bezoek tot specialist…. Maar er komt nooit wat uit. Van hartaanval tot slokdarm kanker en nu ALS. Iemands moeder heeft/had dit inmiddels overleden en ja je begrijpt het al….. de stress is keihard terug. Ik durf er niet meer over te praten, ik schaam me omdat ik diep van binnen weet dat het weer niets is….. of wel???? Zo onzeker wordt ik ervan.
Heb Emdr gehad, gesprekken gevoerd. Schriftjes vol geschreven en geklodderd, niets helpt.
Hoop hier antwoorden te krijgen / vinden voor mijn hypochondrie. Ik lees hier zelfde verhalen, wat jammer hè dat we zo zijn zo gaan er vele mooie momenten aan je voorbij 😔

Anoniem
03-05-2023
Reactie:
IK heb ook ziekte vrees.
IK heb alle ziektes, zware scoliose, tong kanker, geen speeksel, geen maag, verleis van vet en spiren, kan amper stappen, kan niet slapen, loramet helpt niet. Ik zal door draaien? Ben al verschillende keren opgenomen in de psychiatrie. IK blijf in bed liggen angst van de dood en de hel want ik ben bezeten. Eeuwig lijden nog erger dan hetgeen ik u ervaar

Sabine
12-10-2023
Reactie:
Ik herken me zo in jullie verhalen pfff ik ben ook zo panishe en ziekte vrees heb ook die trillingen oog,tong,mond nek bah overal zo beetje ben zo bang 😭😭😭😭 elke keer wel weer iets nieuws dan dit dan zo

Sabrina
19-12-2023
Reactie:
Kan iemand even zeggen van al deze berichten dat alles goed gaat? En dat ze nog leven.

Rico
25-01-2024

Jouw reactie:



Bang voor ALS (Verhaal 384)

Begin dit jaar in nacht wakker geworden met een zwaar tintelend been. Daarna ook wat krachtverlies in been gemerkt.
De afgelopen week in het been - en andere been - geregeld spier fasciculaties in met name kuit en soms boven been. Niet in rest van lichaam deze trillingen. Neuroloog heeft nog niks kunnen vinden, dus erg bang voor ALS

Dennis
23-01-2024
laatste reactie: 23-01-2024

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hi dennis,

ik heb sinds begin november last van eerst tintelingen in mijn rechtervoet en stuitje en later ook spiertrekkingen over hele lijf gekregen. Ook ik ben inmiddels 2x bij de neuroloog geweest die stelt dat mijn beeld niet past bij dat van ALS maar benigne is (ook wel BFS genoemd). Heb ook grote angst (gehad) en denk dat dat bij mij dit ook verergert / triggered. Bij mij ontstonden de klachten na een lange periode van stress en ook al wel wat angsten. Is dat bij jou ook het geval?
Mijn neuroloog vond verdere onderzoeken totaal niet nodig en is zeer stellig dat ik geen neurologische aandoening heb. Met behulp van psycholoog moet/wil ik hier aan gaan werken om dit te accepteren en in de toekomst beter mee om te gaan.

Nick
23-01-2024
Reactie:
Hoi Nick

Dank voor je reactie. Ik heb geen stress of angsten gehad, dus denk niet dat het daardoor komt. Wel MRI van ruggenmerg gehad, want ze dachten daar aan een probleem. Die MRI was niks op te zien, wat mijn angst alleen maar groter heeft gemaakt. Want de klachten zijn niet weg.
Wel raar is dat alles begon met een tintelend been.

Zijn bij jou die fasciculaties er de hele tijd, of soms?

Dennis
23-01-2024
Reactie:
mijn neuroloog geeft aan dat tintelingen geen normaal verschijnsel zijn bij ALS... Ik heb die tintelingen nog altijd vrij consequent, net als die spiertrekkingen. Die zitten vooral in beide benen, soms in de armen en ook soms in gezicht en romp. Meestal duren ze heel kort, heb maar 2x in afgelopen 2 maanden gehad dat ze lang genoeg bleven om te kunnen filmen.
Ik heb ze vooral in rust, die spiertrekkingen, als ik mijn spieren dan aanspan gaan ze weg (maar kunnen daarna ook snel weer terugkomen)


Nick
23-01-2024
Reactie:
En bij jou is echt BFS vastgesteld? En kan dat weer overgaan of blijft het?

Dennis
23-01-2024
Reactie:
vastgesteld is een groot woord, eigenlijk wordt die term er op geplakt als ze geen aanleiding zien voor een onderliggende motorische ziekte wat bij mij het geval lijkt. Wat ik eerder gelezen heb is dat sommigen het jarenlang blijven houden en anderen er juist weer overheen groeien, maar dat het ook bij hen van tijd tot tijd weer terug kan komen.
Ik probeer maar de vertrouwen op de neuroloog en daarmee te accepteren dat ik inderdaad BFS heb maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Nick
23-01-2024

Jouw reactie:



Focus op allerlei hartklachten (Verhaal 377)

Al jaren heb ik last van hypochondrie met vooral het laatste jaar de focus op allerlei hartklachten: afwisselend hartoverslagen, raar gevoel op de borst en soms een paar minuten een onregelmatige hartslag. ECG en fietsproef waren goed. Wie herkent dit en heeft tips voor mij? Bedankt!

Sandra
11-01-2024
laatste reactie: 21-01-2024

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi ik herken dit van mezelf, maar heb het na een uitgebreid cardiologisch onderzoek naast me neergelegd wetende dat er niets aan de hand is met mijn hart maar mijn brein me dit wijsmaakt

Lola
16-01-2024
Reactie:
Ik herken dit heel goed lees mijn verhaal ook maar.

Met vriendelijke groet.
R.

Anoniem
21-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



ik DURF niet naar een dokter (Verhaal 70)

Wat een herkenning hier!!! Ik ben geen gediagnosticeerde hypochonder, maar ik herken ontzettend veel van mezelf hier in. Maar met wel 1 groot verschil... ik DURF niet naar een dokter omdat ik dan ontzettend bang ben voor bevestiging dat het foute boel is.
Ik met vnl bang voor kanker. Ik heb in mijn hoofd allerlei soorten al gehad. Borst-, long-, eierstok en keelkanker. Voor die keel en eierstok ben ik bij de huisarts geweest. Met lood in mn schoenen. De huisarts kan mij dan dus ook gewoon geruststellen. Daar heb ik dan op zich geen twijfels over.

Vorige week dacht ik nog aan borstkanker. Allerlei steekjes in mijn borst. Nu voel ik beetje zeurende pijn vanuit mijn linker oksel naar beneden. Ik kan alleen maar denken; "Kanker! Zie je wel?!! Want die is niet iets normaals". Ik probeer of ik iets kan voelen. Als ik iets denk te voelen, check ik gelijk de andere kant. Daar voel ik hetzelfde. Zo probeer ik mezelf gerust te stellen. Tijdelijk....

Ik word echt zo ontzettend moe van die constante angst om kanker te hebben. Er is bij mij ook geen tussenweg. Het is in mijn hoofd 'ik heb kanker en ik ga dood'. Daar zit niks tussen. Dan denk ik al aan mijn uitvaart en hoe de kids het dan zonder mij moeten. Dan voel ik echt volle angst.

Ik ben blij om zoveel herkenning te lezen. Maar toch voel ik tegelijkertijd die angst. Die verdomde angst.... ik ben er zo ontzettend klaar mee....

Sterkte voor iedereen


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-01-2024

7
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb precies hetzelfde. Het beheerst mijn leven. Vooral in bed pieker ik me een ongeluk. Ik ben er ook helemaal klaar mee, maar ik denk niet dat ik er ooit af kom... Soms voel ik het zoals in het lied van Queen: "mama, I don't want to die, I sometimes wish I had never been born at all"


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb hetzelfde als jou.ik heb nu na een jaar eindelijk de stap gezet naar de dokter te gaan om te praten over mogelijke hulp. Mijn grootste angst is long en keelkanker. Nu ik dit typ word ik al nerveus. Elke dag als ik opsta voelt t meteen benauwd en hele dagen bezig het uit m'n hoofd te zetten. Het erge is dat ik zoveel mogelijk stil zit, want als ik beweeg en sneller ga ademen slaat de angst gelijk toe.
Het gekke is dat ik vd week bijvoorbeeld ineens iets voelde in m'n borst en ik ben een aantal dagen met borstkanker bezig geweest. Op die momenten denk ik niet eens meer aan m'n ademhaling.

Ik heb een jong kindje van 2 thuis en ben constant bang dat ik doodga voordat hij me zich kan herinneren. Ik durf me absoluut niet te laten checken omdat ik bang ben een doodsvonnis te krijgen, maar omdat ik niet ga ben ik weer bang dat ik veel te laat ben als er toch wat aan de hand is.
Ondertussen ben ik er zo veel mee bezig dat ik de kinderen afsnauw wanneer ze me storen terwijl ik steeds maar bezig ben met de ziektes m'n hoofd uit proberen te krijgen.

Het is nu 15 jaar geleden dat ik voor het eerst zo bang werd. Het komt en gaat, soms is het jaren weg. Ik heb ook het idee dat het misschien door anticonceptie komt bij mij. Door de hormonen kun je angstklachten krijgen, dus ik ben van plan de implanon die ik op dit moment heb te laten verwijderen en kijken hoe dat gaat.
In de jaren dat ik er geen last van heb trouwens blijf ik wel de gedachtes houden maar word ik niet meer bang. Dan wint het verstand van het gevoel.

Het is gewoon zo zonde van de tijd.


Heb(ben) jij(jullie) ook weinig sociale contacten?
Ik merk dat nu ik zonder werk zit het ook slechter gaat. Ik heb geen echte vriendinnen waar ik wat afleiding aan heb, ik zit altijd maar alleen met de kinderen. Een jaar geleden werkte ik nog wel een aantal dagen per week en ik merk dat ik toen sowieso al door het werk het beter van me af kon zetten.

Erica
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar , van de verschillende periodes waarin het beter gaat ( of in ieder geval het verstand wint) ik denk dat de hormonen er zeker mee te maken hebben , ik sta aan het begin van de overgang en alles wordt ook weer enorm versterkt . En bij mij is het ook alles of niets , kanker is ook meteen het einde en er zit niets tussen. Sociale contacten zijn er nog wel genoeg maar ik heb het er niet vaak over want de meeste mensen begrijpen het niet echt en kunnen ze gedachtengangen niet volgen. Het is heel eenzaam vind ik .

Yvon
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi allemaal,

Ik kom zomaar op dit forum terecht terwijl ik bezig ben met een onderzoek.

Nu ik dit lees wil ik ook graag mijn ervaring delen.

Zo ben ik ben ik jaren lang echt gebonden geweest aan de angst voor obesitas en suikerziekte. Zo dwangmatig bang dat het ook mijn leven beheerste. Ik stond op met deze angst en ging ermee slapen. Als iemand ook maar een kleine opmerking gaf over mijn eetpatroon kon ik mijzelf opnieuw uithongeren en dit ging van kwaad tot erger. Allemaal door die angst die ik maar niet kon vatten, vastgrijpen of weg kon sturen.

Ik werd er zo ontzettend moe van, tot stervens aan toe en ik wilde er zo graag vanaf, maar aan de andere kant gaf het mij een vorm van controle die mij het gevoel gaf mijn lichaam in de hand te houden, dus ik wilde er eigenlijk ook niet vanaf.
Ik had eigenlijk gewoon besloten dat deze angst maar ''bij mij hoorde'' en het werd een hele grote obsessie in mijn leven.

Deze angst werd zo echt en reëel voor mij dat ik het ook uit ging voeren. De angst om dik te worden was zo ontzettend groot dat het resulteerde in niet meer eten of uitkotsen wat ik wel at. Het ging steeds slechter en slechter en deze angst nam ook dwangmatigheden met zich mee.

Ik werd een wrak en wilde het leven eigenlijk niet meer.

Nu, twee jaar later, kan ik met alle zekerheid zeggen dat ik hier volledig van bevrijd ben. Waarvan ik dacht dat ik altijd aan gebonden zou blijven, werd ik losgemaakt. Vandaag de dag kan ik eten zonder zorgen en is de angst die mijn leven in de greep hield, compleet weg.

Ik heb van alles geprobeerd om het te stoppen, maar vanuit eigen kracht is het mij nooit gelukt.

Veel mensen nemen aanstoot aan wat ik vertel, maar ook al kan ik er maar 1 iemand een beetje mee bemoedigen, is het mij al genoeg. Voor mij is Jezus namelijk Degene geweest die mij echt echt heel vrijgemaakt van deze obsessie.

Ik weet hoe vreselijk het is om in angst te leven en wil jullie gewoonweg een Woord laten lezen dat jullie misschien mag bekrachtigen in deze strijd. Het is het Woord van God dat Hij als de Perfecte Vader die je nooit hebt gehad, tegen jou als Zijn geliefde schepsel, zegt:

''Want Ik, je Heer God,
grijp jou bij je hand.
Ik zeg tegen je:
Wees niet bang. Ik help je.'' - Jesaja 41:13

''Hij heeft Jezus gestuurd om mensen die een gebroken hart hebben, te genezen. Om gevangenen te vertellen dat ze vrij zijn. Om mensen die vastzitten, uit hun gevangenis te halen. '' -Jesaja 61:1-3

''Jij bent zo kostbaar in mijn ogen,
zo waardevol, en Ik houd zo veel van je
dat Ik de mensheid geef in ruil voor jou,
ja alle volken om jou te behouden.''
Jesaja 43:4

Liefs en kracht voor jullie allemaal in deze strijd.
Je bent geliefd. Vergeet dat nooit.


Juul
12-12-2023
Reactie:
Hoihoi, ik zit met een soortgelijke situatie… ik heb de symptomen voor borstkanker en durf hoe dan ook NIET naar de dokter te gaan.. ik ben jong en ik ben bang dat mijn hele leven straks op de kop staat aangezien ik direct uitga van het ergste… ik wil het voorkomen om dat te laten gebeuren en om slecht nieuws te horen… ook heb ik angste voor naalden, operaties andere onderzoeken etc en dat erbovenop maakt het voor mij dus heel lastig om tegen ook maar iemand te zeggen waar ik mee zit… heeft iemand tips/advies voor mij hoe ik dit niet meer hoef te hebben?

Eva
20-01-2024
Reactie:
Heel herkenbaar voor mij.Kost bakken energie

R.
21-01-2024

Jouw reactie:



Hypochondrie? (Verhaal 382)

Hoi allemaal,

Sind een aantal jaren heb ik last van angsten. Vooral het laatste jaar neemt de angst om ziek te worden toe. Ik functioneer nog redelijk, maar merk ook dat ik mij erg somber en steeds meer angstig begin te voelen. Dit is omdat ik echt iets voel. Het begon met vage klachten bij m’n ribben rechter kant. Ik ging net als velen veel en vaak googelen en dan kreeg ik een soort angstaanval. Zweten, warm worden en heel bang voor kanker. Ik ben continu bang dat ik kanker krijg. Geen idee waarom en hoe dit komt. Ik ben uiteraard met die klachten bij de huisarts geweest, dan verdwijnen de klachten even en daarna begint het weer elders in het lichaam. Pas sinds ik een echo heb gehad is de pijn definitief weg.

