Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Hypochondrie - forum lotgenoten

 

Lotgenoten hypochondrie

Heb je last van hypochondrie? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met hypochondrie en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen



+ Mijn verhaal delen





Alle verhalen


Aankomen (Verhaal 396)

Van medicatie voor angst en paniekstoornissen waarvan ook hypochondrie een onderdeel kan zijn, kom je aan in gewicht.
Laat dat nu een van mijn grootste, naast alle andere hypochondrieangsten, angst zijn.
Ik slik dus geen medicatie omdat ik daardoor dikker word.
Op die manier is er geen verlichting te vinden,
Ik ben wanhopig

Adriana
27-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Is dit ook hypochondrie? (Verhaal 394)

Goedenavond,

Een vriendin van mij heeft sinds kort last van gedachtes over ziek zijn. Het begon een week of 6 geleden. Ze was steeds niet lekker geweest en was eigenlijk weer fit alleen bleef ze last houden van schouderpijn. Na onderzoek bij de dokter bleek er niets aan de hand te zijn. Ze werd hier niet veel rustiger van dus is er een long foto gemaakt omdat ze bang was dat ze longkanker zou hebben. Dat was ook goed en ze was eigenlijk een week of twee wat rustiger. Alleen begon het toen met haar buik, haar ontlasting was (waarschijnlijk door spanning) wat dunner geweest en kort daarna moest zij twee keer per dag naar het toilet voor een grote boodschap. Nu denkt zij aan darmkanker en zegt ze dat ze van haar huisarts nodig heeft dat hij onderzoekt en kan laten weten dat dit niet zo is. Echter heeft ze wel andere kwaaltjes soms ook, zoals droge ogen of ineens eczeem waar ze dan geen gedachtes over heeft. Als ze gedachte heeft aan kanker komt ze er eigenlijk niet vanaf. Afleiding, praten, helpt allemaal deels maar de gedachten blijven stromen.

Nu vroeg ik mij af of dit ziektevrees kan zijn, omdat ze het niet met alles heeft? En er ook periodes zijn (kort) dat zij geen gedachtes aan deze ziekte heeft… En wat zouden jullie adviseren om te doen om haar het beste te ondersteunen? Naar de huisarts laten gaan of juist beter niet? Wat kan ik het beste zeggen/vragen om haar het beste te ondersteunen?

Magichopper
25-02-2024
laatste reactie: 26-02-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken mijzelf heel erg in jouw verhaal over je vriendin. Zelf heb ik ook vreselijke last van hyperchondrie. Denk ook bij alles aan kanker. Mijn advies is om wel naar de huisarts te gaan misschien voor medicatie of praten met een hulpverlener. Zelf ga ik aankomende week beginnen met cognitieve therapie.

Bianca
26-02-2024

Jouw reactie:



Medicatie (Verhaal 395)

Ik ben altijd bang voor enge ziektes en van tijd tot tijd is de angst serieus ernstig. Ik ben sinds een aantal maanden van de antidepressiva af waardoor de wereld harder binnenkomt en dus ook mijn ziekteveees. Momenteel in afwachting van bloedonderzoek en dus is google mijn beste vriend. NOT. Van de huisarts oxazepam gehad om de angst en spanning niet te hoog te laten oplopen. Ik verlam namelijk anders en kom niet meer in beweging. Iemand dezelfde ervaringen?

Ellen
26-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ademstilstand/stokt (Verhaal 390)

Ik heb tijdens volledige rust ademstilstand, adem stoks., gevoel van een stroomtoot in het middenrif..Niet elke dag maar om de zoveel tijd na veel zorgen,stress en angst. Herkend iemand dit? Ik vind dit zo akelig… Ik vroeg me dan ook af als dit door hyperventilatie of paniek veroorzaakt zou kunnen worden?

anoniem
12-02-2024
laatste reactie: 24-02-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb in een programma over stress gezien dat dit inderdaad door stress veroorzaakt kan worden. Heb er zelf in stressvolle periodes last van. Het gaat over, maar het is heel belangrijk dat je ontspanning zoekt , yoga, ontspanningsoefeningen en vooral niet teveel over piekeren, maar leuke afleiding zoeken, maar dat is makkelijk gezegd op dit forum... Sterkte!

J
24-02-2024

Jouw reactie:



Kriebelende benen en strekkinggen in de nacht (Verhaal 393)

Hallo, ik heb sinds 1 jaar, last van benauwdheid welke een periode weg is geweest en nu al een half jaar terug is. Ook heb ik de laatste paar maanden last van diverse spiertjes welk ik een korte tijd voel trillen, deze trillingen komen en gaan, ze vinden plaats op verschillende lichaamsdelen (vooral kuiten en voeten), nu sinds een week is er een klacht bij gekomen, namelijk dat mijn benen een kriebelend gevoel hebben en in de nacht wordt ik wakker aangezien mijn benen dan schokkende bewegingen maken, voor korte periode, overdag lijk ik hier geen last van te hebben, maar wel van de kriebeligheid in de benen als mijn bijvoorbeeld in rust staat.

Ik ben al diverse keren naar de huisarts geweest voor mijn klachten, hij denkt dat het een angst stoornis is die dit veroorzaakt. Ook ben ik al bij de neuroloog geweest voor een ECG test en bloedtest, deze waren goed. Echter ben ik de hele dag aan het piekeren wara mijn klachten vandaan kunnen komen, dat varieert van parkinson tot ALS en krijg het maar niet uit mijn hoofd. Ook slaap ik slecht door de been klachten en trillende spiertjes.

Is er iemand die deze klachten herkend, en wat heeft hij/zij er aan gedaan?

Erik
23-02-2024
laatste reactie: 24-02-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik had ook dergelijke klachten en bij mij hielp magnesium slikken en veel (in een rustig groen gebied) wandelen. Het weer helpt voor dit laatste niet mee... Sterkte!

JS
24-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Angsten (Verhaal 391)

Hi allemaal,
Ik heb sinds zo’n 3 jaar last van angst en paniekaanvallen, ik ben 22 jaar. Ik heb hier nooit met iemand over gepraat maar sinds kort heb ik het tegen mijn ouders verteld en valt er een last van mijn schouders. Ik ben in gesprek gegaan met de huisarts en heb een doorverwijzing voor een psycholoog. Helaas is er hier een wachttijd van een halfjaar. Ik merk sinds ik erover durf te praten dat het erger wordt bij alles wat ik voel maak ik mezelf helemaal gek. Sinds 2 weken merk ik dat ik minder goed zie waardoor ik mezelf vanalles aanpraat terwijl het waarschijnlijk gewoon nodig is dat ik een bril/lenzen krijg. Zo ook vandaag voelde ik een bultje in mijn nek waardoor ik mezelf alweer helemaal gek aan het maken ben wat het kan zijn. Mijn ouders zeggen dan dat er niks aan de hand is maar ik blijf erover malen.
Iemand met wie ik erover kan kletsen?

Groetjes

Sophie
18-02-2024
laatste reactie: 22-02-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Sophie, wat rot voor je!!!! als tip kan ik je geven om er echt over te gaan praten met anderen. Ga een gesprek aan met je huisarts, deze kan je doorverwijzen voor verdere hulp. Bij mij (zie verhaal boven ) begon mijn hypogondrie ernstige vormen aan te nemen rond jou leeftijd. Ik heb hulp gezocht omdat ik er helemaal gek van werd en dit niet meer wilde, vooral op jou leeftijd is het heel belangrijk lekker te genieten van alles ipv zorgen maken. Veel liefs.

Anne-Marie
22-02-2024

Jouw reactie:



Altijd maar dat stemmetje.... (Verhaal 392)

Ik heb al mijn hele leven angsten om dood te gaan aan kanker. Mijn vader overleed toen ik 6 was aan een Hersentumor, ik weet dat ik als klein meisje al steken in mijn hoofd voelde en meteen dacht dat ik dit ook had. Heel wat jaren later overleed mijn moeder aan een hartstilstand. Ik was toen 21. Toen ontwikkelde Mijn hypogondrie in een rap tempo. Alles wat ik voelde was kanker. Ik ben een hypogonder die niet naar de dokter durft, bang dat ze iets vinden. Mijn ouders zijn jong overleden, dit gaat mij ook gebeuren enzo enzo.. Mijn angsten namen mijn gedachten constant over, ik kon


nergens meer van genieten. Ik ben toen naar de huisarts geweest en mijn verhaal verteld, doorgestuurd naar een psycholoog. Zij heeft me heel goed geholpen. Inmiddels weet ik dat, als het goed met me gaat, gelukkig ben, de angsten weer komen. Want; het kan niet goed met me gaat...dan gaat t mis.
Kronkel in mijn hoofd. Voor mezelf helpt het volgende, misschien ook fijn voor me de hypogonders,heb ik 2 tot 3 weken ergens last van, ga ik naar de dokter. Ik schrijf in mijn agenda de klacht, probeer het los te laten. Vaak is de klacht na 3 weken over. Dit is zeer helpend voor mij.
Ook heb ik geleerd, als je ziek bent, kanker hebt, wil niet meteen zeggen dat je dood gaat. Niet googlen, als ik me niet kan bedwingen, mag ik op thuisarts kijken, dat is een betrouwbare site gemaakt door huisartsen.
Ik ben er veel minder mee bezig dan jaren geleden (ben nu 38) maar dat stemmetje blijft altijd, soms ver op de achtergrond, maar ineens kan dat stemmetje er weer zijn. En dit is vaak als het erg goed gaat met me, leuke dingen in t verschiet zijn etc. Daar is ie weer..dan vindt ik altijd wel weer iets wat op kanker dan duiden.... dan probeer ik mezelf niet gek te maken, denk aan wat ik uit mijn therapieën geleerd heb, vaak gaat het dan wel weer beter. Ik denk zelf dat ik er nooit geheel vanaf kom, ik kan er inmiddels wel mee leven mijn omgeving weet ervan en ik praat er over als ik weer het stemmetje heb. Dit vindt ik erg fijn, praten verlicht en verzacht en kan ook verhelderend zijn. Net als dit, van me af schrijven.


Anne-Marie
21-02-2024

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verloren leven (Verhaal 389)

Vanaf het moment dat ik begreep dat een mens dood kon gaan, rond mij 3e jaar, is de angst voor artsen, ziektes mijn leven binnengeslopen.
Door de jaren heen was de angst altijd aanwezig. Ik leefde deels in een parralelle bange wereld. Ik trouwde, kreeg kinderen, kleinkinderen en ging na 35 jaar huwelijk scheiden, dit alles met de dreiging van de aanstaande dood van mezelf of mijn geliefden
4 jaar terug kwam alles uit waar ik al 66 jaar bang voor was geweest uit. Hartstilstand, coma, suikerziekte en kwaadaardig plekje op nier.
Ik ben nu 72, beetje oud, met veel meer angst en paniek dan ooit en soms verlang ik terug naar die 66 jaar met relatieve angst en paniek, die reëel was maar nooit uitkwam. Maar het waren ook mooie jaren.
Ik ga weer in therapie want ik wil zo graag nog een poos fijn leven.
Jullie zijn allemaal vaak zo jong, ga op zoek naar een goede therapeut en laat je leven niet verloren gaan. Sterkte
Jullie zijn bijna allemaal erg jong
Mijn leve

Daan
09-02-2024
laatste reactie: 17-02-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat erg,Daan
Voor mij erg herkenbaar,al 28 jaar bang,met name voor kanker,en het meest voor longkanker. Ik heb inmiddels een hoestangst ontwikkeld, want zo begint het immers vaak,met hoesten. Zo jammer dat het je levensvreugde naar beneden haalt. Ik hoop ook voor u,dat u nog vele jaren hebt,en het wat naast je neer kan leggen Liefs

Deborah
17-02-2024

Jouw reactie:



Extreme angst voor borstkanker (Verhaal 116)

Het begon begin november afgelopen jaar nadat ik bij mezelf een knobbeltje had gevoeld in mijn borst. Ik deed nooit zelf controle, maar het was borstkanker maand en ik controleerde mezelf eens voor de verandering.
Ik voelde wat en ik was enorm geschrokken, ik krijg mijn eerste paniekaanval.
Gelukkig kon ik vrij snel terecht bij de huisarts en ook voor een echo. Het was gelukkig allemaal goed. Ik kon het daarna wel loslaten. Maar in januari dacht ik toch weer bij mezelf, laat ik weer eens controleren
En ik voelde in mijn andere borst iets, waardoor ik weer helemaal overstuur was. Ik ben weer naar de huisarts gegaan. En ik heb weer een echo laten maken, ook daarop was gelukkig niks bijzonders te zien.
In maart voelde ik weer wat in mijn rechter borst, ik mocht gelukkig weer voor een echo, ook dat was helemaal goed. Er is ook gekeken naar m'n klieren in mijn oksels en hals. Alles was netjes.
4 weken na die echo kreeg ik pijn op een specifieke plek in mijn borst, ik had niks geks gedaan dus ik was weer heel angstig geworden voot borstkanker. Ik ben naar de huisarts gegaan, die heeft mij onderzocht en die wees mij erop dat het een spier kwestie was, en niet mijn borst. Ook vertelde hij mij, om mij gerust te stellen dat je niet zo snel borstkanker kan ontwikkelen.
Ik heb nu al 3 echo's kort achter elkaar gehad, maar ik blijf maar angstig.
8 weken geleden voor het laatst een echo laten maken, en nu maak ik mijzelf weer helemaal druk omdat ik een klein deukje lijk te zien in mijn borst bij het optillen van die arm. Verstandelijk gezien kan ik mezelf overtuigen dat het niks bijzonders kan zijn, 8 weken terug was alles nog goed. Maar gevoelsmatig ga ik echt alle kanten op. Ik ben helemaal van slag.
Ik ben enorm zenuwachtig om te gaan douchen, en ik ben enorm zenuwachtig als ik mezelf moet omkleden, bang om iets te ontdekken bij mezelf.
Ik ben al bij de psycholoog sinds kort, dus dat loopt. En ik heb medicatie gekregen voor angst klachten. Maar het lost helaas niet veel op bij mezelf.
Ik ben zo bang geworden voor mn borsten, dat als ik de kans zou krijgen om ze te laten verwijderen bij wijze van spreken, dan zou ik daar geen 2x over na hoeven te denken. Daarnaast heb ik ook mastopathie, waardoor ik dus constant last heb van mijn borsten, dus ik wordt ook constant getriggerd door mijn eigen lijf.
Ik zou heel graag met andere vrouwen in contact willen komen die de specifieke angst hebben voor borstkanker als ik. Ik voel mezelf zo alleen hier in.

Bedankt voor het lezen!

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 09-02-2024

12
19
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Vreselijk hè!!! Ik herken dit. Ik dacht ook iets te voelen. Uiteindelijk heb ik ZO hard gevoeld dat ik m’n eigen borsten blauw heb gedrukt en daardoor juist knobbels kreeg.
Mammo gehad en echo en niks aan de hand.
Radioloog zei: KAP MET VOELEN! Je doet jezelf meer kwaad dan goed met je eigen gedachten.

Vlinder
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi,
Zo herkenbaar, ik heb ook last van mijn borsten soms al 2 weken voordat ik ongesteld moet worden. Ze doen dan zo pijn, opgezwollen en voell dan van alles... Hobbels en bobbels, schijven etc
Nu heb ik dus een heel klein bultje/friebeltje aan de zijkant van mijn borst die ik alleen kan voelen als ik echt ga poeren met mijn vingers. Na de ongesteldheid is het friebeltje wel kleiner. Ik merk als ik stress heb dat ik vooral mijn borsten controleer, tegels, vorm etc steeds voelen en voelen en voelen. Heb zelfs mijn man laten voelen maar die voelt niets geks. Nu is het weer zo erg dat het denken en voelen me zo opslokt dat ik me het liefst wil verstoppen voor alles. Voel me zo bang, kwetsbaar en onveilig. Ik heb ook ptss en een gegeneraliseerde angststoornis. Herken dus zeker je verhaal.

Eve
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb altijd knobbels in me borst en Minimaal 10 keer echo en mammografie gehad. Zijn altijd cystes voelbaar als gladde effen knobbels. Ben zelf ook altijd bang. Bij mij gaan en komen ze steeds opnieuw. Op verschillende plekken. Sommige vrouwen zijn daar gevoelig voor . Ze me overtuigend als je echt een steen voelt met scherpe hoeken of iets dus niet glad moet je wel nadenken. En een huisarts kan goed voelen of er wat zit die verwijst Bij twijfel zelfs al door. Maar heel veel vrouwen hebben dit. Schijven , gladde bulten opgezette klieren in de borst met menstruatie of tussendoor. Ieder jaar controle is niet raar als je niet vertrouwd .

En het groeit denk ik niet in een week naar uitgezaaide borstkanker

Bv
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken de angst voor douchen heel erg! Ik ben ook altijd bang om iets te ontdekken. Ik ben zelfs bang om te voelen, dus dan voel ik heel snel iets per ongeluk en dan durf ik niet meer te voelen. Fijn om te lezen dat we niet alleen zijn

Lb
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik zou dit kunnen schrijven

Kim
28-07-2022
Reactie:
Ooo ik herken dit ook zo erg ik heb ongeveer 4 jaar geleden angsten gehad voor kanker en de dood zo erg dat ik bij alles wat ik voelde in paniek raakte bij mijn kinderen en man net zo ik heb toen escitalopram gekregen en ben daardoor er weer boven op gekomen en uiteindelijk van de medicijnen af... helaas is het vorige week terug genomen en zit io weer aan de escitalopram ik zit de hele dag te voren aan mijn borsten en maak mezelf helemaal angstig hen zo bang lig de hemel dag te slapen en heb knallende hoofdpijn van het piekeren.. fijn om te lezen dat ik noet de enige ben

Tina
22-10-2022
Reactie:
Hey hoi
Ik kom graag met je in contact..
Lieve groet

Anoniem
23-10-2022
Reactie:
Wat herkenbaar, ik verlies me soms in deze angst, en voel soms ook snel, om maar niks te hoeven voelen inderdaad. Zo vermoeiend ..

Anoniem
14-11-2022
Reactie:
Hoi,

Zullen wij in contact komen?

Sara
20-11-2022
Reactie:
Wauw, alsof ik dit verhaal zelf heb geschreven. As we speak wacht ik op een echo volgende week nadat mijn huisarts me vanmiddag uitgebreid onderzocht heeft en me verzekerde dat er inderdaad iets te voelen is, maar het allemaal volledig onschuldig voelt. Toch verwijst ze me door, voor mijn eigen gemoedsrust. Dit gaat nu al dik 8 jaar op en af zo. Pech is ook dat mijn borsten van jongs af aan heel gevoelig en hobbelig zijn dus ik denk ook altijd iets te voelen. Oh wat een verademing om te lezen dat ik niet alleen ben

Dire
27-12-2022
Reactie:
Bedankt voor jullie voorbeelden , herkenbaar

Anoniem
21-02-2023
Reactie:
Jee wat een herkenning!!! En wat voel ik me nu minder alleen hierin!!!
Ik kon het zelf allemaal opgeschreven hebben.
Ik durf zelfs niet eens naar mijn borsten te kijken, bang dat ik iets zie waardoor mijn angst weer getriggerd wordt. Heb al zo vaak een mammografie en echo gehad, en altijd alles goed! 6 maand geleden nog, maar door de stress val ik af en worden mijn borsten slapper waardoor ik allemaal deuken zie. En kan mijn gedachten niet de baas. Ben blij dat ik nu ook jullie verhalen lees, en ik niet de enige ben.

An
20-03-2023
Reactie:
Ook ik had dit kunnen schrijven. Ik zit momenteel ook weer heel erg in doodsangst. Ik ben sws een hypochonder, en eigenlijk is mijn enige angst: kanker krijgen. Afgelopen naar een coloscopie gehad. Vorig jaar ook al met steekjes, pijntjes in mijn rechterborst naar de huisarts geweest. Alles na gevoeld en zo gerustgesteld. Ik mocht evt een mammografie laten maken maar heb er toen niet voor (durven) kiezen. Nu heb ik al 2 maanden last van mijn nek. Er was zo’n moment dat ik dacht ik ga even over de bank hangen achterover om mijn nek even naar achter te kunnen laten hangen. Vervolgens vielen mijn borsten natuurlijk beetje “op z’n kop”. Toen dacht ik, laat ik nu eens goed aan de onderkant voelen. En daar voelde ik aan de rechterborst linker onderkant een dikkere plek dan de andere borst. Mijn man laten voelen voelde het ook maar zei is rib en spier aanhechting volgens mij… af en toe wonderbaarlijk rustig en toen na het lezen van een rampscenario helemaal in paniek. Gisteren bij de huisarts geweest. Ze voelde het ook maar voelde niks verontrustends zei ze. De ene rib aan de rechterkant ligt wat hoger, steekt wat meer naar voren dan aan de linkerkant waardoor het borstweefsel iets meer naar boven komt. Daarna zei ze dat ze als protocol hebben dat als een vrouw iets gevoeld heeft dat ze dan voor de zekerheid een mammografie laten maken. Dus hier zit ik dan… ik moet wachten tot woensdag ivm het werk dat ik voor de mammografie kan gaan. Ik ben er doodsbang voor en heb al allerlei ernstige scenario’s in mijn toekomst gezien. Ik ben zo gestresst op het moment. Wil het mijn kinderen niet laten zien, hoop het niet over te brengen op ze. De huisarts heeft me nog op het hart gedrukt dat ze niks verontrustends gevoeld heeft, als dat wel zo geweest was dat ze dan meteen zelf gebeld zou hebben met het ziekenhuis om zsm terecht te kunnen. Ze zei maak een afspraak, het heeft geen haast. Maar goed… ondertussen ga ik zowat dood van de angst. Ik ben “blij”, hier veel herkenning te lezen. Jammer dat de communicatie hier maanden/jaren beslaat en dat je niet met elkaar in contact kunt komen.

Maastricht
26-05-2023
Reactie:
Eens Maastricht , we zouden veel steun aan elkaar hebben

Anoniem
19-11-2023
Reactie:
Ik heb hetzelfde euvel, onlangs kreeg een kennis van mij de diagnose en nu ben ik weer bang, ik schrik me helemaal kapot van elk prikje die ik voel. Zelfs het strengetje wat er al vanaf mijn 13e zit vind ik ineens eng.
Misschien is dit een tip voor iedereen, mijn psychiater vertelde me vorige week wanneer ik teveel prikkels heb gaat de hypochondrie met je aan de haal. Hij zoekt iets waar je bang voor bent en zorgt dat je daarover gaat piekeren ipv inzien dat je rust nodig hebt en teveel prikkels gehad hebt.

Sterkte allen, ik dacht dat ik de enige was..

Vera
21-11-2023
Reactie:
Hoe gaat het inmiddels met jullie , hebben jullie nog steeds de angsten of is het minder geworden ?

Anoniem
02-01-2024
Reactie:
Herkenbaar...

Anoniem
05-01-2024
Reactie:
Herkenbaar... je hele dag staat in t teken van voelen. Google en de ergste gedachte...

Anoniem
05-01-2024
Reactie:
Herkenbaar. Ik ben 35 jaar en het begon ongeveer 6 maanden geleden. Ik ben 3 jaar geleden mijn vader verloren aan longkanker.

Ook idd een knobbeltje hoog in de borst gevonden, huisarts geweest maar toen kon ik de knobbel niet vinden maar wel een borstonderzoek gedaan en bij de oksel gevoeld maar kon niks vinden. Het zat me toch niet lekker dus ben weer teruggegaan en toen was er een vervangende arts. Zij ook weer borstonderzoek + oksel gevoeld maar ook zij kon niks vinden. Ik kon het knobbeltje toen gelukkig wel vinden en ze zei direct, nee joh dat is niks. En dan borstkanker ook nooit zo hoog begint (het zat helemaal boven naast de oksel). Het bleek om een verbindingsknobbel te gaan. Het vreemde is is dat ik dit volgens mij een aantal jaar geleden ook al eens heb gevoeld.

Toen was dat klaar, was mijn oksel weer raar en dacht ik iets te voelen of zien. Was van alles mis mee. Toch die borst niet goed, uitzaaing etc... Dat losgelaten (dacht ik), voelde de linkerkant van mijn nek ineens zomaar op een dag gezwollen aan en ik voel een soort druk. Ja hoor lymfeklier dacht ik, weer die cirkel met die borst... Toen heb ik gegoogled en ik kwam op een website waar stond dat gezwollen lymfeklieren ook wel eens verward worden met spierspanning. Dus kik naar de fysio en dat bleek idd want het zat helemaal vast. En hij kon helemaal geen zwelling zien terwijl ik nadrukkelijk zei dat ik dat gevoel heb. En als het dan toch een lymfeklier was geweest had hij dat direct gezegd tegen me "joh je moet hier even mee naar de dokter want dit is geen spier" ofzo.

Het was ook een opstapeling van dingen, vader verloren (toen was ik ook net 4 weken zwanger van de tweede) en met de diagnose zwanger van de eerste, kindje die heel veel schreeuwde (blijkt een licht verstandelijke beperking te hebben) die dan ook nog eens half 12 thuis kwam van school, 3 jaar lang thuiswerken (deze tijd 4 maanden in de ziektewet gezeten vanwege dit allemaal), aan een slechte te hoge tafel (ook tijdens de weekendden en dag dat ik vrij was?), weinig beweging, overgewicht (had 2 kinderen gekregen) en 2 x gestopt met de pil en ook 2 x weer begonnen (schommeling hormonen).

Nou dat ging prima, toen voelde ik ineens balletjes in mijn nek... Nou nou... meer hoef ik niet te vertellen. Ook gevraagd aan fysio want dacht ook aan spierknopen. Maar die zei niet echt van nee het zijn geen spierknopen maar ook niet dat het lymfeknopen waren. En hij weet dondersgoed het verschil.
Fysio ben ik dus een paar behandelingen geweest en zei nu moet je het verder doen. Ik had inmiddels ook een zit sta bureau. Hij zei ook dat hij sommige klanten naar de huisarts stuurt voor verdere onderzoek maar dat vond hij in mijn geval niet nodig want hij voelde niks raars in mijn nek of iets wat er niet zou moeten zitten. Dus ik was weer even gerustgesteld voor 3 weken.

Ik heb inmiddels een koper spiraal voor de hormonen genomen (en ben begonnen (aanraden van de acupuntuur) met magnesiumglycerofosfaat - MetaRelax zakjes) die de huisarts heeft ingebracht waarbij ik dacht ik ben er toch, kan je even naar die balletjes kijken. Hij heeft alle lymfeklieren rond het hoofd nagekeken en zei toen je hoeft je geen zorgen te maken hoor, het zijn gewoon je aanwezige kliertjes. Die heb je ontdekt, waarschijnlijk omdat je zo met je nek bezig bent. Ze zijn zelfs nog kleiner dan een erwt.

Toch wel eens vaak de gedachten van komt die druk niet van die kliertjes en is het dus toch niet goed maar dat is nu wel weg want ik beweeg nu veel en zit nu wel goed aan een bureau en niet te lang. En ik denk dat die zakjes ook goed helpen. Door stress nemen je spieren veel magnesium en die vulde ik dus weinig of niet aan.

Nu kom ik alleen weer ineens terug op een punt wat ik ook al heb gehad. Ik voel aan de binnenkant van mijn bovenbeen (echt het zitgedeelte zeg maar) aan de linkerkant een stukje weefsel wat harder is dan de rest. An de buitkant geen zwelling maar ik kan het vastpakken via de buitenkant en bewegen. Het voelt echt als weefsel maar dan niet zoals een vetbult ofzo. Sowieso voelt het weefsel aan de linkerkant op sommige plekken wat steviger aan dan aan de andere kant. Maar ik heb dit vorig jaar dus al met mijn moeder besproken en die zei ook al nee joh het voelt prima aan joh, dat kan. Nu dus weer een ander dilemma pff..

Anoniem
09-02-2024

Jouw reactie:



Ben nu 61 jaar maar het gaat niet over (Verhaal 340)

grote hypochonder, al menige jaren, ben nu 61 jaar maar het gaat niet over.
Vanwege puntbloedinkjes op voeten bloed moeten laten prikken, dokter zei, bloeduitslagen goed, maar ik kan ze zelf inzien en zag dat er een paar net tegen over net over de grens heen zaten, dus nu spookt leukemie weer door mijn hoofd. Ik wil er vanaf en een normaal leven leiden zonder al deze angsten. Heb al eens een psycholoog bezocht hierover maar ook dat hielp niet. Nu twijfel ik weer, de huisarts zal de bloeduitslagen toch niet verkeerd geinterpreteerd hebben?

Anna
14-08-2023
laatste reactie: 08-02-2024

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ikzelf ben ook al meer dan 10 jaar hypochonder. Na mijn zwangerschap is het precies veel verergerd omdat mijn bloeduitslagen nooit allemaal binnen de grenzen liggen. Ik heb net hetzelfde, ik zie dat er sommige uitslagen net over de grens zijn en dan begin ik te googelen. Ik voel me zo angstig hierover en heb inderdaad ook angst voor leukemie ofzo. Ik ga dan weer naar een andere arts omdat ik de ene arts niet vertrouw. De ziektevrees weegt zo zwaar in het dagelijks leven en ik wil er zo graag vanaf geraken.

Dwd
08-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Al meer dan 15 jaar last van aambeien (Verhaal 98)

Beste lotgenoten,

Ik heb al meer dan 15 jaar last van aambeien waardoor ik soms wat bloed verlies.
Ik werd al 2 keer behandeld voor mijn aambeien omdat deze te hevig en elke dag na de ontlasting gingen bloeden.
Na de behandeling ging het een aantal jaren goed , maar de aambeien komen telkens terug.

Ik denk altijd dat er iets erg aan de hand moet zijn.
Hoe meer ik google hoe angstiger ik word .

Dan denk zoals altijd aan darmkanker.
Hiervoor heb ik 9 jaar geleden een coloscopie laten doen.
Er werd niks afwijkend ontdekt.
Dus geen darmkanker.

Toch ben ik er niet zeker van, ook al zeggen medische bladen dat je na een grondig darmonderzoek 10 tot 15 mag gerust zijn voor darmkanker.

Toch blijft de angst.

Vriendelijk groet

Guido


Guido
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 07-02-2024

4
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Guido.
Ik zelf heb ook dit probleem en ben ook hypochonder. Ik heb sinds aantal jaar last van aambeien die soms bloeden. Ik ben extreem bang en durf bijna niet meer naar toilet te gaan. Ik liep vroeger elke dag en heb nog een marathon gelopen. Nu durf ik dit niet meer.
Het is extreem lastig. Ik ben constant gespannen.
Wat helpt er bij jou om aambeien te vermijden?
Groetjes!

Llanes
> 2 jaar geleden
Reactie:
Bij mij hetzelfde al vanaf mij 22ste bloedende aambeien die soms weken na elke ontlasting bloeden,maar na behandeling weer enkele jaren wegblijven.
Ben er nu 42 en elke keer denk ik dat het weer iets veel erger gaat zijn.
Als ik dan van de proctoloog kom zegt mijn vriendin altijd ,zie je wel zijn aambeien.
Als het iets anders was hadden ze al lang andere onderzoeken gedaan.
Maar ik ben dan nog aant piekeren.
Wordt er gek van met momenten.
En op Google staat alleen het ergste .
Je hebt geen dag dat je aan iets erg denk ,dat maakt mij zo moe met momenten.
Altijd leven met angst.

Mvg

W
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hier hetzelfde een hypochonder alles zoek ik op.
Alles is meteen kanker.
Al jaren aambeien.
Als ze groot zijn en er knapt een heb ik een paar dagen helderbloed bij afvegen of na ontlasting.
Is het dan weer over gaat het weer.
Zijn door de dokter nagekeken en het zojn aambeien, maar toch.
Slik nu ook anti-depressiva.
Bah wordt gek van mijn eigen

Margot
11-05-2022
Reactie:
Ik vele jaren problemen mee gehad.
Nu al vele jaren geen last meer..i na het poepen kontje goed afvegen, daarna schoonpoetsen met uiercreme van Kruidvat.. ben erg blij ermee.

Henk
11-04-2023
Reactie:
Hi Margot
Alleen met uiercreme?? Helpt dat dan tegen de pijn van aambeien?

Optimist

Anoniem
07-02-2024

Jouw reactie:



Fasciculaties/trillingen spieren (Verhaal 149)

Beste forumlezers. Vorig jaar juni na een heftige periode in mijn leven begonnen mijn klachten met afzonderlijk trillende oogleden. Het trillen was hardnekkig en hield weken aan. Vrij snel na het stoppen van het trillen kreeg ik dezelfde klachten aan mijn ander ooglid. Dit maakten mij gegeven moment angstig voor een neurologische aandoening. Al snel kreeg ik met regelmaat een licht gevoel in mijn hoofd...de huisarts gooiden het op stress gerelateerde klachten. Toen een spiertje rondom mij oog opnieuw begon te trillen heb ik een doorverwijzing gekregen naar de oogarts. Na een kleine botox injectie hield het trillen op.

Afgelopen juni/juli ben ik goed verkouden geweest. Corona negatief getest maar flinke keelpijn, groene slijm met een hardnekkige kriebelhoest die drie weken heeft aangehouden. Niet vlak daarna heb ik ook mijn eerste pfizer vaccinatie gekregen.

Ongeveer 2 weken later kreeg ik rare trillingen ook wel fasciculaties verspreid over mijn lichaam. Met name in mijn dijbeen rondom mijn knie maar ook in mijn kuiten, bovenarmen. De angst sloeg flink toe na het Google.... ALS. De doemscenario's schoten al door mijn hoofd. Een jonge vader van 31 die in de bloei van zijn leven staat. Direct contact opgenomen met de huisarts. Zij had een sterk vermoeden aan het BFS (goedaardige fasciculatiesyndroom) maar heeft mij toch even doorgestuurd naar de neuroloog. Vanwege de lange wachttijden heb ik een maand moeten wachten op een consult. Een maand vol stress, angst en lichte paniek. Bij de neuroloog heb ik een verschillende klinische testjes gedaan. Conclusie geen aantoonbare spierzwakte afname en afwijkingen op te merken. Oorzaak van de klachten zijn onbekend maar vermoedelijk te danken aan de chronische stress/angst met als trigger misschien wel de virale infectie. Voor de zekerheid en mijn gemoedsrust word er een EMG test ingepland om de spieren en zenuwen door te meten. Helaas ook hier moet ik nog weken opwachten. In de tussentijd heeft de neuroloog gezegd dat zij zich niet zorgen maakt maar de angst van ALS laat mij helaas nog niet helemaal los. Gevalletje van vertrouwen in mijn lichaam kwijt te zijn geraakt.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-02-2024

11
29
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

Heel herkenbaar je verhaal! Ook 31 en zelfde klachten. Ook emg gehad, kwam niks uit. Ergste is dat het je dan alsnog niet gerust stelt..

Dokter en neuroloog geven echt aan dat ALS anders begint en een ander verloop heeft. Wat mij bang maakte is dat ik ook last van m'n tong kreeg ( alsof ik moeilijk kan articuleren). Zij gooien al deze klachten op stress en na het opzoeken en lezen kunnen al die klachten door stress komen. Ook al ervaar je geen stress op dit moment. Kan ook door jarenlang hard werken of bijv iets uit hetr verleden komen.

Ik begrijp je angst en voel precies hetzelfde maar probeer echt aan de goede dingen te denken en zoek hulp bij bijv een psycholoog. Ik ben nu bij iemand die doet hapno therapie. Eerste sessie gehad en verwacht niet dat het gelijk over is. Geduld...

Laat even weten hoe je emg is gegaan ?

Groetjes

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Idem klachten hier.. al enkele maanden aan de hand. Neuroloog vermoed autoimmuun reactie na covid/vaccin. Reeds 2x zeker besmet geweest.

Stefaan
03-05-2022
Reactie:
Ik heb precies zoals bovenstaande en maak mij erg veel zorgen. Ik denk ook aan ALS en kan het niet loslaten. Ik wil echt onderzocht worden. Vooral trilling in mijn linker dijbeen en vlak boven de knieën. Ene keer voelt het als een plopjes en de andere keer als een trillende telefoon op je been. Zijn maar secondes. Ik heb het alleen als ik ontspan.

Hoe is het nu bij jullie?

Ik heb een PTSS angst paniek en mijn benen voelen raar twee weken na corona besmetting. Ik hoop dat het door corona en stress komt. Ik hoop niet dat ik enge dingen mankeer.

Maurice
19-10-2022
Reactie:
Herkenbaar. Ik heb al lange tijd last van hartritmestoornissen. Hiervoor in 2018 bij de cardioloog geweest, testen gedaan, 24uur lang een holter gedragen. Conclusie, waarneembare stoornissen, maar niet erg genoeg om er wat aan te doen. In nov 2022 zat ik op de bank toen mijn hart op hol sloeg. Hartslag van 200, duizelig en gevoel van flauwvallen. Meegenomen door de ambulance waarna ze in het ziekenhuis het hart niet in ritme kregen met medicatie. Bloed was goed, longen goed en het hart geen afwijkingen. Diagnose, idiopatisch boezemfibrileren. Dus zonder duidelijke oorzaak. Een schok (cardioversie) heeft mijn hart in ritme gebracht. Daarna kreeg ik het steeds vaker in bed met paniekaanvallen tot gevolg. Behoorlijk veel stress en angst gehad. Daarna begonnen de gekke klachten. Tintelingen in de armen, zware benen en gevoel dat ik moest nadenken met lopen. Vervolgens kwamen de fasciculaties. Wat ga je doen, googlen. Idd ALS, MS en wat nog niet meer. Mijn zus heeft ook MS, dus de paniek sloeg toe. De huisarts en internist denken stress. Dus psychosomatische fysio gevolgd om te ontspannen. Dat helpt, maar de angst blijft. Begin april naar de neuroloog. Momenteel zijn de spiertrekkingen minder, maar ik heb ook last van veel spierpijn in de armen, slap gevoel in de armen en mijn rechterbeen. De ene dag is het erger dan de ander, maar het is nooit zoals het was voor mijn ziekenhuisopname. Dus ook wel bang dat iets anders het boezemfibrilleren heeft uitgelokt, ook al linken de cardiologen mijn andere klachten niet hieraan. Ik snap al jullie angsten wel…. Heb er nu al zeker 3 maand last van zonder echt merkbare fysieke verbetering.

Frank
21-03-2023
Reactie:
Wauw wat een herkenning, wat fijn om te lezen! Ik heb sinds de kerst ongeveer last van fasciculaties en inwendig trillen. En ook ik heb vlak voor het begon Covid gehad en ik liep net bij de praktijkondersteuner ivm overspanningsklachten. Ik heb me suf gegoogled, het domste wat ik ooit heb kunnen doen. Ik heb mezelf helemaal overtuigd van MS. De neuroloog heeft me lichamelijk onderzocht en zag geen noodzaak voor verdere tests, duidelijk geval van stress en evt iets post viraals, vertelde ze. Bij de psychosomatisch fysiotherapeut leren ze me nu omgaan met mijn klachten, dit is echt een aanrader!

Ook ik ben niet 100% gerustgesteld, vandaar dat ik toch heb gekozen voor een doorverwijzing naar een psycholoog om met mijn angstklachten om te gaan. Zoals mijn vriend het zei: hoe arrogant moet je zijn om te denken dat jij met je google studie het beter weet dan een neuroloog met 10 jaar geneeskunde? En daar heeft hij natuurlijk wel een punt…

Dankjewel voor je reactie hierop. Weten dat iemand hetzelfde heeft doorgemaakt en dat het toch echt van stress kan komen helpt me om het beter te accepteren allemaal!

M.
11-04-2023
Reactie:
Dit is waarschijnlijk al een wat oudere post, maar hopelijk help ik hier nog iemand mee: in de winter van 2020 (vóór corona) kreeg ik onverklaarbare beenklachten: warm gevoel, tintelingen, iedere nacht slaaparm. Dit zijn géén ALS klachten. Toen de dokter echter klinische testen had gedaan (waar niets uitkwam) die óók bij ALS passen kwam ik de term nietsvermoedend in mijn Google speurtochten tegen. En warempel: binnen 2 dagen erna werd ik me bewust van fasciculaties in mijn been. Wat toen volgde was een, helaas door mijzelf gecreeerde kan ik nu zeggen, psychische hel die op zn heftigst een half jaar heeft geduurd, en daarna in feite nog een jaar voordat, stapje voor stapje, het besef kwam dat ik niet doodging. Als vader van 3 jonge kinderen ging ik helemaal kapot. Deels heb ik daar de mensen om me heen, die wel beter wisten, in meegenomen. Ik wist álles wat er qua info en ervaringsverhalen in het NL en EN te vinden was op internet. De neuroloog verzekerde me dat ik geen ALS had, en als ik nu heel eerlijk ben geloofde ik wel dat hij het meende, maar wist zeker dat hij ernaast zat. Ik heb zo'n beetje álle klachten gehad qua fasciculaties (overal in mijn lijf) en ontdekte in die periode legio spierverschillen links en rechts (rechterpink bleek door te zakken, linkervoet kon niet zelfstandig op tenen omhoog liften, et cetera). Dit waren ECHTE klachten, alleen weet ik nu dat ze niets betekenen. Ik heb voor verschillende deelproblemen bij verschillende therapeuten gezeten, en allemaal deden ze hun best, maar achteraf gezien hadden ze me het best geholpen door te zeggen: ga fietsen, ga wandelen, ga fitnessen (daarin hielp de corona tijd overigens niet mee), ga je lichaam weer vertrouwen - in plaats van meerdere doelloze sessies aan te bieden.
Ik ben nu ruim 3 jaar verder. De fasciculaties in met name de kuiten en voetbogen zijn permanent, 24/7 - en ik lig er geen seconde wakker van. Lees: het hoeft niet over te gaan! Het hoort erbij. De kans op ALS onder de 40 is sowieso onnoemelijk klein. De kans op ALS nádat een neuroloog heeft gezegd dat je het niet hebt is vermoedelijk 1 op 1 miljoen. En ik weet uit ervaring, ondanks dit hele verhaal, dat ik de meesten van de lezers niet volledig gerust zal stellen. Toch hielp het mij als ik incidenteel zo'n verhaal las. De vervelende waarheid was en is namelijk: bijna al die mensen die hun BFS angsten delen op internet komen er nóóit meer terug zodra ze hun angsten onder controle hebben gekregen.
Hopelijk hebben jullie er wat aan, en maak je niet dezelfde fout als ik door 1,5 jaar van je leven te verspillen.

G.
18-04-2023
Reactie:
1 vraag, hoe komen jullie in slaap met fasciculaties? Hier is dat een drama.
Ik heb al jarenlang overmatige stress en allerlei nare klachten daardoor. Zo ook zenuwtrekjes onder mijn voeten. Trekt door naar de enkels, kuiten en knieën, met als gevolg futloze en krachteloze benen en minstens 5x per nacht wakker worden en moeilijk in slaap komen. Moet 2 maanden wachten tot ik bij de neuroloog terecht kan. In tegenstelling tot vele ben ik niet bang voor een ernstige ziekte. Wel voor hoe mijn leven eruit blijft zien als deze zenuwtrekjes blijvend zijn.

C.
02-06-2023
Reactie:
1 vraag, hoe komen jullie in slaap met fasciculaties? Hier is dat een drama.
Ik heb al jarenlang overmatige stress en allerlei nare klachten daardoor. Zo ook zenuwtrekjes onder mijn voeten. Trekt door naar de enkels, kuiten en knieën, met als gevolg futloze en krachteloze benen en minstens 5x per nacht wakker worden en moeilijk in slaap komen. Moet 2 maanden wachten tot ik bij de neuroloog terecht kan. In tegenstelling tot vele ben ik niet bang voor een ernstige ziekte. Wel voor hoe mijn leven eruit blijft zien als deze zenuwtrekjes blijvend zijn.

C.
02-06-2023
Reactie:
Klinkt heel herkenbaar allemaal. Ik ben 32 een dochter van één. Onlangs de diagnose CVID gekregen. Een zeldzame afweerstoornis. Paar zeer spannende maanden ervaren toen ook nog gedacht werd aan lymfeklierkanker of leukemie. Nu een maand na de diagnose ook nog spanning van het kopen van een huis. Een roerig jaar dus! Van een kind krijgen tot diagnose CVID tot huis kopen. Nu opeens last van fasciculaties en een soort constante zenuwen die door m’n benen en armen gieren. Tien jaar geleden mijn vader verloren aan ALS en nu dus meteen erg bang dat het niet met de spanning en stress maar daarmee te maken heeft. Maandag een gesprek met de huisarts. Hopelijk is het puur een effect van de spanning van de afgelopen maanden!

Nick
08-06-2023
Reactie:
Hey, sinds enkele weken ook last van zenuwtrekjes in mijn hele lichaam (rug, buik,schouders,mond,ooglid,kuiten,bovenbenen). Ook beef ik als ik voorover gebogen zit. Ook schokken mijn benen af en toe. Mijn vingers gaan ook een beetje op en neer.
Is dit voor iemand herkenbaar?

Peters
29-06-2023
Reactie:
Hoi Nick, heeft de huisarts je gerust kunnen stellen? Ik heb hetzelfde als jij. Ben ook bij de huisarts geweest en zij komt toch bij mij uit op spanning / stress. Vind t soms lastig te geloven maar lezen op dit forum dat meer mensen er last van hebben helpt wel.

Grt Ilse

Anoniem
30-06-2023
Reactie:
Hoi Nick, heeft de huisarts je gerust kunnen stellen? Ik heb hetzelfde als jij. Ben ook bij de huisarts geweest en zij komt toch bij mij uit op spanning / stress. Vind t soms lastig te geloven maar lezen op dit forum dat meer mensen er last van hebben helpt wel.

Grt Ilse

Anoniem
30-06-2023
Reactie:
Het is echt raar of een slappe arm nu die ik sinds 2 weken heb, ondertussen naar de huisarts geweest ik blijf nog afvallen alleen was de ijzer nog wat laag de vitamines zijn wat omhoog gegaan hopelijk is dit wat angst allemaal doet

Tommy
07-07-2023
Reactie:
Hi allemaal,

Ik herken jullie verhaal. Eind januari 2023 begonnen bij mij de spiertrekkingen. Het ergste wat ik kon doen was googlen. Hier zie je gelijk wat over ALS. Sinds dien 3 x naar de huisarts geweest en die denkt stress/spanning. Ik heb periodes dat het wegzakt/ nouwelijks aanwezig is en daarna weer best heftig terug komt. Nu heb ik begrepen dat bij ALS fasculaties continue aanwezig zijn. Sinds 4 dagen heb ik ze continue in mijn kuitspier de trillingen bij rust. Ben helemaal overstuurd weer. Eind september pas afspraak bij de neuroloog.

Herkent iemand dit ook?

Isa
28-07-2023
Reactie:
Ik herken zoveel van hier en de angst. Werd wakker met zware benen, alsof ze verzuurde. 3 Dagen mee gelopen en ontzettend moe. Heb eens covid gehad en toen had ik dit gevoel ook in mijn kuiten. Zwaar/minder kracht gevoel benen en armen en google, mijn leven stond ineens op z'n kop. Bloed huisarts perfect, doorgestuurd neuroloog. 4 Weken wachten, maar mijn angst werd zo erg dat ik zelf ineens spiertrekkingen kreeg in mijn benen voornamelijk. Heb denk ik 2 keer een paniek aanval gehad vanuit slaap. Verdoofde armen gevoel. Mijn spieren staan volgens mij allemaal gespannen van de stress wat weer een zwaar gevoel geeft. Zo werd ik ook een keer wakker met een stijve nek kaken en alsof mijn tong stijf was. Mijn lichaam verkrampt. Word er gek van. Neuroloog geeft aan dat alles goed is na wat testjes en bloed geprikt te hebben. Komt nog een EMG onderzoek, maar dan zijn we weer een maand verder. Spiertrillingen zijn zo goed als weg.

R
29-07-2023
Reactie:
Amai zo herkenbaar ! Ik loop hier al mee sinds maart!Corona besmetting gehad (al 3 keer) en het sloeg op m’n benen. Heel veel pijn in de achterkant van m’n bovenbenen zo is dat beginnen en wist ik dat het COVID was. Die benen blijven nu wel gevoelig dus is het volgens mij iets anders. Al vaak naar de huisarts geweest (echo benen ok, sportarts keek ook eens en deed neuro testjes van de reflexen, ok)
Heel heftige 4 jaren achter de rug (iVf/ICSI, geboorte sterrenkindje op 6 maand, 1,5 jaar geleden geboorte van onze tweeling met hoge risicozwangerschap (opname vanaf vrij vroeg in de zwangerschap omwille van complicaties waarbij de hartjes elk moment kunnen stilvallen) dus 3x per dag aan de monitor om te checken of de hartjes nog goed kloppen (weken aan een stuk).
In het zieken en tijdens trajecten telkens goed opgevold.. tijdens die lange opname ook af en toe hypochondrie aanval gehad en een checkl-up van mijn keel gevraagd onder andere. Bleek de ziekenhuislucht te zijn die me parten speelde.
Lang verhaal kort: sinds maart spiertrillingen over m’n hele lijf, dagelijks wel overal eens maar vooral in m’n kuiten. Heel stijf gevoel in m’n kuiten alsof ik elke dag een marathon doe. Nu met een tweeling van anderhalf is het pittig. Maar zoveel mensen doen het en ik heb ook last op een dag dat ze naar de crèche zijn. Dus ik kan moeilijk geloven dat het zoals de dokter zegt mijn lichaam is die reageert op vermoeidheid en nog steeds onderbroken nachten.
Ik zou elke dag wel een afspraak bij de neuroloog willen maken, maar mijn man houdt het tegen. Om niet meer mee te gaan in m’n angst. Huidige angst = ALS! Kwam nu veel in de media en stijfheid in de kuiten is zo’n symptoom dacht ik.

Tweelingmoeder
11-08-2023
Reactie:
Lieve allemaal,

Ik hoop jullie met mijn bericht enigszins te kunnen geruststellen. Ook ik heb in deze vreselijke angst gezeten toen ik begin 2021 spiertrekkingen kreeg. Ik dacht dat mijn lichaam wat op de kop stond na een zeer stressvolle periode maar mijn huisarts vroeg mij wel langs te komen. Bij mijn praktijk is dit gebeuren niet zo bekend. Ik werd op mijn verzoek doorgestuurd naar een neuroloog. Basis onderzoek gehad, alles oké. Ik mocht geen EMG want dat zou puur voor geruststelling zijn en onder 40 jaar doen ze dit gewoonweg niet (terwijl ik nu lees dat veel van jullie dit wel krijgen).

Ik heb zo lang in angst gezeten. Overal spiertrekkingen, ook in mijn tong. Soms op 1 plek een week achter elkaar (hotspot). Ik kon amper slikken en praten van de spanning.

2 jaar later heb ik ze nog steeds, lang niet zo heftig meer. Ik denk dat ze komen door mijn angststoornis. Lange tijd spanning / stress zorgt voor een overprikkeld zenuwstelsel.

Ik heb nog steeds angsten want mijn angststoornis is niet over. Weet aub dat spiertrekkingen zeer veel voorkomen en laat je leven er niet teveel door beïnvloeden want angst is vreselijk.

C.
16-08-2023
Reactie:
Ik herken deze verhalen helemaal en de angst voor ALS. Ik heb sinds maand of 2 last van spiertrekkingen in mijn benen ben gaan googlen en ALS is eerste wat je ziet. Ben er heel veel mee bezig en heb echt angst. Moet nu over 4 weken naar de neuroloog en hoop dat die mij gerust kan stellen want dit is niet fijn leven continu die angst 😟

E
08-09-2023
Reactie:
Hi allemaal,

Wat een herkenning allemaal. Toch fijn om een stuk herkenning te lezen.
Mijn fasculaties begonnen 2,5 jaar geleden met af en toe een trilling in mijn rechterkuit. Nu zijn ze 24/7 aanwezig als een golf beweging zowel in mijn rechter- als linkerkuit. Laatste weken nog erger en ik ga stuk van de angst. Ik heb al een EMG onderzoek gehad vorige jaar maar heb nu in februari weer een afspraak met mijn neuroloog. Het wordt steeds erger. Ik denk steeds ‘wat als het EMG te vroeg was om een ernstige ziekte te ontdekken’. Zelf al helemaal overtuigd van ernstige aandoening en dat maken de fasculaties erger. De bekende vicieuze cirkel. Vorige jaar mijn man overleden dus veel stress en stress gehad. Ik ben net 40 dus ik hoop dat alle klachten komen van de stress. Fasculaties, moeilijk articuleren, trillen en snel verzuring. Kortom, ik word gek en maak mezelf gek. Het helpt wel als ik een Oxazepam slik (en een glas wijn 🤪)

Marie
12-12-2023
Reactie:
Hallo,
Ik ben vrij jong 19 jaar maar heb helaas een hoop ellende meegemaakt, en afgelopen jaar kwam bij mij de bekende druppel die zich uitten tot lichamelijke klachten en voor namelijk de spier trilling over mijn gehele lichaam. Zelf heb een zeldzame hersenaandoening en heb ik daar voor een drain gekregen maar dat is allemaal niet gemakkelijk gegaan naar de heftige periode heb ik extreem veel last gekregen van spiertrilling, hier voor heb ik een emg onderzoek gehad en daar kwam niks uit. Door deze gekke period heb ik veel last van hyperventilatie,
Angsten, stress en ben het vertrouwen kwijt in mijn eigen lichaam dit is zeer waarschijnlijk de oorzaak van mijn spiertrilling want er zit dus letterlijk te veel spanning in mijn lichaam en het zenuwstelsel is overprikkeld. Ik hoop dat dit mensen gerust kan stellen dat te veel stress, angst en hyperventilatie die oorzaak kan zijn van je spiertrilling want je spieren krijgen te weinig c02 wat zich weer kan leiden tot spiertrillingen. Ik hoop dat ik over een tijdje hier kan terug komen om te mededelen dat de trillen minder of zelf verdwenen zijn. En een tip: stop met Googlen het maakt je knetter gek, luister naar je arts/neuroloog want geloof me die heeft er veel meer verstand van.
Groeten Bo

Bo
27-12-2023
Reactie:
Hi Bo,

Wat fijn om hier een recent bericht te lezen van jou. Wat een ellende heb jij al meegemaakt en dan zeker nog zo jong.
Heb je tips hoe je van een overbelast zenuwstelstel een rustiger zenuwstelsel kan maken? Ik probeer met ademhalingsoefeningen maar dat werkt maar kort. Heb je ook overlast van fasculaties? Afgelopen dagen heb ik ze in mijn hals en borstbeen. Ik word er gek van en zo onzeker! Dan denk ik weer ‘ach het zo vast geen ALS zijn, hoe groot is die kans’ tot dat ik weer denk ‘waarom zou het mij niet treffen…’ Kortom, ik maak mezelf gek met alle gevolgen van dien. Niet slapen, hele dag Oxazepam en teveel drinken. Ik hoop dat de neuroloog in februari mij gerust kan stellen.

Ja wat symptomen had jij nog meer door je hyperventilatie en stress?

Liefs Marie

Marie
28-12-2023
Reactie:
Hoi allemaal,

Super herkenbaar wat ik hierboven lees! Ik heb sinds een paar maanden lichte schokjes in m’n lichaam, geen trillingen of iets, maar dat het echt ineens wen beetje beweegt. Na te gaan Googlen, kwam ik uit op ALS en ineens last van fasciculaties in voornamelijk mijn kuiten, maar met momenten ook in andere delen van m’n lichaam. Nu ben ik doodsbang dat ik ALS heb en in m’n hoofd m’n begrafenis al geregeld. Wat een onzekerheid kun je voelen zeg! Ik ben gelukkig doorgestuurd naar de neuroloog en in afwachting van een afspraak voor een emg.

Anoniem
28-12-2023
Reactie:
Beste anoniem,

Heel herkenbaar. Ik heb ook alles in mijn hoofd geregeld. De hele dag doodsbang en dat maakt het juist nog erger. Fijn dat je een verwijzing hebt naar de neuroloog. Hopelijk kan hij/zij jou geruststellen. Heb je nog andere klachten dan fasculaties?

Groetjes Marie

Marie
29-12-2023
Reactie:
Hoi Marie,

Nee, gelukkig geen andere klachten. Wel merk ik dat ik er dagelijks veel mee bezig ben door bijv. extra letten op spierkracht en of dat allemaal goed gaat. Tot op heden wel en lijkt het erop dat dat wel goed zit. Desondanks maak ik mezelf in m’n hoofd gewoon helemaal gek door die fasciculaties.

Hoe gaat het met jou?

Groetjes

Anoniem
30-12-2023
Reactie:
Hi anoniem,

Fijn dat je verder geen andere klachten hebt. Spierkracht in de gaten houden is een goeie. Wanneer mag je naar de neuroloog? Ik begin februari.
Ik heb echt overal fasculaties en ook in mijn romp. Dat voelt zo raar. Door de stress ws ook nog andere klachten zoals moeilijk articuleren en tintelingen. Ik word er gek van maar vooral onzeker en bang.

Groetjes Marie

Marie
30-12-2023
Reactie:
Bij mij is de stress helaas ook nog niet weg, wel wat beter dan het was en heb ook het idee dat ik minder spiertrekkingen heb als ik ontspannen ben. Alleen omdat ik me zo bewust ben van mijn hele lijf, merk ik nu dus ook alles en dat maakt je dan ook weer nerveus. Bijv ook dat ik meer zweet dan normaal, zeker ook snachts. Lees dat dit ook heel goed met stress te maken kan hebben, maar ook andere oorzaken zou kunnen hebben wat de onzekerheid weer aanwakkert. Eigenlijk zou ik moeten vertrouwen op de neuroloog die heeft gezegd dat er geen neurologische afwijkingen zijn, maar blijkt toch lastig.

Nick
31-12-2023
Reactie:
Hi Nick,

Ja de stress en onzekerheid is gekmakend. Heb je nog andere onderzoeken gehad dan alleen door de neuroloog zelf?

Ik heb ook een hernia verleden dus ik hoop dat dat ook een hoop kan verklaren. Laatste dagen voelt mijn hele rechterbeen raar. Tintelen en dof gevoel. Dat kan ze hernia zijn maar ook weer wat anders…

Groetjes Marie

Marie
31-12-2023
Reactie:
Voor iedereen :

Zijn jullie vit B12 waarden al eens onderzocht?

Bij mij fasciculaties door vit B12 tekort, ik krijg nu injecties.
Afwachten of mijn lichaam spontaan zelf weer de vitamine aanmaakt...
Mijn vader is overleden door ALS dus bij mij was er méér dan angst 🥺.

Misschien is er hier iemand mee geholpen.

Fontaine Kelly
30-01-2024
Reactie:
Hi Fontaine,

Wat ontzettend triest dat jouw vader is overleden aan ALS. Wat een angst en verdriet. Sterkte.

Ik ben niet gecontroleerd op b12. Ik zal het eens vragen aan de huisarts. Bij mij zijn de fasculaties toegenomen na 1,5 jaar (man onverwachts overleden destijds). Vrijdag neuroloog gezien en medicatie gekregen ook krijg ik voor mijn gemoedsrust nog een EMG in maart. Daarna hoop ik het los te kunnen laten en dat het ‘gewoon’ fasculaties zijn.

Heb jij verder nog andere klachten?

Groetjes Marie

Marie
05-02-2024

Jouw reactie:



Chronische hypereventilatie (Verhaal 388)

Dag allemaal,

ik heb sinds een 8tal jaren chronische hyperventilatie.

Bij de minste emotie die ik voel, steekt die hoge ademhaling alweer op. Door die hyperventilatie heb ik ook allerlei angsten ontwikkeld die me erg onzeker maken.
Ik heb al jaren het gevoel me amper volledig te kunnen ontspannen. Gelukkig ben ik erg sportief en kon ik in het verleden via mijn hardlopen deels mijn gespannen gevoel wat wegwerken. Ik kamp de laatste jaren regelmatig met blessures in de vorm van ontstekingen. Mijn lichaam heeft deze steeds goed kunnen opvangen. Tot enkele maanden geleden...

Door omstandigheden ben ik de laatste maanden in een stressvolle (ben wel stressgevoelig) situatie terechtgekomen en geeft mijn lichaam duidelijke signalen.
- hoofdpijn
- wazig gevoel
- spanning nek, schouders, rug
- pijnlijke onderrug
- weinig concentratie
- slapende ledematen
- moeilijk uit mijn woorden geraken
- blessures aan beide knieën

Jammer genoeg kan ik nu al maanden niet meer sporten en me dus ook niet afreageren terwijl dit me altijd heeft staande gehouden.

Ik heb de laatste tijd erg veel last van schokjes in mijn lichaam en een voos gevoel in mijn rechterbeen. Onlangs via mijn HA bij een fysiologische arts geweest en alles blijkt in orde te zijn. Ze merkte wel op hoe gespannen al mijn spieren zijn. Ik moet dringend rust vinden en minder 'in mijn hoofd' zitten. Ze heeft me wat opgelapt door in mijn onderrug en mijn dijen spierontspanners in te spuiten.

Sinds een kleine week heb ik ook last van spiertrillingen. Vooral in mijn kuiten en dijbenen. Deze voel ik vooral als ik in rust in de zetel lig en ook wanneer ik in bed lig. Mijn slaapkwaliteit gaat bijgevolg ook achteruit.
Pffff... waar is die zorgeloze ik toch naartoe...

Ik doe aan mediteren en ga dagelijks wandelen. Ik probeer zoveel mogelijk positief te denken en ga ervan uit dat ik niets ernstigs mankeer.
Het doet deugd te lezen dat mensen in dit forum hetzelfde ervaren.

Ik hoop ergens onderweg asap mezelf terug te vinden.





GP
02-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Korte steken hart en rug (Verhaal 387)

Hallo,
Wie herkent dit en kan mij wellicht gerust stellen?
Ik heb al een tijdje last van hartoverslagen en soms voel ik ineens heel kortstondig (1-2 seconden) een steek vanuit mij hart die doortrekt naar mijn rug. Daarna is het weer weg, maar ik schrik daar steeds van.
Volgens de cardioloog is er met mijn hart niks mis, maar ik raak hier toch steeds een beetje van in paniek.
Hopelijk herkent iemand dit. Kan het een stress-dingetje zijn?
Bedankt alvast!

Sandra
01-02-2024
laatste reactie: 01-02-2024

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kan het door (chronische) hyperventilatie zijn? Gelezen dat dit daarbij veelvoorkomende klachten zijn. Heb zelf ook CHV maar niet deze steken, wel tig andere symptomen. Heb je veel stress/angsten gehad afgelopen periode?

N
01-02-2024
Reactie:
Hoi N,
Ja, ik ben wel bekend met chronische hyperventilatie en de afgelopen periode is op allerlei fronten erg stressvol geweest. Dat komt juist weer een beetje tot rust en dan word ik overvallen door dit soort klachten.
gr. Sandra

Sandra
01-02-2024
Reactie:
Ook hier vaak steken in hartstreek, afwisselend met steken net onder schouderblad. Diverse cardiologen en een longarts bezocht (MRI-scan, echo's, ECG,s, bloedonderzoeken). Alles dik in orde... Conclusie: chronische hyperventilatie die ontzettende vervelende lichamelijke signalen met zich mee brengt

Mathias
01-02-2024

Jouw reactie:



Iemand raad? (Verhaal 335)

Ik ben 65 en stop pijn werken. Mijn echtgenoot is 14 jaar plots overleden. Net voor corona is mijn jongste zoon in een eigen stek gaan wonen. Ook ben ik als enige dochter mantelzorger voor hoogbejaarde moeder.

En sedert dan zijn alle klachten ontstaan, veelal wisselend maar soms ook langer aanhoudend.
Ik ben reeds meer dan een jaar met relatief succes in behandeling bij een psychiater(spreekt van een pieker-angststoornis/hypochondrie (combinatie gesprektherapie/ sedert januari medicatie) .
Sedert de opstart van de medicatie heb ik nu regelmatig diarree maar toch maak ik me zorgen. Ik Google er terug maar op los en met toenemende (ernstige) ziektevrees. Ik ga regelmatig op controle bij de huisarts en men vindt momenteel niets afwijkend. Ik weet niet wat ik nog moet doen. Soms vraag ik me af of me niet volledig moet laten onderzoeken? Cardioloog, echo hals, gynaecoloog, bevolkingsonderzoeken (darmonderzoek/mammografie) waren geruststellend. Maar toch blijven de klachten. Het is inderdaad een hel en belemmert mijn functioneren in de vrije tijd en sociale contacten (ben alleenstaand) . Het werk was tot het laatste heel intens maar had daar nauwelijks klachten.... ? Iemand raad? Is het herkenbaar?
Een reactie zou fijn zijn.

anoniem
31-07-2023
laatste reactie: 31-01-2024

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
zeker herkenbaar.. maar het klinkt alsof je vrije tijd je ruimte geeft om veel te piekeren? Bij mij helpt het om te mediteren of te blijven zeggen tegen mezelf dat ik niet ziek ben, tot dat ik het geloof :(

anoniem
31-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Lichamelijke klachten bij angst (Verhaal 386)

Here goes nothing… Als 9-jarig kind werd bij mij een coarctatio van mijn aorta ontdekt. Na een open-hartoperatie en enkele katheresaties later, leef ik nu een “normaal” leven.

Toch kamp ik sinds een half jaar met paniekaanvallen (plots zweten, benauwdheid, brok in keel, duizelig, zeurend gevoel op de borst). Deze lichamelijke klachten zijn sinds een half jaar ook continu aanwezig. Tijdens een paniekaanval ga ik steeds uit van het ergste en link ik deze gewaarwordingen steeds aan mijn gecorrigeerd vaatprobleem. Ik denk dan steeds aan een plotse dood, hartinfarct, aortadissectie, hersenbloeding,… Noem maar op.

In het afgelopen half jaar onderging ik een MRI-scan van de longen en hoofdslagaders/hart , werd ik door 4 verschillende cardiologen (UZ Leuven, spoeddienst ziekenhuis Hasselt, spoeddienst ziekenhuis Genk) onderzocht, bezocht ik mijn huisarts 100 keer. Niets onrustwekkend werd er gevonden.

Ik ben al enkele weken in behandeling bij een psychiater, een ademtherapeut, maar toch blijf ik met mijn ongegronde lichamelijke klachten rond lopen.

Zijn hier mensen die kampen met dezelfde mentale problemen? Ik zou graag willen weten hoe jullie, met de vele lichamelijke klachten die van spanning komen, omgaan?

Mathias
30-01-2024
laatste reactie: 30-01-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken zeker het ontwikkelen van klachten agv stress en angsten. Jouw klachten lijken net als die van mij toch wel sterk hyperventilatie gerelateerd, maar dat lijk je zelf ook te weten gezien feit dat je ademcoach hebt ingeschakeld?

Nick
30-01-2024
Reactie:
Hij/zij geeft aan dat het waarschijnlijk een paniekaanval is en hyperventilatie is niet hetzelfde…. een Angst, paniek aanval is veel heviger en intenser en daar kun je uren tot dagen in blijven hangen, En ja anders was hij toch niet op deze forum? Hv is ademhalings ontregeling en dat komt dus door P,A aanvallen en door de ontregeling krijg je last van veel lichamelijke klachten maar dat staat los van mentale klachten, dat zijn de triggers die het veroorzaken en waardoor je klem komt te zitten

Ademhalingsoefeningen gaan niet binnen een paar weken goed, zolang je met je gedachte en angsten blijft zitten heeft ademhalingsoefeningen doen helemaal geen zin. Dat is meer om je te leren voorkomen om een aanval tegen te houden. Goed ademhalen is goed maar nutteloos als je door het gepieker onbewust ‘weer verkeerd’ gaat ademhalen.

Heel goed van je dat je hebt gekozen voor een psychiater. Ik hoop voor je dat je het vlug kunt accepteren voor wat het is en waar je tegenaanloopt enz

Hoe ik er mee omga is, nogal lastig.. Ik krijg vaak tijdens rust pas klachten en dan let ik teveel op de mijn lichaam en heb bijna altijd last van gespannen spieren, andreline gevoel in mijn lichaam. Vervolgends kortademig pijn op de borst, hart overslagen en vooral spierpijn en hoofdpijn en van alles eigenlijk wel zo’n beetje gehad. Zelfs zo gespannen geweest dat ik migraine heb gehad voor het eerst vorige vrijdag en zelfs hevige koliek pijn tussen de schouderbladen gehad . Heb een onderzoek laten doen van me bovenbuik vorig mei en alles zo’n beetje laten na kijken maar niks gevonden en weten niet waardoor of waar het vandaan komt dan vermoedelijk veel stress. Het is voor mij heel moeielijk te accepteren en te geloven maar stress kan alles met je lichaam doen kennelijk. Wat mij wel wat helpt is afleiding zoeken en de gedachte om proberen te draaien naar iets positiefs, in ieder geval vanuit gaan dat het niet erg is wat er gevoeld word.

Anoniem
30-01-2024

Jouw reactie:



Spiertrekkingen in mijn hele lichaam (Verhaal 177)

Goedenavond,

Ik heb al jaren last van de angststoornis hypochondrie. Soms gaat het door therapie even goed maar daarna slaat het weer keihard toe.

Ik zit nu in een heel diep dal doordat ik sinds 5 dagen spiertrekkingen voel in mijn hele lichaam. Dus mn spieren trekken samen en dat zie je bewegen, ik voel het in mijn benen, armen, billen, buik overal eigenlijk. Ik heb een lange periode veel stress gehad en de trigger voor de hevigheid van de ziekte angst op dit moment is een familie lid die ernstig ziek is geworden.

Vorige week naar de huisarts geweest, geeft aan dat het fasculisaties zijn en door stress en spanning kan komen. Ik ben niet gerustgesteld. Ik ben vandaag na een paar hevige paniekaanvallen naar de spoedeisende hulp gegaan.

De eerste hulp Arts heeft me lichamelijk gecheckt, ze heeeft overlegd met een neuroloog en twee andere artsen. Zij zagen helemaal geen noodzaak voor een diepgaander onderzoek wat ik wel graag wilde als geruststelling.

Heeft iemand ervaring met spiertrekkingen in het hele lichaam, want ik ga weer niet slapen vannacht

Sha
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 30-01-2024

11
19
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jazeker... dat heb ik ook. Als je online gaat zoeken kom je bij hele gewone dingen uit maar ook bij narigheid. Dus onderzoeken gehad in twee ziekenhuizen. Geen bijzonderheden.
Weet je wat zo gek is, toen ik met mijn vrouw in de wachtkamer zat voor het onderzoek zag ik dat je op haar voeten ook ziet dat er spiertrekkingen zijn. Dus ik vraag "is dit je nou nooit opgevallen?" waarop zij zegt "nee, eigenlijk niet".
Spiertrekkingen is een normaal verschijnsel. Stress en angst (als hypochondrie) wakkeren het aan. En wij, wij gaan er op zitten letten en er van alles over opzoeken.
Ik weet dus precies waar je doorheen gaat.

Dennis
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel veel hypochonders (waaronder ikzelf) lijden aan het benigne fascucilatiesyndroom. Heb dezelfde angsten meegemaakt (ALS, MS) maar uiteindelijk bleek het de stress te zijn. Als je er de focus op legt, verergert het. Wanneer je het echt kan accepteren, vermindert het.

Steve
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mee eens met wat je zegt Steve: als je de focus er op legt wordt het erger. Het komt volgens mij (uit eigen ervaring) allemaal voort uit angst (voor wat dan ook), dat geeft stress (is eigenlijk hetzelfde). Het lichaam wil daaruit, wil van die angst/stress af, en wil dan vechten of vluchten of bevriezen. Op een normale gezonde manier gaat dit prima, maar als die angst extreem is of er heel lang is, en dus onmogelijk om bij weg te raken (letterlijk maar ook in je lijf en hoofd), dan raakt het lichaam in de war; die weet niet meer wat ie moet doen om weer rustig te worden. Alsof het lichaam nog in de angst-vechtmodus zit terwijl de vijand allang weg is. Dus het is inderdaad accepteren, inzien dat je vijand weg is en dat je niet meer bang hoeft zijn. Oftewel: vergeet het verleden. Maar goed, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Bob
30-05-2022
Reactie:
Hallo ik heb hier ook last van pas na mijn nw heupoperatie daarvoor veel stress gehad. De ene keer is het erger dan de andere keer. Ik word er ook wel bang van .

Engeliena
23-11-2022
Reactie:
Ik begrijp je helemaal! Zo zou het bij mij ook gegaan zijn in jouw geval.

Anoniem
15-06-2023
Reactie:
Hier ook spiertrekkingen, heel klein en snel. Voor namelijk in benen maar overal.
Onlangs reisvaccinaties moeten halen en die lijken het getriggerd te hebben.
Voel me vooral angstig.
Heb bloedonderzoek gehad en neurologische check bij huisarts. Was allemaal goed.
Wanneer ik mezelf kan afleiden gaat het prima. Zodra ik tot rust kom komen ze; hele korte snelle spiertrekkingen. Daar kan ik dan onrustig van worden.
Het helpt gek genoeg om jullie verhalen te lezen. Dat ontspant soort van.

Chantal
01-07-2023
Reactie:
Zo herkenbaar dit. Al 3 keer bij dr huisarts geweest in 1 maand tijd voor spiertrekkingen. Vooral in kuiten maar komrn ook elders voor. Ook ik ben een enorme hypochonder en heb zitten googlen. Wat ik NOOIT had moeten doen.

Jeremy
25-07-2023
Reactie:
Om hier vanaf te komen cursus TRE volgen. Echt een aanrader. Zoek het maar eens op.

Boo
05-08-2023
Reactie:
Ik heb daar ook last van bij mij komt hetdoor stres gebruik als medicijn diazapan help wel

Ina
11-11-2023
Reactie:
Hoi allemaal, ik herken dit ook. Maar om het te accepteren, is heel lastig. Ik zit in een vicieuze cirkel, en kom daar maar eens uit?!

Tot nu toe heb ik vanalles geprobeerd, maar NEI therapie heeft me tot nu toe het verste gebracht. In ieder geval wat meer rust.

Maar nu voel ik een soort van spierzwakte en verzuring in armen en benen. Zij geeft aan gaat dit erg allemaal bij kan horen: ivm een nieuwe balans vinden. Maar hierdoor wel weer een nieuwe angst erbij.

Ik hoop dat iemand een keer kan zeggen dat het goed komt..

Tamara
20-11-2023
Reactie:
ja ik oooll

kuipet
26-11-2023
Reactie:
Veel herkenbaarheid ook hier, eigenlijk sluiten alle verhalen naadloos aan op het mijne. Dat zou gerust moeten stellen maar doet het toch maar beperkt (dat is toch die vicieuze cirkel waar je moeilijk uit komt). Ik heb ook een half jaar flinke stress achter de rug en net toen de oorzaken daarvan achter me lagen kwamen eerst tintelingen in mijn benen (vooral in mijn rechtervoet) en ca 2 weken later die spiertrekkingen in met name mijn benen maar soms ook in billen, armen en kaak. Ik ben dus ook gaan googlen (idd dom dom dom) maar heb wel geleerd dat die spiertrekkingen bij ALS en MS eigenlijk nooit het eerste symptoom zijn en dat bovendien veel van mijn klachten 1 op 1 overeenkomen met een burnout (waar ik gevoelsmatig ook tegenaan of in zit). Met 3 jonge kinderen, drukke baan EN dat half jaar aan stress lijkt de emmer te vol nu. De gedachte aan een ernstigere ziekte maakt dat allemaal niet beter al kan ik het soms relativeren / mezelf rustiger maken, maar zeker niet altijd. Mijn bloed is geprikt en uitslagen zijn prima (alleen vit B1 en B6 zijn nog niet bekend. Ben ook maar begonnen met magnesium bij te slikken (just in case) en hoop toch op doorverwijzing naar neuroloog als dit zo door blijft gaan, al is het alleen maar om eea definitief uit te kunnen sluiten.

Het is jammer dat velen uiteindelijk niet meer reageren op hun eerdere posts zodat mensen die er midden in zitten (zoals ik nu) beter weten hoe eea uiteindelijk is verlopen. Gezien ontbreken van updates ga ik er maar vanuit dat het met de meesten/iedereen uiteindelijk beter is gegaan.

Hoor graag als er ervaringsdeskundigen zich herkennen in dit beeld!

Nick
03-12-2023
Reactie:
hi allemaal,

ik stuur deze update omdat ik het zelf heel prettig vond om ook van andere mensen op diverse forums te lezen hoe het hen uiteindelijk is vergaan. Hopelijk helpt mijn ervaring om jullie als lezer ook wat rust te geven aangezien ik weet wat het is om met deze angst te moeten leven (voor mij waren de afgelopen 4 weken heel stressvol/angstig namelijk).
Ik ben eerst nog teruggegaan naar de huisarts die wat basis zenuwtesten heeft gedaan. Die waren bijna allemaal goed, behalve dan dat ik een hoge rigiditeit / spierspanning in mijn benen had. Ook al waren 9 van de 10 uitslagen goed, toch bleef bij mij dan vooral die ene test die niet goed was hangen en maakte me daar weer meer zorgen om (zo werkt het bij hypochonders denk ik).

Ik werd doorverwezen naar een neuroloog maar de wachtttijd daarvoor bedroeg ca 3 maanden. Ik heb mijn huisarts toen aangegeven dat ik het mentaal niet op kon brengen om zo lang te moeten wachten, dat vooruitzicht was echt een hel.
De HA heeft voor me gebeld met neurologie van het ziekenhuis en (denk) vooral vanwege mijn mentale toestand dat ik al binnen 2 dagen langs mocht komen.
Deze neuroloog heb ik vanochtend bezocht, hij heeft mijn verhaal aangehoord en nog een keer diverse testen gedaan (deels zelfde als de HA en deels nieuwe; maar geen metingen of scans oid). Hij gaf aan me met zekerheid te kunnen zeggen dat ik geen ALS heb. Alle testen waren goed, ik heb geen verlies van spierkracht en de spiertrekkingen die ik nog altijd heb bevinden zich op diverse plekken (bij ALS begint het vaak op 1 plek, meestal een ledemaat). Bovendien zijn de spiertrekkingen dan vaak heftig en goed/constant waarneembaar, dat is bij mij niet het geval. Vreemd genoeg moet ik zijn geruststellende woorden nog laten landen lijkt het. Wie ben ik om zo'n ervaren specialist in twijfel te trekken en bovendien lijkt ALS dus een ander verloop te hebben, maar ik denk dat ik te lang in een angst-modus heb gezeten om direct te accepteren dat het een "benign" (zoals hij het noemde) aandoening is (denk dat hij daarmee doelt op BFS wat je ook veel tegen komt). Ik mag medio januari nog eens terugkomen om te zien hoe het dan gaat en tot die tijd vind ik hopelijk de mentale rust weer terug.

Nick
08-12-2023
Reactie:
Heel herkenbaar. Ik ben 37 en heb last van hypochondrie sinds mijn 18e ongeveer. De spiertrekkingen zijn erg vervelend. Op het ergst heb ik 8 maanden aan een stuk last gehad van een trillend ooglid dat om de paar minuten weer opkwam..ik zat toen in een stressvolle periode.maar door de angst die je zelf erbij kweekt worden de klachten erger of duren ze langer.daardoor heb ik moeite om te bepalen voor mezelf of klachten komen door mijn hypochondrie of dat het een opzichzelf staande klacht is die dus ernstig zou kunnen zijn.nieuwsberichten kunnen klachten verergeren of dichtstbijzijnde dingen in de familie..relativeren is het beste wat je kunt doen , en afleiding zoeken, doen wat je leuk vind, meditatie voor diegenen die dat rustgevend vinden..

Kylie
11-12-2023
Reactie:
Iemand ondertussen een update?

Vervelend allemaal!
08-01-2024
Reactie:
wat is je eigen verhaal dan "Vervelend allemaal"?

ik ben een maand verder en heb nog steeds wel spiertrekkingen over hele lijf (ene dag meer dan de andere dag dat wel) en tintelingen, vooral in rechtervoet, rondom stuitje en soms in gezicht. Daarnaast elke nacht een slapende arm. Heb de 22e een soort van laatste checkup bij de neuroloog.

Nick
08-01-2024
Reactie:
Vanaf juni zorgen om m'n spiertrekkingen...

Hier wat meer rust in m'n hoofd gekregen de laatste paar weken, waardoor de spiertrekkingen ook minder zijn. De focus ligt minder op mijzelf, maar....

De focus ligt nu op mn dochter die al 4 maanden slijm heeft en wat heb ik gedaan, Googlen! Wat komt eruit : taaislijmziekte. Ik word werkelijk moe van mezelf. Nu maak ik me weer mega zorgen om de mensen om mij heen. Pffffff...

Sita
18-01-2024
Reactie:
Nick, hoe was jouw laatste bezoek aan de neuroloog?

Piet
30-01-2024
Reactie:
Hi piet, neuroloog blijft erbij (ook na zien van de beeldopname met spiertrekkingen en algehele omschrijving van klachten) dat het een goedaardige vorm van spiertrekkingen is. Ben daardoor nu soort van ontslagen als patient. Heb zelf sterk de indruk dat chronische hyperventilatie als gevolg van lange periode stress en ontwikkeling angststoornis de grootste oorzaak is van al mijn klachten. Lijkt ook meest logisch.

Nick
30-01-2024

Jouw reactie:



Geboren met een hartafwijking (Verhaal 374)

Hoi iedereen, ik ben 22 jaar en ben geboren met een hartafwijking

De laatste tijd kamp ik met vreselijke angst voor ernstige ziektes (lees de ziekte met een K).
Ik voel me de laatste tijd, naast permanent gestresst, erg opgeblazen in de bovenbuik, rommelende darmen en soms verstoorde stoelgang. Ook heb ik last van boeren, winderigheid en reflux. Laatst ging ik hiervoor naar de dokter, maar die vertelde me dat alles normaal klonk en voelde, ook mijn bloedwaardes waren volledig inorde. Een week of 2 later zag ik op tv iemand die met buikpijn naar de dokter ging en geconstateerd werd met buikvlieskanker. Ik googlde snel en al snel leken een aantal symptomen overeen te komen. Ik brak in tranen uit en zag mijn leven zo voorbij flitsen. De volgende ochtend dacht ik dat ik van alles zag en voelde dus besloot ik naar spoed te gaan. Wederom bloed getrokken, en alweer was er niets te vinden. Alles zag er normaal uit, alles klonk normaal en ik moest me niet druk maken. Een paar dagen was ik gerustgesteld en had ik geen klachten meer, maar na een aantal dagen bekroop de stress me weer en kwamen de klachten terug (of andersom). Herkent iemand deze klachten als gevolg van stress/hypochondrie? Ik vrees altijd, wat als de dokters iets missen, ze hebben ten slotte geen scan gedaan...Weliswaar omdat ze daar geen enkele aanleiding toe vonden. Toch blijven de gedachtes door mijn hoofd spoken. Ook al is het compleet onrealistisch. Ik ben intussen opzoek naar psychologische begeleiding, want ik trek het niet meer. Hopelijk herkent iemand dit. Ik vind in elk geval al erg veel steun in verhalen van anderen te lezen.

Anoniem
22-12-2023
laatste reactie: 30-01-2024

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste

Ik herken mezelf in alles wat je hier beschreven hebt. Ik ben zelf ook geboren met een hartafwijking. Ik ben ondertussen 35 jaar en leef een normaal leven.

Ook ik kamp het voorbije half jaar met angst en paniekaanvallen. Ik liet me inmiddels door 5 verschillende cardiologen onderzoeken, liet elke maand mijn bloed onderzoeken, had een MRI-scan van de longen, de grote bloedvaten en het hart. Alles is perfect in orde en toch blijft mijn lichaam me signalen (benauwdheid, zweten, onrustig, zeurend gevoel borstkas en rug) geven dat er lichamelijk iets mis is.

In rationele momenten weet ik dat het een mentaal probleem is. In paniekmomenten ben ik er van overtuigd dat ik zal sterven.

Ik kan je maar één advies geven. Heb vertrouwen in je huisarts/cardioloog. Ga in behandeling bij een psycholoog/psychiater en ga langs bij een kinesist die gespecialiseerd is in chronische hyperventilatie.

Veel sterkte. Laat de angst je leven niet verpesten!

Mathias
30-01-2024

Jouw reactie:



Ik vertrouw nu de kno arts weer niet (Verhaal 334)

Heb al 3 maanden last van slikklachten, vast voedsel gaat goed, wat fijner voedsel blijft in mijn beleving iets hangen dus twee keer slikken.vijf maal wilde mijn huisarts mij niet doorsturen volgens hem was het stress en spanning. Door mijn psychiater wel doorgestuurd kno arts hij zag mij lijden en angstig zijn. Bij de kno arts geweest en buiten een wat geiriteerde keel geen rare dingen met de kijker via mijn neus in mijn kerl gezien. Opgelucht denk je maar dit was van korte duur, ik vertrouw nu de kno arts weer niet en accepteer niet dat mijn klachten niet gelijk over zijn. Zo erg die hypochondrie, voor iemand herkenbaar dat hij geen medicie gelooft.

Grtn marco

Marco
28-07-2023
laatste reactie: 30-01-2024

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit zeer goed! Ik heb dergelijke ervaring met nko en longarts.... Dan zoek ik een second opinion en dan vertellen zij ook dat er niks scheelt, maar dan wel nog een andere versie dan de eerste en begin ik te twijfelen aan hun verhaal. Mijn tante heeft 6 maanden pijn in de buik, en na talloze dokters en ziekenhuizen bezoeken is uiteindelijke baarmoederkanker vastgesteld. Dan stel je toch de vraag: Hoe kunnen ze zo iets missen???
De dokters behandelen je als een nummertje op een scherm en ze hebben een agenda elke dag met daarin bv 15minuten tijd voor elke patient, en ze proberen hier niet van af te wijken. Ik ben zeer ontgoocheld in de Belgische medische wereld... Ik voel me precies een hypochonder terwijl ik gewoon correcte diagnoses wil en geholpen wil worden voor mij klachten!

Steven
06-08-2023
Reactie:
Dit is zo herkenbaar. Vast voedsel gaat prima, maar fijner voedsel blijft hangen. Dit i.c.m. een brok in de keel. Ik denk ook meteen aan die ene erge ziekte. Ik moet dinsdag as. naar de KNO arts.

Ella
10-09-2023
Reactie:
Herkenbaar voor iemand met hypochondrie vetrouw op de artsen

Anoniem
09-10-2023
Reactie:
Hoi,
Ook hier dezelfde klachten. Ik loop al ruim
Een half jaar met keelklachten en diverse keren langs huisarts geweest. Ook een dik gevoel keel soms en idee van voedsel wat niet lekker zakt. Heb uiteindelijk verwijzing kno gekregen. Vandaag langs kno arts geweest en er was bij mij (naast geïrriteerde keel) niks ernstigs te zien in keel. Wel wordt ik nu getest op allergien dus er is bloed afgenomen. Als hier niks uitkomt wellicht toch maagzuur wat daar loopt te irriteren.
We wachten af.
Een mede hypochonder

Fleur
30-01-2024

Jouw reactie:



Kan dit allemaal ontstaan door puur en alleen stress en angst? (Verhaal 329)

Mijn verhaal nog niet lang geleden al eens gedeeld. (nr. 314) Ik ga het dus wat korter proberen te houden.
Ik ben op reis met mijn ouders en broertje en heb een aantal uur geleden de ergste paniekaanval gehad tot nu toe.. als ik hiervoor al 100% zeker was dat ik ging sterven, nu 200% dan. Trillende handen, zweet, tintelingen,.. zal iedereen wel bekend klinken, maar wat het meest stoorde is dat vervelende gevoel aan mn linkerarm en borst. Ik kan het niet uitleggen wat ik ervaar, maar het is een onaangenaam gevoel alsof er daar steeds “iets” zit.. wanneer het felste moment van de aanval wegtrekt is het gevoel in mijn arm en borst daarom ook niet meteen weg… herkenbaar Voor iemand? Ik ben iemand die vreselijk veel schrik heeft om te sterven en wel door een hartaanval. Ik zit deze vakantie al bijna dagelijks te vrezen dat ik niet terug nr huis ga gaan..

Mijn vraag echter is of er nog mensen zijn die verspreid over de dag veel verschillende klachten ervaren. Ik heb soms pijn en dan weer een steek of een trekkend gevoel aan de borst rond het hart en gelukkig zelden een hartklopping of overslag(als ik dit ook nog had moeten hebben bij de aanval van vandaag was ik erin gebleven van de schrik). Ik ervaar ook vaak steek/pijn/trekking tussen mijn schouderbladen en nu ook rare gevoelens in de linkerarm. Soms een pijntje, een ditje een datje

Geloven jullie dat dit allemaal kan ontstaan door puur en alleen stress en angst/ gespannen/ ..

Thibault
20-07-2023
laatste reactie: 27-01-2024

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar. Ik zei vandaag nog tegen een vriendin dat het wel lijkt of ik altijd ergens pijn heb en dat ik benieuwd ben hoe "normale" mensen zich zouden voelen.
Ik weet zeker dat hyperfocus op lichamelijke klachten de klachten ook werkelijk versterkt.
En dat stress en angst het nog erger maakt. Ik weet het zeker, omdat ik dit zelf ook ervaar. En na onderzoeken ik dan niets mankeer en de pijn dan vaak ook weer weggaat (na geruststelling), maar dat het vaak dan weet ergens anders ontstaat en dan ik dan alleen daar aandacht voor heb en die pijn weer heel erg is. Totdat ik weer geruststelling heb....dat is dus echt wat mijn brein veroorzaakt.

Anoniem
21-07-2023
Reactie:
Je klachten zijn voor mij ook heel herkenbaar hoor. Vervelende bij is dat ik wel een hartinfarct (je) heb gehad wat gelukkig door plaatsen van een stent is opgelost. Is nu met name de angst dat het nog eens gebeurt. Hierdoor heb ik enorme focus op mijn lichaam wat heel veel spierspanning geeft met name het verkrampen van spieren tussen mijn schouderbladen. Waardoor ik vermoedelijk anders ga ademen(lees hyperventileren) wat nog meer angst en pijn geeft en hop het circeltje is weer rond..

R.
27-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Mijn tong trilt - heb ik ALS? (Verhaal 10)

Het is verschikkelijk.. Bang voor elke ziekte die er maar is. Maar waar ik het meest bang voor ben is ALS en kanker.
Er is een periode dat ik nergens last van heb, dan voel ik me vrij, vrolijk en geniet ik, maar dan ineens speelt de ziektevrees weer op. En wanneer het weer opspeelt lijkt het wel 10 keer erger te worden dan de keren er voor.
Ik ben hiervoor al bij de psycholoog, ik denk nu dat ik er zo’n 5 keer ben geweest. Ik had dan ook erg het gevoel dat dit mij ging helpen en na het derde gesprek dat het mij goed afging. Maar niets is minder waar.. Ik ben weer bij het begin.
Sinds deze week weer ergst last van ziektevrees. Het begon bij een trilling van mijn tong, ik dacht ik ga even googlen, maar dit had ik dus absoluut niet moeten doen. Mijn wereld staat op zijn kop. Ik kan alleen nog maar denken aan de trilling in mijn tong waardoor ik nu denk dat ik ALS heb. Kom op he? Ik ben 26 jaar.. maar wanneer ik aan mijn leeftijd denk, helpt het niet. Ik denk alleen aan 1 ding en dat is die ziekte. Ik word gek. Niemand kan mij gerust stellen, mijn psycholoog niet, mijn arts niet, mijn ouders niet en zelfs mijn vriend niet. Ik krijg alle symptomen van de ziekte erbij. Waardoor ik gewoon niet meer kan functioneren. Ik ben in de ziekte wet gegaan. Want werken heb ik geen zin meer in.. Het enige wat nog telt is bevestiging zoeken voor mij. Zo erg is het al. De arts heeft mij ook verteld dat ik nu enorme stres ervaar. En stress kan veel lichamelijke klachten geven. Maar ik denk alleen nog maar aan ziektes..
Zijn er meerdere mensen die het erger ervaren dan de keren ervoor? Dat de ziektevrees steeds erger en erger word?


Kim
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 25-01-2024

22
19
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

He kim.

Ik snap helemaal wat jij mee maakt. Ik heb zelf ook al 4 maanden last van mijn armen en benen. En daar komt steeds meer bij. Onder rug soms borst tintelingen blauwe plekken enz. Maar ja let ook wel op alles! De internist heeft mij goed onderzocht en 5 busjes bloed afgenomen. Allemaal goed de neuroloog heeft gekeken allemaal goed. Nou gaat die voor mij een spier zenuw onderzoek doen maar dat vond hij niet eens nodig. Dus waarschijnlijk is het toch stress en geloof ik daar weinig van en denk ik alleen maar zitten we wel in de goeie richting te kijken. Gek word je er van.


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik heb dit ook.. het is nu 2019

Eng is het. Ik ben 28.

Muscle twitching over me hele lichaam.. vele denken aan bfs.. zie youtube.. we zijn niet de enige.

Als je vragen hebt voeg me toe op snapchat hussienfayez19

Ik merk dat hier weinig echte gesprekken worden gevoerd... wees bewust van je onbewuste brein... onbewust geef je brein opdrachten door die jij hebt waargenomen(gelezen) op dokter google.


Dexter
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi Kim,

Wat vervelend te lezen dat je hier last van hebt.
Jouw verhaal is zó herkenbaar. Hier ook de grootste vrees voor ALS en kanker. Het Googlen maakt het er uiteraard niet beter op, maar ik voel daar een soort drang toe waardoor ik het niet kan laten.
Ik kan voor mezelf nog niet iets vinden wat helpt, maar ik wilde je alleen laten weten dat je niet de enige bent.

Groetjes,
Mia


Mia
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik herken je problemen helemaal! Ook ik ben erg bang voor ALS vanwege trillingen in mijn benen. Ik kan dan niet meer functioneren.
Het liefst zou ik ook niet meer willen werken.
Hoe gaat het nu met je?


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi Kim,

Ik ken je verhaal uit duizenden! Ook ik heb enorme last gehad van trillingen (fasciculaties ook wel genoemd) in mijn hele lichaam, overal. Uiteraard hiervoor gegoogled en toen de angst voor ALS gekregen. Ik was zo bang dat ik hunkerde naar te tijd dat ik kanker vreesde (daar kan je tenminste nog wat aan doen in de meeste gevallen).

Ik heb een hele goede huisarts en daarnaast een vriendin die geneeskunde studeert. Hun heb ik dan ook overladen met deze fasciulaties en angst voor ALS. Deze trillingen zijn een zeer bekend verschijnsel van mensen met een angststoornis. Wanneer je angstig bent, span je onbewust continue je spieren aan. Ook staat je zenuwstelsel op scherp. Deze systemen raken op een gegeven moment door de angst en stress overprikkeld en daardoor krijg je de fasciculaties. Zie het als een ander soort spierpijn. Daarnaast kan een magnesiumtekort zorgen voor fasciculaties. En je raadt het al, de magnesiumvoorraad in je lichaam wordt zwaar uitgeput in tijden van stress / angst.

Tot slot: Fasciculaties is niet het eerste symptoom van ALS. Dit begint met overduidelijke spierzwakte. Pas in een later stadium krijg je de trillingen. Een huisarts kan door middel van een basis neurologisch onderzoek al je hersenzenuwen testen. Wanneer zich hier geen bijzonderheden voordoen is het echt goed. Bij mensen met een spierziekte gebeuren er namelijk wel afwijkende dingen tijdens dit onderzoek die verder onderzoek bij een neuroloog vergen.

Hoop dat bovenstaande (in combinatie met je jonge leeftijd waarbij het echt extreem zeldzaam is) je gerust stelt. Laten we hopen dat er in de komende 10-15 jaar een medicijn wordt gevonden :).


Hugo
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hallo Kim, Ik heb bijna de zelfde klachten als jou. Ik heb er ook al meerdere jaren last van. Het begon een jaar of 7 geleden dat ik overal op ging letten en dat ik de deur plat liep bij de dokter. 3 jaar geleden was ik doodsbang dat ik een vorm van Lymfeklierkanker te hebben want ik dacht een bultje te voelen onder mijn oksel dus daar ben ik toen voor bij de dokter geweest en die heeft me toen door gestuurd naar de psygoloog. Ik heb toen uiteraard wel steun proberen te zoeken op google maar dat is uiteraard niet gelukt. Toen dat eenmaal over was zeg maar ging het een tijdje goed tot vorig jaar. Ik voelde toen een spiertrillingkje en ben toen gelijk weer gaan Google en dan kom je natuurlijk uit bij symptomen van ALS en MS. Ik raakte vervolgens helemaal in paniek waardoor ik aan niks anders kon denken dus ben toen weer naar de dokter/ psygoloog gestuurd wat in eerste instantie niet bleek te helpen. Ik heb toen ook 2 maanden in de ziektewet gezeten want die ziekte was het enige waar ik toen aan kon denken. In mijn ogen kreeg ik ook steeds meer klachten erbij zoals spastische bewegingen want op een willekeurige avond schoot mijn voet een hele andere kant op toen ik op bed lag. Hier ben ik toen ook me naar de dokter/psygoloog geweest en die hebben me toen ook uitgelegt dat dat volkomen normaal is alleen dat dat meestal gebeurt in je slaap. Dat heeft een paar weken geduurd maar heb tussen tijds wel alles op geschreven en dat gaf ook wel een vorm van rust. In die periode heb ik heel slecht geslapen en moest toen ook slaap pillen slikken om in slaap te komen. Toen dat weer goed ging is het ongeveer een jaar goed gegaan. 29-04-2020 is mijn zoontje geboren en had toen nergens last van. Ik heb vervolgens 2 dagen op de bank gelegen zodat die kleine jongen bij mijn vriendin kon liggen maar na de 2e dag voelde ik die gedachtes weer binnen komen. Ik dacht mischien dat dat door de bank zou komen maar helaas. Ik voelde weer een spiertrillingkje en ben toen gelijk weer achter Google gekropen en ben nu weer terug bij af. Natuurlijk ook gezocht op alle andere symptomen dus Ben overal nu op aan het letten. Ik ben bijvoorbeeld ook aan het kijken of ik krachtverlies heb of spieratrofie. Ik ben me er niet van bewust en ben afgelopen week nog met mijn dochtertje naar het Amstelpark geweest en ze heeft al de tijd op mijn nek gezeten en heb nergens ook last van ookal denk ik van wel. Ik ben druk aan het zoeken op Google en op youtube hoe alles zich uit maar niet alles is even duidelijk. De spiertrekkingen (fasculaties) zijn bij ALS continue aanwezig heb ik gelezen en wat ik kon zien zijn ze ook een stuk heviger. Als ik er eentje heb is hij binnen een paar seconde weer weg en doet verder ook geen pijn. En wat ik heb begrepen zijn ze bij ALS continue aanwezig en zijn ze ook een stuk heviger. Er staan hele film opnames op YouTube over fasculaties van gemiddeld 2 minuten. Ik kan me telefoon niet eens pakken, zo snel zijn ze weg. Ik hoop dat ik je hier een beetje mee geholpen heb. Groet Remco


Remco
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi allemaal,

Dit is zo’n herkenbaar verhaal.. Ik ben nu 29 en ben al 10 jaar bang dat is MS of ALS heb. Het is nu erger dan ooit omdat ik regelmatig spiertrekkingen in mn bovenbenen en armen heb. Mijn rug zit ook erg vast en mijn armen en benen voelen ook soms zwaar.. Af en toe heb ik ook een prikkende huid.. De dokter heeft al 2 x een basis neurologisch onderzoek gedaan maar alles lijkt gewoon goed. Het lijkt ook net alsof als ik de symptomen google, ze daarna ook echt ga voelen. Ik zit sinds kort weer bij een psycholoog maar vind het zo ongeloofwaardig dat dit allemaal door stress en angst kan komen..
Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.. Sterkte!


Rosa
> 2 jaar geleden
Reactie:

Beste mensen,

Even een berichtje om jullie tot rust te stellen (voor zover het lukt)

Ik voelde de eerste spier trekking in mijn onder rug toen was ik 22. Nooit serieus genomen. Totdat ik het begon te voelen in de punt van mn tong. Toen heb ik gegoogled en zo is mijn angtstoornis begonnen. Ik raakte volledig in paniek, gestopt met school en echt heel bang geweest. Alle symptomen kreeg ik ineens! Van kramp tot spiertrekkingen tot spierverzwakkingen. Ik ben naar de dokter gegaan en stond erop dat ik een onderzoek wou.
De dokter zei al; misschien moet je ook met een psychiater praten..
Ik heb 2x een uitgebreid onderzoek naar mn zenuwstelsel gehad. Hieruit bleek dat ik BFS heb. Niks ernstigs gewoon even wennen!

ALS is echt super super zeldzaam onder de 40. Daar boven trouwens gelukkig ook.

Ik hoop jullie hiermee tot rust hebben gesteld!

Groetjes Rick


RL
> 2 jaar geleden
Reactie:
hai ik ben floris en ben 14 jaar oud
ik heb precies het zelfde ik heb het nu al een jaar sinds mijn vader isopgenomen in het ziekenhuis vorig jaaar. ik had paar weken terug dat ik bang was dat ik keelkanker had omdat ik heel veel last had van een droge keel en soms moeite met slikken is nu weg.
maar denk ik dat ik iets ergs heb in me hoofd. omdat ik sinds paar dagem veel last heb van me benen en armen. tintelingen, krampen en pijntjes en trillende benen of armen me tante is dokter en zegt elke keer dat het niks is maar het stelt me niet gerust. iemand de zelfde klachten?

floris
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hai
Ik herken dit helaas maar dan met wenkbrouw trilling ik ben ook bang en zeer hypocondrisch aangelegd niks helpt

Sab
> 2 jaar geleden
Reactie:
Lieve kim,

Ik begrijp je angst heel goed.. sterker nog.. ik heb mijn vader 2 jaar geleden verloren aan ALS. Als ik nu ergens last van heb schiet ik soms gelijk in de stress... Maar lieverd... geloof mij ALS verloopt toch wel iets anders dan je denkt.. ik zal je de details besparen want dan denk je straks helemaal bij elk dingetje dat je deze ziekte heb.. Maar wat jij hierboven schrijft is absoluut geen ALS. Het lijkt er eigenlijk niet eens op. Ik hoop dat ik je hier een beetje gerust kan stellen hiermee. Groetjes

Kim
> 2 jaar geleden
Reactie:
So herkenbaar dit iedereen die angsten heeft merk ik gaat altijd van de ergste uit kanker tot dood gevolg ik heb dat ook en dan gaat het een tijdje goed en dan ben ik weer overal bang voor loop ik de dokters weer af dit gaat nooit meer over ma de dag dat je accepteert dat je deze angsten heb wordt het minder raar maar waar ik heb ook nog steeds maar minder vaak maar als ik het heb dan heb ik ook meteen die ziekte denk ik dan en wordt ik weer bang en rog heeft het iets te maken met onze jeugd wat we mee hebben gemaakt trauma of zo en dat we dit so verwerken of mee omgaan wil je er over praten ben ik een en al oor ***************@gmail.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.) 

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zo herkenbaar, ben er bewust van dat jezelf voeding geeft aan je angst, internet maakt zoveel maal erger, je bent stiekem opzoek naar de bevestiging dat je het hebt.
Deze ziekte draait allemaal op controle te willen hebben op je lichaam. Maar het feit is dat wij juist de controle verliezen over ons denken... alles wordt versterkt door het denken. Dit zul je pas opmerken als er ineens dagen zijn dat het bijvoorbeeld heeel druk was. Op het eind van de dag merk je pas dat je er bijna niet aan gedacht hebt...mindfullness zou een uitkomst kunmen zijn. Maar ook ik ben er nog lang niet..

Paul
13-03-2022
Reactie:
Ik het zelfde.

Anneke
04-07-2022
Reactie:
Hoi Kim en anderen, wat een herkenbare materie. Zelf vier maanden geleden allerlei vage klachten gekregen waardoor ik door m'n werkgever de ziektewet in ben gestuurd. Trillen op m'n benen, niet uit mn woorden komen, moeilijk ademhalen en komt 'ie: fasciculaties en tremoren.

Google is je beste vriend zegt men weleens. Nou, in dit geval niet. De complete doodsangst sloeg toe bij de fasciculaties na het lezen over ALS. Deze waren permanent, over het lichaam en heel hevig. Ik kon er niet door slapen, maar door de angst niet eens eten en normaal functioneren. Ik sta normaal sterk in mijn schoenen (voor zover dat iets zegt), maar ik heb anderhalve maand lang iedere dag gehuild. Angst, stress en verdriet. Voor een redelijk fitte en vreugdevolle man van 31 een zwaar dal.

De huisarts wuifde het keer op keer weg, al kreeg ik allerlei onderzoeken voor de vele vage klachten (m'n longen werden gescand vanwege de benauwdheid, bloedonderzoek etc.). De standaard neurologische testjes kwam ik ook door. Tot ik echt niet meer kon slikken, angstremmers niet meer hielpen en ik in drie weken tijd bijna tien kilo kwijt was.

Doorverwezen naar de neuroloog. Ook daar kwam ik de testjes goed door (met de vingers naar de neus, met de ogen dicht vooruit lopen etc.), Maar hij wilde vanwege de fasciculaties en mijn toestand wel een EMG doen. Die heb ik gehad, en na vier helse weken kreeg ik de uitslag: geen afwijkingen gevonden. In de tussentijd kwamen de fasciculaties en andere klachten tot een hoogtepunt. Ik huilde meer dan dat ik niet huilde en was compleet verlamd.

Hoe dan ook: anderhalve maand geleden dus de uitslag gehad dat er niets aan de hand was. Maaaaaar er is natuurlijk een reden dat ik via Google op deze website ben uitgekomen.

Na de uitslag leek het even bergopwaarts te gaan. Het was tenslotte waarschijnlijk toch "slechts" een hevige burnout of andere klachten in de psyche. Prima, daar kom je met wat rust wel bovenop dacht ik. Een maand, zes maanden of twee jaar, het gaat me lukken. Eten en slikken lukten weer makkelijker, de kilos vlogen er weer aan en ik begon voorzichtig weer met enkele uurtjes werken. Zelfs de fasciculaties leken wat milder te worden: de hotspot in mijn linkerkuit verdween (deze heeft anderhalve maand lang iedere vijf seconden dag en nacht "geklopt").

Helaas iets te optimistisch: de fasciculaties zijn nog steeds aanwezig en ik zie ze ook wanneer ik mijn tong uitsteek. Op welk moment van de dag ik dit ook doe. Mijn spraak gaat slechter (al geeft mijn omgeving aan nauwelijks iets te horen, ik moet er verschrikkelijk veel moeite voor doen om goed te kunnen articuleren), slikken gaat lastig (vaak het gevoel dat ik daadwerkelijk stik, maar het slikken kost veel moeite en voelt heel zwaar aan) en (vooral in de ochtend) kan ik nauwelijks een vuist maken met mijn handen. Telefoon vasthouden met één hand en even scrollen zit er dan ook niet in. Op andere momenten, zoals nu terwijl ik dit vanaf mijn mobiel typ, gaat het gewoon prima, maar de angsten voor spierzwakte slaan dan extreem toe.

Ik lig weer nachtenlang wakker. Ben weer bang. Ik volg tenslotte het patroon dat je overal vindt: fasciculaties over het hele lichaam, steeds moeilijker spreken, moeite met slikken en veel speeksel, op momenten (maar wel dagelijks) krachteloos in de handen. Nu ik die fasciculaties ook in mijn tong zie word ik weer gek.

Het vreemde is: de EMG van 10 weken geleden liet helemaal niks zien. Toen had ik al fasciculaties, dus als er wat aan de hand zou zijn hadden ze dat al moeten zien. Toch zijn er allerlei extra klachten bijgekomen (spraak, zwakte in de handen etc) waardoor ik opeens weer de angst heb, terwijl ik toch gerust was gesteld.

Onder de streep hoop ik dat het met eenieder hier goed gaat en dat men rust heeft gevonden in de klachten die dus veel vaker voorkomen dan die nare ziekte. En ik ben blij dat we hier ons verhaal kunnen delen, het helpt mij om hier mee te lezen. Sterkte allemaal.

Man van 31
22-10-2022
Reactie:
Hier ook zo, zolang ik mij kan herinneren heb ik hier last van. Tijden gaat het goed, tot ik iets lees of hoor en hoppa daar is hij weer. Ik zoeken op d’r Google en ja hoor dat heb ik ook. Paniek, dokter bezoek tot specialist…. Maar er komt nooit wat uit. Van hartaanval tot slokdarm kanker en nu ALS. Iemands moeder heeft/had dit inmiddels overleden en ja je begrijpt het al….. de stress is keihard terug. Ik durf er niet meer over te praten, ik schaam me omdat ik diep van binnen weet dat het weer niets is….. of wel???? Zo onzeker wordt ik ervan.
Heb Emdr gehad, gesprekken gevoerd. Schriftjes vol geschreven en geklodderd, niets helpt.
Hoop hier antwoorden te krijgen / vinden voor mijn hypochondrie. Ik lees hier zelfde verhalen, wat jammer hè dat we zo zijn zo gaan er vele mooie momenten aan je voorbij 😔

Anoniem
03-05-2023
Reactie:
IK heb ook ziekte vrees.
IK heb alle ziektes, zware scoliose, tong kanker, geen speeksel, geen maag, verleis van vet en spiren, kan amper stappen, kan niet slapen, loramet helpt niet. Ik zal door draaien? Ben al verschillende keren opgenomen in de psychiatrie. IK blijf in bed liggen angst van de dood en de hel want ik ben bezeten. Eeuwig lijden nog erger dan hetgeen ik u ervaar

Sabine
12-10-2023
Reactie:
Ik herken me zo in jullie verhalen pfff ik ben ook zo panishe en ziekte vrees heb ook die trillingen oog,tong,mond nek bah overal zo beetje ben zo bang 😭😭😭😭 elke keer wel weer iets nieuws dan dit dan zo

Sabrina
19-12-2023
Reactie:
Kan iemand even zeggen van al deze berichten dat alles goed gaat? En dat ze nog leven.

Rico
25-01-2024

Jouw reactie:



Bang voor ALS (Verhaal 384)

Begin dit jaar in nacht wakker geworden met een zwaar tintelend been. Daarna ook wat krachtverlies in been gemerkt.
De afgelopen week in het been - en andere been - geregeld spier fasciculaties in met name kuit en soms boven been. Niet in rest van lichaam deze trillingen. Neuroloog heeft nog niks kunnen vinden, dus erg bang voor ALS

Dennis
23-01-2024
laatste reactie: 23-01-2024

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hi dennis,

ik heb sinds begin november last van eerst tintelingen in mijn rechtervoet en stuitje en later ook spiertrekkingen over hele lijf gekregen. Ook ik ben inmiddels 2x bij de neuroloog geweest die stelt dat mijn beeld niet past bij dat van ALS maar benigne is (ook wel BFS genoemd). Heb ook grote angst (gehad) en denk dat dat bij mij dit ook verergert / triggered. Bij mij ontstonden de klachten na een lange periode van stress en ook al wel wat angsten. Is dat bij jou ook het geval?
Mijn neuroloog vond verdere onderzoeken totaal niet nodig en is zeer stellig dat ik geen neurologische aandoening heb. Met behulp van psycholoog moet/wil ik hier aan gaan werken om dit te accepteren en in de toekomst beter mee om te gaan.

Nick
23-01-2024
Reactie:
Hoi Nick

Dank voor je reactie. Ik heb geen stress of angsten gehad, dus denk niet dat het daardoor komt. Wel MRI van ruggenmerg gehad, want ze dachten daar aan een probleem. Die MRI was niks op te zien, wat mijn angst alleen maar groter heeft gemaakt. Want de klachten zijn niet weg.
Wel raar is dat alles begon met een tintelend been.

Zijn bij jou die fasciculaties er de hele tijd, of soms?

Dennis
23-01-2024
Reactie:
mijn neuroloog geeft aan dat tintelingen geen normaal verschijnsel zijn bij ALS... Ik heb die tintelingen nog altijd vrij consequent, net als die spiertrekkingen. Die zitten vooral in beide benen, soms in de armen en ook soms in gezicht en romp. Meestal duren ze heel kort, heb maar 2x in afgelopen 2 maanden gehad dat ze lang genoeg bleven om te kunnen filmen.
Ik heb ze vooral in rust, die spiertrekkingen, als ik mijn spieren dan aanspan gaan ze weg (maar kunnen daarna ook snel weer terugkomen)


Nick
23-01-2024
Reactie:
En bij jou is echt BFS vastgesteld? En kan dat weer overgaan of blijft het?

Dennis
23-01-2024
Reactie:
vastgesteld is een groot woord, eigenlijk wordt die term er op geplakt als ze geen aanleiding zien voor een onderliggende motorische ziekte wat bij mij het geval lijkt. Wat ik eerder gelezen heb is dat sommigen het jarenlang blijven houden en anderen er juist weer overheen groeien, maar dat het ook bij hen van tijd tot tijd weer terug kan komen.
Ik probeer maar de vertrouwen op de neuroloog en daarmee te accepteren dat ik inderdaad BFS heb maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Nick
23-01-2024

Jouw reactie:



Extreme focus op je lichaam (Verhaal 383)

Een aantal jaren geleden heb ik uit het niets een hartinfarct gehad was toen 49 .Nooit gerookt altijd gesport etc. Ben gedotterd en gelukkig is pompfunctie hart in orde en verder geen schade.Alhoewel geen schade...?
Sinds die tijd heb ik enorme last van angst en paniek aanvallen gekregen. Hierbij al diverse behandelingen gehad psych , medicatie enz enz met tot op heden niet het goede resultaat. Zit hem erin dat ik eigenlijk 24/7 mijn lijf aan het "scannen" ben en heb dan ook vaak allerlei lichamelijke sensaties. Pijn tussen mijn svhouderbladen(verkramping) gevoel of ik geen lucht genoeg krijg raar gevoel in mijn maag en ga zo maar door. Ik ben ook dan eigenlijk bang dat ik elk moment neerval en ikvoel ook daadwerkelijk dat mijn hele lijf gespannen is.Dit alles kost mij zoveel energie.Iedereen om mij heen incl.cardioloogzegt dat ik weer eens moet gaan leven ik wil zelf niets liever maar het lijkt wel of ik de hele dag alert moet zijn. Ik meet ook van alles mijn saturatie mijn hartslag enz.gewoon omdat ik mijn lichaam niet meer vertrouw. Nu heb ik sinds kort ook rare hartoverslagen weer terug naar de cardioloog geweest en die maakt zich nergens druk om.Maar het voelt niet prettig. Mijn vraag nu herkent iemand dit en zo ja wie heeft voor mij de gouden tip?wellicht is er geen gouden tip maar al die zogenaamde experts zoals coaches psychologen etc helpen mij ook niet veel verder.

Ik weet het is een lang verhaal maar geloof me ik lijd hier echt onder en het gaat ten koste van zoveel levensplezier.

Hoop op reacties!

Alvast mijn dank.

R
21-01-2024
laatste reactie: 23-01-2024

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lastige situatie, als je zoiets meemaakt.. dat kan best traumatisch zijn volgends mij. Heb het vaker gezien met familieleden, sommige gaan meteen door met hun leven en andere hebben er best wat moeite mee om het te verwerken. Is niet niks.

Stop als eerst met je lichaam te controleren, dat maakt het alleen maar erger en metaal is dat niet goed want je krijgt daardoor alleen maar meer angst, en niet te vaak je bloeddruk meten want dat is maar een moment opname, en onnodig stress. Zelf heb ik een aantal x gemeten en dan is mijn bloeddruk hoog omdat ik me druk maak voordat ik al begonnen ben.. ik heb ook regelmatig hartovetslagen of een beklemmend gevoel tussen de schouderbladen etc maar dat trekt wel weg als je wat meer onspannen bent en je gedachte probeerd te verzetten, En geef jezelf wat tijd om het te verwerken, is niet niks wat je hebt meegemaakt he. Dat kan echt grote impact hebben op je leven. Volgends mij zijn er wel wat forums die je meschien zou kunnen zoeken met andere leden die hetzelfde hebben en het lastig vinden om verder te gaan.. wat wel heel begrijpelijk is natuurlijk.

Anoniem
22-01-2024
Reactie:
Dank je wel voor je aardige bericht!
Valt niet mee maar klopt precies wat je zegt en dat meten ben ik me echt van bewust dat het eigenlijk gewoon schijnveiligheid is .Maar tussen iets weten en het laten zit nog een aardige stap bij mij .En dat heeft gewoon te maken dat ik mijn lichaam niet meer vertrouw. En het lijkt wel of angst alle trucen erbij haalt zo van hee daar reageert ie niet meer op laat ik dan nu maar es tintelingen of steken op de borst toevoegen.
Met andere woorden lichaam geeft continu angstprikkels lijkt het wel.

Anoniem
22-01-2024
Reactie:
Hoi. Ik herken me enorm in je verhaal. Hier begint het ook bijzondere vormen aan te nemen. Ik ben begonnen met psychosomatische fysiotherapie en hoop dat dat wat gaat helpen🙌🏻

Anoniem
22-01-2024
Reactie:
Dank je dat je zegt dat je het herkent is gewoon zo waardeloos die enorme focus op je lichaam door angst.

Anoniem
23-01-2024

Jouw reactie:



Zoveel klachten en angst (Verhaal 379)

Ik ben 26 jaar, en loop al 2 jaar met klachten die steeds erger lijken te worden en waardoor de angst voor erge ziekte/hartaanval toeneemt.
Ik ervaar de volgende klachten:
Pijn schouderbladen
Pijn arm en hand -> tintelingen
Pijn ribben
Pijn maag/buik
Pijn onderbenen
Pijn gewrichten
Pijn kaken/kiezen
Wazig zien
Druk op oren
Pijn gezicht
Pijn nek
Bovenstaande klachten zorgen voor veel angst en door Google is dit allemaal erger geworden. Zodra ik naar bed ga ervaar ik sinds kort de volgende klachten:
Angst
Zweten
Pijn op borst ->linkerarm
Hartslag klinkt heftig
Gevoel dat keel wordt dichtgeknepen
En uiteindelijk de angst voor hartaanval.

Ook zodra ik nu richting buitenland ga worden mijn klachten van angst extreem en kan ik zelfs op vakantie niet meer ontspannen.

Zo vermoeiend en moedeloos makend, erkent iemand deze klachten?

Jase
15-01-2024
laatste reactie: 22-01-2024

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik loop er al vanaf 2015 mee helaas.
Spanningen en angst slaan enorm op mijn lichaam met name die pijn tussen de schouderbladen is geen spierpijn maar verkrampt gewoon waardoor ik zelfs anders ga ademhalen (lees hyperventileren) en voila de paniekaanval is er. Hele ellende vreet al je energie op.

Veel sterkte.

Mvg.R.

Anoniem
21-01-2024
Reactie:
@R Kramp tussen de schouderbladen heb ik ook een jaar of 2 gehad. Het ging op en af en ook wel eens erge spierpijn ertussen waardoor ik niet wist hoe ik moest liggen of staan en mijn onderrug deed daarna ook gruwelijk pijn, ik werd er kortademig van met momenten. Op een gegeven moment kreeg ik Spasme van de slokdarm uitgelokt door stress. Ik had maagzuur in de slokdarm zonder het te weten en dat verkrampte dan mijn middenrif en maag en slokdarm. Geen idee als je hier iets aan hebt. Maar ben je al eens naar de huisarts geweest daarvoor of naar een fysiotherapeut die de spanning eraf kan masseren?

Anoniem
22-01-2024

Jouw reactie:



Focus op allerlei hartklachten (Verhaal 377)

Al jaren heb ik last van hypochondrie met vooral het laatste jaar de focus op allerlei hartklachten: afwisselend hartoverslagen, raar gevoel op de borst en soms een paar minuten een onregelmatige hartslag. ECG en fietsproef waren goed. Wie herkent dit en heeft tips voor mij? Bedankt!

Sandra
11-01-2024
laatste reactie: 21-01-2024

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi ik herken dit van mezelf, maar heb het na een uitgebreid cardiologisch onderzoek naast me neergelegd wetende dat er niets aan de hand is met mijn hart maar mijn brein me dit wijsmaakt

Lola
16-01-2024
Reactie:
Ik herken dit heel goed lees mijn verhaal ook maar.

Met vriendelijke groet.
R.

Anoniem
21-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



ik DURF niet naar een dokter (Verhaal 70)

Wat een herkenning hier!!! Ik ben geen gediagnosticeerde hypochonder, maar ik herken ontzettend veel van mezelf hier in. Maar met wel 1 groot verschil... ik DURF niet naar een dokter omdat ik dan ontzettend bang ben voor bevestiging dat het foute boel is.
Ik met vnl bang voor kanker. Ik heb in mijn hoofd allerlei soorten al gehad. Borst-, long-, eierstok en keelkanker. Voor die keel en eierstok ben ik bij de huisarts geweest. Met lood in mn schoenen. De huisarts kan mij dan dus ook gewoon geruststellen. Daar heb ik dan op zich geen twijfels over.

Vorige week dacht ik nog aan borstkanker. Allerlei steekjes in mijn borst. Nu voel ik beetje zeurende pijn vanuit mijn linker oksel naar beneden. Ik kan alleen maar denken; "Kanker! Zie je wel?!! Want die is niet iets normaals". Ik probeer of ik iets kan voelen. Als ik iets denk te voelen, check ik gelijk de andere kant. Daar voel ik hetzelfde. Zo probeer ik mezelf gerust te stellen. Tijdelijk....

Ik word echt zo ontzettend moe van die constante angst om kanker te hebben. Er is bij mij ook geen tussenweg. Het is in mijn hoofd 'ik heb kanker en ik ga dood'. Daar zit niks tussen. Dan denk ik al aan mijn uitvaart en hoe de kids het dan zonder mij moeten. Dan voel ik echt volle angst.

Ik ben blij om zoveel herkenning te lezen. Maar toch voel ik tegelijkertijd die angst. Die verdomde angst.... ik ben er zo ontzettend klaar mee....

Sterkte voor iedereen


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-01-2024

4
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb precies hetzelfde. Het beheerst mijn leven. Vooral in bed pieker ik me een ongeluk. Ik ben er ook helemaal klaar mee, maar ik denk niet dat ik er ooit af kom... Soms voel ik het zoals in het lied van Queen: "mama, I don't want to die, I sometimes wish I had never been born at all"


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb hetzelfde als jou.ik heb nu na een jaar eindelijk de stap gezet naar de dokter te gaan om te praten over mogelijke hulp. Mijn grootste angst is long en keelkanker. Nu ik dit typ word ik al nerveus. Elke dag als ik opsta voelt t meteen benauwd en hele dagen bezig het uit m'n hoofd te zetten. Het erge is dat ik zoveel mogelijk stil zit, want als ik beweeg en sneller ga ademen slaat de angst gelijk toe.
Het gekke is dat ik vd week bijvoorbeeld ineens iets voelde in m'n borst en ik ben een aantal dagen met borstkanker bezig geweest. Op die momenten denk ik niet eens meer aan m'n ademhaling.

Ik heb een jong kindje van 2 thuis en ben constant bang dat ik doodga voordat hij me zich kan herinneren. Ik durf me absoluut niet te laten checken omdat ik bang ben een doodsvonnis te krijgen, maar omdat ik niet ga ben ik weer bang dat ik veel te laat ben als er toch wat aan de hand is.
Ondertussen ben ik er zo veel mee bezig dat ik de kinderen afsnauw wanneer ze me storen terwijl ik steeds maar bezig ben met de ziektes m'n hoofd uit proberen te krijgen.

Het is nu 15 jaar geleden dat ik voor het eerst zo bang werd. Het komt en gaat, soms is het jaren weg. Ik heb ook het idee dat het misschien door anticonceptie komt bij mij. Door de hormonen kun je angstklachten krijgen, dus ik ben van plan de implanon die ik op dit moment heb te laten verwijderen en kijken hoe dat gaat.
In de jaren dat ik er geen last van heb trouwens blijf ik wel de gedachtes houden maar word ik niet meer bang. Dan wint het verstand van het gevoel.

Het is gewoon zo zonde van de tijd.


Heb(ben) jij(jullie) ook weinig sociale contacten?
Ik merk dat nu ik zonder werk zit het ook slechter gaat. Ik heb geen echte vriendinnen waar ik wat afleiding aan heb, ik zit altijd maar alleen met de kinderen. Een jaar geleden werkte ik nog wel een aantal dagen per week en ik merk dat ik toen sowieso al door het werk het beter van me af kon zetten.

Erica
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar , van de verschillende periodes waarin het beter gaat ( of in ieder geval het verstand wint) ik denk dat de hormonen er zeker mee te maken hebben , ik sta aan het begin van de overgang en alles wordt ook weer enorm versterkt . En bij mij is het ook alles of niets , kanker is ook meteen het einde en er zit niets tussen. Sociale contacten zijn er nog wel genoeg maar ik heb het er niet vaak over want de meeste mensen begrijpen het niet echt en kunnen ze gedachtengangen niet volgen. Het is heel eenzaam vind ik .

Yvon
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi allemaal,

Ik kom zomaar op dit forum terecht terwijl ik bezig ben met een onderzoek.

Nu ik dit lees wil ik ook graag mijn ervaring delen.

Zo ben ik ben ik jaren lang echt gebonden geweest aan de angst voor obesitas en suikerziekte. Zo dwangmatig bang dat het ook mijn leven beheerste. Ik stond op met deze angst en ging ermee slapen. Als iemand ook maar een kleine opmerking gaf over mijn eetpatroon kon ik mijzelf opnieuw uithongeren en dit ging van kwaad tot erger. Allemaal door die angst die ik maar niet kon vatten, vastgrijpen of weg kon sturen.

Ik werd er zo ontzettend moe van, tot stervens aan toe en ik wilde er zo graag vanaf, maar aan de andere kant gaf het mij een vorm van controle die mij het gevoel gaf mijn lichaam in de hand te houden, dus ik wilde er eigenlijk ook niet vanaf.
Ik had eigenlijk gewoon besloten dat deze angst maar ''bij mij hoorde'' en het werd een hele grote obsessie in mijn leven.

Deze angst werd zo echt en reëel voor mij dat ik het ook uit ging voeren. De angst om dik te worden was zo ontzettend groot dat het resulteerde in niet meer eten of uitkotsen wat ik wel at. Het ging steeds slechter en slechter en deze angst nam ook dwangmatigheden met zich mee.

Ik werd een wrak en wilde het leven eigenlijk niet meer.

Nu, twee jaar later, kan ik met alle zekerheid zeggen dat ik hier volledig van bevrijd ben. Waarvan ik dacht dat ik altijd aan gebonden zou blijven, werd ik losgemaakt. Vandaag de dag kan ik eten zonder zorgen en is de angst die mijn leven in de greep hield, compleet weg.

Ik heb van alles geprobeerd om het te stoppen, maar vanuit eigen kracht is het mij nooit gelukt.

Veel mensen nemen aanstoot aan wat ik vertel, maar ook al kan ik er maar 1 iemand een beetje mee bemoedigen, is het mij al genoeg. Voor mij is Jezus namelijk Degene geweest die mij echt echt heel vrijgemaakt van deze obsessie.

Ik weet hoe vreselijk het is om in angst te leven en wil jullie gewoonweg een Woord laten lezen dat jullie misschien mag bekrachtigen in deze strijd. Het is het Woord van God dat Hij als de Perfecte Vader die je nooit hebt gehad, tegen jou als Zijn geliefde schepsel, zegt:

''Want Ik, je Heer God,
grijp jou bij je hand.
Ik zeg tegen je:
Wees niet bang. Ik help je.'' - Jesaja 41:13

''Hij heeft Jezus gestuurd om mensen die een gebroken hart hebben, te genezen. Om gevangenen te vertellen dat ze vrij zijn. Om mensen die vastzitten, uit hun gevangenis te halen. '' -Jesaja 61:1-3

''Jij bent zo kostbaar in mijn ogen,
zo waardevol, en Ik houd zo veel van je
dat Ik de mensheid geef in ruil voor jou,
ja alle volken om jou te behouden.''
Jesaja 43:4

Liefs en kracht voor jullie allemaal in deze strijd.
Je bent geliefd. Vergeet dat nooit.


Juul
12-12-2023
Reactie:
Hoihoi, ik zit met een soortgelijke situatie… ik heb de symptomen voor borstkanker en durf hoe dan ook NIET naar de dokter te gaan.. ik ben jong en ik ben bang dat mijn hele leven straks op de kop staat aangezien ik direct uitga van het ergste… ik wil het voorkomen om dat te laten gebeuren en om slecht nieuws te horen… ook heb ik angste voor naalden, operaties andere onderzoeken etc en dat erbovenop maakt het voor mij dus heel lastig om tegen ook maar iemand te zeggen waar ik mee zit… heeft iemand tips/advies voor mij hoe ik dit niet meer hoef te hebben?

Eva
20-01-2024
Reactie:
Heel herkenbaar voor mij.Kost bakken energie

R.
21-01-2024

Jouw reactie:



Hypochondrie? (Verhaal 382)

Hoi allemaal,

Sind een aantal jaren heb ik last van angsten. Vooral het laatste jaar neemt de angst om ziek te worden toe. Ik functioneer nog redelijk, maar merk ook dat ik mij erg somber en steeds meer angstig begin te voelen. Dit is omdat ik echt iets voel. Het begon met vage klachten bij m’n ribben rechter kant. Ik ging net als velen veel en vaak googelen en dan kreeg ik een soort angstaanval. Zweten, warm worden en heel bang voor kanker. Ik ben continu bang dat ik kanker krijg. Geen idee waarom en hoe dit komt. Ik ben uiteraard met die klachten bij de huisarts geweest, dan verdwijnen de klachten even en daarna begint het weer elders in het lichaam. Pas sinds ik een echo heb gehad is de pijn definitief weg.

Daarna kreeg ik andere klachten in schouder etc. Hiervoor werd ik verwezen naar de fysio. Maar ik merk ook dat doorverwezen worden naar bijv. Fysio heel veel spanningen opleverde. Ik dacht dan: straks ontdekt de fysio wel dat er iets ergs is.

Sinds een maand heb ik vage keelklanken, heel laag in mijn keel. Meer de slokdarm/ luchtwegen. De huisarts wilde mij doorverwijzen naar haptonoom en zei: die kan de spanningen in je keel wegnemen (daar heb ik nu een maand al last van en straalt uit naar mijn linker oor). Ik ben gelijk bang voor kanker in luchtwegen of keel of ergens in dit gebied. Ik slaap er heel slecht door. De huisarts geeft aan dat het kan komen door stress en spanning, maar de klachten blijven. En het ene moment denk ik dat het inderdaad door spanning kan komen maar ik merk zelf niet dat ik iets aanspan in mijn keel. Dan slaan mijn gedachten dus over naar; het is toch kanker en de huisarts veegt het zo maar van tafel zonder onderzoek.
De huisarts zei: de haptonoom kan zo voelen waar spanning zit, het is goed om te gaan. Ik zei dat ik juist bang ben om te gaan, want als zij geen spanning voelt in mijn keel dan is het dus toch iets ernstigs. Ik ben dus bang om te gaan om bevestiging te krijgen dat ik ernstig ziek ben, terwijl het mogelijk toch spanning is. Ik haat mijn brein en mijn gedachtegang. Ik zou zo graag willen dat er een uit-knop is in mijn hoofd die even de gedachten stopt, want elke dag ben ik bang om spoedig dood te gaan en het is zeeer vermoeiend.

Ik ben alleenstaande moeder en altijd bang om mijn kind “alleen te laten” ondanks alles geregeld is mocht mij iets overkomen. Ik wil hem gewoon zien opgroeien en de angst dat dit niet kan maakt het leven zwaar. Toen ik klein was zei iemand ooit: jij wordt niet oud ik kan dat bij mensen zien. Ik geloof daar totaal niet in en ben daar veel te nuchter voor, maar toch spookt het in mijn hoofd.

In ieder geval heb ik momenteel veel last van lage keelklanken en ik voel ook echt pijn. En wanneer ik pijn voel vergroot dit mijn angst. En dit is nu al een maand lang.
Iemand tips of zelfde ervaringen dat er echt pijn wordt gevoelt en het niet alleen zo is dat ik bang ben ziek te worden maar dat de pijnklachten deze angst vergroten?


Anoniem
19-01-2024
laatste reactie: 21-01-2024

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Angst zorgt juist voor pijn en stress is heel erg gemeen hoor, je kunt daardoor alles voelen en zolang je in de circel blijft hangen met angst/stress zal het alleen maar toenemen. Niet gaan voeden maar gaan rusten en ademhalingsoefeningen doen desnoods (kan wel een heel poosje duren). Bij mij heeft het maanden geduurd voordat ik eindelijk wat rustiger werd en de verzuurde spieren die ik heb in heel mijn lichaam duurde minstens een half jaar (tenzij ik weer angst/stress heb) is het gelijk terug. Ik heb 2 jaar lang last van keelklachten gehad, globus gevoel, keelpijn en slikproblemen en ook last van de slokdarm en erge maagzuur. Mij werd verteld dat keel problemen door spanning komt vanuit de nekspieren. En dat klopt ook. Ik zou zeggen .. probeer te rusten, en nee het is dan niet na 1 dag goed rusten over.. dat kan maanden duren voordat er echt verbetering in komt. Oja, spanning op het middenrif kan ook rare pijntjes veroorzaken in de slokdarm/maag en borstkas. En angst en stress zorgt ervoor dat je dat deel (onbewust aanspant) en dus word het alsmaar erger. Ik zou zeggen, niks aan de hand, ga leuken dingen doen met je kindje :-) flink wat afleiding zoeken

Anoniem
20-01-2024
Reactie:
Een beetje een stomme tip misschien, maar het hielp mij door te leren welke pijn echte pijn was en welke mijn hoofd verzint. Ga op boksen bijvoorbeeld, leer om jezelf is situaties af te matten (in de sportschool bijvoorbeeld) op een liefdevolle goede manier leren wat pijn echt is en wanneer je hoofd er met je vandoor gaat. Succes!

Anoniem
20-01-2024
Reactie:
Wow wat herkenbaar jou verhaal. Het is net of ik mijn eigen verhaal lees.
Ik ben ook alleenstaande mama en ben ook altijd bang en angstig om ernstig ziek te zijn of te worden. bij elk pijntje en steekje denk ik dat ik ernstig ziek ben. Bang om dood te gaan, bang om mijn kind achter te moeten laten.
Ik ben vorige week toch maar naar de huisarts geweest omdat ik een opgezette klier in mijn hals heb al een poosje. Ik wilde elke keer niet naar de huisarts omdat ik zo'n angst heb voor wat ze gaan vinden of gaan zeggen. Toch maar gegaan de huisarts heeft gevoeld en gaf aan het niet verontrustend te vinden maar voor de zekerheid toch een echo te laten maken deze ( ondanks zijn woorden blijf ik ermee bezig bang dat hij het verkeerd heeft etc..) vanuit daar begin ik dan te zoeken op Google en dat maakt me helemaal gek..
Ik zelf heb deze angst gekregen door dat mijn moeder verkeerde diagnoses heeft gehad en uiteindelijk na de echte diagnose nog 2 dagen geleeft heeft. Dus mijn vertrouwen is op medisch gebied echt 0.
Ik heb hier therapie voor gehad en dat is een poosje goed gegaan maar sinds kort in volledige hevigheid weer terug is na dat ik mijn beste vriendin en vader binnen 12 dagen verloor aan Corona... wel fijn om alle ervaringen te lezen op deze site en dat ik zie dat ik hierin niet de enige ben.


J
21-01-2024

Jouw reactie:



hypochondrie (Verhaal 381)

Ik denk dat ik hypochondries aan het worden ben.
Ik heb een burn out achter de rug en ook tegelijkertijd een verwaarloosde depressie gehad van een aantal jaar en vanuit daar een soort angst stoornis ontwikkeld. nu heb ik regelmatig last van oog klachten en hoofdpijn die soms dagelijks terug komt en ik vroeg me eigenlijk af als dit bij hypochondrie zou kunnen horen? Ik sta altijd onder spanning, ik ben altijd alert en raak heel erg vlug van streek als ik bijv een hartoverslag heb of zoals nu, langdurige (spannings hoofdpijn) en denk soms dan echt dat het iets ergs is.. langzamerhand begin ik me dingen in te beelden, zo erg dat het soms echt lijkt

Anoniem
17-01-2024
laatste reactie: 18-01-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb zelf ook de ervaring dat ik symptomen juist ontwikkel omdat ik me er bewust van ben dat die horen bij ziektes die bij mij angsten oproepen, dus als antwoord op je vraag, dat denk ik zeker.

Nick
17-01-2024
Reactie:
Dit kan ook het gevolg zijn van de burnout/angstoornis. Ik zit er momenteel in en heb het ook. Elke pijntje maak je hele erge beelden bij en je geloof ze soms echt.

Lieke
18-01-2024

Jouw reactie:



Angst voor dood door nare ziektes - google is brandstof (Verhaal 17)

De angst heb ik al jaren (ben 25). Bij mij is de angst voor de dood door nare ziektes begonnen op mijn 8e. De moeder van een hele goede vriend van mij werd ziek en bleek kanker te hebben. Uitgezaaid en dus kansloos. Ze heeft nog een jaar geleefd. Heel bewust meegemaakt hoe bot en wreed deze ziekte is en dit botste volledig met mijn zorgeloze leven tot dan toe (ik had echt een zorgeloze jeugd).

Als kind vaak bang dat mijn moeder iets zou overkomen maar ook mijzelf. Denk aan een hartaanval of kanker. Of gewoon een plotselinge dood in de slaap. Cognitieve gedragstherapie gehad en voor groot deel van mijn leven 'genezen'. Sinds mijn 19e weer teruggekomen. Acne op mijn schouders en op google gezocht 'bultjes op mijn rug' en daaruit de diagnose voor mijzelf gesteld dat ik kanker had.

Ik ben nu 25 en ik merk dat de angst nog steeds potentieel in mijn hoofd zit. Als ik een naar verhaal hoor over kanker bijvoorbeeld dan betrek ik dat gelijk op mijzelf en zie ik alles helemaal voor mij: de gang naar de huisarts, de doorverwijzingen, de onzekerheid, het slechte nieuws van de oncoloog en de laatste maanden van mijn leven.

Afgelopen jaar een zware inzinking gehad na een buikgriep. Dit was natuurlijk darmkanker en ik kon het niet loslaten, paniekaanvallen en slapeloze nachten tot gevolg. Ook begon ik met mijn nieuwe baan (40 uur in de week) waardoor mijn lichaam volledig over de zeik raakte en allerlei klachten kreeg. In een maand tijd heb ik in mijn hoofd drie soorten kanker gehad, ALS / MS, nierfalen een hersenvliesontsteking en een hartaanval.

Google is de brandstof bij deze angst voor mij. Stop hier dan ook gelijk mee want als hypochonder zul je bij elke lichamelijke klacht wel een nare ziekte vinden (zelfs jeuk kan bij een dodelijke ziekte horen!). Hoe meer je ergens op let, hoe meer het opvalt. 'Normale' mensen negeren de gewaarwordingen die hypochonders als verschijnselen van een ernstige ziekte opvatten.


Hugo
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 16-01-2024

41
14
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hallo Hugo ik herken dit heel erg. Ik zit nu ook elke keer op Google. Mijn vriendin en moeder weten er van. Ik heb nu heel erg last van mijn ribben en ademhaling dus ja dan is het een longtumor. Gisteren had ik ook nog wat bloed in mijn slijm waarschijnlijk van mijn neus. Maar dan kan ik mij zelf wel voor de trein gooien. Zo bang ben ik dan. Elke keer kijk ik op Google ,en kom uit bij het zelfde dat is kanker.


Mark
> 2 jaar geleden
Reactie:

Herkenbaar


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:


Dit is zo herkenbaar.. ik heb precies dezelfde gedachtes. Bij begonnen vorig jaar mei en sindsdien is alles wat ik voel kanker. Ook zie ik mezelf dan in het ziekenhuis een vreselijke diagnose krijgen, precies zoals je hierboven verteld. Ik word zo verdrietig, ongelukkig en boos van mijn eigen gedachtes en ik zou zo graag willen dat ik al die gedachtes uit kan zetten. Ik vind het moeilijk te geloven dat er niks aan de hand is omdat ik bepaalde dingen echt wel voel! Het doet me goed om te lezen dat ik hier niet alleen in sta maar ik vind het tegelijkertijd erg vervelend voor jullie omdat ik weet hoe ontzetten rot je je kan voelen. Veel succes!


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Sterkte..... Ik begrijp je..

Simone
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo

Je verhaal van hierboven komt me heel bekend voor sinds kort.

In september last beginnen krijgen van slapeloze nachten en paniekaanvallen/angstaanvallen.

De familie & mijn vrouw zeggen dat alles in mijn hoofd zit, dat ik 'nog maar' 26 ben en er dus niets mis kan zijn met me.

Ik voel me niet begrepen en kan dus ook nergens heen om mijn verhaal te doen zonder dat ze me uitlachen. Ik heb last van pijn op de borst, veel slijmproductie en een benauwd gevoel in de keel. Zelf mijn huisarts zegt altijd dat er niets mis is omdat bloedonderzoekn normaal resultaat geven.

Toch voel ik dat er iets mis met me is en ik weet niet wat. Het drijft mijn mentale toestand tot het verste, ik raak er echt vermoeid van om te worstelen met mezelf en nergens waar ik heen kan. Constant denk ik aan erge ziektes die mijn laatste kunnen zijn zoals kankers, ALS, hartproblemen enz

Kan iemand me helpen?! Ik ben doodop en moe van te worstelen met mijn eigen gedachten en niet begrepen te worden

Sven
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mega Herkanbaar dit.
Eergisteren een "beet" van een vreemde hond gehad van een dakloze in een grote stad Milaan.
Geen bloed , geen wonden, dus gewoon een kneep.

Minuscule blauwe plek van de "impact" als je het al zo kan noemen.

Toch ben ik besmet met Rabiës, en ben ik al 2 dagen bang, ook al zegt mijn huisarts aan de telefoon; " geen wonden, geen punctie, maak je geen zorgen"

Daarbij is italie en west Europa Rabiës vrij...

Great stuff...

Tom
07-09-2022
Reactie:
Ik herken me zo in je verhaal. Ook van vroeger inderdaad.

Ik ben nu eigenlijk opzoek naar soort gelijke verhalen wat ik nu heb. Ik heb last van spanningshoofdpijn, gegoogeld natuurlijk voordat de dokter mij vertelde dat ik spanningshoofdpijn heb. Het kwam uit op een hersentumor. Ik blijf maar zoeken op symptomen en op een gegeven moment voel je vanalles wat je hebt gelezen en ga je aan jezelf twijfelen. Voel ik het wel of niet. Ben van de week nog een keer bij de huisarts geweest die mij wederom verteld heeft dat zij de symptomen niet herkend als een hersentumor en dat het gewoon spanning en angst is. Ik blijf het maar gewoon raar vinden wat spanning en angst met je lichaam kan doen.

Anna
25-12-2022
Reactie:
Heel erg herkenbaar. Nog tips ?

Daan
03-02-2023
Reactie:
Beste hopelijk lezer.
Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa
Lees minder

Charissa
22-02-2023
Reactie:
Al deze verhalen komen mij super bekend voor, heb zelf al anderhalf jaar last van extreme hypochondrie die voor mijn gevoel steeds erger wordt. Ik ga vijf keer per week naar de sportschool en word stukje bij beter sterker en vitaler. Het gekke hierbij is dat ik voor mijn gevoel steeds zwakker en zieker word. Ik moet mezelf continu bewijzen dat mijn gedachten nep zijn en dat ik gezond ben. Elke dag is het weer wat anders maar de ‘tumoren’ liggen wel erg op de voorgrond. Zoals ik al las was ALS ook al een bekende onder andere mensen. Ik kan daar nog bacteriële infectie, alzheimer, hersenbloeding en nog een paar ziektes die ik niet zal noemen. Soms was het zo erg dat als ik een psychische ziekte zag ik dit direct ik mijn brein gooide en het dus ook semi had (vaak was ik het na drie dagen vergeten en was het weer weg). Goede nieuws is dat ik laatst een soort ‘knop’ heb gevonden waarin ik mijzelf een soort heb herpakt en me weer ‘normaal’ voelde. Geen positieve gedachten die me zouden moeten geruststellen. Maar gedachten die klaar met het gezeik waren en gewoon wilden genieten. Ik ben er van overtuigd dat die knop er bij iedereen is. Hoewel de knop bij mij ook niet altijd even makkelijk te vinden is bij klachten, denk ik dat met tijd de angsten steeds minder worden.

Bas
24-03-2023
Reactie:
Herkenbaar ik ben ook telkens bang dat ik wat mankeert al vanaf mijn 14 jaar ben nu 64 vet vervelend je word er zo moe van soms gaat het wat beter zou er zo graag van afkomen pfffff

Lucy
07-06-2023
Reactie:
Hoezzo dacht je dat je ALS had

Rico
03-01-2024
Reactie:
Kan iedereen even een update geven hoe het gaat dat stelt mij gerust. Ik heb de zelfde symptomen. Ik stik steeds als ik net in slaap val

Rico
10-01-2024
Reactie:
Dit is zooooooooo herkenbaar. Voorheen nooit last van gehad en opeens sinds een paar maanden heb ik Kanker en dan ook echt alle versies van Hodgkin / Darm / Borst / slokdarm you name it en ik heb het en nu sinds een paar dagen bedenk ik me dat ik MS heb ook de hartaanvallen / infarcten / beroertes zijn hier de Revu gepasseerd. Het is zo vermoeiend want ik moet mezelf elke keer weerhouden om bij elke tintelde vinger / jeuk / hartkloppingen de huisarts te bellen omdat ik bang ben dat hij me weg zet als gek. Nu heb ik een afspraak voor de tintelende vingers en armen en voeten voor donderdag en die ga ik afzeggen, want ik ben van mening dat ik de angst niet moet voeden.

Lola
16-01-2024

Jouw reactie:



De angst wordt een marteling (Verhaal 380)

Sinds de afgelopen 3 jaar ervaar ik veel lichamelijke klachten, en in de loop van de tijd is de angst voor erge ziekte en doodgaan extreem toegenomen. Ik ervaar de volgende lichamelijke klachten;
Hoofdpijn
Pijn gezicht
Pijn kaken
Druk/ruis in oren
Strak gevoel in gezicht
Nekpijn
Pijn schouder bladen
Pijn armen
Pijn en tintelingen in handen en vingers
Pijn ribben/borst
Pijn in de maag
Pijn in mijn onderbuik
Afwisselende ontlasting
Soms bloed bij ontlasting
Pijn in bovenbenen en onder benen
Koude voeten
Tintelingen in voeten
Soms geen gevoel meer in grote teen
Ondertussen lekker gegoogled en heb ik eiersrokkanker, darmkanker, hersentumor, maagkanker, ms, als en ondertussen al 20 keer m’n eigen begrafenis gepland.
Maar sinds korte tijd ook veel klachten en angst voor een hartaanval zodra ik in bed ga liggen en wil gaan slapen,
Angst
Zweten
Onrust
Pijn op de borst
Pijn arm
Gevoel dat keel wordt dicht geknepen
googelen
Gevoel dat m’n hartslag heel hard klinkt in mijn oor als heftig pulserend
En uiteindelijk weer een nacht niet geslapen.
Ontspannen lukt niet meer, wat een vermoeiend iets is dit zeg. En wat ik ook doe ik kom er niet van af.
Herkent iemand ook al deze klachten ?

Ken
15-01-2024

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Moeder en hypochonder (Verhaal 378)

Sinds een aantal maanden heb ik vage onderbuikklachten; diarree, zeurende pijn rond mijn baarmoeder.. onregelmatige menstruatie.
Ik ben ermee naar de HA gegaan en ben in huilen uit gebarsten: ik denk dat ik eierstokkanker heb!!
HA heeft een echo ter plaatse gemaakt en kon behalve een cyste van 2.5 cm niets vinden. Drukte mij op het hart om me niet teveel zorgen te maken en gaf me, toen ik uiteraard fixeerde op die cyste, een doorverwijzing naar de gyn in het zkh.
Dat laat even op zich wachten en omdat ik gek wordt van angst. Overal pijnen voel en me de hele tijd aan het bedenken ben dat mijn jonge kinderen moeten leven zonder hun moeder heb ik zojuist voor meer dan vijfhonderd euro aan bloedtesten besteld bij een particulier lab.
Ik kind er verschrikkelijk onder…

Eva
14-01-2024
laatste reactie: 15-01-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Pff erg hé herkenbaar ik ben gewoon op slaap bijna niet
Bij alles denk ik dat ik dood ga

Ik ga nu in behandeling

Anoniem
15-01-2024

Jouw reactie:



Ik ben doodsbang voor kanker (Verhaal 321)

Ik ben doodsbang voor kanker

Het is allemaal begonnen toen ik 18 was. Het was Corona en was opgesloten met mijn eigen gedacht. Toen had mijn oma ook net diagnose kanker gekregen en was mijn opa al eerder overleden aan kanker. Bij elke verandering van mijn lichaam denkik dat het zover is… ik heb ook heel snel opgezwollen lymfeklieren en dan ga ik van het ergste uit. Ik weet gewoon hoe erg het allemaal is om kanker te hebben en ik wil dit gewoon nooit meemaken. Voor elk symptoom ga ik bijna naar de dokter en zeggen ze dat het niks is.. toch heb ik veeeeel verhalen gelezen op Google dat de dokter er veel hebben naast gekeken en dat het dan te laat was. Dat is waar ik het meeste bang voor ben. Maar op 20 jaar kan ik ook niet steeds van elke lymfeklier een scan vragen of andere testen. Verder dan die lymfeklieren heb ik ook niks van andere symptomen, ze zijn ook beweegbaar en komen meestal na een huidinfectie maar toch is er iets in mijn hoofd dat steeds zegt dat het kanker is.

Anoniem
09-07-2023
laatste reactie: 12-01-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je bent gezond. Dokters hebben hiervoor geleerd; jij niet. Vertrouw daarop.
Tuurlijk lees je op Google slechte verhalen. Denk je dat alle juiste diagnoses (“je bent niet ziek”) op internet worden geplaatst? Het enorme aantal slechte verhalen dat jij hebt gelezen vormt een minuscuul deel van alle doktersbezoeken en diagnoses. Hou daaraan vast. Stop met googlen. Succes!!

Maro
12-01-2024

Jouw reactie:



Zweten door sertraline (Verhaal 333)

Vandaag neem ik dag 3 sertraline om mijn hypochondrie en paniekaanvallen onder controle te krijgen. Ze hadden me wel enkele bijwerkingen vermeld, maar nu ondervind ik de tweede nacht op rij zweten. Ik ben ook super moe, maar slaap niet vast. Ik wordt steeds wakker door onder andere het zweten.
Is dit normaal?

P.v.
27-07-2023
laatste reactie: 12-01-2024

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik neem het ook sedert januari, de eerste dagen zijn inderdaad best heftig. De bijwerkingen gaan geleidelijk aan weg , maar zweetaanvallen zijn herbegonnen sedert begin van de vakantie (door angst-paniek). Ik maak me ook wel nog zorgen over de diarree en daarvoor ga ik morgen dat de HA en volgende week bespreek ik met de psychiater.
Ik hoop het allerbeste voor jou.

anoniem
31-07-2023
Reactie:
Hallo, ik gebruik ook sertraline en ik zweet ook vaak in de nacht, dus denk dat het een bijwerking is. Hopelijk stelt dit je gerust.

Caro
16-10-2023
Reactie:
Hoi, ik heb een tijdje sertraline geslikt en ik had heel lang zweetaanvallen ‘s nachts! Het is inderdaad een bijwerking. Wel eentje waarvan je als hypochonder niet erg blij wordt… Na een tijdje stopte het maar het hield wel weken (op en af dan) aan.

Maro
12-01-2024

Jouw reactie:



Sinds ongeveer een maand allemaal rare klachten (Verhaal 297)

Hallo ik ben Romy en ben 21 jaar .
Ik heb nu sinds ongeveer een maand allemaal rare klachten. De dokter zegt dag het angst/hyperventilatie is. Maar ik blijf er maar mee in me hoofd zitten.
Het is allemaal begonnen met druk en steken bij mijn borst (dacht eerst dat het hartfalen waren) opeens kreeg ik hele erge tintelingen erbij in mijn arm. Toen ben ik Naar de huisartsenpost gegaan 1e doktersbezoek (die constateerde paniekaanval)
De klachten zijn toen ongeveer 10 dagen weggeweest.
Opeens kreeg ik weer een soort pijn in mijn arm en kwamen de tintelingen weer (dat heb ik ongeveer een week aangekeken tot de tintelingen zo erg werden dat het door heel mijn lichaam ging en zelfs last kreeg van een doof gevoel in mijn linker kant van mijn gezicht en mijn benen. Toen ben ik naar mijn eigen huisarts geweest en die zei dat het chronische hyperventilatie is. Zijn er mensen die dit herkennen?
Ik heb namelijk mijn symptomen ingetypt op Google en daar kwam in beeld dat ik MS kan hebben nu ben ik daar erg angstig voor..

Romy
20-04-2023
laatste reactie: 12-01-2024

1
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
En, hoe gaat het nu met je?
Ik heb ook last van tintelingen overal en doof aanvoelende voeten, gevoelssensaties en ben ook bang voor MS. Ik hoop dat het van de angst komt.. maar het wordt met de dag erger lijkt het wel. Benieuwd hoe het nu met jou gaat.

Sanne
06-09-2023
Reactie:
Hier hetzelfde.

Het begon met stramme en pijnlijke handen wat overging in brandende en tintelinde handen.
Ik maakte me nog geen zorgen..... plots ineens ook tintelingen en pijnlijke voeten okee overwerkt veel stress zal wel vermoeid zijn.
Heftige periode met partner geldzorgen dubbele diensten werken enz enz enz....
In 4 weken opbouw
Tintelingen nu door gehele lichaam. Armen en benen voelen zwaar en doof handen en voeten branden 1 kant aangezichtspijn. Migraine aanvallen. Gehele huid prikkelt wat komt en gaat alsof er beestjes overheen lopen.
Pijnlijke bilspieren met uitstralingen naar de kuiten die vaak erg strak aanvoelen ook hier tintelingen rondom stuitje.

Snel moe maar niet kunnen slapen.
In de nacht wel kunnen slapen.

Elke dag lijkt er wel iets nieuws bij te komen vitaminen waardes waren goed b12 kalium en magnesium.

Hoofd zit vol verward niet goed kunnen denken vertraagd.


Erg bang voor de ziekte ms als enz . Afspraak neuroloog staat.

Anoniem
24-09-2023
Reactie:
Beste Anoniem,

je klachten lijken erg op die ik ook heb. Bij mij is het ontstaan na langdurige angst klachten in combinatie met overbelasting in werkrooster. (langdurige) Angst kan hele rare symptomen geven.

Hoe gaat het nu met je?

Anton
13-10-2023
Reactie:
Beste anton.

Klachten zijn niet verandert heb inmiddels een emg onderzoek gehad en wacht op de uitslag.
Klachten zijn nog constant aanwezig met name de pijnlijke handen voeten en spieren. Tintelingen door gehele lijf. Hierbij is nog spier fasculatie door het gehele lichaam bijgekomen armen benen rug buik....
En wat krijg je er allemaal van... stress. 14-11 uitslag emg onderzoek.

Anoniem
12-11-2023
Reactie:
Hi Anoniem en rest,

hoe gaat het inmiddels met jullie? Ook hier veel herkenbare klachten. Ben heel benieuwd naar een update van je.

mvg
Nick

Nick
09-01-2024
Reactie:
Haai anton

Klachten leken te verminderen. Maar zijn sinds een week weeer volledig terug en lijkt nog erger dan de keer ervoor.

Emg was goed geen afwijkingen zichtbaar. 23 Jan nieuwe afspraak neuroloog. Wordt toch wel erg onzeker.

Verloop op de dag is wel erg wisselend zo bijna tot geen klachten dan ineens heel erg.
Het wisseld ook van handen naar boeten dan heupen dan knieen dan spieren.

Hoe is het met jou?

.
12-01-2024
Reactie:
Fijn dat de emg goed was, dat stelt wel al erg gerust toch?

Heb je de klachten nu recent weer opnieuw ontwikkeld agv stress denk je?

Waarvoor staat de nieuwe afspraak bij de neuroloog als ik vragen mag? Gewoon om te vernemen hoe de klachten zich sinds uitslag emg hebben ontwikkeld?

Nick
12-01-2024

Jouw reactie:



Draaiduizeligheid (Verhaal 375)

Goedemorgen, mijn naam is Jozef en ik heb last van Hypochondrie en daardoor kan ik helemaal wegzakken in de angst bij lichamelijke klachten. Zo ook nu weer. Ik heb ongeveer 2 weken geleden last gehad van draaiduizeligheid. Bij omdraaien in bed ging de hele slaapkamer draaien en als ik dan mijn hoofd stil hield verdween dit na een seconden of 10. Uiteindelijk hiermee naar de HA en die constateerde BPPD. Dit is een onschuldige aandoening in je evenwichtsorgaan. Er zijn dan"steentjes' die niet meer op de goede plek in het oor zitten en deze dienen weer terug te gaan naar de juiste plek. Bij de meeste mensen gaat dit vanzelf weer over binnen 4 weken. De draaiduizeligheid bij mij is er ook niet meer maar ben wel constant licht in mijn hoofd. Ik ben ook bang dat de draaiduizeligheid weer terug komt dus denk er erg veel aan, dat is natuurlijk niet bevorderend. Ben daarbij dus angstig, licht misselijk, licht in mijn hoofd en somber/verdrietig. Ik voel me rottig en huil soms, enkel van dat lichte gevoel in mijn hoofd en de angst.

Ik schrijf dit hier om het van me af te schrijven want de angst is erg aanwezig, angst dat het niet meer weg gaat of erger wordt of toch wat anders is, maak mezelf weer erg gek. Wat een rotziekte is hypochondrie toch....
Het heeft ook invloed op mijn gezin want iedereen heeft zin in de kerstdagen en ik voel me zo rot. En dit is niet mijn 1e x en voel me dan ook bezwaard want ik ben degene die een schaduw legt over de gezelligheid. Ik slik al jaren paroxetine en kan zelf redelijk goed met de milligrammen omgaan, daar bedoel ik mee dat ik weet wanneer ik moet verhogen en dat is meestal in de winter. Ik slik normaliter 10mg perdag, ben nu verhoogd naar 20mg. Dit verlopig maar volhouden en ook zorgen voor afleiding zodat ik er minder mee bezig ben. Ik weet wat ik moet doen maar om het om te zetten in ook echt doen blijft zwaar. Reacties zijn altijd welkom, hoeven niet eens zinvol te zijn Smile, gewoon zaken delen met elkaar helpt al. Iedereen voor zover dat kan in zijn of haar situatie fijne dagen gewenst en hopelijk een 'beter' 2024.

Jozef
23-12-2023
laatste reactie: 12-01-2024

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Jozef, ik heb ook al jaren last van hypchondrie en vorig jaar ook een tijdje draaiduizeligheid gehad. Dat was heel naar, aar dankzij goede oefeningen van de fysio ben ik er vanaf gekomen. Ik heb net als jij nog wel lang daarna last gehad van lichte duizeligheid, waarschijnlijk puur uit angst.
Die hypochondrie is echt heel naar en inmiddels heb ik wel bijna alle lichaamsdelen gehad waar iets mee aan de hand zou zijn, heel vermoeiend. Ik wens je veel sterkte en wat fijn dat je jouw verhaal hebt gedeeld.

Sandra
12-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik ben ten einde raad! (Verhaal 347)

Hallo allen, ik ben een jongen van 22 en heb sinds een aantal maanden last van veel neurologische klachten.

- [ ] Veel plassen
- [ ] Pijn in onderrug
- [ ] Linker oog vooral savonds irritatie
- [ ] Tintelingen in benen
- [ ] Pijn in nek
- [ ] Onrustig
- [ ] Veel stress
- [ ] Slecht slapen
- [ ] Slecht doorslapen
- [ ] Band om de buik
- [ ] Vaak pijn in de zij flankpijn
- [ ] Soms moeite met evenwicht
- [ ] Vaak duizelig
- [ ] Snelle hartslag
- [ ] Weinig eetlust
- [ ] Afvallen
- [ ] Niet extreem moe
- [ ] Vergeetachtig
- [ ] Slecht korte termijn geheugen
- [ ] Niet kunnen ontspannen
- [ ] Doof gevoel in pink en ringvinger voor 30 seconden snachts
- [ ] Soms hele hand doof voor 30 seconden snachts
- [ ] Dronken gevoel
- [ ] Wazig gevoel
- [ ] Minder kracht in de benen

- [ ] Homeopaat geweest, gigantisch GABA tekort aangetoont
- [ ] Prescan van hoofd met oordeel alles was goed
- [ ] Bloed onderzoeken
- [ ] Huisarts bezoeken

Ik ben al overal geweest nu laatst ook bij de neuroloog en die zegt ook er is niks aan de hand. Maar de klachten blijven!!!!

Wat kan ik doen? Is er iemand met hetzelfde? Of ervaringen???

Ik ben ten einde raad!

Groet Rens

Rens
06-09-2023
laatste reactie: 09-01-2024

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ga ademoefeningen doen

Hyperventilatie!!
02-12-2023
Reactie:
Begin met ademhalingsoefeningen dat is stap 1 en een manier vinden om te ontspannen al is het beginnen met wandelen

K
05-12-2023
Reactie:
hi Rens,

ik herken me in bijna al je klachten en heb ook al diverse specialisten bezocht waaronder neuroloog (die ook bij mij aangaf dat er niets aan de hand is/lijkt). Ik heb wat uitgebreidere posts geschreven in andere topics op dit forum (met name bij Spiertrekkingen, omdat ik die er ook bij heb, maar dat lees ik bij jou niet terug).

Hoe gaat het inmiddels met je?

mvg
Nick

Nick
09-01-2024

Jouw reactie:



Met hypnose van mijn hypochondrië af! (Verhaal 59)

Beste mensen,

Ik ben een vrouw van 36 jaar en ben 8 jaar lang hypochonder geweest. In deze tijd hebben erge en minder erge perioden elkaar afgewisseld. Bij mij was er de constante angst om MS of ALS te krijgen.
Tot het moment dat ik er niet meer tegen kon. Ik kon niet meer functioneren.
Ik heb toen contact opgenomen met een hypnotherapeut. Ik heb een afspraak gemaakt voor een hypnosesessie. En sindsdien ben ik van mijn hypochondrië af!! Wat een opluchting!! Mijn angst compleet weg!! Ik ben nog steeds alert op mijn lichaam, maar de angst die voorheen kwam kijken bij alles wat voor mijn gevoel afwijkend was aan mijn lichaam is compleet verdwenen!!
De reden dat ik dit schrijf is om iedereen die hiermee kampt te helpen er van af te komen. Het werkt echt! Ik heb het zelf ervaren.
Hypnose is veilig en werkt snel. Tijdens hypnose worden als het ware je gedachten en gewoonten gereset naar de periode vóór je angst. Je bent tijdens de sessie volledig bij kennis en hebt zelf de controle. Mensen, verdiep je hierin, zoek een gecertificeerd hypnotherapeut bij je in de buurt en probeer het! Baat het niet, schaadt het niet!

Succes!!


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 08-01-2024

48
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heel interessant dit !! Hoeveel sessies heb je gehad als ik vragen mag ?
Gr Desiree


Desiree
> 2 jaar geleden
Reactie:

toen ik 25 was door omstandigheden en zware stress ,kreeg ik opeens zomaar het gevoel dat ik iets aan mijn hart had,bleef maar piekeren erover dat ik zomaar dood neer zal vallen ,begon vaak naar mijn hartslagen te luisteren kon niet meer slapen met de gedachten om niet meer wakker te worden ,en als ik ergens in de krant of in het nieuws of hoe dan ook hoorde dat een persoon zomaar dood viel door een hart stil stand werd ik weer zwaar depressief en angstig ,met de gedachten dat het bijmij ook zal gebeuren ,ik ben nu 50 jaar soms gaat het maanden soms weken goed en opeens als ik het weer lees ergens of hoor weer van mensen die zomaar jong doodvielen door een hartstilstand komt het elke keer weer terug dan ben ik weer maanden aan het piekeren met dezelfde gedacht ,heb al aardig wat psycholoog gehad ,en gebruik ook al zolang lexapro 30 mg maar niks helpt word er gek en moedeloos van ,maar blij eraan werken soms ben ik bang met de gedachten dat zoveel stress ook niet goed voor je is dan word ik daar ook angstig van en door angs krijg ik meer angst pffffffff soms weet ik het niet meer wat ik moet denken ,hoop dat jullie mij begrijpen en ik zal ook niet de enigste ziijn maar je word er zomoe van en het heerst heel je leven .dit was een beetje wat ik kwijt wil en vecht ertegen geeft het niet op hoe zwaar het ook is


schorpioen
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Desiree,

Ik heb maar 1 sessie gehad. Je bent er in totaal 1 tot 1,5 uur mee kwijt. Er volgt eerst een intakegesprek en aansluitend een hypnosesessie.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,

Wat een herkenbaar verhaal! Ik ben heel erg bang voor ALS en MS en ik zie dat meerdere mensen daar specifiek last van hebben hier. Kun je mij vertellen waar je die hypnose hebt laten doen? Ik ben in ieder geval blij dat het jou geholpen heeft!


W
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,

Ik heb de hypnose laten doen bij "De witte engel" in Horst-Meterik, Limburg.
Gerry, de hypnotiseur, is een hele fijne vrouw die je meteen een heel geruststellend gevoel geeft.
Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik bij haar geweest ben en van mijn hypochondrië af ben. Wat een fijn en opgelucht gevoel om van die angst verlost te zijn!
Mocht je er ook naartoe gaan hoop ik dat het je net zo zal helpen als mij.
En als het jou (en/of anderen die dit lezen) inderdaad geholpen heeft, laat je hier dan even een reactie achter? Hopelijk kunnen we er op deze manier nog meer mensen mee helpen.

Heel veel succes! 😊


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik kan zo snel niet vinden hoe oud dit bericht misschien al is, maar het geeft me zoveel kracht! Ik heb zelf ook veel last van hypochondrie, het beheerst mijn leven enorm. Ook ik ben vooral bang voor spierziektes. Ik heb nu 1 hypnotherapie sessie gehad en we werken er nog naar toe maar dit geeft me echt hoop dat ik zonder die heftige angst kan leven straks!!! Dankjewel voor je bericht!!


Michelle
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hi wat fijn dat je verlost ben van hypochondrie, ik heb nu al 16 jaar last van hypochondrie, ik heb van alles geprobeerd wat op mijn pad kwam dus ook Hypnotherapie maar niets hielp. Heb je toevallig het telefoonnummer van de hypnotherpeut waar jij de behandeling heb gedaan.

Liefs Mien


Mien
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoe herkenbaar allemaal!


Pia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dankjewel voor het delen van jouw ervaring! Ik heb al 15 jaar last van hypochondrie en angst en ik ben het nu ZAT. Heb net gelijk gebeld voor een afspraak hypno.

Gina
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo allemaal,

Een korte update. Inmiddels ben ik 38 en al ruim 2 jaar van mijn hypochondrië af.
Als ik aan de jaren als hypochonder terugdenk, en me bedenk hoe druk ik me al die tijd gemaakt heb, de stress die ik had, voel ik me weer opgelucht. Ontzettend opgelucht dat ik ervan af ben.
Ik geniet weer zoals het hoort en maak me niet druk meer als ik een keer jeuk heb, een trilling voel of een tinteling.
Er bestaat een leven zonder deze verschrikkelijke angst.
Ik ben maar een leek en weet niet of hypnotherapie voor iedereen werkt, maar het is het waard om het te proberen.
Baad het niet schaadt het niet.
Mocht je het gaan proberen en het heeft geholpen, laat hier dan een reactie achter.
Hopelijk helpt het meer mensen.

Anoniem
04-07-2022
Reactie:
Beste hopelijk lezer.
Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa

Charissa
22-02-2023
Reactie:
Bedankt voor de tip, ik ben reeds 10 jaar hypochonder en het is zo zwaar dat ik bijna niet kan functioneren of genieten van het leven. Al bij talrijke psychologen geweest en dat heeft niets geholpen. Ik ga nu ook proberen met hypnotherapie. Het is heel duur, maar ik hoop dat ik er eindelijk vanaf kan geraken

Ellen
08-01-2024

Jouw reactie:



Tandpijn (Verhaal 364)

ik zit met een depressie en nu sinds korte tijd heb ik ineens last van tandpijn.dit is altijd als ik in slaap probeer te vallen.de eerste keer dacht ik dat er iets was met mijn tanden.het was hevige pijn bijna dat ik zou gaan wenen.het rare was dat na het juist nog maar inslikken van medicatie de pijn ineens verdwenen was.in de dag heb ik nooit last van tandpijn.en als ik wel tandpijn heb is het s nachts gepaard met spastische bewegingen in de benen.kan dit van stress zijn?

carelli lina
25-11-2023
laatste reactie: 07-01-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo
Ik heb ook tandpijn vooral als ik wil gaan slapen.
Door de stress klem ik mijn kaken onbewust zo strak op elkaar dat dat de pijn veroorzaakt.

MM
07-01-2024

Jouw reactie:



Welke medicatie werkt tegen hypochondrie? (Verhaal 372)

Hele dagen google op symptomen wordt er dood moe van
Hoe kan ik dit stoppen

Voel nu weer allemaal beestje onder me huid en soms overal druppels op me huid

Begin zo ondertussen gek te worden

Welke medicatie werkt tegen hypochondrie?

Roos
21-12-2023
laatste reactie: 04-01-2024

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Paroxetine
Mbt het voelen van 'druppels' op je lichaam kan ook komen door gevoeligheid van de eikenprocessierups, weet niet wanneer je dat had?

Anoniem
04-01-2024
Reactie:
Gister kom amper buiten dus zal wel weer een nieuwe zenuwen tik van me zijn

Roos
04-01-2024

Jouw reactie:



Bij mij is alles begonnen tijdens de menopauze (Verhaal 367)

hoi, bij mij is alles begonnen tijdens de menopauze. angst om ziek te worden maat ook angst dat mijn kinderen en kleinkinderen kunnen ziek worden.
van zodra iemand een pijntje vernoemt, neem ik instant dr google erbij en daar lees je bij elk symptoom dat het wel kanker of iets anders kan zijn. *ik voel me moe en futloos en continu met een zekere angst over mij. ik wil er niet teveel over praten want ik merk dat mijn dochter ook dit probleem heeft.
ik denk ook heel vaak aan dood gaan want ik ben 57 en ik kom stilaan in mijn laatste fase. nog iemand met deze gevoelens ?

Nad
11-12-2023
laatste reactie: 31-12-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben er 58 en als men kinderen iets hebben denk ik ook steeds direct het ergste, en net zoals jij zoek ik dan alles op en daarna voel je u nog minder op gemak. Dit is triest en weet wat je voelt

Anoniem
25-12-2023
Reactie:
Het is alsof ik mezelf hoor..ik heb precies hetzelfde, word er echt wel eens heel verdrietig van..

Anoniem
31-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Last van stress die ik niet zelf ervaar (Verhaal 363)

Hi allemaal,

Ik heb last van stress die ik niet zelf ervaar. Maar mijn lichaam geeft allerlei signalen af dat het gestresst is. Het begon op mijn eerste werkdag bij mijn vorige baan, wat de start was van mijn carrière in mijn droombranche. Dat voelde gek, want ik had eindelijk bereikt wat ik wilde en mijn lichaam stribbelde dus tegen.

De klachten toen waren bloedend tandvlees, wekelijks koorts, oververmoeidheid, haaruitval en bacteriële vaginose. De eerste drie zijn inmiddels weg, maar die laatste twee (die ik nu net het ergste vind) zijn er nog en ik kom er niet vanaf.

Inmiddels ben ik al twee keer in therapie geweest, wat er wel voor heeft gezorgd dat mijn bacteriële vaginose is veranderd van een visachtige geur naar een minder sterke zuurdere geur. Maar weg is het niet. Ook heb ik vooral in de begin fase kuren gekregen van de dokter, die slaan kort aan en daarna komt het terug. Voor mijn haar heb ik al zo'n beetje elk product gebruikt, specialisten bezocht, vitamines geslikt etc. Het wordt wel langer, maar ik denk dat ik 30% kwijt ben en ik zie er niets voor terugkomen. Of het nog uit blijft vallen kan ik niet goed zien.

Binnenkort start ik een onderzoek met orthomoleculaire geneeskunde om te zien of ik stoffen tekort kom, maar voor beide situaties geldt dat er een blokkade zit in mijn lijf die (waarschijnlijk) mentaal veroorzaakt. Daarom heeft het ook geen zin om allerlei dure behandelingen te doen die zich enkel op het fysieke richten.

Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die last hebben van lichamelijke signalen zonder op een bewuste manier mentaal problemen te hebben.

Na 2,5 jaar ben ik echt radeloos en ik ben bang dat een heftige trigger achter zit.

Janneke
21-11-2023
laatste reactie: 31-12-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Janneke.

Wat ontzettend vervelend dat je zoveel klachten ervaart, maar het vervolgens niet voelt in je lichaam. Als je niet bewust bent waar het probleem zit, kan je het ook moeilijk veranderen.

Ik weet uit ervaring (ik ben stresstherapeut) dat er heel veel mensen zijn die de stress niet voelen of niet ervaren als stress.

Als je lichaam stress ervaart (dit wordt bijna altijd veroorzaakt door je gedachten) wordt er cortisol (stresshormoon) aangemaakt. Dit is een noodhormoon, bedoelt om je te helpen vechten of vluchten in een noodsituatie. Zodra er cortisol in je bloed zit, gaat je lichaam daar direct mee aan de slag, het krijgt voorrang op alle ander processen in je lichaam. Dit is niet erg voor een paar uur, maar je begrijpt dat als je dag en nacht cortisol aanmaakt, er een hoop processen niet de nodige aandacht krijgen en hierdoor ontstaan dus allerlei klachten.

Belangrijk dus om je stress te verminderen. Mijn advies zou zijn om aan de slag te gaan met je ademhaling en een goede ademcoach te zoeken. Eéntje met veel kennis over de ademhaling. Met de ademhaling kan je je autonome zenuwstelsel direct beïnvloeden en met de juiste beïnvloeding daalt de aanmaak van cortisol en daarmee je stressniveau. Het mooie van de ademhaling is, dat je het altijd bij je hebt en het dus ook altijd en overal kunt gebruiken. De ademhaling (transformational breath) wordt ook vaak gebruikt om blokkades op te heffen of vastzittende trauma's te verwerken.

Ik wens je veel sterkte met je klachten. Weet dat je weer uit deze ellende kunt komen met de juiste hulp! Blijf geloven en zoeken naar de juiste hulp.

Nicolette
31-12-2023

Jouw reactie:



Snel moe maar niet kunnen slapen (Verhaal 353)

Het begon met stramme en pijnlijke handen wat overging in brandende en tintelinde handen.
Ik maakte me nog geen zorgen..... plots ineens ook tintelingen en pijnlijke voeten okee overwerkt veel stress zal wel vermoeid zijn.
Heftige periode met partner geldzorgen dubbele diensten werken enz enz enz....
In 4 weken opbouw
Tintelingen nu door gehele lichaam. Armen en benen voelen zwaar en doof handen en voeten branden 1 kant aangezichtspijn. Migraine aanvallen. Gehele huid prikkelt wat komt en gaat alsof er beestjes overheen lopen.
Soms voelen lichaamsdelen aan alsof ze koken geen verkleuring te zien van de huid.
Pijnlijke bilspieren met uitstralingen naar de kuiten die vaak erg strak aanvoelen ook hier tintelingen rondom stuitje.
Nek volledig gespannen.
Snel moe maar niet kunnen slapen.
In de nacht wel kunnen slapen maar vermoeid wakker worden.



Elke dag lijkt er wel iets nieuws bij te komen vitaminen waardes waren goed b12 kalium en magnesium.

Hoofd zit vol verward niet goed kunnen denken vertraagd.


Erg bang voor de ziekte ms als enz . Afspraak neuroloog staat maar dit doet nog vrij lang ondertussen blijf ik piekeren en malen over de gevolgen en ziekte zoals ms... wat als ik dit heb...wat voor kwaliteit van leven heb ik dan ivm de constante achteruitgang.

Na hart operatie paniekstoornis ontwikkeld met de bijkomende hyperventilatie. Nu niet het idee dat ik aan het hyperventileren ben dan zakken de klachten weg. Dit is blijvend en 24/7 aanwezig

S
24-09-2023
laatste reactie: 31-12-2023

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Anoniem, (verhaal 354)

ik heb ongeveer dezelfde klachten als je beschrijft. Bij mij zijn ze gekomen na langdurig angst klachten en overbelasting op werk.
Ben erg benieuwd hoe het nu met je gaat.

Thanks

Anton
13-10-2023
Reactie:
Helaas herken ik me ook in jou verhaal

Nu twee dove armen gek wordt ik er van
Voel je je al iets beter ?

Esra
23-12-2023
Reactie:
Zelfde ervaringen hier, bijzonder genoeg bijna exact hoe je het zelf omschrijft: strak aangespannen bilspieren (maar ook op andere plekken), tintelingen in voet en rondom stuitje, stijf gevoel / moeite met bewegen,snachts vaak slapende onderarm/hand, meer zweten dan normaal en spiertrekkingen over hele lijf. Ik heb al een neuroloog gezien en die heeft gesteld dat er geen sprake is van neurologische afwijkingen maar blijf toch ongerust. Wel fijn om verhalen te lezen van mensen met dezelfde ervaringen.

Nick
31-12-2023

Jouw reactie:



Je bent daar dagelijks mee bezig (Verhaal 376)

Ik heb last van angststoornis (ziektevrees).je bent daar dagelijks mee bezig
Is er iemand die dit ook hebt .mijn klachten zijn beven koude rillingen en
Kortademigheid ((hiperventielatie)
De huisarts zegt dat ik gezond bent.
Graag een reactie.

Hannie
25-12-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Hypochondrie of angst (Verhaal 365)

Ik weet niet of ik Hypochondrie heb of angst Zoals ik ben echt ziek. Al 8 weken ik heb verkeerde injecties gehad voor wat de Orthopeed zei Een beginnende versleten heup.Maar omdat de injecties maakte het zo erg dat ik niet meer kon lopen Dat maakt je bang nu belde hij en zei Js ik dacht dat de pijn van je heup.afkwam maar ik denk.dat het een beknelde Zenuw in je rug in je rug met uitstraling naar je been Ik heb echt zoveel pijn .En hij had het over een MRI scan maar ik durf niet in zo'n smalle ruimte Ik ben altijd bang om iets ergst te hebben Maar nu heb ik sinds maandag ook nog corona en dat terwijl.ik.al 2 maanden niet op straat ben geweest Maar helaas mijn dochter heeft het ook.En die was hier geweest Masr zoals nu heb ik een naar gevoel.in mijn oksel.en dan ben.ik bang. Ik.woon sinds ander half jaar alleen mijn man woont in een verzorgingshuis En daar kan ik ook niet naar toe Ik.vraag me af of dit een vorm.van Hypochondrie Kan iemand mij dat zeggen

Maria
08-12-2023
laatste reactie: 23-12-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Maria, je verhaal klinkt wel bekend hoor. Hypochondrie is angst voor ziektes dus het kan best zijn dat je dit hebt. Angst is zo herkenbaar en daarbij vaak ook somberheid. Ikzelf heb het al jaren maar het komt en het gaat bij mij. Als ik lichamelijk iets ervaar en kan er geen reden voor vinden dan wordt ik al angstig en somber. Wat betreft jouw corona, dat heerst weer meer en is dus niet raar, zeker niet als je dochter het heeft en bij je op visite is geweest. Probeer rustig te blijven en eventueel wat hulp te zoeken hier voor, maar het blijft een rottig iets. Je bent in ieder geval niet alleen. En als je rust wilt voor je oksel dan miscchien toch die MRI doen?

Jozef
23-12-2023

Jouw reactie:



Door de hypochondrie zie en voel ik alles, maar echt alles (Verhaal 373)

net zoals meerdere van jullie heb ik een ergere vorm van hypochondrie.
elke dag opstaan met angst om ernstig ziek te zijn/worden is iets wat ik niemand toe wens.
Elke ochtend opstaan met een nieuw opgemerkt plekje/bobbeltje/vlekje, noem het maar op.
door de hypochondrie zie en voel ik alles, maar echt alles.
google is daarom ook of mijn beste vriend om bevestiging te krijgen dat mijn klachten niet erg zijn, of het is de grootste nachtmerrie omdat je de ergste ziektes voorbij ziet komen.
natuurlijk is google niet de oplossing, en meestal zijn je klachten een opstapeling van spanning en stress door je ziektevrees, maar vertel dit maar eens aan iemand met hypochondrie😅
Weet dat jullie niet alleen zijn of de enige zijn die met dit soort dingen struggeld, en het mag er ook zijn.
voor de mensen die hier wat aan hebben, je kan bij je huisarts aangeven dat je een praktijkondersteuner nodig hebt voor je klachten, hier kan je een gratis programma volgen die je alles uitlegt en handvatten geeft om weer geip te krijgen op die vreselijke irritante ziektevrees😅
Ik hoop dat ik door mijn verhaal mensen heb kunnen steunen en weet dat je er niet alleen voor staat! 💪🏻

Anoniem
21-12-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



De spiertrekkingen voel ik vooral in rust (Verhaal 369)

Hoi allen,

Ik ben Peet en 29 jaar. Ik kamp al een jaar of tien met angststoornissen/hypochondrie. Als ik ook maar iets voel in mijn lichaam, maak ik me zorgen en denk ik dat ik een erge ziekte heb.

Ik heb nu een aantal weken last van spiertrekkingen. Vooral in mijn benen, maar ook op andere plekken en ik heb soms ook een trekkend ooglid. Ik ben, net als jullie, gaan Googelen en dat had ik beter niet kunnen doen. Sindsdien ben ik ervan overtuigd dat ik ALS heb. Ik struin alle sites af over informatie daarover en hoe meer je erover leest, hoe meer ik alle symptomen naar mezelf ga betrekken. Ik raak er daardoor van overtuigd dat ik het heb.

Natuurlijk lees ik ook dat de ziekte zeer zeldzaam is en dat het vooral mensen van 50+ zijn die het 'krijgen', maar toch. Gerustgesteld ben ik zeker niet. Ik kan er alleen maar aan denken en heb het gevoel dat het erger wordt en dat het nooit meer goedkomt.

De spiertrekkingen voel ik vooral in rust, bij afleiding zoals bewegen dan heb ik ze niet door of ze zijn er niet. Het is allemaal heel vervelend, hoop dat het snel beter wordt.

Sterkte allemaal, en benieuwd naar jullie verhalen.

Peet

Peet
14-12-2023
laatste reactie: 20-12-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde gehad. Ik kamp nu ook al ongeveer 6 jaar met angsten. Ik heb ook een periode gehad met dezelfde symptomen. Uiteindelijk ook meerdere testen gehad en er was niks te vinden. Waarschijnlijk heeft de stress toch de spiertrekkingen bij mij getriggerd. Nu heb ik daar geen last meer van.
Ik heb nog wel steeds angsten. Vooral ook kanker en toen dus ook ALS. Ik probeer echt niet meer te googlen. Inmiddels heb jj een huisarts die weet hoe het in mijn hoofd werkt en waar ik met de stomste vragen terecht kan. Ook heb ik geleerd wanneer de angsten erger worden. Bv vlak voor de menstruatie en wanneer ik te weinig slaap heb gehad in een periode. Vaak kan ik dan de angsten onder controle krijgen met een lichte doses alprazolam. Ik denk dat ik er nooit meer helemaal vanaf kom, maar vertrouwen hebben in artsen scheelt ook. Deze mensen maken zeker ook weleens fouten, maar over het algemeen weten zij waar ze over praten. Jarenlange studies gehad. Ik hoop dat je de angst snel los kan laten en dat daarmee de spiertrekkingen ook over gaan.

Naomi
20-12-2023

Jouw reactie:



Moedervlekje (Verhaal 371)

Ik heb een tijdje geleden nieuwe moedervlekken ontdekt op mijn buik, 1 daarvan heb ik weggekrabt en een klein letseltje aan overgehouden. Nu heb ik vanalles en obsessief zitten googlen dat moedervlekken kwaadaardig kunnen zijn en deze nu niet beordeeld kan worden omdat ik deze heb weggekrabt. Geen enkele arts kan mij gerust stellen, ik kan het plekje weghalen bij een plastische chirurg en ze zou deze opsturen voor onderzoek en nu heb ik op google gevonden dat zo’n onderzoeken ook afwijkend kunnen zijn. Ik denk dan dat deze onderzoeken niet betrouwbaar zijn. Ik weet niet hoe ik nog gerustgesteld kan worden, mijn hoofd staat op ontploffen met allemaal rampscenarios. Bang dat ik later uitzaaiingen zal hebben van het moedervlekje dat ik heb weggekrabt, het overheerst gewoonweg mijn dagelijkse leven. Constant angst en daarbij ben ik ook nog 7 maanden zwanger… is dit hypochondrie of een angstoornis ik weet het niet meer

Sia
17-12-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Het wordt alleen maar erger (Verhaal 370)

Ik ben al jaren hypochondrisch, maar afgelopen jaar heb ik enorm veel spanningen gehad. Het wordt alleen maar erger. En nu moet ik voor een cyste op mijn schildklier een punctie laten afnemen. Ik ben continu slecht nieuwsgesprekken aan het afspelen in mijn hoofd, ik zie geen licht meer. Ik heb zo'n donker en bedrukt gevoel.. Ik weet niet hoe ik deze dagen moet doorkomen. De angst op kanker is zo enorm aanwezig, de angst bekneld mij in alles en heeft me in zijn greep. Niets helpt..
En er zijn verhalen dat het goed is, maar ook dat het niet goed is. Maar elk verhaal is niet mijn verhaal. Mijn gevoel spreekt boekdelen..

Anoniem
16-12-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Het is misschien eigenwijs, maar ik zie het somber in. (Verhaal 368)

Hey hoi,

Ik ben 25, heb in mijn leven helaas heel veel ziekte van familie mee gemaakt, ik denk dan ook dat dit de oorzaak is.

Op het moment ben ik werkloos door faillissement, het was zwaar werk en vind het wel even fijn om mijn lichaam wat rust te gunnen.
Hierdoor ben ik veel thuis, mijn man werkt fulltime dus ben ik veel alleen.
Alleen nu begin ik te merken dat ik weer heel bang word.
Dit heb ik al een keer eerder gehad een langere periode, toen is het even weer goed gegaan en nu is het 2x zo erg.

Ik ben erg bang voor kanker, een hersenbloeding of een hartaanval.

Ik weet dat er niks aan de hand is met mij, en dat zeg ik ook altijd tegen mijzelf.
Maar toch.....

Bezoek aan de dokter: ooit kom je hier en dan heb je misschien wel gelijk, maar dat is dan over 50 jaar. Je bent nog zo jong. Het is zeer onwaarschijnlijk.

Maar nog blijft er in m'n hoofd rond hangen "zal je net zien"

Ik weet niet waarom specifiek die 3, ik heb helemaal geen klachten.

Maar ik zit dus altijd te zoeken naar klachten als ik op bed lig, of als ik alleen ben.
En uiteraard komt google er ook bij.

Dit is vaak uitgelopen in paniekaanvallen.

Ik was operator in 5 ploegen, ik deed productie van glasvezel, niet de kabels, maar echt glasvezel.
Hierdoor kon je glassplinters krijgen. Sowieso elke dag wel 2 of 3.
Maar dus ook in je polsen, ik heb een paniekaanval gehad omdat ik bang was dat er misschien een glassplinter in m'n bloedbaan terecht zou komen via m'n slagader.

Ook ben ik bang dat mijn man wat overkomt.
Stikken, of een auto-ongeluk.

Soms ben ik wat paranoïde, als ik nachtdienst had dan moest hij de deur opslot, we wonen in een rustig dorp, in een straat waar ik ben opgegroeid.
Ik ben bang dat iemand misschien inbreekt en hem vermoord.
Of dat m'n hondjes vergiftigd worden als ze achter het huis zijn.
Of dat ze stikken.

Ik voel me de laatste tijd erg zenuwachtig waardoor ik steken krijg, hierdoor word "hartaanval" meteen getriggerd waardoor de angst van derest ook terug keert.
Bultjes zoeken, hartslag controleren.

Ik word er helemaal schijtziek van.
Over een x aantal jaar word ik misschien echt ziek, en sla ik mezelf voor mijn hoofd dat ik mezelf zo gek gemaakt heb.

Ik heb meerdere malen hulp gehad, voor verschillende dingen, dit heeft helaas niks gedaan voor mij, waardoor ik er van af zie ook hulp voor dit te vragen.
Medicatie vind ik ook dood eng dus mij niet gezien. Ook al weet ik dat dit mij misschien kan helpen.

Het is misschien eigenwijs, maar ik zie het somber in.
Ik hoop volgende maand weer aan het werk te gaan en beginnen met de opleiding voor Vapro zodat ik iets anders heb waar ik me druk om kan maken.

Noorrr
12-12-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Geen idee of ik überhaupt wat heb (Verhaal 360)

Hi all,
Best fijn om een forum te vinden met "soort genoten". Ik ben periodes bezig met leven of dood als sinds jongs af aan. Soms denk ik er totaal niet aan en dan weken lang weer wel. Ik leef over het algemeen erg gezond, omdat ik dit simpelweg fijn vind.

Ik heb nu al 3 weken last van mijn benen zonder echte inspanning. Omdat ik veel sport vind ik dit erg raar. Soms trekt het door naar mijn voeten en in mijn vingers voel ik soms ook de soort pijn. Het is niet echt pijn maar meer een doffe pijn. Ik heb al bloed laten prikken en alles is goed. Ik moet misschien wel naar de sportarts, maar hierover heb ik contact met mijn huisarts. Ik heb eigenlijk alle ziektes die je kan verzinnen volgens google en wordt er gek van. Het enige wat me gerust stelt is dat mijn bloedwaarden goed zijn. Toch vind ik het erg lastig omdat ik er dus niks aan kan koppelen en de huisartsen vinden het ook raar.

Anyway weet ik nou niet zeker of mijn angst dit veroorzaakt of dat ik simpelweg echt last heb van mijn benen. Vind dit zo moeilijk te bepalen.

Anoniem
07-11-2023
laatste reactie: 11-12-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit kan precies mijn verhaal wezen! Ook al heel.lang last van,het vreemde is als ik er niet aan denk zoals afleiding ik het niet eens voel maar zodra ik savonds op de bank zit komt het opzetten,daardoor raak ik gespannen zodat het alleen maar versterkt...heb het ook in m'n vingers..denk zeker dat het stress is! Gewoon onbewust een verkeerde gespannen houding tis erg vervelend maar denk toch dat het niks ernstigs is komt allemaal goed!

Anoniem
11-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ziekteangst (Verhaal 350)

Hoi Allemaal, Na regelmatig dingen lezen op dit forum wil ik nu graag mijn verhaal ook delen. Ik kamp al jaren met een ziekteangst en herken heel veel in jullie verhalen. Wanneer het begonnen is durf ik niet precies te zeggen maar al sinds mijn puberteit schat ik in. Ik ben nu voor de 2e keer in therapie en heb het bijna afgerond maar merk gewoon dat dit iets is wat nooit over zal gaan en waar ik mee moet leren leven . Ik heb geleerd hoe ik moet relativeren en dingen los moet laten en soms lukt dat maar vaak ook niet. Voor corona kon ik goed omgaan met de angst en toen kwam corona en kwam het dus heel hard terug. Ik heb in 2021 een cyste op mn eierstok gehad van 30 cm en 3.5 liter vocht die 3x om z'n as heen is gedraaid wat heel veel pijn gaf . Op het moment van pijn mocht ik door corona niet langskomen bij de huisarts maar hij schreef me zakjes voor om mn ontlasting dunner te maken want aan de telefoon zag de assistente natuurlijk dat daar het probleem zat( ik heb mede door dit ook weinig vertrouwen in artsen) Uiteindelijk na 3 dagen pijn en niet meer kunnen lopen mocht ik toch langskomen en waren mn ontstekingswaarde heel hoog dus kwam ik op de spoed terecht naja onderzoeken en scan gehad en toen dus de cyste gevonden. Er werd mij telefonisch verteld dat mn bloeduitslagen tumormarkers bevatten dus mn angst was heel er groot want ja ik heb geen idee wat dat inhield en Google is niet je beste vriend wat dat betreft. 3 weken later volgde een open buik operatie en is alles verwijderd en uit de onderzoeken bleek allea goedaardig gelukkig. Sindsdien stond mn hoofd niet meer stil en de gedachtes maken me continu gek. Elk pijntje vlekje bultje vertrouw ik niet. Ik heb zoals velen van jullie beschrijven maagklachten en het gevoel dat er iets in je keel zit ook maar daar is 3x naar gekeken en dat zijn slijmvliezen die beschadigd zijn bij mij door het maagzuur. Ook duizelig ben ik heel vaak en merk dat het erger word als ik gespannen ben of als het ergens druk is . Ik slik momenteel omeprazol voor de maag en heb door de angst en stress ook een hoge bloeddruk waar ik medicatie voor slik en als klap op de vuurpijl haf ik ook nog bloedarmoede . Het verhaal word heel lang dus ga er zo een eind aan malen hahaha maar door jullie weet ik dat ik niet alleen ben met deze gevoelens dus hoop dat jullie ook wat herkennen in mijn verhaal. Op dit moment heb ik schouder en nek klachten en na een verhaal op Facebook gelezen te hebben word ik helemaal gek en voel ik er de hele dag aan omdat ik bang ben dat het K is zo vermoeiend want ergens weet ik wel dat het in mn hoofd zit maar dan komt het duiveltje weer met wat als .... en misschien is het volgende week wel weer een andere klacht dat gedachte beheerst. Het houd niet op niet vanzelf zucht....

SSister
15-09-2023
laatste reactie: 10-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Toevallig delen we (deze week) dezelfde klachten, continue nek en schouderpijn.
Het rationele in mij zegt: stress, het duiveltje in mij zegt uitzaaiingen in de ruggenwervel. Elke dag angst voor de dood is opnieuw een dag gestorven

Lennart
08-12-2023
Reactie:
Ik ben helemaal.panisch als ik.wat voel. Zoals nu ik heb al weken pijn in mijn heup.en been Dat is geen ingebeelde pijn is echt heel erg geweest Maar nu gaat het daar weer iets van verbeteren .Maar vandaag heb ik voor het eerst wat meer gegeten. Want ik leefde op water en thee en af en toe een stukje brood Omdat ik zoveel.pijn had Maar nu dus weer wat warms gegeten en kreeg daarna een naar gevoel.precies tussen mijn borsten En ja dan word iik bang Want een ander mens zou zeggen he naar gevoel.en er amper op.letten Maar ik.raak in paniek.En voel het dan dubbel.ik ben dan zo bang Mijn hartslag is prima was net 66 en mijn bloeddruk.was 115/64 dus dat is een prima uitslag En toch blijft de angst Ik ben echt denk.ik.een Hypochonder

Maria
10-12-2023

Jouw reactie:



Ik ben bang (Verhaal 366)

Ik ben bang En misschien is het niks Maar ik ben echt al 8 weken thuis met pijn in mijn been en heup En na 2 injecties in mijnheup.waar ik.helemaal niet meer kon lopen Waren een verschrikking Nu gaat het een beetje beter Maar ben ik deze week.ook positief op corona dus ook nog daarbij Ik heb dus dagen bijna niets gegeten.een paar dagen Envanavond voor het eerst weer wat gegeten En nu heb ik de hele avond al.pijn in het kuiltje tussen mijn borsten En moest ook naar het toilet gauw gaan Terwijl ik al weken niet kon en nu sinds een dag of drie ging dat beter Maar de angst die ik heb sinds al weer een paar weken.Ik ben constant aan.het denken dat ik dood ga ergens aan Ik ben alleen omdat mijn man in een verzorgingshuis woont Mssr ik heb mijn kinderen en twee kleindochters wie me alles zijn Masr ik kan sinds dagen alleen maar huilen Ook omdat ik normaal gesproken mijn huisversier voor kerst Kan ik nu niets door wat ik meemaak inijn rug Ja misschien ben ik een hypocronder en.hoe kom.ik daar van af Want zo.leven is niet prettig

Maria
10-12-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ziekteangst die mijn leven beheerst (Verhaal 351)

Ziekteangst die mijn leven beheerst

Ik ben 25 jaar en sinds een half jaar bang voor alle ziektes met een K. Ik was zwanger van mijn tweede zoontje en was onzeker en twijfelde over bloedverlies. In het ziekenhuis hebben ze een uitstrijkje gemaakt. Ik moest 2 weken wachten op de uitslag. Ik stond vanaf dag 1 al met 1 voet in het graf. Na een paar dagen kreeg ik mezelf niet meer onder controle de angst nam het over en ik pluisde heel internet af. Ik begon te trillen, paniekaanvallen te krijgen. Ik hoefde geen eten meer. Ik wist het zeker ik ging dood. Ik ben naar de huisarts gegaan ze hebben de crisisdienst voor me gebeld en gestart met medicatie.

Van de medicatie werd ik weer angstig door de zwangerschap, toch begonnen omdat ik niet meer voor mijn andere zoontje kon zorgen. De artsen zeiden dat stress erger was als het medicijn voor mijn ongeboren kind.

Daarna werd het slokdarmkanker, maagkanker 2 keer naar de huisarts geweest. Huisarts verwees me door naar KNO, maar voor die tijd had ik al een gastrocopie in het ziekenhuis.
Gelukkig niets aan de hand.

Op vakantie op ibiza voelde ik een bult op mn rug, weer weken aan kanker gedacht. Bij de huisarts na weken pas) niets aan de hand.
Bleek een athoroomcyste te zijn.

Bevallen van mijn zoontje. Door medicatie 1 procent kans op ademhalingsproblemen. Mijn zoontje huilde niet bij de geboorte, hij had een natte long en een klaplong. Ik durde niet eens te denken dat het met elkaar te maken had. Zal het dan toeval zijn? Want ik had wel een snelle bevalling die het ook kon veroorzaken.

Kortom mn gedachtes maken me helemaal gek. Ik denk altijd dat ik mijn kinderen niet zie opgroeien, ik durf niet voorruit te kijken. Soms durf ik niet eens te denken dat het goed met me gaat. Het maakt me misselijk. Deze ziekte beheerst mijn leven, ik heb een zoontje van 8 weken oud waar ik vollop van moet gaan genieten.

Afgelopen maandag, ik krijg mn broodje niet weg. Ik moest denken daan de KNO afspraak van huisarts, waar ik niet ben geweest omdat ik een gastrocopie heb gehad. Ja hoor keelkanker zit in mijn hoofd. Het zelfde liedje vanaf begin af aan. De ene keer denk ik je hebt deze klachten al meer als 3 jaar af en toe anders was je allang de pijp uit geweest mocht het kanker zijn had ik allang meer klachten gehad dan af en toe een broodje niet weg krijgen. Volgende week vrijdag kan ik pas terrecht. Het is killing.

Sorry voor het lange verhaal maar het lucht op.

Sara
21-09-2023
laatste reactie: 08-12-2023

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,
Ik versta volledig wat je bedoeld. ik ben een 44 jarige gast en ik heb ook al lang hypochondrie. Van het minste dat ik heb denk ik dat ik ga doodgaan.(ter ergenis van mijn vriendin soms)
Is inderdaad lastig leven met die ziekte. zo erg dat je soms vergeet te leven. Op het einde van de rit soms denk ik dat we meer bezig zullen geweest zijn met ziek worden en dood gaan dat er met ons op termijn eigenlijk niets zal overkomen. Maar maak dat je brein maar eens wijs. pfffff zo vermoeiend.
K denk dat aanvaarden een groot hoofdstuk is. Als het zo is dan is het zo als we ziek worden en iets hebben. Ik probeer er ook aan te werken. Je bent niet alleen dat wou ik juist zeggen!!! je bent nooit alleen :)
grtz

Kevin
27-09-2023
Reactie:
Helemaal hetzelfde.
Elke dag is een doodstrijd die niet moet worden gestreden

Lennart
08-12-2023

Jouw reactie:



Begonnen toen ik vage keelklachten kreeg (Verhaal 357)

Hallo allemaal,
Ik wil graag ook m’n verhaal delen, hopelijk trigger ik er niemand mee. Ik denk dat ik ook hypochonder ben want elke keer als er lichamelijk iets met mij aan de hand is ga ik van het ergste uit (kanker, hartfalen, diabetes enz) en krijg ik paniek aanvallen. Het is vijf jaar geleden begonnen toen ik vage keelklachten kreeg en opgezette lymfeklieren, ha dacht aan stress, moest het afwachten. Maar het ging niet over en was ook vaak heel moe. Dus ik weer naar de ha en moest een echo van mn hals en lymfeklieren laten maken, en toen hadden ze een afwijking aan mn schildklier gevonden, toen kreeg ik voor het eerst een paniek aanval waar de arts bij was en schaamde mij enorm, hij gaf mij zakdoekjes en zei er voor de rest niets over alleen sterkte. Later moesten er allerlei onderzoeken gedaan worden oa schildklier punctie met een naald dat deed heel veel pijn toen kreeg ik weer een paniek aanval. Uitslag was ziekte van hashimoto dat is een auto immuun ziekte. Is niet ernstig alleen vervelend. Dus kon ik dat van mij afzetten. Maar nu de laatste maanden heb ik steeds terugkerende blaas ontstekingen en ze kunnen nog geen oorzaak vinden en er worden ook niet altijd bacteriën gevonden maar wel witte bloedcellen dus nu heb ik het weer dat ik mij heel druk maak om blaas kanker, endometriose, onvruchtbaarheid etc. Kan iemand mij helpen, herkent iemand deze klachten? Want word soms gek door de angst.

Caro
16-10-2023
laatste reactie: 04-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo.
Ik ben Hannie ook Hashimoto patiënte.
Je kunt veel onstekking krijgen van Hashimoto. Ook angst.paniek.pijn ezv ezv.
Zoek naar schildklier SON.INFORMATIE.
HEEL VEEL STERKTE.
GR HANNIE

Hannie
04-12-2023
Reactie:
Jou angst komt vanuit die schildklier is heel normaal

Anoniem
04-12-2023

Jouw reactie:



Durf niet nog eens de HA te bellen. (Verhaal 341)

Beste lezers,

Allereerst wauw wat is dit forum fijn. Ik voel me zo alleen op de wereld. Elke dag angst.. momenteel ben ik bang voor een hersentumor. Durf niet nog eens de HA te bellen.

Ten tweede

Ik lees veel verhalen van mensen die veel dezelfde klachten hebben. Trillingen, spierkrampen, spasmes, hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, nekpijn..

Ik heb nog niks gelezen over het gevoel dat je iets niet meer goed kan voelen met 1 arm (wat wel zo is maar dat zit dan in mn hoofd), tintelingen in mn mond/ lippen, vlekjes zien (vooral bij fel licht), niet meer echt kunnen scherpstellen met je ogen, vooral veraf (?), beetje pijn bij kijken, hoofpijn wat voelt alsof je hersenen exploderen, stekende hoofdpijn, tinteling op hoofdhuid, …

Is dit iets wat mensen herkennen??

Babs
17-08-2023
laatste reactie: 02-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo, ik herken je klachten niet. Maar wel dat je niet de HA durft te bellen. In mijn gedachte ben ik dan al mijn begrafenis aan het regelen. Momenteel denk ik weer dat ik borstkanker heb, de Ha bellen durf ik ook niet. Veel te bang dat dit bevestigd zou worden. Wat een vreselijke mindfuck is dit echt.

Hypo
01-09-2023
Reactie:
Stop met googelen en ga naar buiten. Neem een massage, probeer ademhaling oefeningen te doen

Michael
02-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik durf geen arts te bezoeken (Verhaal 20)

Dag allemaal, verbazingwekkend knap van jullie dat jullie naar de huisarts gaan, foto's laten maken, bloedonderzoek laten doen. Dat maakt mij nu juist zo bang en dat betekent dat ik geen arts bezoek. Ook ik heb net als jullie hypochondrie. Onstaan tijdens de opleiding voor verpleegkundige-A. Inmiddels ben ik 60 jaar. Heb 5 kinderen mogen krijgen en 12 kleinkinderen. De jonge mensen die op deze site hun verhaal toevoegen kan ik geruststellen. Ik ben al zo lang bang om ernstig ziek te worden, maar ik leef nog! De angt die nu overheerst is nierfalen of een andere ernstige ziekte, omdat ik een vreemde smaak in mijn mond heb. Dat kan gewoon komen door verkoudheid, maar ik verbind er allerlei nare ziektes aan. Tot dat het volgende op de loer staat. Hiervoor was het weer iets anders. Het enige wat mij helpt is het bijhouden van een gedachtenstencil. Daarin schrijf je het volgende: A - de klacht / B - je gedachten en gevoel over die klacht / C de vraag of het reeël is wat je denkt / D hoe zou een ander op deze klacht reageren en bij E formuleer je een nieuwe gedachte.
Ik heb ondertussen een heel lang document. Als ik dan bijvoorbeeld wazig zie in mijn beleving zoek ik de klacht op en dan lees ik tot mijn verbazing dat ik die klacht drie jaar terug ook had en dan realiseer je je dat je er nog bent. Die huidige klacht is dan zo weg. Helaas bestaan er veel soorten klachten en komen er dus nieuwe bij. Die beschrijf je dan weer. Op deze manier zijn veel klachten van mij sneller verdwenen. Denk aan: buikpijn / boeren / onverklaarbare pijn in benen / drukkend gevoel op de blaas / wazig zien / duizelig / pijn op de borst / hartkloppingen / hart dat overslaat en onregelmatig gaat / globusgevoel in de keel / flitsen voor je oog etc etc.
De vreemde smaak heb ik in januari 2018 gehad, maar ik kan mezelf niet geruststellen, omdat ik toen een behoorlijke griep had en nu ben ik maar een beetje verkouden. Ook was het toen na een week weg en is het nu al bijna twee weken. Ik hoop dat jullie met het document aan de slag gaan en ik wens jullie alles wat goed is!


Rita
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-11-2023

27
17
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik durf ook niet meer naar de huisarts. Ze zien me aankomen. Ik word ook niet goed van mezelf, ben de afgelopen tijd al vaak geweest en ik geloof de huisarts toch niet. Want die weet toch niks. Sinds ik in de overgang ben is mijn hypochondrie echt 100 x erger geworden. Maar altijd angst voor kanker. Ik heb geen idee waar dat vandaan komt. Ik wijt het eraan dat ik graag controle over alles wil hebben, maar dat kanker iedereen kan overkomen, dus ik heb er geen controle over. Ik check alles en lees ook alles erover, wat natuurlijk waardeloos is. Elk symptoom heb ik, mijn einde is nabij en ik moet mijn kinderen achterlaten. Ik ben zelfs al zover dat ik brieven wil opstellen voor mijn kinderen, omdat ik daar nu nog fit genoeg voor ben. Het is een vreselijk iets, hypochondrie, het ontneemt je alles. Paniekaanvallen, maagklachten, pijnen, doemdenken de hele dag door. Kost zoveel energie, maar kan dit niet stoppen. Ik lees van andere hypochonders dat ze na psychische hulp ook niet beter werden, dus dat helpt ook geen klap. Het document opstellen klinkt simpel, maar hoe kom je dan even op een nieuwe gedachte?


Lana
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi Rita, dank voor je verhaal ik heb er wel wat aan ,ik ga ook opschrijven .
Ik ben inmiddels ook bijna 59 en al 33 jaar een hypochonder vreselijk,wat een angst ik word er soms zo wanhopig van.
Mijn vader was ook een hypochonder hij is net afgelopen juni overleden hij is 80 geworden altijd bang bang bang, hij heeft er bijna niks van meegekregen een hartstilstand waarschijnlijk
Heel snel dood gelukkig voor hem.
Ik hoop dat er ooit nog een oplossing komt voor hypochondrie het is een heel zware ziekte , ik heb er alleen geen last van als ik verliefd ben, maar ja dat houdt op een gegeven moment ook op.
Ik hoop dat we elkaar op dit forum wat kunnen steunen onderling en vooral geruststelling is belangrijk.
Lieve groetjes
Elaine


Elaine
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik durf en ga ook niet meer naar de dokter,ook niet naar bevolkingsonderzoeken,zo ontzettend bang voor de uitslag. Ik schaam me hiervoor,ook omdat mensen het dom vinden als je niet deel neemt aan bevolkingsonderzoeken,altijd hetzelfde commentaar! Ik weet het best dat ik dan er vroeg bij ben,maar de angst voor de uitslag houd me tegen. Momenteel loop ik met mn ziel onder mn arm,door corona,elk kuchje vind ik eng,stel je voor dat ik corona krijg,dan maken ze een longfoto en vinden ze vast longkanker...Momenteel gaat t ff waardeloos met me...


Alexandra
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik herken me in alle verhalen hier.
Vroeger ging ik iedere keer naar de dokter. Inmiddels ga ik niet meer en doe ook niet mee aan bewolking onderzoek. Ik schaam me heel erg van Ik ben nu 50 e het gaat steeds erger met mij. Mijn familie is het helemaal klaar mee. Het is voor hun natuurlijk heel erg vermoeiend.
Ik voel me alleen em onbegrepen . Steeds de gedachten dat ik.kanker hen en binnenkort dood ga.

Liefs
Teresa


Teresa
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Rita, dank voor je berichtje. De huisarts gaat nog wel maar een medisch specialist vind ik eng. Maar omdat mijn leven zo lijdt onder mijn angst ga ik dan uiteindelijk toch maar. Maar intussen heb ik er dan al allerlei stressklachten (zoals maagzuur) bijgekregen. Jij hebt een medische achtergrond....ikzelf ook...denk dat dat een deel van mijn probleem is....Ik weet net iets teveel over allerlei enge ziektes...


Jet
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hele goede tip die stencils ga ik ook doen

Bv
> 2 jaar geleden
Reactie:
Aanvulling misschien een beetje raar maar ik heb ook een rare smaak gehad . Geen idee of dit Bij jou zo is maar ik had een metaal smaak langdurig dit bleek door pijnboompitten te zijn gekomen . Zoek maar is op

Bv
> 2 jaar geleden
Reactie:
Sorry maar ik moest gewoon lachen om je reactie. Precies wat er in mijn hoofd omgaat. Niet per se bang voor de corona, maar wat als ze een longfoto willen maken. 2 jaar geleden was ik hoogzwanger en kreeg een verkoudheid, ik heb zo nu en dan dat het op mijn longen slaat en dan moet ik even aan de puffers. Nu was ik dus zwanger en had het benauwd dus ik werd naar het ziekenhuis gestuurd...nou nou nou.. tranen met tuiten gehuild. Ze wilden inderdaad een longfoto maken, ik heb geweigerd. Ze bleven maar aandringen, mij vriend bleef aandringen maar het ging echt niet gebeuren. Test wat je wilt, echo, bloed, maar geen foto. Tot ruzie aan toe.

Als ik het wel had gedaan had het waarschijnlijk een hoop angst weggehaald, maar de angst voor kanker is te sterk

Alexandra
> 2 jaar geleden
Reactie:
Lieve allemaal, ik ben ook een hypochonder, ben inmiddels 69 jaar en hoopte maar steeds , dat als ik ouder zou worden het minder zou worden, maar stom natuurlijk omdat te denken, want het werd alleen maar erger en corona doet er natuurlijk ook geen goed aan.
Ik heb ook een tijdje alles opgeschreven en als je dat later terug leest, dan denk je bij jezelf, ( je bent niet goed bij je hoofd)Maar de volgende dag gaan we weer gewoon verder met hypochonderen. Word er zo niet goed van, ben alleen, woon alleen, dat is maar goed ook , denk ik dan, Dit kan ik toch niemand aan doen. LIEFS

Wil
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn God, wat een herkenbaarheid hier! Vooral ook dat niet naar de dokter durven. Enorm vervelend voor iedereen, maar ook wel een geruststelling dat we met zoveel zijn en dat maar weer blijkt dat al onze klachtjes en kwaaltjes niet daadwerkelijk betekenen dat het einde nabij is. Voor mij helpt vooral beter in mijn vel zitten door heel lief voor mezelf te zijn (dingen doen waar ik energie van krijg, vooral even rekening houden met mezelf), dan heb ik afleiding en zijn er opeens helemaal geen pijntjes meer. Maar ja als ik eenmaal in de vicieuze cirkel van de hypochondrie zit heb ik daar natuurlijk niet altijd de energie voor en zin in, dus dan is het moeilijk om dat te doorbreken. Gelukkig lukt het soms toch. Zet hem op allemaal!!

Jon
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben ook een hypochonder van het zuiverste water, 78 jaar en herken mezelf helemaal in alle beschrijvingen. Sinds een jaar of 9 houd ik een medisch dagboekje bij en dat is mij tot steun, als ik dan weer misselijk, ziek ,zwak of akelig ben ik dat boekje en het herlezen stelt me dan even gerust, zie je wel toen had je dat ook al. Helaas komt dan ook weer dat duiveltje in mijn mind en zegt: ja,ja maar toen was je jonger en nu heb je echt wat, zeker kanker.
Heb goede berichten over hynose gelezen en ga een poging doen.

Jeanet
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi, een document bijhouden lijkt mij ook super handig eigenlijk! Wat voor een soort document gebruikt u?

Anoniem
24-06-2022
Reactie:
Hoi allemaal
Gelukkig ben ik niet de enige. 54 jaar en al vanaf 8 jaar hypochonder. Slik van mijn 30ste paroxetine en dit haalt "meestal"
De scherpe randjes eraf. Maar nu in de overgang en naar de gynaecoloog geweest met problemen. Nu zitten er Cysten en krijg ik pas over 5 weken een onderzoek.....je voelt hem vast al aankomen. Heb inmiddels eierstokkanker en beeld me van alles in. Eten lukt me slecht van de spanning en val af ....ja das weer een signaal van kanker en ja opeens voel ik mijn blaas omdat de arts dit vroeg. Ja en doodsbang dat ik vocht in de buik krijg......ik heb alle google pagina's gehad en ken ze uit mijn hoofd. Ik ben moe ja das ook weer een symtoon van kanker....en zo is het cirkeltje weer rond. Ik kan mij dus ook niet focussen op iets anders. Geen idee hoe ik hier uit moet komen. Heb nog 5 weken te gaan...
Herkent iemand dit??

Moniek
14-07-2022
Reactie:
Ik herken t moniek. Het is vreselijk. Ik heb wat microscopisch bloed in mijn urine. Ik wil niet naar een uroloog omdat ik dit wel eens vaker lang had na een. Blaasontsteking . Ik heb een arts die niet zo goed snapt hoe ik in elkaar zit. Ze wilt dat ik t even laat checken bij een uroloog.ik wil dat niet want ik ontplof in mijn hoofd van de stress. Ondertussen blijft t in mijn achterhoofd zitten en denk ik dat ik volgend jaar dood ben. Met alle onderzoeken denk ik gelijk aan k. Ik heb ook heel veel mensen verloren in mijn omgeving aan deze vreselijke ziekte. Niets anders hoor je om je heen.

Wendy
02-08-2022
Reactie:
Hallo allemaal,

Heel blij dit forum te hebben gevonden. Ik heb nu 17 jaar hyperventilatie en hypochondrie. Ik durf ook niet naar de dokter te gaan. Bang dat ze iets ernstig vinden.

Ik zit thuis van het werk met een burn out en dat breng heel wat fysieke klachten mee. Uiteraard nieuwe klachten die ik nog nooit gevoeld heb… ik maak mij zo een zorgen en die angst beheers mijn leven.

Lien
28-04-2023
Reactie:
Allemaal zo herkenbaar
Durf niet naar de dokter om bloed te trekken
Al jaren zo bang dat ze iets zouden vinden
Allemaal begonnen met studies vpk toen ik 40 was

Ben er nu 57

Annick
15-10-2023
Reactie:
Oh oh,wat een herkenbare verhalen! Ik ben ook al 28 jaar hypochonder en mijn grootste angst is kanker,met name longkanker. Bij mij slaan de vlammen al uit als ik zomaar hoest. Ik nam ook nooit deel aan bevolkingsonderzoeken, en heb zelfs anderhalf jaar lang met een ingetrokken tepel rond gelopen, wat kan duiden op borstkanker. Uiteindelijk ben ik gebroken en heb huilend de huisarts gebeld...Zij heeft mij natuurlijk doorgestuurd en ik schudde van angst,maar het was niks! Hoe blij ben je dan! Twee maanden later kwam de enveloppe voor bevolkingsonderzoek darmkanker,ik dacht,doe het,dan ben je opgelucht! Wat denk je....ik moest vervolgonderzoeken,en ben toen 3 kilo afgevallen van angst,want er gingen 4 weken overheen voor ik aan de beurt was! Gelukkig was toch alles goed. Anderhalf jaar geleden moest ik volkomen onverwachts een longfoto laten maken, ik kwam voor onderzoek ogen.....Ook deze was goed,maar het kriebelt alweer in mijn hoofd,want het is anderhalf jaar geleden....en ben weer net zo bang dat er wat zit. Het is een vreslijke angststoornis,en er wordt wat lacherig over gedaan,dus ik hang het maar niet aan de grote klok. Ik geef jullie allemaal een knuffel.

Pebbles
21-11-2023

Jouw reactie:



Durf heel veel dingen niet meer te eten (Verhaal 361)

Hallo,

Mijn naam is Lola en ik ben 21 jaar oud. Sinds een jaar durf ik heel veel dingen niet meer te eten. Er zijn in het verleden ook wel dingen gebeurd met kort stikken (wat er meteen ook weer uit kwam) dit heeft mij denk ik uiteindelijk tot dit punt gebracht. Voor mij voelt het altijd of het eten blijft hangen na dat ik wat gegeten heb. Soms heb ik er minder last van en durf ik iets meer te eten, maar vaak heb ik er veel last van en gaat het eten ook bijna niet. Als dit gebeurd praat ik er dan ook heel veel over om een soort geruststelling te zoeken. Die uiteindelijk kort helpt.

Door deze klachten ervaar ik veel slijm in mijn keel en soms doet mijn bovenrug ook pijn na het eten. Net alsof het eten wat vast zat dan pas zakt, maar bijvoorbeeld met wat drinken of een boer laten voelt het nooit of er dan echt wat zit. Ik ben al vaak voor deze klachten bij de HA geweest en zit nu uiteindelijk ook bij een psycholoog, maar ik kan het maar niet geloven dat er echt niks vast zit/blijft hangen in mijn keel. Naar mijn idee heb ik iets medisch, maar heel veel zeggen dat het niet zo is. Daarom zoek ik eigenlijk mensen die ook dit zo ervaren of ervaren hebben.

Zijn er meer mensen die niet meer/minder durven te eten door de angst dat er iets mis is met je keel? Dat het eten blijft hangen?

Lola
16-11-2023
laatste reactie: 20-11-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi,
Ik heb reeds meer dan 3 jaar last van mondbranden. Ik heb hierdoor een angststoornis ontwikkeld en ik ben extreem bang mijn mond te beschadigen. Dit ging ook gepaard met geen scherp voedsel zoals bijvoorbeeld broodkorsten of chips durven eten. Enige tijd later kon ik bijna niet meer eten, niets eetlust meer en was op korte tijd een aantal kilo’s afgevallen. Ik heb van mijn dokter het medicijn Remergon gekregen. Dit is een antidepressivum met als bijwerking dat je er honger van krijgt. En dit helpt bij mij heel goed. Ik ben zeker niet van mijn angststoornis vanaf, maar ik kan wel terug eten. Ik ben bijna 60 jaar. Jij bent pas 21, als je huisarts zegt dat je niets mankeert, geloof hem dan maar. Ze hebben heel lang gestudeerd en weten echt wel wanneer iets ernstigs is. Heel veel goede moed gewenst.
Groetjes,
Denise.

Denise
20-11-2023

Jouw reactie:



Kun je door erover te lezen, symptomen krijgen? (Verhaal 359)

Even een vraagje? Kan je door symtomen op internet te lezen ook effectief de symptomen van de ziekte krijgen? Ik had enkel krachtverlies wat ik al een jaar heb (cts volgens de neuroloog) maar vorige week na te googlen kwam ik op die horror ziekte (als)met symptoom als fascicilulaties en begon precies de volgende dag overal in mn lichaam fascicilulaties te voelen..

Maya
06-11-2023
laatste reactie: 17-11-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja dat kan heel goed, je brein is een sterk iets die je dingen kan doen geloven die soms niet waar zijn

Tom
12-11-2023
Reactie:
Ja, heb ik ook vaker van gehoord dat dat kan! Dat is goed nieuws, want op die manier kan het net zo plotseling stoppen als dat het gekomen is.

Jenny
17-11-2023

Jouw reactie:



Als de dood voor tandverlies (Verhaal 362)

Ik kan niet stoppen. Ik ben zo bang dat er iets met mijn tanden gebeurt zelfs nu ik klaar ben met mijn beugel. Ik moet elke 3 maanden naar de tandarts ondst ik bang ben dat er een tand los laat. Ik heb al sinds jonge leeftijd heel veel last van, en durfde lange tijd geen wisseltanden te poetsen. Dit hangt samen met autisme en mijn

En ik merk dst ik alweer nachten wakkerlig en weer san mijn tanden krab. Het is niet zozeer een obessie met schoonheid. Ik ben niet iemand die zich constant bezig houdt met mijn uiterlijk. Maar ik ben als de dood voor tandverlies en

Willemijn
17-11-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Doodsbang om (weer) kanker te krijgen (Verhaal 192)

Hallo lotgenoten.

Ik heb sinds kort ook last van angststoornis. Opeens hele erge paniekaanvallen, zo erg dat je denkt dat je dood gaat. Bij mij is 3 jaar geleden kanker in mijn nier ontdekt {op mn 34e}. Mijn hele rechter nier is verwijderd, gelukkig helemaal schoon verklaard en geen chemo gehad. Maar nu 3 jaar later komen de angsten opeens terug, elk pijntje, elk steekje, elk kuchje denk ik: het is terug! Het erge is dat ik voordat ik nierkanker had ook al doodsbang was om kanker te krijgen. Ik heb heel die fucking nachtmerrie in het echt moeten beleven. De oncologie afdeling, alle dokters bezoeken, de prikken. Ik ben hele dagen bezig met wat ik voel in mijn lichaam, word er gek van en doe geen oog meer dicht.
Meestal helpt diep ademhalen wel. 5 seconden in, 5 seconden uit. Ik denk dat ik maar een afspraak met een psycholoog ga maken, heb verder niemand om erover te praten.

Bas
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 10-11-2023

3
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi,
Zoo herkenbaar!
Op mijn 33 ste ook k ziekte gehad en sindsdien ervaar ik immens veel klachten.
Ik probeer adem werk te doen, loop bij de fysio, Pschyloog (geloof in God dat is ook mijn houvast). Misschien is therapie iets voor jou, ademwerk of bv sporten. Dit zijn wel de dingen die mij dagelijks helpen.
Heel veel sterkte!!

Dikke knuffel!!

Sandy
18-08-2023
Reactie:
Hoi Bas,

Ik herken dit heel goed heb helaas na 8 jaar weer klein hartinfarct gehad stent gezet en alles weer ok voor de cardioloog.
Maar helaas niet voor mij ik"scan" zowat 24/7mijn lichaam af . Gevolg mijn hele lichaam is verkrampt voel me superslecht en ja raak uitgeput ervan.Maar heeft te maken dat ik mijn lijf niet meer vertrouw en idd bang ben dat er weer wat gebeurt .Dit kost me zoveel energie ennkan amper nog ontspannen.

R.
28-09-2023
Reactie:
Hoi Bas,

Ik herken me heel goed in je verhaal.
Bij mij hebben ze 2 jaar geleden een melanoom verwijderd. Ik was net een half jaar alleenstaand moeder die aan het verhuizen was.. daar stortte mijn leven compleet in.
Lang verhaal kort.. heb ik ook deze angsten heel erg maar heb sinds 3 weken sertraline om even tot rust te kunnen komen. Ik word vaak angstig dat het inderdaad terug zou kunnen komen of andere mogelijke dingen die kunnen gebeurd bezorgen mijn paniek en angst aanvallen. Daarbij werk ik ook nog in de zorg waardoor ik dagelijks geconfronteerd word met zulke gebeurtenissen.

Priscilla
02-10-2023
Reactie:
Bas ik herken het helemaal. Ik heb ook kanker ( baarmoederhals) gehad en een pijntje of griepje is nooit meer hetzelfde. Je wordt bang en haalt hele doomscenarios in het hoofd. Je komt hier niet alleen uit. Ik kamp nu met de mentale nasleep omdat ik nu pas met die verwerking bezig kan. Je cortisol stresshormoon gaat door het dak en dat verzwakt je immuun systeem. Ik ben hulp gaan zoeken. Ik wil hier niet meer mee zitten. Maar als er telkens weer wat nieuws is wordt je weer bang. Ik voel mij een last voor de omgrving en vooral vor mezelf is het gewoon niet te doen. Dit is hetzelfde als ptsd. Onderschat het niet. Je hebt in een oorlog gezeten

Es
04-11-2023
Reactie:
Ook ik begrijp zeer goed wat je bedoelt...9 j geleden (toen 36j) de diagnose eierstokkanker gekregen, 'gelukkig' stadium Ia. Tumor (21cm op 9cm) operatief verwijderd geweest, geen nabehandeling
Maar nu dus nog steeds paniekaanvallen en angststoornissen, zelfs na psycholoog, psychiater, antidepressiva enz. De weken voor de 6 maandelijkse check up zijn dan ook HEL! Ik moet over 2 weken op controle en had reeds mijn onderzoeken en bloedafname en die zijn ok. En toch kan ik de doemscenario's niet onderdrukken...

L.V
10-11-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik word hier zelf helemaal gek van (Verhaal 339)

Hallo, ik heb al een tijdje last van rechts onderin mijn buik. 2 jaar geleden begon dat. Niet echt pijn maar gewoon een constant aanwezig onprettig gevoel. Allerlei onderzoeken als een echo van de buik en ook een inwendige echo. Kwam allemaal niks uit. Uiteindelijk ging het gevoel over.
Afgelopen oktober’22 kreeg ik dat gevoel weer, maar nu ook met uitstraling in de rug. Eigenlijk op precies dezelfde plek aan de achterkant als aan de voorkant. Een heel onprettig gevoel wat een beetje weeïg voelt. Weer naar huisarts, buik voelt goed maar toch maar een echo van de nieren. Was ook goed. Gewoon maar even afkijken krijg je dan te horen.
Ik word hier zelf helemaal gek van. De ene dag voel ik me sterk, de andere dag ( met meer klachten) voel ik me echt verdrietig. Kent iemand deze klacht ook? Vanaf volgende maand ga ik naar een psycholoog. Hoop ik dat ik er baat bij ga hebben …

Jeannette
11-08-2023
laatste reactie: 07-11-2023

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar. Pijntjes of ongemakkelijkheden die komen en gaan. Wel telkens op dezelfde plaats. Soms stel ik mezelf gerust met het feit dat ze niet constant zijn en dus gerelateerd aan stress, vermoeidheid, ... Maar toch telkens opnieuw grote angst als je het weer voelt. Telkens weer denken dat er toch iets ernstig mis zou kunnen zijn. Het is een oneindige cirkel hier, heel vermoeiend.

Do
23-08-2023
Reactie:
Ik heb ook al een half jaar ongeveer last van pijn rechts onder in mijn buik. Een constante zeurende pijn met soms uitstralen naar m'n lies en bovenbeen. Soms lijkt het ook wat opgezet precies op de plek waar ik de pijn voel in m'n buik. 2 keer bij de ha geweest maar die voelde niks geks. Het frustreert me wel. Durf niet nog eens naar de ha, die ziet me weer aankomen. Maar het maakt me wel angstig.

Eef
31-08-2023
Reactie:
Ik herken het ook, heel erg frustrerend als er elke keer niks uitkomt. Daardoor ga ik denken dat het aan mijzelf ligt. Als ik naar de huisarts ga denken zij weer van daar komt zij aan. Zo oud ben ik nog niet en ik wil zonder deze dingen leven!

Anoniem
12-09-2023
Reactie:
2 opties lijkt me:
-zwevende rib syndroom
- ontstoken zenuwen (trigger point)

Probeer de plek even te vinden en te masseren of even op duwen.
Letten op een goede houding. Zitten en staand
En ook zeer belangrijk: goede buikademhaling en opletten dat je buikspieren niet constant opgespannen staan (had ik voor waardoor er veel vage pijnklachten ontstonden)

Heel veel vage en enge klachten ontstaan door een foute ademhaling. Een juiste ademhaling zal op termijn veel helpen + het werkt ook rustgevend.

Extra tip: op het moment dat je weer enge gedachten krijgt moet je even de feiten voor je opnoemen, nuchter bekijken en eerlijk zijn dat de kans heel erg klein is dat wat je denkt ook echt is! Dat geeft rust. Daarna telkens als je weer eens aan de potentiële erge ziekte denkt jezelf weer confronteren met je oordeel dat het onrealistisch is dat je de ziekte hebt en terwijl glimlachen! Dit helpt echt!
Daarna meteen aan iets anders beginnen denken.

Ik ben zelf een mega hypochonder maar dit maakt men leven een pak draaglijker!

Succes allemaal!

Jayjay
07-11-2023

Jouw reactie:



Mijn dagelijkse zorgen (Verhaal 355)

Hallo, allereerst ik ben Rens en ben 22 jaar oud, en zou me eigenlijk helemaal niet bezig moeten houden met mijn gezondheid en zeker niet met dit forum. Het is bij mij begonnen na een hoop stress en spanningen. Ik was in italie en kreeg begeven moment ontzettend hoofdpijn en oogpijn. Dusdanig dat ik even moest liggen met de ogen dicht en na een half uur was het weg. Dit kwam vaker weer terug en was erg bang voor een hersentumor, omdat een vriend van me hieraan overleden is en weet hoe het begonnen is. Dus heb ik bij Prescan een MRI laten maken van mijn hoofd. Voor dat ik de MRI had was ik heel angstig dat ik een hersentumor had en heb ik hierdoor extreem veel angsten en stress gekend, hiervoor ook oxazempan gepakt.

Eenmaal de MRI gehad bleek deze helemaal goed en is er nergens geen een afwijking geconstateerd. Daar was ik op dat moment erg blij mee.

Niet heel lang erna begonnen de vage klachten. Vaak een algeheel ziekerig gevoel wat spontaan komt en ook weer zo weg kan zijn. Vermoeidheid, rugpijnen overal in de rug komt en gaat weer. Nekpijnen wat komt en gaat. Slechte weerstand en vaak verkouden of moeilijk aden krijgen. Pijn aan de huid wat komt en gaat. Savonds en smorgens pijn aan mijn rechter oog met draaien (zie verder hetzelfde met beide ogen). Tintelingen in mijn benen (soms erger soms minder). Spierstijfheid in benen soms wat meer links, hoge bloeddruk en snelle hartslag, angstig en neerslagtig, ongeduldig en zenuwachtig, soms een onwerkelijk gevoel en watten in mijn hoofd. Vaak kouden handen en voeten. Vermoeidheid. Af en toe zelfs despresieve gedachten/gevoelens (heb ik nooit eerder gehad) En zo kan ik nog wel even door gaan.

Af en toe is het zo erg dat ik echt niet meer weet wat ik moet doen. Waar is die tijd dat ik me gewoon goed voel? Weer lekker zorgeloos mijn ding kan doen?

Ik heb al een paar keer bloed laten prikken, deze was volgens de dokter elke keer goed, maar door een beetje eigen research te hebben gedaan is het verrevan goed.

B12 is verlaagd 200
Vitamine d is verlaagd 51
Foliumzuur is verlaagd 8,9
Ferritine is 230
Ijzer 28
HB 11
Kalium 3,6
Ook is een snelle schildklier geconstateerd

Ook heb ik geprikt op Lyme en hier is niets uitgekomen.

Ik heb ook al een afspraak gehad bij de neuroloog, die heeft ook mijn MRI beelden bekeken en zegt dat het 100% geen MS is. Ook zegt hij vanwege de bloedwaarden op Lyme dat het GEEN lyme is, terwijl de klachten die ik ervaar echt 1 op 1 overeen komen.

Wat mijn doel is van dit berichtje is misschien lotgenoten spreken over jullie ervaringen, mijn doktoren/neurologen zeggen er is niks. Terwijl ik echt iemand ben die normaal nooit ergens last van heeft of zeurt vind ik dit wel erg raar.

Met zoveel klachten MOET er iets zijn, het kan werkelijk niet anders. Ik hoop dat ik met iemand in contact kan komen die in het zelfde scheutje zit of gezeten heeft.

Ik loop al bij een coach maar dat helpt me niet buiten dat ik gewoon mijn dagelijkse zorgen kan bespreken.

Groetjes




Rens
28-09-2023
laatste reactie: 05-11-2023

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey! Mijn mama heeft de ziekte van Lyme gehad en was daar enorm ziek van (nekstijfheid, hoofdpijn die erger werd in ruglig, gewichtsverlies, weinig eetlust, dubbel zien aan 1 kant, rode kringen op huid). Is uiteindelijk via bloedonderzoek gediagnosticeerd en via een lumbale punctie en MRI scan bevestigd. Als ik jouw klachten hoor denk ik niet meteen aan Lyme aangezien bloedonderzoek en MRI beiden negatief zijn. Bij oog en hoofdpijn door Lyme zouden ze wel iets op je MRI hersens gezien hebben ;)!

Lieselot
23-10-2023
Reactie:
Hai Rens,
Ik herken veel van je klachten. Hartkloppingen, nekpijn, hoofdpijn, koude handen, spierpijnen, maagzuur/keelpijn, duizelig, wazig zicht, vermoeidheid...Loop al zes jaar met veel verschillende lichamelijke klachten en denk dat ik geen piepert ben, was altijd wel een vlotte meid (voor de buitenwereld nog steeds).
De artsen zeggen altijd 'stress'. Dat is leuk, maar chronische stress is uiteindelijk ook hartstikke ongezond. En de klachten zijn heel echt.
Het zorgeloze gevoel is bij mij ook allang weg en dat mis ik enorm. Ook bij mij is het geen MS of Lyme. Eerlijk gezegd is naar de dokter gaan lastig omdat de klachten zo divers zijn. Ik begin te neigen naar een holistisch arts omdat die het grote plaatje bekijken, het geheel van klachten. Alleen, hoe weet je of je bij een goede zit? Ik hoop dat je snel een oplossing vind en verder kunt met je leven.


Sabine
26-10-2023
Reactie:
Hey rens, alle klachten komen van gedachten.
Jij bent teveel gefocust op je lichaam,
Je houdt je met zaken bezig waarbje geen verstand van hebt, de doktoren hebben lang gestudeerd om de kennis te hebben.
Geen enkele specialist zou jou naar huis sturen als je iets had!
Ze zijn er juist om je te helpen, dat is hun taak!
Jij moet leren afleifin te zoeken, verleg je focus op andere zaken.
Hobby's, klussen, iets in ieder geval wat je leuk vind. En ik zou je symptomen opschrijven in een dagboek, dat gaat echt helpen.. succes ermee ! ....en als laatste..verban google!! Google stuurt je het liefste meteen door na een begrafenis ondernemer..bij elke klacht is het vrijwel meteen ernstig.

Paul
05-11-2023

Jouw reactie:



Nog maar 17 jaar oud en ik heb erge last van hypochondrie en dwanggedachtes.. (Verhaal 358)

Mijn naam is Audrey en ik ben nog maar 17 jaar oud en ik heb erge last van hypochondrie en dwanggedachtes..
Het begon allemaal plotseling, ik ben altijd snel bang dat ik iets ergs heb.
Bij de kleinste pijntjes al.. Dan denk ik als ik buikpijn heb dat ik al doodga en maagkanker heb ( wat natuurlijk niet zo is ).

Ik loop daar tegen aan in het dagelijks leven, hierdoor krijg ik ook paniekaanvallen.
Ik durf niet met het OV te gaan omdat ik situaties vermijd waarin een paniekaanval ooit is voorgekomen. Ik ga dan zweten, trillen en licht in mijn hoofd. Praten helpt erg voor mij ik vind het daarom ook fijn om hierover met mensen te praten die hetzelfde ervaren!
Mijn paniekaanvallen komen op momenten dat ik te erg pieker over iets.
Hypochondrie dus.. Dit gaat vaak ook samen met mijn dwanggedachtes.

Mijn dwanggedachtes zijn gedachtes wat ik niet wil denken maar toch opeens op poppen in je hoofd. En natuurlijk iedereen heeft hier wel eens last van, maar omdat in hierover blijf in hangen word het juist erger. Je moet maar zo denken “ ach het is maar een gedachten het gaat zo weer weg! “ maar ik kan dat niet onder controle krijgen. Ookal zou ik mezelf of iemand nooit iets aan doen het popt opeens in mijn hoofd en daarom dacht ik heel lang dat ik gek was.. Maar toen ik er over ging praten met andere herkende ze dat ook heel erg en dat luchte heel erg op!

Ik heb hiervoor bij de huisarts professionele hulp voor gezocht, zij heeft mij doorverwezen naar een praktijkondersteuner.
Ik heb mijn eerste afspraak al gehad en mijn volgende staat de 24e. Dan beginnen we met cognitieve gedragstherapie, ik hoop dat dit helpt. Want je bent sterker dan je bent en je kan alles aan onthoud dat! Wees trots op jezelf en probeer positief te denken zo overwin je alles! :)

Audrey
21-10-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Bang om de ziekte met de grote K te krijgen (Verhaal 325)

Hallo
Ik ben vreselijk bang om de ziekte met de grote K te krijgen. Ik type het en spreek het ook nooit uit. Nu kamp ik al enige tijd met lichaamlijke klachten. Het begon met te denken dat ik candida heb. Helemaal geen suiker meer gegeten, gewoon van de ene op de andere dag.
Ik dacht dat mijn gewicht erg schommelde, dus gelijk Google. Kwam hier en daar wel wat tegen dat het kon dat je wat afviel van een candida infectie. Dus weer geruststellend. Kreeg het niet onder controle voor mij doen dus ik las over watervasten. Daar begon het grote probleem bij mij. Ik gelijk niks meer gegeten en af en toe een glas water. Wat eigenlijk niet genoeg is, want je moet 2 liter per dag kunnen drinken. Nu ben ik 10 kilo afgevallen in 2 maanden tijd, heb wat los vel, niet zoveel energie meer en pijntjes overal. Nu denk ik omdat ik nu al een maand pijn in mijn bovenbuik heb dat ik alvleesklierK heb. Ik ben wel erg dun geworden ,maar ik zorg ook niet goed voor me lichaam moet ik zeggen. En eet ook heel weinig. Ik heb anderhalf jaar geleden in het ziekenhuis gelegen en waarvan 4 weken in coma gelegen. Daar hebben ze allerlei testen met me gedaan en ct scans gehad. Van de thorax (borst en bovenbuik) .de laatste scan is net een jaar geleden voor controle en was met contras vloeistof. Als er iets was geweest dan hadden ze toen ook ontdekt toch? Zowiezo met de alvleesklier, want ik heb gelezen dat het punt dat er een verkeerde cel begint te groeien tot je er last van krijgt ,dat daar 11 jaar tussen zit, dus dat zou erg vreemd zijn. Maarja ik heb nog steeds die symptomen. Maar volgens mij ben ik wel een hypochonder. Wat vinden jullie van mijn verhaal. Moet ik me zorgen maken.

Berry
16-07-2023
laatste reactie: 16-10-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Berry,

Volgens mij heb ik op jou gereageerd op een ander bericht ook. Dus dit zal een aanvulling zijn erop.

Een lichaam die 24 op bed ligt heeft al gauw tussen de 1600 en 2400 kcal nodig per dag om te kunnen functioneren. Dat lijkt misschien veel, maar alles in het lichaam kan hier draaiende mee gehouden worden. Als je alleen een paar glazen water drinkt, dan ondersteun je alleen de hydratatie van het lichaam.

Ik zal het even in een ander contrast zetten. Als ik in mijn auto koelvloeistof stop en vervolgens met een lege tank ga rijden. Kom ik mijn oprit niet af.

Voedsel is belangrijk. Er staat veel op het internet, maar heel veel is ook niet waar of niet goed voor je. Het klinkt voor mij erg logisch dat je veel bent afgevallen in zo’n korte tijd.

In die 2 maanden heeft je lichaam enorm onder stress gestaan omdat het niet genoeg brandstof kreeg. Hierdoor gaat je lichaam compenseren. Energie halen uit andere bronnen, maar ook energieverdeling wijzigen. Meer energie naar overleven, organen draaiende houden etc. Minder energie naar andere zaken (bijvoorbeeld organen of lichaamsfuncties die minder belangrijk waren) gevolg: moe!!!! Moe!!! Moe!!! Maar ook pijntjes, je fitheid gaat naar beneden, je staat onder stress, etc etc etc!

Blijf goed eten, zorg voor je lichaam. Veel eiwitten, goede vetten en koolhydraten. Luister niet naar alles op het internet

Het beste gewenst

Ib
17-08-2023
Reactie:
Hallo, ik heb weleens die infectie gehad, maar ze zeiden tegen mij dat het niet gevaarlijk was, ik kreeg er fluconazol voor en toen ging het over. Misschien stelt dit je gerust?

Caro
16-10-2023

Jouw reactie:



Hypochondrie maar toch twijfel (Verhaal 280)

Ik ben Leon en ben 29 jaar. Ik heb sinds ongeveer 2 jaar last van fysieke pijn. Vooral pijn op mijn linkerborst, last van duizeligheid/gevoel van flauwvallen en heel benauwd gevoel van geen lucht krijgen ondanks dat de zuurstofwaarde vaak 99 is. Er zijn periodes dat het beter gaan en periodes dat het extreem slecht gaat.

Ik ben onderzocht, vele malen bloed laten prikken, meerdere keren hartfilmpjes, een nacht opgenomen op de eerste harthulp, hartkliniek, fietstest, echo, MRI, CT scan van thorax, “U bent in orde meneer U heeft hyperventilatie” noem maar op maar het stelt me allemaal maar heel kort gerust, de pijn op mijn borst blijft terugkomen en zo ook de benauwdheid en duizeligheid. Als het kon zat ik elke dag bij mijn huisarts. (Ik ga al 1 x in de 14 dagen)

Ik blijf elke keer zo ontzettend angstig en de gedachten “Wat als het nu wel..:” speelt dan constant door mijn hoofd. Ik word gek van het gevecht met mijn eigen gedachtes. Door veel gesprekken en therapie ben ik erachter gekomen dat ik chronische hyperventilatie heb en PTSS. Dit verklaart wel wat dingen maar nemen mijn angst niet weg. Ook slik ik verschillende medicatie, ben ik gestopt met werken, etc. Ik ben gesloopt en voel mij een mislukking. Ik slikte op een gegeven moment 12(!) pillen oxazepam 10mg per dag omdat ik niet meer kon functioneren. Ook slik ik mirtazapine (anti depressiva) en heb ook een tijd zware pijnstillers geslikt sterker dan morfine (opioiden) en anti psychotica. Van de laatste twee ben ik nu beide af.

Het is echt een hel. Ik herken zoveel van de verhalen hier. De wanhoop nabij. Het is zo zwaar en eenzaam.

Mijn huisarts opperde mij dat Hypochondrie waarschijnlijk ook mee speelt. Ik durf stapje voor stapje steeds meer toe te geven dat mijn klachten zijn ontstaan door ptss, onverwerkte trauma, en hyperventilatie ik heb geen fijne jeugd gehad en veilige thuissituatie hierdoor heb ik 10 jaar lang op automatische piloot geleefd en was er geen tijd om toe te geven aan mijn emoties of dingen te verwerken want ik moest vanaf mijn 17e keihard aan het werk om het te redden voor mijzelf omdat ik toen met ruzie uit huis ging.

2 jaar geleden is de klap dan toch gekomen en mijn hemel jongens, wat is het f zwaar. Ik doe zo mijn best om er het beste van te maken maar die sloopkogel komt elke keer weer.

Ondanks dat ik meer durf toe te geven, blijft de angst. Moet ik nu wel of niet aan de bel trekken? Is een vraag die ik mezelf meerdere keren per dag moet stellen.

Ik kom zoooo graag met lotgenoten in contact want het is zo eenzaam. Herken je je in mijn verhaal en wil je erover praten mijn IG is

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we persoonsgegevens enkele weken na plaatsing)

Hypochondrie maar toch twijfel
01-03-2023
laatste reactie: 11-10-2023

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi Leon,

Ik ben 34. Ik herken heel veel van jou verhaal. Chronische hyperventilatie en onverwerkte trauma's. Ik kan nauwelijks werken, de ene week gaat beter dan de andere, en ben daarna vooral heel moe. Waarbij de klachten weer komen die jij ook hebt. Ik heb er ook vaak darmklachten bij. Al jaren allerlei onderzoeken gehad waar niks uitkwam. Ook bij alternatieve genezers geweest, die de meest uiteenlopende diagnoses stelden. Behandelingen die niet hielpen en mij uiteindelijk alleen maar angstiger maakten. Ik volg nu een online programma om met stress en angst om te gaan. Onderdeel hiervan is meditatie. Dit helpt wel om te ontspannen waardoor de klachten vaak verminderen of zelfs weg gaan. Het is het online programma van Nick de Waard (ervaringsdeskundige)

Albert
02-09-2023
Reactie:
Hey kerel,

Met IG neem ik aan dat je instagram bedoelt. Ik heb je geprobeerd te zoeken maar kan je helaas niet vinden. Ik heb veel van de problematiek wat genoemt wordt op dit forum ondervonden.

Van een gezonde kerel die dagelijks sporte naar iemand die z'n huis niet uit durfde. Ik heb uiteindelijk mijn angststoornis overwonnen en hiermee mijn leven terug gekregen en ik gun jou en net als alle andere mensen op dit forum ook.

Verdiep je eens in DARE. Het is een Engels boek geschreven door Barry Mcdonagh en veel van de genoemde klachten worden ook in zijn boek beschreven. Ik ga niet zeggen dat de weg naar herstel makkelijk is, maar ik kan je wel garanderen dat je er geen spijt van krijgt.

Het leven is te kort om je druk te maken om dingen die er niet zijn. Veel klachten houden verband met een continue veel te beladen en overspannen zenuwstelsel. Je lichaam en geest staat vol continue op de vecht stand en middels de DARE techniek krijg je handvatten om op de pauze knop te drukken.

Het klinkt misschien te mooi om waar te zijn maar wees eens eerlijk, wat heb je te verliezen.

Mocht je in contact willen komen stuur me een bericht op instagram

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we persoonsgegevens enkele weken na plaatsing)

Stephan
04-09-2023
Reactie:
Dag Stephan ,

Ik heb juist het boek DARE besteld en ben echt benieuwd !
Groetjes Wendy

Wendy
11-10-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Kleine blauwe plek ik ben gelijk erg bang (Verhaal 328)

Ik heb een kleine blauwe plek ik ben gelijk erg bang. Kan dit gebeuren ook als je niet weet wat er is gebeurd? Heb veel last van hypochondrie dus ben nu best bang.

Anoniem
20-07-2023
laatste reactie: 30-09-2023

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jazeker kan dit. Je hebt misschien helemaal niet door gehad dat je je gestoten hebt.
Waar ben je precies bang voor?
Ik herken de angst hoor...zie ook vaak plekjes waar ik van schrik.

Anoniem
21-07-2023
Reactie:
Heb vaker blauwe plekken zonder dat ik me kan herinneren dat ik me gestoten heb. Niks aan het handje, heelt wel weer

Anoniem
25-07-2023
Reactie:
Zeker weten. Ik heb er altijd erg veel zonder een idee te hebben

Anoniem
30-09-2023

Jouw reactie:



Het begon bij mij bij een verdacht vlekje (Verhaal 307)

Hallo,

Ik (18 jaar) heb zelf al een tijdje last van Hypochondrie, het begon bij mij bij een verdacht vlekje wat (gelukkig) gewoon een moedervlek was.

Na het controleren van het vlekje ben ik meer en meer gaan letten op me lichaam, bij elk pijntje of iets dat met me lichaam gebeurt zoek ik het pijntje op, en ja zoals vele vindt je natuurlijk dat je bijvoorbeeld ALS,MS of een andere ernstige ziekte hebt.

Ik heb nu al maanden lang vage spiertrekkingen in me linker voet, wat heel soms lijdt naar kramp. Ook krijg ik meer en meer last van tintelingen/spiertrekkingen door me hele lichaam, zoals me handen benen etc. Natuurlijk heb ik dit opgezocht en kwam ik natuurlijk uit op ALS/MS waardoor me dit toch bezig blijft houden. Elke keer stel ik me toch weer gerust en gaat het een paar weken goed totdat ik merk dat ik uit het niets spiertrekkingen heb. In de middag heb ik het meestal druk waardoor ik er tijdens de middag eigenlijk nooit over nadenk, het valt mij op dat wanneer ik niet over ziektes nadenk ik eigenlijk ook nooit tintelingen heb. Wanneer ik tot rust kom en met niks bezig ben beginnen de spiertrekkingen/tintelingen weer en zoek ik het weer op wat me dan weer even laat stressen. Net zoals deze nacht. Voor de rest merk ik dat me armen s'avonds sneller in slaap valt en merk ik dat mijn armen soms een "raar" gevoel geven. Ik slaap voor de rest meer dan goed en leef gezond. Wel drink ik vaak koffie of dranken waar cafeïne in zit.

Na het 5 minuten stressen overtuig ik mezelf dat het nooit ALS kan zijn, waardoor ik snachts er gelukkig niet langer dan 30 min over nadenk.


Zijn er mensen met dezelfde klachten? Zo ja, hoe gaan jullie ermee om?




Mike
07-06-2023
laatste reactie: 29-09-2023

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ik had op een gegeven moment allemaal van die kleine schokjes en spiertrekkingen in mijn hele lijf! Ik dacht ook meteen het ergste. Ik kan het ook aansturen.. dus zoek afleiding en probeer de focus te verleggen... Dat is het enige wat mij althans helpt (al lukt dat met periodes ook echt gewoon niet).

Anoniem 1989
07-06-2023
Reactie:
Hey,

Hier.ook zo een panikeur wat die spiertrekkingen betreft... Ik heb gelukkig wel een hele goeie neuroloog die mijn angsten begrijpt en die mij ook al vele malen heeft onderzocht... Ik ben dan altijd even opgelucht tot ik de volgende spiertrekking voel... Gek wordt ik ervan...ik ben er zo van overtuigd dat er iets mis...ik loop ook therapie maar dat is nog niet lang genoeg om al beterschap te hebben...op deze moment voelt het voor mij eerder dat ik overleef in plaats van leef...

Heidi
04-07-2023
Reactie:
Dit heb ik ook gehad, zodra je het los laat gaat het over, geloof me.

Joya
29-09-2023

Jouw reactie:



Al vele jaren hypohondier.... (Verhaal 354)

Hoi, ik ben een Dries een 44 jarige man. Al vele jaren hypohondier.... Dus ik moet velen niet zeggen hoe of wat lastig het is om zo'n brein te hebben. In het verleden heb ik al bij pyscholoog geweest maar dit bracht niet snel genoeg verbetering naar mijn gedacht. In het verleden heb ik ook leren ademen voor mijn paniekaanvallen onder controle te krijgen. Soit tot voor kort was ik goed op weg tot ik weer iets heb meegemaakt.

Ok dus ik ga geregeld naar een openbare sauna omdat dit het enige is dat ik echt ontspannen van word. Vorige keer een maand geleden ben ik geweest. Toen ik daar op mijn rug lag te slapen ongeveer werd ik wakker van een man die mijn penis aanraakte. Ik heb dan toen direct gezegd dat ik dat niet wou(voor een hypo is iedere aanraking dat je niet wil 1 teveel). Ok dus niets aan de hand,niet veel bij stilgestaan.
De volgende dag ineens was ik in my mind bezig van stel dat hij voorvocht aan zijn handen zou hebben gehad ,seffes geeft hij mij een soa of hiv gegeven.. dus ja beginnen flippen natuurlijk. Ik ben dan beginnen opzoeken en natuurlijk google doet meer kwaad dan goed. Vele verhalen enz... ik heb dan mail gestuurd naar soa lijn en deze lieten me weten zolang er geen sperma aan te paskwam ik me geen zorgen moet maken. Natuurlijk heb ik daar niet op gelet dus ja mijn molen terug op gang met de vrees of ik geen hiv zal hebben dan begin je te denken die had toch geen sperma op hand eh... Ja leg dat eens uit aan je vriendin ja ik heb een soa van niets te doen en naar de sauna te gaan. (Ik heb het haar ook niet verteld want anders zegt ze je moet niet meer gaan en is 1 van de enige onstapnningen die ik heb buitenshuis buiten sport) dus ja....
Verteld aan mijn huisarts en die zei je moet daar niet mee inzitten er zal wel niets zijn. Ik loop hier al maand rond met stress. Zweetanvallen en ik vermager puur van de stress.. maar ja als je kijkt naar smpt hiv(vermageren en zweten enz....) dus we zitten weer in de vicieuze cirkel van versterken van feiten.... ik ben dat zo beu eh pffffffff ik ben van plan om een test te laten doen maar is maar enig zichtbaar vanaf 1 maand ten vroegste. Ergens diep vanbinnen weet ik dat er wel niets ga zijn maar toch my mind.... ik ben zo bang,schat ik heb hiv van sauna maar geen sex gehad pffff leg dat maar eens uit .... en zo....... geen rust. En tintelingen zijn weer terug. Terug naar af pffff...

Ik wou even mijn hart luchten.
Merci om te lezen en wie zou willen een reply mag.

Dries
27-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Bang dat het babytje iets zal overhouden door al die stress dat ik ervaar (Verhaal 352)

Ik ben 33 jaar en kamp al jaren met hypocondrie. Nu ben ik 17 weken zwanger en doe niks anders dan gans de dag te piekeren ivm de k ziekte. Eerlijk gezegd had ik nooit voor een zwangerschap gekozen als ik geweten had dat ik er zoveel last van ging krijgen, ik ben echt bang dat het babytje iets zal overhouden door al die stress dat ik ervaar. Op 6 maanden tijd heb ik al zeker 10 verschillende soorten k ziekte gehad in mijn gedachten. Nu als laatst heb ik een verdikte plek onder mijn oksel. Eergisteren aan mn gynecoloog laten zien, volgens haar niks om mij zorgen over te maken dat het gewoon wat verdikte weefsels ivm de zwangerschap. Opgelucht voor een uur of twee maar daarna begon het dus terug. Wat als de gynecoloog ernaast zit (ze heeft zelfs niet met de echo gekeken) vandaag ook gelijk een verharde plek op mijn borst gevoeld. Of het een plek of borstklier is weet ik niet. Maar ik word letterlijk gek. Maandag terug naar de huisarts. Ben ook heel bang voor huisartsbezoeken. Vorige week recent een bloedonderzoek gehad alles was ok. Maar natuurlijk is ook niet alles te zien in bloed. Volgens mijn therapeut heeft dit allemaal te maken met aanranding tijdens kinder en pubertijd door jammer genoeg mijn eigen vader. Ik voel me echt op en weet niet meer hoe ik uit deze situatie geraak. Ben nu echt wel bang voor die verdikte plekken. Aan de ene kant denk ik mss hormonaal maar aan de andere kant kan ik me echt niet gerustsellen

Freya
23-09-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Fixeer me op mn darmen (Verhaal 343)

Ik heb al vanaf kinds af aan hypochondrie. Veel behandelingen gehad en nog altijd medicatie. Het ging een hele tijd goed maar nu heb ik weer veel last. Ik fixeer me op mn darmen. Bang dat ik diarree krijg... En waarom? Geen idee... Het gevolg is een wisselende stoelgang met de ene dag obstipatie en de andere dag diarree. Ben bij de huisarts geweest en die zegt dat t mn angst is en dat ik genoeg vezels moet eten. Maar ik kom er dus niet vanaf ik ben de hele dag bezig met mn buik. En stel ik heb regelmatig diarree nja niet eens waterdun so what? Maar t lukt me niet om te stoppen met piekeren.

Zijn er meer mensen die dit hebben?? Zo ja hoe ga je ermee om? Ik kan de huisarts wel weer bellen maar die kan niks. Ik geloof ook niet dat er uit onderzoeken iets zal komen.

Kate
22-08-2023
laatste reactie: 16-09-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit lijkt wel pds heeft de huisarts dit nooit genoemd. Heb je veel buikpijn met of diarree of verstopping.! Heb al jaren deze klachten en uit onderzoeken niets uitgekomen alleen een motorische gestoorde darm is hetzelfde als pds. Kun je erg hopeloos van worden😥

Dianne
30-08-2023
Reactie:
Hoi ik heb precies hetzelfde probleem. Heb sinds 4 dagen last van mijn buik en vastzittende lucht. Het begon de ene keer rechterbuik heel specifiek. Dat ging weg. Maar nu is het weer mijn gehele onderbuik die weer pijntjes geven. Ik eet gewoon goed. Nu weet ik ergens wel dat hierom stressen dit allemaal verergerd. Moet nu een manier vinden om mijn gedachten onder controle te houden.

S
16-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Het verziekt dan ook vaak mijn hele vakantie (Verhaal 322)

Beste lotgenoten,
Ik ben een zwaar hypochonder nu inmiddels een jaar of 5. Ik ben nu 27 jaar oud.
Helaas is mijn hypochondrie nog niet verdwenen maar vrij wel op de achtergrond. Tot dat….. ik op vakantie ga. Zodra ik in een ander land ben, dan ben ik zo bang dat er iets met mij kan gebeuren en dan ben ik niet in mijn eigen land… Ook het vliegen is niet best, want ook dan ben ik bang dat er iets met mij gebeurd. Het speelt dan heel erg op en verziekt dan ook vaak mijn hele vakantie. Hebben meer mensen hier last van? En wat doen jullie hier tegen?

J
11-07-2023
laatste reactie: 15-09-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi J,

Ik ervaar precies hetzelfde. Ik dacht dat het bijna helemaal weg was, tot ik op vakantie ging naar Indonesië. Pfff wat een drama/exposure is dat. Dagelijks bang voor alle soorten voedselvergiftigingen en ziekmakende beesten. Het valt me veel zwaarder dan gedacht, dus ik vind het fijn te lezen dat ik niet de enige ben (zo voelt het soms). Ik ben 26, we zijn jong en gezond en kunnen er vanuit gaan dat we ook gezond blijven. Zeker in Europa, ben je zo weer thuis als er wel wat zou zijn. Wat heeft jou geholpen?

Noa
15-09-2023

Jouw reactie:



Enorme angst om HIV op te lopen (Verhaal 122)

Ik heb laatste jaren enorme angst om HIV op te lopen. Het begon allemaal toen ik syptomen had die gelijk waren aan een HIV infectie. Terwijl ik nooit onveilig seks heb gehad. De gedachte dat ik het maakte mij volledig ziek en sindsdien heb ik een soort fobie. Ik ga sindsdien vaak naar een prive soa kliniek om bloed te testen en heb altijd een negatief uitslag. Maar daarna denk ik dat ik misschien toch een infectie heb opgelopen bij dat soa kliniek zelf. Dat ze bijvoorbeeld perongeluk met een gebruikte prik in mijn arm heeft geprikt bij het bloedafname enzovoorts of dat ze bewust mensen besmetten met ziektes om geld te verdienen. Of zelfs dat artsen bewust gebruikte naalden gebruiken om ziektes te verspreiden. Telkens wanneer ik eraan denk krijg ik paniekvallen. Periodiek krijg ik zulke gedachte en angstaanvallen waarna ik een bepaalde periode niet kan functioneren en enorme angst heb. Kan mijn verhaal ook niet kwijt aan de mensen in me kring. Weet niet wat ik moet doen...

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 13-09-2023

17
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi anoniem,

Ik heb precies dezelfde angst.
Eigenlijk in m’n hoofd ben ik al besmet en daar heb ik dan ook angsten over, met name bang om andere te besmetten.

Anna
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb precies jouw verhaal meegemaakt. Laatst bij odc en ik ben nu bang dat ik door de naald besmet ben maar dat is natuurlijk onzin. Waarom zou de kliniek dat doen. Ik ben getest maar wil nu weer testen vanwege het testen. Hoe is het bij jou afgelopen?

Wow
28-08-2023
Reactie:
Zoooooo herkenbaar ik ben ook doodsbang voor HIV. Allemaal testen gedaan en allemaal Negatief maar toch klachten die bij HIV passen. ( nachtzweten, afvallen enzo)
Ik snap gewoon niet dat als ik wel HIV heb de test bij mij Negatief is.
Nu denk ik dus zelf dat ik geen antistoffen aanmaakt. Maar als dat zo is dan had de HA dat zeker moeten weten lijkt mij. Ben en blijf zo bang

Michael
13-09-2023

Jouw reactie:



Ben zo bang om keelkanker te hebben (Verhaal 323)

Beste allemaal,
Ik ben in mei bij de huisarts geweest. Ik heb namelijk al een jaar lang last van pijn in mijn keel aan een kant. De huisarts zei dat er geen bijzonderheden te zien waren. Ik heb het toen naast me neer kunnen leggen. Echter slaat nu de angst en paniek weer toe. Ik maak me weer extreme zorgen hierover. Weer de huisarts gebeld. Ik kan pas volgende week donderdag terecht. Het liefst wil ik een verwijzing voor een kno arts krijgen maar ik moet van de assistente eerst nog een keer langs de huisarts gaan. Wat moet ik doen? Ik ben zo bang om keelkanker te hebben. Kan iemand me helpen of advies geven?
Bedankt alvast.

Anoniem
11-07-2023
laatste reactie: 12-09-2023

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar :/ ben je al langs kunnen gaan bij de kno?

Harm
23-07-2023
Reactie:
Ook herkenbaar. Ik heb hier nu paar weken last van. Een schrale ruwe keel gevoel. Ene kant aan linker kant en andere kant rechts. Ik denk zelf aan m’n amandelen maar als die ontstoken zijn moet dit ook vanzelf overgaan na aantal dagen..

Fleur
10-09-2023
Reactie:
Mijn oma heeft het ook gehad en ik weet dus wel hoe dat zich uit. Heb je meer symptomen?

Anoniem
12-09-2023

Jouw reactie:



Verstoorde leverfunctie (Verhaal 318)

Dag allemaal,

Sinds een aantal maanden heb ik allerlei vage klachten: spiertrekkingen, tintelingen, inwendig trillen, extreme vermoeidheid en duizeligheid. Het begon met alleen de spiertrekkingen, maar hierna heb ik mezelf helemaal gek gemaakt met gedachten over ALS en MS. Daarna is het helemaal mis gegaan en kwam de ene na de andere klacht.

Na verschillende bezoeken aan een neuroloog (en psycholoog) heb ik deze angst enigszins naast me neer kunnen leggen. Maar toen diende het volgende zich aan. Bij een bloedonderzoek bleken mijn leverwaarden veel te hoog. Er is een echo gemaakt en hierop was niets bijzonders te zien, alleen wat lichte leververvetting. De dokter noemde dit niets bijzonders. Een paar weken later waren de leverwaarden alweer een heel stuk gezakt. Ik maakte me er vanaf dat moment niet meer druk om, tot ik een week geleden me weer echt slecht begon te voelen en de huisarts opnieuw bloed heeft geprikt: wéér verhoogde leverwaarden en nu ook wat lichte ontstekingswaarden die verhoogd zijn. Ik ben nu als de dood dat mijn lever het aan het opgeven is. Ik heb uiteraard (zó dom, en toch blijf ik het doen) google geraadpleegd en zag dat leververvetting om kan slaan in leverontsteking, en dat dat kan leiden tot leverfalen. Ik ben echt als de dood dat ik nooit meer beter word. Ik slaap er niet van. Over 2 weken moet ik naar een internist, maar ik heb geen idee hoe ik die 2 weken door ga komen.

Is er iemand met geruststellende woorden misschien? Bij wie de leverfuncties ook verstoord waren maar waarbij het uiteindelijk mee bleek te vallen? Ik maak mezelf echt helemaal gek, de angst is zowaar nog erger dan al die klachten. Vreselijk die hypochondrie :(

Anoniem
04-07-2023
laatste reactie: 09-09-2023

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoic

Ik heb pfeiffer gehad met een leverontsteking ernaast. 3 jaar geleden. Nog steeds verhoogde leverwaarden. Ze waren torentje hoog maar zakken gelukkig wel. Tja.. ik vermijd koemelk en alcohol. Maar goed een beetje vehoogde leverwaarden zijn niet erg. Als je veel leverbelastende dingen neemt en daarna gaat prikken zijn ze sws hoog heb ik mij laten vertellen. Ik ben 22

Isi
17-08-2023
Reactie:
Hoi

Ik denk precies te weten hoe jij je voelt ik heb dezelfde klachten Google me suf ik heb mijn hele leven ook al last van depressieve klachten wat niet echt meehelpt mijn leverwaardes waren te hoog en zijn nu gezakt klachten zijn een maand een stuk minder geweest maar Weel helemaal terug ik zou zeggen probeer ademhalings oefeningen om wat kalmer te worden eet gezond en drink absoluut geen alcohol ik ben 3 weken terug bij de internist geweest helemaal doorgelicht en niets gevonden behalve ook lever vervetting STOP MET GOOGLE je hebt alles al gelezen en probeer geduld te hebben en te ontspannen

Veel sterkte toegewenst 😉

J
09-09-2023

Jouw reactie:



Als ik maar niets ernstigs heb... (Verhaal 349)

Hoi lotgenoten,
Ongeveer 3 weken geleden ben ik bij de huisarts geweest. Een week van te voren kreeg ik ineens een pijnscheut in mijn linker borststreek. Vervolgens heb ik mij een paar dagen even misselijk gevoeld (vanwege de gedachte dit weer te krijgen) en plotseling kreeg ik last van mijn linkerschouderblad, linkerarm (of dat er iets scherps ingestoken werd ter hoogte van mijn bovenarm en mijn elleboog). Ik kreeg ook regelmatig een druk op mijn borststreek. De huisarts heeft mijn bloeddruk gemeten, deze was ietsjes hoog. Verder heeft hij naar mijn longen en hart geluisterd. Volgens hem niets aan de hand, maar wel werd een verhoogde spierspanning geconstateerd. Advies was ademhalings- en bewegingsoefeningen te volgen bij de therapeut. Ik heb mijn verhaal daar gedaan. Na een test schijnt het hoge hyperventilatie te zijn en is ook scoliose bij mij ontdekt. 1x per week ga ik naar de therapeut waar ik mijn verhaal kwijt kan. Ik heb aangegeven een soort blauwe plek te voelen op het harde gedeelte van de borststreek tussen de borsten in, welke niet zichtbaar is. Tevens heb ik naast een druk op de borst met op en af aan steken (soort van krampgevoel) ook een gevoel of ik een steen in mijn rug/ruggenwervel voelt die vervolgens voelbaar is in mijn borstkas (drukkend gevoel aan beide kanten, waarbij het lijkt of de steen door de druk iedere keer gruis loslaat). Vandaag heb ik daar constante pijn/last van. Ik had altijd best een goede conditie, maar nu loop ik heel traag en heb moeite met ademhalen hierdoor en doordat ik verkeerd ademhaal bij elk pijntje dat ik voel, voel ik de hartkloppingen erger worden en heb ik het gevoel snel naar de bank te vluchten om rustig te gaan zitten totdat de pijn gezakt is. Om de pijnscheuten een beetje draagbaar te maken, moet ik wat druk uitoefenen aan de zijkant van de oksel/middenrif. Volgens de therapeut heeft dit allemaal te maken met spanningen en de hyperventilatie.
Op dit moment zit ik gewoon aan huis gekluisterd om vooral de gedachte niet te hebben iets te kunnen krijgen op straat (hartaanval oid). In bed houd ik gewoon deze klachten en mag ik dankbaar zijn als ik 2 uurtjes slaap. Er wordt gezegd: je kunt door paniek ook bang worden voor de angst/pijn. Dat geloof ik graag, maar sommige dingen blijven gewoon in mijn gedachte: als mij maar niets overkomt, als ik maar niets ernstigs heb. Wie herkent dit ook?

Sophie
08-09-2023

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Vaak voor de menstruatie erg last (Verhaal 348)

Hi, ik heb al jaren Hypochondrie en angststoornis en heb hier vaak voor de menstruatie erg last van..vaak let ik ook goed op mijn lichaam of er niks raars is.op dit moment heb ik zo last van spierpijn en gewrichtspijn waar door ik dus zo angstig ben. :( ik zit er soms echt helemaal door heen! En ben zo bang voor een spierziekten..vorige jaar heb ik mijn bloed laten nakijken en dat was allemaal goed..vaak merk ik ook dat ik hier last van krijg zodra de winter er aan komt..nog iemand die dit herkent?

K
07-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Hartkloppingen die altijd in rusttoestand naar boven kwamen (Verhaal 314)

Ik ben een jongeman van 23j oud die 4 jaar lang zo goed als dagelijks aan sport deed. Tegelijkertijd heb ik al plusminus 2 jaar “last” van hartkloppingen die altijd in rusttoestand naar boven kwamen. Deze gingen altijd na 20 à 30 min weg en er was ook geen regelmaat in, soms 1 keer in de week, maar soms ook 3 keer of een maand of langer weer niks. Deze hebben mij nooit heel veel zorgen gebaard, maar ik was er wel attent voor. 2 weken geleden heb ik een kleine paniekaanval gehad vermoed ik en sindsdien is alles begonnen.. ik heb sindsdien elke dag hartkloppingen gevoeld en het gevoel dat mijn hart overslagen maakte. 2 keer op 1 week naar de dokter geweest waar alle testen negatief waren en ik mij dus eigenlijk geen zorgen moest maken.

De dag erna had ik 3 heel opmerkelijke hartoverslagen, waardoor ik iets later een paniekaanval heb gekregen en naar spoed ben gegaan met schrik voor een hartaanval.. sinds ik terug ben gekomen van spoed is het alleen maar bergafwaarts gegaan. Ik voel bijna doorheen de ganse dag zaken aan mijn borststreek. Hetzij steken, druk, gevoel van trekkingen/uitrekking, .. ik begon zelfs te denken dat ik door trekkingen in mn kuiten bloedklonters had en steken in mijn kop een herseninfarct ging krijgen. Het is nu ongeveer 2 weken geleden en de schrik voor een hartaanval/stilstand is groter dan wat ik ooit heb ervaren of meegemaakt. Ik ben al bij de cardioloog langs geweest ondertussen en ook daar zijn de testen negatief tot nu toe. Ik heb nog een scan over 2 weken en de resultaten van een 24h monitoring van het hart die ik moet krijgen, maar ik word helemaal gek. Ik heb precies het gevoel dat het iedere keer erger en anders aanvoelt. Ik stel mij de vraag of het onderzoek wel nuttig of representatief is, want wat ik voel aan het hart was nooit aanwezig tijdens de onderzoeken. Terwijl ik dit schrijf voel ik trekkingen aan het hart wat precies ook wat doortrekt naar mijn link onderarm.. morgen is het waarschijnlijk weer lichtjes anders. Ik beeld mij tijdens deze momenten ook in dat ik elk moment zwart voor de ogen kan gaan zien en dood ga. Ik maak mij ook zorgen dat dit bijna de hele dag duurt en dat gevoel(wat het ook mag wezen) aan mijn hart niet weggaat en dus toch het probleem fysiek is.. heeft nog iemand hier last van?

Thibault
29-06-2023
laatste reactie: 04-09-2023

1
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar.
Hartkloppingen zijn onschuldig, maar in combinatie met een paniekaanval kan het echt lijken op een hartaanval. Maar dat is het niet.
Maar ik heb vaak bij een paniekaanval het volgende gevoel:
- bang dood te gaan
- bang dat alles zwart voor mn ogen wordt
- bang om gek te worden
- alsof alles om me heen heel erg onwerkelijk is..

Helaas zijn het hele enge gebeurtenissen. Therapie en medicagie helpen mij goed.

Heb je al hulp gezocht?

Je bent een jong iemand! Vertrouw erop dat je gezond bent!

Anoniem
01-07-2023
Reactie:
Ik ervaar de laatste tijd tijdens de aanvallen zelf druk op de borst.. de aanvallen worden in gang gezet door eender wat (een steek, druk, trekking, overslag, hartklopping,.. altijd aan de borst/hartstreek) en in tegenstelling tot echte hyperventilatie uiten mijn aanvallen zich eerder inwendig uit. Ik moet niet opmerkelijk ademhalen tijdens de aanvallen, maar de angst is op dit moment wel zeer groot door wat ik voel.. ik word binnenkort 24j en ik wil absoluut niet dood. Tegelijkertijd is dit geen leven en wil ik zo ook niet verder.

Ik ga hulp zoeken en moet hopen dat die laatste 2 testen nog negatief terugkeren, maar ook hier wacht ik nu in spanning op af.

Thibault
03-07-2023
Reactie:
Hoi! Ik ben 22 en ik herken alles wat je zegt. Ik heb ook last van hartkloppingen, en net zoals bij jou heb ik na het voelen van overslagen een zware paniekaanval aanval gekregen. Ik had ook het gevoel dat ik een hartaanval zou krijgen. Mijn testen waren ook allemaal in orde! Misschien kan het jou helpen dat je weet dat heel veel gewoon in je hoofd zit. Ik heb bij mij al opgemerkt dat als ik focus op mijn hart, ik sneller een druk voel, of zelfs bijvoorbeeld een overslag. Ook misschien goed om te weten is dat overslagen vaak goedaardig zijn. Zo noemen die overslagen ‘ extrasystolen’. Het komt blijkbaar bij een gezonde mens voor. Ik snap dat je enorm bang bent dat dit nog eens gaat gebeuren, maar denk hier eens over na: er zijn zovele druggebruikers die hun hart testen, en na jarenlang gebruik zijn ze nog steeds Oke. Bedenkt bij jezelf: ik ben nog jong en mijn testen zijn Oke. Eigenlijk is het bv zoals bij gebruiken van drugs, als je denkt dat het fout gaat, gaat het fout. Als je denkt dat je hart pijn doet of dat je hartkloppingen hebt, komen die er ook. Je brein doet echt meer dan je denkt! Hopelijk voel je je snel beter! :)

Lola
10-07-2023
Reactie:
Jou verhaal is erg herkenbaar. Soms rust hele trage hartslag. Ongeveer 40. Ik zie mijn hartslag kloppen in mijn buikstreek dan. Soms erg onregelmatig. Voel ook raar gevoel in mijn keel dan. Soms last van druk op de borst en druk rond mijn ribbenkast. Vooral aan de zijkanten.

2x een holteronderzoek gehad waarin wel extrasystolen te zien zijn maar onschuldig volgens cardioloog. Ook een hartecho gehad. Alles ok.

Bij het tweede holteronderzoek bijna geen extrasystolen. Zul je altijd zien. Ondertussen voelen mijn klachten steeds erger. Ook tijdens slaap vaak wakker worden met rare ademhaling. Het beheerst mijn leven.

Vandaag opgestaan. Moe en net of knijpt iemand je keel dicht. Drukgevoel in hele bovenlijf.

Vooral als ik van zitten in beweging kom steekt het de kop op.

Toch maar weer een onderzoek? Of zit het toch tussen de oren.

Gek word je ervan.


Geert
03-09-2023
Reactie:
Hey jongens,

Ik ben serkan en ben 25 jaar oud, ik ervaar precies hetzelfde wat jullie ervaren. Ik heb al jaren lang last van paniekaanvallen en dat werd soms minder en dan kwam het ineens heftiger terug, sinds mei dit jaar heb ik er een nieuw probleem bij gekregen. Ik kreeg een paniekaanval en voelde me hart tekeer gaan waarna ik dacht ik ga maar naar de eerste hulp maar dat had ik nooit moeten doen, sindsdien voel ik iedere dag dingen aan me hart zoals overslagen, een benauwd trekkend gevoel, gevoel alsof me hart trilt en zo nog veel meer dingen en ik voel heel de dag aan m’n hals of me hart goed klopt of aan mijn borst. Ik heb eerst een ECG gehad en erna ben ik naar een kliniek geweest waar ik ook allerlei controles heb gehad en daarna nog een holter gedragen voor 72 uur en in alle 3 de onderzoeken was er niks te zien en nu heb ik de afgelopen dagen weer heel veel last en wil ik weer langs de dokter. Ik wordt hier psychisch niet goed van en ben heel erg ongelukkig hierdoor, ik geniet nergens van en wordt nergens blij van 😔

Serkan
04-09-2023

Jouw reactie:



Weer een slapeloze nacht gehad (Verhaal 346)

Hallo lieve iedereen 🩷

Afgelopen nacht heb ik weer een slapeloze nacht gehad. Afgelopen dagen had ik buikgriep maar verbazingwekkend genoeg minder last van paniek dan normaal. Helaas vannacht begon het weer; ik had een slapeloze nacht en heb oprecht 0 minuten geslapen.

Mijn hele lichaam tintelde, mijn oren suizden (nu nog steeds trouwens..), ik begon allemaal vormpjes in mijn zicht te zien, ik voelde me duizelig en gedesoriënteerd. Door deze verveldende dingen begon mn lichaam onbewust te stressen, ookal probeerde ik mezelf gerust te stellen dat het ‘maar angst’ was. Helaas bleef mn hart zo hard bonzen dat ik op een gegeven moment tóch mijn vertrouwen verloor en de angst gelijk gaf waardoor ik helemaal raar ging. T voelde alsof ik veel had gedronken zo erg duizelde ik.. en dit is de hele nacht gebleven. Wat kan een nacht dan lang duren zeg.. pff

Ik merkte dat ik toch bang werd van de symptomen omdat ik dus net ziek was geweest; “wat nou als ik te weinig heb gegeten en nu ga hallucineren??” “Wat nou als tóch blijkt dat het deze keer wel écht mis is?” “Ben ik nu te dun aan het worden en heb ik anorexia?”. Al deze vragen vliegen me dan inneens aan. Ik moet ook zeggen als ik ze zo teruglees denk ik jeetje dat jij dit jezelf wijs kan maken, maar mn lichaam houdt me compleet voor de gek.

Het frustrerende is nu; ik WEET dat mijn lichaam me voor de gek houdt en vaak kan ik mezelf redelijk gerust stellen. Maar lang niet altijd.. WAT is de ultieme truc om je angst weg te laten vloeien als je het voelt opborrelen?

Please tell me🤭 & iedereen veel liefde en sterkte toegewenst.

Angst vraagt veel discipline en doorzettingsvermogen en ik zit er middenin. Maar draai het om en zie elk angstmoment weer als een leermoment hoe klote het ook kan zijn. Ik heb het afgelopen jaar super veel over mezelf geleerd en ik moet mezelf dwingen om zelfbeheersing te krijgen. Maar hieruit haal ik ook goeie dingen ookal voelt de angst in het moment natuurlijk altijd verschrikkelijk.

Zoek hulp waar nodig & blijf vooral je verhaal delen. En probeer in elke situatie deze vraag: “Ik ben bang dat ik de controle verlies” om te draaien in: “blijkbaar heb ik het gevoel dat ik denk dat ik de controle verlies”. Op deze manier laat je de angst minder direct en minder realistisch klinken;) works for me

Fijne dag of avond iedereen <3

Amarins
02-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn gedachten gaan naar donkere plekken (Verhaal 345)

Ik heb al jaren last van angsten, wisselend per moment. Maar ze hebben allemaal met elkaar gemeen dat ik ontzettend bang ben om dood te gaan, om na een lange lijdensweg door ziekte te sterven. Dat maakt dat ik ook vreselijk bang ben voor dodelijke ziektes. Ik heb meerdere malen therapie gehad voor mijn angsten. Een hele tijd heb ik me druk gemaakt om kanker, daarna hartziekten of een longembolie en daarna ging die storm weer liggen. Een tijd lang is het goed gegaan, totdat mijn vriend en ik besloten op vakantie te gaan naar een ver land (dit hadden we nog nooit gedaan ivm mijn vliegangst). Daar zag ik alleen maar gevaar en mijn hoofd en lijf reageerden er ook extreem op. Na de eerste muggenbeet kreeg ik gelijk alle symptomen van knokkelkoorts. Het feit dat mijn lijf zo reageert op de angst en mij allerlei waanideeën geeft, maakt me alleen nog maar angstiger. Het is soms zó een vicieuze cirkel.

Toen we later op een plek waren, waar een straathond aan mijn been snuffelde/likte (ik heb het niet gezien, alleen gevoeld) raakte ik volledig in paniek. Ik heb het meteen gewassen en toen we in ons hotel waren ontsmet met alcohol, en toen ik niet gerust was heb ik gebeld met een medisch noodnummer. Zij hebben overlegd met artsen en me verteld dat er geen reden was voor paniek, omdat er geen open wond was of geen schade aan de huid is gemaakt door de hond. Op een ander moment toen een hondje van iemand thuis met zijn pootje lange mijn been streek (ik had een broekje aan en ik had geen krassen of huidschade) flipte ik weer compleet. Ook hier was het antwoord: geen reden voor paniek. En toch blijf ik, nu twee weken later, steeds van elk steekje of krampje in paniek raken. Ik ben zo verschrikkelijk bang om rabiës te krijgen (ben overigens niet gevaccineerd) en tegelijkertijd baal ik zo enorm dat dit mijn gedachten weer zo overheerst en ik het niet onder controle krijg. Het heeft mijn vakantie in ieder geval wel een zware lading gegeven en mijn vriend heeft het met momenten ook lastig gehad met mij. De incubatietijd van de ziekte is zo lang dat ik ook bang ben dat ik nog drie maanden met deze angst rondloop en dat ik het niet 'uit kan zetten'. Vooral snachts is een drama - ik type dit bericht om 02.00 uur - want dan gaan mijn gedachten naar donkere plekken. Ik dacht, ik probeer het eens van me af te schrijven in de hoop dat het een beetje helpt :)

Anoniem
30-08-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Dagelijks last van hartoverslagen, soms heel heftig (Verhaal 311)

Hallo, al een aantal jaren heb ik helaas veel last van hypochondrie. De afgelopen maandag concentreren de klachten zich op mijn hart. Ik heb dagelijks last van hartoverslagen, soms heel heftig. Ik heb een onderzoek bij een cardioloog gehad eb daar kwam niets uit en zij zei me dat ik mij om die hartoverslagen niet druk hoef te maken, maar dat doe ik dus wel! Wie herkent deze klacht en heb je wellicht tips voor mij? Bedankt alvast.

Sandra
24-06-2023
laatste reactie: 28-08-2023

4
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Sandra,

Ik heb reeds 16 jaar hartoverslagen. Deze zijn gestart na mijn eerste paniekaanval. Ik liet mijn hart een aantal jaar geleden controleren en daar leek alles in orde. Stress, paniekaanvallen,…

Nu kreeg ik in december een burn-out, gepaard met hevige hartkloppingen en hartoverlagen, paniek alom!

Ik ben nu reeds een 6 maanden thuis en ze zijn heel wat minder geworden maar ze zijn er nog steeds ook vaak na elkaar. Alsof mijn hart een fladdert. Daarna krijg ik een paniekaanval… soms wil ik zo niet meer leven.

Het is zo zwaar om constant angstig te zijn

Groetjes

Elien
27-06-2023
Reactie:
Dit is meer een vraagje voor elien. Ik heb mijn hele verhaal uitgeschreven voor als je het wilt lezen (nr:314) , maar ervaar jij soms ook hartkloppingen en overslagen of gwn een raar gevoel zonder echt een versnelde hartslag? Ik bevind mij soms in een staat waar ik niet perse zwaarder moet ademen of dat het toch niet opmerkelijk is voor mensen van buitenaf. Tegelijkertijd is mijn angst voor een hartaanval/stilstand/.. toch zeer groot in deze momenten en ervaar ik toch soms een steek, pijn, .. u kent het wel

Thibault
29-06-2023
Reactie:
Al vanaf mijn jeugd hart overslagen.. mijn hart maakt dan even een slag die wat langer duurt of waar wat langere tijd tussen zit en dan even twee keer snel achter elkaar. Dat zijn geen hartritme stoornissen. Onderzoeken gehad maar is niks aan de hand en onschuldig. Heb het vaak in stressvolle perioden of als ik op mijn linkerzij lig ik bed. Heel irritant.ik kuch soms heel hard dan gaat het weg. Soms heb ik het wel 10x op een dag. Maar het is compleet onschuldig!

Je zou ademhalingsoefeningen kunnen proberen? Chronisch hyperventileren kan ook voor deze hartkloppingen zorgen.

Marloes
29-06-2023
Reactie:
Ik heb dat ook. En soms als ik lig gaat mn hart super hard klopen in mn nek lijkt wel alsof mn ader dan opzet. Maak me hele dag druk en als ik google moet geloven…

Demi
16-07-2023
Reactie:
Ik heb dat ook en wordt soms wakker met hele snelle hartslag en hoofdpijn met paniekgevoelen
Magdalena

Anoniem
26-08-2023
Reactie:
Heb ook veel hartoverslagen en hartkloppingen. Krijg een raar gevoel op de borst en weet dat dat gepaard gaat met overslagen. Cardioloog geweest echo en scan gehad. Dachten een vernauwing te zien daar voor hartcateresatie gehad. Dit was allemaal goed. Mijn hart is goed. Kloppingen en overslagen kunnen ook met de overgang te maken hebben. Toch blijft raar gevoel op de borst erg baar

Antje
27-08-2023
Reactie:
Ik heb het al meer dan 30 jaar; en heb na jaren ondervonden dat de tricker bij mij is,,,,,tomaten,,,,pasta,,,spaghetti of macaroni is,,,,eet ik dus niet meer en VEEL BETER.
Ps: ik kan mij goed helpen met " meidoorn"
Een natuurlijk product.

Guy
28-08-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Last van, zowel fysiek als mentaal (Verhaal 342)

Hoi allen,

Helaas ben ik ook redelijk hypochondrisch en heb sinds een tijdje 'last' van iets, niet iets waar ik aan doodga, maar toch wel ontzettend veel last van heb zowel fysiek als mentaal.. Een tijdje geleden ging ik plots letten op mijn speekselaanmaak/doorslikken van speeksel en sinds die tijd kan ik er niet mee stoppen. Dag en nacht ben ik er mee bezig: ik vind dat er constant teveel speeksel in mijn mond wordt aangemaakt en als ik hier op let, dan wordt het natuurlijk ook meer.. en slik ik weer veel meer door.. met als gevolg weer meer speekselaanmaak. Dit beheerst op het moment gewoon mijn leven. Terwijl er ook momenten zijn dat ik er even niet aan denk en dan heb ik nergens last van, tot het weer voorbij flitst in mijn gedachten. Ben natuurlijk bang dat het wel iets serieus is...

Herkent iemand dit? Tips?

Laura
19-08-2023
laatste reactie: 27-08-2023

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heb ik ook. Ik kan soms niet stoppen met denken aan slikken. Vooral de manier waarop ik slik. Slik ik wel juist? Bij ieder moment dat ik moet slikken denk ik " ok ik moet slikken". Dit is iets waarover je normaal niet nadenkt. Maar soms kan je de focus er niet vanaf houden. Het maakt je gek. Ik probeer dingen te doen, zoals schoonmaken, dan denk ik er minder aan. Hetzelfde is bij chronische hyperventilatie. Dan kan je ook niet stoppen met denken " ik moet ademen".. vervelend.

Anie
27-08-2023

Jouw reactie:



Laatste maanden ben ik enorm bang om oud te worden (Verhaal 187)

Hallo ik ben nieuw hier. Ik kom uit rdam.
Ik hoop hier een beetje mijn steun te vinden. Ik heb al een lange tijd last van angststoornis. Laaste maanden ben ik enorm bang om oud te worden, alles wat bij ouder worden temaken heeft, het sloopt mijn. En vooral omdat ik al 36 ben geworden.
Ben ik de enige of hebben andere hier ook last van? Ik slik nu oxazepam om wat rustiger te worden. Ik ben nu aan het wachten op een psychiater die mijn gaat behandelen, en ik hoop dat deze angsten weg gaan en ik mijn leeftijd kan accepteren🙏🙏🙏

Mvg. Susanne

Susanne
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 26-08-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Susan
Je word echt wel oud .
Ik dacht dat vroeger ook .
Ben nu 53
Komt goed
Heb soms ook nog die angsten
Gr Stefan

Stefan
16-01-2023
Reactie:
Hi Susan,

Hoe gaat het nu met je?
Ik ken de angst ook, ook al ben ik nog maar 28 (ik denk vooruit).
Ondanks dat leeftijd lessen meebrengt die ons mentaal sterker maken, kiezen we toch liever voor onze jongere jaren. Ik heb met name last ervan dat mannen vaak prima hun leeftijd kunnen dragen, maar vrouwen worden als onaantrekkelijk beschouwd. Hierdoor heb ik het gevoel mijn zelfvertrouwen te verliezen, dat van invloed is op mijn gehele leven. Mijn hele leven was ik strijder en hou ik van doelen nastreven. Maar dat alles is een stuk makkelijker als je je daadwerkelijk zelverzekerd voelt. Hoe gaat het nu met je? Heeft de therapie geholpen?

Liefs

Eef
24-08-2023
Reactie:
Ik begrijp je zo goed, ben nu 76 en heb dat ook altijd gehad. Nu nog steeds heb ook n angststoornis

Magdalena
26-08-2023

Jouw reactie:



Waarom maakt ons brein ons zo gek?? (Verhaal 344)

Hallo, vroeger had ik nooit medische problemen maar 2023 lijkt wel of ik elke dag een medisch probleem heb. De laatste tijd kreeg ik wat tandpijn. En het rare is dat ik die pijn begon te voelen, toen ik de tand bekeek. Er zit een zwarte verkleuring. Volgens de tandarts is dit niets om me zorgen over te maken. En toch denk ik " dit ziet er niet gezond uit" . Je begint te tikken op de tand en extra te letten of ik er iets in voel. En ja hoor af en toe als ik bijt voel ik pijn. Ik had dit nooit eerder. Ook begin in te twijfelen hoe ik mijn tong in rustpostitie moet hebben. Je tanden mogen elkaar niet raken. Ik kan precies niet meer stoppen met constant op mijn gebit te denken. Afleiding helpt niet. De tandpijn lijkt nu de druppel te zijn, van de opeenstapeling van klachten. Hoewel ik besef dat bijna al mijn klachten uit stress voorkomt. Kan ik de knop niet meer omdraaien. