Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Hypochondrie - forum lotgenoten


 

Lotgenoten hypochondrie

Heb je last van hypochondrie? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met hypochondrie en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Constante ziektevrees die mijn leven beheerst

De eerste keer dat ik angst had voor een ziekte was toen ik een tiener was. Er was niet echt een aanleiding, maar ik was in paniek. De huisarts kon me toen geruststellen.

Toen ik in de twintig was overleed een familielid op jonge leeftijd en besefte ik dat je zomaar ziek kon worden. Wekenlang heb ik paniek gevoeld. Toen gebeurden er meer dingen in mijn omgeving. Mensen die ernstig ziek werden en dood gingen.

Sindsdien heb ik een constante ziektevrees die mijn leven beheerst. Bij ieder pijntje denk ik gelijk aan de meest erge ziektes. Ik ga dan ook op internet zoeken en kom allerlei ziektes tegen waarvan ik denk dat ik die dan mogelijk heb.


Anoniem

16
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heb je ook daadwerkelijk klachten?


Reactie:

Je zal goed geholpen worden met cognitieve gedragstherapie daarin leer je hoe je die irreële om kunt zetten naar reële gedachten.
Haal anders een boekje uit de bibliotheek over cognitieve gedragstherapie voor dummies daar zul je best wat aan hebben.



Jouw reactie:



Verhaal 2 - Hypochondrie begonnen na overlijden van mijn vader

Hallo allemaal,
Een paar jaar geleden is mijn vader overleden .
Hier is het allemaal begonnen.

Ik heb last van hypochondrie maar het probleem is ook dat ik daadwerkelijk gezondheidsklachten heb. Veel pijn in mijn hoofd benauwd gevoel last van maag en in verleden een te snelle schildklier , een eeuwige lymfeklier die soms heel erg opzwelt en soms maar een beetje.

Last van mijn lichaam aan de kant van de gezwollen lymfen zoals jeuk spierpijntjes etc. Last van gewrichten en altijd moe. Geen alcohol kunnen verdragen regelmatig last van schimmelinfecties.

Dit alles is niet niks maar het zijn allemaal vage klachten en de meeste gaan wel weer over behalve de gewollen lymfe die blijft steeds terugkeren.

Ik word helemaal gek van angst gemiddeld 4x per dag denk ik aan kanker. Mijn bloed is al heel vaak getest en altijd zijn de uitslagen goed op de schildklier na. Ik ben heel bang dat ook als ik niet ziek ben ik mezelf ziek denk.

Ik weet niet zo goed of het zin heeft om dit alles op te schrijven en of dit forum leeft maar ik word de laatste tijd steeds gekker en mag gelukkig over 4 weken naar een psycholoog.

Groetjes


Vanders

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Al meer dan 15 jaar pijn in mijn bovenbuik

Ik heb al meer dan 15 jaar pijn in mijn bovenbuik. Elke dag. Als ik vet eet wordt het erger en zo krijg ik van steeds meer voedsel last. Ik denk zelf al jaren dat het mijn galblaas is. Ben heel erg bang dat ik geopereerd moet worden.

 

Er zijn al tal van echo"s en bloedonderzoeken geweest maar vinden niets. Zes jaar geleden ben ik bij een internist geweest maar ook na scan en darmonderzoek geen diagnose.(behalve dan dat het pds zou zijn, daar val je onder wanneer ze niets vinden in je buik))

 

Ik ben daarna wel weer met de zelfde klacht bij de huisarts geweest maar zij stuurde mij naar fysio haptonoom. Ze gebruikte ook het woord hypochonder.

 

Ik kan zelf niet geloven dat het niets is en dat het door de angst komt. Ik zou wel willen maar ben geen dag zonder klachten. Ben niet bang dat het kanker is en ben verder ook nooit ziek (of denk ik daar aan)


Marijan

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Sind mijn moeder is overleden ben ik heel bang

Sinds mijn moeder 2 jaar geleden is overleden in 6 weken tijd aan kanker ben ik heel bang.


Heb begon Kerstmis 2018 en we gingen uit eten ik had toen buikpijn wat maar niet over ging..vanaf die dag is de angst begonnen om dood te gaan en 3 kindjes en me man achter te laten


Van buikpijn naar maag pijn constant duizelig heel erg lang diaree
Verschillende maagbeschermers gehad en nu heel traject van ziekenhuis en dokter


Zo heb ik een buik scan gehad was in orde bloed geprikt was in orde
Neuroloog hoofdscan gehad was in orde


Maagonderzoek helaas niet gelukt omdat ik te zeer in paniek was nu vorige week bij mdl arts geweest moet 2 maanden nieuwe maagbeschermer en wil dan toch maagonderzoek met kinderslang doen maar ik ben gewoon bang dat ik nog maag of darm kanker heb want hij zei me op de scan is de maag inhoud of darm inhoud niet te zien


Graag zou ik in contact komen met mensen die ook hypochondrie hebben om verder te praten want dit is nog maar begin van me verhaal

Groetjes natasja


Natasja

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik denk dat ik het krijg dus krijg ik het

Eerst kreeg ik een paniekaanval omdat ik chaotisch in mijn hoofd ben en er meerdere dingen waren die samen de emmer lieten overlopen. Ik dacht dat ik blind werd omdat ik in mijn rechter oog ineens blauwe vlekken kreeg.

 

Ik probeerde van alles om dat weg te laten gaan zoals in het donker zitten en rustig ademen. Het ging niet gelijk weg waardoor ik gelijk een paniek aanval kreeg. In de maanden erna kreeg ik nog 1 of 2 paniekaanvallen omdat mijn hart zomaar een bonk oversloeg.

 

Daarna was het de ergste paniekaanval van mijn leven. Ook omdat ik dacht dat ik een hartaanval kreeg vanwege het overslaan van mijn hart. Ik dacht voor 4-5 uur lang dat ik dood ging.

 

Mijn lichaam was in zodanige toestand verkeerd dat ik helemaal begon te schudden en heel wazig begon te zien wat alles erger maakte. Ik ben naar de eerste hulp gegaan en daar kreeg ik tehoren dat er niets aan de hand was. Ik geloofde het niet. Hoe kan dit nou?

 

Daarna heb ik gezworen nooit meer een paniekaanval te krijgen. Ik heb een psycholoog ingeschakeld en na een paar keer praten en meerdere paniekaanvallen te hebben voorkomen stopte ik bij de psycholoog en was ik er ongeveer een half jaar van af.

 

Ik had toen mijn stage gedaan bij een druk en groot bedrijf. Ik heb meerdere malen erg last gehad van break downs. Alleen ik stelde mij voor om de stage af te maken zodat ik daarna in alle rust kon herstellen. Mijn stage was klaar, ik moest alleen het stageverslag nog maar ik wist dat dit niet een groot probleem ging worden. In de laatste weken was ik al constant grieperig en duizelig.

 

Ook had ik een wazig zicht. Ik vertelde mijzelf dat het niet erg was en ik ging door. Na toch maar een keer een gesprek met de huisarts te hebben gehad werd ik voor een paar dagen wat rustiger. Daarna kwam het Fenomeen van Raynaud bij het blootstellen van mijn handen bij een korte periode in kou. Dit is een tijdelijke bloedvat vernauwing of afknijping van een of meerdere vingers of tenen bij kou of stress.

 

Ik schrok hiervan waardoor ik het ging opzoeken op internet. Ik blijk dus de secundaire variant (alleen aan 1 hand) ervan te hebben wat betekent dat er meestal een onderliggende ziekte de oorzaak van is. logischerwijs heb ik toen gelijk weer de huisarts gesproken hierover.

 

Zij heeft mij bloed laten prikken waardoor ik mij, nadat bekend werd dat het in ieder geval niet aan de vitamines en ontstekingswaardes lag, weer gerust voelde voor een aantal dagen. In die periode had ik ook al dat ik af en toe meerdere nachten achter elkaar wakker werd of wakker schrok van tintelingen en dove gevoelens in beide handen. Dit zat in mijn pink, ringvingers en onderarmen.

 

in de eerste instantie geloofde ik al dat dit kwam door angst en stress van de angst waardoor het opzich mee viel. Maar later begon ik deze symptonen elke nacht te krijgen.

 

Ik ben op gaan zoeken wat de meest overeenkomende ziekte was met alle symptonen die ik had en ben toen weer naar de huisarts gegaan. Ik heb nu bloed geprikt op ANA waardes. Dit zijn auto antistof waardes die hele ernstige auto-immuunziektes kunnen aanduiden.

 

Ik moet nu nog ander half week wachten op het resultaat van deze tests maar word al helemaal zwak, ziekig en depressief van het idee dat ik mogelijk iets van systemische sclerodermie heb.

 

Hopelijk heb dit natuurlijk niet, maar ik weet ook nu al dat wat die uitslag ook gaat zijn dat de symptomen nog blijven hangen. Hierdoor zal ik waarschijnlijk wel weer iets nieuws verzinnen wat heel ernstig is. Ik ben op het moment bezig met het regelen van een psycholoog. Dit duurt alleen erg lang.

 

Ik ben er zo extreem veel mee bezig dat ik volgens mij mijn eigen ziektes aan het creëren ben. Ik denk dat ik het krijg dus krijg ik het.

 

Op het moment dat ik mij goed voel kan ik mij veel beter voorstellen dat het waarschijnlijk gaat om een zware angststoornis alleen op de slechte momenten lijk ik wel daadwerkelijk een patiënt te zijn. Ik hoop op een beter verloop hiervan.


Jeffrey

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 6 - Ik voel paniek en angst opkomen en ben dan bang

Alles wat ik om me heen hoor over ziektes betrek ik op mezelf. Ik voel paniek en angst opkomen en ben dan bang. Dat gevoel neemt me als het ware over en ik heb geen grip meer over mezelf.

Het is nu zover dat als er op tv iets is over een ziektes ik gelijk weg zapp, zodat ik niet in mijn eigen draaikolk terecht kom.


sandra

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Sandra,

Ik herken dat helemaal!
Hier precies hetzelfde helaas..
Zo moeilijk !

Groetjes


Reactie:

Dag Sandra, wat herkenbaar!
Ik heb exact hetzelfde... zo frustrerend en zo vermoeiend :(((


Reactie:

Ik zit ook met dezelfde angsten. Angst voor de dood en vooral voor kanker. Mijn overgrootopa, opa en oom zijn eraan gestorven en veel naasten hebben het gehad. Na mijn vakantie ben ik erg ziek geworden en voel me nog steeds ziek. Ik ben twee keer naar de spoed geweest door paniekaanvallen.

 

En vaak naar de dokter geweest. Allemaal zeggen ze dat ik gezond ben en niks heb. En dat het na symptomen zijn van een virus die ik heb opgelopen. 2,5 later zit ik nog steeds met angst en paniekaanvallen. Elke dag huilbuien, kan niet fatsoenlijk eten en voel overal pijn. Pijn door de spanning waarschijnlijk en de zware huilen. Gisteren ben ik voor het eerst agressief geworden, niet naar mijn omgeving maar naar spullen toe.

Ik heb het gevoel dat ik helemaal aan het doordraaien ben. Van de ene dag op de andere ben ik ongelukkig geworden. Niks boeit me meer, want ik ga toch “dood”. En dat doet me veel pijn, want ik heb een mooie familie, ben pas getrouwd en heb pas een huis gekocht. Voordat ik ziek werd wilde we aan kinderen beginnen. Ook dat lukt me niet meer. Kan van niks genieten.

 

Elke dag word ik wakker met de gedachte waarom? Waarom nog een dag leven in een nachtmerrie. De zelfmoordgedachtes lopen ook helaas op.

Ik weet niet wat ik moet doen. Ik zou heel graag met iemand willen praten of ontmoeten die hetzelfde probleem heeft. Wie wilt me helpen?

Groetjes,


Reactie:
Zo herkenbaar, ik ga dus echt verhalen over ziektes uit de weg. Maar helaas kan dit niet altijd.

Groetjes Marian


Jouw reactie:



Verhaal 7 - Al vanaf mijn jeugd last van angst voor ziektes

Hoi allemaal ik ben 61 jaar en al vanaf mijn jeugd last van angst voor ziektes, ze mogen alles met me doen kwa onderzoeken of operaties maar de angst dat ze wat vinden (kanker) in mijn dagelijks leven is dit echt verschrikkelijke.

 

soms weken geen last dan weer 2 maanden achter elkaar en steeds maar geruststelling vragen aan artsen of onderzoeken vragen nu weer druk boven in het hoofd al 2 weken dus denk ik ook weer dat er wat in mijn hoofd zit ,

 

en ik weet zelf wel dat het ook stress kan zijn , op mijn werk gaat het niet zo heel lekker dus daar kan het ook aan liggen , word er doodongelukkig van , maar we moeten ons zelf helpen een ander kan dat helaaas niet .


Anna

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Vanaf mijn jeugd kamp ik met hypochondrie

Vanaf mijn jeugd kamp ik met hypochondrie als kind was het mijn hart en nu (inmiddels 45) mijn lever en alvleesklier.

 

Constant denk ik dat ik dood ga en kanker heb, de hele dag door om gek van te worden.

 

Ik voel van alles in mijn lichaam (druk op maag, boeren, hoofdpijn, diarree, piekeren, trillen enz enz) dan ga ik weer zoeken op internet en dan vind ik wel weer een ziekte die overeen komt met mijn klachten.

 

Het is een hele poos goed gegaan maar neemt weer in alle hevigheid toe.hoe zijn jullie ervaringen hiermee.


Mutsje

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Het internet is de boosdoener daar moet je echt proberen vanaf te blijven. Het zijn irreële gedachten die nu je leven gaan beheersen probeer die om te zetten aar positieve gedachten en zorg dat je genoeg ontspanning krijg door te gaan wandelen, lezen of sporten.


Reactie:
Vooral stress is bij mij een boosdoener. Maar ach, zo kan ik ineens last van een spier hebben en als het maar lang genoeg duurt ga ik er vanalles bij bedenken wat ik heb. Internet is de meest slechte raadgever van ons, geloof mij. Overal kan wel een ernstige ziekte achter schuil gaan. De rest zien we niet alleen dat ene woordje is al genoeg. Ik ben nu 41 en heb het gekregen na een flinke burnout op mijn 19 e . daarvoor had ik het al waarschijnlijk alleen wist ik waarschijnlijk niet wat voor ziektes er allemaal speelden. Internet lekker links laten liggen . hoe meer je kijkt hoe meer je krijgt. Ach, ik lach er soms zelf om, en de andere keer kan ik wel janken. Blijf plezier hebben en probeer te relativeren. Is het echt waar wat je hebt en is dat een reeele gedacht, of neemt je ziekte in je hoofd het weer over van de realiteit. Sterkte, en geniet van het leven.

Reactie:
Heb een doel in je leven.. Ergens waar je je op kunt focussen.. Internet volledig verbannen voor zaken op te zoeken..
Zelf al hypochondrische vanaf mijn 16de.
Heb zelf al meerdere keren in een kust gelegen.. Heb al aids, kanker overwonnen.. Geen de ziekte een naam, geef mij de symptonen en ik heb het... Vreselijk.. Maar positieve mensen.. Een mooi doel helpen


Jouw reactie:



Verhaal 9

Ik ben altijd wel een bang persoon geweest. Maar een jaar geleden bereikte ik mijn diepte punt. Na een moeizame zwangerschap dronk mijn dochter erg slecht. Het borstvoeden ging moeizaam en ik liep nachten met haar rond omdat ze darmkrampjes had. Een half haar heb ik 3 uur per 24 uur geslapen. Toen heb beter leek te gaan kreeg ik ontstekingen in mijn kiezen. Na tal loze behandelingen en maanden eindeloze pijn brak ik. Dit word nooit meer beter dacht ik. Ik had geen vertrouwen meer in mijn lichaam. Alles wat ik voel interpreteer ik als een ziekte. ALS en kanker zijn mijn grootste angst. Ik hop van paniekaanval naar paniekaanval. Ik kan niet meer werken. Ik wil zo graag genieten van mijn gezin maar ik kan amper naar mijn kindjes kijken zonder bang te zijn dat ik afscheid van ze moet nemen. Ik ga al maar psycholoog maar dat helpt niks. Ik ben wanhopig. Heeft iemand ervaring met medicatie hier tegen? En zo ja welke? Dat is mijn laatste hoop

Sanne

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login |