Daarna kreeg ik andere klachten in schouder etc. Hiervoor werd ik verwezen naar de fysio. Maar ik merk ook dat doorverwezen worden naar bijv. Fysio heel veel spanningen opleverde. Ik dacht dan: straks ontdekt de fysio wel dat er iets ergs is.

Sinds een maand heb ik vage keelklanken, heel laag in mijn keel. Meer de slokdarm/ luchtwegen. De huisarts wilde mij doorverwijzen naar haptonoom en zei: die kan de spanningen in je keel wegnemen (daar heb ik nu een maand al last van en straalt uit naar mijn linker oor). Ik ben gelijk bang voor kanker in luchtwegen of keel of ergens in dit gebied. Ik slaap er heel slecht door. De huisarts geeft aan dat het kan komen door stress en spanning, maar de klachten blijven. En het ene moment denk ik dat het inderdaad door spanning kan komen maar ik merk zelf niet dat ik iets aanspan in mijn keel. Dan slaan mijn gedachten dus over naar; het is toch kanker en de huisarts veegt het zo maar van tafel zonder onderzoek.
De huisarts zei: de haptonoom kan zo voelen waar spanning zit, het is goed om te gaan. Ik zei dat ik juist bang ben om te gaan, want als zij geen spanning voelt in mijn keel dan is het dus toch iets ernstigs. Ik ben dus bang om te gaan om bevestiging te krijgen dat ik ernstig ziek ben, terwijl het mogelijk toch spanning is. Ik haat mijn brein en mijn gedachtegang. Ik zou zo graag willen dat er een uit-knop is in mijn hoofd die even de gedachten stopt, want elke dag ben ik bang om spoedig dood te gaan en het is zeeer vermoeiend.

Ik ben alleenstaande moeder en altijd bang om mijn kind “alleen te laten” ondanks alles geregeld is mocht mij iets overkomen. Ik wil hem gewoon zien opgroeien en de angst dat dit niet kan maakt het leven zwaar. Toen ik klein was zei iemand ooit: jij wordt niet oud ik kan dat bij mensen zien. Ik geloof daar totaal niet in en ben daar veel te nuchter voor, maar toch spookt het in mijn hoofd.

In ieder geval heb ik momenteel veel last van lage keelklanken en ik voel ook echt pijn. En wanneer ik pijn voel vergroot dit mijn angst. En dit is nu al een maand lang.
Iemand tips of zelfde ervaringen dat er echt pijn wordt gevoelt en het niet alleen zo is dat ik bang ben ziek te worden maar dat de pijnklachten deze angst vergroten?


Anoniem
19-01-2024
laatste reactie: 21-01-2024

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Angst zorgt juist voor pijn en stress is heel erg gemeen hoor, je kunt daardoor alles voelen en zolang je in de circel blijft hangen met angst/stress zal het alleen maar toenemen. Niet gaan voeden maar gaan rusten en ademhalingsoefeningen doen desnoods (kan wel een heel poosje duren). Bij mij heeft het maanden geduurd voordat ik eindelijk wat rustiger werd en de verzuurde spieren die ik heb in heel mijn lichaam duurde minstens een half jaar (tenzij ik weer angst/stress heb) is het gelijk terug. Ik heb 2 jaar lang last van keelklachten gehad, globus gevoel, keelpijn en slikproblemen en ook last van de slokdarm en erge maagzuur. Mij werd verteld dat keel problemen door spanning komt vanuit de nekspieren. En dat klopt ook. Ik zou zeggen .. probeer te rusten, en nee het is dan niet na 1 dag goed rusten over.. dat kan maanden duren voordat er echt verbetering in komt. Oja, spanning op het middenrif kan ook rare pijntjes veroorzaken in de slokdarm/maag en borstkas. En angst en stress zorgt ervoor dat je dat deel (onbewust aanspant) en dus word het alsmaar erger. Ik zou zeggen, niks aan de hand, ga leuken dingen doen met je kindje :-) flink wat afleiding zoeken

Anoniem
20-01-2024
Reactie:
Een beetje een stomme tip misschien, maar het hielp mij door te leren welke pijn echte pijn was en welke mijn hoofd verzint. Ga op boksen bijvoorbeeld, leer om jezelf is situaties af te matten (in de sportschool bijvoorbeeld) op een liefdevolle goede manier leren wat pijn echt is en wanneer je hoofd er met je vandoor gaat. Succes!

Anoniem
20-01-2024
Reactie:
Wow wat herkenbaar jou verhaal. Het is net of ik mijn eigen verhaal lees.
Ik ben ook alleenstaande mama en ben ook altijd bang en angstig om ernstig ziek te zijn of te worden. bij elk pijntje en steekje denk ik dat ik ernstig ziek ben. Bang om dood te gaan, bang om mijn kind achter te moeten laten.
Ik ben vorige week toch maar naar de huisarts geweest omdat ik een opgezette klier in mijn hals heb al een poosje. Ik wilde elke keer niet naar de huisarts omdat ik zo'n angst heb voor wat ze gaan vinden of gaan zeggen. Toch maar gegaan de huisarts heeft gevoeld en gaf aan het niet verontrustend te vinden maar voor de zekerheid toch een echo te laten maken deze ( ondanks zijn woorden blijf ik ermee bezig bang dat hij het verkeerd heeft etc..) vanuit daar begin ik dan te zoeken op Google en dat maakt me helemaal gek..
Ik zelf heb deze angst gekregen door dat mijn moeder verkeerde diagnoses heeft gehad en uiteindelijk na de echte diagnose nog 2 dagen geleeft heeft. Dus mijn vertrouwen is op medisch gebied echt 0.
Ik heb hier therapie voor gehad en dat is een poosje goed gegaan maar sinds kort in volledige hevigheid weer terug is na dat ik mijn beste vriendin en vader binnen 12 dagen verloor aan Corona... wel fijn om alle ervaringen te lezen op deze site en dat ik zie dat ik hierin niet de enige ben.


J
21-01-2024

Jouw reactie:



hypochondrie (Verhaal 381)

Ik denk dat ik hypochondries aan het worden ben.
Ik heb een burn out achter de rug en ook tegelijkertijd een verwaarloosde depressie gehad van een aantal jaar en vanuit daar een soort angst stoornis ontwikkeld. nu heb ik regelmatig last van oog klachten en hoofdpijn die soms dagelijks terug komt en ik vroeg me eigenlijk af als dit bij hypochondrie zou kunnen horen? Ik sta altijd onder spanning, ik ben altijd alert en raak heel erg vlug van streek als ik bijv een hartoverslag heb of zoals nu, langdurige (spannings hoofdpijn) en denk soms dan echt dat het iets ergs is.. langzamerhand begin ik me dingen in te beelden, zo erg dat het soms echt lijkt

Anoniem
17-01-2024
laatste reactie: 18-01-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb zelf ook de ervaring dat ik symptomen juist ontwikkel omdat ik me er bewust van ben dat die horen bij ziektes die bij mij angsten oproepen, dus als antwoord op je vraag, dat denk ik zeker.

Nick
17-01-2024
Reactie:
Dit kan ook het gevolg zijn van de burnout/angstoornis. Ik zit er momenteel in en heb het ook. Elke pijntje maak je hele erge beelden bij en je geloof ze soms echt.

Lieke
18-01-2024

Jouw reactie:



Angst voor dood door nare ziektes - google is brandstof (Verhaal 17)

De angst heb ik al jaren (ben 25). Bij mij is de angst voor de dood door nare ziektes begonnen op mijn 8e. De moeder van een hele goede vriend van mij werd ziek en bleek kanker te hebben. Uitgezaaid en dus kansloos. Ze heeft nog een jaar geleefd. Heel bewust meegemaakt hoe bot en wreed deze ziekte is en dit botste volledig met mijn zorgeloze leven tot dan toe (ik had echt een zorgeloze jeugd).

Als kind vaak bang dat mijn moeder iets zou overkomen maar ook mijzelf. Denk aan een hartaanval of kanker. Of gewoon een plotselinge dood in de slaap. Cognitieve gedragstherapie gehad en voor groot deel van mijn leven 'genezen'. Sinds mijn 19e weer teruggekomen. Acne op mijn schouders en op google gezocht 'bultjes op mijn rug' en daaruit de diagnose voor mijzelf gesteld dat ik kanker had.

Ik ben nu 25 en ik merk dat de angst nog steeds potentieel in mijn hoofd zit. Als ik een naar verhaal hoor over kanker bijvoorbeeld dan betrek ik dat gelijk op mijzelf en zie ik alles helemaal voor mij: de gang naar de huisarts, de doorverwijzingen, de onzekerheid, het slechte nieuws van de oncoloog en de laatste maanden van mijn leven.

Afgelopen jaar een zware inzinking gehad na een buikgriep. Dit was natuurlijk darmkanker en ik kon het niet loslaten, paniekaanvallen en slapeloze nachten tot gevolg. Ook begon ik met mijn nieuwe baan (40 uur in de week) waardoor mijn lichaam volledig over de zeik raakte en allerlei klachten kreeg. In een maand tijd heb ik in mijn hoofd drie soorten kanker gehad, ALS / MS, nierfalen een hersenvliesontsteking en een hartaanval.

Google is de brandstof bij deze angst voor mij. Stop hier dan ook gelijk mee want als hypochonder zul je bij elke lichamelijke klacht wel een nare ziekte vinden (zelfs jeuk kan bij een dodelijke ziekte horen!). Hoe meer je ergens op let, hoe meer het opvalt. 'Normale' mensen negeren de gewaarwordingen die hypochonders als verschijnselen van een ernstige ziekte opvatten.


Hugo
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 16-01-2024

42
14
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hallo Hugo ik herken dit heel erg. Ik zit nu ook elke keer op Google. Mijn vriendin en moeder weten er van. Ik heb nu heel erg last van mijn ribben en ademhaling dus ja dan is het een longtumor. Gisteren had ik ook nog wat bloed in mijn slijm waarschijnlijk van mijn neus. Maar dan kan ik mij zelf wel voor de trein gooien. Zo bang ben ik dan. Elke keer kijk ik op Google ,en kom uit bij het zelfde dat is kanker.


Mark
> 2 jaar geleden
Reactie:

Herkenbaar


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:


Dit is zo herkenbaar.. ik heb precies dezelfde gedachtes. Bij begonnen vorig jaar mei en sindsdien is alles wat ik voel kanker. Ook zie ik mezelf dan in het ziekenhuis een vreselijke diagnose krijgen, precies zoals je hierboven verteld. Ik word zo verdrietig, ongelukkig en boos van mijn eigen gedachtes en ik zou zo graag willen dat ik al die gedachtes uit kan zetten. Ik vind het moeilijk te geloven dat er niks aan de hand is omdat ik bepaalde dingen echt wel voel! Het doet me goed om te lezen dat ik hier niet alleen in sta maar ik vind het tegelijkertijd erg vervelend voor jullie omdat ik weet hoe ontzetten rot je je kan voelen. Veel succes!


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Sterkte..... Ik begrijp je..

Simone
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo

Je verhaal van hierboven komt me heel bekend voor sinds kort.

In september last beginnen krijgen van slapeloze nachten en paniekaanvallen/angstaanvallen.

De familie & mijn vrouw zeggen dat alles in mijn hoofd zit, dat ik 'nog maar' 26 ben en er dus niets mis kan zijn met me.

Ik voel me niet begrepen en kan dus ook nergens heen om mijn verhaal te doen zonder dat ze me uitlachen. Ik heb last van pijn op de borst, veel slijmproductie en een benauwd gevoel in de keel. Zelf mijn huisarts zegt altijd dat er niets mis is omdat bloedonderzoekn normaal resultaat geven.

Toch voel ik dat er iets mis met me is en ik weet niet wat. Het drijft mijn mentale toestand tot het verste, ik raak er echt vermoeid van om te worstelen met mezelf en nergens waar ik heen kan. Constant denk ik aan erge ziektes die mijn laatste kunnen zijn zoals kankers, ALS, hartproblemen enz

Kan iemand me helpen?! Ik ben doodop en moe van te worstelen met mijn eigen gedachten en niet begrepen te worden

Sven
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mega Herkanbaar dit.
Eergisteren een "beet" van een vreemde hond gehad van een dakloze in een grote stad Milaan.
Geen bloed , geen wonden, dus gewoon een kneep.

Minuscule blauwe plek van de "impact" als je het al zo kan noemen.

Toch ben ik besmet met Rabiës, en ben ik al 2 dagen bang, ook al zegt mijn huisarts aan de telefoon; " geen wonden, geen punctie, maak je geen zorgen"

Daarbij is italie en west Europa Rabiës vrij...

Great stuff...

Tom
07-09-2022
Reactie:
Ik herken me zo in je verhaal. Ook van vroeger inderdaad.

Ik ben nu eigenlijk opzoek naar soort gelijke verhalen wat ik nu heb. Ik heb last van spanningshoofdpijn, gegoogeld natuurlijk voordat de dokter mij vertelde dat ik spanningshoofdpijn heb. Het kwam uit op een hersentumor. Ik blijf maar zoeken op symptomen en op een gegeven moment voel je vanalles wat je hebt gelezen en ga je aan jezelf twijfelen. Voel ik het wel of niet. Ben van de week nog een keer bij de huisarts geweest die mij wederom verteld heeft dat zij de symptomen niet herkend als een hersentumor en dat het gewoon spanning en angst is. Ik blijf het maar gewoon raar vinden wat spanning en angst met je lichaam kan doen.

Anna
25-12-2022
Reactie:
Heel erg herkenbaar. Nog tips ?

Daan
03-02-2023
Reactie:
Beste hopelijk lezer.
Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa
Lees minder

Charissa
22-02-2023
Reactie:
Al deze verhalen komen mij super bekend voor, heb zelf al anderhalf jaar last van extreme hypochondrie die voor mijn gevoel steeds erger wordt. Ik ga vijf keer per week naar de sportschool en word stukje bij beter sterker en vitaler. Het gekke hierbij is dat ik voor mijn gevoel steeds zwakker en zieker word. Ik moet mezelf continu bewijzen dat mijn gedachten nep zijn en dat ik gezond ben. Elke dag is het weer wat anders maar de ‘tumoren’ liggen wel erg op de voorgrond. Zoals ik al las was ALS ook al een bekende onder andere mensen. Ik kan daar nog bacteriële infectie, alzheimer, hersenbloeding en nog een paar ziektes die ik niet zal noemen. Soms was het zo erg dat als ik een psychische ziekte zag ik dit direct ik mijn brein gooide en het dus ook semi had (vaak was ik het na drie dagen vergeten en was het weer weg). Goede nieuws is dat ik laatst een soort ‘knop’ heb gevonden waarin ik mijzelf een soort heb herpakt en me weer ‘normaal’ voelde. Geen positieve gedachten die me zouden moeten geruststellen. Maar gedachten die klaar met het gezeik waren en gewoon wilden genieten. Ik ben er van overtuigd dat die knop er bij iedereen is. Hoewel de knop bij mij ook niet altijd even makkelijk te vinden is bij klachten, denk ik dat met tijd de angsten steeds minder worden.

Bas
24-03-2023
Reactie:
Herkenbaar ik ben ook telkens bang dat ik wat mankeert al vanaf mijn 14 jaar ben nu 64 vet vervelend je word er zo moe van soms gaat het wat beter zou er zo graag van afkomen pfffff

Lucy
07-06-2023
Reactie:
Hoezzo dacht je dat je ALS had

Rico
03-01-2024
Reactie:
Kan iedereen even een update geven hoe het gaat dat stelt mij gerust. Ik heb de zelfde symptomen. Ik stik steeds als ik net in slaap val

Rico
10-01-2024
Reactie:
Dit is zooooooooo herkenbaar. Voorheen nooit last van gehad en opeens sinds een paar maanden heb ik Kanker en dan ook echt alle versies van Hodgkin / Darm / Borst / slokdarm you name it en ik heb het en nu sinds een paar dagen bedenk ik me dat ik MS heb ook de hartaanvallen / infarcten / beroertes zijn hier de Revu gepasseerd. Het is zo vermoeiend want ik moet mezelf elke keer weerhouden om bij elke tintelde vinger / jeuk / hartkloppingen de huisarts te bellen omdat ik bang ben dat hij me weg zet als gek. Nu heb ik een afspraak voor de tintelende vingers en armen en voeten voor donderdag en die ga ik afzeggen, want ik ben van mening dat ik de angst niet moet voeden.

Lola
16-01-2024

Jouw reactie:



Moeder en hypochonder (Verhaal 378)

Sinds een aantal maanden heb ik vage onderbuikklachten; diarree, zeurende pijn rond mijn baarmoeder.. onregelmatige menstruatie.
Ik ben ermee naar de HA gegaan en ben in huilen uit gebarsten: ik denk dat ik eierstokkanker heb!!
HA heeft een echo ter plaatse gemaakt en kon behalve een cyste van 2.5 cm niets vinden. Drukte mij op het hart om me niet teveel zorgen te maken en gaf me, toen ik uiteraard fixeerde op die cyste, een doorverwijzing naar de gyn in het zkh.
Dat laat even op zich wachten en omdat ik gek wordt van angst. Overal pijnen voel en me de hele tijd aan het bedenken ben dat mijn jonge kinderen moeten leven zonder hun moeder heb ik zojuist voor meer dan vijfhonderd euro aan bloedtesten besteld bij een particulier lab.
Ik kind er verschrikkelijk onder…

Eva
14-01-2024
laatste reactie: 15-01-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Pff erg hé herkenbaar ik ben gewoon op slaap bijna niet
Bij alles denk ik dat ik dood ga

Ik ga nu in behandeling

Anoniem
15-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik ben doodsbang voor kanker (Verhaal 321)

Ik ben doodsbang voor kanker

Het is allemaal begonnen toen ik 18 was. Het was Corona en was opgesloten met mijn eigen gedacht. Toen had mijn oma ook net diagnose kanker gekregen en was mijn opa al eerder overleden aan kanker. Bij elke verandering van mijn lichaam denkik dat het zover is… ik heb ook heel snel opgezwollen lymfeklieren en dan ga ik van het ergste uit. Ik weet gewoon hoe erg het allemaal is om kanker te hebben en ik wil dit gewoon nooit meemaken. Voor elk symptoom ga ik bijna naar de dokter en zeggen ze dat het niks is.. toch heb ik veeeeel verhalen gelezen op Google dat de dokter er veel hebben naast gekeken en dat het dan te laat was. Dat is waar ik het meeste bang voor ben. Maar op 20 jaar kan ik ook niet steeds van elke lymfeklier een scan vragen of andere testen. Verder dan die lymfeklieren heb ik ook niks van andere symptomen, ze zijn ook beweegbaar en komen meestal na een huidinfectie maar toch is er iets in mijn hoofd dat steeds zegt dat het kanker is.

Anoniem
09-07-2023
laatste reactie: 12-01-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je bent gezond. Dokters hebben hiervoor geleerd; jij niet. Vertrouw daarop.
Tuurlijk lees je op Google slechte verhalen. Denk je dat alle juiste diagnoses (“je bent niet ziek”) op internet worden geplaatst? Het enorme aantal slechte verhalen dat jij hebt gelezen vormt een minuscuul deel van alle doktersbezoeken en diagnoses. Hou daaraan vast. Stop met googlen. Succes!!

Maro
12-01-2024

Jouw reactie:



Zweten door sertraline (Verhaal 333)

Vandaag neem ik dag 3 sertraline om mijn hypochondrie en paniekaanvallen onder controle te krijgen. Ze hadden me wel enkele bijwerkingen vermeld, maar nu ondervind ik de tweede nacht op rij zweten. Ik ben ook super moe, maar slaap niet vast. Ik wordt steeds wakker door onder andere het zweten.
Is dit normaal?

P.v.
27-07-2023
laatste reactie: 12-01-2024

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik neem het ook sedert januari, de eerste dagen zijn inderdaad best heftig. De bijwerkingen gaan geleidelijk aan weg , maar zweetaanvallen zijn herbegonnen sedert begin van de vakantie (door angst-paniek). Ik maak me ook wel nog zorgen over de diarree en daarvoor ga ik morgen dat de HA en volgende week bespreek ik met de psychiater.
Ik hoop het allerbeste voor jou.

anoniem
31-07-2023
Reactie:
Hallo, ik gebruik ook sertraline en ik zweet ook vaak in de nacht, dus denk dat het een bijwerking is. Hopelijk stelt dit je gerust.

Caro
16-10-2023
Reactie:
Hoi, ik heb een tijdje sertraline geslikt en ik had heel lang zweetaanvallen ‘s nachts! Het is inderdaad een bijwerking. Wel eentje waarvan je als hypochonder niet erg blij wordt… Na een tijdje stopte het maar het hield wel weken (op en af dan) aan.

Maro
12-01-2024

Jouw reactie:



Sinds ongeveer een maand allemaal rare klachten (Verhaal 297)

Hallo ik ben Romy en ben 21 jaar .
Ik heb nu sinds ongeveer een maand allemaal rare klachten. De dokter zegt dag het angst/hyperventilatie is. Maar ik blijf er maar mee in me hoofd zitten.
Het is allemaal begonnen met druk en steken bij mijn borst (dacht eerst dat het hartfalen waren) opeens kreeg ik hele erge tintelingen erbij in mijn arm. Toen ben ik Naar de huisartsenpost gegaan 1e doktersbezoek (die constateerde paniekaanval)
De klachten zijn toen ongeveer 10 dagen weggeweest.
Opeens kreeg ik weer een soort pijn in mijn arm en kwamen de tintelingen weer (dat heb ik ongeveer een week aangekeken tot de tintelingen zo erg werden dat het door heel mijn lichaam ging en zelfs last kreeg van een doof gevoel in mijn linker kant van mijn gezicht en mijn benen. Toen ben ik naar mijn eigen huisarts geweest en die zei dat het chronische hyperventilatie is. Zijn er mensen die dit herkennen?
Ik heb namelijk mijn symptomen ingetypt op Google en daar kwam in beeld dat ik MS kan hebben nu ben ik daar erg angstig voor..

Romy
20-04-2023
laatste reactie: 12-01-2024

1
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
En, hoe gaat het nu met je?
Ik heb ook last van tintelingen overal en doof aanvoelende voeten, gevoelssensaties en ben ook bang voor MS. Ik hoop dat het van de angst komt.. maar het wordt met de dag erger lijkt het wel. Benieuwd hoe het nu met jou gaat.

Sanne
06-09-2023
Reactie:
Hier hetzelfde.

Het begon met stramme en pijnlijke handen wat overging in brandende en tintelinde handen.
Ik maakte me nog geen zorgen..... plots ineens ook tintelingen en pijnlijke voeten okee overwerkt veel stress zal wel vermoeid zijn.
Heftige periode met partner geldzorgen dubbele diensten werken enz enz enz....
In 4 weken opbouw
Tintelingen nu door gehele lichaam. Armen en benen voelen zwaar en doof handen en voeten branden 1 kant aangezichtspijn. Migraine aanvallen. Gehele huid prikkelt wat komt en gaat alsof er beestjes overheen lopen.
Pijnlijke bilspieren met uitstralingen naar de kuiten die vaak erg strak aanvoelen ook hier tintelingen rondom stuitje.

Snel moe maar niet kunnen slapen.
In de nacht wel kunnen slapen.

Elke dag lijkt er wel iets nieuws bij te komen vitaminen waardes waren goed b12 kalium en magnesium.

Hoofd zit vol verward niet goed kunnen denken vertraagd.


Erg bang voor de ziekte ms als enz . Afspraak neuroloog staat.

Anoniem
24-09-2023
Reactie:
Beste Anoniem,

je klachten lijken erg op die ik ook heb. Bij mij is het ontstaan na langdurige angst klachten in combinatie met overbelasting in werkrooster. (langdurige) Angst kan hele rare symptomen geven.

Hoe gaat het nu met je?

Anton
13-10-2023
Reactie:
Beste anton.

Klachten zijn niet verandert heb inmiddels een emg onderzoek gehad en wacht op de uitslag.
Klachten zijn nog constant aanwezig met name de pijnlijke handen voeten en spieren. Tintelingen door gehele lijf. Hierbij is nog spier fasculatie door het gehele lichaam bijgekomen armen benen rug buik....
En wat krijg je er allemaal van... stress. 14-11 uitslag emg onderzoek.

Anoniem
12-11-2023
Reactie:
Hi Anoniem en rest,

hoe gaat het inmiddels met jullie? Ook hier veel herkenbare klachten. Ben heel benieuwd naar een update van je.

mvg
Nick

Nick
09-01-2024
Reactie:
Haai anton

Klachten leken te verminderen. Maar zijn sinds een week weeer volledig terug en lijkt nog erger dan de keer ervoor.

Emg was goed geen afwijkingen zichtbaar. 23 Jan nieuwe afspraak neuroloog. Wordt toch wel erg onzeker.

Verloop op de dag is wel erg wisselend zo bijna tot geen klachten dan ineens heel erg.
Het wisseld ook van handen naar boeten dan heupen dan knieen dan spieren.

Hoe is het met jou?

.
12-01-2024
Reactie:
Fijn dat de emg goed was, dat stelt wel al erg gerust toch?

Heb je de klachten nu recent weer opnieuw ontwikkeld agv stress denk je?

Waarvoor staat de nieuwe afspraak bij de neuroloog als ik vragen mag? Gewoon om te vernemen hoe de klachten zich sinds uitslag emg hebben ontwikkeld?

Nick
12-01-2024

Jouw reactie:



Tandpijn (Verhaal 364)

ik zit met een depressie en nu sinds korte tijd heb ik ineens last van tandpijn.dit is altijd als ik in slaap probeer te vallen.de eerste keer dacht ik dat er iets was met mijn tanden.het was hevige pijn bijna dat ik zou gaan wenen.het rare was dat na het juist nog maar inslikken van medicatie de pijn ineens verdwenen was.in de dag heb ik nooit last van tandpijn.en als ik wel tandpijn heb is het s nachts gepaard met spastische bewegingen in de benen.kan dit van stress zijn?

carelli lina
25-11-2023
laatste reactie: 07-01-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo
Ik heb ook tandpijn vooral als ik wil gaan slapen.
Door de stress klem ik mijn kaken onbewust zo strak op elkaar dat dat de pijn veroorzaakt.

MM
07-01-2024

Jouw reactie:



Welke medicatie werkt tegen hypochondrie? (Verhaal 372)

Hele dagen google op symptomen wordt er dood moe van
Hoe kan ik dit stoppen

Voel nu weer allemaal beestje onder me huid en soms overal druppels op me huid

Begin zo ondertussen gek te worden

Welke medicatie werkt tegen hypochondrie?

Roos
21-12-2023
laatste reactie: 04-01-2024

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Paroxetine
Mbt het voelen van 'druppels' op je lichaam kan ook komen door gevoeligheid van de eikenprocessierups, weet niet wanneer je dat had?

Anoniem
04-01-2024
Reactie:
Gister kom amper buiten dus zal wel weer een nieuwe zenuwen tik van me zijn

Roos
04-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Bij mij is alles begonnen tijdens de menopauze (Verhaal 367)

hoi, bij mij is alles begonnen tijdens de menopauze. angst om ziek te worden maat ook angst dat mijn kinderen en kleinkinderen kunnen ziek worden.
van zodra iemand een pijntje vernoemt, neem ik instant dr google erbij en daar lees je bij elk symptoom dat het wel kanker of iets anders kan zijn. *ik voel me moe en futloos en continu met een zekere angst over mij. ik wil er niet teveel over praten want ik merk dat mijn dochter ook dit probleem heeft.
ik denk ook heel vaak aan dood gaan want ik ben 57 en ik kom stilaan in mijn laatste fase. nog iemand met deze gevoelens ?

Nad
11-12-2023
laatste reactie: 31-12-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben er 58 en als men kinderen iets hebben denk ik ook steeds direct het ergste, en net zoals jij zoek ik dan alles op en daarna voel je u nog minder op gemak. Dit is triest en weet wat je voelt

Anoniem
25-12-2023
Reactie:
Het is alsof ik mezelf hoor..ik heb precies hetzelfde, word er echt wel eens heel verdrietig van..

Anoniem
31-12-2023

Jouw reactie:



Last van stress die ik niet zelf ervaar (Verhaal 363)

Hi allemaal,

Ik heb last van stress die ik niet zelf ervaar. Maar mijn lichaam geeft allerlei signalen af dat het gestresst is. Het begon op mijn eerste werkdag bij mijn vorige baan, wat de start was van mijn carrière in mijn droombranche. Dat voelde gek, want ik had eindelijk bereikt wat ik wilde en mijn lichaam stribbelde dus tegen.

De klachten toen waren bloedend tandvlees, wekelijks koorts, oververmoeidheid, haaruitval en bacteriële vaginose. De eerste drie zijn inmiddels weg, maar die laatste twee (die ik nu net het ergste vind) zijn er nog en ik kom er niet vanaf.

Inmiddels ben ik al twee keer in therapie geweest, wat er wel voor heeft gezorgd dat mijn bacteriële vaginose is veranderd van een visachtige geur naar een minder sterke zuurdere geur. Maar weg is het niet. Ook heb ik vooral in de begin fase kuren gekregen van de dokter, die slaan kort aan en daarna komt het terug. Voor mijn haar heb ik al zo'n beetje elk product gebruikt, specialisten bezocht, vitamines geslikt etc. Het wordt wel langer, maar ik denk dat ik 30% kwijt ben en ik zie er niets voor terugkomen. Of het nog uit blijft vallen kan ik niet goed zien.

Binnenkort start ik een onderzoek met orthomoleculaire geneeskunde om te zien of ik stoffen tekort kom, maar voor beide situaties geldt dat er een blokkade zit in mijn lijf die (waarschijnlijk) mentaal veroorzaakt. Daarom heeft het ook geen zin om allerlei dure behandelingen te doen die zich enkel op het fysieke richten.

Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die last hebben van lichamelijke signalen zonder op een bewuste manier mentaal problemen te hebben.

Na 2,5 jaar ben ik echt radeloos en ik ben bang dat een heftige trigger achter zit.

Janneke
21-11-2023
laatste reactie: 31-12-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Janneke.

Wat ontzettend vervelend dat je zoveel klachten ervaart, maar het vervolgens niet voelt in je lichaam. Als je niet bewust bent waar het probleem zit, kan je het ook moeilijk veranderen.

Ik weet uit ervaring (ik ben stresstherapeut) dat er heel veel mensen zijn die de stress niet voelen of niet ervaren als stress.

Als je lichaam stress ervaart (dit wordt bijna altijd veroorzaakt door je gedachten) wordt er cortisol (stresshormoon) aangemaakt. Dit is een noodhormoon, bedoelt om je te helpen vechten of vluchten in een noodsituatie. Zodra er cortisol in je bloed zit, gaat je lichaam daar direct mee aan de slag, het krijgt voorrang op alle ander processen in je lichaam. Dit is niet erg voor een paar uur, maar je begrijpt dat als je dag en nacht cortisol aanmaakt, er een hoop processen niet de nodige aandacht krijgen en hierdoor ontstaan dus allerlei klachten.

Belangrijk dus om je stress te verminderen. Mijn advies zou zijn om aan de slag te gaan met je ademhaling en een goede ademcoach te zoeken. Eéntje met veel kennis over de ademhaling. Met de ademhaling kan je je autonome zenuwstelsel direct beïnvloeden en met de juiste beïnvloeding daalt de aanmaak van cortisol en daarmee je stressniveau. Het mooie van de ademhaling is, dat je het altijd bij je hebt en het dus ook altijd en overal kunt gebruiken. De ademhaling (transformational breath) wordt ook vaak gebruikt om blokkades op te heffen of vastzittende trauma's te verwerken.

Ik wens je veel sterkte met je klachten. Weet dat je weer uit deze ellende kunt komen met de juiste hulp! Blijf geloven en zoeken naar de juiste hulp.

Nicolette
31-12-2023

Jouw reactie:



Snel moe maar niet kunnen slapen (Verhaal 353)

Het begon met stramme en pijnlijke handen wat overging in brandende en tintelinde handen.
Ik maakte me nog geen zorgen..... plots ineens ook tintelingen en pijnlijke voeten okee overwerkt veel stress zal wel vermoeid zijn.
Heftige periode met partner geldzorgen dubbele diensten werken enz enz enz....
In 4 weken opbouw
Tintelingen nu door gehele lichaam. Armen en benen voelen zwaar en doof handen en voeten branden 1 kant aangezichtspijn. Migraine aanvallen. Gehele huid prikkelt wat komt en gaat alsof er beestjes overheen lopen.
Soms voelen lichaamsdelen aan alsof ze koken geen verkleuring te zien van de huid.
Pijnlijke bilspieren met uitstralingen naar de kuiten die vaak erg strak aanvoelen ook hier tintelingen rondom stuitje.
Nek volledig gespannen.
Snel moe maar niet kunnen slapen.
In de nacht wel kunnen slapen maar vermoeid wakker worden.



Elke dag lijkt er wel iets nieuws bij te komen vitaminen waardes waren goed b12 kalium en magnesium.

Hoofd zit vol verward niet goed kunnen denken vertraagd.


Erg bang voor de ziekte ms als enz . Afspraak neuroloog staat maar dit doet nog vrij lang ondertussen blijf ik piekeren en malen over de gevolgen en ziekte zoals ms... wat als ik dit heb...wat voor kwaliteit van leven heb ik dan ivm de constante achteruitgang.

Na hart operatie paniekstoornis ontwikkeld met de bijkomende hyperventilatie. Nu niet het idee dat ik aan het hyperventileren ben dan zakken de klachten weg. Dit is blijvend en 24/7 aanwezig

S
24-09-2023
laatste reactie: 31-12-2023

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Anoniem, (verhaal 354)

ik heb ongeveer dezelfde klachten als je beschrijft. Bij mij zijn ze gekomen na langdurig angst klachten en overbelasting op werk.
Ben erg benieuwd hoe het nu met je gaat.

Thanks

Anton
13-10-2023
Reactie:
Helaas herken ik me ook in jou verhaal

Nu twee dove armen gek wordt ik er van
Voel je je al iets beter ?

Esra
23-12-2023
Reactie:
Zelfde ervaringen hier, bijzonder genoeg bijna exact hoe je het zelf omschrijft: strak aangespannen bilspieren (maar ook op andere plekken), tintelingen in voet en rondom stuitje, stijf gevoel / moeite met bewegen,snachts vaak slapende onderarm/hand, meer zweten dan normaal en spiertrekkingen over hele lijf. Ik heb al een neuroloog gezien en die heeft gesteld dat er geen sprake is van neurologische afwijkingen maar blijf toch ongerust. Wel fijn om verhalen te lezen van mensen met dezelfde ervaringen.

Nick
31-12-2023

Jouw reactie:



Je bent daar dagelijks mee bezig (Verhaal 376)

Ik heb last van angststoornis (ziektevrees).je bent daar dagelijks mee bezig
Is er iemand die dit ook hebt .mijn klachten zijn beven koude rillingen en
Kortademigheid ((hiperventielatie)
De huisarts zegt dat ik gezond bent.
Graag een reactie.

Hannie
25-12-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Hypochondrie of angst (Verhaal 365)

Ik weet niet of ik Hypochondrie heb of angst Zoals ik ben echt ziek. Al 8 weken ik heb verkeerde injecties gehad voor wat de Orthopeed zei Een beginnende versleten heup.Maar omdat de injecties maakte het zo erg dat ik niet meer kon lopen Dat maakt je bang nu belde hij en zei Js ik dacht dat de pijn van je heup.afkwam maar ik denk.dat het een beknelde Zenuw in je rug in je rug met uitstraling naar je been Ik heb echt zoveel pijn .En hij had het over een MRI scan maar ik durf niet in zo'n smalle ruimte Ik ben altijd bang om iets ergst te hebben Maar nu heb ik sinds maandag ook nog corona en dat terwijl.ik.al 2 maanden niet op straat ben geweest Maar helaas mijn dochter heeft het ook.En die was hier geweest Masr zoals nu heb ik een naar gevoel.in mijn oksel.en dan ben.ik bang. Ik.woon sinds ander half jaar alleen mijn man woont in een verzorgingshuis En daar kan ik ook niet naar toe Ik.vraag me af of dit een vorm.van Hypochondrie Kan iemand mij dat zeggen

Maria
08-12-2023
laatste reactie: 23-12-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Maria, je verhaal klinkt wel bekend hoor. Hypochondrie is angst voor ziektes dus het kan best zijn dat je dit hebt. Angst is zo herkenbaar en daarbij vaak ook somberheid. Ikzelf heb het al jaren maar het komt en het gaat bij mij. Als ik lichamelijk iets ervaar en kan er geen reden voor vinden dan wordt ik al angstig en somber. Wat betreft jouw corona, dat heerst weer meer en is dus niet raar, zeker niet als je dochter het heeft en bij je op visite is geweest. Probeer rustig te blijven en eventueel wat hulp te zoeken hier voor, maar het blijft een rottig iets. Je bent in ieder geval niet alleen. En als je rust wilt voor je oksel dan miscchien toch die MRI doen?

Jozef
23-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Door de hypochondrie zie en voel ik alles, maar echt alles (Verhaal 373)

net zoals meerdere van jullie heb ik een ergere vorm van hypochondrie.
elke dag opstaan met angst om ernstig ziek te zijn/worden is iets wat ik niemand toe wens.
Elke ochtend opstaan met een nieuw opgemerkt plekje/bobbeltje/vlekje, noem het maar op.
door de hypochondrie zie en voel ik alles, maar echt alles.
google is daarom ook of mijn beste vriend om bevestiging te krijgen dat mijn klachten niet erg zijn, of het is de grootste nachtmerrie omdat je de ergste ziektes voorbij ziet komen.
natuurlijk is google niet de oplossing, en meestal zijn je klachten een opstapeling van spanning en stress door je ziektevrees, maar vertel dit maar eens aan iemand met hypochondrie😅
Weet dat jullie niet alleen zijn of de enige zijn die met dit soort dingen struggeld, en het mag er ook zijn.
voor de mensen die hier wat aan hebben, je kan bij je huisarts aangeven dat je een praktijkondersteuner nodig hebt voor je klachten, hier kan je een gratis programma volgen die je alles uitlegt en handvatten geeft om weer geip te krijgen op die vreselijke irritante ziektevrees😅
Ik hoop dat ik door mijn verhaal mensen heb kunnen steunen en weet dat je er niet alleen voor staat! 💪🏻

Anoniem
21-12-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



De spiertrekkingen voel ik vooral in rust (Verhaal 369)

Hoi allen,

Ik ben Peet en 29 jaar. Ik kamp al een jaar of tien met angststoornissen/hypochondrie. Als ik ook maar iets voel in mijn lichaam, maak ik me zorgen en denk ik dat ik een erge ziekte heb.

Ik heb nu een aantal weken last van spiertrekkingen. Vooral in mijn benen, maar ook op andere plekken en ik heb soms ook een trekkend ooglid. Ik ben, net als jullie, gaan Googelen en dat had ik beter niet kunnen doen. Sindsdien ben ik ervan overtuigd dat ik ALS heb. Ik struin alle sites af over informatie daarover en hoe meer je erover leest, hoe meer ik alle symptomen naar mezelf ga betrekken. Ik raak er daardoor van overtuigd dat ik het heb.

Natuurlijk lees ik ook dat de ziekte zeer zeldzaam is en dat het vooral mensen van 50+ zijn die het 'krijgen', maar toch. Gerustgesteld ben ik zeker niet. Ik kan er alleen maar aan denken en heb het gevoel dat het erger wordt en dat het nooit meer goedkomt.

De spiertrekkingen voel ik vooral in rust, bij afleiding zoals bewegen dan heb ik ze niet door of ze zijn er niet. Het is allemaal heel vervelend, hoop dat het snel beter wordt.

Sterkte allemaal, en benieuwd naar jullie verhalen.

Peet

Peet
14-12-2023
laatste reactie: 20-12-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde gehad. Ik kamp nu ook al ongeveer 6 jaar met angsten. Ik heb ook een periode gehad met dezelfde symptomen. Uiteindelijk ook meerdere testen gehad en er was niks te vinden. Waarschijnlijk heeft de stress toch de spiertrekkingen bij mij getriggerd. Nu heb ik daar geen last meer van.
Ik heb nog wel steeds angsten. Vooral ook kanker en toen dus ook ALS. Ik probeer echt niet meer te googlen. Inmiddels heb jj een huisarts die weet hoe het in mijn hoofd werkt en waar ik met de stomste vragen terecht kan. Ook heb ik geleerd wanneer de angsten erger worden. Bv vlak voor de menstruatie en wanneer ik te weinig slaap heb gehad in een periode. Vaak kan ik dan de angsten onder controle krijgen met een lichte doses alprazolam. Ik denk dat ik er nooit meer helemaal vanaf kom, maar vertrouwen hebben in artsen scheelt ook. Deze mensen maken zeker ook weleens fouten, maar over het algemeen weten zij waar ze over praten. Jarenlange studies gehad. Ik hoop dat je de angst snel los kan laten en dat daarmee de spiertrekkingen ook over gaan.

Naomi
20-12-2023

Jouw reactie:



Moedervlekje (Verhaal 371)

Ik heb een tijdje geleden nieuwe moedervlekken ontdekt op mijn buik, 1 daarvan heb ik weggekrabt en een klein letseltje aan overgehouden. Nu heb ik vanalles en obsessief zitten googlen dat moedervlekken kwaadaardig kunnen zijn en deze nu niet beordeeld kan worden omdat ik deze heb weggekrabt. Geen enkele arts kan mij gerust stellen, ik kan het plekje weghalen bij een plastische chirurg en ze zou deze opsturen voor onderzoek en nu heb ik op google gevonden dat zo’n onderzoeken ook afwijkend kunnen zijn. Ik denk dan dat deze onderzoeken niet betrouwbaar zijn. Ik weet niet hoe ik nog gerustgesteld kan worden, mijn hoofd staat op ontploffen met allemaal rampscenarios. Bang dat ik later uitzaaiingen zal hebben van het moedervlekje dat ik heb weggekrabt, het overheerst gewoonweg mijn dagelijkse leven. Constant angst en daarbij ben ik ook nog 7 maanden zwanger… is dit hypochondrie of een angstoornis ik weet het niet meer

Sia
17-12-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Het wordt alleen maar erger (Verhaal 370)

Ik ben al jaren hypochondrisch, maar afgelopen jaar heb ik enorm veel spanningen gehad. Het wordt alleen maar erger. En nu moet ik voor een cyste op mijn schildklier een punctie laten afnemen. Ik ben continu slecht nieuwsgesprekken aan het afspelen in mijn hoofd, ik zie geen licht meer. Ik heb zo'n donker en bedrukt gevoel.. Ik weet niet hoe ik deze dagen moet doorkomen. De angst op kanker is zo enorm aanwezig, de angst bekneld mij in alles en heeft me in zijn greep. Niets helpt..
En er zijn verhalen dat het goed is, maar ook dat het niet goed is. Maar elk verhaal is niet mijn verhaal. Mijn gevoel spreekt boekdelen..

Anoniem
16-12-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Het is misschien eigenwijs, maar ik zie het somber in. (Verhaal 368)

Hey hoi,

Ik ben 25, heb in mijn leven helaas heel veel ziekte van familie mee gemaakt, ik denk dan ook dat dit de oorzaak is.

Op het moment ben ik werkloos door faillissement, het was zwaar werk en vind het wel even fijn om mijn lichaam wat rust te gunnen.
Hierdoor ben ik veel thuis, mijn man werkt fulltime dus ben ik veel alleen.
Alleen nu begin ik te merken dat ik weer heel bang word.
Dit heb ik al een keer eerder gehad een langere periode, toen is het even weer goed gegaan en nu is het 2x zo erg.

Ik ben erg bang voor kanker, een hersenbloeding of een hartaanval.

Ik weet dat er niks aan de hand is met mij, en dat zeg ik ook altijd tegen mijzelf.
Maar toch.....

Bezoek aan de dokter: ooit kom je hier en dan heb je misschien wel gelijk, maar dat is dan over 50 jaar. Je bent nog zo jong. Het is zeer onwaarschijnlijk.

Maar nog blijft er in m'n hoofd rond hangen "zal je net zien"

Ik weet niet waarom specifiek die 3, ik heb helemaal geen klachten.

Maar ik zit dus altijd te zoeken naar klachten als ik op bed lig, of als ik alleen ben.
En uiteraard komt google er ook bij.

Dit is vaak uitgelopen in paniekaanvallen.

Ik was operator in 5 ploegen, ik deed productie van glasvezel, niet de kabels, maar echt glasvezel.
Hierdoor kon je glassplinters krijgen. Sowieso elke dag wel 2 of 3.
Maar dus ook in je polsen, ik heb een paniekaanval gehad omdat ik bang was dat er misschien een glassplinter in m'n bloedbaan terecht zou komen via m'n slagader.

Ook ben ik bang dat mijn man wat overkomt.
Stikken, of een auto-ongeluk.

Soms ben ik wat paranoïde, als ik nachtdienst had dan moest hij de deur opslot, we wonen in een rustig dorp, in een straat waar ik ben opgegroeid.
Ik ben bang dat iemand misschien inbreekt en hem vermoord.
Of dat m'n hondjes vergiftigd worden als ze achter het huis zijn.
Of dat ze stikken.

Ik voel me de laatste tijd erg zenuwachtig waardoor ik steken krijg, hierdoor word "hartaanval" meteen getriggerd waardoor de angst van derest ook terug keert.
Bultjes zoeken, hartslag controleren.

Ik word er helemaal schijtziek van.
Over een x aantal jaar word ik misschien echt ziek, en sla ik mezelf voor mijn hoofd dat ik mezelf zo gek gemaakt heb.

Ik heb meerdere malen hulp gehad, voor verschillende dingen, dit heeft helaas niks gedaan voor mij, waardoor ik er van af zie ook hulp voor dit te vragen.
Medicatie vind ik ook dood eng dus mij niet gezien. Ook al weet ik dat dit mij misschien kan helpen.

Het is misschien eigenwijs, maar ik zie het somber in.
Ik hoop volgende maand weer aan het werk te gaan en beginnen met de opleiding voor Vapro zodat ik iets anders heb waar ik me druk om kan maken.

Noorrr
12-12-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Geen idee of ik überhaupt wat heb (Verhaal 360)

Hi all,
Best fijn om een forum te vinden met "soort genoten". Ik ben periodes bezig met leven of dood als sinds jongs af aan. Soms denk ik er totaal niet aan en dan weken lang weer wel. Ik leef over het algemeen erg gezond, omdat ik dit simpelweg fijn vind.

Ik heb nu al 3 weken last van mijn benen zonder echte inspanning. Omdat ik veel sport vind ik dit erg raar. Soms trekt het door naar mijn voeten en in mijn vingers voel ik soms ook de soort pijn. Het is niet echt pijn maar meer een doffe pijn. Ik heb al bloed laten prikken en alles is goed. Ik moet misschien wel naar de sportarts, maar hierover heb ik contact met mijn huisarts. Ik heb eigenlijk alle ziektes die je kan verzinnen volgens google en wordt er gek van. Het enige wat me gerust stelt is dat mijn bloedwaarden goed zijn. Toch vind ik het erg lastig omdat ik er dus niks aan kan koppelen en de huisartsen vinden het ook raar.

Anyway weet ik nou niet zeker of mijn angst dit veroorzaakt of dat ik simpelweg echt last heb van mijn benen. Vind dit zo moeilijk te bepalen.

Anoniem
07-11-2023
laatste reactie: 11-12-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit kan precies mijn verhaal wezen! Ook al heel.lang last van,het vreemde is als ik er niet aan denk zoals afleiding ik het niet eens voel maar zodra ik savonds op de bank zit komt het opzetten,daardoor raak ik gespannen zodat het alleen maar versterkt...heb het ook in m'n vingers..denk zeker dat het stress is! Gewoon onbewust een verkeerde gespannen houding tis erg vervelend maar denk toch dat het niks ernstigs is komt allemaal goed!

Anoniem
11-12-2023

Jouw reactie:



Ziekteangst (Verhaal 350)

Hoi Allemaal, Na regelmatig dingen lezen op dit forum wil ik nu graag mijn verhaal ook delen. Ik kamp al jaren met een ziekteangst en herken heel veel in jullie verhalen. Wanneer het begonnen is durf ik niet precies te zeggen maar al sinds mijn puberteit schat ik in. Ik ben nu voor de 2e keer in therapie en heb het bijna afgerond maar merk gewoon dat dit iets is wat nooit over zal gaan en waar ik mee moet leren leven . Ik heb geleerd hoe ik moet relativeren en dingen los moet laten en soms lukt dat maar vaak ook niet. Voor corona kon ik goed omgaan met de angst en toen kwam corona en kwam het dus heel hard terug. Ik heb in 2021 een cyste op mn eierstok gehad van 30 cm en 3.5 liter vocht die 3x om z'n as heen is gedraaid wat heel veel pijn gaf . Op het moment van pijn mocht ik door corona niet langskomen bij de huisarts maar hij schreef me zakjes voor om mn ontlasting dunner te maken want aan de telefoon zag de assistente natuurlijk dat daar het probleem zat( ik heb mede door dit ook weinig vertrouwen in artsen) Uiteindelijk na 3 dagen pijn en niet meer kunnen lopen mocht ik toch langskomen en waren mn ontstekingswaarde heel hoog dus kwam ik op de spoed terecht naja onderzoeken en scan gehad en toen dus de cyste gevonden. Er werd mij telefonisch verteld dat mn bloeduitslagen tumormarkers bevatten dus mn angst was heel er groot want ja ik heb geen idee wat dat inhield en Google is niet je beste vriend wat dat betreft. 3 weken later volgde een open buik operatie en is alles verwijderd en uit de onderzoeken bleek allea goedaardig gelukkig. Sindsdien stond mn hoofd niet meer stil en de gedachtes maken me continu gek. Elk pijntje vlekje bultje vertrouw ik niet. Ik heb zoals velen van jullie beschrijven maagklachten en het gevoel dat er iets in je keel zit ook maar daar is 3x naar gekeken en dat zijn slijmvliezen die beschadigd zijn bij mij door het maagzuur. Ook duizelig ben ik heel vaak en merk dat het erger word als ik gespannen ben of als het ergens druk is . Ik slik momenteel omeprazol voor de maag en heb door de angst en stress ook een hoge bloeddruk waar ik medicatie voor slik en als klap op de vuurpijl haf ik ook nog bloedarmoede . Het verhaal word heel lang dus ga er zo een eind aan malen hahaha maar door jullie weet ik dat ik niet alleen ben met deze gevoelens dus hoop dat jullie ook wat herkennen in mijn verhaal. Op dit moment heb ik schouder en nek klachten en na een verhaal op Facebook gelezen te hebben word ik helemaal gek en voel ik er de hele dag aan omdat ik bang ben dat het K is zo vermoeiend want ergens weet ik wel dat het in mn hoofd zit maar dan komt het duiveltje weer met wat als .... en misschien is het volgende week wel weer een andere klacht dat gedachte beheerst. Het houd niet op niet vanzelf zucht....

SSister
15-09-2023
laatste reactie: 10-12-2023

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Toevallig delen we (deze week) dezelfde klachten, continue nek en schouderpijn.
Het rationele in mij zegt: stress, het duiveltje in mij zegt uitzaaiingen in de ruggenwervel. Elke dag angst voor de dood is opnieuw een dag gestorven

Lennart
08-12-2023
Reactie:
Ik ben helemaal.panisch als ik.wat voel. Zoals nu ik heb al weken pijn in mijn heup.en been Dat is geen ingebeelde pijn is echt heel erg geweest Maar nu gaat het daar weer iets van verbeteren .Maar vandaag heb ik voor het eerst wat meer gegeten. Want ik leefde op water en thee en af en toe een stukje brood Omdat ik zoveel.pijn had Maar nu dus weer wat warms gegeten en kreeg daarna een naar gevoel.precies tussen mijn borsten En ja dan word iik bang Want een ander mens zou zeggen he naar gevoel.en er amper op.letten Maar ik.raak in paniek.En voel het dan dubbel.ik ben dan zo bang Mijn hartslag is prima was net 66 en mijn bloeddruk.was 115/64 dus dat is een prima uitslag En toch blijft de angst Ik ben echt denk.ik.een Hypochonder

Maria
10-12-2023

Jouw reactie:



Ik ben bang (Verhaal 366)

Ik ben bang En misschien is het niks Maar ik ben echt al 8 weken thuis met pijn in mijn been en heup En na 2 injecties in mijnheup.waar ik.helemaal niet meer kon lopen Waren een verschrikking Nu gaat het een beetje beter Maar ben ik deze week.ook positief op corona dus ook nog daarbij Ik heb dus dagen bijna niets gegeten.een paar dagen Envanavond voor het eerst weer wat gegeten En nu heb ik de hele avond al.pijn in het kuiltje tussen mijn borsten En moest ook naar het toilet gauw gaan Terwijl ik al weken niet kon en nu sinds een dag of drie ging dat beter Maar de angst die ik heb sinds al weer een paar weken.Ik ben constant aan.het denken dat ik dood ga ergens aan Ik ben alleen omdat mijn man in een verzorgingshuis woont Mssr ik heb mijn kinderen en twee kleindochters wie me alles zijn Masr ik kan sinds dagen alleen maar huilen Ook omdat ik normaal gesproken mijn huisversier voor kerst Kan ik nu niets door wat ik meemaak inijn rug Ja misschien ben ik een hypocronder en.hoe kom.ik daar van af Want zo.leven is niet prettig

Maria
10-12-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Begonnen toen ik vage keelklachten kreeg (Verhaal 357)

Hallo allemaal,
Ik wil graag ook m’n verhaal delen, hopelijk trigger ik er niemand mee. Ik denk dat ik ook hypochonder ben want elke keer als er lichamelijk iets met mij aan de hand is ga ik van het ergste uit (kanker, hartfalen, diabetes enz) en krijg ik paniek aanvallen. Het is vijf jaar geleden begonnen toen ik vage keelklachten kreeg en opgezette lymfeklieren, ha dacht aan stress, moest het afwachten. Maar het ging niet over en was ook vaak heel moe. Dus ik weer naar de ha en moest een echo van mn hals en lymfeklieren laten maken, en toen hadden ze een afwijking aan mn schildklier gevonden, toen kreeg ik voor het eerst een paniek aanval waar de arts bij was en schaamde mij enorm, hij gaf mij zakdoekjes en zei er voor de rest niets over alleen sterkte. Later moesten er allerlei onderzoeken gedaan worden oa schildklier punctie met een naald dat deed heel veel pijn toen kreeg ik weer een paniek aanval. Uitslag was ziekte van hashimoto dat is een auto immuun ziekte. Is niet ernstig alleen vervelend. Dus kon ik dat van mij afzetten. Maar nu de laatste maanden heb ik steeds terugkerende blaas ontstekingen en ze kunnen nog geen oorzaak vinden en er worden ook niet altijd bacteriën gevonden maar wel witte bloedcellen dus nu heb ik het weer dat ik mij heel druk maak om blaas kanker, endometriose, onvruchtbaarheid etc. Kan iemand mij helpen, herkent iemand deze klachten? Want word soms gek door de angst.

Caro
16-10-2023
laatste reactie: 04-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo.
Ik ben Hannie ook Hashimoto patiënte.
Je kunt veel onstekking krijgen van Hashimoto. Ook angst.paniek.pijn ezv ezv.
Zoek naar schildklier SON.INFORMATIE.
HEEL VEEL STERKTE.
GR HANNIE

Hannie
04-12-2023
Reactie:
Jou angst komt vanuit die schildklier is heel normaal

Anoniem
04-12-2023

Jouw reactie:



Durf niet nog eens de HA te bellen. (Verhaal 341)

Beste lezers,

Allereerst wauw wat is dit forum fijn. Ik voel me zo alleen op de wereld. Elke dag angst.. momenteel ben ik bang voor een hersentumor. Durf niet nog eens de HA te bellen.

Ten tweede

Ik lees veel verhalen van mensen die veel dezelfde klachten hebben. Trillingen, spierkrampen, spasmes, hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, nekpijn..

Ik heb nog niks gelezen over het gevoel dat je iets niet meer goed kan voelen met 1 arm (wat wel zo is maar dat zit dan in mn hoofd), tintelingen in mn mond/ lippen, vlekjes zien (vooral bij fel licht), niet meer echt kunnen scherpstellen met je ogen, vooral veraf (?), beetje pijn bij kijken, hoofpijn wat voelt alsof je hersenen exploderen, stekende hoofdpijn, tinteling op hoofdhuid, …

Is dit iets wat mensen herkennen??

Babs
17-08-2023
laatste reactie: 02-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo, ik herken je klachten niet. Maar wel dat je niet de HA durft te bellen. In mijn gedachte ben ik dan al mijn begrafenis aan het regelen. Momenteel denk ik weer dat ik borstkanker heb, de Ha bellen durf ik ook niet. Veel te bang dat dit bevestigd zou worden. Wat een vreselijke mindfuck is dit echt.

Hypo
01-09-2023
Reactie:
Stop met googelen en ga naar buiten. Neem een massage, probeer ademhaling oefeningen te doen

Michael
02-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik durf geen arts te bezoeken (Verhaal 20)

Dag allemaal, verbazingwekkend knap van jullie dat jullie naar de huisarts gaan, foto's laten maken, bloedonderzoek laten doen. Dat maakt mij nu juist zo bang en dat betekent dat ik geen arts bezoek. Ook ik heb net als jullie hypochondrie. Onstaan tijdens de opleiding voor verpleegkundige-A. Inmiddels ben ik 60 jaar. Heb 5 kinderen mogen krijgen en 12 kleinkinderen. De jonge mensen die op deze site hun verhaal toevoegen kan ik geruststellen. Ik ben al zo lang bang om ernstig ziek te worden, maar ik leef nog! De angt die nu overheerst is nierfalen of een andere ernstige ziekte, omdat ik een vreemde smaak in mijn mond heb. Dat kan gewoon komen door verkoudheid, maar ik verbind er allerlei nare ziektes aan. Tot dat het volgende op de loer staat. Hiervoor was het weer iets anders. Het enige wat mij helpt is het bijhouden van een gedachtenstencil. Daarin schrijf je het volgende: A - de klacht / B - je gedachten en gevoel over die klacht / C de vraag of het reeël is wat je denkt / D hoe zou een ander op deze klacht reageren en bij E formuleer je een nieuwe gedachte.
Ik heb ondertussen een heel lang document. Als ik dan bijvoorbeeld wazig zie in mijn beleving zoek ik de klacht op en dan lees ik tot mijn verbazing dat ik die klacht drie jaar terug ook had en dan realiseer je je dat je er nog bent. Die huidige klacht is dan zo weg. Helaas bestaan er veel soorten klachten en komen er dus nieuwe bij. Die beschrijf je dan weer. Op deze manier zijn veel klachten van mij sneller verdwenen. Denk aan: buikpijn / boeren / onverklaarbare pijn in benen / drukkend gevoel op de blaas / wazig zien / duizelig / pijn op de borst / hartkloppingen / hart dat overslaat en onregelmatig gaat / globusgevoel in de keel / flitsen voor je oog etc etc.
De vreemde smaak heb ik in januari 2018 gehad, maar ik kan mezelf niet geruststellen, omdat ik toen een behoorlijke griep had en nu ben ik maar een beetje verkouden. Ook was het toen na een week weg en is het nu al bijna twee weken. Ik hoop dat jullie met het document aan de slag gaan en ik wens jullie alles wat goed is!


Rita
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-11-2023

29
17
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik durf ook niet meer naar de huisarts. Ze zien me aankomen. Ik word ook niet goed van mezelf, ben de afgelopen tijd al vaak geweest en ik geloof de huisarts toch niet. Want die weet toch niks. Sinds ik in de overgang ben is mijn hypochondrie echt 100 x erger geworden. Maar altijd angst voor kanker. Ik heb geen idee waar dat vandaan komt. Ik wijt het eraan dat ik graag controle over alles wil hebben, maar dat kanker iedereen kan overkomen, dus ik heb er geen controle over. Ik check alles en lees ook alles erover, wat natuurlijk waardeloos is. Elk symptoom heb ik, mijn einde is nabij en ik moet mijn kinderen achterlaten. Ik ben zelfs al zover dat ik brieven wil opstellen voor mijn kinderen, omdat ik daar nu nog fit genoeg voor ben. Het is een vreselijk iets, hypochondrie, het ontneemt je alles. Paniekaanvallen, maagklachten, pijnen, doemdenken de hele dag door. Kost zoveel energie, maar kan dit niet stoppen. Ik lees van andere hypochonders dat ze na psychische hulp ook niet beter werden, dus dat helpt ook geen klap. Het document opstellen klinkt simpel, maar hoe kom je dan even op een nieuwe gedachte?


Lana
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi Rita, dank voor je verhaal ik heb er wel wat aan ,ik ga ook opschrijven .
Ik ben inmiddels ook bijna 59 en al 33 jaar een hypochonder vreselijk,wat een angst ik word er soms zo wanhopig van.
Mijn vader was ook een hypochonder hij is net afgelopen juni overleden hij is 80 geworden altijd bang bang bang, hij heeft er bijna niks van meegekregen een hartstilstand waarschijnlijk
Heel snel dood gelukkig voor hem.
Ik hoop dat er ooit nog een oplossing komt voor hypochondrie het is een heel zware ziekte , ik heb er alleen geen last van als ik verliefd ben, maar ja dat houdt op een gegeven moment ook op.
Ik hoop dat we elkaar op dit forum wat kunnen steunen onderling en vooral geruststelling is belangrijk.
Lieve groetjes
Elaine


Elaine
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik durf en ga ook niet meer naar de dokter,ook niet naar bevolkingsonderzoeken,zo ontzettend bang voor de uitslag. Ik schaam me hiervoor,ook omdat mensen het dom vinden als je niet deel neemt aan bevolkingsonderzoeken,altijd hetzelfde commentaar! Ik weet het best dat ik dan er vroeg bij ben,maar de angst voor de uitslag houd me tegen. Momenteel loop ik met mn ziel onder mn arm,door corona,elk kuchje vind ik eng,stel je voor dat ik corona krijg,dan maken ze een longfoto en vinden ze vast longkanker...Momenteel gaat t ff waardeloos met me...


Alexandra
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik herken me in alle verhalen hier.
Vroeger ging ik iedere keer naar de dokter. Inmiddels ga ik niet meer en doe ook niet mee aan bewolking onderzoek. Ik schaam me heel erg van Ik ben nu 50 e het gaat steeds erger met mij. Mijn familie is het helemaal klaar mee. Het is voor hun natuurlijk heel erg vermoeiend.
Ik voel me alleen em onbegrepen . Steeds de gedachten dat ik.kanker hen en binnenkort dood ga.

Liefs
Teresa


Teresa
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Rita, dank voor je berichtje. De huisarts gaat nog wel maar een medisch specialist vind ik eng. Maar omdat mijn leven zo lijdt onder mijn angst ga ik dan uiteindelijk toch maar. Maar intussen heb ik er dan al allerlei stressklachten (zoals maagzuur) bijgekregen. Jij hebt een medische achtergrond....ikzelf ook...denk dat dat een deel van mijn probleem is....Ik weet net iets teveel over allerlei enge ziektes...


Jet
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hele goede tip die stencils ga ik ook doen

Bv
> 2 jaar geleden
Reactie:
Aanvulling misschien een beetje raar maar ik heb ook een rare smaak gehad . Geen idee of dit Bij jou zo is maar ik had een metaal smaak langdurig dit bleek door pijnboompitten te zijn gekomen . Zoek maar is op

Bv
> 2 jaar geleden
Reactie:
Sorry maar ik moest gewoon lachen om je reactie. Precies wat er in mijn hoofd omgaat. Niet per se bang voor de corona, maar wat als ze een longfoto willen maken. 2 jaar geleden was ik hoogzwanger en kreeg een verkoudheid, ik heb zo nu en dan dat het op mijn longen slaat en dan moet ik even aan de puffers. Nu was ik dus zwanger en had het benauwd dus ik werd naar het ziekenhuis gestuurd...nou nou nou.. tranen met tuiten gehuild. Ze wilden inderdaad een longfoto maken, ik heb geweigerd. Ze bleven maar aandringen, mij vriend bleef aandringen maar het ging echt niet gebeuren. Test wat je wilt, echo, bloed, maar geen foto. Tot ruzie aan toe.

Als ik het wel had gedaan had het waarschijnlijk een hoop angst weggehaald, maar de angst voor kanker is te sterk

Alexandra
> 2 jaar geleden
Reactie:
Lieve allemaal, ik ben ook een hypochonder, ben inmiddels 69 jaar en hoopte maar steeds , dat als ik ouder zou worden het minder zou worden, maar stom natuurlijk omdat te denken, want het werd alleen maar erger en corona doet er natuurlijk ook geen goed aan.
Ik heb ook een tijdje alles opgeschreven en als je dat later terug leest, dan denk je bij jezelf, ( je bent niet goed bij je hoofd)Maar de volgende dag gaan we weer gewoon verder met hypochonderen. Word er zo niet goed van, ben alleen, woon alleen, dat is maar goed ook , denk ik dan, Dit kan ik toch niemand aan doen. LIEFS

Wil
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn God, wat een herkenbaarheid hier! Vooral ook dat niet naar de dokter durven. Enorm vervelend voor iedereen, maar ook wel een geruststelling dat we met zoveel zijn en dat maar weer blijkt dat al onze klachtjes en kwaaltjes niet daadwerkelijk betekenen dat het einde nabij is. Voor mij helpt vooral beter in mijn vel zitten door heel lief voor mezelf te zijn (dingen doen waar ik energie van krijg, vooral even rekening houden met mezelf), dan heb ik afleiding en zijn er opeens helemaal geen pijntjes meer. Maar ja als ik eenmaal in de vicieuze cirkel van de hypochondrie zit heb ik daar natuurlijk niet altijd de energie voor en zin in, dus dan is het moeilijk om dat te doorbreken. Gelukkig lukt het soms toch. Zet hem op allemaal!!

Jon
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben ook een hypochonder van het zuiverste water, 78 jaar en herken mezelf helemaal in alle beschrijvingen. Sinds een jaar of 9 houd ik een medisch dagboekje bij en dat is mij tot steun, als ik dan weer misselijk, ziek ,zwak of akelig ben ik dat boekje en het herlezen stelt me dan even gerust, zie je wel toen had je dat ook al. Helaas komt dan ook weer dat duiveltje in mijn mind en zegt: ja,ja maar toen was je jonger en nu heb je echt wat, zeker kanker.
Heb goede berichten over hynose gelezen en ga een poging doen.

Jeanet
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi, een document bijhouden lijkt mij ook super handig eigenlijk! Wat voor een soort document gebruikt u?

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi allemaal
Gelukkig ben ik niet de enige. 54 jaar en al vanaf 8 jaar hypochonder. Slik van mijn 30ste paroxetine en dit haalt "meestal"
De scherpe randjes eraf. Maar nu in de overgang en naar de gynaecoloog geweest met problemen. Nu zitten er Cysten en krijg ik pas over 5 weken een onderzoek.....je voelt hem vast al aankomen. Heb inmiddels eierstokkanker en beeld me van alles in. Eten lukt me slecht van de spanning en val af ....ja das weer een signaal van kanker en ja opeens voel ik mijn blaas omdat de arts dit vroeg. Ja en doodsbang dat ik vocht in de buik krijg......ik heb alle google pagina's gehad en ken ze uit mijn hoofd. Ik ben moe ja das ook weer een symtoon van kanker....en zo is het cirkeltje weer rond. Ik kan mij dus ook niet focussen op iets anders. Geen idee hoe ik hier uit moet komen. Heb nog 5 weken te gaan...
Herkent iemand dit??

Moniek
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken t moniek. Het is vreselijk. Ik heb wat microscopisch bloed in mijn urine. Ik wil niet naar een uroloog omdat ik dit wel eens vaker lang had na een. Blaasontsteking . Ik heb een arts die niet zo goed snapt hoe ik in elkaar zit. Ze wilt dat ik t even laat checken bij een uroloog.ik wil dat niet want ik ontplof in mijn hoofd van de stress. Ondertussen blijft t in mijn achterhoofd zitten en denk ik dat ik volgend jaar dood ben. Met alle onderzoeken denk ik gelijk aan k. Ik heb ook heel veel mensen verloren in mijn omgeving aan deze vreselijke ziekte. Niets anders hoor je om je heen.

Wendy
02-08-2022
Reactie:
Hallo allemaal,

Heel blij dit forum te hebben gevonden. Ik heb nu 17 jaar hyperventilatie en hypochondrie. Ik durf ook niet naar de dokter te gaan. Bang dat ze iets ernstig vinden.

Ik zit thuis van het werk met een burn out en dat breng heel wat fysieke klachten mee. Uiteraard nieuwe klachten die ik nog nooit gevoeld heb… ik maak mij zo een zorgen en die angst beheers mijn leven.

Lien
28-04-2023
Reactie:
Allemaal zo herkenbaar
Durf niet naar de dokter om bloed te trekken
Al jaren zo bang dat ze iets zouden vinden
Allemaal begonnen met studies vpk toen ik 40 was

Ben er nu 57

Annick
15-10-2023
Reactie:
Oh oh,wat een herkenbare verhalen! Ik ben ook al 28 jaar hypochonder en mijn grootste angst is kanker,met name longkanker. Bij mij slaan de vlammen al uit als ik zomaar hoest. Ik nam ook nooit deel aan bevolkingsonderzoeken, en heb zelfs anderhalf jaar lang met een ingetrokken tepel rond gelopen, wat kan duiden op borstkanker. Uiteindelijk ben ik gebroken en heb huilend de huisarts gebeld...Zij heeft mij natuurlijk doorgestuurd en ik schudde van angst,maar het was niks! Hoe blij ben je dan! Twee maanden later kwam de enveloppe voor bevolkingsonderzoek darmkanker,ik dacht,doe het,dan ben je opgelucht! Wat denk je....ik moest vervolgonderzoeken,en ben toen 3 kilo afgevallen van angst,want er gingen 4 weken overheen voor ik aan de beurt was! Gelukkig was toch alles goed. Anderhalf jaar geleden moest ik volkomen onverwachts een longfoto laten maken, ik kwam voor onderzoek ogen.....Ook deze was goed,maar het kriebelt alweer in mijn hoofd,want het is anderhalf jaar geleden....en ben weer net zo bang dat er wat zit. Het is een vreslijke angststoornis,en er wordt wat lacherig over gedaan,dus ik hang het maar niet aan de grote klok. Ik geef jullie allemaal een knuffel.

Pebbles
21-11-2023

Jouw reactie:



Durf heel veel dingen niet meer te eten (Verhaal 361)

Hallo,

Mijn naam is Lola en ik ben 21 jaar oud. Sinds een jaar durf ik heel veel dingen niet meer te eten. Er zijn in het verleden ook wel dingen gebeurd met kort stikken (wat er meteen ook weer uit kwam) dit heeft mij denk ik uiteindelijk tot dit punt gebracht. Voor mij voelt het altijd of het eten blijft hangen na dat ik wat gegeten heb. Soms heb ik er minder last van en durf ik iets meer te eten, maar vaak heb ik er veel last van en gaat het eten ook bijna niet. Als dit gebeurd praat ik er dan ook heel veel over om een soort geruststelling te zoeken. Die uiteindelijk kort helpt.

Door deze klachten ervaar ik veel slijm in mijn keel en soms doet mijn bovenrug ook pijn na het eten. Net alsof het eten wat vast zat dan pas zakt, maar bijvoorbeeld met wat drinken of een boer laten voelt het nooit of er dan echt wat zit. Ik ben al vaak voor deze klachten bij de HA geweest en zit nu uiteindelijk ook bij een psycholoog, maar ik kan het maar niet geloven dat er echt niks vast zit/blijft hangen in mijn keel. Naar mijn idee heb ik iets medisch, maar heel veel zeggen dat het niet zo is. Daarom zoek ik eigenlijk mensen die ook dit zo ervaren of ervaren hebben.

Zijn er meer mensen die niet meer/minder durven te eten door de angst dat er iets mis is met je keel? Dat het eten blijft hangen?

Lola
16-11-2023
laatste reactie: 20-11-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi,
Ik heb reeds meer dan 3 jaar last van mondbranden. Ik heb hierdoor een angststoornis ontwikkeld en ik ben extreem bang mijn mond te beschadigen. Dit ging ook gepaard met geen scherp voedsel zoals bijvoorbeeld broodkorsten of chips durven eten. Enige tijd later kon ik bijna niet meer eten, niets eetlust meer en was op korte tijd een aantal kilo’s afgevallen. Ik heb van mijn dokter het medicijn Remergon gekregen. Dit is een antidepressivum met als bijwerking dat je er honger van krijgt. En dit helpt bij mij heel goed. Ik ben zeker niet van mijn angststoornis vanaf, maar ik kan wel terug eten. Ik ben bijna 60 jaar. Jij bent pas 21, als je huisarts zegt dat je niets mankeert, geloof hem dan maar. Ze hebben heel lang gestudeerd en weten echt wel wanneer iets ernstigs is. Heel veel goede moed gewenst.
Groetjes,
Denise.

Denise
20-11-2023

Jouw reactie:



Als de dood voor tandverlies (Verhaal 362)

Ik kan niet stoppen. Ik ben zo bang dat er iets met mijn tanden gebeurt zelfs nu ik klaar ben met mijn beugel. Ik moet elke 3 maanden naar de tandarts ondst ik bang ben dat er een tand los laat. Ik heb al sinds jonge leeftijd heel veel last van, en durfde lange tijd geen wisseltanden te poetsen. Dit hangt samen met autisme en mijn

En ik merk dst ik alweer nachten wakkerlig en weer san mijn tanden krab. Het is niet zozeer een obessie met schoonheid. Ik ben niet iemand die zich constant bezig houdt met mijn uiterlijk. Maar ik ben als de dood voor tandverlies en

Willemijn
17-11-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Doodsbang om (weer) kanker te krijgen (Verhaal 192)

Hallo lotgenoten.

Ik heb sinds kort ook last van angststoornis. Opeens hele erge paniekaanvallen, zo erg dat je denkt dat je dood gaat. Bij mij is 3 jaar geleden kanker in mijn nier ontdekt {op mn 34e}. Mijn hele rechter nier is verwijderd, gelukkig helemaal schoon verklaard en geen chemo gehad. Maar nu 3 jaar later komen de angsten opeens terug, elk pijntje, elk steekje, elk kuchje denk ik: het is terug! Het erge is dat ik voordat ik nierkanker had ook al doodsbang was om kanker te krijgen. Ik heb heel die fucking nachtmerrie in het echt moeten beleven. De oncologie afdeling, alle dokters bezoeken, de prikken. Ik ben hele dagen bezig met wat ik voel in mijn lichaam, word er gek van en doe geen oog meer dicht.
Meestal helpt diep ademhalen wel. 5 seconden in, 5 seconden uit. Ik denk dat ik maar een afspraak met een psycholoog ga maken, heb verder niemand om erover te praten.

Bas
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 10-11-2023

3
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi,
Zoo herkenbaar!
Op mijn 33 ste ook k ziekte gehad en sindsdien ervaar ik immens veel klachten.
Ik probeer adem werk te doen, loop bij de fysio, Pschyloog (geloof in God dat is ook mijn houvast). Misschien is therapie iets voor jou, ademwerk of bv sporten. Dit zijn wel de dingen die mij dagelijks helpen.
Heel veel sterkte!!

Dikke knuffel!!

Sandy
18-08-2023
Reactie:
Hoi Bas,

Ik herken dit heel goed heb helaas na 8 jaar weer klein hartinfarct gehad stent gezet en alles weer ok voor de cardioloog.
Maar helaas niet voor mij ik"scan" zowat 24/7mijn lichaam af . Gevolg mijn hele lichaam is verkrampt voel me superslecht en ja raak uitgeput ervan.Maar heeft te maken dat ik mijn lijf niet meer vertrouw en idd bang ben dat er weer wat gebeurt .Dit kost me zoveel energie ennkan amper nog ontspannen.

R.
28-09-2023
Reactie:
Hoi Bas,

Ik herken me heel goed in je verhaal.
Bij mij hebben ze 2 jaar geleden een melanoom verwijderd. Ik was net een half jaar alleenstaand moeder die aan het verhuizen was.. daar stortte mijn leven compleet in.
Lang verhaal kort.. heb ik ook deze angsten heel erg maar heb sinds 3 weken sertraline om even tot rust te kunnen komen. Ik word vaak angstig dat het inderdaad terug zou kunnen komen of andere mogelijke dingen die kunnen gebeurd bezorgen mijn paniek en angst aanvallen. Daarbij werk ik ook nog in de zorg waardoor ik dagelijks geconfronteerd word met zulke gebeurtenissen.

Priscilla
02-10-2023
Reactie:
Bas ik herken het helemaal. Ik heb ook kanker ( baarmoederhals) gehad en een pijntje of griepje is nooit meer hetzelfde. Je wordt bang en haalt hele doomscenarios in het hoofd. Je komt hier niet alleen uit. Ik kamp nu met de mentale nasleep omdat ik nu pas met die verwerking bezig kan. Je cortisol stresshormoon gaat door het dak en dat verzwakt je immuun systeem. Ik ben hulp gaan zoeken. Ik wil hier niet meer mee zitten. Maar als er telkens weer wat nieuws is wordt je weer bang. Ik voel mij een last voor de omgrving en vooral vor mezelf is het gewoon niet te doen. Dit is hetzelfde als ptsd. Onderschat het niet. Je hebt in een oorlog gezeten

Es
04-11-2023
Reactie:
Ook ik begrijp zeer goed wat je bedoelt...9 j geleden (toen 36j) de diagnose eierstokkanker gekregen, 'gelukkig' stadium Ia. Tumor (21cm op 9cm) operatief verwijderd geweest, geen nabehandeling
Maar nu dus nog steeds paniekaanvallen en angststoornissen, zelfs na psycholoog, psychiater, antidepressiva enz. De weken voor de 6 maandelijkse check up zijn dan ook HEL! Ik moet over 2 weken op controle en had reeds mijn onderzoeken en bloedafname en die zijn ok. En toch kan ik de doemscenario's niet onderdrukken...

L.V
10-11-2023

Jouw reactie:



Ik word hier zelf helemaal gek van (Verhaal 339)

Hallo, ik heb al een tijdje last van rechts onderin mijn buik. 2 jaar geleden begon dat. Niet echt pijn maar gewoon een constant aanwezig onprettig gevoel. Allerlei onderzoeken als een echo van de buik en ook een inwendige echo. Kwam allemaal niks uit. Uiteindelijk ging het gevoel over.
Afgelopen oktober’22 kreeg ik dat gevoel weer, maar nu ook met uitstraling in de rug. Eigenlijk op precies dezelfde plek aan de achterkant als aan de voorkant. Een heel onprettig gevoel wat een beetje weeïg voelt. Weer naar huisarts, buik voelt goed maar toch maar een echo van de nieren. Was ook goed. Gewoon maar even afkijken krijg je dan te horen.
Ik word hier zelf helemaal gek van. De ene dag voel ik me sterk, de andere dag ( met meer klachten) voel ik me echt verdrietig. Kent iemand deze klacht ook? Vanaf volgende maand ga ik naar een psycholoog. Hoop ik dat ik er baat bij ga hebben …

Jeannette
11-08-2023
laatste reactie: 07-11-2023

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar. Pijntjes of ongemakkelijkheden die komen en gaan. Wel telkens op dezelfde plaats. Soms stel ik mezelf gerust met het feit dat ze niet constant zijn en dus gerelateerd aan stress, vermoeidheid, ... Maar toch telkens opnieuw grote angst als je het weer voelt. Telkens weer denken dat er toch iets ernstig mis zou kunnen zijn. Het is een oneindige cirkel hier, heel vermoeiend.

Do
23-08-2023
Reactie:
Ik heb ook al een half jaar ongeveer last van pijn rechts onder in mijn buik. Een constante zeurende pijn met soms uitstralen naar m'n lies en bovenbeen. Soms lijkt het ook wat opgezet precies op de plek waar ik de pijn voel in m'n buik. 2 keer bij de ha geweest maar die voelde niks geks. Het frustreert me wel. Durf niet nog eens naar de ha, die ziet me weer aankomen. Maar het maakt me wel angstig.

Eef
31-08-2023
Reactie:
Ik herken het ook, heel erg frustrerend als er elke keer niks uitkomt. Daardoor ga ik denken dat het aan mijzelf ligt. Als ik naar de huisarts ga denken zij weer van daar komt zij aan. Zo oud ben ik nog niet en ik wil zonder deze dingen leven!

Anoniem
12-09-2023
Reactie:
2 opties lijkt me:
-zwevende rib syndroom
- ontstoken zenuwen (trigger point)

Probeer de plek even te vinden en te masseren of even op duwen.
Letten op een goede houding. Zitten en staand
En ook zeer belangrijk: goede buikademhaling en opletten dat je buikspieren niet constant opgespannen staan (had ik voor waardoor er veel vage pijnklachten ontstonden)

Heel veel vage en enge klachten ontstaan door een foute ademhaling. Een juiste ademhaling zal op termijn veel helpen + het werkt ook rustgevend.

Extra tip: op het moment dat je weer enge gedachten krijgt moet je even de feiten voor je opnoemen, nuchter bekijken en eerlijk zijn dat de kans heel erg klein is dat wat je denkt ook echt is! Dat geeft rust. Daarna telkens als je weer eens aan de potentiële erge ziekte denkt jezelf weer confronteren met je oordeel dat het onrealistisch is dat je de ziekte hebt en terwijl glimlachen! Dit helpt echt!
Daarna meteen aan iets anders beginnen denken.

Ik ben zelf een mega hypochonder maar dit maakt men leven een pak draaglijker!

Succes allemaal!

Jayjay
07-11-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Nog maar 17 jaar oud en ik heb erge last van hypochondrie en dwanggedachtes.. (Verhaal 358)

Mijn naam is Audrey en ik ben nog maar 17 jaar oud en ik heb erge last van hypochondrie en dwanggedachtes..
Het begon allemaal plotseling, ik ben altijd snel bang dat ik iets ergs heb.
Bij de kleinste pijntjes al.. Dan denk ik als ik buikpijn heb dat ik al doodga en maagkanker heb ( wat natuurlijk niet zo is ).

Ik loop daar tegen aan in het dagelijks leven, hierdoor krijg ik ook paniekaanvallen.
Ik durf niet met het OV te gaan omdat ik situaties vermijd waarin een paniekaanval ooit is voorgekomen. Ik ga dan zweten, trillen en licht in mijn hoofd. Praten helpt erg voor mij ik vind het daarom ook fijn om hierover met mensen te praten die hetzelfde ervaren!
Mijn paniekaanvallen komen op momenten dat ik te erg pieker over iets.
Hypochondrie dus.. Dit gaat vaak ook samen met mijn dwanggedachtes.

Mijn dwanggedachtes zijn gedachtes wat ik niet wil denken maar toch opeens op poppen in je hoofd. En natuurlijk iedereen heeft hier wel eens last van, maar omdat in hierover blijf in hangen word het juist erger. Je moet maar zo denken “ ach het is maar een gedachten het gaat zo weer weg! “ maar ik kan dat niet onder controle krijgen. Ookal zou ik mezelf of iemand nooit iets aan doen het popt opeens in mijn hoofd en daarom dacht ik heel lang dat ik gek was.. Maar toen ik er over ging praten met andere herkende ze dat ook heel erg en dat luchte heel erg op!

Ik heb hiervoor bij de huisarts professionele hulp voor gezocht, zij heeft mij doorverwezen naar een praktijkondersteuner.
Ik heb mijn eerste afspraak al gehad en mijn volgende staat de 24e. Dan beginnen we met cognitieve gedragstherapie, ik hoop dat dit helpt. Want je bent sterker dan je bent en je kan alles aan onthoud dat! Wees trots op jezelf en probeer positief te denken zo overwin je alles! :)

Audrey
21-10-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Bang om de ziekte met de grote K te krijgen (Verhaal 325)

Hallo
Ik ben vreselijk bang om de ziekte met de grote K te krijgen. Ik type het en spreek het ook nooit uit. Nu kamp ik al enige tijd met lichaamlijke klachten. Het begon met te denken dat ik candida heb. Helemaal geen suiker meer gegeten, gewoon van de ene op de andere dag.
Ik dacht dat mijn gewicht erg schommelde, dus gelijk Google. Kwam hier en daar wel wat tegen dat het kon dat je wat afviel van een candida infectie. Dus weer geruststellend. Kreeg het niet onder controle voor mij doen dus ik las over watervasten. Daar begon het grote probleem bij mij. Ik gelijk niks meer gegeten en af en toe een glas water. Wat eigenlijk niet genoeg is, want je moet 2 liter per dag kunnen drinken. Nu ben ik 10 kilo afgevallen in 2 maanden tijd, heb wat los vel, niet zoveel energie meer en pijntjes overal. Nu denk ik omdat ik nu al een maand pijn in mijn bovenbuik heb dat ik alvleesklierK heb. Ik ben wel erg dun geworden ,maar ik zorg ook niet goed voor me lichaam moet ik zeggen. En eet ook heel weinig. Ik heb anderhalf jaar geleden in het ziekenhuis gelegen en waarvan 4 weken in coma gelegen. Daar hebben ze allerlei testen met me gedaan en ct scans gehad. Van de thorax (borst en bovenbuik) .de laatste scan is net een jaar geleden voor controle en was met contras vloeistof. Als er iets was geweest dan hadden ze toen ook ontdekt toch? Zowiezo met de alvleesklier, want ik heb gelezen dat het punt dat er een verkeerde cel begint te groeien tot je er last van krijgt ,dat daar 11 jaar tussen zit, dus dat zou erg vreemd zijn. Maarja ik heb nog steeds die symptomen. Maar volgens mij ben ik wel een hypochonder. Wat vinden jullie van mijn verhaal. Moet ik me zorgen maken.

Berry
16-07-2023
laatste reactie: 16-10-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Berry,

Volgens mij heb ik op jou gereageerd op een ander bericht ook. Dus dit zal een aanvulling zijn erop.

Een lichaam die 24 op bed ligt heeft al gauw tussen de 1600 en 2400 kcal nodig per dag om te kunnen functioneren. Dat lijkt misschien veel, maar alles in het lichaam kan hier draaiende mee gehouden worden. Als je alleen een paar glazen water drinkt, dan ondersteun je alleen de hydratatie van het lichaam.

Ik zal het even in een ander contrast zetten. Als ik in mijn auto koelvloeistof stop en vervolgens met een lege tank ga rijden. Kom ik mijn oprit niet af.

Voedsel is belangrijk. Er staat veel op het internet, maar heel veel is ook niet waar of niet goed voor je. Het klinkt voor mij erg logisch dat je veel bent afgevallen in zo’n korte tijd.

In die 2 maanden heeft je lichaam enorm onder stress gestaan omdat het niet genoeg brandstof kreeg. Hierdoor gaat je lichaam compenseren. Energie halen uit andere bronnen, maar ook energieverdeling wijzigen. Meer energie naar overleven, organen draaiende houden etc. Minder energie naar andere zaken (bijvoorbeeld organen of lichaamsfuncties die minder belangrijk waren) gevolg: moe!!!! Moe!!! Moe!!! Maar ook pijntjes, je fitheid gaat naar beneden, je staat onder stress, etc etc etc!

Blijf goed eten, zorg voor je lichaam. Veel eiwitten, goede vetten en koolhydraten. Luister niet naar alles op het internet

Het beste gewenst

Ib
17-08-2023
Reactie:
Hallo, ik heb weleens die infectie gehad, maar ze zeiden tegen mij dat het niet gevaarlijk was, ik kreeg er fluconazol voor en toen ging het over. Misschien stelt dit je gerust?

Caro
16-10-2023

Jouw reactie:



Hypochondrie maar toch twijfel (Verhaal 280)

Ik ben Leon en ben 29 jaar. Ik heb sinds ongeveer 2 jaar last van fysieke pijn. Vooral pijn op mijn linkerborst, last van duizeligheid/gevoel van flauwvallen en heel benauwd gevoel van geen lucht krijgen ondanks dat de zuurstofwaarde vaak 99 is. Er zijn periodes dat het beter gaan en periodes dat het extreem slecht gaat.

Ik ben onderzocht, vele malen bloed laten prikken, meerdere keren hartfilmpjes, een nacht opgenomen op de eerste harthulp, hartkliniek, fietstest, echo, MRI, CT scan van thorax, “U bent in orde meneer U heeft hyperventilatie” noem maar op maar het stelt me allemaal maar heel kort gerust, de pijn op mijn borst blijft terugkomen en zo ook de benauwdheid en duizeligheid. Als het kon zat ik elke dag bij mijn huisarts. (Ik ga al 1 x in de 14 dagen)

Ik blijf elke keer zo ontzettend angstig en de gedachten “Wat als het nu wel..:” speelt dan constant door mijn hoofd. Ik word gek van het gevecht met mijn eigen gedachtes. Door veel gesprekken en therapie ben ik erachter gekomen dat ik chronische hyperventilatie heb en PTSS. Dit verklaart wel wat dingen maar nemen mijn angst niet weg. Ook slik ik verschillende medicatie, ben ik gestopt met werken, etc. Ik ben gesloopt en voel mij een mislukking. Ik slikte op een gegeven moment 12(!) pillen oxazepam 10mg per dag omdat ik niet meer kon functioneren. Ook slik ik mirtazapine (anti depressiva) en heb ook een tijd zware pijnstillers geslikt sterker dan morfine (opioiden) en anti psychotica. Van de laatste twee ben ik nu beide af.

Het is echt een hel. Ik herken zoveel van de verhalen hier. De wanhoop nabij. Het is zo zwaar en eenzaam.

Mijn huisarts opperde mij dat Hypochondrie waarschijnlijk ook mee speelt. Ik durf stapje voor stapje steeds meer toe te geven dat mijn klachten zijn ontstaan door ptss, onverwerkte trauma, en hyperventilatie ik heb geen fijne jeugd gehad en veilige thuissituatie hierdoor heb ik 10 jaar lang op automatische piloot geleefd en was er geen tijd om toe te geven aan mijn emoties of dingen te verwerken want ik moest vanaf mijn 17e keihard aan het werk om het te redden voor mijzelf omdat ik toen met ruzie uit huis ging.

2 jaar geleden is de klap dan toch gekomen en mijn hemel jongens, wat is het f zwaar. Ik doe zo mijn best om er het beste van te maken maar die sloopkogel komt elke keer weer.

Ondanks dat ik meer durf toe te geven, blijft de angst. Moet ik nu wel of niet aan de bel trekken? Is een vraag die ik mezelf meerdere keren per dag moet stellen.

Ik kom zoooo graag met lotgenoten in contact want het is zo eenzaam. Herken je je in mijn verhaal en wil je erover praten mijn IG is

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we persoonsgegevens enkele weken na plaatsing)

Hypochondrie maar toch twijfel
01-03-2023
laatste reactie: 11-10-2023

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi Leon,

Ik ben 34. Ik herken heel veel van jou verhaal. Chronische hyperventilatie en onverwerkte trauma's. Ik kan nauwelijks werken, de ene week gaat beter dan de andere, en ben daarna vooral heel moe. Waarbij de klachten weer komen die jij ook hebt. Ik heb er ook vaak darmklachten bij. Al jaren allerlei onderzoeken gehad waar niks uitkwam. Ook bij alternatieve genezers geweest, die de meest uiteenlopende diagnoses stelden. Behandelingen die niet hielpen en mij uiteindelijk alleen maar angstiger maakten. Ik volg nu een online programma om met stress en angst om te gaan. Onderdeel hiervan is meditatie. Dit helpt wel om te ontspannen waardoor de klachten vaak verminderen of zelfs weg gaan. Het is het online programma van Nick de Waard (ervaringsdeskundige)

Albert
02-09-2023
Reactie:
Hey kerel,

Met IG neem ik aan dat je instagram bedoelt. Ik heb je geprobeerd te zoeken maar kan je helaas niet vinden. Ik heb veel van de problematiek wat genoemt wordt op dit forum ondervonden.

Van een gezonde kerel die dagelijks sporte naar iemand die z'n huis niet uit durfde. Ik heb uiteindelijk mijn angststoornis overwonnen en hiermee mijn leven terug gekregen en ik gun jou en net als alle andere mensen op dit forum ook.

Verdiep je eens in DARE. Het is een Engels boek geschreven door Barry Mcdonagh en veel van de genoemde klachten worden ook in zijn boek beschreven. Ik ga niet zeggen dat de weg naar herstel makkelijk is, maar ik kan je wel garanderen dat je er geen spijt van krijgt.

Het leven is te kort om je druk te maken om dingen die er niet zijn. Veel klachten houden verband met een continue veel te beladen en overspannen zenuwstelsel. Je lichaam en geest staat vol continue op de vecht stand en middels de DARE techniek krijg je handvatten om op de pauze knop te drukken.

Het klinkt misschien te mooi om waar te zijn maar wees eens eerlijk, wat heb je te verliezen.

Mocht je in contact willen komen stuur me een bericht op instagram

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we persoonsgegevens enkele weken na plaatsing)

Stephan
04-09-2023
Reactie:
Dag Stephan ,

Ik heb juist het boek DARE besteld en ben echt benieuwd !
Groetjes Wendy

Wendy
11-10-2023

Jouw reactie:



Het begon bij mij bij een verdacht vlekje (Verhaal 307)

Hallo,

Ik (18 jaar) heb zelf al een tijdje last van Hypochondrie, het begon bij mij bij een verdacht vlekje wat (gelukkig) gewoon een moedervlek was.

Na het controleren van het vlekje ben ik meer en meer gaan letten op me lichaam, bij elk pijntje of iets dat met me lichaam gebeurt zoek ik het pijntje op, en ja zoals vele vindt je natuurlijk dat je bijvoorbeeld ALS,MS of een andere ernstige ziekte hebt.

Ik heb nu al maanden lang vage spiertrekkingen in me linker voet, wat heel soms lijdt naar kramp. Ook krijg ik meer en meer last van tintelingen/spiertrekkingen door me hele lichaam, zoals me handen benen etc. Natuurlijk heb ik dit opgezocht en kwam ik natuurlijk uit op ALS/MS waardoor me dit toch bezig blijft houden. Elke keer stel ik me toch weer gerust en gaat het een paar weken goed totdat ik merk dat ik uit het niets spiertrekkingen heb. In de middag heb ik het meestal druk waardoor ik er tijdens de middag eigenlijk nooit over nadenk, het valt mij op dat wanneer ik niet over ziektes nadenk ik eigenlijk ook nooit tintelingen heb. Wanneer ik tot rust kom en met niks bezig ben beginnen de spiertrekkingen/tintelingen weer en zoek ik het weer op wat me dan weer even laat stressen. Net zoals deze nacht. Voor de rest merk ik dat me armen s'avonds sneller in slaap valt en merk ik dat mijn armen soms een "raar" gevoel geven. Ik slaap voor de rest meer dan goed en leef gezond. Wel drink ik vaak koffie of dranken waar cafeïne in zit.

Na het 5 minuten stressen overtuig ik mezelf dat het nooit ALS kan zijn, waardoor ik snachts er gelukkig niet langer dan 30 min over nadenk.


Zijn er mensen met dezelfde klachten? Zo ja, hoe gaan jullie ermee om?




Mike
07-06-2023
laatste reactie: 29-09-2023

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ik had op een gegeven moment allemaal van die kleine schokjes en spiertrekkingen in mijn hele lijf! Ik dacht ook meteen het ergste. Ik kan het ook aansturen.. dus zoek afleiding en probeer de focus te verleggen... Dat is het enige wat mij althans helpt (al lukt dat met periodes ook echt gewoon niet).

Anoniem 1989
07-06-2023
Reactie:
Hey,

Hier.ook zo een panikeur wat die spiertrekkingen betreft... Ik heb gelukkig wel een hele goeie neuroloog die mijn angsten begrijpt en die mij ook al vele malen heeft onderzocht... Ik ben dan altijd even opgelucht tot ik de volgende spiertrekking voel... Gek wordt ik ervan...ik ben er zo van overtuigd dat er iets mis...ik loop ook therapie maar dat is nog niet lang genoeg om al beterschap te hebben...op deze moment voelt het voor mij eerder dat ik overleef in plaats van leef...

Heidi
04-07-2023
Reactie:
Dit heb ik ook gehad, zodra je het los laat gaat het over, geloof me.

Joya
29-09-2023

Jouw reactie:



Al vele jaren hypohondier.... (Verhaal 354)

Hoi, ik ben een Dries een 44 jarige man. Al vele jaren hypohondier.... Dus ik moet velen niet zeggen hoe of wat lastig het is om zo'n brein te hebben. In het verleden heb ik al bij pyscholoog geweest maar dit bracht niet snel genoeg verbetering naar mijn gedacht. In het verleden heb ik ook leren ademen voor mijn paniekaanvallen onder controle te krijgen. Soit tot voor kort was ik goed op weg tot ik weer iets heb meegemaakt.

Ok dus ik ga geregeld naar een openbare sauna omdat dit het enige is dat ik echt ontspannen van word. Vorige keer een maand geleden ben ik geweest. Toen ik daar op mijn rug lag te slapen ongeveer werd ik wakker van een man die mijn penis aanraakte. Ik heb dan toen direct gezegd dat ik dat niet wou(voor een hypo is iedere aanraking dat je niet wil 1 teveel). Ok dus niets aan de hand,niet veel bij stilgestaan.
De volgende dag ineens was ik in my mind bezig van stel dat hij voorvocht aan zijn handen zou hebben gehad ,seffes geeft hij mij een soa of hiv gegeven.. dus ja beginnen flippen natuurlijk. Ik ben dan beginnen opzoeken en natuurlijk google doet meer kwaad dan goed. Vele verhalen enz... ik heb dan mail gestuurd naar soa lijn en deze lieten me weten zolang er geen sperma aan te paskwam ik me geen zorgen moet maken. Natuurlijk heb ik daar niet op gelet dus ja mijn molen terug op gang met de vrees of ik geen hiv zal hebben dan begin je te denken die had toch geen sperma op hand eh... Ja leg dat eens uit aan je vriendin ja ik heb een soa van niets te doen en naar de sauna te gaan. (Ik heb het haar ook niet verteld want anders zegt ze je moet niet meer gaan en is 1 van de enige onstapnningen die ik heb buitenshuis buiten sport) dus ja....
Verteld aan mijn huisarts en die zei je moet daar niet mee inzitten er zal wel niets zijn. Ik loop hier al maand rond met stress. Zweetanvallen en ik vermager puur van de stress.. maar ja als je kijkt naar smpt hiv(vermageren en zweten enz....) dus we zitten weer in de vicieuze cirkel van versterken van feiten.... ik ben dat zo beu eh pffffffff ik ben van plan om een test te laten doen maar is maar enig zichtbaar vanaf 1 maand ten vroegste. Ergens diep vanbinnen weet ik dat er wel niets ga zijn maar toch my mind.... ik ben zo bang,schat ik heb hiv van sauna maar geen sex gehad pffff leg dat maar eens uit .... en zo....... geen rust. En tintelingen zijn weer terug. Terug naar af pffff...

Ik wou even mijn hart luchten.
Merci om te lezen en wie zou willen een reply mag.

Dries
27-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Bang dat het babytje iets zal overhouden door al die stress dat ik ervaar (Verhaal 352)

Ik ben 33 jaar en kamp al jaren met hypocondrie. Nu ben ik 17 weken zwanger en doe niks anders dan gans de dag te piekeren ivm de k ziekte. Eerlijk gezegd had ik nooit voor een zwangerschap gekozen als ik geweten had dat ik er zoveel last van ging krijgen, ik ben echt bang dat het babytje iets zal overhouden door al die stress dat ik ervaar. Op 6 maanden tijd heb ik al zeker 10 verschillende soorten k ziekte gehad in mijn gedachten. Nu als laatst heb ik een verdikte plek onder mijn oksel. Eergisteren aan mn gynecoloog laten zien, volgens haar niks om mij zorgen over te maken dat het gewoon wat verdikte weefsels ivm de zwangerschap. Opgelucht voor een uur of twee maar daarna begon het dus terug. Wat als de gynecoloog ernaast zit (ze heeft zelfs niet met de echo gekeken) vandaag ook gelijk een verharde plek op mijn borst gevoeld. Of het een plek of borstklier is weet ik niet. Maar ik word letterlijk gek. Maandag terug naar de huisarts. Ben ook heel bang voor huisartsbezoeken. Vorige week recent een bloedonderzoek gehad alles was ok. Maar natuurlijk is ook niet alles te zien in bloed. Volgens mijn therapeut heeft dit allemaal te maken met aanranding tijdens kinder en pubertijd door jammer genoeg mijn eigen vader. Ik voel me echt op en weet niet meer hoe ik uit deze situatie geraak. Ben nu echt wel bang voor die verdikte plekken. Aan de ene kant denk ik mss hormonaal maar aan de andere kant kan ik me echt niet gerustsellen

Freya
23-09-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Fixeer me op mn darmen (Verhaal 343)

Ik heb al vanaf kinds af aan hypochondrie. Veel behandelingen gehad en nog altijd medicatie. Het ging een hele tijd goed maar nu heb ik weer veel last. Ik fixeer me op mn darmen. Bang dat ik diarree krijg... En waarom? Geen idee... Het gevolg is een wisselende stoelgang met de ene dag obstipatie en de andere dag diarree. Ben bij de huisarts geweest en die zegt dat t mn angst is en dat ik genoeg vezels moet eten. Maar ik kom er dus niet vanaf ik ben de hele dag bezig met mn buik. En stel ik heb regelmatig diarree nja niet eens waterdun so what? Maar t lukt me niet om te stoppen met piekeren.

Zijn er meer mensen die dit hebben?? Zo ja hoe ga je ermee om? Ik kan de huisarts wel weer bellen maar die kan niks. Ik geloof ook niet dat er uit onderzoeken iets zal komen.

Kate
22-08-2023
laatste reactie: 16-09-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit lijkt wel pds heeft de huisarts dit nooit genoemd. Heb je veel buikpijn met of diarree of verstopping.! Heb al jaren deze klachten en uit onderzoeken niets uitgekomen alleen een motorische gestoorde darm is hetzelfde als pds. Kun je erg hopeloos van worden😥

Dianne
30-08-2023
Reactie:
Hoi ik heb precies hetzelfde probleem. Heb sinds 4 dagen last van mijn buik en vastzittende lucht. Het begon de ene keer rechterbuik heel specifiek. Dat ging weg. Maar nu is het weer mijn gehele onderbuik die weer pijntjes geven. Ik eet gewoon goed. Nu weet ik ergens wel dat hierom stressen dit allemaal verergerd. Moet nu een manier vinden om mijn gedachten onder controle te houden.

S
16-09-2023

Jouw reactie:



Het verziekt dan ook vaak mijn hele vakantie (Verhaal 322)

Beste lotgenoten,
Ik ben een zwaar hypochonder nu inmiddels een jaar of 5. Ik ben nu 27 jaar oud.
Helaas is mijn hypochondrie nog niet verdwenen maar vrij wel op de achtergrond. Tot dat….. ik op vakantie ga. Zodra ik in een ander land ben, dan ben ik zo bang dat er iets met mij kan gebeuren en dan ben ik niet in mijn eigen land… Ook het vliegen is niet best, want ook dan ben ik bang dat er iets met mij gebeurd. Het speelt dan heel erg op en verziekt dan ook vaak mijn hele vakantie. Hebben meer mensen hier last van? En wat doen jullie hier tegen?

J
11-07-2023
laatste reactie: 15-09-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi J,

Ik ervaar precies hetzelfde. Ik dacht dat het bijna helemaal weg was, tot ik op vakantie ging naar Indonesië. Pfff wat een drama/exposure is dat. Dagelijks bang voor alle soorten voedselvergiftigingen en ziekmakende beesten. Het valt me veel zwaarder dan gedacht, dus ik vind het fijn te lezen dat ik niet de enige ben (zo voelt het soms). Ik ben 26, we zijn jong en gezond en kunnen er vanuit gaan dat we ook gezond blijven. Zeker in Europa, ben je zo weer thuis als er wel wat zou zijn. Wat heeft jou geholpen?

Noa
15-09-2023