Hypochondrie - forum lotgenoten

Heb je ook daadwerkelijk klachten?

Je zal goed geholpen worden met cognitieve gedragstherapie daarin leer je hoe je die irreële om kunt zetten naar reële gedachten.
Haal anders een boekje uit de bibliotheek over cognitieve gedragstherapie voor dummies daar zul je best wat aan hebben.

Heel herkenbaar.
Ik ben nu 34 en heb er last van sinds mijn 18e.altijd op mijn hoede, en alert op mijn lichaam. Het is erg vermoeiend ook, en moeilijk voor de mensen om me heen.

Hoi,

Ik ben een vrouw van 36 jaar en ben 8 jaar lang hypochonder geweest. In deze tijd hebben erge en minder erge perioden elkaar afgewisseld. Bij mij was er de constante angst om MS of ALS te krijgen.
Tot het moment dat ik er niet meer tegen kon. Ik kon niet meer functioneren.

Ik heb toen contact opgenomen met een hypnotherapeut. Ik heb een afspraak gemaakt voor een hypnosesessie. En sindsdien ben ik van mijn hypochondrië af!! Wat een opluchting!! Mijn angst compleet weg!! Ik ben nog steeds alert op mijn lichaam, maar de angst die voorheen kwam kijken bij alles wat voor mijn gevoel afwijkend was aan mijn lichaam is compleet verdwenen!!
De reden dat ik dit schrijf is om iedereen die hiermee kampt te helpen er van af te komen. Het werkt echt! Ik heb het zelf ervaren.
Hypnose is veilig en werkt snel. Tijdens hypnose worden als het ware je gedachten en gewoonten gereset naar de periode vóór je angst. Je bent tijdens de sessie volledig bij kennis en hebt zelf de controle. Mensen, verdiep je hierin, zoek een gecertificeerd hypnotherapeut bij je in de buurt en probeer het! Baat het niet, schaadt het niet!

Succes!!

Herkenbaar

Jeetje, wat herkenbaar. Sinds jonge leeftijd de angst om MS te krijgen en nu sinds 10 jaar de constante angst voor ALS. Ik ben inmiddels 40 dus heb er al wat jaartjes last van.

Ik heb cognitieve gedragstherapie gehad en medicijnen om de angstpieken wat te onderdrukken.

Ik heb al vaker gelezen over hypnotherapie. Wellicht moet ik me er toch een in gaan verdiepen, dank voor je verhaal!

Groetjes Saar

Hallo mensen, zouden jullie naar mijn verhaal willen gaan (105) , ik kan mezelf de laatste tijd moeilijk verrust stellen, ik hoop dat met behulp van herkenbaarheid ik weer gerust gesteld kan worden

Onze dochter denkt ook dat ze ernstig ziek is,de dokter zegent dat ze gezond is,ze loopt nu bij een psychiater, dat helpt ook niet. Ze zegt maar dat ze niet meer kan, en dat wij mijn man en andere dochter,zegt het zit in je hoofd,nu heeft ze wel veel mee gemaakt en dat heeft er ook mee te maken natuurlijk. Maar hoe krijg je dat uit haar hoofd? Ze huilt veel, en zegt iedere keer ik kan niet meer. Ik maak me grote zorgen om haar. Verdieitige moeder.🤨

Hoe lang is dat geleden of is het recent. Bij.mijn dochter precies zo. Ik weet niet wat te doen, we praten er 9 uur per dag over. Ik voel me machteloos en weet niet wat te doen.

Veel groeten ilse

Ria ik heb het ook

Ga kijken op YouTube en zoek volledig vrij door Wijnand van Dam ,, die helpt je van dit grote probleem af ( doen )

neem van mij aan zoek geen ziekte voor uitleg op internet
word het hels voor je
ik spreek uit ervaring

Hoi
Ik herken veel in je verhaal ik ben heel benieuwd hoe het nu gaat

Dit is mijn verhaal

Beste hopelijk lezer.
Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa

Ik begrijp dat je ongerust bent, maar googelen op internet maakt het voor jezelf alleen maar erger. Advies "ook al is deze ongevraagd" ga lekker wandelen of fietsen, en/of praat erover met kennissen/vrienden.
Sterkte.

Heel interessant dit !! Hoeveel sessies heb je gehad als ik vragen mag ?
Gr Desiree

toen ik 25 was door omstandigheden en zware stress ,kreeg ik opeens zomaar het gevoel dat ik iets aan mijn hart had,bleef maar piekeren erover dat ik zomaar dood neer zal vallen ,begon vaak naar mijn hartslagen te luisteren kon niet meer slapen met de gedachten om niet meer wakker te worden ,en als ik ergens in de krant of in het nieuws of hoe dan ook hoorde dat een persoon zomaar dood viel door een hart stil stand werd ik weer zwaar depressief en angstig ,met de gedachten dat het bijmij ook zal gebeuren ,ik ben nu 50 jaar soms gaat het maanden soms weken goed en opeens als ik het weer lees ergens of hoor weer van mensen die zomaar jong doodvielen door een hartstilstand komt het elke keer weer terug dan ben ik weer maanden aan het piekeren met dezelfde gedacht ,heb al aardig wat psycholoog gehad ,en gebruik ook al zolang lexapro 30 mg maar niks helpt word er gek en moedeloos van ,maar blij eraan werken soms ben ik bang met de gedachten dat zoveel stress ook niet goed voor je is dan word ik daar ook angstig van en door angs krijg ik meer angst pffffffff soms weet ik het niet meer wat ik moet denken ,hoop dat jullie mij begrijpen en ik zal ook niet de enigste ziijn maar je word er zomoe van en het heerst heel je leven .dit was een beetje wat ik kwijt wil en vecht ertegen geeft het niet op hoe zwaar het ook is

Hoi Desiree,

Ik heb maar 1 sessie gehad. Je bent er in totaal 1 tot 1,5 uur mee kwijt. Er volgt eerst een intakegesprek en aansluitend een hypnosesessie.

Hoi,

Wat een herkenbaar verhaal! Ik ben heel erg bang voor ALS en MS en ik zie dat meerdere mensen daar specifiek last van hebben hier. Kun je mij vertellen waar je die hypnose hebt laten doen? Ik ben in ieder geval blij dat het jou geholpen heeft!

Hoi,

Ik heb de hypnose laten doen bij "De witte engel" in Horst-Meterik, Limburg.
Gerry, de hypnotiseur, is een hele fijne vrouw die je meteen een heel geruststellend gevoel geeft.
Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik bij haar geweest ben en van mijn hypochondrië af ben. Wat een fijn en opgelucht gevoel om van die angst verlost te zijn!
Mocht je er ook naartoe gaan hoop ik dat het je net zo zal helpen als mij.
En als het jou (en/of anderen die dit lezen) inderdaad geholpen heeft, laat je hier dan even een reactie achter? Hopelijk kunnen we er op deze manier nog meer mensen mee helpen.

Heel veel succes! 😊

Ik kan zo snel niet vinden hoe oud dit bericht misschien al is, maar het geeft me zoveel kracht! Ik heb zelf ook veel last van hypochondrie, het beheerst mijn leven enorm. Ook ik ben vooral bang voor spierziektes. Ik heb nu 1 hypnotherapie sessie gehad en we werken er nog naar toe maar dit geeft me echt hoop dat ik zonder die heftige angst kan leven straks!!! Dankjewel voor je bericht!!

Hi wat fijn dat je verlost ben van hypochondrie, ik heb nu al 16 jaar last van hypochondrie, ik heb van alles geprobeerd wat op mijn pad kwam dus ook Hypnotherapie maar niets hielp. Heb je toevallig het telefoonnummer van de hypnotherpeut waar jij de behandeling heb gedaan.

Liefs Mien

Hoe herkenbaar allemaal!

Dankjewel voor het delen van jouw ervaring! Ik heb al 15 jaar last van hypochondrie en angst en ik ben het nu ZAT. Heb net gelijk gebeld voor een afspraak hypno.

Hallo allemaal,

Een korte update. Inmiddels ben ik 38 en al ruim 2 jaar van mijn hypochondrië af.
Als ik aan de jaren als hypochonder terugdenk, en me bedenk hoe druk ik me al die tijd gemaakt heb, de stress die ik had, voel ik me weer opgelucht. Ontzettend opgelucht dat ik ervan af ben.
Ik geniet weer zoals het hoort en maak me niet druk meer als ik een keer jeuk heb, een trilling voel of een tinteling.
Er bestaat een leven zonder deze verschrikkelijke angst.
Ik ben maar een leek en weet niet of hypnotherapie voor iedereen werkt, maar het is het waard om het te proberen.
Baad het niet schaadt het niet.
Mocht je het gaan proberen en het heeft geholpen, laat hier dan een reactie achter.
Hopelijk helpt het meer mensen.

Beste hopelijk lezer.
Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa

Bedankt voor de tip, ik ben reeds 10 jaar hypochonder en het is zo zwaar dat ik bijna niet kan functioneren of genieten van het leven. Al bij talrijke psychologen geweest en dat heeft niets geholpen. Ik ga nu ook proberen met hypnotherapie. Het is heel duur, maar ik hoop dat ik er eindelijk vanaf kan geraken

Ik heb onlangs ook 3 sessies hypnose gehad. Om echt te zeggen dat ik er volledig vanaf ben, dat niet. Maar ik voel me wel rustiger en probeer het niet zo ver te laten komen om in een paniekaanval te geraken. Toch ben ik nog steeds heel alert op mijn lichaam, maar ik probeer het nu eerst een paar dagen aan te zien en vaak verdwijnen de 'symptomen' dan.

Bedankt voor het delen van deze ervaring! Ik weet niet of je dit zult lezen maar jouw berichtje heeft ervoor gezorgd dat ik gisteren ook naar ‘ Praktijk de witte Engel’ ben geweest. Ik heb ook een hypnose ondergaan. Het is natuurlijk nog vroeg om al iets te kunnen zeggen over de resultaten maar ik voel me wel echt rustig en vol vertrouwen. Over 3 weken ga ik nog een keer. Ik zal mijn ervaringen delen.

Ooh het lijkt mij zo fijn om er van af te komen !! Dit beheerst zo mijn ( ons ) leven . Ik woon in de randstad dus zal dan hier moeten gaan zoeken naar goede hypnotherapie . Wilma

Hallo Hugo ik herken dit heel erg. Ik zit nu ook elke keer op Google. Mijn vriendin en moeder weten er van. Ik heb nu heel erg last van mijn ribben en ademhaling dus ja dan is het een longtumor. Gisteren had ik ook nog wat bloed in mijn slijm waarschijnlijk van mijn neus. Maar dan kan ik mij zelf wel voor de trein gooien. Zo bang ben ik dan. Elke keer kijk ik op Google ,en kom uit bij het zelfde dat is kanker.

Herkenbaar

Dit is zo herkenbaar.. ik heb precies dezelfde gedachtes. Bij begonnen vorig jaar mei en sindsdien is alles wat ik voel kanker. Ook zie ik mezelf dan in het ziekenhuis een vreselijke diagnose krijgen, precies zoals je hierboven verteld. Ik word zo verdrietig, ongelukkig en boos van mijn eigen gedachtes en ik zou zo graag willen dat ik al die gedachtes uit kan zetten. Ik vind het moeilijk te geloven dat er niks aan de hand is omdat ik bepaalde dingen echt wel voel! Het doet me goed om te lezen dat ik hier niet alleen in sta maar ik vind het tegelijkertijd erg vervelend voor jullie omdat ik weet hoe ontzetten rot je je kan voelen. Veel succes!

Sterkte..... Ik begrijp je..

Hallo

Je verhaal van hierboven komt me heel bekend voor sinds kort.

In september last beginnen krijgen van slapeloze nachten en paniekaanvallen/angstaanvallen.

De familie & mijn vrouw zeggen dat alles in mijn hoofd zit, dat ik 'nog maar' 26 ben en er dus niets mis kan zijn met me.

Ik voel me niet begrepen en kan dus ook nergens heen om mijn verhaal te doen zonder dat ze me uitlachen. Ik heb last van pijn op de borst, veel slijmproductie en een benauwd gevoel in de keel. Zelf mijn huisarts zegt altijd dat er niets mis is omdat bloedonderzoekn normaal resultaat geven.

Toch voel ik dat er iets mis met me is en ik weet niet wat. Het drijft mijn mentale toestand tot het verste, ik raak er echt vermoeid van om te worstelen met mezelf en nergens waar ik heen kan. Constant denk ik aan erge ziektes die mijn laatste kunnen zijn zoals kankers, ALS, hartproblemen enz

Kan iemand me helpen?! Ik ben doodop en moe van te worstelen met mijn eigen gedachten en niet begrepen te worden

Mega Herkanbaar dit.
Eergisteren een "beet" van een vreemde hond gehad van een dakloze in een grote stad Milaan.
Geen bloed , geen wonden, dus gewoon een kneep.

Minuscule blauwe plek van de "impact" als je het al zo kan noemen.

Toch ben ik besmet met Rabiës, en ben ik al 2 dagen bang, ook al zegt mijn huisarts aan de telefoon; " geen wonden, geen punctie, maak je geen zorgen"

Daarbij is italie en west Europa Rabiës vrij...

Great stuff...

Ik herken me zo in je verhaal. Ook van vroeger inderdaad.

Ik ben nu eigenlijk opzoek naar soort gelijke verhalen wat ik nu heb. Ik heb last van spanningshoofdpijn, gegoogeld natuurlijk voordat de dokter mij vertelde dat ik spanningshoofdpijn heb. Het kwam uit op een hersentumor. Ik blijf maar zoeken op symptomen en op een gegeven moment voel je vanalles wat je hebt gelezen en ga je aan jezelf twijfelen. Voel ik het wel of niet. Ben van de week nog een keer bij de huisarts geweest die mij wederom verteld heeft dat zij de symptomen niet herkend als een hersentumor en dat het gewoon spanning en angst is. Ik blijf het maar gewoon raar vinden wat spanning en angst met je lichaam kan doen.

Heel erg herkenbaar. Nog tips ?

Beste hopelijk lezer.
Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa
Lees minder

Al deze verhalen komen mij super bekend voor, heb zelf al anderhalf jaar last van extreme hypochondrie die voor mijn gevoel steeds erger wordt. Ik ga vijf keer per week naar de sportschool en word stukje bij beter sterker en vitaler. Het gekke hierbij is dat ik voor mijn gevoel steeds zwakker en zieker word. Ik moet mezelf continu bewijzen dat mijn gedachten nep zijn en dat ik gezond ben. Elke dag is het weer wat anders maar de ‘tumoren’ liggen wel erg op de voorgrond. Zoals ik al las was ALS ook al een bekende onder andere mensen. Ik kan daar nog bacteriële infectie, alzheimer, hersenbloeding en nog een paar ziektes die ik niet zal noemen. Soms was het zo erg dat als ik een psychische ziekte zag ik dit direct ik mijn brein gooide en het dus ook semi had (vaak was ik het na drie dagen vergeten en was het weer weg). Goede nieuws is dat ik laatst een soort ‘knop’ heb gevonden waarin ik mijzelf een soort heb herpakt en me weer ‘normaal’ voelde. Geen positieve gedachten die me zouden moeten geruststellen. Maar gedachten die klaar met het gezeik waren en gewoon wilden genieten. Ik ben er van overtuigd dat die knop er bij iedereen is. Hoewel de knop bij mij ook niet altijd even makkelijk te vinden is bij klachten, denk ik dat met tijd de angsten steeds minder worden.

Herkenbaar ik ben ook telkens bang dat ik wat mankeert al vanaf mijn 14 jaar ben nu 64 vet vervelend je word er zo moe van soms gaat het wat beter zou er zo graag van afkomen pfffff

Hoezzo dacht je dat je ALS had

Kan iedereen even een update geven hoe het gaat dat stelt mij gerust. Ik heb de zelfde symptomen. Ik stik steeds als ik net in slaap val

Dit is zooooooooo herkenbaar. Voorheen nooit last van gehad en opeens sinds een paar maanden heb ik Kanker en dan ook echt alle versies van Hodgkin / Darm / Borst / slokdarm you name it en ik heb het en nu sinds een paar dagen bedenk ik me dat ik MS heb ook de hartaanvallen / infarcten / beroertes zijn hier de Revu gepasseerd. Het is zo vermoeiend want ik moet mezelf elke keer weerhouden om bij elke tintelde vinger / jeuk / hartkloppingen de huisarts te bellen omdat ik bang ben dat hij me weg zet als gek. Nu heb ik een afspraak voor de tintelende vingers en armen en voeten voor donderdag en die ga ik afzeggen, want ik ben van mening dat ik de angst niet moet voeden.

Hoi fabian

Ik herken je volledig in dit verhaal.
Mijn hoofd zat / zit ook nonstop bij mijn hart.
Ik heb al redelijk vaak gehad dat hij oversloeg en dat is een heel benauwd gevoel.
Wat jij ook zegt met gaan sporten dat is ook de key.
Ik rook ook al een tijdje maar moet daar echt mee gaan stoppen , want het werkt verder ook alleen tegen.

Groetjes

Fabian kan ik je misschien ergens anders op bereiken? Heb wat vragen :)

Hey Tessa.
Ik mag hier geen persoonlijke gegevens achterlaten dus heb je enig idee hoe?

Hallo Tessa en Fabian,
Misschien wil je de vragen op dit forum aan hem stellen? Waarschijnlijk zijn de vragen en antwoorden ook inspirerend voor anderen die met dezelfde problemen kampen!

dag fabian
Heel herkenbaar,zit voor de moment weer stijf vol angst.heb hier al jaren (15 jaar) last van en zonet weer raar gevoel rond de borststreek en maag en darmen verstoord.
Voel mij heel beroerd,ook weer gelezen dat een man 38 jaar na het winkelen is overleden door hartfalen en dat Maradona is overleden door hartstilstand.dit is voor mij voldoende om mij lichaamelijk rotslecht te voelen en zal hier weer enkele dagen bij zitten.ik zelf durf niet sporten want denk altijd dat ik iets ga krijgen.heb enkele jaren terug meegedaan met start to run en na het lopen was mijn hartslag uren erna nog hoog en voelde mij hier niet lekker bij waardoor ik hier ook ben bij gestopt.ben 37 jaar en dit is echt geen leuk leven zo.ga elk jaar op onderzoek bij cardioloog en vorig jaar had ik wat overslagen maar dat was onschuldig en toch spookt dit door mijn hoofd.
Ik hoop dat ik dit ooit zal kunnen plaatsen want denk dat dit voor de rest van mijn leven een rode draad zal zijn.sterkte aan lotgenoten.

Hoi Jorg,
Ik herken dit precies! Pijn op de borst steken misselijk en uiteraard tintelingen in me linker arm! Oh en vergeet vooral het moeilijke ademen niet. Uiteindelijk algeheel bloedonderzoek gehad echo van het hart ecg alles was perfect. Ben ik weer gaan googelen en die gaf aan vernauwingen. Het stopt gewoon niet. Lijk wel steeds zieker te worden

Hoi Fabian,

Dankjewel voor het delen van je verhaal. Ik kamp zelf nu al circa 5 jaar met hypochonder. Ik ben me er bewust dat heel veel ook getriggerd kan worden door je levensstijl. Nou houd ik soms best een gezonde levenstijl erop na met sporten, gezond eten en genoeg slaap, maar dit is altijd doordeweeks.

In het weekend veranderd het in een cocktail van Alcohol, Sigaretten en soms drugs en heel veel vet eten. Ik weet dat ik deze dingen sowieso moet uitbannen of flink moet verminderen. Daar wordt aan gewerkt.

Nou vroeg ik mij of er dan speciale dingen die jij sowieso doet, of eet, drinkt noem maar op. Alle beetjes zullen denk ik helpen. Ik wil voorkomen dat ik namelijk aan de anti-depressiva moet omdat ik dit zie als een ''last resort''.

Bij voorbaat dank en sterkte met jou eigen weg.

Daniel

Hoi Fabian,

Dankjewel voor het delen van je verhaal. Ik kamp zelf nu al circa 5 jaar met hypochonder. Ik ben me er bewust dat heel veel ook getriggerd kan worden door je levensstijl. Nou houd ik soms best een gezonde levenstijl erop na met sporten, gezond eten en genoeg slaap, maar dit is altijd doordeweeks.

In het weekend veranderd het in een cocktail van Alcohol, Sigaretten en soms drugs en heel veel vet eten. Ik weet dat ik deze dingen sowieso moet uitbannen of flink moet verminderen. Daar wordt aan gewerkt.

Nou vroeg ik mij of er dan speciale dingen die jij sowieso doet, of eet, drinkt noem maar op. Alle beetjes zullen denk ik helpen. Ik wil voorkomen dat ik namelijk aan de anti-depressiva moet omdat ik dit zie als een ''last resort''.

Bij voorbaat dank en sterkte met jou eigen weg.

Daniel

Hoe zit het met suiker?? Ik wil dit gaan vermijden,met name de extra geraffineerde suikers.Wat weet jij daar van?

Hoi Fabian,

Ik heb precies dezelfde klachten. Ik vraag me af hoe het nu met jou gaat en of je nog steeds steken in je hart voelt. Na iedere maaltijd heb ik steken in me borstgebied en een branderig gevoel. Ik word helemaal gek van mezelf. Sporten lukt niet want dan ben ik uitgeput. Ik zou heel graag willen weten hoe het nu met je gaat.

Hallo Melissa,

Dat kan ook door wat maagzuur komen. Daar hebben veel mensen last van. Met voeding kun je al verschil maken.

Gr. jeroen

Die goede vriend van jou is wijs! Maar ik herken mijzelf helemaal in jouw verhaal. Het is zo vermoeiend om altijd maar uit te gaan van het ergste scenario. Ik heb mijn begrafenis al 100x gepland. Ja, mensen lachen er om als ik vertel wat mijn angst is. Anderzijds kan ik me helemaal niets voorstellen bij mensen die een knobbel voelen en 2 weken later pas naar de dokter gaan. Ik zou er de volgende dag helemaal in paniek zitten. Ik loop de dokter niet plat en dat heeft ook geen zin. Ik moet al bedelen om een bloedonderzoek te mogen doen. Scans,.echo's en MRI's alleen als zij de noodzaak ervan inziet. Dat stelt me enigzins gerust....Zij heeft er uiteindelijk voor gestudeerd, denk ik dan maar. Accepteren dat je dood gaat is stap 1 en dat we er geen controle over hebben hoe dit zal gaan is stap 2. Sterkte!

Jouw verhaal is voor mij echt SUPER herkenbaar. Wellicht vind je het niks, maar zou wel eens keer met je willen babbelen er over als je daar voor openstaat. Zonder symptomen te delen hoor😉

Gewoon eens wat delen en misschien elkaar wat tips geven

16 mei 2022,

Hoi,

Ik weet precies wat je bedoelt want ik denk sinds enkele maanden ook dat ik ALS heb. Als ik op Google kijk dan ben ik ervan 'overtuigd' dat ik het wel moet hebben. Op elk dingetje in en op mijn lichaam let ik dan. Het is om gek van te worden. Morgen heb ik een afspraak met mijn huisarts om medicijnen te laten voorschrijven die mijn angst onderdrukken want zo gaat het niet langer meer. Over één á twee jaar zal ik dan pas weten of ik het inderdaad heb of niet. Tot die tijd medicatie.

Ik wens jou in ieder geval veel sterkte en het allerbeste!

Groet,
Dennis

Heey daar,

Heel herkenbaar dit verhaal. Ik ben hypochonder van mijn 12 jaar en ben er nu 35. In mijn jeugd had ik altijd hiv. Elk krasje dat ik opliep van ergens tegen aan te lope
of elke piercing die ik liet zetten was reden om aan te nemen dat het sterilisatie apparaat misschien toch niet zo goed werkte waardoor ik misschien besmet was. Nadien was het kanker.. Vervolgens MS.
Na de geboorte van mijn 2e kindje is door de bevalling mijn lichaam zodanig belast dat ik spierspanning kreeg = MS. Een bevalling doet echt veel met je lichaam weet ik nu..
Alle mogelijke medische onderzoeken heb ik gedaan, géén MS. Ik ben in angst therapie gegaan en dit hielp voor mezelf. Zelf heb ik geen angst meer voor de dood dus blijven enge symptomen ook uit bij mij. Helaas heeft mijn zoontje 2 vlekjes op zijn lichaam waarvan de arts het noodzakelijk vond ze toch te laten onderzoeken door een dermatoloog.
Heeeel die hypochondrie maak ik nu opnieuw mee maar met angst voor mijn kind die ziek is. Ik Google, ik onderzoek heel z'n lichaam, ik bel elke arts op om zo snel mogelijk een afspraak te krijgen, ik zat zelfs op spoed met hem...
Helaas heeft mijn zoontje ook hypochondrie al probeer ik heel erg om niets van mijn angst te laten merken wat totaal faalt, uiteraard..

Ik durf ook niet meer naar de huisarts. Ze zien me aankomen. Ik word ook niet goed van mezelf, ben de afgelopen tijd al vaak geweest en ik geloof de huisarts toch niet. Want die weet toch niks. Sinds ik in de overgang ben is mijn hypochondrie echt 100 x erger geworden. Maar altijd angst voor kanker. Ik heb geen idee waar dat vandaan komt. Ik wijt het eraan dat ik graag controle over alles wil hebben, maar dat kanker iedereen kan overkomen, dus ik heb er geen controle over. Ik check alles en lees ook alles erover, wat natuurlijk waardeloos is. Elk symptoom heb ik, mijn einde is nabij en ik moet mijn kinderen achterlaten. Ik ben zelfs al zover dat ik brieven wil opstellen voor mijn kinderen, omdat ik daar nu nog fit genoeg voor ben. Het is een vreselijk iets, hypochondrie, het ontneemt je alles. Paniekaanvallen, maagklachten, pijnen, doemdenken de hele dag door. Kost zoveel energie, maar kan dit niet stoppen. Ik lees van andere hypochonders dat ze na psychische hulp ook niet beter werden, dus dat helpt ook geen klap. Het document opstellen klinkt simpel, maar hoe kom je dan even op een nieuwe gedachte?

Hoi Rita, dank voor je verhaal ik heb er wel wat aan ,ik ga ook opschrijven .
Ik ben inmiddels ook bijna 59 en al 33 jaar een hypochonder vreselijk,wat een angst ik word er soms zo wanhopig van.
Mijn vader was ook een hypochonder hij is net afgelopen juni overleden hij is 80 geworden altijd bang bang bang, hij heeft er bijna niks van meegekregen een hartstilstand waarschijnlijk
Heel snel dood gelukkig voor hem.
Ik hoop dat er ooit nog een oplossing komt voor hypochondrie het is een heel zware ziekte , ik heb er alleen geen last van als ik verliefd ben, maar ja dat houdt op een gegeven moment ook op.
Ik hoop dat we elkaar op dit forum wat kunnen steunen onderling en vooral geruststelling is belangrijk.
Lieve groetjes
Elaine

Ik durf en ga ook niet meer naar de dokter,ook niet naar bevolkingsonderzoeken,zo ontzettend bang voor de uitslag. Ik schaam me hiervoor,ook omdat mensen het dom vinden als je niet deel neemt aan bevolkingsonderzoeken,altijd hetzelfde commentaar! Ik weet het best dat ik dan er vroeg bij ben,maar de angst voor de uitslag houd me tegen. Momenteel loop ik met mn ziel onder mn arm,door corona,elk kuchje vind ik eng,stel je voor dat ik corona krijg,dan maken ze een longfoto en vinden ze vast longkanker...Momenteel gaat t ff waardeloos met me...

Ik herken me in alle verhalen hier.
Vroeger ging ik iedere keer naar de dokter. Inmiddels ga ik niet meer en doe ook niet mee aan bewolking onderzoek. Ik schaam me heel erg van Ik ben nu 50 e het gaat steeds erger met mij. Mijn familie is het helemaal klaar mee. Het is voor hun natuurlijk heel erg vermoeiend.
Ik voel me alleen em onbegrepen . Steeds de gedachten dat ik.kanker hen en binnenkort dood ga.

Liefs
Teresa

Hoi Rita, dank voor je berichtje. De huisarts gaat nog wel maar een medisch specialist vind ik eng. Maar omdat mijn leven zo lijdt onder mijn angst ga ik dan uiteindelijk toch maar. Maar intussen heb ik er dan al allerlei stressklachten (zoals maagzuur) bijgekregen. Jij hebt een medische achtergrond....ikzelf ook...denk dat dat een deel van mijn probleem is....Ik weet net iets teveel over allerlei enge ziektes...

Hele goede tip die stencils ga ik ook doen

Aanvulling misschien een beetje raar maar ik heb ook een rare smaak gehad . Geen idee of dit Bij jou zo is maar ik had een metaal smaak langdurig dit bleek door pijnboompitten te zijn gekomen . Zoek maar is op

Sorry maar ik moest gewoon lachen om je reactie. Precies wat er in mijn hoofd omgaat. Niet per se bang voor de corona, maar wat als ze een longfoto willen maken. 2 jaar geleden was ik hoogzwanger en kreeg een verkoudheid, ik heb zo nu en dan dat het op mijn longen slaat en dan moet ik even aan de puffers. Nu was ik dus zwanger en had het benauwd dus ik werd naar het ziekenhuis gestuurd...nou nou nou.. tranen met tuiten gehuild. Ze wilden inderdaad een longfoto maken, ik heb geweigerd. Ze bleven maar aandringen, mij vriend bleef aandringen maar het ging echt niet gebeuren. Test wat je wilt, echo, bloed, maar geen foto. Tot ruzie aan toe.

Als ik het wel had gedaan had het waarschijnlijk een hoop angst weggehaald, maar de angst voor kanker is te sterk

Lieve allemaal, ik ben ook een hypochonder, ben inmiddels 69 jaar en hoopte maar steeds , dat als ik ouder zou worden het minder zou worden, maar stom natuurlijk omdat te denken, want het werd alleen maar erger en corona doet er natuurlijk ook geen goed aan.
Ik heb ook een tijdje alles opgeschreven en als je dat later terug leest, dan denk je bij jezelf, ( je bent niet goed bij je hoofd)Maar de volgende dag gaan we weer gewoon verder met hypochonderen. Word er zo niet goed van, ben alleen, woon alleen, dat is maar goed ook , denk ik dan, Dit kan ik toch niemand aan doen. LIEFS

Mijn God, wat een herkenbaarheid hier! Vooral ook dat niet naar de dokter durven. Enorm vervelend voor iedereen, maar ook wel een geruststelling dat we met zoveel zijn en dat maar weer blijkt dat al onze klachtjes en kwaaltjes niet daadwerkelijk betekenen dat het einde nabij is. Voor mij helpt vooral beter in mijn vel zitten door heel lief voor mezelf te zijn (dingen doen waar ik energie van krijg, vooral even rekening houden met mezelf), dan heb ik afleiding en zijn er opeens helemaal geen pijntjes meer. Maar ja als ik eenmaal in de vicieuze cirkel van de hypochondrie zit heb ik daar natuurlijk niet altijd de energie voor en zin in, dus dan is het moeilijk om dat te doorbreken. Gelukkig lukt het soms toch. Zet hem op allemaal!!

Ik ben ook een hypochonder van het zuiverste water, 78 jaar en herken mezelf helemaal in alle beschrijvingen. Sinds een jaar of 9 houd ik een medisch dagboekje bij en dat is mij tot steun, als ik dan weer misselijk, ziek ,zwak of akelig ben ik dat boekje en het herlezen stelt me dan even gerust, zie je wel toen had je dat ook al. Helaas komt dan ook weer dat duiveltje in mijn mind en zegt: ja,ja maar toen was je jonger en nu heb je echt wat, zeker kanker.
Heb goede berichten over hynose gelezen en ga een poging doen.

Hi, een document bijhouden lijkt mij ook super handig eigenlijk! Wat voor een soort document gebruikt u?

Hoi allemaal
Gelukkig ben ik niet de enige. 54 jaar en al vanaf 8 jaar hypochonder. Slik van mijn 30ste paroxetine en dit haalt "meestal"
De scherpe randjes eraf. Maar nu in de overgang en naar de gynaecoloog geweest met problemen. Nu zitten er Cysten en krijg ik pas over 5 weken een onderzoek.....je voelt hem vast al aankomen. Heb inmiddels eierstokkanker en beeld me van alles in. Eten lukt me slecht van de spanning en val af ....ja das weer een signaal van kanker en ja opeens voel ik mijn blaas omdat de arts dit vroeg. Ja en doodsbang dat ik vocht in de buik krijg......ik heb alle google pagina's gehad en ken ze uit mijn hoofd. Ik ben moe ja das ook weer een symtoon van kanker....en zo is het cirkeltje weer rond. Ik kan mij dus ook niet focussen op iets anders. Geen idee hoe ik hier uit moet komen. Heb nog 5 weken te gaan...
Herkent iemand dit??

Ik herken t moniek. Het is vreselijk. Ik heb wat microscopisch bloed in mijn urine. Ik wil niet naar een uroloog omdat ik dit wel eens vaker lang had na een. Blaasontsteking . Ik heb een arts die niet zo goed snapt hoe ik in elkaar zit. Ze wilt dat ik t even laat checken bij een uroloog.ik wil dat niet want ik ontplof in mijn hoofd van de stress. Ondertussen blijft t in mijn achterhoofd zitten en denk ik dat ik volgend jaar dood ben. Met alle onderzoeken denk ik gelijk aan k. Ik heb ook heel veel mensen verloren in mijn omgeving aan deze vreselijke ziekte. Niets anders hoor je om je heen.

Hallo allemaal,

Heel blij dit forum te hebben gevonden. Ik heb nu 17 jaar hyperventilatie en hypochondrie. Ik durf ook niet naar de dokter te gaan. Bang dat ze iets ernstig vinden.

Ik zit thuis van het werk met een burn out en dat breng heel wat fysieke klachten mee. Uiteraard nieuwe klachten die ik nog nooit gevoeld heb… ik maak mij zo een zorgen en die angst beheers mijn leven.

Allemaal zo herkenbaar
Durf niet naar de dokter om bloed te trekken
Al jaren zo bang dat ze iets zouden vinden
Allemaal begonnen met studies vpk toen ik 40 was

Ben er nu 57

Oh oh,wat een herkenbare verhalen! Ik ben ook al 28 jaar hypochonder en mijn grootste angst is kanker,met name longkanker. Bij mij slaan de vlammen al uit als ik zomaar hoest. Ik nam ook nooit deel aan bevolkingsonderzoeken, en heb zelfs anderhalf jaar lang met een ingetrokken tepel rond gelopen, wat kan duiden op borstkanker. Uiteindelijk ben ik gebroken en heb huilend de huisarts gebeld...Zij heeft mij natuurlijk doorgestuurd en ik schudde van angst,maar het was niks! Hoe blij ben je dan! Twee maanden later kwam de enveloppe voor bevolkingsonderzoek darmkanker,ik dacht,doe het,dan ben je opgelucht! Wat denk je....ik moest vervolgonderzoeken,en ben toen 3 kilo afgevallen van angst,want er gingen 4 weken overheen voor ik aan de beurt was! Gelukkig was toch alles goed. Anderhalf jaar geleden moest ik volkomen onverwachts een longfoto laten maken, ik kwam voor onderzoek ogen.....Ook deze was goed,maar het kriebelt alweer in mijn hoofd,want het is anderhalf jaar geleden....en ben weer net zo bang dat er wat zit. Het is een vreslijke angststoornis,en er wordt wat lacherig over gedaan,dus ik hang het maar niet aan de grote klok. Ik geef jullie allemaal een knuffel.

Het internet is de boosdoener daar moet je echt proberen vanaf te blijven. Het zijn irreële gedachten die nu je leven gaan beheersen probeer die om te zetten aar positieve gedachten en zorg dat je genoeg ontspanning krijg door te gaan wandelen, lezen of sporten.

Vooral stress is bij mij een boosdoener. Maar ach, zo kan ik ineens last van een spier hebben en als het maar lang genoeg duurt ga ik er vanalles bij bedenken wat ik heb. Internet is de meest slechte raadgever van ons, geloof mij. Overal kan wel een ernstige ziekte achter schuil gaan. De rest zien we niet alleen dat ene woordje is al genoeg. Ik ben nu 41 en heb het gekregen na een flinke burnout op mijn 19 e . daarvoor had ik het al waarschijnlijk alleen wist ik waarschijnlijk niet wat voor ziektes er allemaal speelden. Internet lekker links laten liggen . hoe meer je kijkt hoe meer je krijgt. Ach, ik lach er soms zelf om, en de andere keer kan ik wel janken. Blijf plezier hebben en probeer te relativeren. Is het echt waar wat je hebt en is dat een reeele gedacht, of neemt je ziekte in je hoofd het weer over van de realiteit. Sterkte, en geniet van het leven.

Heb een doel in je leven.. Ergens waar je je op kunt focussen.. Internet volledig verbannen voor zaken op te zoeken..
Zelf al hypochondrische vanaf mijn 16de.
Heb zelf al meerdere keren in een kust gelegen.. Heb al aids, kanker overwonnen.. Geen de ziekte een naam, geef mij de symptonen en ik heb het... Vreselijk.. Maar positieve mensen.. Een mooi doel helpen

Hoi , ik zit nou al momenteel een jaar met hypochondrie. Ben al door 2 psychologen geholpen maar er is geen verbetering te zien. Ook slik ik 30 mg antidepressiva.
Maar ook mijn gedachten gaan er dwars doorheen. Toen ik voor het eerst aanklopte bij de dokter. Zei ze , als er wat is moet je op thuisarts.nl kijken. En dat is echt het meest domme wat zei tegen mij gezegd heeft. Als ik voor iedereen mag spreken . Internet is de grootste boosdoener onder ons. Ik ben nu 19 en voel me al een jaar klote. Ik wens jou ook veel succes met de verdere behandelingen

Ik kamp al vanaf mijn 28 met hypockondrie.Ik kwam in NL en had last van heimwee.Toen ontdekte een knobbel in mijn borst Gelukkig was gewoon een cyste maar moest wel geopereerd worden om zeker te weten dat goedaardige was.Sinds dien is mijn leven altijd met angst.Je moet leren leven met deze aandoening een mij heeft enorm geholpen dat mijn huisarts begrijpen en open staan voor onderzoek als ik nodig vind.Helaas is geen wonder middel voor deze hersenen ziekte. Want dat is zeker wat het is.Een slechte functioneren van de kanaliseren van gedachten.Ik zou graag in mijn omgeving mensen willen ontmoeten die deze aandoening hebben.

Dag Mutsje,
Ik ben 46 jaar en ook al vanaf mijn jeugd angstklachten mbt hypochondrie.
Ik ben continue bang een hartinfarct te krijgen, voel natuurlijk ook de hele dag vage klachten tot extreme klachten. Ze e=hebben zelfs een kastje geinplanteerd om te kijken of er iets met mijn hart is maar is helemaal in orde.
Het blijft zoiets vreemds dat de ene mens dit enorm heeft en de ander denkt: waar kun je je druk om maken...
Ik begrijp je dus heel erg goed, wat bij mij helpt is meditatie en wandelen. Sterkte!
Yvonne

Ik herken dit heel erg, zou u bij verhaal 105 kunnen kijken of mijn verhaal ook herkenbaar voor u is

Beter niet op internet zoeken, je raakt daardoor alleen maar van streek.

Gr, Ludwig

Zo herkenbaar dit allemaal te lezen blij dat ik niet de enige ben en idd als je alles opzoek op internet compleet gek word je ervan de dokter zei je moet dat niet doen ja makkelijk gezegd sterkte ook allemaal

Dit is zo herkenbaar. Ik probeer echt positief te blijven denken. Maar mijn negatieve gedachtes nemen de overhand. Ik pieker 24 / 7. Heb nu weer een hele tijd last van duizeligheid , benauwdheid op de borst. Hartkloppingen .. en krijg er zelfs paniekaanvallen van. Ik werk nu 2,5 jaar in het ziekenhuis en eigenlijk ben ik altijd hypochondier geweest maar lijkt het nu erger te worden. Denk door alle ziektes die ik tegenkom. Ik betrek het gelijk op mezelf. Continu in gevecht met 2 stemmetjes in me hoofd. Het ene stemmetje zegt kom op je bent gezond... andere stemmetje ja maar wat als het wel zo is.. super vermoeiend !!!!!!
Ik heb ook van de 1 op andere dag een angst voor bloed gekregen. Met bloedprikken val ik flauw en het zien van bloed wordt ik ook al niet lekker van... hoe kom ik hier vanaf...

Is dit forum nog actief?

Beste,

Ik ben erg benieuwd hoe het jou is vergaan met de therapie. Zelf kamp ik al meer dan 20 jaar met ernstige hypochondrie en dwanghandelingen. Ik heb inmiddels alle vormen van therapie gehad, zelfs half jaar intern gezeten bij gespecialiseerde instelling, maar tot nu toe heeft niets geholpen. Ik ben echt alles verloren door deze ziekte, mijn werk, mijn vrouw mijn vrienden echt alles. Ik ben erg benieuwd of er iemand is die kan zeggen dat bepaalde therapie echt geholpen heeft.

Hoi Barbara, het forum is actief! Je bent welkom om te delen of alleen de verhalen te lezen. We hopen dat je er iets aan hebt.

Dit is zo ontzettend herkenbaar. Ik heb ook precies dezelfde vage klachten (vaak schimmelinfecties, lymfklieren die altijd opgezwollen zijn, jeuk, last van mijn darmen, last mijn eierstokken, random bloedneuzen en noem maar op.......). Ik heb hier al 10 jaar last van en ik merk dat het steeds erger wordt. Ik denk continu dat ik kanker heb. Ene dag is het leukemie en de andere dag is het Hodgkin. Het zuigt al mijn energie uit mij, dus ik heb besloten om met een psycholoog erover te praten. Ik heb goede periodes en slechte periodes, maar op dit moment zit ik een zeer slechte periode. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben......

Ik herken me hierin . Ik heb ook altijd wat . Benauwd
als ik wat heb oogontsteking 3 maanden wel heel lang. Tja heb in kanker

Blaasontsteking heb ik 3 keer gehad einde van het leven ook kanker

Cystes in me borst ook al 10 keer gecheckt niets aan de hand maar ik waande me al met borstkanker.

Hoofdpijn aan de kant van me ontstoken oog zie je toch iets ergs.

Flitsen om me oog ja einde. Maar nee hoofd scan niets gevonden . Gewoon iets van migraine

Wordt gek van pfff
Dus ja heel herkenbaar
Blijft ook maar doorgaan heel vervelend.
Kan nog wel tijdje doorgaan geloof ik

KNOBBEL IN NEK
Ik denk ook dat ik de heletijd lymfeklierkanker heb omdat ik al bijna 2 jaartjes opgezwollen klieren heb. Verder geen andere klachten maar ik maak nu wel enorm zorgen. Dinsdag een afspraak bij de huisarts.

Hoe is het nu net je? Ik ben 38 en het beheerst mijn leven. Tnx voor dr tips

Ook dit verhaal is voor mij heel herkenbaar. Ik kan sowieso moeilijk praten en ben opgegroeid met een manisch depressieve moeder dus had sowieso weleens wat geestelijke klachten. Inmiddels gestopt maar heb 7 jaar voor mezelf gewerkt waardoor ik uiteindelijk in een burn-out geraakt ben met een zooitje paniekaanvallen erbij. Heb altijd gedacht dat ik mentaal nog wel redelijk sterk was maar wist niet wat me overkwam. De laatste paar maanden elke keer veel vage klachten waaronder die van jou en ben er sinds een dag achter waarom en hoe ik dit zelf doe. Ben gewoon onwijs aan het doemdenken en zoals iemand hier al schreef, GOOGLE IS YOUR WORST ENEMY ( sorry voor de hoofdletters maar het mag van mij wel opvallen haha) het beheerst mijn leven op het moment,allemaal niet prettig,zeker niet met 2 lieve dochters en een lieve vrouw. Soms denk ik wel is ; is dit het nou? Maar goed,inmiddels manier aan het verzinnen om er mee om te gaan,zodra ik merk dat m’n gedachtes weer gaan razen,snel afleiding zoeken, goed via je neus naar je buik ademen enzovoort,merk al een beetje verschil. Maar heel veel succes,laat je niet gek maken,het slaat nergens op wat we denken. Wat fabian ook zegt,goed eten,goed slapen en bewegen,zorg goed voor jezelf,heeft veel invloed op je mindset,echt waar.

Heel herkenbaar ik heb nu al anderhalve week zo een spierkrampen vanuit m'n nek schouder en arm zo erg pijn dat ik bijna flauw val maar nu ben ik dus heel erg bang dat het een hernia is of een bloedprop of iets waar ik mee moet gaan leren leven zonder dat ik nog iets kan doen ik ben zelfs bang om medicijnen te slikken door al die gekke bijwerkingen maar zit nu toch echt aan de tramadol diazepam en paracetamol anders is het niet uit te houden maar soms denk ik wel eens van weet je dit is geen leven zo in angst laat mij maar gaan dan ben ik ervan af maar ook weer raar want ben ook bang om dood te gaan dus al met al om gek van te worden en idd ik denk ook altijd ik word niet oud

Ja ik heb dit dus ook! Ik durf niet voor de baarmoederhals kanker onderdoen naar de gynaecoloog te gaan! Niet naar de tandarts want ben bang dat al me tanden getrokken moet worden ik durf niet naar de stad ben bang om “mensen” tegen te komen ik durf niet naar feesten… ik heb sinds kort een medicijn gekregen waar het wel minder mee is geworden die angsten maar ik merk dat k nog steeds niet naar de dokter en tandarts durf te gaan

Herkenbaar zou je contact met mik kunnen opnemen?

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

“De centrale vraag die ik me constant stel is:
Voel ik iets, omdat ik er telkens aan denk? Of denk ik iets, omdat ik het telkens voel?”

Ik denk beide: je voelt iets omdat je er constant aan denkt en je denkt het omdat je van alles voelt. Een negatieve vicieuze cirkel die ik herken en zelf ook niet weet te doorbreken.

Fijn te lezen dat je ondanks de negatieve gedachten toch zo positief kunt zijn. Hoe is het gegaan bij de psycholoog?

Hallo allemaal,

Ik ben een vrouw van 27, al 6 jaar lang heb ik last van hypochondrie..
Sommige periodes erger dan de andere. Op dit moment is het weer ondraaglijk en merk ik dat ik niet goed kan functioneren omdat ik continu bezig ben met wat ik voel in mijn lichaam! Rechts in mijn hoofd voel ik een doffe pijn, ben hier al mee naar de dokter geweest, er zijn wat testen gedaan en alles is goed! Toch maak ik me hier 24 uur per dag druk om, slaap niet in de nacht, alleen maar paniek aanvallen. Nu is het mijn hoofd morgen kan het weer een andere pijn zijn waar ik mij druk om maak. Ik ben doorverwezen naar de GGZ maar ivm een wachtlijst duurt het erg lang voordat ik een intake gesprek heb. Ik wilde mijn verhaal gewoon even kwijt en het is voor mijzelf toch wel fijn om te lezen dat ik niet de “enige” ben die dit probleem heeft.. geeft enigszins wat troost!

Ook ik heb last van hypochondrie.
Maagpijn misselijk zuurbranden diarree.
Denk het ergste .wie helpt mij.

Bij mij speelt het ook erg in vlagen op. Maar vooral de laatste 2 jaar heel erg. Als kind mijn vader verloren. Daardoor ben ik altijd erg alert en verantwoordelijk geweest. Geen echte puber streken gehad ook.

Daarna ging het heel lang goed. Ik ben inmiddels moeder en nu merk ik weer dat ik last heb van verantwoordelijk zijn, alert zijn. En helaas ook op ziektes. Tijdens 1 van mijn bevallingen is het mis gegaan medisch ( door een artsenfout) en ben ik op het IC beland. Dat was kantje boord.

Als moeder van 4 jonge kinderen pak ik ook alle virussen op. Überhaupt vermoeid. Maar de laatste 2 jaar gaat het echt niet lekker. Behalve geregeld ziek ook een long instelling en Corona achter de rug en daarnaast veel psychisch leed. Een vriend overleed aan kanker, een collega verloor haar kind bij een ongeluk. En ik maar malen, angsten hebben. Het is afschuwelijk. Van alle stress kreeg ik gordelroos op mijn borst. Voor de zekerheid moest ik ook een mammografie maken van de huisarts. Dat is nu 2 maanden geleden en het blijft maar malen; hebben ze wel goed gekeken? Waarom heb ik nog pijn? ‘S nachts heb ik paniek aanvallen.

En elke dag neem ik me voor boven mijn angsten te gaan staan, de uitvoer is er alleen niet naar

Wat is jouw verhaal herkenbaar! Bij mij verplaatst de angst zich ook voortdurend naar andere plekken in mijn lichaam. En als een domter ergens een opmerking overmaakt, dan gebeurt dat ook daara bij mij (zoals afvallen, nachtzweten). Wat is hypochondrie toch een lastige aandoening. Ik wens je veel sterkte!

Hallo
Zo herkenbaar
Ik denk nu dus naar een maag onderzoek dat ik een bloeding heb wat ze niet weten
Omdat ik een lage bloeddruk heb en wat gedesoriënteerd ben
Niet gek na bijna week amper slapen
Gisteren was het ook nog mijn hart ik ben deze week al 3 x opgenomen
En blijk niks te hebben
En dan denk ik miss was het er toen nog niet wat als dit of dat
Heel dag ben ik mijn klachten op aan zoeken en overtuig dat ik dood ga
Ik loop ook constant met bloeddrukverlagend wat me nog gekker maakt
Ging tijd goed ben nu terug bij af het vreet aan mij
Ik zie wat ik me kinderen en man aandoe maar kan mezelf niet stoppen
Ik zal graag met iemand erover willen praten
Ben bang dat ik zo word opgenomen gek word etc
Ik wil mezelf terug

He ine.

Ik snap je klachten helemaal.. Ik heb het verhaal 28 geschreven. En daar zie je wat mijn klachten zijn. Vooral dat licht in mijn hoofd de hele dag als ik beweeg vind ik verschrikkelijk.. En er komt altijd iets nieuws bij he.. En niemand die het snapt terwijl ik ook plezier wil. Denk aan een tumor parkinson ms enz. Alles behalve stress of angst.

van deze klacht ben ik af geraakt door naar een kinesist te gaan. Mijn nekspieren waren volledig aangespannen waardoor ik altijd het gevoel had van duizeligheid en raar gevoel in mijn hoofd. daardoor ook regelmatig krop in keel enz...
Maar ik heb ook lang aan hersentumor gedacht. ik ben bijna nooit zonder klachten. ik voel elke dag wel iets. het is zo vermoeiend.

Ik herken dit zo goed iedere keer wat anders dan maar weer naar de dokter. Ik heb het vanaf mijn 18 jaar en ben nu 63 jaar. Ik wil daar niet teveel over uitwijken maar soms wou ik dat ik niet meer wakker zou worden. Dan krijg ik eindelijk rust maar de andere kant is ik ben heel bang voor de dood. Maar ik ben nu op een punt dat ik het niet meer onder controle kan houden. Ik heb eigenlijk niemand die dit begrijpt dus moet ik vaak een masker op en doen net of het goed met me gaat kijk ik ben meer dan veertig jaar getrouwd en heb een zoon en kleindochter en die jaren zijn niet altijd leuk geweest ik vraag mezelf wel eens af waarom in eigenlijk geboren ben. Om te lijden en altijd bang te zijn. Je gaat jezelf afzonderen en heb weinig mensen waar ik mee omga gewoon om dat het verdomd moeilijk is het te veranderen en ik denk ook dat je jezelf niet kunt veranderen. Ik gebruik wel medicatie die de scherpe randjes eraf haalt maar ik wordt er niet beter van. ik denk dat je ermee geboren wordt en daarvan uit wordt je leven al bepaald. Ik hoop het nog eentijdje vol te houden maar hoelang ik dat nog kan ik weet het niet.

Ria

Hey hey,
Mag ik vragen hoe je het voor elkaar krijg om scans etc te mogen maken? Mijn dokter vind mij een hypochonder en geloofd me niet meer.. ik loop ook al 2 maand met duizeligheidsklachten en soms het gevoel niet te kunnen lopen of lichaam niet te voelen etc en huisarts weigert door te sturen naar kno arts of neuroloog zo frustrerend! Alle klachten schuift hij op psyschisch

Hey Melissa,

Dat is over een periode van 4 jaar natuurlijk. Mijn dokter kent mij al goed en die schrijft onderzoeken voor om mij gerust te stellen. Maar de laatste tijd ziet ze me ook niet graag meer komen hoor. Vorige week nog een bloedonderzoek laten doen

Whooo jouw verhaal is mijn verhaal en ook echt dezelfde klachten....niet normaal. Hoe gaat het nu met je?

Kword ook helemaal gek van mezelf volgens dokter is er niks aan de hand maar ik weet gwn zeker dat ik wat engs heb heb sinds 5 weken een zwelling op me buik en allemaal buikklachten exstreem opgeblazen gevoel telkens rommende darmen buikpijn telkens op een specifieke plek maar wel steeds andere plek diaree en me eten verteerd niet zitten groten etensresten in me ontlasting ook trilt me hele lichaam sinds een week heb k geen eetlust meer en ben k echt ziek moe en onder me zwelling voel ik iets hards naar boven komen heb echo gehad niks op te zien alleen 2 buikbreukjes maar ik kan gwn niet geloven dat t niks engs is denk elke dag dat t me laatste dag is en dat ik dood ga

Zo herkenbaar. Je maakt jezelf ziek in gedachten... Ik heb precies hetzelfde. Nu al 4 weken last van keel gean pijn maar raar een krop gevoel. Google keelkanker.. Ook pijn in oor er hij gekregen. Ben nu zo bang. En durf niet nd huisarts. Wel afspraak gemaakt logopedie... Mischien stembanden overbelast. Verzin het maar....
Een strijd die al 35 jaar duurt bij mij... 12 psygologen gehad. En na paar weken is het er weer... Hoe moet je verder... Zal het altijd zo blijven. Is dat leven?.... Sterkte meis. Leef met je mee

Heel herkenbaar al die lichamelijke klachten…
Het ene is zo goed als weg en hup, daar is de volgende klacht weer…
Heb heel veel last van mijn schouder en nek momenteel. En in mijn linkervoet voel ik veel tintelingen. Mijn spieren zijn ook heel gevoelig.
Ik heb al last gehad van oorsuizen, gek gevoel in mijn gezicht, oogmigraine, raar gevoel linkerbovenbuik, blauwe plekken op mijn benen, keelpijn, …CT van longen gehad; alles ok, echo buik: alles ok, KNO arts: alles ok, CT hersenen en verslag neuroloog: alles ok…
Én toch blijft de angst voor kanker of een hartziekte bestaan… Vreselijk!!
Wanneer weet je of er echt iets met je aan de hand is?
Momenteel ga ik naar een psychotherapeut en naar de osteopaat…
Sterkte voor jullie allemaal!
Heel lastig voor diegenen ook die hier geen last van ondervinden… Ik voel me dan soms aanstellerig, terwijl ik dit net niet wil zijn! 🙄

Sluit me helemaal aan Bij aan ik val ook van de ene in de andere aandoening. Tal kan ik er opnoemen!! Tal van onderzoeken en kwam nooit iets uit. Ook mijn kwalen blijven lang hangen even een voorbeeld oogonsteking van 4 maanden ik vind er niets op maar ik heb het weer en zo tal van andere dingen.

Ik leef al een week in een halve psychose, ik denk dat ik kanker heb en dit is uitgezaaid door mijn hele lichaam en ik nog maar een paar dagen te leven heb. ik heb heel taai slijm en af en toe een beetje bruin, rare knobbeltjes bij mijn amandelen )assemytrie net als bij kanker' maar de dokter zegt dat het van een infectie kn komen en dat daar ook de keelpijn slikpijn dikke slijm en alles vandaan komt. maar ik heb ook bij de aanhechting van mijn tong een soort van zweertje, heel klein en nog een rood plekje op mijn gehemelte. mn nek voelt dik maar de dokter heeft mijn lymfeklieren gevoeld en zei dat die ook oke waren. vannacht werd ik wakker met hele dikke keelpijn en mn amanndelen zijn dik en ik heb last van oorsuizen ik wordt helemaal gek en ben emotioneel uitgeput en ik weet niet meer wat ik moet ik wil nog leven maar heb het gevoel dat het elk moment klaar kan zijn iemand tips???

Al vanaf mijn 28 jaar last van kanker fobie.Ik heb vaak reële lichamelijk symptomen en deze beheersen mijn dagen.Zoeken op google es vreselijk omdat bevestigd mijn angst.Ik lees hier dat andere ook dat hebben en tocht voel ik me eenzaam daar in .Ik ken niemand in mijn omgeving die dit mee maakt.iIk ben opzoek naar oplossingen

Ik lees mezelf in deze berichten
Ik kijk net in een spiegel ik denk steeds dat alle dagen mijn laaste kunnen zijn soms heb ik er raar tunnelvisie op mijn ogen en draaierig en ik denk meteen aan een tumor ik heb steeds stress , angst enzo en sinds de geboorte van mijn zoontje is het van kwaad naar erger gegaan constant denken dat ik vannales mankeer of dat ik kanker heb ik heb nu donderdag een afspraak bij de kno om dat ik keelpijn heb dat maar niet verdwijnt ik denk dan meteen aan kanker hopelijk is het niet zo alle dagen is een strijd mijn lichaam is moe en op om dat mijn hoofd en gedachten maar blijft doordraaien
Pscgoloog is ingeschakeld nu de 26 mag ik er heen de mensen om me heen lachen en schuiven het allemaal weg en ik ben de zogenaamde dramaqueen de constante strijd met en angstgevoel is zo eenzaam zo voelt het voor mij maar ik vind het wel fijn dat er nog mensen zijn met deze gevoelens dat ik niet de enige ben :-(

Goedemorgen alle, door jullie verhalen te lezen voel ik mij minder alleen. Mijn verhaal is gestart nadat ik in januari besmet geraakte met covid. Heb sindsdien een enorme schrik opgelopen als ook mijn klachten. Het begon met hartkloppingen. Ben hiervoor bij de cardioloog geweest. Alles oke. Hierna kreeg ik pijn aan mijn linkerbeen. Sinds enkele dagen ook een doof gevoel met momenten. Verder krijg ik soms steken in mijn hand. Ben hiervoor naar de ha geweest. Hij zegt dat mijn zenuwen in de onderrug zijn ontstoken + heb een gezwollen spier in mijn knie. Ik maak me zorgen om deze zenuwpijn. Ben afgelopen dinsdag naar de fysische geneeskunde geweest heb een heel onderzoek gehad. Alles was oké mijn spieren en zenuwen werken nog prima. Deze klachten om heb ik sinds 4 dagen last van mijn maag, misselijkheid, zure oprispingen en een vol gevoel. Ben hiervoor naar de ha geweest, ik heb een maagontsteking. Mijn angst is dat ik slokdarmkanker heb, ben natuurlijk beginnen googlen wat het enkel erger maakt..

Ik denk ook konstand dat ik kanker heb heb ik keelpijn dan denk ik al dat ik keelkanker heb ik kan het niet meer af soms denk ik wat loop ik hier nog te doen dan denk ik aan zelfmoord of iets anders te doen ik weet het om meduur niet meer alles valt op ene hoop van teen komt ander

Hoi allen,
Nu 3 maanden ben ik thuis met hevige jeuk op mijn rug. Zelf denk ik aan huidkanker. Ben jaren geleden verbrand geweest op mijn rug.
Ik heb ook van tijd tot tijd pijn in mijn rug.
Dermatoloog zegt dat het psychisch is.
Ik niet! Ik ken mijn lichaam door en door goed!
Wie kent dit ook en voelt hetzelfde als ik?
Soms denk ik was ik maar dood.

Ik herken dit. Ongeveer een maand geleden is mijn opa overleden. Toen ben ik begonnen met van alles te voelen en te gaan piekeren.
Al heb ik zelf niet het idee dat dit ermee te maken heeft. Ik ben allerlei dingen gaan voelen. Onrustige maag, krampen, vermoeid, onrust, zweetvoeten, trillingen. Het begon met dat ik een rare moedervlek op mijn been had waarmee ik een app gebruikte om deze te controleren. Er stond hoog risico, ik ging natuurlijk opzoeken en kwam uit op dingen als melanoom. Ik heb hem toen laten weghalen en deze is onderzocht en bleek niks te zijn. Maar mijn onrust is niet weggegaan, ik voel me niet gerust en niet mezelf. Ik denk al 5 weken lichamelijke klachten te hebben. Ik voel ook echt dingen. Ondertussen heb ik ook bloed laten prikken en mijn teelballen laten controleren. Ik voelde een knobbel en dacht meteen aan teelbalkanker. Ik zei bij de huisarts dat ik een knobbeltje voelden. Hij controleerde en zei dat mijn ballen er goed uitzagen. Hij zei verder niks over het knobbeltje, dit heeft me eigenlijk niet veel meer rust gegeven. Ik begin te denken: “wat als hij dit niet heeft gevoeld”
Ik ben erg bang dat ik een ernstige ziekte heb( vooral kanker) en dat ik er te laat bij ben.

He kim.

Ik snap helemaal wat jij mee maakt. Ik heb zelf ook al 4 maanden last van mijn armen en benen. En daar komt steeds meer bij. Onder rug soms borst tintelingen blauwe plekken enz. Maar ja let ook wel op alles! De internist heeft mij goed onderzocht en 5 busjes bloed afgenomen. Allemaal goed de neuroloog heeft gekeken allemaal goed. Nou gaat die voor mij een spier zenuw onderzoek doen maar dat vond hij niet eens nodig. Dus waarschijnlijk is het toch stress en geloof ik daar weinig van en denk ik alleen maar zitten we wel in de goeie richting te kijken. Gek word je er van.

Ik heb dit ook.. het is nu 2019

Eng is het. Ik ben 28.

Muscle twitching over me hele lichaam.. vele denken aan bfs.. zie youtube.. we zijn niet de enige.

Als je vragen hebt voeg me toe op snapchat hussienfayez19

Ik merk dat hier weinig echte gesprekken worden gevoerd... wees bewust van je onbewuste brein... onbewust geef je brein opdrachten door die jij hebt waargenomen(gelezen) op dokter google.

Hoi Kim,

Wat vervelend te lezen dat je hier last van hebt.
Jouw verhaal is zó herkenbaar. Hier ook de grootste vrees voor ALS en kanker. Het Googlen maakt het er uiteraard niet beter op, maar ik voel daar een soort drang toe waardoor ik het niet kan laten.
Ik kan voor mezelf nog niet iets vinden wat helpt, maar ik wilde je alleen laten weten dat je niet de enige bent.

Groetjes,
Mia

Ik herken je problemen helemaal! Ook ik ben erg bang voor ALS vanwege trillingen in mijn benen. Ik kan dan niet meer functioneren.
Het liefst zou ik ook niet meer willen werken.
Hoe gaat het nu met je?

Hoi Kim,

Ik ken je verhaal uit duizenden! Ook ik heb enorme last gehad van trillingen (fasciculaties ook wel genoemd) in mijn hele lichaam, overal. Uiteraard hiervoor gegoogled en toen de angst voor ALS gekregen. Ik was zo bang dat ik hunkerde naar te tijd dat ik kanker vreesde (daar kan je tenminste nog wat aan doen in de meeste gevallen).

Ik heb een hele goede huisarts en daarnaast een vriendin die geneeskunde studeert. Hun heb ik dan ook overladen met deze fasciulaties en angst voor ALS. Deze trillingen zijn een zeer bekend verschijnsel van mensen met een angststoornis. Wanneer je angstig bent, span je onbewust continue je spieren aan. Ook staat je zenuwstelsel op scherp. Deze systemen raken op een gegeven moment door de angst en stress overprikkeld en daardoor krijg je de fasciculaties. Zie het als een ander soort spierpijn. Daarnaast kan een magnesiumtekort zorgen voor fasciculaties. En je raadt het al, de magnesiumvoorraad in je lichaam wordt zwaar uitgeput in tijden van stress / angst.

Tot slot: Fasciculaties is niet het eerste symptoom van ALS. Dit begint met overduidelijke spierzwakte. Pas in een later stadium krijg je de trillingen. Een huisarts kan door middel van een basis neurologisch onderzoek al je hersenzenuwen testen. Wanneer zich hier geen bijzonderheden voordoen is het echt goed. Bij mensen met een spierziekte gebeuren er namelijk wel afwijkende dingen tijdens dit onderzoek die verder onderzoek bij een neuroloog vergen.

Hoop dat bovenstaande (in combinatie met je jonge leeftijd waarbij het echt extreem zeldzaam is) je gerust stelt. Laten we hopen dat er in de komende 10-15 jaar een medicijn wordt gevonden :).

Hallo Kim, Ik heb bijna de zelfde klachten als jou. Ik heb er ook al meerdere jaren last van. Het begon een jaar of 7 geleden dat ik overal op ging letten en dat ik de deur plat liep bij de dokter. 3 jaar geleden was ik doodsbang dat ik een vorm van Lymfeklierkanker te hebben want ik dacht een bultje te voelen onder mijn oksel dus daar ben ik toen voor bij de dokter geweest en die heeft me toen door gestuurd naar de psygoloog. Ik heb toen uiteraard wel steun proberen te zoeken op google maar dat is uiteraard niet gelukt. Toen dat eenmaal over was zeg maar ging het een tijdje goed tot vorig jaar. Ik voelde toen een spiertrillingkje en ben toen gelijk weer gaan Google en dan kom je natuurlijk uit bij symptomen van ALS en MS. Ik raakte vervolgens helemaal in paniek waardoor ik aan niks anders kon denken dus ben toen weer naar de dokter/ psygoloog gestuurd wat in eerste instantie niet bleek te helpen. Ik heb toen ook 2 maanden in de ziektewet gezeten want die ziekte was het enige waar ik toen aan kon denken. In mijn ogen kreeg ik ook steeds meer klachten erbij zoals spastische bewegingen want op een willekeurige avond schoot mijn voet een hele andere kant op toen ik op bed lag. Hier ben ik toen ook me naar de dokter/psygoloog geweest en die hebben me toen ook uitgelegt dat dat volkomen normaal is alleen dat dat meestal gebeurt in je slaap. Dat heeft een paar weken geduurd maar heb tussen tijds wel alles op geschreven en dat gaf ook wel een vorm van rust. In die periode heb ik heel slecht geslapen en moest toen ook slaap pillen slikken om in slaap te komen. Toen dat weer goed ging is het ongeveer een jaar goed gegaan. 29-04-2020 is mijn zoontje geboren en had toen nergens last van. Ik heb vervolgens 2 dagen op de bank gelegen zodat die kleine jongen bij mijn vriendin kon liggen maar na de 2e dag voelde ik die gedachtes weer binnen komen. Ik dacht mischien dat dat door de bank zou komen maar helaas. Ik voelde weer een spiertrillingkje en ben toen gelijk weer achter Google gekropen en ben nu weer terug bij af. Natuurlijk ook gezocht op alle andere symptomen dus Ben overal nu op aan het letten. Ik ben bijvoorbeeld ook aan het kijken of ik krachtverlies heb of spieratrofie. Ik ben me er niet van bewust en ben afgelopen week nog met mijn dochtertje naar het Amstelpark geweest en ze heeft al de tijd op mijn nek gezeten en heb nergens ook last van ookal denk ik van wel. Ik ben druk aan het zoeken op Google en op youtube hoe alles zich uit maar niet alles is even duidelijk. De spiertrekkingen (fasculaties) zijn bij ALS continue aanwezig heb ik gelezen en wat ik kon zien zijn ze ook een stuk heviger. Als ik er eentje heb is hij binnen een paar seconde weer weg en doet verder ook geen pijn. En wat ik heb begrepen zijn ze bij ALS continue aanwezig en zijn ze ook een stuk heviger. Er staan hele film opnames op YouTube over fasculaties van gemiddeld 2 minuten. Ik kan me telefoon niet eens pakken, zo snel zijn ze weg. Ik hoop dat ik je hier een beetje mee geholpen heb. Groet Remco

Hoi allemaal,

Dit is zo’n herkenbaar verhaal.. Ik ben nu 29 en ben al 10 jaar bang dat is MS of ALS heb. Het is nu erger dan ooit omdat ik regelmatig spiertrekkingen in mn bovenbenen en armen heb. Mijn rug zit ook erg vast en mijn armen en benen voelen ook soms zwaar.. Af en toe heb ik ook een prikkende huid.. De dokter heeft al 2 x een basis neurologisch onderzoek gedaan maar alles lijkt gewoon goed. Het lijkt ook net alsof als ik de symptomen google, ze daarna ook echt ga voelen. Ik zit sinds kort weer bij een psycholoog maar vind het zo ongeloofwaardig dat dit allemaal door stress en angst kan komen..
Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.. Sterkte!

Beste mensen,

Even een berichtje om jullie tot rust te stellen (voor zover het lukt)

Ik voelde de eerste spier trekking in mijn onder rug toen was ik 22. Nooit serieus genomen. Totdat ik het begon te voelen in de punt van mn tong. Toen heb ik gegoogled en zo is mijn angtstoornis begonnen. Ik raakte volledig in paniek, gestopt met school en echt heel bang geweest. Alle symptomen kreeg ik ineens! Van kramp tot spiertrekkingen tot spierverzwakkingen. Ik ben naar de dokter gegaan en stond erop dat ik een onderzoek wou.
De dokter zei al; misschien moet je ook met een psychiater praten..
Ik heb 2x een uitgebreid onderzoek naar mn zenuwstelsel gehad. Hieruit bleek dat ik BFS heb. Niks ernstigs gewoon even wennen!

ALS is echt super super zeldzaam onder de 40. Daar boven trouwens gelukkig ook.

Ik hoop jullie hiermee tot rust hebben gesteld!

Groetjes Rick

hai ik ben floris en ben 14 jaar oud
ik heb precies het zelfde ik heb het nu al een jaar sinds mijn vader isopgenomen in het ziekenhuis vorig jaaar. ik had paar weken terug dat ik bang was dat ik keelkanker had omdat ik heel veel last had van een droge keel en soms moeite met slikken is nu weg.
maar denk ik dat ik iets ergs heb in me hoofd. omdat ik sinds paar dagem veel last heb van me benen en armen. tintelingen, krampen en pijntjes en trillende benen of armen me tante is dokter en zegt elke keer dat het niks is maar het stelt me niet gerust. iemand de zelfde klachten?

Hai
Ik herken dit helaas maar dan met wenkbrouw trilling ik ben ook bang en zeer hypocondrisch aangelegd niks helpt

Lieve kim,

Ik begrijp je angst heel goed.. sterker nog.. ik heb mijn vader 2 jaar geleden verloren aan ALS. Als ik nu ergens last van heb schiet ik soms gelijk in de stress... Maar lieverd... geloof mij ALS verloopt toch wel iets anders dan je denkt.. ik zal je de details besparen want dan denk je straks helemaal bij elk dingetje dat je deze ziekte heb.. Maar wat jij hierboven schrijft is absoluut geen ALS. Het lijkt er eigenlijk niet eens op. Ik hoop dat ik je hier een beetje gerust kan stellen hiermee. Groetjes

So herkenbaar dit iedereen die angsten heeft merk ik gaat altijd van de ergste uit kanker tot dood gevolg ik heb dat ook en dan gaat het een tijdje goed en dan ben ik weer overal bang voor loop ik de dokters weer af dit gaat nooit meer over ma de dag dat je accepteert dat je deze angsten heb wordt het minder raar maar waar ik heb ook nog steeds maar minder vaak maar als ik het heb dan heb ik ook meteen die ziekte denk ik dan en wordt ik weer bang en rog heeft het iets te maken met onze jeugd wat we mee hebben gemaakt trauma of zo en dat we dit so verwerken of mee omgaan wil je er over praten ben ik een en al oor ***************@gmail.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.) 

Zo herkenbaar, ben er bewust van dat jezelf voeding geeft aan je angst, internet maakt zoveel maal erger, je bent stiekem opzoek naar de bevestiging dat je het hebt.
Deze ziekte draait allemaal op controle te willen hebben op je lichaam. Maar het feit is dat wij juist de controle verliezen over ons denken... alles wordt versterkt door het denken. Dit zul je pas opmerken als er ineens dagen zijn dat het bijvoorbeeld heeel druk was. Op het eind van de dag merk je pas dat je er bijna niet aan gedacht hebt...mindfullness zou een uitkomst kunmen zijn. Maar ook ik ben er nog lang niet..

Ik het zelfde.

Hoi Kim en anderen, wat een herkenbare materie. Zelf vier maanden geleden allerlei vage klachten gekregen waardoor ik door m'n werkgever de ziektewet in ben gestuurd. Trillen op m'n benen, niet uit mn woorden komen, moeilijk ademhalen en komt 'ie: fasciculaties en tremoren.

Google is je beste vriend zegt men weleens. Nou, in dit geval niet. De complete doodsangst sloeg toe bij de fasciculaties na het lezen over ALS. Deze waren permanent, over het lichaam en heel hevig. Ik kon er niet door slapen, maar door de angst niet eens eten en normaal functioneren. Ik sta normaal sterk in mijn schoenen (voor zover dat iets zegt), maar ik heb anderhalve maand lang iedere dag gehuild. Angst, stress en verdriet. Voor een redelijk fitte en vreugdevolle man van 31 een zwaar dal.

De huisarts wuifde het keer op keer weg, al kreeg ik allerlei onderzoeken voor de vele vage klachten (m'n longen werden gescand vanwege de benauwdheid, bloedonderzoek etc.). De standaard neurologische testjes kwam ik ook door. Tot ik echt niet meer kon slikken, angstremmers niet meer hielpen en ik in drie weken tijd bijna tien kilo kwijt was.

Doorverwezen naar de neuroloog. Ook daar kwam ik de testjes goed door (met de vingers naar de neus, met de ogen dicht vooruit lopen etc.), Maar hij wilde vanwege de fasciculaties en mijn toestand wel een EMG doen. Die heb ik gehad, en na vier helse weken kreeg ik de uitslag: geen afwijkingen gevonden. In de tussentijd kwamen de fasciculaties en andere klachten tot een hoogtepunt. Ik huilde meer dan dat ik niet huilde en was compleet verlamd.

Hoe dan ook: anderhalve maand geleden dus de uitslag gehad dat er niets aan de hand was. Maaaaaar er is natuurlijk een reden dat ik via Google op deze website ben uitgekomen.

Na de uitslag leek het even bergopwaarts te gaan. Het was tenslotte waarschijnlijk toch "slechts" een hevige burnout of andere klachten in de psyche. Prima, daar kom je met wat rust wel bovenop dacht ik. Een maand, zes maanden of twee jaar, het gaat me lukken. Eten en slikken lukten weer makkelijker, de kilos vlogen er weer aan en ik begon voorzichtig weer met enkele uurtjes werken. Zelfs de fasciculaties leken wat milder te worden: de hotspot in mijn linkerkuit verdween (deze heeft anderhalve maand lang iedere vijf seconden dag en nacht "geklopt").

Helaas iets te optimistisch: de fasciculaties zijn nog steeds aanwezig en ik zie ze ook wanneer ik mijn tong uitsteek. Op welk moment van de dag ik dit ook doe. Mijn spraak gaat slechter (al geeft mijn omgeving aan nauwelijks iets te horen, ik moet er verschrikkelijk veel moeite voor doen om goed te kunnen articuleren), slikken gaat lastig (vaak het gevoel dat ik daadwerkelijk stik, maar het slikken kost veel moeite en voelt heel zwaar aan) en (vooral in de ochtend) kan ik nauwelijks een vuist maken met mijn handen. Telefoon vasthouden met één hand en even scrollen zit er dan ook niet in. Op andere momenten, zoals nu terwijl ik dit vanaf mijn mobiel typ, gaat het gewoon prima, maar de angsten voor spierzwakte slaan dan extreem toe.

Ik lig weer nachtenlang wakker. Ben weer bang. Ik volg tenslotte het patroon dat je overal vindt: fasciculaties over het hele lichaam, steeds moeilijker spreken, moeite met slikken en veel speeksel, op momenten (maar wel dagelijks) krachteloos in de handen. Nu ik die fasciculaties ook in mijn tong zie word ik weer gek.

Het vreemde is: de EMG van 10 weken geleden liet helemaal niks zien. Toen had ik al fasciculaties, dus als er wat aan de hand zou zijn hadden ze dat al moeten zien. Toch zijn er allerlei extra klachten bijgekomen (spraak, zwakte in de handen etc) waardoor ik opeens weer de angst heb, terwijl ik toch gerust was gesteld.

Onder de streep hoop ik dat het met eenieder hier goed gaat en dat men rust heeft gevonden in de klachten die dus veel vaker voorkomen dan die nare ziekte. En ik ben blij dat we hier ons verhaal kunnen delen, het helpt mij om hier mee te lezen. Sterkte allemaal.

Hier ook zo, zolang ik mij kan herinneren heb ik hier last van. Tijden gaat het goed, tot ik iets lees of hoor en hoppa daar is hij weer. Ik zoeken op d’r Google en ja hoor dat heb ik ook. Paniek, dokter bezoek tot specialist…. Maar er komt nooit wat uit. Van hartaanval tot slokdarm kanker en nu ALS. Iemands moeder heeft/had dit inmiddels overleden en ja je begrijpt het al….. de stress is keihard terug. Ik durf er niet meer over te praten, ik schaam me omdat ik diep van binnen weet dat het weer niets is….. of wel???? Zo onzeker wordt ik ervan.
Heb Emdr gehad, gesprekken gevoerd. Schriftjes vol geschreven en geklodderd, niets helpt.
Hoop hier antwoorden te krijgen / vinden voor mijn hypochondrie. Ik lees hier zelfde verhalen, wat jammer hè dat we zo zijn zo gaan er vele mooie momenten aan je voorbij 😔

IK heb ook ziekte vrees.
IK heb alle ziektes, zware scoliose, tong kanker, geen speeksel, geen maag, verleis van vet en spiren, kan amper stappen, kan niet slapen, loramet helpt niet. Ik zal door draaien? Ben al verschillende keren opgenomen in de psychiatrie. IK blijf in bed liggen angst van de dood en de hel want ik ben bezeten. Eeuwig lijden nog erger dan hetgeen ik u ervaar

Ik herken me zo in jullie verhalen pfff ik ben ook zo panishe en ziekte vrees heb ook die trillingen oog,tong,mond nek bah overal zo beetje ben zo bang 😭😭😭😭 elke keer wel weer iets nieuws dan dit dan zo

Kan iemand even zeggen van al deze berichten dat alles goed gaat? En dat ze nog leven.

Als ik dat ga doen ben ik zo blut :p

Hoi,

Heel herkenbaar je verhaal! Ook 31 en zelfde klachten. Ook emg gehad, kwam niks uit. Ergste is dat het je dan alsnog niet gerust stelt..

Dokter en neuroloog geven echt aan dat ALS anders begint en een ander verloop heeft. Wat mij bang maakte is dat ik ook last van m'n tong kreeg ( alsof ik moeilijk kan articuleren). Zij gooien al deze klachten op stress en na het opzoeken en lezen kunnen al die klachten door stress komen. Ook al ervaar je geen stress op dit moment. Kan ook door jarenlang hard werken of bijv iets uit hetr verleden komen.

Ik begrijp je angst en voel precies hetzelfde maar probeer echt aan de goede dingen te denken en zoek hulp bij bijv een psycholoog. Ik ben nu bij iemand die doet hapno therapie. Eerste sessie gehad en verwacht niet dat het gelijk over is. Geduld...

Laat even weten hoe je emg is gegaan ?

Groetjes

Idem klachten hier.. al enkele maanden aan de hand. Neuroloog vermoed autoimmuun reactie na covid/vaccin. Reeds 2x zeker besmet geweest.

Ik heb precies zoals bovenstaande en maak mij erg veel zorgen. Ik denk ook aan ALS en kan het niet loslaten. Ik wil echt onderzocht worden. Vooral trilling in mijn linker dijbeen en vlak boven de knieën. Ene keer voelt het als een plopjes en de andere keer als een trillende telefoon op je been. Zijn maar secondes. Ik heb het alleen als ik ontspan.

Hoe is het nu bij jullie?

Ik heb een PTSS angst paniek en mijn benen voelen raar twee weken na corona besmetting. Ik hoop dat het door corona en stress komt. Ik hoop niet dat ik enge dingen mankeer.

Herkenbaar. Ik heb al lange tijd last van hartritmestoornissen. Hiervoor in 2018 bij de cardioloog geweest, testen gedaan, 24uur lang een holter gedragen. Conclusie, waarneembare stoornissen, maar niet erg genoeg om er wat aan te doen. In nov 2022 zat ik op de bank toen mijn hart op hol sloeg. Hartslag van 200, duizelig en gevoel van flauwvallen. Meegenomen door de ambulance waarna ze in het ziekenhuis het hart niet in ritme kregen met medicatie. Bloed was goed, longen goed en het hart geen afwijkingen. Diagnose, idiopatisch boezemfibrileren. Dus zonder duidelijke oorzaak. Een schok (cardioversie) heeft mijn hart in ritme gebracht. Daarna kreeg ik het steeds vaker in bed met paniekaanvallen tot gevolg. Behoorlijk veel stress en angst gehad. Daarna begonnen de gekke klachten. Tintelingen in de armen, zware benen en gevoel dat ik moest nadenken met lopen. Vervolgens kwamen de fasciculaties. Wat ga je doen, googlen. Idd ALS, MS en wat nog niet meer. Mijn zus heeft ook MS, dus de paniek sloeg toe. De huisarts en internist denken stress. Dus psychosomatische fysio gevolgd om te ontspannen. Dat helpt, maar de angst blijft. Begin april naar de neuroloog. Momenteel zijn de spiertrekkingen minder, maar ik heb ook last van veel spierpijn in de armen, slap gevoel in de armen en mijn rechterbeen. De ene dag is het erger dan de ander, maar het is nooit zoals het was voor mijn ziekenhuisopname. Dus ook wel bang dat iets anders het boezemfibrilleren heeft uitgelokt, ook al linken de cardiologen mijn andere klachten niet hieraan. Ik snap al jullie angsten wel…. Heb er nu al zeker 3 maand last van zonder echt merkbare fysieke verbetering.

Wauw wat een herkenning, wat fijn om te lezen! Ik heb sinds de kerst ongeveer last van fasciculaties en inwendig trillen. En ook ik heb vlak voor het begon Covid gehad en ik liep net bij de praktijkondersteuner ivm overspanningsklachten. Ik heb me suf gegoogled, het domste wat ik ooit heb kunnen doen. Ik heb mezelf helemaal overtuigd van MS. De neuroloog heeft me lichamelijk onderzocht en zag geen noodzaak voor verdere tests, duidelijk geval van stress en evt iets post viraals, vertelde ze. Bij de psychosomatisch fysiotherapeut leren ze me nu omgaan met mijn klachten, dit is echt een aanrader!

Ook ik ben niet 100% gerustgesteld, vandaar dat ik toch heb gekozen voor een doorverwijzing naar een psycholoog om met mijn angstklachten om te gaan. Zoals mijn vriend het zei: hoe arrogant moet je zijn om te denken dat jij met je google studie het beter weet dan een neuroloog met 10 jaar geneeskunde? En daar heeft hij natuurlijk wel een punt…

Dankjewel voor je reactie hierop. Weten dat iemand hetzelfde heeft doorgemaakt en dat het toch echt van stress kan komen helpt me om het beter te accepteren allemaal!

Dit is waarschijnlijk al een wat oudere post, maar hopelijk help ik hier nog iemand mee: in de winter van 2020 (vóór corona) kreeg ik onverklaarbare beenklachten: warm gevoel, tintelingen, iedere nacht slaaparm. Dit zijn géén ALS klachten. Toen de dokter echter klinische testen had gedaan (waar niets uitkwam) die óók bij ALS passen kwam ik de term nietsvermoedend in mijn Google speurtochten tegen. En warempel: binnen 2 dagen erna werd ik me bewust van fasciculaties in mijn been. Wat toen volgde was een, helaas door mijzelf gecreeerde kan ik nu zeggen, psychische hel die op zn heftigst een half jaar heeft geduurd, en daarna in feite nog een jaar voordat, stapje voor stapje, het besef kwam dat ik niet doodging. Als vader van 3 jonge kinderen ging ik helemaal kapot. Deels heb ik daar de mensen om me heen, die wel beter wisten, in meegenomen. Ik wist álles wat er qua info en ervaringsverhalen in het NL en EN te vinden was op internet. De neuroloog verzekerde me dat ik geen ALS had, en als ik nu heel eerlijk ben geloofde ik wel dat hij het meende, maar wist zeker dat hij ernaast zat. Ik heb zo'n beetje álle klachten gehad qua fasciculaties (overal in mijn lijf) en ontdekte in die periode legio spierverschillen links en rechts (rechterpink bleek door te zakken, linkervoet kon niet zelfstandig op tenen omhoog liften, et cetera). Dit waren ECHTE klachten, alleen weet ik nu dat ze niets betekenen. Ik heb voor verschillende deelproblemen bij verschillende therapeuten gezeten, en allemaal deden ze hun best, maar achteraf gezien hadden ze me het best geholpen door te zeggen: ga fietsen, ga wandelen, ga fitnessen (daarin hielp de corona tijd overigens niet mee), ga je lichaam weer vertrouwen - in plaats van meerdere doelloze sessies aan te bieden.
Ik ben nu ruim 3 jaar verder. De fasciculaties in met name de kuiten en voetbogen zijn permanent, 24/7 - en ik lig er geen seconde wakker van. Lees: het hoeft niet over te gaan! Het hoort erbij. De kans op ALS onder de 40 is sowieso onnoemelijk klein. De kans op ALS nádat een neuroloog heeft gezegd dat je het niet hebt is vermoedelijk 1 op 1 miljoen. En ik weet uit ervaring, ondanks dit hele verhaal, dat ik de meesten van de lezers niet volledig gerust zal stellen. Toch hielp het mij als ik incidenteel zo'n verhaal las. De vervelende waarheid was en is namelijk: bijna al die mensen die hun BFS angsten delen op internet komen er nóóit meer terug zodra ze hun angsten onder controle hebben gekregen.
Hopelijk hebben jullie er wat aan, en maak je niet dezelfde fout als ik door 1,5 jaar van je leven te verspillen.

1 vraag, hoe komen jullie in slaap met fasciculaties? Hier is dat een drama.
Ik heb al jarenlang overmatige stress en allerlei nare klachten daardoor. Zo ook zenuwtrekjes onder mijn voeten. Trekt door naar de enkels, kuiten en knieën, met als gevolg futloze en krachteloze benen en minstens 5x per nacht wakker worden en moeilijk in slaap komen. Moet 2 maanden wachten tot ik bij de neuroloog terecht kan. In tegenstelling tot vele ben ik niet bang voor een ernstige ziekte. Wel voor hoe mijn leven eruit blijft zien als deze zenuwtrekjes blijvend zijn.

1 vraag, hoe komen jullie in slaap met fasciculaties? Hier is dat een drama.
Ik heb al jarenlang overmatige stress en allerlei nare klachten daardoor. Zo ook zenuwtrekjes onder mijn voeten. Trekt door naar de enkels, kuiten en knieën, met als gevolg futloze en krachteloze benen en minstens 5x per nacht wakker worden en moeilijk in slaap komen. Moet 2 maanden wachten tot ik bij de neuroloog terecht kan. In tegenstelling tot vele ben ik niet bang voor een ernstige ziekte. Wel voor hoe mijn leven eruit blijft zien als deze zenuwtrekjes blijvend zijn.

Klinkt heel herkenbaar allemaal. Ik ben 32 een dochter van één. Onlangs de diagnose CVID gekregen. Een zeldzame afweerstoornis. Paar zeer spannende maanden ervaren toen ook nog gedacht werd aan lymfeklierkanker of leukemie. Nu een maand na de diagnose ook nog spanning van het kopen van een huis. Een roerig jaar dus! Van een kind krijgen tot diagnose CVID tot huis kopen. Nu opeens last van fasciculaties en een soort constante zenuwen die door m’n benen en armen gieren. Tien jaar geleden mijn vader verloren aan ALS en nu dus meteen erg bang dat het niet met de spanning en stress maar daarmee te maken heeft. Maandag een gesprek met de huisarts. Hopelijk is het puur een effect van de spanning van de afgelopen maanden!

Hey, sinds enkele weken ook last van zenuwtrekjes in mijn hele lichaam (rug, buik,schouders,mond,ooglid,kuiten,bovenbenen). Ook beef ik als ik voorover gebogen zit. Ook schokken mijn benen af en toe. Mijn vingers gaan ook een beetje op en neer.
Is dit voor iemand herkenbaar?

Hoi Nick, heeft de huisarts je gerust kunnen stellen? Ik heb hetzelfde als jij. Ben ook bij de huisarts geweest en zij komt toch bij mij uit op spanning / stress. Vind t soms lastig te geloven maar lezen op dit forum dat meer mensen er last van hebben helpt wel.

Grt Ilse

Hoi Nick, heeft de huisarts je gerust kunnen stellen? Ik heb hetzelfde als jij. Ben ook bij de huisarts geweest en zij komt toch bij mij uit op spanning / stress. Vind t soms lastig te geloven maar lezen op dit forum dat meer mensen er last van hebben helpt wel.

Grt Ilse

Het is echt raar of een slappe arm nu die ik sinds 2 weken heb, ondertussen naar de huisarts geweest ik blijf nog afvallen alleen was de ijzer nog wat laag de vitamines zijn wat omhoog gegaan hopelijk is dit wat angst allemaal doet

Hi allemaal,

Ik herken jullie verhaal. Eind januari 2023 begonnen bij mij de spiertrekkingen. Het ergste wat ik kon doen was googlen. Hier zie je gelijk wat over ALS. Sinds dien 3 x naar de huisarts geweest en die denkt stress/spanning. Ik heb periodes dat het wegzakt/ nouwelijks aanwezig is en daarna weer best heftig terug komt. Nu heb ik begrepen dat bij ALS fasculaties continue aanwezig zijn. Sinds 4 dagen heb ik ze continue in mijn kuitspier de trillingen bij rust. Ben helemaal overstuurd weer. Eind september pas afspraak bij de neuroloog.

Herkent iemand dit ook?

Ik herken zoveel van hier en de angst. Werd wakker met zware benen, alsof ze verzuurde. 3 Dagen mee gelopen en ontzettend moe. Heb eens covid gehad en toen had ik dit gevoel ook in mijn kuiten. Zwaar/minder kracht gevoel benen en armen en google, mijn leven stond ineens op z'n kop. Bloed huisarts perfect, doorgestuurd neuroloog. 4 Weken wachten, maar mijn angst werd zo erg dat ik zelf ineens spiertrekkingen kreeg in mijn benen voornamelijk. Heb denk ik 2 keer een paniek aanval gehad vanuit slaap. Verdoofde armen gevoel. Mijn spieren staan volgens mij allemaal gespannen van de stress wat weer een zwaar gevoel geeft. Zo werd ik ook een keer wakker met een stijve nek kaken en alsof mijn tong stijf was. Mijn lichaam verkrampt. Word er gek van. Neuroloog geeft aan dat alles goed is na wat testjes en bloed geprikt te hebben. Komt nog een EMG onderzoek, maar dan zijn we weer een maand verder. Spiertrillingen zijn zo goed als weg.

Amai zo herkenbaar ! Ik loop hier al mee sinds maart!Corona besmetting gehad (al 3 keer) en het sloeg op m’n benen. Heel veel pijn in de achterkant van m’n bovenbenen zo is dat beginnen en wist ik dat het COVID was. Die benen blijven nu wel gevoelig dus is het volgens mij iets anders. Al vaak naar de huisarts geweest (echo benen ok, sportarts keek ook eens en deed neuro testjes van de reflexen, ok)
Heel heftige 4 jaren achter de rug (iVf/ICSI, geboorte sterrenkindje op 6 maand, 1,5 jaar geleden geboorte van onze tweeling met hoge risicozwangerschap (opname vanaf vrij vroeg in de zwangerschap omwille van complicaties waarbij de hartjes elk moment kunnen stilvallen) dus 3x per dag aan de monitor om te checken of de hartjes nog goed kloppen (weken aan een stuk).
In het zieken en tijdens trajecten telkens goed opgevold.. tijdens die lange opname ook af en toe hypochondrie aanval gehad en een checkl-up van mijn keel gevraagd onder andere. Bleek de ziekenhuislucht te zijn die me parten speelde.
Lang verhaal kort: sinds maart spiertrillingen over m’n hele lijf, dagelijks wel overal eens maar vooral in m’n kuiten. Heel stijf gevoel in m’n kuiten alsof ik elke dag een marathon doe. Nu met een tweeling van anderhalf is het pittig. Maar zoveel mensen doen het en ik heb ook last op een dag dat ze naar de crèche zijn. Dus ik kan moeilijk geloven dat het zoals de dokter zegt mijn lichaam is die reageert op vermoeidheid en nog steeds onderbroken nachten.
Ik zou elke dag wel een afspraak bij de neuroloog willen maken, maar mijn man houdt het tegen. Om niet meer mee te gaan in m’n angst. Huidige angst = ALS! Kwam nu veel in de media en stijfheid in de kuiten is zo’n symptoom dacht ik.

Lieve allemaal,

Ik hoop jullie met mijn bericht enigszins te kunnen geruststellen. Ook ik heb in deze vreselijke angst gezeten toen ik begin 2021 spiertrekkingen kreeg. Ik dacht dat mijn lichaam wat op de kop stond na een zeer stressvolle periode maar mijn huisarts vroeg mij wel langs te komen. Bij mijn praktijk is dit gebeuren niet zo bekend. Ik werd op mijn verzoek doorgestuurd naar een neuroloog. Basis onderzoek gehad, alles oké. Ik mocht geen EMG want dat zou puur voor geruststelling zijn en onder 40 jaar doen ze dit gewoonweg niet (terwijl ik nu lees dat veel van jullie dit wel krijgen).

Ik heb zo lang in angst gezeten. Overal spiertrekkingen, ook in mijn tong. Soms op 1 plek een week achter elkaar (hotspot). Ik kon amper slikken en praten van de spanning.

2 jaar later heb ik ze nog steeds, lang niet zo heftig meer. Ik denk dat ze komen door mijn angststoornis. Lange tijd spanning / stress zorgt voor een overprikkeld zenuwstelsel.

Ik heb nog steeds angsten want mijn angststoornis is niet over. Weet aub dat spiertrekkingen zeer veel voorkomen en laat je leven er niet teveel door beïnvloeden want angst is vreselijk.

Ik herken deze verhalen helemaal en de angst voor ALS. Ik heb sinds maand of 2 last van spiertrekkingen in mijn benen ben gaan googlen en ALS is eerste wat je ziet. Ben er heel veel mee bezig en heb echt angst. Moet nu over 4 weken naar de neuroloog en hoop dat die mij gerust kan stellen want dit is niet fijn leven continu die angst 😟

Hi allemaal,

Wat een herkenning allemaal. Toch fijn om een stuk herkenning te lezen.
Mijn fasculaties begonnen 2,5 jaar geleden met af en toe een trilling in mijn rechterkuit. Nu zijn ze 24/7 aanwezig als een golf beweging zowel in mijn rechter- als linkerkuit. Laatste weken nog erger en ik ga stuk van de angst. Ik heb al een EMG onderzoek gehad vorige jaar maar heb nu in februari weer een afspraak met mijn neuroloog. Het wordt steeds erger. Ik denk steeds ‘wat als het EMG te vroeg was om een ernstige ziekte te ontdekken’. Zelf al helemaal overtuigd van ernstige aandoening en dat maken de fasculaties erger. De bekende vicieuze cirkel. Vorige jaar mijn man overleden dus veel stress en stress gehad. Ik ben net 40 dus ik hoop dat alle klachten komen van de stress. Fasculaties, moeilijk articuleren, trillen en snel verzuring. Kortom, ik word gek en maak mezelf gek. Het helpt wel als ik een Oxazepam slik (en een glas wijn 🤪)

Hallo,
Ik ben vrij jong 19 jaar maar heb helaas een hoop ellende meegemaakt, en afgelopen jaar kwam bij mij de bekende druppel die zich uitten tot lichamelijke klachten en voor namelijk de spier trilling over mijn gehele lichaam. Zelf heb een zeldzame hersenaandoening en heb ik daar voor een drain gekregen maar dat is allemaal niet gemakkelijk gegaan naar de heftige periode heb ik extreem veel last gekregen van spiertrilling, hier voor heb ik een emg onderzoek gehad en daar kwam niks uit. Door deze gekke period heb ik veel last van hyperventilatie,
Angsten, stress en ben het vertrouwen kwijt in mijn eigen lichaam dit is zeer waarschijnlijk de oorzaak van mijn spiertrilling want er zit dus letterlijk te veel spanning in mijn lichaam en het zenuwstelsel is overprikkeld. Ik hoop dat dit mensen gerust kan stellen dat te veel stress, angst en hyperventilatie die oorzaak kan zijn van je spiertrilling want je spieren krijgen te weinig c02 wat zich weer kan leiden tot spiertrillingen. Ik hoop dat ik over een tijdje hier kan terug komen om te mededelen dat de trillen minder of zelf verdwenen zijn. En een tip: stop met Googlen het maakt je knetter gek, luister naar je arts/neuroloog want geloof me die heeft er veel meer verstand van.
Groeten Bo

Hi Bo,

Wat fijn om hier een recent bericht te lezen van jou. Wat een ellende heb jij al meegemaakt en dan zeker nog zo jong.
Heb je tips hoe je van een overbelast zenuwstelstel een rustiger zenuwstelsel kan maken? Ik probeer met ademhalingsoefeningen maar dat werkt maar kort. Heb je ook overlast van fasculaties? Afgelopen dagen heb ik ze in mijn hals en borstbeen. Ik word er gek van en zo onzeker! Dan denk ik weer ‘ach het zo vast geen ALS zijn, hoe groot is die kans’ tot dat ik weer denk ‘waarom zou het mij niet treffen…’ Kortom, ik maak mezelf gek met alle gevolgen van dien. Niet slapen, hele dag Oxazepam en teveel drinken. Ik hoop dat de neuroloog in februari mij gerust kan stellen.

Ja wat symptomen had jij nog meer door je hyperventilatie en stress?

Liefs Marie

Hoi allemaal,

Super herkenbaar wat ik hierboven lees! Ik heb sinds een paar maanden lichte schokjes in m’n lichaam, geen trillingen of iets, maar dat het echt ineens wen beetje beweegt. Na te gaan Googlen, kwam ik uit op ALS en ineens last van fasciculaties in voornamelijk mijn kuiten, maar met momenten ook in andere delen van m’n lichaam. Nu ben ik doodsbang dat ik ALS heb en in m’n hoofd m’n begrafenis al geregeld. Wat een onzekerheid kun je voelen zeg! Ik ben gelukkig doorgestuurd naar de neuroloog en in afwachting van een afspraak voor een emg.

Beste anoniem,

Heel herkenbaar. Ik heb ook alles in mijn hoofd geregeld. De hele dag doodsbang en dat maakt het juist nog erger. Fijn dat je een verwijzing hebt naar de neuroloog. Hopelijk kan hij/zij jou geruststellen. Heb je nog andere klachten dan fasculaties?

Groetjes Marie

Hoi Marie,

Nee, gelukkig geen andere klachten. Wel merk ik dat ik er dagelijks veel mee bezig ben door bijv. extra letten op spierkracht en of dat allemaal goed gaat. Tot op heden wel en lijkt het erop dat dat wel goed zit. Desondanks maak ik mezelf in m’n hoofd gewoon helemaal gek door die fasciculaties.

Hoe gaat het met jou?

Groetjes

Hi anoniem,

Fijn dat je verder geen andere klachten hebt. Spierkracht in de gaten houden is een goeie. Wanneer mag je naar de neuroloog? Ik begin februari.
Ik heb echt overal fasculaties en ook in mijn romp. Dat voelt zo raar. Door de stress ws ook nog andere klachten zoals moeilijk articuleren en tintelingen. Ik word er gek van maar vooral onzeker en bang.

Groetjes Marie

Bij mij is de stress helaas ook nog niet weg, wel wat beter dan het was en heb ook het idee dat ik minder spiertrekkingen heb als ik ontspannen ben. Alleen omdat ik me zo bewust ben van mijn hele lijf, merk ik nu dus ook alles en dat maakt je dan ook weer nerveus. Bijv ook dat ik meer zweet dan normaal, zeker ook snachts. Lees dat dit ook heel goed met stress te maken kan hebben, maar ook andere oorzaken zou kunnen hebben wat de onzekerheid weer aanwakkert. Eigenlijk zou ik moeten vertrouwen op de neuroloog die heeft gezegd dat er geen neurologische afwijkingen zijn, maar blijkt toch lastig.

Hi Nick,

Ja de stress en onzekerheid is gekmakend. Heb je nog andere onderzoeken gehad dan alleen door de neuroloog zelf?

Ik heb ook een hernia verleden dus ik hoop dat dat ook een hoop kan verklaren. Laatste dagen voelt mijn hele rechterbeen raar. Tintelen en dof gevoel. Dat kan ze hernia zijn maar ook weer wat anders…

Groetjes Marie

Voor iedereen :

Zijn jullie vit B12 waarden al eens onderzocht?

Bij mij fasciculaties door vit B12 tekort, ik krijg nu injecties.
Afwachten of mijn lichaam spontaan zelf weer de vitamine aanmaakt...
Mijn vader is overleden door ALS dus bij mij was er méér dan angst 🥺.

Misschien is er hier iemand mee geholpen.

Hi Fontaine,

Wat ontzettend triest dat jouw vader is overleden aan ALS. Wat een angst en verdriet. Sterkte.

Ik ben niet gecontroleerd op b12. Ik zal het eens vragen aan de huisarts. Bij mij zijn de fasculaties toegenomen na 1,5 jaar (man onverwachts overleden destijds). Vrijdag neuroloog gezien en medicatie gekregen ook krijg ik voor mijn gemoedsrust nog een EMG in maart. Daarna hoop ik het los te kunnen laten en dat het ‘gewoon’ fasculaties zijn.

Heb jij verder nog andere klachten?

Groetjes Marie

In de herfstvakantie van 2022 kreeg ik voor de tweede maal corona. In de periode daarna begon ik spierkramp in mijn rechter kuit te krijgen. Vooral tijdens het slapen. In mei 2023 viel het mij op dat ik fasciculaties had in mijn rechter kuit. Dit is tot nu 24/7 aanwezig en zo nu en dan ook in mijn linkerkuit. Ik heb een mri gehad van mijn onderrug de neuroloog dacht het het misschien een (rest)verschijnsel kon zijn van een hernia. Dit leverde niets op. Hierna nog een EMG gehad en ze zeiden dat ik er geen aanwijzingen zijn voor ALS. Inmiddels zijn we 11 maanden verder.

Hi Dennis,

Herkenbaar verhaal (behalve dat van corona want dat heb ik nooit gehad). Ik heb sinds bijna drie jaar fasculaties. In het begin paar trekken maar nu verspreid over beide kuiten 24/7. Vorige week tweede EMG gehad en wederom uitslag dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Hier ga ik dan maar vanuit. Ook heb ik drie hernia’s gehad maar dat is al even geleden. Ik heb nu wel medicatie voor de nacht en dat brengt de fasculaties wel iets tot rust.

Ik laat de zorgen nu ook los en dat geeft veel rust in de bovenkamer en hopelijk heeft dat uiteindelijk ook invloed op de fasculaties.

Groetjes Marie

Hi Dennis,

Herkenbaar verhaal (behalve dat van corona want dat heb ik nooit gehad). Ik heb sinds bijna drie jaar fasculaties. In het begin paar trekken maar nu verspreid over beide kuiten 24/7. Vorige week tweede EMG gehad en wederom uitslag dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Hier ga ik dan maar vanuit. Ook heb ik drie hernia’s gehad maar dat is al even geleden. Ik heb nu wel medicatie voor de nacht en dat brengt de fasculaties wel iets tot rust.

Ik laat de zorgen nu ook los en dat geeft veel rust in de bovenkamer en hopelijk heeft dat uiteindelijk ook invloed op de fasculaties.

Groetjes Marie

Hoe gaat het nu met jou? Ik heb dezelfde klachten… en angsten ☺️

Wat 'fijn' om herkenning te lezen. Sinds afgelopen maand last van fasciculaties in voornamelijk in m'n linker en soms in rechterkuit. Maar voel ze soms ook op andere plekken in m'n lichaam...En idd googelen wordt je niet gerust op🙈.
Zie het nog even aan...Afgelopen periode ook stressvol i.v.m. medische molen/zorgen om moeder en schoonmoeder..
Maar anders ga ik misschien toch maar voor zekerheid bezoekje aan huisarts😕

Hi Chantal,

De angsten heb ik los kunnen laten. Het geeft zo veel rust. Dat komt wel door het onderzoek. Uiteraard hoop ik nog steeds dat het uiteindelijk minder wordt want het blijft extreem vervelend, vooral in rust.

Wat voor klachten heb jij Chantal?

Groetjes Marie

Hoi Marie,

3 jaar zeg dat is een behoorlijke poos. Het is vervelend maar na het laatst onderzoek kun je misschien wel rust vinden in de bovenkamer en ik hoop het in iedergeval voor jou. Ik merk dat gedurende de tijd verstrijkt me iets minder zorgen ga maken. Ik ben een aantal weken geleden nogmaals naar de huisarts gegaan ivm de klachten en die adviseerde magnesium en VitB complex totaal. Hier hebben ze in december 2023 nog naar gekeken er waren toen ook geen afwijkingen in het bloedonderzoek. Ik merk iets minder krampen maar fasciculaties worden er niet minder van. Ik merk dat inspanningen vooral na wielrennen hele heftige fasciculaties veroorzaken welke na een tijdje wel weer afnemen qua heftigheid. En dan doe ik maar een rondje je van 50 km.

Hoi Marie,

3 jaar zeg dat is een behoorlijke poos. Het is vervelend maar na het laatst onderzoek kun je misschien wel rust vinden in de bovenkamer en ik hoop het in iedergeval voor jou. Ik merk dat gedurende de tijd verstrijkt me iets minder zorgen ga maken. Ik ben een aantal weken geleden nogmaals naar de huisarts gegaan ivm de klachten en die adviseerde magnesium en VitB complex totaal. Hier hebben ze in december 2023 nog naar gekeken er waren toen ook geen afwijkingen in het bloedonderzoek. Ik merk iets minder krampen maar fasciculaties worden er niet minder van. Ik merk dat inspanningen vooral na wielrennen hele heftige fasciculaties veroorzaken welke na een tijdje wel weer afnemen qua heftigheid. En dan doe ik maar een rondje je van 50 km.

goedemorgen allemaal,

bij mij begon het 3 jaar geleden ook zo. ik kreeg na het janssen vaccin opeens spiertrekkingen door me hele lichaam wat overigens tot op de dag van vandaag nog zo is. kort daarna merkte ik dat ik krachtverlies had en mijn vingers niet stil kon houden ook had ik tintelingen in mijn voeten vooral. weer een paar maanden daarna begon voor mij de drama want ik ging allemaal pixels zien en kreeg allemaal flitsen in mijn gezicht continu. ook werd ik een tijdje duizelig wat later is weggegaan. toen weer naar de huisarts geweest en mijn bloedgeprikt. uiteindelijk zat ik iets lager in b12 dan wat hoort dus ik medicatie innemen voor b12 maar niks verbeterd. ook kreeg ik vaker last van krampen. en ik moet er wel bij zeggen dat ik aan het begin van elke nieuwe klacht hele heftige paniek en stress had 24/7. ik kreeg later ook last van mijn slaap ik word namelijk elke dag standaard tussen 4 en 6 wakker. en steeds werd het door de mensen om mij heen en de huisarts op stress gewezen. nu ben ik weer een periode van 3 weken lang al duizelig en heb nu eindelijk een verwijzing naar de neuroloog gekregen. ik ben zo bang dat het een tumor is in mijn hoofd of ruggenmerg, maar ik hou jullie op de hoogte.

goedemorgen allemaal,

bij mij begon het 3 jaar geleden ook zo. ik kreeg na het janssen vaccin opeens spiertrekkingen door me hele lichaam wat overigens tot op de dag van vandaag nog zo is. kort daarna merkte ik dat ik krachtverlies had en mijn vingers niet stil kon houden ook had ik tintelingen in mijn voeten vooral. weer een paar maanden daarna begon voor mij de drama want ik ging allemaal pixels zien en kreeg allemaal flitsen in mijn gezicht continu. ook werd ik een tijdje duizelig wat later is weggegaan. toen weer naar de huisarts geweest en mijn bloedgeprikt. uiteindelijk zat ik iets lager in b12 dan wat hoort dus ik medicatie innemen voor b12 maar niks verbeterd. ook kreeg ik vaker last van krampen. en ik moet er wel bij zeggen dat ik aan het begin van elke nieuwe klacht hele heftige paniek en stress had 24/7. ik kreeg later ook last van mijn slaap ik word namelijk elke dag standaard tussen 4 en 6 wakker. en steeds werd het door de mensen om mij heen en de huisarts op stress gewezen. nu ben ik weer een periode van 3 weken lang al duizelig en heb nu eindelijk een verwijzing naar de neuroloog gekregen. ik ben zo bang dat het een tumor is in mijn hoofd of ruggenmerg, maar ik hou jullie op de hoogte.

Vervelend Dani, lijkt me zeer onprettig als ik het zo lees. Dat mensen om je heen verwijzen naar stress is herkenbaar. Ik krijg dit ook erg vaak te horen aangezien ik altijd wel bezig of druk met van alles ben. Probeer jezelf niet te druk te maken(dat is makkelijker gezegd dan gedaan) en eerst het onderzoek af te wachten. Het lijkt me in iedergeval fijn dat ze je klachten nu serieus nemen. Ervaar jij nu nog steeds krachtverlies? Desondanks de uitgevoerde onderzoeken ben ik ook nog niet geheel gerust. Maar mijn klachten zijn tot nu toe stabiel en zie dat maar als een goed iets. (Wel 24/7 fasciculaties in rechter kuit nu 1 jaar lang) succes met je onderzoeken. Hopelijk valt alles mee en heb je snel duidelijkheid.

Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Hoi allemaal,
Herkenbaar…
Ik heb sinds een dikke week plopjes / spiertrillingen in mijn linker bilspier. Bijna continu en heel soms is het even weg, en als ik actief ben voel ik het ook niet.
Ik maak me ook zo’n zorgen. Ben een beetje hypochondrisch.
Vorig jaar is er bij mij door middel van EMG vastgesteld dat ik polyneuropathie heb. Dus bij mij is er schade aan de zenuwen. En nu ben ik dus bang dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld want als je googelt kom je steeds bij ALS uit. Mijn verstand zegt ‘doe normaal’ maar mijn hypochondrie zegt; ‘ tja waarom jij niet’
Ik heb ook echt wel polyneuropathie want ik heb die klachten ook echt. Maar die spiertrillingen in mijn bil kan ik daar niet direct bij plaatsen dus dan denk ik…zou ik nog iets anders hebben?
Ik slik al maanden magnesium maar ik kwam er achter dat ik de verkeerde soort slik die weinig doet dus dat heb ik nu veranders sinds een paar dagen.
Verder heb ik dus polyneuropathie doordat ik een B12 deficiëntie heb. Daarvoor prik ik sinds 2 maanden 2x per week mezelf met B12 vloeistof. Spiertrillingen passen bij B12 tekort maar ik had ze voorheen nooit en waarom nu dan wel. Ik heb niet het idee dat ik spierzwakte heb al kan polyneuropathie hier op termijn wel voor zorgen.
Ook voel ik de trillingen wel eens onder mijn middenrif en dan denk ik zijn dit nou spiertrillingen of mijn darmen.
Al met al maakt het mij onzeker en wil ik best een afspraak maken met mijn neuroloog maar die schijnt voor langere tijd afwezig te zijn en zo’n afspraak duurt sowieso weken voordat je aan de beurt bent en ik wil niet direct overkomen als een paniekvogel hoewel ik dat wel ben, haha.
Hopelijk is het een beetje herkenbaar want het is fijn om dat soms te lezen.

Hi allen,

Jeetje wat zorgen al die plopjes toch voor veel stress. En het erge is dat de kans is dat het nooit meer weg gaat en dat het nog erger kan worden.

Ik heb inmiddels wel helemaal rust dat het idd iets goedaardigs is en geen enge dingen zoals ALS. Dit is wel het gevolg van onderzoek bij de Neuroloog en dat ik na jaren plopjes geen andere klachten heb gekregen. Ook werkt de medicatie die ik heb gekregen van de Neuroloog voor de nacht erg goed. Maar al met al, blijft het allemaal goed irritant en altijd aanwezig.

Hoe gaat het nu met jullie?

Groetjes Marie

Ik heb er ook weer 1 dag hinderlijk last van gehad. Was een hele tijd weg. Sinds gister is t alweer verminderd. Nu alleen nog een vervelend gevoel in mn onderbenen, alsof ze heel dik zijn of dat er veel ‘gewicht’ in zit

Ik heb sinds 6 weken ook last van facicultaties in de linker kuit meer dan in de rechterkuit. Ik heb EMG gehad , deze was goed. Ook ben ik bij neuroloog geweest en deze heeft de reflexen gecontroleerd. Dit was ook oké.
Verder heeft de osteopaat ook gisteren nogmaals de reflexen gecontroleerd. Deze waren ook
Prima! Verder voel
Ik dat ik af en toe niet kan ontspannen in mijn benen .
Ik ervaar veel stress op dit moment .
Ook dat lees je veel! Facicultaties door stress en angst.
De ene dag kan ik er beter mee omgaan dan de andere dag, dan maak ik mij heel veel zorgen.
Hopelijk gaat het gauw beter
Gr. Nicole

Ben ik weer…
Ik had de plopjes / trillingen in mijn bil uiteindelijk ongeveer 2 weken gehad. Toen waren ze ineens weg en zijn 2.5 week weggebleven. Nu sinds gisteren weer terug. Ben benieuwd hoe lang het dit keer duurt.

Volgende week EMG, ben knalnerveus, zo bang voor het 3 letterwoord.
Plopjes in kuiten eigenlijk dagelijks, erger na enigszins inspanning. Daarnaast ook wisselend in rug, bovenarm, duim, buik, billen, soms ook nek en hals.
Heb ook paar jaar gevoelsstoornissen door een nog onbekende vorm van neuropathie maar die trillingen maken me nu superongerust omdat ze buiten de kuiten nu ook op andere plekken zitten

@richard

Ik heb ook een emg gehad omdat ik last had van spier trekkingen. Kwam uiteindelijk niets uit. Ik hoop dat dit voor jou ook geld. Af en toe heb ik er nog wel last van, maar het is al stukken minder als in het begin

Hallo allemaal,
Fijn om te lezen dat er meer mensen zijn zoals mij. Op dit moment ervaar ik veel stress. Eerst had ik een aantal weken last van stijve nekspieren en raar gevoel in mijn hoofd. Nu sinds een week een trillend spiertje in mijn lies en in rust maar vooral 's nachts ook trillingen aan de linkerkant van mijn neus en in andere delen van mijn lichaam. Ik heb zonet gegoogeld in mijn bed wat ik niet had moeten doen en lees de ernstige ziektes..ik durfde niet eens verder te lezen. Met als gevolg dat ik nu beneden op de bank zit en de trillingen nog erger voel. Ik ben er angstig van. Ik heb ook periodes van hyponchondrische klachten en ik heb dit eerder gehad. Maar dan maanden last van trillend spiertje van ooglid gehad. Dat is toen ook uiteindelujk weggegaan. Dat stelt mij enigszins gerust maar dan toch denk je dat het nu misschien iets ernstigs kan zijn. Gek word ik ervan en dan vooral het piekeren. Daarom toch fijn om te lezen midden in de nacht dat er meer mensen zijn met dezelfde klachten en gedachtes. Overdag en in activiteit heb ik ook minder last van de trillende spiertjes morgen maar actief bezig gaan.

Heel herkenbaar hoor inclusief de negatieve gedachten!
Heb je wel eens je B12 en magnesium na laten kijken?

Beste mensen,

Ik meld me ook even in dit topic. Ik lees veel herkenbare dingen.
Bij mij begon het met vastzittende nek- en schouderspieren. Daarna trillen. Nu ben ik dus best hypochonder aangelegd. Dus ik dacht aan parkinson. Toen kwam ik er achter dat heftige emoties trillen verergeren dus hield het op. Alsof ik gerustgesteld was. Ik werd kort daarna flink verkouden en ineens brandende ledematen. Ik kreeg wat paniek en ben hypochonder aangelegd. Ik dacht gelijk aan MS. Steeds meer vage klachten erbij: koud en branderig gevoel. Spierschokjes etc. Dat is nu minder. Nu last van fasculaties. In arm kuit, nek en soms buik. Inderdaad nooit googelen want voor je het weet heb je ALS. Fasculaties zijn wel iets minder. Ik denk dat het bij mij door angst komt. Zeker na hier en op andere sites e.e.a. gelezen te hebben.
Ik heb ook intense jaren achter de rug met het ziek zijn en overlijden van mijn broer (38) ik vermoed dat ik daar deze klachten door heb. Te lang en te veel stress en nu daardoor angstklachten.
Ik heb een afspraak staan met psycholoog en psychosomatische fysiotherapie. Ik hoop dat het dan wat beter gaat. Want het beheerst m'n leven best wel momenteel.

Allemaal herkenbaar, precies hetzeflde meegemaakt. Dat wachten....... dat maakte het alleen maar erger. Na EMG kreeg ik ook de diagnose BFS. Ik ben nu 6 jaar verder en ik heb het nog steeds maar ik heb er geen last meer van omdat ik het niet meer registreer. Maar m'n kuiten zijn constant aan het samentrekken.

in 2007 ziekte van pfeiffer gehad en in 2017 begonnen die fasciculaties nadat ik burnout raakte vanwege m'n Chronische vermoeidheid na de pfeiffer infectie. Ik denk gewoon een reactie van je lichaam van uitputting. Hopelijk gaat het ooit nog eens weg :)

Ze lopen ons te vergiftigen en dit is geen grap zoek eens op chemtrails in de lucht we ademen het allemaal in elke dag maar weer zware metalen kwik dat gaat voor iedereen op een dag opbreken je krijgt er allemaal rare neurologische klachten van,het hoopt zich op in je lichaam de deeltjes die naar beneden komen zijn zo klein dat je lichaam ze niet herkend en doorlaat met alle gevolgen van dien dit is geen grap en door grote artsen onderbouwt,iedereen zult uiteindelijk zijn ziekte krijgen hierdoor maar wat het meeste onstaat zijn neurologische klachten waar artsen geen raad mee weten,ik heb precies dezelfde klachten en dat verhaaltje komt door stress is bullshit we hebben ons hele leven en het leven daarvoor stress gehad en deze klachten nooit gehad nooit iemand over gehoort,We zijn gewoon beschadigd door die chemtrails troep dus we hebben een ziekte alleen heeft deze ziekte nog geen naam.

Ik ben zo blij dat ik jullie gevonden heb! Ook ik heb met periodes fasculaties, eerst alleen branden benen en spiertrekkingen in kuiten, later ook in armen en gezicht! Ben me helemaal kapot schrokken... Ik mag nu over twee weken door de MRI omdat ik vorig jaar ook aan een hernia ben geopereerd. Veel mensen om mij heen denken dat ik een burn out heb, of in ieder geval dat ik het te druk heb en dat het door stress komt. Alleen... ik ervaar dat dus niet zo. Ik heb een fijne baan, een lief gezin, geen geldproblemen. Kun je een burn out hebben zonder het te weten?? Is dat wat mijn lichaam me verteld?? Want ik wil er met alle liefde aan werken maar dan moet ik wel weten wat het probleem is...

Zijn hier nog mensen die terug kunnen komen op hun situatie?

Na twee enorme tropenjaren en daarna een aantal maanden eindelijk weer rust, dacht ik, werd ik van het een op het andere moment niet lekker. Heel misselijk, zweten en dan weer koude rillingen, diarree. Na een kleine week lag ik ‘s nachts op mijn rug en ging mijn hele rechterzijde tintelingen met doof gevoel in voet. Bij beweging zakte dit vrij snel weg. Maar ik weet zeker dat ik niet verkrampt had gelegen zeg maar.
Dag erop kreeg ik overdag aan die zijde tintelingen in arm en gezicht, daarna stijve kaken en ‘s avonds kaakklemmen. Erg angstige dagen.
Dag erna kreeg ik een paniekaanval met kramp in keel (dichtgeknepen gevoel).


Nu twee weken later kreeg ik, na een dag oogtrillingen, overal in mijn lichaam van die “plopjes” en “trekjes”. Echt overal en nergens en telkens kort. Ik had ook nog steeds last van spierpijn in de arm van de tintelingen. Dat ging op en af maar is nu erg aanwezig. Eerst bovenarm toen vingers toen onderarm.
Gister veeeeeel plopjes in mijn rechterbeen, die staat nu ook stijf qua spieren. Doet zeer.

Maak me echt, onnoemelijke zorgen.

Ik raak niet uit de angstspiraal en heb het idee ALS te hebben. MS zou een “opluchting” zijn.
Neuroloog deed twee weken geleden testen, toen had ik nog niet die trillingen en ook niet die spierpijnen.. dus die zag toen niks schokkends… maar ja…


Hoe moet je hier in godsnaam mee om gaan.
Men zegt: ga door met levens maar hoe dan als je je zo ongerust voelt?
Ik ben 33, moeder van twee hele jonge kids. Ben nog niet klaar om te sterven.

Soms probeer ik me gerust te stellen met de gedachte dat ik wel echt een kneitermooi leven heb gehad. Je weet immers nooit wat je gaat overkomen en of je brute pech gaat hebben. En denk ook echt dat dit de enige conclusie is in heel deze angststoornis. Want het is toch puur een doodsangst. En die hebben veel mensen.

Hoi Marjolein,
Ik herken al je klachten (ik had/heb bijkomend ook nog duidelijk teken van L’Hermitte). Ze vonden via MRI een letsel in mijn ruggenmerg, wat wijst op neuro-inflammatie. Ik heb momenteel de diagnose nog niet, want 1 letsel is onvoldoende, maar mogelijks wordt het MS.

Mijn neuroloog gaf aan dat gevoelsgewaarwordingen (dus tintelingen enz.) geen symptoom zijn van ALS.

Hallo N.n.

Allereerst mega dank voor je antwoord.

Wat rot dat er bij jou iets is gevonden. Is ook een reden dat ik dan ook weer angst heb voor een MRI. Maar ik heb nu oxazepam genomen om wat rustig te blijven want heb er een aardige angststoornis door ontwikkeld.

Het probleem is ook dat er telkens wat bijkomt. De kracht in rechterarm lijkt minder, dus snel spierpijn als ik bv een zware pot opendraai of verplaats of kind kort draag. Maar dit is nu links ook ontstaan en dat zónder tintelingen die eraan vooraf zijn gegaan.

Daarnaast sinds 1,5 dag een strakke hals/keel die lijkt te worden dichtgeknepen. Maar in geval van ALS zou dat allemaal wel snel zijn, in 2 weken zoveel gebieden die worden aangedaan ineens. Want volgens mij gaat dat ook meer eerst vanuit 1 gebied, dus bv de armen of de stem. Maar toch ik ben er niet gerust op en ben zelfs al boodschappen voor m’n kinderen aan het inspreken voor hun verjaardagen, zo overtuigd ben ik van ALS. M’n vingers zijn ook regelmatig zo stijf….
Ben zo bang….
Doe mij ook maar MS , echt. Als ik maar wat langer nog mag leven dan 1-2 jaar…

Hoi Marjolein,
Die bijsluiter van oxazepam al eens gelezen? Ik nam een tijdje soortgelijke medicatie en dat deed wel vreemde dingen met mij dus ik ben gestopt. Stress kan heel veel dingen veroorzaken en kan ook trigger zijn voor neuro-inflammatie zoals bij mij het geval was. Ik probeer dat nu zoveel mogelijk te reguleren om een tweede episode te voorkomen (en dus de effectieve diagnose te trachten voorkomen of uitstellen). Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ja..
Succes!

Hallo N.n.,

Nogmaals dank voor de reactie. Geen idee waarom mijn vorige reactie zo vaak is geplaatst.

Ik hoop eigenlijk dat dit dan op MS wijst. Ik kan helaas geen link leggen met oxazepam want dat ging ik juist slikken nadat ik de klachten kreeg en erdoor extreem angstig raakte. Maar als ik ervaringen lees over ALS lees ik veel soortgelijke klachten als dat ik dat heb, en het jammere is dat mensen die in dit topic schrijven vooral alleen spiertrillingne voelen en geen (snelle) spierpijn hierbij beschrijven …. Dus voel me nogal radeloos :-(.

Jij heel veel succes met het beperken van jouw stress, want jouw situatie is ook niet prettig!!! Maar je klinkt wel als een sterk persoon…

Hey Marjolein,

Heb je misschien een periode van weinig beweging achter de rug? Want dat heb ik ook wel gehad. Na mijn ziekenhuisopname en een periode van depressie, geraakte ik weinig aan beweging. Vanaf het moment dat ik dan wel iets ging doen, was alles meteen pijnlijk en stijf.

Los daarvan beschrijf je extreme stress. Dat is sowieso wel een aanslag op je lichaam en doet gekke dingen met je.

Wat zegt je huisarts?

Er is echt iets aan de hand met het aantal reacties dat gepost wordt. In klik nochtans maar één keer haha.

Ik wilde er nog aan toevoegen dat ik hier een verhaal las van een jonge man midden de 30. Hij was nadien kwaad op zichzelf dat hij anderhalf jaar had verspild aan de angst om die vreselijke ziekte te hebben. Maar ik snap je angst volledig; die symptomen zijn heel beangstigend.

Ben ook kwaad al op mezelf dat ik al een maand aan het verspillen ben. Maar ik heb twee jonge kids en ben echt doodsbang het leven te moeten laten.

De huisarts dacht al meteen aan een stress uiting.
Maar dit komt, omdat ik in de eerste dagen hier geen last van had. Toen kwam ik met paniek klachten binnen vanwege maagdarm klachten.
Na een week kwamen daar dus die tintelingen bij. Toen werd ik wel doorgestuurd naar neuroloog. Bij neuroloog had ik nog niet zo van die verzuurde spieren die snel steigeren en had ik ook nog niet die trillingen. Die deed wat tests en wees het ook van de hand zeg maar. Ik dacht toen ook meer aan een tumor omdat ik ook veel andere klachten toen had. Vage klachten.

Maar nu zijn alleen de spiertrillingen en spierpijnen over en je kunt je voorstellen dat niemand mij nog serieus neemt.

Maar dat neemt mijn angst niet weg. Integendeel.

Ik ben zo zo bang. Ik voel de propjes de hele dag en ik voel steeds meer ledematen stijf en pijnlijk worden Inckusief hals. Dus dan zou ik óf een heel heel snelle vorm van ALS hebben en dan ben ik dus snel dood. Ofhopelijk is het toch de stress (of wellicht deels MS, want had telkens na m’n bevallingen ook van die vage spierklachten, niet zoals nu maar toch€).
Oh man, als het maar geen ALS is. Was er maar een simpele test voor dan had ik tenminste wat ku ben uitsluiten :-(. Nu kan ik voor mijn gevoel niks en ik ben radeloos en de directe omgeving wordt ook gek van mij. Zonder oxazepam oid kan ik ook niet de dag door. Schaam me dood naar de kids toe. Ik wil oook weer een rustige fijne mama zijn zonder doodsangsten.

Marjolein ik begrijp je angsten. Maar dit kan echt heel goed stress zijn. Google de symptomen van een angststoornis maar eens. Die spierpijnen en stijve spieren komen ook veel voor bij overspannenheid en burn out.

Ik zou echt nogmaals naar de huisarts gaan en je angsten omschrijven.

Sterkte hoor. Ik weet hoe rot het is.

?si=kV4eEvlJrKM-cOS2

Haar channel heeft me geholpen.

Hier precies hetzelfde. Willekeurige spiertrekkingen, voornamelijk bij mijn kuiten. 3 maanden op de neuroloog moeten wachten en uiteindelijk ook de diagnose goedaardige spiertrekkingen. Ook bij mij het onrustige gevoel ‘wat als…’
Heb het nu wel kunnen loslaten.

Ik loop tegen gelijknamige klachten aan. Na ruim een decennium intensieve zorg te hebben geleverd aan mijn zieke vrouw en mijn drie dochters, is ze nu, anderhalf jaar geleden overleden. Ons gezin is door een hel gegaan van oncoloog naar oncoloog.

In eerste instantie kwam de rust in huis. Maar gaandeweg continue onbegrijpelijke klachten. Van opeens slikklachten, klappertanden, maagklachten, tot vasculaties en tremors, tot slechte concentratie, vermoeidheid, tot moeite met schrijven en soms zelfs spreken met dubbele tong.

Ik heb er geen grip meer op, en begrijp mijn eigen lichaam ook niet meer.

Mijn leven is nu heel verdeeld. Ik ben nu begin 40 en heb alleen maar in het teken gestaan voor zorgen voor anderen. Alles heb ik overboord gegooid. Carrière, studie, etc. Dit hoofdstuk moet ik nog afsluiten.

Daarnaast is geheel onverwachts wel een geweldige vrouw in mijn leven gekomen. Die ziet graag de volgende 40 jaar met mij tegemoet.

Het zou dan ook voor mijn gevoel nu goed moeten gaan. Ik heb drie gezonde mooie tiener dochters, financieel is alles op orde, een geweldige vriendin, een leuke knul er bij, en een dak boven mijn hoofd zonder hypotheekschuld. Je zou zeggen dat nu alles goed zou moeten gaan..... Maar dat gebeurt dus niet.


Ik heb daar moeite mee. Ik heb in mijn leven veel vroegtijdige overlijdens moeten doormaken. Veelal veertigers, waaronder mijn moeder, oom en nichtje. Mijn vrouw is uiteindelijk maar 52 geworden. Waar mijn nieuwe vriendin nog 40 jaar ziet, zie ik voornamelijk reserve tijd. Zeker gezien het feit dat ik mijzelf 80 voel.

Veel klachten zijn door de Neuroloog onderzocht. En toch vind ik dat lastig te accepteren omdat ik jammergenoeg iets te vaak een misdiagnose heb gezien. En juist neurologische ziektes zijn tricky om te diagnosticeren. Er is geen klinkklare toets voor ALS/MS. De diagnose volgt vaak pas nadat de ziekte zich steeds meer openbaart.

Ik ben druk bezig met psychotherapie, EMDR, yoga en mindfulness. In de hoop dat het mij wat oplevert. Ik heb ook gelukkig goede steun vanuit mijn huisarts en het team er omheen. Ik moet weer vertrouwen in mijn lichaam krijgen zeggen ze....Maar dat vertrouwen blijft juist weg als je lichaam zo enorm tegenstribbelt.

Ik hou het in de gaten, maar volgens de neuroloog hoef ik mij niet druk te maken. Hopen dat dat zo blijft. Over 5 maanden check up.

Hallo, wat lees ik veel herkenbare " dingen". Ben al mijn gehele leven een bron van stress. Gediagnosticeerd met chronische angststoornis, persoonlijkheidsstoornis, hypochondrie, chronische hyperventilatie( slik ik al sinds jaar en dag anti depressiva voor) en jeugdtrauma. Ook nog tinnitus . Dit alles tesamen heeft er voor gezorgd dat ik voor 100% ben afgekeurd.
Hele leven al vele therapie soorten gevolgd en al heel vaak gecontroleerd op allerlei enge ziektes. Nog nooit is daar wat naars uitgekomen.

Zo ook jaar of 9 terug. Kreeg last van bewegende kuiten, 24/7 , en ook een trillende spier in mijn bovenbeen. Tuurlijk gegoogeld ipv naar de huisarts gaan en dan weet je wel waar je op uitkomt, a l s . Huisarts heeft mij doorgestuurd naar de neuroloog, allerlei testen gedaan, uitkomst : goedaardig fasciculatie kramp syndroom.

Ging toen wel wat beter maar toch nooit 100% gerust gesteld.

Ik heb elke paar weken wel weer wat anders en vervelende is, ik kan mij echt 'ziek' praten. Hart overslaan en jah hoor dan heb ik het ook meteen heel erg , zo erg dat er 2x ambu is geweest o dat ik echt dacht dat ik dood zou gaan. Maar telkens is alles goed. Zo ook met vele andere zgn ziektes.

Nu begon 2 weken terug de grote spier aan de buitenkant vd bovenarm om de haverklap hevig te trillen voor soms 5 soms 20 seconden. Meer ploppen vd spieren noem ik dat.

Dan word ik bang. Nu 2 weken later is dat juist minder, bovenarm, maar zit t weer door mijn gehele lichaam. Spiertje handpalm die trilt dan weer bovenbeen, buik, rug enz.
Tuurlijk idee dat mijn kracht minder is, stijve spieren voor in de voeten en vooral bij opstaan, overal spierpijn en bang bang bang zijn.

Ben inmiddels 52 dus a l s kandidaat. Maar deze klachten horen ook angst en stress .

Heel vervelend

jeetje wat een verhalen allemaal. vervelend om te horen aan de andere kant heel herkenbaar en dat voelt gek genoeg ook goed. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen ik heb al ruim 2 jaar 24-7 spiertrekkingen in de buitenkant van mijn bovenbeen net boven de knie (dijbeen)? daarmee ben ik toen naar de neuroloog geweest en die gaf aan dat het niks ernstigs is. echter sinds 2 weken heb last van krampen spiertrekkingen door het hele lichaam, alsof er stroom door mijn lijf loopt en wat ik vooral eng vind krachteloos gevoel in mijn handen en voeten en dan vooral mijn rechterhand lijkt minder kracht te geven. ik word iedere nacht meerdere keren wakker met slapende armen en of hand. ik ben er stellig van overtuigd dat ik ALS heb. natuurlijk weet je dat die kan klein is maar die er en de klachten zijn daar. gelukkig 28-01 naar de neuroloog en dan hoop ik op goed nieuws maar vrees zoveel slechts.

Hallo R.B . De ziekte ALS begint nagenoeg altijd asymmetrisch! Fasciculaties komen veel voor , ruim een half miljoen mensen in NL hebben daar dagelijks last van . Bij de ziekte ALS gaat krachtverlies vooraf aan het krijgen van fasciculaties . Eveneens geeft een ALS patiënt een afwijkend clinisch beeld wat een ervaren Neuroloog direct doorziet , denk hierbij aan verlies van gewicht en atrofie . Ook ik heb al jaren dagelijks last van heftige spiertrillingen en krampen . ALS heb ik niet . Beschreven ziekte is vrijwel altijd progressief , verval volgt zich veelal in een hoog tempo op . Er zijn uiteindelijk veel oorzaken die ten grondslag liggen aan het hebben van krampen en fasciculaties . Zonder verval van functie en atrofie is ALS uitgesloten . Vraag bij twijfel een EMG onderzoek aan . Zonder afwijkingen meetbaar in een EMG onderzoek is er geen verdenking van de ziekte ALS !

Hi Anoniem,

Dank voor je reactie. ik vraag een EMG aan de 28e

Hoi anoniem, ik bedoel dit gewoon uit nieuwsgierigheid maar je bent dtellig in je bewering dat fasciculaties sltijd na spierzwakte optreed. Hoe kom je aan deze info? Op de website van ALS nederkand staat namelijk het volgende " Spierkrampen en fasciculaties zijn vaak de eerste verschijnselen van ALS, maar dat zijn ook klachten die bij gezonde mensen kunnen voorkomen.
Spierzwakte en atrofie beginnen vaak plaatselijk in een arm of been of in de spieren van de mondkeelholte. Beide nemen vaak geleidelijk toe."

Ik wil niemand angstig maken maar wat is nu waarheid? Ik denk dat het per persoon verschillend kan beginnen. Ik denk wel dat als je al lang fasciculaties hebt zonder spierzwakte ALS uitgesloten kan worden maar dat is een aanname. Daarbij is het een zeldzame ziekte maar dat helpt bij mensen zoals wij niet. Ja, ook ik ben hypochonder en snel angstig bij lichamelijke klachten

Hallo allemaal,

Heel herkenbaar de klachten en angsten die hier worden omschreven. Bij mij is het begonnen met de spier/ zenuwtrekjes. Met name bij mijn rechterhand. Vervolgens een strak gevoel in mijn onderarm. Dit zit vooral in de spieren, althans zo lijkt het. Dit ging afgelopen weken door de mijn linkerarm. Het is echt te beschrijven als een drukkend, trekkend gevoel dat continu aanwezig is in beide armen en dan met name onderarmen. Ondertussen ook de fasciculaties in armen en benen. Zo nu en dan in de handen.

Toch maar langs de huisarts, maar gaf aan dat deze klachten niet passen bij ALS. Hier zit namelijk ook mijn angst. Vooral nadat ik de klachten opzocht op google. Inderdaad dat de klachten kunnen beginnen met fasciculaties en stijfheid in de spieren. Kortom; maak me veel zorgen.

Gezien de reactie van de huisarts ook niet heel erg gerustgesteld. En ook de onderbouwing vanuit de huisarts is dat AlS een puur motorische aandoening is en pijn niet passend is in het beeld, maar ik lees op internet ook de ervaringenverhalen en daar lees ik pijn, stijfheid en de fasciculaties wel terug. En pas later (progressief) krachtverlies.

Al met al ik herken jullie angsten en ook ik ben hypochonder en dat maakt het lastig bij de huisarts. Want die gooien alles op stress. Maar dan denk ik wat als het wel mis is dit keer.

@RB, hoe was het bij de Neuroloog van de week?

Het zou fijn zijn R.B. dat je even een update plaatst.
Hoe is het bij de neuroloog gegaan ?

Mijn symptomen zijn er enkele jaren gelden gekomen zoals fasciculaties kuiten, dijbeen en tintelingen onderaan de voet na 2 covidbesmettingen al weet ik niet of dit de trigger was maar ik denk van wel..allerlei testen negatief...heb veel baat gehad bij pijnkliniek met denervaties van de zenuwen...stress natuurlijk,ook proberen af te bouwen...is nergens goed voor en dit kan je enkel zelf...

Hoi LJJ, ik heb nu 2 maanden spierfasciculaties meestal in mijn kuiten. Ze doen geen pijn maar vind het wel eng, wordt er zenuwachtig van. Vooral omdat ik als ook hypochonder gegoogled heb en gezien dat dit een symptoom kan zijn van ALS. Welke testen heb je gedaan en waarom naar een pijn kliniek, doen de spiertrillingen bij jou pijn dan of was dat vanwege andere klachten?

Bij mij gaat het stukken beter. Ik bleek vitamine D tekort te hebben en daar supplementen en voeding op aangepast. Na dit bijna 6 maanden te hebben gedaan zijn de spiertrillingen bijna weg. Heb het nog maar zelden. Uit bloedonderzoek bleek dat m'n waarde nu op orde is.

Kan vele oorzaken hebben. Denk eerst in termen als stress, ph waardes(mond), darmflora, candida overgroei, vitamines, voordat je in termen zoals ALS gaat denken.

Vreselijk hè!!! Ik herken dit. Ik dacht ook iets te voelen. Uiteindelijk heb ik ZO hard gevoeld dat ik m’n eigen borsten blauw heb gedrukt en daardoor juist knobbels kreeg.
Mammo gehad en echo en niks aan de hand.
Radioloog zei: KAP MET VOELEN! Je doet jezelf meer kwaad dan goed met je eigen gedachten.

Hoi,
Zo herkenbaar, ik heb ook last van mijn borsten soms al 2 weken voordat ik ongesteld moet worden. Ze doen dan zo pijn, opgezwollen en voell dan van alles... Hobbels en bobbels, schijven etc
Nu heb ik dus een heel klein bultje/friebeltje aan de zijkant van mijn borst die ik alleen kan voelen als ik echt ga poeren met mijn vingers. Na de ongesteldheid is het friebeltje wel kleiner. Ik merk als ik stress heb dat ik vooral mijn borsten controleer, tegels, vorm etc steeds voelen en voelen en voelen. Heb zelfs mijn man laten voelen maar die voelt niets geks. Nu is het weer zo erg dat het denken en voelen me zo opslokt dat ik me het liefst wil verstoppen voor alles. Voel me zo bang, kwetsbaar en onveilig. Ik heb ook ptss en een gegeneraliseerde angststoornis. Herken dus zeker je verhaal.

Ik heb altijd knobbels in me borst en Minimaal 10 keer echo en mammografie gehad. Zijn altijd cystes voelbaar als gladde effen knobbels. Ben zelf ook altijd bang. Bij mij gaan en komen ze steeds opnieuw. Op verschillende plekken. Sommige vrouwen zijn daar gevoelig voor . Ze me overtuigend als je echt een steen voelt met scherpe hoeken of iets dus niet glad moet je wel nadenken. En een huisarts kan goed voelen of er wat zit die verwijst Bij twijfel zelfs al door. Maar heel veel vrouwen hebben dit. Schijven , gladde bulten opgezette klieren in de borst met menstruatie of tussendoor. Ieder jaar controle is niet raar als je niet vertrouwd .

En het groeit denk ik niet in een week naar uitgezaaide borstkanker

Ik herken de angst voor douchen heel erg! Ik ben ook altijd bang om iets te ontdekken. Ik ben zelfs bang om te voelen, dus dan voel ik heel snel iets per ongeluk en dan durf ik niet meer te voelen. Fijn om te lezen dat we niet alleen zijn

Ik zou dit kunnen schrijven

Ooo ik herken dit ook zo erg ik heb ongeveer 4 jaar geleden angsten gehad voor kanker en de dood zo erg dat ik bij alles wat ik voelde in paniek raakte bij mijn kinderen en man net zo ik heb toen escitalopram gekregen en ben daardoor er weer boven op gekomen en uiteindelijk van de medicijnen af... helaas is het vorige week terug genomen en zit io weer aan de escitalopram ik zit de hele dag te voren aan mijn borsten en maak mezelf helemaal angstig hen zo bang lig de hemel dag te slapen en heb knallende hoofdpijn van het piekeren.. fijn om te lezen dat ik noet de enige ben

Hey hoi
Ik kom graag met je in contact..
Lieve groet

Wat herkenbaar, ik verlies me soms in deze angst, en voel soms ook snel, om maar niks te hoeven voelen inderdaad. Zo vermoeiend ..

Hoi,

Zullen wij in contact komen?

Wauw, alsof ik dit verhaal zelf heb geschreven. As we speak wacht ik op een echo volgende week nadat mijn huisarts me vanmiddag uitgebreid onderzocht heeft en me verzekerde dat er inderdaad iets te voelen is, maar het allemaal volledig onschuldig voelt. Toch verwijst ze me door, voor mijn eigen gemoedsrust. Dit gaat nu al dik 8 jaar op en af zo. Pech is ook dat mijn borsten van jongs af aan heel gevoelig en hobbelig zijn dus ik denk ook altijd iets te voelen. Oh wat een verademing om te lezen dat ik niet alleen ben

Bedankt voor jullie voorbeelden , herkenbaar

Jee wat een herkenning!!! En wat voel ik me nu minder alleen hierin!!!
Ik kon het zelf allemaal opgeschreven hebben.
Ik durf zelfs niet eens naar mijn borsten te kijken, bang dat ik iets zie waardoor mijn angst weer getriggerd wordt. Heb al zo vaak een mammografie en echo gehad, en altijd alles goed! 6 maand geleden nog, maar door de stress val ik af en worden mijn borsten slapper waardoor ik allemaal deuken zie. En kan mijn gedachten niet de baas. Ben blij dat ik nu ook jullie verhalen lees, en ik niet de enige ben.

Ook ik had dit kunnen schrijven. Ik zit momenteel ook weer heel erg in doodsangst. Ik ben sws een hypochonder, en eigenlijk is mijn enige angst: kanker krijgen. Afgelopen naar een coloscopie gehad. Vorig jaar ook al met steekjes, pijntjes in mijn rechterborst naar de huisarts geweest. Alles na gevoeld en zo gerustgesteld. Ik mocht evt een mammografie laten maken maar heb er toen niet voor (durven) kiezen. Nu heb ik al 2 maanden last van mijn nek. Er was zo’n moment dat ik dacht ik ga even over de bank hangen achterover om mijn nek even naar achter te kunnen laten hangen. Vervolgens vielen mijn borsten natuurlijk beetje “op z’n kop”. Toen dacht ik, laat ik nu eens goed aan de onderkant voelen. En daar voelde ik aan de rechterborst linker onderkant een dikkere plek dan de andere borst. Mijn man laten voelen voelde het ook maar zei is rib en spier aanhechting volgens mij… af en toe wonderbaarlijk rustig en toen na het lezen van een rampscenario helemaal in paniek. Gisteren bij de huisarts geweest. Ze voelde het ook maar voelde niks verontrustends zei ze. De ene rib aan de rechterkant ligt wat hoger, steekt wat meer naar voren dan aan de linkerkant waardoor het borstweefsel iets meer naar boven komt. Daarna zei ze dat ze als protocol hebben dat als een vrouw iets gevoeld heeft dat ze dan voor de zekerheid een mammografie laten maken. Dus hier zit ik dan… ik moet wachten tot woensdag ivm het werk dat ik voor de mammografie kan gaan. Ik ben er doodsbang voor en heb al allerlei ernstige scenario’s in mijn toekomst gezien. Ik ben zo gestresst op het moment. Wil het mijn kinderen niet laten zien, hoop het niet over te brengen op ze. De huisarts heeft me nog op het hart gedrukt dat ze niks verontrustends gevoeld heeft, als dat wel zo geweest was dat ze dan meteen zelf gebeld zou hebben met het ziekenhuis om zsm terecht te kunnen. Ze zei maak een afspraak, het heeft geen haast. Maar goed… ondertussen ga ik zowat dood van de angst. Ik ben “blij”, hier veel herkenning te lezen. Jammer dat de communicatie hier maanden/jaren beslaat en dat je niet met elkaar in contact kunt komen.

Eens Maastricht , we zouden veel steun aan elkaar hebben

Ik heb hetzelfde euvel, onlangs kreeg een kennis van mij de diagnose en nu ben ik weer bang, ik schrik me helemaal kapot van elk prikje die ik voel. Zelfs het strengetje wat er al vanaf mijn 13e zit vind ik ineens eng.
Misschien is dit een tip voor iedereen, mijn psychiater vertelde me vorige week wanneer ik teveel prikkels heb gaat de hypochondrie met je aan de haal. Hij zoekt iets waar je bang voor bent en zorgt dat je daarover gaat piekeren ipv inzien dat je rust nodig hebt en teveel prikkels gehad hebt.

Sterkte allen, ik dacht dat ik de enige was..

Hoe gaat het inmiddels met jullie , hebben jullie nog steeds de angsten of is het minder geworden ?

Herkenbaar...

Herkenbaar... je hele dag staat in t teken van voelen. Google en de ergste gedachte...

Herkenbaar. Ik ben 35 jaar en het begon ongeveer 6 maanden geleden. Ik ben 3 jaar geleden mijn vader verloren aan longkanker.

Ook idd een knobbeltje hoog in de borst gevonden, huisarts geweest maar toen kon ik de knobbel niet vinden maar wel een borstonderzoek gedaan en bij de oksel gevoeld maar kon niks vinden. Het zat me toch niet lekker dus ben weer teruggegaan en toen was er een vervangende arts. Zij ook weer borstonderzoek + oksel gevoeld maar ook zij kon niks vinden. Ik kon het knobbeltje toen gelukkig wel vinden en ze zei direct, nee joh dat is niks. En dan borstkanker ook nooit zo hoog begint (het zat helemaal boven naast de oksel). Het bleek om een verbindingsknobbel te gaan. Het vreemde is is dat ik dit volgens mij een aantal jaar geleden ook al eens heb gevoeld.

Toen was dat klaar, was mijn oksel weer raar en dacht ik iets te voelen of zien. Was van alles mis mee. Toch die borst niet goed, uitzaaing etc... Dat losgelaten (dacht ik), voelde de linkerkant van mijn nek ineens zomaar op een dag gezwollen aan en ik voel een soort druk. Ja hoor lymfeklier dacht ik, weer die cirkel met die borst... Toen heb ik gegoogled en ik kwam op een website waar stond dat gezwollen lymfeklieren ook wel eens verward worden met spierspanning. Dus kik naar de fysio en dat bleek idd want het zat helemaal vast. En hij kon helemaal geen zwelling zien terwijl ik nadrukkelijk zei dat ik dat gevoel heb. En als het dan toch een lymfeklier was geweest had hij dat direct gezegd tegen me "joh je moet hier even mee naar de dokter want dit is geen spier" ofzo.

Het was ook een opstapeling van dingen, vader verloren (toen was ik ook net 4 weken zwanger van de tweede) en met de diagnose zwanger van de eerste, kindje die heel veel schreeuwde (blijkt een licht verstandelijke beperking te hebben) die dan ook nog eens half 12 thuis kwam van school, 3 jaar lang thuiswerken (deze tijd 4 maanden in de ziektewet gezeten vanwege dit allemaal), aan een slechte te hoge tafel (ook tijdens de weekendden en dag dat ik vrij was?), weinig beweging, overgewicht (had 2 kinderen gekregen) en 2 x gestopt met de pil en ook 2 x weer begonnen (schommeling hormonen).

Nou dat ging prima, toen voelde ik ineens balletjes in mijn nek... Nou nou... meer hoef ik niet te vertellen. Ook gevraagd aan fysio want dacht ook aan spierknopen. Maar die zei niet echt van nee het zijn geen spierknopen maar ook niet dat het lymfeknopen waren. En hij weet dondersgoed het verschil.
Fysio ben ik dus een paar behandelingen geweest en zei nu moet je het verder doen. Ik had inmiddels ook een zit sta bureau. Hij zei ook dat hij sommige klanten naar de huisarts stuurt voor verdere onderzoek maar dat vond hij in mijn geval niet nodig want hij voelde niks raars in mijn nek of iets wat er niet zou moeten zitten. Dus ik was weer even gerustgesteld voor 3 weken.

Ik heb inmiddels een koper spiraal voor de hormonen genomen (en ben begonnen (aanraden van de acupuntuur) met magnesiumglycerofosfaat - MetaRelax zakjes) die de huisarts heeft ingebracht waarbij ik dacht ik ben er toch, kan je even naar die balletjes kijken. Hij heeft alle lymfeklieren rond het hoofd nagekeken en zei toen je hoeft je geen zorgen te maken hoor, het zijn gewoon je aanwezige kliertjes. Die heb je ontdekt, waarschijnlijk omdat je zo met je nek bezig bent. Ze zijn zelfs nog kleiner dan een erwt.

Toch wel eens vaak de gedachten van komt die druk niet van die kliertjes en is het dus toch niet goed maar dat is nu wel weg want ik beweeg nu veel en zit nu wel goed aan een bureau en niet te lang. En ik denk dat die zakjes ook goed helpen. Door stress nemen je spieren veel magnesium en die vulde ik dus weinig of niet aan.

Nu kom ik alleen weer ineens terug op een punt wat ik ook al heb gehad. Ik voel aan de binnenkant van mijn bovenbeen (echt het zitgedeelte zeg maar) aan de linkerkant een stukje weefsel wat harder is dan de rest. An de buitkant geen zwelling maar ik kan het vastpakken via de buitenkant en bewegen. Het voelt echt als weefsel maar dan niet zoals een vetbult ofzo. Sowieso voelt het weefsel aan de linkerkant op sommige plekken wat steviger aan dan aan de andere kant. Maar ik heb dit vorig jaar dus al met mijn moeder besproken en die zei ook al nee joh het voelt prima aan joh, dat kan. Nu dus weer een ander dilemma pff..

Jeetje meiden wat een ontzettende moeilijke maar ook rustgevende antwoorden!
Ik heb nu al sinds een half jaar gevoelige linker tepel. Inderdaad continu aan het voelen, woelen en drukken.

Ook mijn linkeroksel voelt soms wat stroef. Maar als de poh zegt “ Mies ga is een massage nemen” dan doe ik dat niet. Iets met eigenwijs zijn?

Is af en aan ook echt wel weg! Maar de acceptatie is er dan niet. Ik ga het zo nog 1x laten controleren. Volgende week eindelijk die massage geboekt!

Hoi Anoniem,


Hoe ben jij hierover heen gekomen over deze angst? Ik heb dit nu precies hetzelfde, maak me constant druk en als ik wat heb gevoeld en er een echo van heb laten maken en alles is goed voel ik wel weer iets anders. Ik maak mezelf helemaal gek en ben er bijna 24/7 mee bezig :( heeft iemand tips hoe ik deze angst kan loslaten?

Hoi Michelle, ik denk dat je hier het beste over kan praten met een psycholoog . Uit ervaring weet ik hoe zwaar het is en een psycholoog helpt echt . Ik zou bij de HA om een doorverwijzing vragen .

Hoi Anoniem,

Dank voor jouw reactie nog. Ik heb idd een verwijzing bij de ha gevraagd en heb de eerste afspraak bij de psycholoog gehad, ik had er meer van verwacht. Moet nu een soort online cursus doen, maarja alles heb ik ook al online gelezen :( wat heb jij precies voor oefeningen met de psycholoog gedaan? En controleer je nog wel eens je borsten? Hoe sta jij daar nu in? Als je telkens wat voelt? Of heb je dat los kunnen laten? Hoor graag van je :)

Hi Michelle, ik laat mijn borsten nu om het half jaar controleren door de HA. Voorlopig doe ik het zelf niet omdat ik daar nog niet klaar voor ben ( ik voel ook altijd wel wat helaas) . Bij de therapie heb ik geleerd alternatieve gedachten te bedenken. Niet alles wat je voelt is slecht , heel vaak heb ik weefsel en kliertjes gevoeld en me voor niks druk gemaakt , daarbij kan ik niet meer doen dat ook vertrouwen op de controles van mijn artsen waar ik ook vertrouwen in heb . Ik heb super goede dagen waar ik er nauwelijks meer aan denk , soms heb ik een trigger (bijv een kramp ) en dan wil ik voelen . Maar een kramp is een normaal verschijnsel bij een mens , dus moet ik leren het te negeren . Voldoende afleiding en alternatieve gedachten ( laat je wel controleren bij de HA ) kan hierbij echt helpen , succes!!

Hoi Anoniem,

Heel erg dank voor je berichtje. Het doet me goed om dit te lezen :) Maak jij ieder halfjaar zelf een afspraak of wordt dat voor jou ingepland vooruit al?

Dat over die (trigger) voel ik heel goed. Ik heb dat ook. Bij elk steekje wil ik al voelen. Ik heb het ook als ik moet douchen en ik ernaar kijk. Bij elk rood vlekje of iets raak ik al in paniek. Voor de spiegel staan doe ik al vermijden. Hoe ga jij daar mij om met het kijken?

Groetjes,
Michelle

Hi Michelle,,
Geef je even mijn naam :-) i.p.v. anoniem
Herkenbaar wat je schrijft . Ik heb dat ook met die vlekjes . Maar heb ook geleerd dat het een normaal verschijnsel is dat veelal bij het lijf hoort , niet alles is gelijk kanker . Maar dat proces gaat bij mij heel langzaam . Maar inmiddels wel een stuk beter . Probeer niet teveel op je borsten te letten als je gaat douchen .

Oh ja nog een reactie op je vraag; ik plan die halfjaarlijkse controles altijd al vantevoren .
Als je je HA de situatie uitlegt doen ze daar niet moeilijk over. Tenminste , die van mij heeft er begrip voor

Hoi Willemijn, dat klinkt inderdaad even wat leuker dan ‘anoniem’ :)!Dank voor je tips. Ik ga het weer proberen om er niet zo mee bezig te zijn. Maar elke keer komt die gedachte weer naar boven van heb je wel goed gekeken naar je borsten wat nou als er wel wat is veranderd. ( in mijn ogen zie ik dan weer putjes of zo een sinaasappelhuid) Het is zo moeilijk om te negeren. Maarja ik zal wel moeten anders is het geen leven zo… kijk jij nog wel eens naar je borsten in de spiegel? Of wacht je echt tot die controle bij de huisarts? En maak je zelf steeds die afspraak? Ik ga dat ook opperen :) dan kan je het denk ik iets meer loslaten hè! dank!

Hi Michelle; je ontkomt er niet aan om ernaar te kijken . Deze voorbeelden die je geeft zijn heel belangrijk om te delen met je psycholoog . Zij kan er dan op doorvragen. Waardoor je het met bepaalde oefeningen anders en relaxter kan gaan zien . Zodra ik bij de ha ben geweest plan ik gelijk weer een afspraak voor 6 mnd later . Ik wacht echt tot de controle van de HA, tenzij er echt iets aan de hand is wat niet kan wachten natuurlijk . Maar ik probeer me echt aan de ha afspraak te houden en niet eerder te gaan (continu een dokter bezoeken helpt niet ).

Hoi Willemijn,

Oke goed om te weten, ik ga dat ook voorstellen met mijn ha. en in de tussentijd ga ik gewoon niet expres voor een spiegel staan. ik zie het wel weer dan over 6 maanden. dat is denk ik de enige manier om erover heen te komen. anders blijf ik maar in die spiraal zitten. gewoon niet voor de spiegel staan en normaal douchen :) hoe simpel kan het zijn haha ;)

ik geef trouwens ook nog borstvoeding vandaar dat je toch nog meer met je borsten bezig bent dan.

nou we gaan weer een poging wagen om er niet veel mee bezig te zijn :) fijn dat ik er zo met jou over kan praten :)

Heel graag gedaan !

Het was weer zo ver net, kon het weer niet laten, weer lopen voelen aan 1 kant. Als je met 1 vinger voelt kon je het voelen doe je het met 3 vingers dan voelt het eigenlijk gewoon normaal zoals de rest. Zo lang bezig mee geweest dat ik eigenlijk nu te laat op mijn werk kom, is toch niet normaal :( het blijft nu ook weer in m’n hoofd zitten, wat haat ik dit toch zeg.

Herkenbaar! Daarom is mentale hulp nu echt belangrijk . Dat je handvaten krijgt hoe je ermee om moet gaan .

Hoi Willemijn,

Nog even een vraagje. Paar dagen terug kon ik het toch niet laten om weer te gaan voelen in mijn linker borst. Ik voelde natuurlijk weer wat maarja ik dacht dat zal wel gewoon bij mij horen…. Nu denk ik er continu in mijn hoofd aan. Ik ben me ook steeds aan het inbeelden hoe het ook alweer voelde…. Nu maak ik me toch weer druk. Nu ben ik op het punt dat ik niet meer wil voelen en ik doe het ook niet meer. Maar het blijft wel in mijn hoofd spoken van ja maar wat nou als dit wel dat enge is??? Wat moet ik nu doen volgens jou want ik wil niet meer voelen.

Hoi Willemijn,

Ik heb binnenkort in september een controle afspraak(echo) omdat ik in maart was geweest voor iets wat ik voelde. Kan ik me tot die tijd maar gewoon rustig houden? En kan ik bij die afspraak ook vragen of ze bijvoorbeeld ook van de rechter kant een echo wilt maken omdat ik daar wat voelde? Voor geruststelling? Oorspronkelijk kom ik voor de controle namelijk links. Dat idee is het enige wat me een rustig gevoel geeft. Of is dat heel raar of je ineens ook de andere kant vraagt?

Hé Michelle, ik snap wat je aangeeft en het ik herkenbaar . Je kan echt het beste dit bespreken met een therapeut, zij kunnen je de tools geven hiermee om te gaan . Het helpt echt
Groet Willemijn

Hallo,
Ik ben ook hypochondrie. Vanaf dat ik mij kan heugen heb ik hier last van. In de afgelopen jaren zoveel onderzoeken gehad. Begin mei voelde ik een knobbeltje in mijn linkerborst. Kreeg ter plekke een paniek aanval. Zoveel lopen drukken en duwen en knijpen. Kon gelijk terecht bij de huisarts. De huisarts kon het eerst niet voelen, dus ik ben op zoek gegaan en toen zei ze ja is borstweefsel of een verdikte klier. Het is een gladde beweegelijke bobbeltje . Dat zei de huisarts ook. Huisarts is op de hoogte van mijn hypochondrie, ze heeft ook alle begrip en denkt mee. Zat ook in mij Menstruatie week. Een afspraak gemaakt voor over 14 dagen. En mag eindelijk over 3 dagen erheen. Ondertussen blijven voelen en drukken. Nu doet mijn heel borst/schouder, binnen boven arm pijn. En zoveel paniek aanvallen verder. Mijn rechterborst voel ik niks en doet verder ook geen pijn. Maar hier wordt je zo moedeloos van. En de angst dat het iets ernstig is is zo groot😓

Hi disa, ik herken wat je aangeeft . Ik heb zelf hiervoor mentale hulp gehad en ik wil je adviseren dit te bespreken met de HA , zodat je evt kan worden doorverwezen naar een psycholoog . Ik kan inmiddels zeggen dat het met mij heel goed gaat , terwijl ik dachten nooit van af te komen

Hai, heel herkenbaar. Maar ik was wel benieuwd. Waar laat jij een echo maken van je borsten?

Vandaag bevolkingsonderzoek borstkanker gehad, nu zo gespannen dat ik overal in de borsten pijn voel, kent iemand dit, de angst is mij de baas

Goedenavond,

Ik herken mezelf zo in jullie verhalen. Ik maak mezelf ook echt helemaal gek. Hebben jullie tips om hier vanaf te komen? Het liefst bel ik elke week de dokter om te laten checken, maar dat kan ook niet.

Goedemorgen ,

Ook ik herken mezelf enorm in jullie , me schoonmoeder heeft borstkanker en ik ben haar contact persoon en ga mee na de afspraken , nu merk ik dat mijn hypochondrie op een willekeurig moment denkt ja daar gaan we weer en dan ga ik aan mijn borsten voelen of ik wat geks voel rechterborst voel ik niks en linkerborst beetje rechtsonder aan de binnenkant voel ik wat hardere dingen zitten. Ook ik heb nu last van die paniek aanvallen maar kom er niet echt uit. Heletijd die angst wat als en dan gebeurt net dat en me kinderen dan herkennen jullie dit ?

Sanne ik herken het helemaal. Ik heb een dochter van bijna 2 en ben inmiddels 30 weken zwanger van ons tweede kindje. Ik ben alleen maar bezig met doodgaan. Ik voel de hele dag aan m'n borsten en maak mezelf helemaal gek. M'n borsten zijn gewoon beurs door al het voelen en drukken. Woensdag heb ik een afspraak bij de dokter want dit kan niet langer.

Zo herkenbaar dit, elke keer opnieuw die verlammende angst. Ik voel ook ineens weer pijn terwijl ik pas nog gecheckt ben. Nu weer vechten tegen de drang om te voelen. Toch soort van fijn om te lezen dat ik niet alleen ben met deze angst.

Jeetje het is of ik mijn eigen verhaal lees.
5 jaar geleden is ook mijn man overleden aan de gevolgen van een hersentumor, en ook op 37 jarige leeftijd. Ik bleef achter met ook 3 jonge kinderen. Bij mij begon het ook allemaal een jaar na het overlijden van mijn man. Ik ben voornamelijk ook bang voor kanker en andere ernstige chronische ziektes. Ik interpreteer ook alles wat bij de ziekte hoort en focus mij ook de hele tijd op die klacht en dat kan wel weken duren totdat ik ook 1 of 2 dagen weer klachten vrij ben en weer nadien andere klachten krijg. En het zijn de meest rare klachten. Ik heb verder geen tips voor je want ik ben ook ten einde raad en wil ook weer kunnen genieten! Dus als er iemand is met tips dan zou dat inderdaad heel fijn zijn!

Wat vervelend dat de angst je leven zo beheerst. Het is echter wel heel normaal dat je je zo voelt. Het idee dat je kinderen nog een ouder moeten missen is niet te verdragen. 5 jaar geleden is ook nog maar heel kort.

Toch zou je moeten proberen om jezelf twee vragen te stellen, zodra dit gevoel je bekruipt. “Is deze gedachte de werkelijkheid of zit het alleen in mijn hoofd?” en “kan ik hier nu iets aan veranderen, heb ik er invloed op?”.

Als het antwoord twee keer nee is, dan kun je ontspannen en positieve afleiding zoeken. Je kunt niks meer doen dan goed voor jezelf en voor je kindjes zorgen. Als jij je goed voelt, dan straal je dat af aan je kinderen en de mensen om je heen.

Niet makkelijk maar oefening baart kunst. Jij kunt dat sterke vrouw. Veel geluk voor de toekomst en ik hoop dat je hier wat houvast vindt.

Groeten, Annette

Ik heb precies hetzelfde na het overlijden van mijn vriend op 38 jarige leeftijd. Hij heeft plotseling een hartstilstand gehad en dat was het.. Nu een jaar later denk ik zelf bij ieder pijntje dat ikzelf ook dood ga. Vooral rondom mijn hart.. Ik ga dan anders ademen, wordt draaierig en dan word je vanzelf niet goed. Ik vind het echt heel erg naar en wil er gewoon vanaf.. Het maakt me ook super moe.

Ik heb zelf ook allemaal angst voor elk gevoel in me lichaam.

Raar. Dan lees ik van een ander jongen mensen van rond de 20 en dan denk ik maak je niet druk. Ben zelf 45. Je kan ook is denken aan de statistieken van kanker welke komen vaak voor en hoeveel % in welke leeftijd catogorie.

Dat even terzijde zelf ga ik ook 8x per jaar dood aan kanker. Pff welke heb ik al gehad:
En jaaa opgezocht op internet

Baarmoeder of eierstok ivm afscheiding
Borst waren cystes
Hersentumor - flitsen om me oog was migraine
Oogkanker - ben ik nog mee bezig
Bot kanker - blijkbaar Frozen shoulder
Blaaskanker ivm 3 keer blaasontsteking
Hodgkin heb ik wel is gelezen weet niet meer precies de reden.
Lymf klier door puistje onder me oksel en keer in me lies
Maagkanker - bleek wel maagontsteking te hebben dus maagzuurremmers slik ik

Oh ja longkanker door benauwdheid
Meerder foto’s gehad nooit kanker maar wel klachten hou ik nog steeds blijf altijd angst.
Pijntje rug ook longen.

Darmen misschien wat mis door rommelende geluiden.

Jee wat ben ik nog vergeten.
Oh ja Bij alle partner wissels de soa niet vergeten.

Denk dat ik nog wel een en ander vergeet. Ik sommige dingen hebben Bij mij herhaald. Cystes hebben ze al 10 keer gescand ieder jaar bijna wel een keer. Ze komen en gaan . Nu ben ik minder zenuwachtig voor maar toch voel liever niet of ze er zitten want gaat toch weer opspelen.

Hoop dat jullie hieruit helpen dat mijn uitslagen meestal ook niets zijn .

Maar Bij mij gaat het ook steeds door.
Voel me ook bezwaard Bij huisarts kom voor iedere dingetje bijna huilend paniek binnen.
Kan toch eigenlijk niet!

Ook ik heb al 26 jaar hypochondrie,en dan met name voor kanker. Momenteel loop ik te hoesten,stem kwijt,dus longkanker! Huilen weer,nooit echt ontspannen. Twee weken terug eerste oproep gehad voor bevolkingsonderzoek darmkanker,braaf de test gedaan,maar toch in de kliko gegooid. Ik schaam me er ook voor,straks heb je echt borstkanker,en dan krijg je natuurlijk de schuld,had je maar naar bevolkingsonderzoek moeten gaan! Het altijd bezorgde brein...vreselijk. Liefs voor jullie allemaal. Zou best contact met iemand willen eigenlijk.

Ik snap jouw gevoel helemaal. Ik ga er hulp voor krijgen want heb precies hetzelfde. Tegelijkertijd berust ik mij in het feit dat ik zo bewust ben van elk pijntje of afwijkend gevoel omdat ik met een paniek stoornis kamp. Dus ik zeg tegen mezelf; hier komt weer een paniek moment, laat het gebeuren. Dan ga ik maar out. En als ik niet out ga leer ik alleen maar dat paniek niet zo erg is. Wel vervelend; maar niet erg.

Ik ken dit persie goed. Ik heb inderdaad ook en paniekaanval gehad waardoor is ook hyperventilatie bijgekomen. Vanaf toe elke keer als ik mij goed voelde was niet zo veel aan de hand,maar elek keer als ik mij niet goed voelde,ergens pijn of iets anders denk ik er direct over,wat was het,waarom was het,het is misschien geen hartaanval. Ik heb door spanning veel last van nek en borst waardoor denk ik veel aan hartaanval. Ergens weet ik dat het allemaal tussen die oren zit maar het is best moeilijk om er vanaf te komen. Ik kan jou zeggen dat sport help mij wel vergeten soms,maar ik denk dat je moet gewoon loslaten en zeggen tegen jezelf ook,ik kan het niet veranderen dus als er iets moet gebeuren dan gebeurt het sowieso. Dus bang zijn help je sowieso niet,misschien is beter dat we gewoon zeggen tegen zichzelf wat komt dat komt ik kan het sowieso niet tegen houden,ik geloof dat het beter is.

Jazeker... dat heb ik ook. Als je online gaat zoeken kom je bij hele gewone dingen uit maar ook bij narigheid. Dus onderzoeken gehad in twee ziekenhuizen. Geen bijzonderheden.
Weet je wat zo gek is, toen ik met mijn vrouw in de wachtkamer zat voor het onderzoek zag ik dat je op haar voeten ook ziet dat er spiertrekkingen zijn. Dus ik vraag "is dit je nou nooit opgevallen?" waarop zij zegt "nee, eigenlijk niet".
Spiertrekkingen is een normaal verschijnsel. Stress en angst (als hypochondrie) wakkeren het aan. En wij, wij gaan er op zitten letten en er van alles over opzoeken.
Ik weet dus precies waar je doorheen gaat.

Heel veel hypochonders (waaronder ikzelf) lijden aan het benigne fascucilatiesyndroom. Heb dezelfde angsten meegemaakt (ALS, MS) maar uiteindelijk bleek het de stress te zijn. Als je er de focus op legt, verergert het. Wanneer je het echt kan accepteren, vermindert het.

Mee eens met wat je zegt Steve: als je de focus er op legt wordt het erger. Het komt volgens mij (uit eigen ervaring) allemaal voort uit angst (voor wat dan ook), dat geeft stress (is eigenlijk hetzelfde). Het lichaam wil daaruit, wil van die angst/stress af, en wil dan vechten of vluchten of bevriezen. Op een normale gezonde manier gaat dit prima, maar als die angst extreem is of er heel lang is, en dus onmogelijk om bij weg te raken (letterlijk maar ook in je lijf en hoofd), dan raakt het lichaam in de war; die weet niet meer wat ie moet doen om weer rustig te worden. Alsof het lichaam nog in de angst-vechtmodus zit terwijl de vijand allang weg is. Dus het is inderdaad accepteren, inzien dat je vijand weg is en dat je niet meer bang hoeft zijn. Oftewel: vergeet het verleden. Maar goed, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Hallo ik heb hier ook last van pas na mijn nw heupoperatie daarvoor veel stress gehad. De ene keer is het erger dan de andere keer. Ik word er ook wel bang van .

Ik begrijp je helemaal! Zo zou het bij mij ook gegaan zijn in jouw geval.

Hier ook spiertrekkingen, heel klein en snel. Voor namelijk in benen maar overal.
Onlangs reisvaccinaties moeten halen en die lijken het getriggerd te hebben.
Voel me vooral angstig.
Heb bloedonderzoek gehad en neurologische check bij huisarts. Was allemaal goed.
Wanneer ik mezelf kan afleiden gaat het prima. Zodra ik tot rust kom komen ze; hele korte snelle spiertrekkingen. Daar kan ik dan onrustig van worden.
Het helpt gek genoeg om jullie verhalen te lezen. Dat ontspant soort van.

Zo herkenbaar dit. Al 3 keer bij dr huisarts geweest in 1 maand tijd voor spiertrekkingen. Vooral in kuiten maar komrn ook elders voor. Ook ik ben een enorme hypochonder en heb zitten googlen. Wat ik NOOIT had moeten doen.

Om hier vanaf te komen cursus TRE volgen. Echt een aanrader. Zoek het maar eens op.

Ik heb daar ook last van bij mij komt hetdoor stres gebruik als medicijn diazapan help wel

Hoi allemaal, ik herken dit ook. Maar om het te accepteren, is heel lastig. Ik zit in een vicieuze cirkel, en kom daar maar eens uit?!

Tot nu toe heb ik vanalles geprobeerd, maar NEI therapie heeft me tot nu toe het verste gebracht. In ieder geval wat meer rust.

Maar nu voel ik een soort van spierzwakte en verzuring in armen en benen. Zij geeft aan gaat dit erg allemaal bij kan horen: ivm een nieuwe balans vinden. Maar hierdoor wel weer een nieuwe angst erbij.

Ik hoop dat iemand een keer kan zeggen dat het goed komt..

ja ik oooll

Veel herkenbaarheid ook hier, eigenlijk sluiten alle verhalen naadloos aan op het mijne. Dat zou gerust moeten stellen maar doet het toch maar beperkt (dat is toch die vicieuze cirkel waar je moeilijk uit komt). Ik heb ook een half jaar flinke stress achter de rug en net toen de oorzaken daarvan achter me lagen kwamen eerst tintelingen in mijn benen (vooral in mijn rechtervoet) en ca 2 weken later die spiertrekkingen in met name mijn benen maar soms ook in billen, armen en kaak. Ik ben dus ook gaan googlen (idd dom dom dom) maar heb wel geleerd dat die spiertrekkingen bij ALS en MS eigenlijk nooit het eerste symptoom zijn en dat bovendien veel van mijn klachten 1 op 1 overeenkomen met een burnout (waar ik gevoelsmatig ook tegenaan of in zit). Met 3 jonge kinderen, drukke baan EN dat half jaar aan stress lijkt de emmer te vol nu. De gedachte aan een ernstigere ziekte maakt dat allemaal niet beter al kan ik het soms relativeren / mezelf rustiger maken, maar zeker niet altijd. Mijn bloed is geprikt en uitslagen zijn prima (alleen vit B1 en B6 zijn nog niet bekend. Ben ook maar begonnen met magnesium bij te slikken (just in case) en hoop toch op doorverwijzing naar neuroloog als dit zo door blijft gaan, al is het alleen maar om eea definitief uit te kunnen sluiten.

Het is jammer dat velen uiteindelijk niet meer reageren op hun eerdere posts zodat mensen die er midden in zitten (zoals ik nu) beter weten hoe eea uiteindelijk is verlopen. Gezien ontbreken van updates ga ik er maar vanuit dat het met de meesten/iedereen uiteindelijk beter is gegaan.

Hoor graag als er ervaringsdeskundigen zich herkennen in dit beeld!

hi allemaal,

ik stuur deze update omdat ik het zelf heel prettig vond om ook van andere mensen op diverse forums te lezen hoe het hen uiteindelijk is vergaan. Hopelijk helpt mijn ervaring om jullie als lezer ook wat rust te geven aangezien ik weet wat het is om met deze angst te moeten leven (voor mij waren de afgelopen 4 weken heel stressvol/angstig namelijk).
Ik ben eerst nog teruggegaan naar de huisarts die wat basis zenuwtesten heeft gedaan. Die waren bijna allemaal goed, behalve dan dat ik een hoge rigiditeit / spierspanning in mijn benen had. Ook al waren 9 van de 10 uitslagen goed, toch bleef bij mij dan vooral die ene test die niet goed was hangen en maakte me daar weer meer zorgen om (zo werkt het bij hypochonders denk ik).

Ik werd doorverwezen naar een neuroloog maar de wachtttijd daarvoor bedroeg ca 3 maanden. Ik heb mijn huisarts toen aangegeven dat ik het mentaal niet op kon brengen om zo lang te moeten wachten, dat vooruitzicht was echt een hel.
De HA heeft voor me gebeld met neurologie van het ziekenhuis en (denk) vooral vanwege mijn mentale toestand dat ik al binnen 2 dagen langs mocht komen.
Deze neuroloog heb ik vanochtend bezocht, hij heeft mijn verhaal aangehoord en nog een keer diverse testen gedaan (deels zelfde als de HA en deels nieuwe; maar geen metingen of scans oid). Hij gaf aan me met zekerheid te kunnen zeggen dat ik geen ALS heb. Alle testen waren goed, ik heb geen verlies van spierkracht en de spiertrekkingen die ik nog altijd heb bevinden zich op diverse plekken (bij ALS begint het vaak op 1 plek, meestal een ledemaat). Bovendien zijn de spiertrekkingen dan vaak heftig en goed/constant waarneembaar, dat is bij mij niet het geval. Vreemd genoeg moet ik zijn geruststellende woorden nog laten landen lijkt het. Wie ben ik om zo'n ervaren specialist in twijfel te trekken en bovendien lijkt ALS dus een ander verloop te hebben, maar ik denk dat ik te lang in een angst-modus heb gezeten om direct te accepteren dat het een "benign" (zoals hij het noemde) aandoening is (denk dat hij daarmee doelt op BFS wat je ook veel tegen komt). Ik mag medio januari nog eens terugkomen om te zien hoe het dan gaat en tot die tijd vind ik hopelijk de mentale rust weer terug.

Heel herkenbaar. Ik ben 37 en heb last van hypochondrie sinds mijn 18e ongeveer. De spiertrekkingen zijn erg vervelend. Op het ergst heb ik 8 maanden aan een stuk last gehad van een trillend ooglid dat om de paar minuten weer opkwam..ik zat toen in een stressvolle periode.maar door de angst die je zelf erbij kweekt worden de klachten erger of duren ze langer.daardoor heb ik moeite om te bepalen voor mezelf of klachten komen door mijn hypochondrie of dat het een opzichzelf staande klacht is die dus ernstig zou kunnen zijn.nieuwsberichten kunnen klachten verergeren of dichtstbijzijnde dingen in de familie..relativeren is het beste wat je kunt doen , en afleiding zoeken, doen wat je leuk vind, meditatie voor diegenen die dat rustgevend vinden..

Iemand ondertussen een update?

wat is je eigen verhaal dan "Vervelend allemaal"?

ik ben een maand verder en heb nog steeds wel spiertrekkingen over hele lijf (ene dag meer dan de andere dag dat wel) en tintelingen, vooral in rechtervoet, rondom stuitje en soms in gezicht. Daarnaast elke nacht een slapende arm. Heb de 22e een soort van laatste checkup bij de neuroloog.

Vanaf juni zorgen om m'n spiertrekkingen...

Hier wat meer rust in m'n hoofd gekregen de laatste paar weken, waardoor de spiertrekkingen ook minder zijn. De focus ligt minder op mijzelf, maar....

De focus ligt nu op mn dochter die al 4 maanden slijm heeft en wat heb ik gedaan, Googlen! Wat komt eruit : taaislijmziekte. Ik word werkelijk moe van mezelf. Nu maak ik me weer mega zorgen om de mensen om mij heen. Pffffff...

Nick, hoe was jouw laatste bezoek aan de neuroloog?

Hi piet, neuroloog blijft erbij (ook na zien van de beeldopname met spiertrekkingen en algehele omschrijving van klachten) dat het een goedaardige vorm van spiertrekkingen is. Ben daardoor nu soort van ontslagen als patient. Heb zelf sterk de indruk dat chronische hyperventilatie als gevolg van lange periode stress en ontwikkeling angststoornis de grootste oorzaak is van al mijn klachten. Lijkt ook meest logisch.

Hi, hier ook al 7 jaar lang angststoornis en dwangstoornis, en hier voor ook al onderbehandeling geweest 2 keer alleen dit heeft niet geholpen. Nu sinds 3 maanden last van spiertrekkingen vooral als ik rust heb. Hoelang duurt dit al bij jullie? Ik heb al 2x controle gehad bij de fysio en verder doen me spieren het goed, de huisarts zegt dat het waarschijnlijk door de stress komt.

Hoi, ik herken me in alle verhalen. Ik heb spiertrillingen vooral in de kuiten, soms ook in bovenbeen en handen en het meest van al 's avonds of 's nachts als ik rust. Volgens testen van de huisarts is er geen reden om ongerust te zijn vermits zijn testen in orde waren. Wat ik nooit had mogen doen is dokter Google raadplegen, waardoor ik steeds ongerust ben. Het is zo dat ik constant aan erge ziektes zoals ALS moet denken. Neem nu magnesium en drie weken afwachten. Dan eventueel naar een neuroloog. Op zich doet het goed te lezen dat ook andere mensen met deze symptomen worstelen en dezelfde bedenkingen hebben. Ik hoop dat ik mijn mindset toch kan ontspannen en alles betert...
Martha

Hoi iedereen,

Ook weer zo herkenbaar voor het grootste deel. Ik was ook al enkele weken meer aan het bijwerken en voelde al dat ik dit niet meer gewoon was, dat er niets moest bijkomen. Dan gebeurt er op 1 maand tijd vanalles met mijn hond van 13,5j (epileptie, vestibulair syndroom,..)..en dat bleek dan de druppel te zijn. De stress, zorgen die ik er toen ineens bij had..
Ik werd vanalles gewaar in mijn hoofd en kreeg daarop een paniekaanval. Dit heb ik na een aantal keren toch de kop kunnen indrukken.. Maar natuurlijk kom ik dan in die vicieuze cirkel van angsten terecht.. Ook heel vermoeid door de zorgen vr mijn hond.. Bijna geen slaap hebben... Als je weinig slaap hebt dan maakt dat alles nog eens erger in je hoofd. Ook ik begin dan te googlen in de hoop van gerustgesteld te worden, maar dit heeft inderdaad een averechts effect. Ik voel dat ik in een burn-out zit. Maar hoe kan ik als vrouw op mezelf nu kalmeren en rust vinden als ik mijn zieke hond moet verzorgen, wat er voor zorgt dat ik bijna niet slaap.. Ik kan mijn hond niet wegdenken natuurlijk..
Ondertussen zijn er bij mij ook wel wat fysieke klachten bijgekomen.. Gespannen hoofd met tintelingen, bonzend hoofd.. Brandende spieren, pijnlijke gewrichten en inderdaad soms van die spiertrekkingen, stuipen, over heel mijn lichaam, vooral als ik stilling savonds in bed..
Geraak er maar uit.. Ik weet het even niet meer.
Ik weiger ook van me medicatie te laten voorschrijven bij de dokter, aangezien dit alleen maar verdoezeld.. Ik ben meer voor de natuurlijke dingen.
Ik sta miss op het punt van naar een energetische healer te gaan, aangezien zij samenwerkt met mij om de oorzaak aan te pakken en ik tools meekrijg om om te gaan met alles.
Dit alles schrijf ik vanuit mijn bed smorgens vroeg, want lig weeral voor het grootste deel wakker..
Misschien heeft iemand nog wel enkelentips voor mij.

Grtjess

Hoi allemaal,

dit is allemaal héél erg herkenbaar. Ik ben angstig geworden na het krijgen van kinderen. Vooral angst om te sterven er er niet meer voor hen te kunnen zijn.
Voor ik kinderen had, was ik zorgeloos. Deze enorme verantwoordelijkheid en 2 diagnoses (astma en osteoporose) hebben bij mij voor een angststoornis gezorgd. Ik heb altijd wel iets, dan is het hartkloppingen, zelfs tot op het punt dat ik naar de spoed ging, maar dan was er niets aan de hand, dan weer een vreemde vlek op mijn rug, en maar weer lopen naar de dermatoloog, dan chronische sinusitis en angst dat het een tumor is, migraines, noem maar op de klachtenlijst is eindeloos. Fortuinen heb ik al uitgegeven aan artsen, scans, testen, noem maar op...
Het afgelopen jaar waren het mijn gewrichten die pijn deden, krachtverlies in de armen (zeer akelig!) 20 kinébeurten die niet hielpen en sinds kort heb ik ook de spiertrekkingen, waardoor ik soms compleet in paniek sla en denk dat ik de vreselijkste ziektes heb. Ik ben wel blij met de dingen die ik hier lees. Het stelt me toch al wel gerust en ik ben gelukkig niet de enige hiermee.
Mijn huisarts zegt dat mensen met een angststoornis geholpen kunnen zijn met medicatie en stelt voor dat ik een half jaar tot een jaar iets inneem waardoor de angst en de symptomen zouden gaan minderen. Ik wil dit niet maar als het blijft doorgaan zal ik moeten vrees ik. Ik vrees dat ik anders ook op mijn werk niet meer zal kunnen functioneren en in een burn out terecht kom.
Ik ben wel aan het proberen aan meditatie te doen en ga misschien ook moeten zoeken naar andere manieren om te ontspannen. Zoals jullie aangeven heb ik het niet wanneer ik bezig ben en het leuk heb. Het komt pas op in rust of wanneer ik stress heb.
Wel erg blij dat ik op deze site ben terechtgekomen (na een zoveelste google poging die alweer helemaal mis ging gaan). Dank jullie wel

Hi Cristel. Vervelend om te horen aan de andere kant heel herkenbaar en dat voelt gek genoeg ook goed. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen mijn situatie. Ik heb al ruim 2 jaar 24-7 spiertrekkingen in de buitenkant van mijn bovenbeen net boven de knie (dijbeen)? daarmee ben ik toen naar de neuroloog geweest en die gaf aan dat het niks ernstigs is. echter sinds 2 weken heb last van krampen spiertrekkingen door het hele lichaam, alsof er stroom door mijn lijf loopt en wat ik vooral eng vind krachteloos gevoel in mijn handen en voeten en dan vooral mijn rechterhand lijkt minder kracht te geven. ik word iedere nacht meerdere keren wakker met slapende armen en of hand. ik ben er stellig van overtuigd dat ik ALS heb. natuurlijk weet je dat die kan klein is maar die er en de klachten zijn daar tegen beter weten in blijf je jezelf gek maken. Gelukkig 28-01 naar de neuroloog en dan hoop ik op goed nieuws maar vrees zoveel slechts.

@RB veel succes bij de neuroloog de 28e. Ik zit met dezelfde klachten en jullie verhalen zorgen ervoor dat ik het wat beter kan relativeren. Mijn hypochondrie is de laatste jaren steeds erger geworden tot ik nu op het punt ben beland dat ik het gevoel hebt het hoofd nog net boven water te kunnen houden, maar dat kost onnoemelijk veel energie. Ik heb nu sinds een maand een zenuwtrek in mijn lies en sinds een paar weken overal zenuwtrekken over mijn hele lijf en raar gevoel in mijn armen en benen, maar rationeel weet ik wel dat dat waarschijnlijk komt doordat ik de hele dag loop te hyperventileren en paniekaanvallen heb e.d. Aan de ene kant wil ik wel naar de huisarts voor geruststelling, maar als ik dan hoor over die lange wachttijden bij de neuroloog weet ik al dat daarop wachten ook weer een hel wordt. Zijn er mensen die ervaring hebben met antidepressiva? Of andere tips? Ik ben erg benieuwd.

Hoi Judith, ik heb sinds 5 weken spiertrekkingen in beide kuiten, waarom, geen idee. Ben na 2 weken naar de HA geweest, neurologische testen gedaan, waren prima en ze zag geen reden voor doorsturen naar Neuroloog. Wij als hypochonders willen weten wat het is omdat we vrezen voor het ergste, in dit geval ALS. En zijn het geen spiertrekkingen dan is het over een paar.maanden weer wat anders. Ik ben zo moe van doe angst en dat patroon dat ik aan het proberen ben om dat te doorbreken. Moeilijk want geruststelling krijgen zorgt voor minder angst, maar voor hoelang?. Ik slik antidepressiva en het helpt mij wat rustiger te blijven maar het is een hulpmiddel, niet de oplossing. Ondanks mijn angst ga ik dus proberen om NIET naar de HA te gaan en de Neuroloog. Als het echt gepaard gaat met andere symptomen dan uiteraard wel, maar enkel spierfasciculaties zonder bijvoorbeeld spierverlies of zwakte, dan niet.

Nogmaals, lastig maar mocht ik 85 worden kan en wil ik niet elke paar maanden naar de dokter en het gehele proces weer door.

Hoi Jozef,
Bedankt voor je bericht. Ik herken volledig wat je vertelt. Ik heb net een paniekaanval achter de rug omdat ik een rare spiertrekking had in mijn been. Jouw bericht relativeert eea weer voor mij. Het helpt om te weten dat ik niet de enige ben, al vind ik het ontzettend ruk voor je dat jij er ook mee zit.

Inderdaad, nemen de klachten weer wat af dan gaat het wel weer, maar ondertussen is de angst bij mij zo erg dat ik tussen de klachten door ook geen rust meer heb, omdat ik weer dat ik wel weer iets ga krijgen waardoor de angst weer terugkomt.

Ik ben uiteindelijk toch naar de huisarts gegaan met mijn klachten maar zij zag ook geen reden om mij door te sturen naar een neuroloog. En weet je wat ik zo frustrerend vind: je wordt eigenlijk niet serieus genomen met je angst. De huisarts vind mij vooral irritant en ik moest zelf voorstellen om naar een psycholoog te gaan. Daar loop ik nu al een tijdje, maar ik merk nog geen voordeel van de behandeling. Misschien zijn antidepressiva toch een idee om een tijdje te proberen, al is het maar om inderdaad die neerwaartse spiraal te doorbreken.

Ik wens je het allerbeste en hoop voor je dat je klachten snel verminderen.

Groet,
Judith

Hoi Judith, ik herken in jou verhaal ook veel hoor. Zo lastig die angst. Bij mij is het wel zo dat ik in de avond rustiger ben. Ik weet dan dat ik kan slapen en dan hoef/kun je niet nadenken, hoe lekker is dat. Ik slaap dus wel prima gelukkig. Er komt dan een soort van veilig gevoel over me en ben ik dus een stuk rustiger. Toen je de spiertrekking had in je been was dat eenmalig? En wat was de angst bij die spiertrekking? Nog even over de antidepressiva, begrijp dat het voor kan komen dat in het begin je angst zelfs wat erger lan worden, dat kan een bijwerking zijn. Dit duurde bij mij 2 weken ,daarna voelde ik me steeds iets beter worden. Bespreek dit dus goed met je HA.

Gr.Jozef

Hoi Jozef,
Dat van dat slapen herken ik ook. Slapen is de enige manier om rust in mijn hoofd te krijgen. Fijn dat je wel goed slaapt. Dat scheelt al veel.

Ik heb spiertrekkingen over mijn hele lijf. Dus dan weer 1 in mijn been, dan weer in mijn ooglid, dan weer in mijn arm. Ik ben dan meteen bang voor ALS, al lees ik dat daar heel andere symptomen bij komen kijken (en weet ik dat de kans bijna nihil is dat ik dat zou krijgen). Het hele verhaal met die spiertrekkingen is begonnen met een zenuwtrek in mijn lies, die overigens nu al een aantal dagen helemaal weg is, wat mijn vermoeden eigenlijk bevestigt dat die spiertrekkingen die ik nu overal voel eigenlijk van de stress komen (getriggerd door die ene terugkerende zenuwtrek).

Bedankt voor je info over de antidepressiva. Fijn dat het wat voor je doet. Ik volg nu ook schematherapie bij een psycholoog (kom net terug van een sessie) en moet zeggen dat dat toch wel inzicht geeft na een aantal sessies. Ik ben waarschijnlijk in deze vicieuze cirkel terechtgekomen door een aantal overtuigingen vanuit mijn kindertijd in combinatie met wat trauma's. Misschien is het iets om te overwegen. Wat je zegt, op deze manier doorgaan tot je 85e is zwaar.

Hoi Judith, hoelang heb je die spiertrekkingen en ben je ermee naar de dokter geweest? En voel je ze alleen of zie je ze ook onder je huid?
Ik ga nu even sporten, lekker afleiding. Praat hier graag nog verder over ,sowieso fijn om ervaringen te delen.

Gr. Jozef

Laat maar Judith, heb even terug gelezen dus vraag van de HA is al beantwoord. Ben wel benieuwd of jij ze ook ziet of alleen voelt. Ook ik heb gegoogled op spiertrekkingen en dan kom je idd ook op ALS uit. Net als jij komt de angst dan opzetten. Ook al lees je dat andere symptomen eerder of aanwezig dienen te zijn, denk ik toch, ja maar bij mij kan het beginnen met spiertrekkingen. Wat een rotziekte die hypochondrie. Het kan je de hele dag bezig houden.

Ja herkenbaar hoor. Ook al lees je de ervaringen van anderen, de angst is zo groot dat die lastig uit te schakelen is. Ik zie de spiertrekkingen niet omdat ze zo snel en kort zijn. Maar soms is het een grote spier die 'trekt' en dan beweegt mijn been bijv. opeens terwijl ik zit. Ik ben ermee naar de HA geweest, maar die zag geen aanknopingspunten om mij door te verwijzen, wat ik dan ook weer irritant vind want ik zie dat anderen wel een verwijzing hebben gekregen, al is het maar ter geruststelling. Ik moest dus een test doen om krachtverlies te controleren, gevoelsverlies en nog een test waarbij ik met mijn ogen dicht mijn neus moest aanraken. Die waren allemaal goed. Ze zei dat ik terug moet komen als ik andere klachten krijg, zoals uitval of krachtverlies, maar ze ging ervanuit dat het vanzelf weer over zou gaan. Hopelijk heb je hier iets aan ( maar als mede hypochonder kan ik het antwoord wel raden, haha). Het heeft mij wel iets geholpen om naar de huisarts te gaan iig en ondertussen werk ik aan mijn angst met een psycholoog.

Sorry ik vergat mijn naam bij de vorige reactie te zetten.

Je verhaal qua dokter is gelijk aan die van mij. Ik kreeg ook die testjes en geen reden tot zorgen. Ik probeer het te relativeren wat de ene dag beter lukt dan de andere. Wat ik lastig vind is dat het niet verklaarbaar is 100%, want dat wil een hypochonder, maar ik weet tegelijkertijd dat dat niet mogelijk is. Ook al ga ik met deze klachten naar een neuroloog krijg ik waarschijnlijk hetzelfde te horen omdat dit de enige klachten zijn. En dan...? Krijg ik over een paar maanden andere klachten, ga ik weer hele molen door. En dat wil ik ook niet.
Blijft lastig......

Ga maar niet de hele molen door. Ik be door twee verschillende neurologen gezien, eentje gespecialiseerd in ALS, en beide zeiden na lichamelijk onderzoek dat ik het (nu) niet heb. En nog ben ik kneiter bang. Ik heb nu 5 maanden spiertrekkingen en dus 5 maanden angst, waarvan 3 maanden onverklaarbare tongklachten (maar wss getriggerd door abrupt stoppen met oxazepam).
A.u.b. doe het jezelf niet aan en probeer te gaan leven. Ik hou mezelf telkens voor dat ik dalijk heel t jaar bang ben voor ALS en bij wijze van volgende week wordt aangereden. Je hebt het leven nu eenmaal niet in de hand altijd en juist da tis hetgeen we moeten accepteren is mijn opinie

@Jozef zo is het precies. Met die onzekerheid leven is zo lastig en eigenlijk zoek je continu naar bevestiging dat je geen erge ziekte hebt. Ik moet binnenkort ook weer voor een vervolgonderzoek voor een knobbeltje in mijn nek. Dat was ook niks, maar ik heb zelf aangedrongen op een extra echo. En daarvoor was borstkanker mijn grote angst, dus een paar maanden geleden zat ik voor een mammografie. En nu dit weer :'). Zo is het telkens weer iets.
@Marjolein bedankt dat je jouw verhaal deelt. Geeft ook weer aan dat het waarschijnlijk weinig nut zal hebben om naar de neuroloog te gaan, plus dat het waarschijnlijk weer veel stress zal opleveren. Ik ga maar weer afleiding zoeken en vooral NIET meer googlen.

Hoi Judith, hoe gaat het nu met je? Hopelijk al wat beter. Ikzelf ben nog wel zenuwachtig van binnen , vooral op de dag, in de avond wat rustiger. De spierfasciculaties zijn er nog, nu al 8 weken.

Een neuroloog kan bevestigen maar kan ook meer onzekerheid geven. Besef dat neurologie ook heel lastig is qua vak zwart-wit te zijn, dus ik weet nog dat hij tegen me zei: je hebt nu geen teken van ALS, maar ook: ik kan niet garanderen dat je het nooit krijgt. Of: ik wil weten wat er dan wel is met je tong, dus… snap je. Overigens wel goed bedoeld van deze vriendelijke neuroloog en ik vind de gemiddelde neuroloog echt veeeeel menselijker dan gemiddelde huisarts moet ik zeggen. En neurologen kunnen ook weer doorverwijzen.

Judith trouwens wat je beschrijft van dat ledematen B.v. opeens bewegen, dat heb ik ook en veel mensen met spiertrekkingen (goedaardig) hebben dit ook. Je kunt ook niks zeggen van “oh ik heb dit soort spiertrekkingen dus heb ik goed of kwaadaardig”. Het belangrijkste is: heb je geen uitval? Dan is het ok. Want die ene ziekte begint met uitval of duidelijke atrofie en niet met spiertrekkingen. Dat is in 9999/10000 gevallen zo

Dit is geen reactie ... Eerste maal op deze site. Ik heb jullie teksten gelezen. Zo herkenbaar voor mij. Dat herkennen geeft me even rust. Ik, Anton, ben man van 68 jaar en bijna een jaar gepensioneerd, Ik vermaak me prima. Geen vuiltje aan de lucht zou je zeggen. Maar... ik ben al jaren bezig met mn bloeddruk... ik word er gek van ... vaak bij huisarts geweest , 24uur bloeddrukmetingen diverse keren gehad. Prima bloeddruk meneer krijg ik telkens te horen ... En zoals ik hier diverse malen heb gelezen dit helpt enkele dagen en dan begint het hoofd weer vragen te stellen... wat klopt je hart toch snel ... zou mn bloeddruk toch weer gestegen zijn? Nee Anton... toe nou alles was goed bij de dokter. .... Ga ik weer buikademhalingen doen... de twijfels komen weer... Zooo jammer .... Sorry dat ik jullie hiermee lastig val... maar ik vind het fijn om dit even te delen....

Hoi Anton, delen mag altijd hoor, doen we allemaal. Soms is het delen al genoeg om even rustig te worden. Twijfels, vragen hebben we allemaal anders waren we niet op dit forum.
Weet dat er bloeddrukmeters zijn voor thuis, zijn betrouwbaar en bijv te bestellen bij BOL. Dit kan je helpen omdat je dan zelf een controle kan doen, maar moet je wel oppassen dat je dit dan 1x per dag doet bijvoorbeeld en niet 10x

Dankjewel Jozef voor je reactie. Ik heb inderdaad al enkele jaren zo'n bloeddrukmeter in huis.... maar zoals je zelf al zegt... dagen van meer dan 10x kwamen voorbij... Ik heb de batterijen er uit gehaald en diep in de kast weggestopt ! ... en daar staat de meter toch alweer zo'n 4 maanden. Sinds ik m'n laatste 24-uurs meting heb gehad... die overigens prima was. Ik hoef jou dat niet te vertellen maar het blijft een strijd in het hoofd. Van de ene kant... jongen stel je niet zo aan alles is goed ... en de andere kant ja maar...

Hoi Anton, het kan inderdaad een strijd zijn. Heb je momenteel hulp hierbij om het psychische aspect aan te pakken? En weet je waar de angst vandaan komt? Is het enkel bij je bloeddruk of ook bij lichamelijke sensaties/klachten?

..... ik heb het enkel bij zaken die het hart aangaan, dus bloeddruk ... bang zijn om een plotselinge hartaanval te krijgen. Het worstelen met de dood ...

Sorry, vorige bericht is van mij... Anton

Fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die precies hetzelfde hebben.
Ik ervaar het ook als erg vervelend en het maakt onrustig.
Ik heb eerder trillingen in mijn gezicht gehad. Ik raad iedereen aan om magnesium te gaan slikken.
Dat heeft mij heel erg geholpen. Momenteel zit in een stressvolle situatie waardoor ik nu die trillingen in heel mijn lichaam voel. Dus nu probeer ik extra hoge dosering magnesium. En hoop dat het dan helpend gaat zijn.
En anders uiteindelijk toch maar naar de huisarts.

Hallo allemaal, wat rot om te horen dat zoveel mensen met deze vervelende klachten te maken hebben. Ik zit zelf 1 jaar en 8 maanden in een hevige 'burnout' met veel pijnklachten. Ik heb o.a. veel spierspanning op mijn keel, waardoor spreken en slikken erg pijnlijk zijn. Ik heb twee jonge kinderen en raakte vanwege de invloed die deze klacht heeft in verbinding met hen (en anderen) in een hele heftige angstcyclus en depressie terecht. Iets waar ik eerder niet zo bekend mee was. In januari heb ik van uitzichtloosheid 11 dagen antidepressiva geprobeerd (sertraline), wat bij mij spierschokken heeft getriggerd. Dit is inmiddels negen maanden geleden (per direct destijds gestopt met de medicatie) en ik vecht vooral in ruststand met deze spierschokken door hele lijf. Vooral als ik probeer te ontspannen/slapen treden ze op en vaak zo hevig dat ik niet in slaap kan vallen en de hele nacht wakker schrik. Dit doet mijn angst allesbehalve goed en ook bij mij gaan ziektes als ALS e.d. door mijn hoofd. Meest angstaanjagende vind ik dat het mijn slaap zo hevig beïnvloedt, terwijl ik juist gericht met ontspanning aan de slag ben gegaan bij de psycholoog/traject. Hoe meer ik probeer te ontspannen, hoe erger het wordt. Een tijdje geleden dacht ik die schokken eindelijk achter me te hebben gelaten, maar heb ze momenteel erger dan ooit. Je vraagt je af waar het zal eindigen. Voor veel lichamelijke klachten geen oorzaak gevonden, huisarts is over deze klacht nog in gesprek met de neuroloog. Ik weet van verhalen uit omgeving dat vaak de nervus vagus ten grondslag ligt aan dit soort dingen en veelal bij 'burnout' voorkomen. Alleen het doorbreken van de cirkel is zo ontzettend moeilijk. Ik durf niet meer te slapen/ontspannen, terwijl ik juist al lange tijd door mijn reserves heen ben.

TRE oefeningen zijn heel goed, dat is mijn ervaring. Dan tril je de spanning uit je spieren(lichaam) .ik heb er veel baat bij.
Sterkte iedereen

Hoe is het nu met RB ?

Hypnose luistersessies helpen mij bij het slapen, mocht hier iemand anders misschien ook baat bij hebben.

Hoi Sha, Wat denk jij wat het zou kunnen zijn?
Heb je in je gedachte daar al een antwoord op gegeven.

Hoi anoniem,

Ik heb precies dezelfde angst.
Eigenlijk in m’n hoofd ben ik al besmet en daar heb ik dan ook angsten over, met name bang om andere te besmetten.

Ik heb precies jouw verhaal meegemaakt. Laatst bij odc en ik ben nu bang dat ik door de naald besmet ben maar dat is natuurlijk onzin. Waarom zou de kliniek dat doen. Ik ben getest maar wil nu weer testen vanwege het testen. Hoe is het bij jou afgelopen?

Zoooooo herkenbaar ik ben ook doodsbang voor HIV. Allemaal testen gedaan en allemaal Negatief maar toch klachten die bij HIV passen. ( nachtzweten, afvallen enzo)
Ik snap gewoon niet dat als ik wel HIV heb de test bij mij Negatief is.
Nu denk ik dus zelf dat ik geen antistoffen aanmaakt. Maar als dat zo is dan had de HA dat zeker moeten weten lijkt mij. Ben en blijf zo bang

Dit is zo herkenbaar.. ik het dit sinds m’n tiener jaren al en nu ben ik 29 en de klachten lijken te verergeren..
Zonder dat er seksueel contact is geweest..
ik krijg de paniek maar niet uit m’n hoofd en het is zeer verschrikkelijk.
Ik heb me zovaak laten testen zonder dat er echt een mogelijke reden was.. maar er bestonden altijd scenario’s in m’n hoofd…

hoe gaat het nu met u?

Zo herkenbaar als ik op straat loop en ik zie bloed condooms of tampons op straat liggen raak ik helemaal in paniek ga naar huis Douche gooi mijn kleren en schoenen weg. Zo vermijd ik al.jaren straten waar ik niet meer loop omdat ik daat iets zien liggen is er iemand van jullie in terapie geweest Zo ja wat voor terpapie

Fabian kan ik je misschien ergens anders op bereiken? Heb wat vragen :)

Ik heb sinds kort dezelfde angst.. Sinds ik de symptomen heb gelezen voel ik ze ook, de ggd wil geen test afnemen "omdat het relatief weinig voorkomt bij hetero vrouwen" een test bij de huisarts kost mij een voormogen dus ik laat het & leef met het idee alsof ik het heb.

Hoi wou ff reageren zins een paar maanden heb ik ook last van angsten om ziek te zijn vindt het heel zwaar slaap bijna niet meer en bij alles wat ik voel wordt me angst erger

Heb hetzelfde. Ook het idee dat ik echt iets lichamelijks mankeer. Verschillende keren ecg gehad, longfoto‘s, etc etc. Maar dan toch steeds weer komt die vreselijke angst terug. Benauwd gevoel, druk op de borst, niet diep door kunnen ademen, alsof je ademhaling blokkeert. Pfffffffff wat een ellende he. En er zijn maar erg weinig mensen die dit kunnen begrijpen. Die gaan ervan uit, onderzoek gedaan, levert niks ergs op, dus niet langer zeuren.....
Maar zo werkt het dus niet bij ons.
Zelf heb ik ondertussen het idee dat het erger wordt als ik me realiseer dat de geruststelling van artsen niet meer helpt. Dan ben je op jezelf aangewezen. Moet je vertrouwen hebben 8n je eigen lijf. Tja.........naar hoor.

Hoi allemaal, dit heb ik precies het zelfde!
Me vader had vernauwingen en werd geopereerd! Sinds dien heb ik de klachten alleen maar erger. Druk op de borst soms moeilijk kunnen ademen, steken, tinteling in me linker arm. Pijn tussen me schouderbladen. En inderdaad Google zegt het al. Nu al geheel bloedonderzoek gehad echo van het hart en ecg. Alles was goed. En toch heb ik de klachten nog. En nu denk ik misschien toch vernauwingen? Om gek van te worden

Hey anoniem, heftig, ik kan me voorstellen dat het nadat je vader op de IC lag allemaal nog erger geworden is. Je schrijft dat je een diagnose van de psychiater hebt gekregen - heb je dan ook hulp? De ellende met psychosomatische klachten is dat ze er echt zijn, dat de pijn écht is (en de druk en de benauwdheid, enz.), maar dat de oorzaak niet lichamelijk is. Als ze lichamelijk niks kunnen vinden, heb je dan hulp van een arts/therapeut die met je bekijkt waar je pijn en stress vandaan komt en hoe het beter zou kunnen worden?

Jaa alles wat je vertelt herken ik mijzelf in!!! Echt. En hoe was de uitslag?? Ik hoop dat alles beter gaat.
Ik zit momenteel in ook zo een erge periode

Het gaat beter. Uitslag was niets natuurlijk. Daarna een tijdje gelooft dat ik ms zou hebben. Ik heb nu gepaste medicatie die goed helpt gelukkig. Sertreline is daarom zeker een goede keuze als de psychiater het aanbiedt.

Super bedankt ik heb me rot gelachen. ( ondanks het natuurlijk heel triest is!)

Ja herken het allemaal! Ik heb alle klachten als eens gehad en des te meer ik er op ga focussen des te langer die klachten blijven.. heel raar..
Maar allemaal te wijten aan de hypochondrie en angst.
Het is echt enorm vermoeiend dus ik slaap overdag ook wel eens een uurtje even op de bank als ik van mn werk kom.

Het is echt raar of een slappe arm nu die ik sinds 2 weken heb, ondertussen naar de huisarts geweest ik blijf nog afvallen alleen was de ijzer nog wat laag de vitamines zijn wat omhoog gegaan hopelijk is dit wat angst allemaal doet

Meerdere klachten. Op het moment tintelende/brandende tong.

Ik heb ook een vitamine tekort en veel klachten, hoort er helaas bij. Ik denk als je vitamine bij slikt en het weer op peil is veel van de klachten verdwijnen!

Hi Tommy,
Ook ik herken een groot deel van jouw klachten. Bij mij is de ziektevrees begonnen in september vorig jaar. Ik kreeg vooral hele zere, tintelende kuiten. En daarnaast pijn in mijn kaak, verkouden, hees/schor, onrustig, hartkloppingen, hoge hartslag, midden in de nacht wakker worden en niet meer kunnen slapen. Het ergste was dat ik weinig prikkels kon hebben, had geen sociaal leven meer. Ik was doodmoe, ben minder gaan werken en heb hulp gezocht bij een psycholoog. Door te herkennen en accepteren dat je ziektevrees heb, gingen bij mij een deel van de klachten uiteindelijk weer weg. Er blijven er ook een aantal en sommige klachten komen terug zoals de heesheid. Ik probeer nu steeds te denken dat de klachten eerst ook weg gingen en dat ik er op moet vertrouwen dat het nu ook wel weer over gaat. Maar dat is zó moeilijk. Ik denk elke dag de hele dag: 'wat als ik mijn kleine kids achter moet laten'. Ik weet ook niet meer wat ik verder moet doen om hier van af te komen helaas..

Tintelingen, hoofdpijn, hartkloppingen, rugpijn, brok in de keel, spierpijn, afvallen. De klachten komen en gaan. Nu vooral pijn aan de linkerkant van de buik zowel bovenin als onderin. De angst dat de klachten te maken hebben met een ziekte is constant aanwezig. Zo vermoeiend, om gek van te worden

herken het 100 % heb veel te vertellen maar in het kort heb in 16 grote burnout erboven op gehad .ben genoodzaakt 1 september 20 in pensioen gegaan ,nog meer tijd om er aan te denken nie goe !!

herken dit volle 100 % je bent niet alleen ...moeilijk!!

Hoi Natasja, zelf heb ik ook heel erg last van hypochondrie. Bij mij komt ook altijd 1 dezelfde ziekte terug en dit is altijd een hersentumor. Ik ben continue bang dat ik een hersentumor heb en dit komt omdat ik steeds een druk voel aan 1 kant van mijn hoofd ik ben er dan ook echt van overtuigd dat ik een hersentumor heb en kan nergens anders meer aan denken ik lig dan ‘s avonds in bed vaak te huilen omdat ik er zeker van ben dat ik die tumor heb en begin allerlei rampscenario’s te bedenken...
Ik ben in totaal al denk ik 5 keer naar de dokter geweest voor mijn hoofd en continue zegt de dokter dat ze geen aanwijzingen ziet tot een hersentumor. Ik ben dan eventjes gerust maar zodra ik t weer voel ben ik ervan overtuigd dat de dokter iets over het hoofd heeft gezien en dat ik wel een hersentumor heb omdat ik die dingen niet zo maar kan voelen :( zo vervelend. Ik heb er al meerdere soorten therapie voor gehad maar niks lijkt te helpen..
Dit is mijn ervaring met hypochondrie

Hoi
Sinds een half jaar is bij mij ook hypochondrie geconstateerd op mijn 16e kreeg mijn moeder een aneurysma in haar hoofd en heb toen een lange tijd gedacht dat ik het ook kon krijgen. Gelukkig is dit weg geebt sinds een half jaar nu toen bij mijn vader alvleesklierkanker werd geconstateerd en nu sinds een maand niet meer leeft, is het heel erg geworden, in het begin had ik ook pijnen in mijn alvleesklier er is toen een echo gemaakt van al mijn organen en er was toen niks te zien, loop al een half jaar met duizelingen licht in me hoofd, angstaanvallen, hartkloppingen, nu is mijn grootste angst dat ik wat in me hoofd heb, heb ook verschillende onderzoeken gedaan, zoals MRI scan nek, bloedprikken, hartfalen, maagonderzoek, bloedprikken suiker, en krijg nu een kastje die me hartslag gaat meten voor een paar dagen en een MRI scan voor me hoofd ook ben ik doorgestuurd naar de poliklinische psychiater. Het ergste is dat je er stellig van overtuigd ben dat je echt ziek bent, en je omgeving gaat er raar op reageren, wat je ook niet erg happy maakt.
Ik weet wat je doormaakt en ik hoop dat het snel overgaat zodat ik ook de draad weer kan oppakken met werken en weer positieve gedachten kan hebben.

Beste Natasja,

Ik herken jouw verhaal. Ik heb vandaag uiteindelijk toe gegeven dat ik hypochondrie heb. Na 20 jaren van dokteren tot vorige week nog, kan ik niet anders concluderen.
Ik ben ook aan de maagbeschermers. Het helpt niet omdat de oorzaak niet echt ligt in de maag. De angst voor het enge maakt dat de maag uit balans raakt. Als verpleegkundige heb ik best wel kennis van ziektes. Je kan je dus voorstellen wat ik mij allemaal inbeeld. Ik heb veel (zelfhulp) video's bekeken. Wat ik daaruit gehaald heb is de angst in de ogen te kijken en het zien voor wat het is. Ik dacht eerst dat het te kort door de bocht was, maar het werkt wel. Ik kwam erachter dat het bij mij "angst voor de dood was". Ik ben daarmee aan de slag gegaan. Ik weet nu dat ik niet bang hoef te zijn. Ik was bang voor wat erna komt. Er zijn verschillende manieren om erachter te komen wat de oorzaak is van jouw klachten. Als je dat eenmaal weet, kan je het aanpakken en jezelf bevrijden en een mooi leven hebben.

Ik hoop dat je een succesvolle therapie vindt.

Groet

Therese

Hoi Natasja,

Ik ook al.jaren zo'n angst.. moet nu ook voor een ct scan, nou slaap al.dgen niet meer, en zo verschrikkelijk bang! Ben ook somds kort me.moeder verloren, en de hypochondrie speelt helemaal op..

Zo herkenbaar
Ook ik ben men moeder verloren aan kanker.
Sinds ik zelf 3 prachtige dochters heb is bij mij de hypochondrie begonnen.

Ik kan daaaaagen op een andere planeet leven (afwezig zijn) met constant de gedachte in mijn hoofd dat ik ga sterven omdat ik kanker heb.
Het is zelfs zo erg dat ik mijn kinderen bijna niet kan aankijken omdat ik me dan het verdriet kan inbeelden waar zij voorstaan als ik er niet meer ben.
Verschrikkelijk!
Ondertussen ben ik ervan overtuigd dat ik darmkanker heb.
Diarree pijn in onderrug... er is geen tussenweg
Dit is kanker.

Gelukkig hebben een huisarts die me erg goed begrijpt en kan ik morgen voor een ct scan.

Dan is nog maar de uitdaging als die goed is of ik het ook zo ga interpreteren. Want vaak denk ik als alles ok is , ze zullen wel niet goed gekeken hebben.

Ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben met dit probleem
Maar ik zou er zo graag van verlost geraken.
Het beheerst je volledige leven!

Ben hyprogonde heb al 2jaar last steken in buik en buikpijn stress

Hallo,heb dezelfde klachten ,is bij mij 26 jaar geleden begonnen na overlijden van mijn moeder ,word er zot van nu heb ik weer maagpijn en diarree en zo is er elke dag wel iets anders ,je word gewoon bang om van huis te gaan,
Grtjs karin

Omg, heel herkenbaar! Heb ook al meer dan 30 jaar dit probleem, en er is maar weinig over bekend, over behandelingen die echt zin hebben.

Ben jij niet bang voor onderzoeken daar
Zijn hele pijnlijke onder zoekkingen bij
En ook zware operaties
Nou ik wel

Jeetje wat heftig voor je! Het spijt me heel erg en ik hoop dat je het een beetje redt.
Ik
Zou niet weten hoe je je partner kan helpen als je zelf in zo een rotsituatie zit. Hij kan het beste zelf veel praten met een therapeut

Idd heftig voor je, sterkte! Maarrr, hoe verstandig is het om dit hier neer te zetten? Iedereen die deze verhalen hier leest is op zoek naar een oplossing voor zijn/haar ziektvrees. Jij bovendien ook voor je vriend. Voor een hypochonder met een hoge piek momenteel ben ik weer erg geschrokken om dit te lezen waar ik op zoek was naar een beegje geruststelling.

Heel veel sterkte!

De datum van plaatsing ken ik niet maar wat een verschrikkelijk bizar verhaal. Zelf ernstig ziek zijn en dan nog een partner moeten ondersteunen! Ik wens je heel veel sterkte en beterschap. Je partner dient zich is wat minder om zichzelf druk te maken en zich meer om jou te bekommeren. Drie hulpverleners ten eigen bate in een week slaat echt nergens meer op, zeker in jullie situatie. Ik zou dit zeker aankaarten bij je huisarts en/of verwanten.

Ik heb borstkanker nu.. En mijn partner geeft me verlaten... Bang dat het zijn dood wordt... Ondertussen is is hij naar de dermatoloog geweest omdat hij een rood plekje had en laat dit weg snijden.. Zoals hij dat nog heeft gedaan....
Wat denken jullie hiervan

Hoi Sandra,

Ik herken dat helemaal!
Hier precies hetzelfde helaas..
Zo moeilijk !

Groetjes

Dag Sandra, wat herkenbaar!
Ik heb exact hetzelfde... zo frustrerend en zo vermoeiend :(((

Ik zit ook met dezelfde angsten. Angst voor de dood en vooral voor kanker. Mijn overgrootopa, opa en oom zijn eraan gestorven en veel naasten hebben het gehad. Na mijn vakantie ben ik erg ziek geworden en voel me nog steeds ziek. Ik ben twee keer naar de spoed geweest door paniekaanvallen.

En vaak naar de dokter geweest. Allemaal zeggen ze dat ik gezond ben en niks heb. En dat het na symptomen zijn van een virus die ik heb opgelopen. 2,5 later zit ik nog steeds met angst en paniekaanvallen. Elke dag huilbuien, kan niet fatsoenlijk eten en voel overal pijn. Pijn door de spanning waarschijnlijk en de zware huilen. Gisteren ben ik voor het eerst agressief geworden, niet naar mijn omgeving maar naar spullen toe.

Ik heb het gevoel dat ik helemaal aan het doordraaien ben. Van de ene dag op de andere ben ik ongelukkig geworden. Niks boeit me meer, want ik ga toch “dood”. En dat doet me veel pijn, want ik heb een mooie familie, ben pas getrouwd en heb pas een huis gekocht. Voordat ik ziek werd wilde we aan kinderen beginnen. Ook dat lukt me niet meer. Kan van niks genieten.

Elke dag word ik wakker met de gedachte waarom? Waarom nog een dag leven in een nachtmerrie. De zelfmoordgedachtes lopen ook helaas op.

Ik weet niet wat ik moet doen. Ik zou heel graag met iemand willen praten of ontmoeten die hetzelfde probleem heeft. Wie wilt me helpen?

Groetjes,

Zo herkenbaar, ik ga dus echt verhalen over ziektes uit de weg. Maar helaas kan dit niet altijd.

Groetjes Marian

Ik heb exact hetzelfde. Soms komt het angstaanjagend dichtbij. Ik zoek vaak op internet naar tips om ermee om te gaan. Dat is lastig want er is niet veel bruikbaars qua tips te vinden. Maar alles wat bruikbaar is is toch heel mooi meegenomen! Vooral van die affirmatie filmpjes op YouTube zijn prettig.

Beste Neline,
Je hebt echt met spoed professionele hulp nodig.
Schaam je hier niet voor, soms is de put te diep om er zelf uit te komen.
Heel veel sterkte !

Dat is precies wat mijn huisarts ook zei, dat ik op thuisarts.nl moet kijken. Dit omdat ik telkens mijn symptomen op google opzocht. Naar mijn gevoel was dit het domste advies, daar zit je dan alle kannersoorten op thuisarts af te gaan, wat het er natuurlijk niet beter op maakt.

Ik ben nu 38. Toen ik jouw leeftijd had was ik ook continu bang.
Hypochondrie is met de jaren wat afgezakt. Dat gebeurt ook vast met jou. Kop op, je bent nog heel jong en je zult nog heel lang gezond en gelukkig leven! Geen zorgen maken hoor. Je mankeert lichamelijk niets. Probeer afleiding te zoeken en bespreek je zorgen met je ouders. Ze zullen je gerust stellen. Zet 'm op.
Virtuele knuffel van mij.

Ik kan heel goed vinden in je verhaal. En al die klachten word je gek van. Gelukkig is hoofdpijn meestal niet de eerste tekenen van een hersentumor. Ik heb vooral last van licht in mijn hoofd heel de dag. Alleen als ik zit niet. En spieren zijn allemaal stijf. Verschrikkelijk en niemand snapt je

Maar ook als er gewoon gezellig een vriendin bij je is om gezellig te doen. Heb ik het gevoel alsof ik elk moment weg kan zakken en dood gaan. Ik vind het ook echt niet meer fijn zo

Ja snap je helemaal alles is lastig om je er toe te zetten. En je voelt altijd iets. Ik heb 2 jonge kids en ook veel moeite om echt plezier te maken. Altijd gespannen spieren van schouders tot en met kuiten en licht in je hoofd en regelmatig hoofdpijn.. Verschrikkelijk en alles moet angst stress hyperventilatie zijn. Geloof dat ook moeilijk maar ja heb genoeg laten controleren dus als er iets was geweest had ik dat wel gehoord denk ik dan maar..

‘Heeft iemand hier ook last van ? Niet alleen denken dat je een enge ziekte hebt maar ook rare dingen voelen in je lichaam ?’

Heel herkenbaar...ik ben zo angstig, waardoor ik van alles in mijn lijf ga voelen. Als ik de symptomen lees van een bepaalde ziekte, dan heb ik even later ook die symptomen. Onze hersenen kunnen ons veel gekke dingen wijs maken, vooral onder invloed van angst. Probeer niet te Googlen naar allerlei ziekten en verschijnselen, want je gaat daar geen antwoorden vinden, alleen nog meer dingen om je zorgen over te maken...Ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan, ik kan mijn eigen advies niet eens opvolgen, maar weet wel dat ik van dat Googlen helemaal gek word!

Deel liever hier je verhaal met lotgenoten, dat kan opluchten.

Sterkte!

Mia

Hoi!,

Heel herkenbaar dit zelf loop ik nu bij psq en wordt behandeld voor mijn hypogondrie echt een aandrader. Je leert met de gedachten om te gaan en om te denken ik ben er nog niet maar het is echt een aanrader!

Hoi jolijn

Heel begrijpelijk wat je verteld.
Maar als ik 1 ding heb geleerd van afgelopen jaar. Is dat jou lichaam je enorm voor de gek houdt. En als je naar de huisarts gaat dat het op langere termijn alleen maar negatieve gevolgen heeft. Ik zat wekelijks bij de huisarts en ik heb me geen steek beter gevoeld.
Ik heb nu weer sinds een week last van enorme benauwdheid en niet in kunnen ademen. Maarja het gaat vanzelf voorbij.

Khoop dat je hier wat aan hebt

Groetjes

Da kan ik mij voor 100% al in terug vinden - en dat nu al heel wat aan jaren ! Die klachten/ pijnen zijn er immers daadwerkelijk aanwezig ! Je wordt niet serieus genomen. Het leven is geen leven meer !
Op dit moment heb ik het extreem met die darmen en denk, dat ik vol beton zit, morgen is het weer die hoofdpijn en die duizeligheid en overmorgen die hartfunktie.
En nu met Covid is het allemaal te gelijk ! Mensen als wij zijn gaan op dit moment door de hel ! Immers, er is vrijwel geen toegang meer tot onderzoeken omdat bijna alle ziekenhuizen dicht gaan...

Wat is je leeftijd Jolijn? In de overgang kun je ook veel vage en rare klachten krijgen, maar misschien ben je daar te jong voor ....

Hoi jouw verhaal/klachten zijn echt heel herkenbaar en Ik heb ook erg last en wordt er ook zo gek van misschien dat je samen erover wil praten maar dat is aan jou mijn fb is Kim huiskes
Groetjes xx

Hoi Jolijn, herken me er helemaal in. Ben er de hele dag mee bezig en voel zoveel in mijn lijf. Kan me nergens meer toe zetten en durf ook niet naar de dokter. Heb t mijn hele leven al, vreselijk is het, genieten kan ik niet meer. Sterkte met alles, zou best met je privé willen praten erover

Hallo, heel herkenbaar..ik ben alleenstaand door plots overlijden van mijn man door aneurysma. Sedert de kinderen het huis uit zijn en corona erg gefocust op alle prikkels in mijn lichaam. Heftig jaar : cyste borst, controle hart , 3 maanden dagelijks op ziekenbezoek en crash. Deze week zwelling hals ..echo negatief maar dag en nacht ervoor dr Google...waardoor ik nu aan sneltempo alle symptomen die ik tegen kwam lijk te hebben. Gewoon een hel en pijnlijk om dit (angst) niet te kunnen delen..
Ga ook wekelijks naar kinesitherapeut en stelt heel veel spierspanning vast.. na een sessie even beter maar niet voor lang.
Zal nu ook beginnen registreren.
Hoop dat het stopt. Ik ben 63 en statistisch ook meer kans ...
Begrijp deze verhalen op het forum goed, heel herkenbaar..

ik heb dit ook en ben pas 19

Ik heb het zelfde
Word er do moe van .
Alles doet zeer vooral mijn maag .
Gr Stefan

Stefan,

Echt he, dat is denk ik de basis van onrust… vertering in het algemeen die gaat haperen… hierna volgt het opzoekwerk en gepieker en alle andere symptomen waarvan ik denk ik wel begin te beseffen dat ze vanuit mijn hoofd komen… geen simpel beestje !

Ik herken ook de tintelingen en het dof gevoel in mijn rechterbeen en het maakt mij weer enorm angstig. Ik lees weer de eerste dingen op Google en dat maakt het allemaal nog erger. Ik ben zo bang

Dag anoniem,

Als het in 1 been zit kan het een geklemde zenuw zijn. Ik had het in beide benen, bleek mijn ruggenmerg ontstoken te zijn. Niet om te lachen, maar bon, ik leef ook nog 🙃.

Komt goed! Ga eens naar een goeie fysio als je niet naar een arts durft! Mijn fysio heeft mij uiteindelijk verder geholpen en niet mijn HA.

Hoi doemdenker

Alles wat je vertel is heel herkenbaar.
En goed dat je de ziekte die je denkt te hebben niet opschrijf.
Dat pijn met plassen heb ik nu ook sinds een paar weken ben daarvoor al naar de dokter geweest en het is geen blaasontsteking. Maar denk gewoon bij jezelf dat is allemaal stress.
Ik heb nu weer sinds een week enorme benauwdheid , ik dacht dat ik eindelijk klaar was maar mijn lichaam denkt van niet. Het gaat echt vanzelf over , het is een bepaalde fase in het leven en daar kom je echt overheen geloof me.

Groetjes

Heel herkenbaar. Wachten op uitslagen is voor mij de hel! Daarom neem ik nooit deel aan bevolkingsonderzoeken .. durf ook niet naar de dokter bij klachten.. meeste gaat gelukkig vanzelf over .. maar ja toch een heel naar probleem

Zo herkenbaar! Het is echt heel rot op dit te hebben. Sterkte!

Hoi doemdenker,

Ik kwam gisteren dit forum tegen en ik weet niet hoelang het geleden is dat je dit heb geschreven. Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat.

Ik heb ook gedachten dat ik iets mankeer en erg bang dat de huisarts mij door verwijst naar het ziekenhuis om bepaalde uitslagen te krijgen. Ik heb december 2020 corona gehad en na mijn herstel begon de ellende. Angst, bang voor een dokter (heb ik sinds een jaar of 2 maar vroeger nooit!!!) Hartkloppingen steken in borst, pijn bij middenrif kortom algehele malaise. Bloeddruk goed, hartfilmpje bij huisarts goed ( ik blij maar later denk ik weer jaaa maar dat is een moment opname) bloedonderzoek was allemaal goed. Moet er wel bij vermelden dat ik in corona tijd die maand heel erg veel stress heb gehad. Dus conclusie stress. Maar ben nu bijna half jaar verder en voel me nog steeds niet altijd goed. Heb oxazepam gekregen en ben nu 1 week aan het afbouwen met afkickverschijnselen. Maar ik probeer door te zetten. Mijn dochter zegt dat ik beter een verwijskaart voor onderzoek evt hart en maag kan vragen aan de huisarts. Maar ik durf niet. Snap niet hoe het zover is gekomen met mij........

Liefs en heel veel sterkte. Ik leef met je mee.... Over ziektes die ik liever niet opschrijf.... 💚

Dag Marga, dag allen.

Lang niet meer op deze site geweest.
Het is weer zover.
Ongelooflijk hoe vaak ik mij weeg, afvallen is een ziekte die ik liever niet opschrijf.
Darm problemen, vaak naar het toilet.
Ik word moe van mijzelf en zit weer aan de parexetine.

Hoe gaat het met jullie.

Ik heb ook hyperchondrie ik heb die pijn vaak rechts boven en soms links

Wat herkenbaar allemaal .
Vooral die bonk bij het hart. Daar ben ik momenteel het bangst voor. Ik heb het meerdere keren per dag en het is echt verschrikkelijk. Maar ik blijf ook tegen mezelf zeggen dat er weer zo'n bonk of overslaan van het hart aankomt. Wat uiteindelijk heel mijn dag verziekt.
Hoe gaat het nu met je ?

Ik zelf zie het ook somber in
Ook al 10 jaar rechts bovenbuikklachten
Regelmatig darmonderzoek maagonderzoek
Ben ook geopereerd van 4 hartbijpassen nog maar een half jaar geleden
Buiten nog vele borstbeen pijnen en angst
Heb ik een af keer gekregen om naar de dokters te gaan
Deze ochtend veel moeten poepen
Braken
Morgen moet ik op niercontrole waar ik al van weet dat het in orde is.
Ben zo zwak
Ze hebben me helemaal al onderzocht.
Maar omdat ik naar dokter moet morgen
Miss nu stress en daardoor zoveel naar toilet??

Ik had maagontsteking misschien moet je vragen of je maagzuurremmers mag proberen ik had eerst 2 keer per dag nu 1.

Je kan ook eerst na laten kijken door maagonderzoek via je mond naar je maag

Neem Citalipram

Beste,
ik weet niet of de huisarts dit bedoelde maar "hypochonder" is ook een plaatsbepaling in de buik. Re hypochonder is ook de locatie van de galbaas.

Vraag maar eens aan de huisarts of ze de plaats of de psychologische aandoening bedoeld. Sterkte

Ik heb ook veel last van mijn maag al wat jaren aan de pantoprazol dat hiep wel af en toe komt het terug net zoals nu brandend gevoel ze zegt je moet je geen zorgen maken nou dat doe ik dus wel ben al 3 keer naar de dokter geweest en onderzocht voelde goed

Bizar zeg, bij mij ook rechts boven in mijn buik al jarenlang pijn. Komt niks uit de onderzoeken, maar het blijft me angst aanjagen

Hoi, ik lees nu pas je verhaal. Ik begrijp het volkomen en denk dat je goed bezig bent.
Mijn verhaal 389, verloren leven, is een samenvatting van 72 jaar angst.
Betrek dat svp niet op jezelf, je bent nog zo jong en met hulp en jouw positieve houding zal je ver komen. Stemmetje zal er altijd wel zijn maar dat geeft aan dat je een sensitief mens bent, probeer dat te accepteren.
Groet en liefs, Daan

Bedankt voor je tips die je omschrijft. Google is inmiddels een verslaving geworden om alle symptomen op te zoeken. Stap 1 stoppen met googlen!!

Hoi , ik snap precies wat je bedoelt. Ben ondertussen 57 jaar en al jaren last van hypochondrie. Ook mijn ouders jong verloren aan hartstilstand en hersenbloeding. Daarna continu angstig. Ook gaat het af en toe goed met me , maar je weet dat je weer een terugval gaat krijgen. Alsof het je niet gegund is. Ik heb zelf nu weer een dip. Heb enkele weken geleden wat gewandeld door het hoge gras. Na 2 dagen ineens in mijn hoofd , help nu ben ik gebeten door een teek. Geen teek gevonden , maar het zit gewoon in mijn hoofd. Pfffff zo vermoeiend allemaal.

Lotgenoten, wat typisch, mijn ouders zijn ook gestorven toen ik nog jong was. 17 toen vader overleed aan hartinfarct en 20 toen moeder overleed aan hersentumor.
Toen wist ik nog niks af van hypochondrie maar 2 weken na t overlijden van vader had ik hartklachten .er bleek niks an de hand te zijn. Nu ben ik bezig met paroxitine opbouwen, na zelf weer gehinderd te zijn.( heel dom, nooit doen) mijn trigger is nu mijn darmen, stress. Maar dat stemmetje ....
Ik hoop met de paroxitine weer wat stabiel te zijn ,dan kan ik makkelijker nee zeggen tegen dat stemmetje

Hallo, ik heb dus hetzelfde als veel mensen hier hebben.
Altijd bang voor kanker.
Alles wat ik voel is kanker en ben ook mijn moeder verkoren aan longkanker toen ik 28 was en zij 59.
Binnen 1 week.
Erna begon de hypochondrie.
Nu voel ik een doof gevoel in de linkerbeen en arm.
Dan is er vast geen goede bloedtoevoer...dat soort ellende....
Altijd bang Altijd ellende en bang ook flauw te vallen.

Dit is zooooo herkenbaar. Ik zit alleen nog in die fase dat ik niet naar de huisarts durf...

Sterkte!

Wat herkenbaar!!!

Zo ontzettend herkenbaar. Mijn vader was ook altijd angstig. En ben angstig en beschermd opgevoef. Daar pluk ik nu de wrange vruchten van. Sterkte!

zo herkenbaar! Het beheerst je hele leven. Ik word er zo moe van. Mijn vader was ook een angstige man en ik ben ook zo opgevoed. Niet zozeer met ziektes. Maar wel dat de lift eng is en vliegen in een vliegtuig etc. Hij bedoelde het goed maar door zijn super bezorgdheid ben ik voor heel veel dingen bang. Het ene pijntje is nog niet weg of het andere is er.

zo herkenbaar! Het beheerst je hele leven. Ik word er zo moe van
Ik ga ook elke maand op controle bij de huisarts.
Elk jaar word mijn bloed onderzocht en dan de keren dat ik mezelf helemaal gek maak met de gedachtes dat ik helemaal vol met …… zit en niet heel
lang meer heb.
Word er zo gek van, heb al behandelingen hiervoor gehad en het is al beter maar weet dat ik er nooit helemaal af zou komen.
En ben dan zoooo blij om herkenbare verhalen te lezen.
Op een of andere manier geeft me dat toch wel een beetje rust.

Hallo,
Ik hoop dat je dit leest.....zo herkenbaar jou verhaal!
Ik ben de laatste maanden ook erg wanhopig en elke dag bang dat ik ziek wordt....zo erg dat ik het zeker weet!! Ik heb zelf fybromyalgie (pijn in spieren en bindweefsel)en daar horen ook vele andere klachten bij zoals diaree.....Maar ik maak mezelf helemaal gek dat het wat anders is.....En toen kwam corona....heb avonden liggen huilen dat ik bang was dat ik het ook zou krijgen en dan voordat ik het weet ik lig bijwijze van al op de IC....Volgende week ga ik op vakantie heb heb mezelf voor genomen om daarna naar de dokter te gaan( durf ik niet)Maar ik moet mezelf echt gaan dwingen!Dit kan zo nl niet ik ben 33 hallo! Veelste jong om zo door te blijven lopen toch...
Ik hoop iets van je te horen
Groetjes ingeborg

Hoi, ongelofelijk herkenbaar. Ikzelf ben 30 en de hypochondrie is deze periode echt erg. Elke week een ander kwaaltje, en telkens opnieuw raadpleeg ik dokter Google .. geen goed idee. Ik twijfel erover om professionele hulp in te schakelen. Iemand daar ervaring mee?

Hallo, ik weet niet of je dit leest en wellicht al actie hebt ondernomen. Heel erg herkenbaar, op mijn 33e ben ik (pas) in therapie gegaan. Cognitieve gedragstherapie (doorverwijzing via huisarts). Heeft me heel veel geholpen, inzicht in mezelf, acceptatie dat ik het heb. Stukje theorie over hoe het mensenbrein werkt en waarom ik het heb. Het gaat sindsdien veel beter, het blijft wel echt een zwakke plek. Dat heeft ze me ook uitgelegd dat ik er nooit helemaal vanaf kom, ik was zwaar teleurgesteld toen.

Nu door Corona en stress neemt het af en toe weer de overhand. Doe daarom sinds een tijdje elke dag meditatie oefeningen op ademhaling. Dat haalt me uit mijn hoofd.
Ik slik geen medicijnen tegen hypochondrie.
Achteraf had ik al veel eerder actie moeten ondernemen door naar een psycholoog te gaan. Maar ja, achteraf is makkelijk praten ik schaamde me er toen enorm voor.

Ikzelf ben ook al meer dan 10 jaar hypochonder. Na mijn zwangerschap is het precies veel verergerd omdat mijn bloeduitslagen nooit allemaal binnen de grenzen liggen. Ik heb net hetzelfde, ik zie dat er sommige uitslagen net over de grens zijn en dan begin ik te googelen. Ik voel me zo angstig hierover en heb inderdaad ook angst voor leukemie ofzo. Ik ga dan weer naar een andere arts omdat ik de ene arts niet vertrouw. De ziektevrees weegt zo zwaar in het dagelijks leven en ik wil er zo graag vanaf geraken.

Exact hetzelfde hier, met wantrouwen ondanks goede bloedresultaten incluis.
Dezelfde verhalen en gedachtegang lezen doet wel deugd.

Hi Leon,

Ik ben 34. Ik herken heel veel van jou verhaal. Chronische hyperventilatie en onverwerkte trauma's. Ik kan nauwelijks werken, de ene week gaat beter dan de andere, en ben daarna vooral heel moe. Waarbij de klachten weer komen die jij ook hebt. Ik heb er ook vaak darmklachten bij. Al jaren allerlei onderzoeken gehad waar niks uitkwam. Ook bij alternatieve genezers geweest, die de meest uiteenlopende diagnoses stelden. Behandelingen die niet hielpen en mij uiteindelijk alleen maar angstiger maakten. Ik volg nu een online programma om met stress en angst om te gaan. Onderdeel hiervan is meditatie. Dit helpt wel om te ontspannen waardoor de klachten vaak verminderen of zelfs weg gaan. Het is het online programma van Nick de Waard (ervaringsdeskundige)

Hey kerel,

Met IG neem ik aan dat je instagram bedoelt. Ik heb je geprobeerd te zoeken maar kan je helaas niet vinden. Ik heb veel van de problematiek wat genoemt wordt op dit forum ondervonden.

Van een gezonde kerel die dagelijks sporte naar iemand die z'n huis niet uit durfde. Ik heb uiteindelijk mijn angststoornis overwonnen en hiermee mijn leven terug gekregen en ik gun jou en net als alle andere mensen op dit forum ook.

Verdiep je eens in DARE. Het is een Engels boek geschreven door Barry Mcdonagh en veel van de genoemde klachten worden ook in zijn boek beschreven. Ik ga niet zeggen dat de weg naar herstel makkelijk is, maar ik kan je wel garanderen dat je er geen spijt van krijgt.

Het leven is te kort om je druk te maken om dingen die er niet zijn. Veel klachten houden verband met een continue veel te beladen en overspannen zenuwstelsel. Je lichaam en geest staat vol continue op de vecht stand en middels de DARE techniek krijg je handvatten om op de pauze knop te drukken.

Het klinkt misschien te mooi om waar te zijn maar wees eens eerlijk, wat heb je te verliezen.

Mocht je in contact willen komen stuur me een bericht op instagram

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we persoonsgegevens enkele weken na plaatsing)

Dag Stephan ,

Ik heb juist het boek DARE besteld en ben echt benieuwd !
Groetjes Wendy

Jeetje dit had ik kunnen typen!!! Zo herkenbaar je wordt er zo moe van je weet dat het door de hypochondrie komt maar er is altijd een MAAR!!!!

Ik heb ook zo een 19 jaar last van hypochondrie en dwanggedachtes ocd 😤

Heb vandaag voor het eerst dit platform gevonden, het stelt me gerust dat ik zeker niet de enige ben met dit soort klachten.

Stelt me gerust om deze verhalen te lezen

Hoi merel,

Ik heb ook last gehad van een hart dat oversloeg..erg vervelend.
Ik heb toen selfs de nightcare gebeld.
Uiteindelijk is dit allemaal ontstaan door een onbewuste stress situatie op het werk.
Zoek voor jezelf afleiding, doe dingen die veel aandacht van je vragen, op die manier ga je je focus verplaatsen..
Uiteindelijk zal het gevoel wegtrekken.
En blijf vooral weg van google..
Want bij google ben je al dood als je iets onschuldigs opzoekt zoals bijvoorbeeld een lopende neus.
Hopelijk gaat dit jou helpen.

Hoi Linda,
Zeker ! Zo gaat het weken goed maar op het moment dat je wat voelt wat anders is denk je meteen het ergste. Dan ga je achter Google. De eerste zoekresultaten zeggen iets onschuldig maar de bij de derden zie je het woord kanker. Daar valt natuurlijk je oog op en dat artikel lees je en stel jezelf de diagnose.
Je voedt je angst hierdoor. Nogmaals ik heb de antwoorden niet. Maar probeer niet te googlen, doe mindfulness oefeningen, regelmatig een wandeling buiten. Eet gezond en wees lief voor jezelf. Heel veel sterkte en ik hoop dat de bult snel weg gaat......
Ps. Kan ook een trikkerpoint van je spier zijn (heb ik gehad in mijn nek maar toen dacht ik ook wat anders......)

Hi Linda,

Om een bult in je hals hoef je je echt niet meteen zorgen over te maken. Een kleine infectie kan daar al voor zorgen.

Bedankt voor jullie berichten! Nog steeds last van 1 opgezette klier in de keel, best groot, links naast de adamsappel ongeveer. Vorige week huisarts weer gebeld en bloed geprikt. De uitslag was goed, dus volgens huisarts is echo of iets dergelijks van klier niet nodig, alleen als het groter wordt of ik meer klachten krijg... Ik vind het eng, ik voel elke dag maar het blijft hetzelfde. Nu voel ik steeds omdat ik bang ben dat het groter wordt. Ik Google veel en zag dat opgezette klier in hals/keel ook van allerlei ernstige ziektes een symptoom kan zijn.

Hoi Linda,

Besef dat op google alleen de ergste dingen staan. Daarnaast is het ons lot om als hypochonder op het ergste te focussen.
Probeer niet de hele dag te voelen aan je hals, stop met googlen. Je gaat hier geen rust vinden. Probeer wat mindfulness oefeningen, ga lekker een stuk wandelen. Krijg je de behoefte om te googlen ga naar deze site en schrijf het van je af.....
Heel veel sterkte !!
Dink

Bult in keel nog steeds aanwezig. Sinds paar weken last van brokgevoel in keel, heel naar! Soms blijft ook stukje eten hangen, super eng! Heb je dan keelkanker of slokdarmkanker? Ik wil heel graag naar de KNO arts, maar ik weet niet of de huisarts het wel nodig vindt. Aan die bult hebben ze verder ook niks gedaan, alleen bloedprikken waar niks uit is gekomen. Durf bijna niet te eten....

Hoi Linda,
Ik heb aan het begin van Corona heel lang een brok in mijn keel gehad. Globus gevoel. Wordt voornamelijk veroorzaakt door spanning. Het kan dus best zijn dat je spanningen hebt opgebouwd. Probeer hoe moeilijk ook je gedachten te verzetten. Elke dag buiten wandelen, mindfullness....
Groetjes,
Dink

Ik heb ook een globus gevoel. Het komt en soms is het ook verdwenen als ik me er een poosje niet op gefocust heb..maar bij minste stresspuntje heb ik het alweer..ik weet dat dit spanning is. Je concentreert je hoofd zo op je hals. Dat je van elke slikbeweging bewust bent. En door spanning je vaker slikken en dan wordt het alsmaar erger.

Ik heb precies hetzelfde, aan de rechterkant een opgezette klier, aan de andere kant voel ik het niet.. het maakt mij ook erg angstig aangezien ik ook erg hypochonder ben. Ik ben er dan van overtuigd ik iets ernstigs heb! Therapie heeft bij mij niet geholpen. Wat het bij mij een beetje in bedwang houd zijn anti depressieva. Wat me opvalt is dat het bij iedereen hier hetzelfde gaat, en dan bedoel ik de manier van denken en doen. Het ligt dus echt aan ons :) Wat ik vooral bij mezelf merk is dat ik het ene moment denk een spierziekte te hebben, en het andere moment weer kanker. Het ene is afgelopen en het andere begint. Erg vermoeiend. Ik lees goeie ervaringen over hypnotherapie en heb woensdag (06-01-2021) m’n eerste sessie! Ben erg benieuwd! Hoe is het nu met de klier?

Bedankt voor jullie berichten! De klier is nog steeds opgezet, ik voel een paar keer per dag op die plek, dat gaat automatisch... Op het moment hoop ik vooral dat het niet groter wordt. Heel vermoeiend inderdaad. Kanker ben ik het allerbangst voor. Deze maand ga ik naar de huisarts voor de halfjaarlijkse borstcontrole, dan ga ik nog een keer weer vragen of ze wil voelen. Ik hoop dat de therapie je helpt Kay!

Hoe is het nu Linda ? Kay hoe was de therapie ?

Ik ben vandaag naar de huisarts geweest voor de halfjaarlijkse borstcontrole (waarbij ik ook wilde vragen naar de klier in de hals) en ja hoor, ze voelde een knobbeltje in de borst. A.s. maandag naar de mammapoli voor verder onderzoek. Zie je nou wel!!! Het is altijd wat ...

Hoi Linda,
Allereerst heel veel sterkte. Bultje betekend niet meteen het ergste. Maar goed als hypochonder zit je natuurlijk helemaal
in as en zak.
Hou ons op de hoogte,
Groet,
Nando

Ik heb precies hetzelfde. Het beheerst mijn leven. Vooral in bed pieker ik me een ongeluk. Ik ben er ook helemaal klaar mee, maar ik denk niet dat ik er ooit af kom... Soms voel ik het zoals in het lied van Queen: "mama, I don't want to die, I sometimes wish I had never been born at all"

Ik heb hetzelfde als jou.ik heb nu na een jaar eindelijk de stap gezet naar de dokter te gaan om te praten over mogelijke hulp. Mijn grootste angst is long en keelkanker. Nu ik dit typ word ik al nerveus. Elke dag als ik opsta voelt t meteen benauwd en hele dagen bezig het uit m'n hoofd te zetten. Het erge is dat ik zoveel mogelijk stil zit, want als ik beweeg en sneller ga ademen slaat de angst gelijk toe.
Het gekke is dat ik vd week bijvoorbeeld ineens iets voelde in m'n borst en ik ben een aantal dagen met borstkanker bezig geweest. Op die momenten denk ik niet eens meer aan m'n ademhaling.

Ik heb een jong kindje van 2 thuis en ben constant bang dat ik doodga voordat hij me zich kan herinneren. Ik durf me absoluut niet te laten checken omdat ik bang ben een doodsvonnis te krijgen, maar omdat ik niet ga ben ik weer bang dat ik veel te laat ben als er toch wat aan de hand is.
Ondertussen ben ik er zo veel mee bezig dat ik de kinderen afsnauw wanneer ze me storen terwijl ik steeds maar bezig ben met de ziektes m'n hoofd uit proberen te krijgen.

Het is nu 15 jaar geleden dat ik voor het eerst zo bang werd. Het komt en gaat, soms is het jaren weg. Ik heb ook het idee dat het misschien door anticonceptie komt bij mij. Door de hormonen kun je angstklachten krijgen, dus ik ben van plan de implanon die ik op dit moment heb te laten verwijderen en kijken hoe dat gaat.
In de jaren dat ik er geen last van heb trouwens blijf ik wel de gedachtes houden maar word ik niet meer bang. Dan wint het verstand van het gevoel.

Het is gewoon zo zonde van de tijd.


Heb(ben) jij(jullie) ook weinig sociale contacten?
Ik merk dat nu ik zonder werk zit het ook slechter gaat. Ik heb geen echte vriendinnen waar ik wat afleiding aan heb, ik zit altijd maar alleen met de kinderen. Een jaar geleden werkte ik nog wel een aantal dagen per week en ik merk dat ik toen sowieso al door het werk het beter van me af kon zetten.

Herkenbaar , van de verschillende periodes waarin het beter gaat ( of in ieder geval het verstand wint) ik denk dat de hormonen er zeker mee te maken hebben , ik sta aan het begin van de overgang en alles wordt ook weer enorm versterkt . En bij mij is het ook alles of niets , kanker is ook meteen het einde en er zit niets tussen. Sociale contacten zijn er nog wel genoeg maar ik heb het er niet vaak over want de meeste mensen begrijpen het niet echt en kunnen ze gedachtengangen niet volgen. Het is heel eenzaam vind ik .

Hi allemaal,

Ik kom zomaar op dit forum terecht terwijl ik bezig ben met een onderzoek.

Nu ik dit lees wil ik ook graag mijn ervaring delen.

Zo ben ik ben ik jaren lang echt gebonden geweest aan de angst voor obesitas en suikerziekte. Zo dwangmatig bang dat het ook mijn leven beheerste. Ik stond op met deze angst en ging ermee slapen. Als iemand ook maar een kleine opmerking gaf over mijn eetpatroon kon ik mijzelf opnieuw uithongeren en dit ging van kwaad tot erger. Allemaal door die angst die ik maar niet kon vatten, vastgrijpen of weg kon sturen.

Ik werd er zo ontzettend moe van, tot stervens aan toe en ik wilde er zo graag vanaf, maar aan de andere kant gaf het mij een vorm van controle die mij het gevoel gaf mijn lichaam in de hand te houden, dus ik wilde er eigenlijk ook niet vanaf.
Ik had eigenlijk gewoon besloten dat deze angst maar ''bij mij hoorde'' en het werd een hele grote obsessie in mijn leven.

Deze angst werd zo echt en reëel voor mij dat ik het ook uit ging voeren. De angst om dik te worden was zo ontzettend groot dat het resulteerde in niet meer eten of uitkotsen wat ik wel at. Het ging steeds slechter en slechter en deze angst nam ook dwangmatigheden met zich mee.

Ik werd een wrak en wilde het leven eigenlijk niet meer.

Nu, twee jaar later, kan ik met alle zekerheid zeggen dat ik hier volledig van bevrijd ben. Waarvan ik dacht dat ik altijd aan gebonden zou blijven, werd ik losgemaakt. Vandaag de dag kan ik eten zonder zorgen en is de angst die mijn leven in de greep hield, compleet weg.

Ik heb van alles geprobeerd om het te stoppen, maar vanuit eigen kracht is het mij nooit gelukt.

Veel mensen nemen aanstoot aan wat ik vertel, maar ook al kan ik er maar 1 iemand een beetje mee bemoedigen, is het mij al genoeg. Voor mij is Jezus namelijk Degene geweest die mij echt echt heel vrijgemaakt van deze obsessie.

Ik weet hoe vreselijk het is om in angst te leven en wil jullie gewoonweg een Woord laten lezen dat jullie misschien mag bekrachtigen in deze strijd. Het is het Woord van God dat Hij als de Perfecte Vader die je nooit hebt gehad, tegen jou als Zijn geliefde schepsel, zegt:

''Want Ik, je Heer God,
grijp jou bij je hand.
Ik zeg tegen je:
Wees niet bang. Ik help je.'' - Jesaja 41:13

''Hij heeft Jezus gestuurd om mensen die een gebroken hart hebben, te genezen. Om gevangenen te vertellen dat ze vrij zijn. Om mensen die vastzitten, uit hun gevangenis te halen. '' -Jesaja 61:1-3

''Jij bent zo kostbaar in mijn ogen,
zo waardevol, en Ik houd zo veel van je
dat Ik de mensheid geef in ruil voor jou,
ja alle volken om jou te behouden.''
Jesaja 43:4

Liefs en kracht voor jullie allemaal in deze strijd.
Je bent geliefd. Vergeet dat nooit.

Hoihoi, ik zit met een soortgelijke situatie… ik heb de symptomen voor borstkanker en durf hoe dan ook NIET naar de dokter te gaan.. ik ben jong en ik ben bang dat mijn hele leven straks op de kop staat aangezien ik direct uitga van het ergste… ik wil het voorkomen om dat te laten gebeuren en om slecht nieuws te horen… ook heb ik angste voor naalden, operaties andere onderzoeken etc en dat erbovenop maakt het voor mij dus heel lastig om tegen ook maar iemand te zeggen waar ik mee zit… heeft iemand tips/advies voor mij hoe ik dit niet meer hoef te hebben?

Heel herkenbaar voor mij.Kost bakken energie

Gek genoeg denk ik nu dat degene die dit leest, alleen maar leest wat er in je buik gevonden is. Dat is nu juist hetgeen wat ons als hypochonder paniekeert. Ik wens je alle goeds.

Vera,

Bij mij is ook zo gegaan. Herkenbaar in iedere word.

Liefs
Teresa

Vandaag op dit forum terecht gekomen. Veel verhalen zijn zo herkenbaar. Komende donderdag heb ik ook weer een afspraak bij de huisarts omdat ik iets (denk te) voel(en) bij mijn rechterborst. Vorig jaar ook al bij haar gezeten met angst voor bk. Toen mocht ik op eigen keuze een mammografie laten maken maar ik heb op haar vertrouwd en ben hartstikke bang voor dit onderzoek en nog meer voor de uitslag. Het maakt me gek. Ik heb sinds mijn 14e hypochondrie en het sloopt me. Er zijn tijden dat het beter gaat en ook met Prozac zijn de klachten lang weg gebleven maar ik wilde van de medicijnen af omdat ik daar soort van vrouwelijk impotent van raak en dat wil ik ook niet. Gisteravond is er weer een nieuwe angst bijgekomen op het gebied van de k ziekte. Ik ben eigenlijk alleen maar bang voor die ziekte en er zo op gefixeerd, het out me uit.

Voor mijn man is het ook vermoeiend, heb het idee dat hij het ook niet meer trekt als ik weer met iets nieuws kom.

Ik voel me inmiddels buiten bang, ook heel alleen en heel verdrietig en uitzichtloos. Loop er al 31 jaar mee met deze psychische ziekte.

Ik heb echt PRECIES hetzelfde

Ik ook zo herkenbaar

Jammer, krijg geen reacties , misschien zijn de meeste mensen in een andere levensfase.
Dan heb je er nog niet mee te maken.

Oohhh zeker ik ben ook doodsbang . En voel nu overal pijn …

Bedankt voor je reactie.

Ja ik ook!!! Heb hem afgelopen dinsdag gehad en ben ook bang voor de uitslag ..heeft mij nu weer hypochondrie aanval aangewakkerd nu denk ik door de bultjes in mn hals dat ik kanker heb..... vreselijk die angst

Zeker niet de enige! Ik heb donderdag het onderzoek. Wordt elke dag met heel veel spanning wakker. Veel piekeren. Inderdaad ook erg bang voor de uitslag en ik ben ervan overtuigd dat het ook niet goed is, maar heb hier totaal geen bewijs voor.
Zijn er mensen die dit onder controle hebben? Tips?

Dank jullie wel voor je reacties. Met name ook wakker worden met heel veel spanning, Mandy
Dan begint de dag al zo naar.
Knuffel.

Ook al zeggen ze dat het risico op borstkanker klein is door de straling van een mammografie, zal ik dit soort onderzoeken nooit laten doen.

Dank je wel Jacoba! Knuffel terug!

Krijg vrijdag borstkanker onderzoek ben al een week compleet in paniek

Heel herkenbaar en dan vriendinnen om je heen die zeggen oja uitslag van onderzoek zal wel in de poststapel liggen, heerlijk als je er zo instaat
Ik ben in die periode ook 1 brok ellende en vraag mij af hoe dit onder controle te krijgen is

Anoniempje met reactie 10/8 wel doen hoor, ik begrijp je tegenzin hiertegen maar zo kan je veel ellende voor zijn
Denk er nog eens goed over na

Ja ik verwacht ook de eerste uitnodiging binnenkort omdat ik 50 wordt ben nu al bang. Heb een vriendin die het twee keer heeft gehad en daardoor ben ik nu ook heel bang. Ga het liefst niet.

Lieve Annemieke, je post raakt me enorm! Dank voor je openheid. Ik ervaar nu door denk ik de overgang ook weer hypochondrie, als klein meisje was ik ook altijd al bang dat mijn lichaam stuk was. Deels gevoed door mijn opvoeding. Momenteel zit ik in een fase waarin ik slecht slaap en dan mezelf over de kop jaag…..de huisarts gaf me antidepressiva maar ben dat niet gaan slikken (door de ervaringen te lezen). Probeer mezelf “rustig” te houden maar is lastig, ik zal eens kijken naar die therapie! Dank je wel voor je post.

Hoi Annemieke,

Ontzettend bedankt voor het delen van jouw verhaal. Ik zit momenteel weer in een enorme dip (of piek, ligt er maar aan hoe je het bekijkt) en dat terwijl ik net een heel traject met een psycholoog heb doorlopen. Ik heb al eens eerder gedacht aan een dergelijke therapievorm en jouw bericht geeft me weer de moed om daarmee aan de slag te gaan. Fijn dat je dit hebt gedeeld.

Graag gedaan Anoniem,
logisch dat je jezelf over de kop jaagt als je slecht slaapt. Een easy trigger is dat altijd voor mij.
Ipv antidepressiva zou je ook st janskruid tinctuur kunnen nemen. Niet in combinatie met andere medicijnen nemen alleen. Geen bijwerkingen, brengt licht in je leven. Prachtig kruidje.
Groetjes Annemiek

Heel herkenbaar. Ik ben vaak gerustgesteld voor 1dag. Daarna vraag ik me af of ze me wel goed begrepen heeft of ik alles wel goed heb verteld . Dan is de twijfel erweer en die enorme angst. Ik kamp hier al jaren mee. Ik vindt het een eenzame strijd met mezellf en eenzaam lijden.heb ook altijd pijn elke dag. Is het een over komt het andere weer om de hoek kijken. Alke ziektes al gehad maar ik ben er nog steeds denk ik dan maar.

Het is zeker eenzaam omdat weinig mensen dit begrijpen. Wordt het bij jou voor je gevoel erger met de loop der jaren?

My first ALS symptom occurred in 2016, but was diagnosed in 2018. I had severe symptoms ranging from shortness of breath, balance problems, couldn't walk without a walker or a power chair, i had difficulty swallowing and fatigue. I was given medications which helped but only for a short burst of time, then I decided to try alternative measures and began on ALS Formula treatment from Aknni herbs centre, It has made a tremendous difference for me. I had improved walking balance, increased appetite, muscle strength, improved eyesight and others.

Ik herken dit heel goed. Door de stress verkrampen mijn rugspieren in mijn bovenrug enorm.Dit geeft paniek omdat helaas twee keer wel is fout gegaan.Dus is voor mij lastig te scheiden vaak. Maar idd vaak na bevestiging arts zakt het wel.Tot de volgende paniekaanval die getriggerd wordt door die verkrampte spieren.

Als ik naar mijn huisarts ging, helaas is hij opgehouden, kon hij mij zó goed geruststellen, dat mijn klacht al weg was, op het moment dat ik de deur uitliep. Denk tóch dat de klachten vaak psychosomatisch zijn, je kan het jezelf 'gewoon' aanpraten. .

Dit klinkt volledig herkenbaar! Een paar uur na het doktersbezoek is bij mij vaak de pijn of wat het kwaaltje ook mag zijn weg :-)

Ja echt herkenbaar! Het is zelfs zo erg dat ik naar de HA wilde omdat ik een wratje had die helemaal zwart werd, had dat ding al jaren. DAG VOOR de afspraak valt hij er af haha, afspraak maar afgezegd want er was niks meer om naar te kijken.. ;p

Hoi Richard, ja, die behoefte heb ik ook!
Zit in midden-oost-nederland. Zie niks aangeboden op internet (al gezocht) in deze regio. Zouden er meer mensen zijn? Welke regio zit jij? Groet, Sjelleke

Ik heb ook die behoefte zou het heel fijn vinden ik woon in Haarlem groetjes charissa

Dag Richard, ik zou dat ook fijn vinden! Ik woon regio Rotterdam

Wat een leuke reacties. Ik kom ook uit de omgeving Rotterdam, maar heb er geen probleem mee om eventueel een stukje te reizen. Is het een idee om eerst een whatsapp groepje te starten om wat van gedachten te wisselen?

Voor regio Rdam en NoordHolland kan ik voor jullie wel iets vinden als je googelt: adfstichting en lotgenotencontact. En dan klikken op de activiteiten.
Misschien kunnen jullie er iets mee? Groet!

Maar….voor mij is bovenstaande te ver. Zijn er mensen die bijv in den bosch zouden willen/kunnen afspreken?

Ik zou ook graag met mensen in contact willen komen die last hebben van kanker fobie

Ik ook!

Is het een idee om met elkaar te mailen? Lijkt me fijn om ervaringen uit te wisselen.

ja dat lijkt me fijn, want ik kan mijn angst soms maar moeilijk handelen. En hoe lief vrienden/vriendinnen ook zijn, ze begrijpen niet wat er in me omgaat; altijd bang voor kanker, voor de onheilspellendheid van mijn lijf en dus van het leven.
Maar je emailadres op deze site zetten, is ook niet zo handig.
We zouden kunnen afspreken ergens bij een station, bijv Den Bosch op een zondagmiddag (ik zeg maar wat) . En dan afhankelijk van hoeveel er zijn en waar behoefte aan is, een drinkgelegenheid zoeken, of een wandeling maken. Bijv zondagmiddag 5 januari 14.00u.
Charissa, Lindy, Richard, Carmen, Merve, Peter: wie van jullie voelt daar wat voor?

Maar ook anderen die dit lezen natuurlijk!
Gewoon eens samenkomen met lotgenoten…die als geen ander weten hoe deze angst je leven soms (of vaak) kan beheersen.
5 januari 14u op station Den Bosch, centrumkant.
Ik ben herkenbaar aan feloranje rugzak.
Ik zal er zijn!
Groet! Sjelleke

Dag Sjelleke en anderen, een fysieke ontmoeting is voor mij (nog) een stapje te ver. Ik zou graag eerst eens mailen met lotgenoten en weet wel een manier om met elkaar in contact te komen zonder hier e-mailadressen uit te wisselen. Op meetmyfear (mag geen directe link plaatsen) kun je een account aanmaken en dan in contact komen met anderen. Eigenlijk is het een soort mini facebook. Je kunt dan met iemand anders berichten uitwisselen zonder dat anderen dit kunnen inzien. Ik heb deze week een account aangemaakt en je zou een bericht kunnen sturen aan Peter (67). Lijkt mij fijn om zoals Sjelleke schrijft te delen hoe het is om met deze constante dreiging te leven.

Hoi hoi, als verder niemand reageert op het voorstel om elkaar 5 januari te treffen, laat ik het overgaan. Anders sta ik daar maar ;-). Groet, Sjelleke

Hai Sjelleke, ik vind 5 januari een goed idee.

Ik sluit me aan.

Daar ging iets fout. Ik wilde zeggen ik sluit me aan bij 5 januari. Zonder tegenbericht ga ik ervan uit dat iedereen die zegt dat hij/zij komt er ook is want ik kom liever niet voor niks.
Ik heb sinds september 2010 last van hypochondrie. In de loop der jaren veel therapie vormen gehad, groepstherapie maar ook 1-op1 sessies bij verschillende behandelaars. Behalve de medicatie had dit geen effect. Ik voelde mij alleen want in de gemixte groepen waren er geen mensen met hypochondrie.
5 jaar geleden ik op zoek gegaan naar lotgenoten om een soort van contactgroep op te zetten want dat zag en zie ik nog als enige helpende optie. Bij tig van instellingen een oproep opgehangen, professionals in de GGZ benaderd om te helpen verspreiden, en op fora gepubliceerd zoals de ADF stichting. Ik kreeg vrijwel geen reacties, behalve een paar mensen die het niet aandurfde.
Dus ben verheugd deze site en oproep te zien. Graag bevestiging van de degene die gaan zou ik wel fijn vinden! Groeten

Hoi Adri, het spijt me, ik lees dit nu pas, had eerder moeten kijken. Had de 30e smrgns nog gekeken en zag niks. Heb het toen losgelaten, niet verwachtend dat er nieuwe namen zouden opdoemen. Dus excuus. Niettemin lijkt het me goed toch nog eens met meerdere mensen elkaar te treffen. Ik sta open voor suggesties. Wat goed dat je er al eerder werk van hebt gemaakt. Ik heb dit ook overwogen maar het leek me zo’n enorme onderneming. Peter (ook in dit draadje) stelde meet my fear voor. Ik sta daar nu ook op. Misschien voor verdere communicatie mbt het organiseren van iets, makkelijker. Kijk maar, ik heb geen haast. Groet, Sjelleke

Ja als is het maar een WhatsApp groep waar je even je angst kan sturen als het niet gaat. Ik woon in regio Zwolle is dat is best ver en heb sociale en rijd/reis angst.

Kijk op Meetmyfear, dat is echt een handige site om (op veiligere manier) met anderen (ook in je buurt) in contact te komen.

@Adri: ik vind het nog steeds een goed idee om met meerderen bij elkaar te komen (was vorige keer dus te laat met kijken) en sta nog open voor een voorstel.

Ik ben wel voor een WhatsApp groep eerlijk gezegd. Anderen ook?

WhatsApp groep prima idee. Wie neemt het initiatief?

Hoi Sjelleke en anderen. Jammer van Den Bosch maar geen persoon overboord. Ik heb me ook aangemeld bij die andere site Meetmyfear. Ik vind het wel verwarrend dat er zoveel van die sites zijn. Waarin verschilt Meatmyfear, adfstichting , lotgenotencontact, van deze site vraag ik me af. Weet niet of het nou bevoordelijk is dat iedereen verspreid zit over verschillende sites. Ik merk igg op dat er verschillende behoeftes zijn; de een wil liever contact via Whatsapp, de ander wil afspreken. Ikzelf vind beide prima, maar heb in eerste instantie liever 'live' contact, dwz ergens afspreken. Vandaar uit kunnen we nummers uitwisselen enz. Ik vind het nogal wat om mijn 06nr op internet ze zetten. Daarnaast ben ik op zoek naar een duurzame oplossing voor mijn probleem, namelijk hopelijk door tips en ervaringen van anderen te leren van anderen. En het zo hanteerbaarder te maken. Daarin zie ik Whatsapp dan als een tool om af te spreken en niet zozeer als middel op zich. Ik ben niet op zoek naar geruststelling bij angst oid. Dat vind ik namelijk geen duurzame oplossing. Dus ik wil graag bijeenkomen met mensen die periodiek willen afspreken om elkaar te ondersteunen maar vooral dus van elkaar te leren, dus duurzame verbetering van hun situatie willen. Dus wat mij betreft proberen 'we' een nieuwe afspraak te plannen, een beetje centraal in NL lijkt me handig. Ik zal dit bericht ook op de andere site, meetmyfear plaatsen. Komend weekend 25/26-1 of 1-2 of 8/9-2. Den Bosch/Utrecht CS. Wie kan en wil?

Hoi Adri, het nadeel van deze site is dat je geen mailadres of telefoonnr veilig kunt uitwisselen. Op meetmyfear kan dat wel door persoonlijk contact te maken met iemand. Je hebt mij al gevonden op die site, wellicht lukt dat ook met anderen. Op die site kun je echter niet zo’n algemene oproep plaatsen zoals je hierboven doet, dus daar heb je dit weer voor nodig.
Ik zou zondagmiddag 2 febr of zaterdagmiddag 8 febr kunnen op station den bosch. Misschien zijn er meer mensen die willen treffen? Groet, Sjelleke

Dan wachten we nog even af op meer reacties. Ik kan igg 8 februari ook. Misschien dat ik deze oproep hier beter als nieuwe post kan plaatsen want nu ziet ie verstopt onder een topic. Ik kan helaas mijn profiel niet voltooien op die andere site door een technische fout, daardoor kan ik zelf niet gevonden worden :( Hopelijk kan de webbeheerder dat nog oplossen. Groet Adri

Hoi Adri, ik zou hier inderdaad een nw onderwerp van maken, groet

Ik voel ook wel iets voor een chatgroep. Ik heb hypochondrie en depressie. Ik wil de groep ook wel aanmaken

Ha allemaal, ik zie het niet zitten om mijn telefoonnr op deze site te zetten, maar bij een ontmoeting is die mogelijk er wel. Ik zal 8 febr 14u vóór station Den Bosch staan met een feloranje rugzak. Voor wie wil. Zie andere/nieuwe onderwerp dat Adri heeft geplaatst. Groet,

Ik zou best in contact willen komen. Praten met mensen die hetzelfde ervaren wat hypochondrie is.

Hallo Jozef, ik heb ook al jaren last van hypchondrie en vorig jaar ook een tijdje draaiduizeligheid gehad. Dat was heel naar, aar dankzij goede oefeningen van de fysio ben ik er vanaf gekomen. Ik heb net als jij nog wel lang daarna last gehad van lichte duizeligheid, waarschijnlijk puur uit angst.
Die hypochondrie is echt heel naar en inmiddels heb ik wel bijna alle lichaamsdelen gehad waar iets mee aan de hand zou zijn, heel vermoeiend. Ik wens je veel sterkte en wat fijn dat je jouw verhaal hebt gedeeld.

Ik geb ook al verschillende keren draaiduizeligheid gehad allen denk ik dat het komt door vastzittende nekspieren. De therapeut helpt wel en benadrukt dat ik op mn houding moet letten. Ook valt het me op dat ik het nu al 2 keer heb gekregen in stressvolle periode met nare ervaringen. Bah het is zon nare ervaring, veroorzaakt nog meer spanning met vragen of het niet iets ernstigers is. Meer mensen met deze klacht?

Hoi, ik denk aldoor dat ik flauw ga vallen.
Elke dag opstaan en denken het js oke en vervolgens weer zo raar voelen.
Linkerbeen is doof en arm ook.
En dan ga je alleen maar denken het is niet goed.de duizeligheid en af en toe gevoel hebben dat je wegvalt is doodeng.

Hoi,
Ik versta volledig wat je bedoeld. ik ben een 44 jarige gast en ik heb ook al lang hypochondrie. Van het minste dat ik heb denk ik dat ik ga doodgaan.(ter ergenis van mijn vriendin soms)
Is inderdaad lastig leven met die ziekte. zo erg dat je soms vergeet te leven. Op het einde van de rit soms denk ik dat we meer bezig zullen geweest zijn met ziek worden en dood gaan dat er met ons op termijn eigenlijk niets zal overkomen. Maar maak dat je brein maar eens wijs. pfffff zo vermoeiend.
K denk dat aanvaarden een groot hoofdstuk is. Als het zo is dan is het zo als we ziek worden en iets hebben. Ik probeer er ook aan te werken. Je bent niet alleen dat wou ik juist zeggen!!! je bent nooit alleen :)
grtz

Helemaal hetzelfde.
Elke dag is een doodstrijd die niet moet worden gestreden

Ik herken mijzelf zo in jou verhaal. Ik ben mama van 2 kinderen. Ik denk dat ik altijd al wel last heb gehad van ziektevrees. 7 jaar geleden ben ik moeder geworden en is het nog veel erger geworden. Dat stukje over niet vooruit durven kijken vind ik ook heel lastig. Ik ga volgend jaar trouwen en hoewel ik hier onwijs naar uitkijk, vind ik het ook spannend. Het duurt nog 1,5 jaar, wat als er iets gebeurd ik de tussentijd? Waardoor het niet door kan gaan?

Verder let ik ook echt op alles. Elk pijntje voel ik en gaat mijn hart sneller kloppen. Ik geniet daardoor echt minder. Om gek van te worden. Ik sta ingeschreven bij de ggz voor hulp, want alleen kom ik hier niet meer uit.

Hoi,
Mijn verhaal 389 sluit volledig aan bij wat jij doormaakt.
Ik heb er bijna nooit over gesproken en er ook niets aan durven doen.
Door al die verborgen angsten noem ik mijn leven een "verloren" leven.
Ik ben nu 72 en nog steeds elke dag bang.
Pak alles aan wat jou kan helpen, zoek hulp en laat al die mooie komende jaren met man en kindjes niet verloren gaan.
Veel moed en kracht gewenst, liefs Daan

Hoi Anoniem,
Diep van binnen weet je dat je diagnose niet klopt. Maar zowel de huisarts als Google kunnen je niet gerust stellen.

Het wordt tijd dat je de hypochondrie gaat aanpakken. Dat is niet makkelijk en snelle methode voor. Het zal altijd blijven sluimeren maar je kan de scherpe kantjes er wel van afhalen. Stop met googlen. Ga regelmatig buiten sporten/wandelen. Neem gerust af en toe een valeriaan. Doe elke dag een kwartiertje mindfullness. Hou dit echt allemaal een paar weken vol en je zal zien dat het beter zal gaan 👍

Hier precies dezelfde angst , alle pijntjes kunnen kanker zijn (in mijn hoofd).
Doodvermoeiend 😢.
Heb je al therapie gehad voor deze klachten ?

Bij mij spijtig genoeg hetzelfde, zie door het bos de bomen niet meer, die angsten, medicatie tegen de angst helpt niet meer en therapie ook niet, zit te diep. Vanavond ga ik terug bij de huisdokter en ga opteren voor dagopname in de psychiatrie voor angstproblematiek, het kan echt zo niet verder.

Wat een herkenning.ik heb ook een knipkaart bij de huisarts. Ik heb heel veel gehoest, best lang. Daarna hoesten met slijm opgeven. Hoesten is veel minder maar nog niet over. Ik ben bang voor longkanker. Ben 66 jaar . En heb hypochondrie al meer dan 30 jaar.

Heel mooi duidelijk en herkenbaar🙏
Dank voor de tips!

Ik herken dit helemaal. Ik heb dat ook al jaren, vanaf mijn kindjes baby waren. Mijn oudste is nu 8 en het betert, maar weggaan doet het niet. Ik heb periodes dat ik enorm op hen gefocust ben en andere periodes meer op mezelf. Verschrikkelijk is deze ziekte. Ik wens het niemand toe

hallo heeft de rem therapie geholpen ben heel benieuwd naar je reactie?

Heel herkenbaar, ik doe dit ook..
Word zo moe van mijzelf, het hele weekend alweer aan het Google. Mijn oudste is 11 en de jongste 6 ik heb het dus vooral bij de jongste. Graag wilde wij nog een 3e als het ons gegund is.. maar eigenlijk door mijn angsten durf ik het gewoon niet aan.

Ik was ook zo overdreven bezorgd bij de kinderen, bij ieder bultje vlekje of koorts, o nee toch. Ondertussen zijn ze volwassen, en nu projecteer ik het op de kleinkinderen, daar heb je oma weer! Houd toch op.

Je beschrijft precies hoe ik denk en hoe ik me voel. Zo uitputtend ook voor mijn man die dit steeds slechter trekt. Ik ben ook bang dat ik zelf ziek wordt en dit dan aan mijn kinderen van 4 en 7 moet vertellen..
Hb jij inmiddels een therapie gevonden die werkt?

Hoi ,
Ik snap precies wat je bedoeld.
Ik heb het momenteel zelf ook al 2 dagen en heb dat al vaker gehad.
Het is een enorm benauwd gevoel het lijkt of je luchtpijp dicht zit. En dat is echtwaar pure stress. Bij mij duurt het dan ook meestal een week voordat het weer een beetje weg is.
En met je hart is ook logisch , ik heb ook een filmpje laten maken en was niks aan de hand.
Het hoort gewoon eenmaal bij wat je heb.

Groetjes

Sterkte veer in deze moeilijke tijd

Al sinds mijn jeugd een hypochonder, opgeblazen buik, het eten blijft hangen in mijn keel. Ik ben erg bang voor kanker, ga vaak naar huisarts. Op dit moment ben ik weer heel erg angstig...

Richt,

Dit is zo herkenbaar!! Met name het gevoel alsof mijn eten niet zakt. Verder heb ik ook last van enorme misselijkheid, boeren, opgeblazen gevoel, lusteloos.
Als hypochonder vraag ik me af of deze klachten door een lichamelijke aandoening komen of door mijn angststoornis.
Wie herkent deze klachten?

Ik loop nu 2 jaar met een ziekteangststoornis. Dit is ontstaan na de geboorte van onze 1e dochter. Kom er gewoon niet van af lijkt het wel. Ben onder behandeling van een psycholoog en gebruik anti depressiva

Herkenbaar hoor Larissa heb ik ook pffffff

Zo herkenbaar. Heb hier ook last van. Maar gaat wel al iets beter met me. Veel gelezen zoals het boek van Alwin Ritstier "gek van mezelf". Dit hielp wel iets dus dat is wel een tip van me, maar uiteindelijk moeten we het toch in de praktijk doen is mijn conclusie. Daarom sinds twee weken met de cursus van Nick de Waard gestart over angst. Mijn ervaring is hier heel positief mee. KUn je ook nog eens naar kijken.

Het komt weer goed. Ik merk al wel verbetering. Dus dit kan jij ook he!!

Wat erg,Daan
Voor mij erg herkenbaar,al 28 jaar bang,met name voor kanker,en het meest voor longkanker. Ik heb inmiddels een hoestangst ontwikkeld, want zo begint het immers vaak,met hoesten. Zo jammer dat het je levensvreugde naar beneden haalt. Ik hoop ook voor u,dat u nog vele jaren hebt,en het wat naast je neer kan leggen Liefs

Pff, wat een verhaal. Net gelezen!
Vandaag bloedprikken, normale jaarlijkse controle. Sta al sinds 4 uur in de ochtend stijf van de zenuwen, paniek gluurt om de hoek. Niet voor prikken maar voor uitslag over een paar dagen.
Echt over de top, ik moet actie ondernemen,wil liever niet zoals u 70 jaar bang zijn.
Sterkte, Freddie

Bedankt Daan voor je warme woorden op mijn verhaal. Ik ben jou verhaal gaan lezen en ik schok ervan.
Ik vindt het heel erg dat je dit allemaal moet doormaken. Al zolang lijden aan hypogondrie en dan uiteindelijk wordt je grootste nachtmerrie werkelijkheid. Ik vraag me af hoe het nu met je gaat? Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe om dit te kunnen dragen.

Warme groet, Anne-Marie

Je relaas grijpt naar de keel.

Herkenbaar!

Ook die oor en kaak’! Lees je op weinig plekken! Vandaar dat ik reageer. Een massage met uitleg bij voorbaat dat je hypochondrie hebt mag bij mij erg helpen.
Of een bezoekje aan de fysio!
Groetjes

Voor mij ook herkenbaar

Hoofdpijn
Pijn gezicht
Pijn kaken
Druk/ruis in oren
Strak gevoel in gezicht
Nekpijn
Pijn schouder bladen
Pijn armen
Gevoel dat keel wordt dicht geknepen
Gevoel dat m’n hartslag heel hard klinkt in mijn oor als heftig pulserend
Pijn op de borst (Vooral dit)
Pijn ribben/borst

Dit alles heb ik ook

Maar ook pijn onderrug, bovenbenen, middenrif en de hele rug tot aan mijn aan mijn pols aan toe, Slapende ledermaten soms of een zware been..
Vertigo (duizelig en wazig zicht)

Bij mij is TMD vast gesteld. Dit alles door oververmoeide kaakspanning.. (ook hoofdpijn redelijk vaak tot erg hevig) sinds ik een gebitje gebruik is de hoofdpijn af genomen en soms komt het nog wel voor maar veel minder intens en korter. ik heb een branderig gevoel in mijn schedel en gezicht , vooral in de neus. Zenuwen zeggen ze dan..

(En het lijkt op een chronische bijholte onsteking)

Ik lees jullie verhaal
Hebben jullie geen baat met rustgevende medicijnen, om je geest tot rust re laten komen.

Hoi ken herkenbaar ik heb ook veel van die symptomen en vooral heel veel last van mijn maag branderig zit al dik 1 jaar in de burnout diverse dokters geweest in augustus naar het ziekenhuis voor een echo pfffff dus weer stress daarvan en slecht slapen sterkte ook 👍😥

Ik herken dit zeer goed! Ik heb dergelijke ervaring met nko en longarts.... Dan zoek ik een second opinion en dan vertellen zij ook dat er niks scheelt, maar dan wel nog een andere versie dan de eerste en begin ik te twijfelen aan hun verhaal. Mijn tante heeft 6 maanden pijn in de buik, en na talloze dokters en ziekenhuizen bezoeken is uiteindelijke baarmoederkanker vastgesteld. Dan stel je toch de vraag: Hoe kunnen ze zo iets missen???
De dokters behandelen je als een nummertje op een scherm en ze hebben een agenda elke dag met daarin bv 15minuten tijd voor elke patient, en ze proberen hier niet van af te wijken. Ik ben zeer ontgoocheld in de Belgische medische wereld... Ik voel me precies een hypochonder terwijl ik gewoon correcte diagnoses wil en geholpen wil worden voor mij klachten!

Dit is zo herkenbaar. Vast voedsel gaat prima, maar fijner voedsel blijft hangen. Dit i.c.m. een brok in de keel. Ik denk ook meteen aan die ene erge ziekte. Ik moet dinsdag as. naar de KNO arts.

Herkenbaar voor iemand met hypochondrie vetrouw op de artsen

Hoi,
Ook hier dezelfde klachten. Ik loop al ruim
Een half jaar met keelklachten en diverse keren langs huisarts geweest. Ook een dik gevoel keel soms en idee van voedsel wat niet lekker zakt. Heb uiteindelijk verwijzing kno gekregen. Vandaag langs kno arts geweest en er was bij mij (naast geïrriteerde keel) niks ernstigs te zien in keel. Wel wordt ik nu getest op allergien dus er is bloed afgenomen. Als hier niks uitkomt wellicht toch maagzuur wat daar loopt te irriteren.
We wachten af.
Een mede hypochonder

Herkenbaar :/ ben je al langs kunnen gaan bij de kno?

Ook herkenbaar. Ik heb hier nu paar weken last van. Een schrale ruwe keel gevoel. Ene kant aan linker kant en andere kant rechts. Ik denk zelf aan m’n amandelen maar als die ontstoken zijn moet dit ook vanzelf overgaan na aantal dagen..

Mijn oma heeft het ook gehad en ik weet dus wel hoe dat zich uit. Heb je meer symptomen?

Hoi Denila, Ik heb goede ervaringen met lichaamsgerichte therapie. Die praten niet zoveel, maar kunnen veel meer ervaringen en inzichten geven. Hier op de site staan ook wel therapeuten die dat doen.
angstfobietherapie.com en dan erachter /lichaamsgerichte-therapie-angst-fobie

Hallo Sandra,

Ik heb reeds 16 jaar hartoverslagen. Deze zijn gestart na mijn eerste paniekaanval. Ik liet mijn hart een aantal jaar geleden controleren en daar leek alles in orde. Stress, paniekaanvallen,…

Nu kreeg ik in december een burn-out, gepaard met hevige hartkloppingen en hartoverlagen, paniek alom!

Ik ben nu reeds een 6 maanden thuis en ze zijn heel wat minder geworden maar ze zijn er nog steeds ook vaak na elkaar. Alsof mijn hart een fladdert. Daarna krijg ik een paniekaanval… soms wil ik zo niet meer leven.

Het is zo zwaar om constant angstig te zijn

Groetjes

Dit is meer een vraagje voor elien. Ik heb mijn hele verhaal uitgeschreven voor als je het wilt lezen (nr:314) , maar ervaar jij soms ook hartkloppingen en overslagen of gwn een raar gevoel zonder echt een versnelde hartslag? Ik bevind mij soms in een staat waar ik niet perse zwaarder moet ademen of dat het toch niet opmerkelijk is voor mensen van buitenaf. Tegelijkertijd is mijn angst voor een hartaanval/stilstand/.. toch zeer groot in deze momenten en ervaar ik toch soms een steek, pijn, .. u kent het wel

Al vanaf mijn jeugd hart overslagen.. mijn hart maakt dan even een slag die wat langer duurt of waar wat langere tijd tussen zit en dan even twee keer snel achter elkaar. Dat zijn geen hartritme stoornissen. Onderzoeken gehad maar is niks aan de hand en onschuldig. Heb het vaak in stressvolle perioden of als ik op mijn linkerzij lig ik bed. Heel irritant.ik kuch soms heel hard dan gaat het weg. Soms heb ik het wel 10x op een dag. Maar het is compleet onschuldig!

Je zou ademhalingsoefeningen kunnen proberen? Chronisch hyperventileren kan ook voor deze hartkloppingen zorgen.

Ik heb dat ook. En soms als ik lig gaat mn hart super hard klopen in mn nek lijkt wel alsof mn ader dan opzet. Maak me hele dag druk en als ik google moet geloven…

Ik heb dat ook en wordt soms wakker met hele snelle hartslag en hoofdpijn met paniekgevoelen
Magdalena

Heb ook veel hartoverslagen en hartkloppingen. Krijg een raar gevoel op de borst en weet dat dat gepaard gaat met overslagen. Cardioloog geweest echo en scan gehad. Dachten een vernauwing te zien daar voor hartcateresatie gehad. Dit was allemaal goed. Mijn hart is goed. Kloppingen en overslagen kunnen ook met de overgang te maken hebben. Toch blijft raar gevoel op de borst erg baar

Ik heb het al meer dan 30 jaar; en heb na jaren ondervonden dat de tricker bij mij is,,,,,tomaten,,,,pasta,,,spaghetti of macaroni is,,,,eet ik dus niet meer en VEEL BETER.
Ps: ik kan mij goed helpen met " meidoorn"
Een natuurlijk product.

Hoi, je verhaal raakt me. Op dit moment zit ik zelf ook in een terugval en weet ik zeker dat keelkanker heb. Ik heb al weken kriebelhoest en ook al een paar keer wat bloed gezien. Heb vandaag de stap gezet om toch maar naar de huisarts te gaan. Vreselijke plek, en vooral; als ik het aan hem uitspreek, heb ik het waarschijnlijk ook. Dat is een grote denkfout. Ik heb mezelf moeten leren om naar de huisarts te willen gaan, want het liefste vermijd ik die plek. Ik probeer ook altijd een stukje duiding te geven van wat er op de achtergrond speelt, maar ga niet op de emo-tour zodat mijn klacht (hopelijk) nog wel serieus wordt genomen. Misschien helpt dit wat.

Hoi,
Lage bloeddruk is juist goed 👍 Tenzij je gaat flauwvallen. Probeer gezond te leven. Dat wil zeggen elke dag wandelen/sporten het liefst buiten. Probeer ook elke dag mindfullness. Download eens de gratis VGZ mindfullness app. Elke dag even 10 a 15 minuten oefenen.
Eet gezond en probeer te slapen. Neem gerust elke dag wat valeriaan, kost haast niks en is niet verslavend. Stop met googlen op je symptomen. Het is geen quick fix. Maar als je bovenstaande tips gaat volgen, ga je je beter
voelen en zullen je klachten afnemen.

Hee! Ik ben zelf ook pas 18 en heb al een tijd last van hevige gezondheidsangst. Ben bijv. ook gestopt met de universiteit dit jaar. Als je een keer wilt praten kan dat altijd. Insta:

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Wat was het als ik vragen mag? Zelfde klacht en daarbij nog 1000 andere klachten.

Dag Guido.
Ik zelf heb ook dit probleem en ben ook hypochonder. Ik heb sinds aantal jaar last van aambeien die soms bloeden. Ik ben extreem bang en durf bijna niet meer naar toilet te gaan. Ik liep vroeger elke dag en heb nog een marathon gelopen. Nu durf ik dit niet meer.
Het is extreem lastig. Ik ben constant gespannen.
Wat helpt er bij jou om aambeien te vermijden?
Groetjes!

Bij mij hetzelfde al vanaf mij 22ste bloedende aambeien die soms weken na elke ontlasting bloeden,maar na behandeling weer enkele jaren wegblijven.
Ben er nu 42 en elke keer denk ik dat het weer iets veel erger gaat zijn.
Als ik dan van de proctoloog kom zegt mijn vriendin altijd ,zie je wel zijn aambeien.
Als het iets anders was hadden ze al lang andere onderzoeken gedaan.
Maar ik ben dan nog aant piekeren.
Wordt er gek van met momenten.
En op Google staat alleen het ergste .
Je hebt geen dag dat je aan iets erg denk ,dat maakt mij zo moe met momenten.
Altijd leven met angst.

Mvg

Hier hetzelfde een hypochonder alles zoek ik op.
Alles is meteen kanker.
Al jaren aambeien.
Als ze groot zijn en er knapt een heb ik een paar dagen helderbloed bij afvegen of na ontlasting.
Is het dan weer over gaat het weer.
Zijn door de dokter nagekeken en het zojn aambeien, maar toch.
Slik nu ook anti-depressiva.
Bah wordt gek van mijn eigen

Ik vele jaren problemen mee gehad.
Nu al vele jaren geen last meer..i na het poepen kontje goed afvegen, daarna schoonpoetsen met uiercreme van Kruidvat.. ben erg blij ermee.

Hi Margot
Alleen met uiercreme?? Helpt dat dan tegen de pijn van aambeien?

Optimist

Ik voel dezelfde klachten. Heb je al eens aan een zwevende rib gedacht. Dit wordt heel vaak over het hoofd gezien maar komt regelmatig voor

Daar heb ik ook al eens aan gedacht. Maar, ik ga er toch van uit dat het erger is dan dat... ik heb zo het gevoel van ‘het kan niet zo iets stoms zijn’ ...

Dit heb ik precies hetzelfde!!!!

Wat herkenbaar, dat op willen hoesten.
Wat is het toch een vervelend iets.

Groetjes,

Hoi,

In de eerste lockdown heb ik een angststoornis ontwikkeld. Een waslijst aan lichamelijke klachten en enorm veel paniekaanvallen. Al sinds ik me kan herinneren, ben ik heel angstig. Vanaf ongeveer mijn 15de is dit overgeslagen naar een enorme angst om ongeneselijk ziek te worden. Als ik een verhaal hoor van iemand hoor die kanker heeft, voel ik al direct de angst dat het ook bij mij gaat gebeuren. Me eigen lichaam controleren op vreemde plekjes of bultjes is dan ook een obsessie geworden en alles wat raar aan voelt in me lichaam geeft me angst. Voortdurend duizelig en het gevoel van vallen maakte dit ook niet beter, maar daar heb ik nu een speciale fysio behandeling voor. Des ondanks ben ik ook angstig als ik niks voel, ik voel me net alsof ik niet meer verbonden ben met de wereld. Doordat ik zoveel thuis zit overdenk ik mijn leven en raak ik zelfs in paniek omdat ik “in een lichaam zit”. Ik dacht dat ik de enige was, omdat veel mensen mij niet begrijpen als ik iets ervan probeer uit te leggen. Ik ga nu naar een psycholoog, waardoor de paniekaanvallen bijna niet meer voorkomen:) maar de enorme angst om ziek te worden en niet meer in staat ge zijn om volop van het leven te genieten blijven mijn gedachtes tot de dag tot vandaag overnemen. De angst om niet genoeg te genieten komt hier dan ook nog is bij kijken, omdat ik er zo mee bezig ben dat ik nog gezond ben.

Hoi Petra, ik ben ook 59 en worstel ook al heel lang met ziektevrees. Ik heb geen paniekaanvallen maar wel periodes dat het mijn leven beheerst. Zo erg dat functioneren op werk en in het gezin er dan onder lijden. Ik gebruik 20mg paroxetine per dag, al 12 jaar. Ook ik heb goede periodes waarbij er niets aan de hand is. Bij mij is de trigger altijd een lichamelijke sensatie waarvan ik de oorzaak niet weet en dan ga ik nadenken. Ook ga ik dan googlen waarvan ik weet dat het alleen maar erger wordt ipv rustiger. Ik heb hier hulp bij gehad maar het blijft moeilijk. Hoe werkt het bij jou, het proces?

Hoi Jozef, Ik gebruik paroxetine 30mg.
Ik slik het liever niet, maar ik kan niet zonder.
Daarnaast sta ik op de wachtlijst voor therapie.
Maar eerlijk ondanks de medicijnen, is het voor mij elke dag weer overleven i.p.v leven.

Toen ik de diagnose kanker kreeg was mijn mantra "Maak je vandaag geen zorgen, als het zover is dan deal ik er wel mee" Dat zei ik honderden keren per dag tegen mezrlf en dat hielp

Hoi dat herken ik zeker ,ik ben 56 jaar en heb al 30 jaar last van hypochondrie.slik daar fluoxetine voor ,maar heb niet t idee dat t nog helpt ,wil niet verhogen dus sta nu op de wachtlijst voor de psycholoog die angst is verschrikkelijk en die knop gaat niet zomaar om .

Hoi, ik lees zomaar wat op dit forum. Ik heb nl ook hypochondrie en slik 40 mg paroxitine.
Bij mij is t gekomen met de overgang.
Ben nu 61. Ben ook heel bang voor de bevolkingsonderzoeken. Ik doe het wel,,anders blijft het in mijn hoofd zitten. Maar de zenuwen spelen behoorlijk op omdat ik weer onderzoeken verwacht binnenkort.
Kennen jullie dit ook?

Ja, dat heb ik ook. Een tip, ga voor bevolkingsondrrzoek borstkanker naar het ziekenhuis. Vraag een verwijskaart aan de huisarts. Dan hoef je niet in de bus en wachten een week op de uitslag. In het ziekenhuis krijg je gelijk de uitslag.

Ik ben afgelopen jaar wel 15 keer bij de huisarts geweest voor allerlei “klachten” dit is allemaal zeer herkenbaar.
Ik heb bulten uit mijn rug laten halen, nek etc.
Ook ik ga altijd uit van het ergste.
Naar de huisarts gaan is niet falen, ze kennen de situatie en daar zijn ze voor.
Momenteel volg ik wekelijks emdr, het is geen wondermiddel maar het helpt me.
Veel succes met alles!

Hoi, ik ben verschillende keren bij een psycholoog geweest. De gesprekken in combinatie met het slikken van Citalopram hebben veel geholpen. Ziektevrees is zwaar, ik doe net als velen hier van alles om de angsten te hanteren maar het is niet altijd makkelijk.

Dag N., het klopt dat het steeds weer draait om geruststelling. Als ik maar zeker weet dat het geen ernstige ziekte is dan kan ik weer verder. Maar dat veelkoppige monster laat zich op deze wijze niet bestrijden weet ik inmiddels maar al te goed. Is de ene kop afgehakt dan groeit er net zo hard weer eentje bij. In mijn geval: ben ik redelijk gerustgesteld dat mijn hart in orde is, krijg ik maagklachten (nu al maanden aan een stuk) en ben ik ook al weer maanden bang voor maagklachten.
Ik wilde dat ik je kon helpen aan de gouden tip, maar kan hem helaas zelf ook niet vinden. Ik slik 20 mg fluoxetine, wat me helpt om de somberheid kwijt te raken maar de angst blijft aanwezig. Ben ook weer met therapie begonnen, de zoveelste. Maar zolang ik blijf zoeken naar een oplossing, logische verklaring voor fysieke klachten blijf ik op een spoor zitten wat me niet helpt.

Hoi N. , alles zo herkenbaar.
Niet googelen is het eerst wat ik geleerd heb en dat helpt. Wil ik iets echt weten, dan vraag ik mijn vriend (maar kan ook iemand anders zijn natuurlijk) om voor me te googelen naar waardevolle pagina's en info. En of mijn klacht ook iets anders kan betekenen etc. etc. Alles om maar niet zelf continu het enge K.woord te zien staan.
Verder probeer ik me voor te nemen dat ik het eerst een paar dagen aankijk (en ja, de focus neemt niet af dus ik voel alles). En heel vaak wordt het dan toch wat minder.
Feit dat ik al sinds mijn jeugd ziekteangst heb en nu 56 ben, zorgt wel dat ik nu ook af en toe kan denken: oh, dit heb ik ooit wel eens eerder gehad...en toen ging het weer over. Ik ben er niet dood aan gegaan. Dus dat is een voordeel van ouder worden.
De overgang overigens is niet een voordeel omdat ik daardoor weer veel klachten erbij krijg....en ik niet weet of ik het daaraan moet wijten of dat het iets ernstigs kan zijn.

Soms helpt het ook als ik naar buiten ga, de natuur in. En mijn zintuigen aanzet, wat hoor, voel en ruik ik? En is niet iedereen onzeker van wanneer hij doodgaat? In de natuur zijn is helend en zorgt dat je in het NU bent. En wat is er feitelijk meer dan dat?

Zie ik dan mensen lopen die er heel ongezond uitzien, of ongezond eten, dan stel ik mezelf ook wat gerust: ..zij zijn er toch ook nog..? denk ik dan.
Het lichaam is zo goed in staat om zich aan te passen.
De lezing 'genezend vermogen' van Henk Fransen vond ik ook een eye-opener.
Stress is niet goed. En daar raak ik weer van in de stress......
Therapie of medicatie die je er helemaal van af helpt, bestaat volgens mij niet. Helaas. Heb jaren venlafaxine geslikt maar eigenlijk hielp dat ook niet.
Dingen te doen hebben....dat is het echt.
En ja, ik word af en toe verdrietig van het feit dat mijn leven blijkbaar bestaat uit het afleiding zoeken van de angst...
en tussendoor heb ik mooie momenten...van even geen angst.
Dat is het blijkbaar. Voor mij.
En als ik echt bijna flip, dan neem ik een oxazepam.

Maar het start dus met NIET googelen en het een paar dagen aankijken.

Take care, Sjelle

Dus als ik echt bijna flip van angst, dan neem ik een oxazepam.

Oh die laatste opmerking onderaan had weg gemoeten! Nu staat het er dubbel., excuus. Zo’n voorstander ben ik ook weer niet van oxazepam… ;-)
Sjelle

Dag N., ik kom hier inderdaad ook vaak om ergens geruststelling te zoeken. Zien dat anderen ook symptomen hebben en hoe ze ermee omgaan. Ik heb het ook al meer dan 10 jaar en het wondermiddel nog niet gevonden helaas. Meditatie, yoga, cognitieve gedragstherapie, hypnose, psychologen,... Door de hypnose heb ik wel gemerkt dat mijn angsten minder intens zijn geworden. Ik heb het voornamelijk 's nachts dat ik lig te piekeren, ik denk omdat er dan weinig andere prikkels en afleiding zijn. Mensen begrijpen niet hoe zwaar het voor ons is. En het klopt dat geruststelling even helpt, maar dan voel ik inderdaad iets anders en focus ik me daar teveel op. Google is iets waar ik echt moet mee stoppen, maar ik doe het toch elke keer weer. Veel sterkte ook!

Fijn jullie reacties! Het is inderdaad echt pittig en vermoeiend! zeg inderdaad weleens als er een pilletje zou zijn die werkt neem ik hem gelijk, maar ook daar hoor je wisselende verhalen over welke werkt. Dus waar ga je mee starten etc. Plus vind nog steeds dat ik er zelf mee om moet leren gaan. Iets met perfectionist en lat hoog leggen :) sterkte voor iedereen! Soms al fijn om even lotgenoten te hebben en daarover te lezen. Mensen die dichtbij staan zeggen steeds goed bedoelt “maak je niet druk”, maar dat is niet helpend en (gelukkig) snappen ze niet wat er daadwerkelijk allemaal in je hoofd om gaat.

Heel herkenbaar, vooral er tegenin gaan werkt bij mij averechts.

Ik kan bijna dood gaan als ik Google. Nu een betere vorm gevonden. Chatgpt. Die is lief, gerustgesteld en beter in feiten.
Ik ben zelf bang voor darmkanker. Al 5 maanden buikpijn. Ik krijg half december een darmonderzoek. Tot die tijd is het overleven.

Wat is Chatgpt?

Dat is AI. Je praat met een compter die alles op internet kan zoeken en filteren

Goedemorgen, ik lees dit verhaal maar zie dat er geen reacties zijn. Ik vroeg me af hoe het nu gaat? Ik ben extreem hypochonder en zoek naar verhalen van mensen waarbij toch iets blijkt te zijn. Aangezien ik zo overtuigd ben dat ik echt iets heb. Wat gebeurt er als het echt zo is. Een soort van opluchting of extreme angst die niet te bedwingen is.
Hoop trouwens dat je weer beter bent🙏🏼

Hoi Shogy!
Het gaat weer goed met mij, dank je wel. Ik heb angsten doorstaan die ik nooit eerder heb gekend in die drie weken tot maand. Er bleek inderdaad iets te zijn, wat precies zal de tijd moeten uitwijzen. Het is in elk geval “iets” neuroinflammatoir en in het beste geval is het iets eenmalig; MS kan ook, of een ander soort neurologisch auto-immuunaandoening. Daar ga ik voor mijn eigen mentaal welzijn gewoon van uit dat het eenmalig is geweest; het heeft geen zin om me er zorgen in te maken of en wanneer het terugkeert. Ik ben wel alerter op lichamelijke gewaarwordingen nu en ben me veel bewuster van de mind-body connectie dan voorheen, waardoor ik wel het gevoel heb dat ik zelf ook (tot op zekere hoogte) in de hand heb hoe mijn lichaam gaat reageren. Wat ik het meest traumatiserend van al vond was mijn verblijf in het ziekenhuis en de navolgende onderzoeken. Het is in de geneeskunde zo dat ze bij de meest ernstige mogelijkheden beginnen en dat dan één voor één trachten uit te sluiten. Komt daarbij dat er nooit wat met 100% zekerheid kan worden vastgesteld of uitgesloten. Vooral dat vond en vind ik lastig. Maar goed, anderzijds ben ik van mening dat ik er nog ben, dat ik momenteel goed functioneer (hout vasthouden). Ik zie het als signaal van mijn lichaam dat ik verkeerd bezig was (chronische stress, slechte voeding,…) en dat mijn lichaam gewoon stop heeft gezegd. In die zin heb ik er - naast het mentaal traumatiserend effect dat ik samen met een psycholoog nog aan het verwerken ben - wel iets positiefs aan overgehouden. Je ziet alles plots in perspectief; wat is belangrijk en wat is totaal onbelangrijk. Tot slot heb ik ook heel veel boeken gelezen, geschreven door artsen. Wat ik onthouden heb is dat ons lichaam ingenieus in elkaar zit, maar dat er bij ieder van ons zeker en vast wel “iets” is dat mis is en op een gegeven moment wel of niet naar boven komt. Dat helpt wel om te relativeren.

Jazeker, heb ik ook. Zo zijn de spiertrekkingen een paar dagen weg en zo zijn ze er weer. Evenals zware vermoeide benen, dat had ik eergister weer. Nu weer weg. Heel vervelend

Hoi Rik,

Bedankt voor je reactie, maar herken je dan ook het trage gevoel in de handen ? Lijkt op een doof krampachtig gevoel in de handen. Test voortdurend mijn beide handen om te zien of ik nog kracht heb, hoop dat het puur door angst komt

Nee dat niet echt. Soms wel pijnlijke handen/weke handen. Maar t zit vaak vooral in mn benen. De afgelopen dagen weer niet. Ik heb meerdere neurologische testen gehad en daar kwam niets uit.

Ja herkenbaar... met name in rust idd en voornamelijk in de benen, soms ergens anders. Heb wel het idee dat koffie / cafeïne het verergerd. Ik wil eigenlijk een EMG om mezelf gerust te stellen..
Hoe gaat het bij jou nu?

Hallo Syl,

Ik heb afgelopen donderdag een Emg gehad met naalden, krijg komende woensdag de uitslag. Heb momenteel last van een doof en zwaar gevoel in beide armen en handen. Soms ook het idee dat mijn handen traag of stijf reageren.

Momenteel erg angstig en daardoor lijkt het te verergeren.

Ik begrijp wat je bedoeld en kan me voorstellen dat je nu juist extra angst en spanning hebt in afwachting van de uitslag. Onze gedachten (met name angst gedachten) kunnen rare dingen doen en zich fysiek heel erg gaan uiten.
Kan het kloppen dat je angstig bent voor de 3 letterige ziekte? (Dat is mijn angst bij mijzelf namelijk). Een doof en zwaar gevoel past daar in ieder geval niet bij, dus mocht daar je angst liggen dan denk ik niet dat dat het geval is.
Heel veel succes gewenst voor woensdag. Laat je hier even weten hoe het is gegaan?
Sterkte de aankomende dagen!

Beste Syl,

Ben inderdaad bang voor de 3 letterige ziekte, sinds een maand of 2 controleer ik mijzelf voortdurend dagelijks. om te zien hoe ik loop, dingen optil, continu testen of ik nog dezelfde kracht hebt etc etc. om gek van te worden.

inmiddels heb ik de uitslag van de EMG binnen die gedaan is van mijn linker arm en linker been, hier kwam niks uit en was dus volledig normaal. desondanks heb ik ondanks dit goede bericht, toch nog het gevoel dat ik een soort krampachtig gevoel, traag gevoel, of gevoelloosheid ervaar in mijn handen. daarnaast voelen mijn benen soms zwaar. ik vermoed en hoop dat dit toch komt door mijn gespannenheid, en hoop dat dit nu minder gaat worden door de uitslag van de EMG.

Fijn dat de uitslag van de EMG goed was!
Ik herken heel erg wat je zegt.. jezelf controleren, uitslagen betwijfelen.. Dat doe ik zelf ook.
Het is eigenlijk een tweestrijd in jezelf. Als een neuroloog ons niet gerust kan stellen, wie dan wel.
Ik heb ook verzuurde/zware benen en allerlei pijnklachten naast de spiertrekkingen.
Ik hoop voor jou dat er met deze goede uitslagen wat meer rust komt in je hoofd en daarmee metdertijd de fysieke klachten ook gaan afnemen.

Sinds een paar dagen heb ik er ook weer last van, vooral mn rechterbeen. Lijkt wel of ik met dat been trek. Maar het is ook vooral zware benen. Misschien heeft t ermee te maken dat we morgen in de auto stappen voor de vakantie naar frankrijk. Door dit soort lichamelijke sensaties ga je wel opzien tegen zo’n reis

Heel herkenbaar! Sinds ik een paniek aanval heb gehad (die uren aanhield) heb ik last van de maag en darmen gekregen, langzaam steeds erger omdat ik verkeerd ben gaan ademen na zo’n zware aanval. Ik heb vaak maagzuur gehad tot in de keel en daardoor uiteindelijk een slokdarm onsteking gehad waar ik een aantal jaren maagbeschermers voor heb gebruikt, inmiddels al een week of 5 gestopt met de maagbeschermers maar heb hier en daar nog wel klachten zoals spierpijn rondom de schouderbladen en het gevoel alsof er wat vast zit. Ik heb soms last van mijn middenrif die aanspant door denk ik de maag of darmen of verkeerde ademhaling ik weet het niet. Soms doet het pijn precies in het midden van de bovenbuik bij dieper ademhalen. Ik heb een gastroscopie gehad en het viel reuze mee! Nou ja eerst kokhalsen……
Je kunt er altijd nog een roestje voor vragen, dat doen ze wel.

Wat kwam er toen uit dat onderzoek?

Ik heb ook zoveel maagklachten. Zoveel stress op mijn maag dat ik soms bijna moet overgeven en laat ik daar nu ook een angst voor hebben. Het is een knijpend gevoel van mijn keel borst en naar de maag. Ik weet ook niet of dit maagzuur is. Hoop dat er meer mensen zijn die mij hierin gerust kunnen stellen.

Als je ook last heb van een zure smaak in je mond dan lijkt dit op reflux. Ik heb dit ook al jaren. Heel vervelend maar stressgerelateerd. Door mijn hypochondrie kom ik er niet vanaf.

Ja ik heb zo’n onderzoek wel eens gehad. Valt best mee, t is even vervelend. Je kan evt een roesje krijgen, maar dat doen ze liever niet geloof ik omdat je moet slikken.

Niet te druk over maken, komt echt goed

Dokter zegt "ga leven dan gaat het vanzelf over"
Ja voor iemand die geen hypochonder is.
Wat een onzin en weinig helpend!!!

Jup! Hier precies hetzelfde!

Ik ben ook een jaar geleden bij de huisarts geweest en heb ook dat brok gevoel veel vast zittend slijm, dikke keel.
Mijn focus ligt daar helemaal op.
En dan komt er weer het woord kanker voorbij en ik heb alweer doodsangsten .
Huisarts zegt ook stress, hij zegt ook je zegt niet voor niks ik krijg een brok in mijn keel.
Maar voor mijn gevoel zit er echt iets, zo voelt het.
En dan krijg ik het niet uit mijn hoofd.

Hoi, ik heb dit ook heel lang gehad. Constant het gevoel dat er iets in mijn keel zat. De dokter zei ook steeds dat het stress was. Uiteindelijk heeft hij mij wel doorgestuurd naar de KNO-arts, puur voor mijn geruststelling. Hier bleek ook dat er niks aan de hand was. De KNO-arts heeft mij toen doorverwezen naar een orofaciaal fysiotherapeut, die zijn gespecialiseerd in klachten in nek, keel, kaar en halsgebied. Dit heeft voor mij geholpen, ik ben er vanaf gekomen maar als ik veel stress heb dat is dit wel mijn zwakke punt en voel ik het soms weer even opkomen. Gelukkig weet ik nu wat ik dan moet doen en maak ik me er geen zorgen meer over. Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben want ik weet hoe ontzettend vervelend dit is.

Ga ademoefeningen doen

Begin met ademhalingsoefeningen dat is stap 1 en een manier vinden om te ontspannen al is het beginnen met wandelen

hi Rens,

ik herken me in bijna al je klachten en heb ook al diverse specialisten bezocht waaronder neuroloog (die ook bij mij aangaf dat er niets aan de hand is/lijkt). Ik heb wat uitgebreidere posts geschreven in andere topics op dit forum (met name bij Spiertrekkingen, omdat ik die er ook bij heb, maar dat lees ik bij jou niet terug).

Hoe gaat het inmiddels met je?

mvg
Nick

Hoi ..veel herkenbare klachten.. enige is je bent zo jong...die klachten die jij opnoemt kunnen verschillende oorzaken zaken hebben vertrouw op jezelf.. jij kent je eigen lijf het best ongeacht hoe goed de dokter s ..je moet lekken op het volgende en eis er naar gekeken wordt...
Je lever,mild..darmen ..heb je opgezette klieren ?of knobbels ergens ..? stress maakt dingen zo ie zo erger...en vooral darmen reageren heel erg erop.. blijven zeuren bij dokters als je niet vertrouwd...meeste mensen je een diagnose te geven door beetje voelen en niet iedere arts heeft godswaansheid en luisteren naar patiënten..vind die , niet eens met dokter?mag gewoon... proberen bij andere..maar stress....kan mensen lichamelijke echt ziek maken of zieker...kom voor jezelf op! dokter s kunnen moeilijk alle mensen vergelijken door een herkenbare klacht.zo n arts heeft mij bijna mn leven gekost bij een kijk operatie wat meeste artsen zowat slapend kunnen .. begrijp je me punt .heel veel sterkte.en you got this

Hoi Rens,

Ben ook benieuwd hoe het nu met je gaat. Ik herken veel klachten die ik maanden geleden heb gehad (sommige nu nog) maar ben zelf herstellende burn-out met angstklachten. Angstklachten zelf heb ik al wel een tijd voor de burn-out (vanaf m’n 25e) ben nu 42. Al zijn ze wel heftiger geworden door de burn-out.

Maar je bent idd jong (niet dat je geen burn-out kunt hebben) vond alleen de klachten vergelijkbaar. Hoop dat het inmiddels beter met je gaat!

vergeten; ik ben pas 3 maand geleden naar tandarts geweest met fotos. Daarom dat ik niet goed durf. 8 januari 2024 ga in terug. Ik vertrek over 4 weken op vakantie en heb extra stress dat ik daar toch iets ga voorhebben.. iemand met advies? :)

Heb ik ook. Ik kan soms niet stoppen met denken aan slikken. Vooral de manier waarop ik slik. Slik ik wel juist? Bij ieder moment dat ik moet slikken denk ik " ok ik moet slikken". Dit is iets waarover je normaal niet nadenkt. Maar soms kan je de focus er niet vanaf houden. Het maakt je gek. Ik probeer dingen te doen, zoals schoonmaken, dan denk ik er minder aan. Hetzelfde is bij chronische hyperventilatie. Dan kan je ook niet stoppen met denken " ik moet ademen".. vervelend.

zeker herkenbaar.. maar het klinkt alsof je vrije tijd je ruimte geeft om veel te piekeren? Bij mij helpt het om te mediteren of te blijven zeggen tegen mezelf dat ik niet ziek ben, tot dat ik het geloof :(

Hoi Laura,

Ik wil even zeggen dat ik het heel goed van je vindt dat je hulp hebt gezocht hiervoor en ik hoop dat je je inmiddels ietsjes beter voelt. Ik ervaar dezelfde klachten als jij (en de rest van de mensen op deze site), dus weet hoe lastig dit kan zijn. Veel liefs ❤️

Heey MM,

Herkenbaar hoor jouw verhaal. Ikzelf had ook hypochondrie waarvoor ik 9 jaar geleden in behandeling ben gegaan. Gedragstherapie + medicatie maakten het draaglijk. 2 jaar geleden bouwde ik mijn medicatie pas volledig af tot... De oorlog begon.. Net zoals bij jou was het ook weer een trigger... Angst voor de dood heb ik niet meer dus is de hypochondrie met betrekking tot mijn eigen lichaam ook gestopt. Ik heb 2 kinderen van 12 en 9 jaar en zij maken weer dat ik "iets te verliezen heb". Ze maken me kwetsbaar, net zoals jouw kinderen. Jouw angst komt uit het idee hén achter te moeten laten, niet persé uit jouw welzijn.
Ik kan jou zeggen dat je keel- en slikproblemen volledig komen uit angst en stress en dat er fysiek niets mis is. Angst en stress maken dat je bv een droge mond krijgt, maaglast krijgt,.. Allemaal niet bevorderlijk voor slikken en spijsvertering.
Waarschijnlijk denk je nu : "Jamaar wat als..", ook dat is heel normaal aan ONS ziektebeeld want je bent niet alleen. Ik lees hier meer dan 100 verhalen en dit is maar peanuts met hoeveel mensen leven met deze problematiek.
Ik ben net ook weer getriggerd door mijn zoontje die 2 vlekjes heeft op z'n lichaam die verder onderzocht moeten worden. Ik kan pas over 20 dagen naar de dermatoloog. Vreselijk.. Ik zat zelf op de spoeddienst in de hoop ons sneller te helpen. Ook al dacht ik van hypochondrie af te zijn.. Ik vrees dat we er nooit volledig van kunnen genezen en dat het getriggerd kan worden. Ik raad je aan om een goede angst therapeut te zoeken met eventueel een antidepressiva als angstremmer. Je therapeut, psycholoog kan oordelen of dit eventueel raadzaam is en dit voorleggen aan je huisarts. Sowieso is een pilletje biet genoeg, Gedragstherapie is ook nodig. Je krijgt tools in handen om met paniek om te gaan bij foute gedachten maar het is geen wondermiddel. Ik ga nu hypnotherapie proberen. Heel veel succes bij jou daar en dankjewel om jouw verhaal te delen.

Hoi Jana

Wat herkennen we veel bij elkaar hè.
Het is eventjes wat beter gegaan maar vandaag lig ik in bed met griep. Nu ben ik niet angstig om die griep maar voel een hard plekje in mijn rechterborst, en ja je raad het al daar gaan we weer….
Therapie ben ik mee bezig. Volgende week 2de keer emdr.
Heb jij de hypnose al gehad ?
Succes en sterkte en bedankt voor je reactie.

Ohhh, wat herken ik jouw verhaal, ik kan het zelf geschreven hebben. Momenteel heb ik veel stress, en ik weet dondersgoed dat ik keelpijn krijg van stress. Ik werd ook benauwd , iets wat heel goed bij de stress past, en ik ben er van overtuigd dat ik longkanker heb. Ik hoest niet, ik val niet af, ik heb nog evenveel etenslust, maar toch weet ik het zeker. Dat klotestemmetje laat me niet met rust. En inderdaad, die angst dat mijn dochter verder moet leven zonder moeder versterkt het zo ontzettend. Goed dat je het hier opschrijft, misschien kunnen we elkaar eruit praten.

Mijn angst voor ALS is ook zeer groot . Het gaat zover dat ik verhalen opzocht van mensen die dit hebben en uit hun symptomen zag ik ook dingen bij mij .
Elke dag check ik of ze aanwezig zijn , en soms komt er iets anders bij .
Ik begrijp je zeer goed . Ik probeer iets om handen te hebben dat intensief veel vraagt , anders kan ik niet stoppen met denken en checken .
Veel courage . 💪

Het is echt raar of een slappe arm nu die ik sinds 2 weken heb, ondertussen naar de huisarts geweest ik blijf nog afvallen alleen was de ijzer nog wat laag de vitamines zijn wat omhoog gegaan hopelijk is dit wat angst allemaal doet

Zo herkenbaar word echt af en toe gek van maagklachten en nu kijk ik weer naar mijn borsten lijkt wel of daar ook veranderingen zie hoop van niet

Zoals ik hier eerder al meldde. Niet zomaar alle onderzoeken voor waar aannemen. Dokters maken constant fouten.

Ja herkenbaar ik had het bij darmonderzoek die je via de post krijg er zat wat bloedsporen in kleine ingreep gehad uitslag gelukkig goed maar de angst blijft at ook niet goed kon alleen wat drinken en kippenbouillon sterkte

Je verhaal is zo herkenbaar. Wat je zegt, je staat op scherp en alles wat je googled: kanker, waardoor je de controle over jezelf weer verliest.
Ik weet zelf ook dat je niet moet googlen maar automatisch doe je dit. Veel sterkte!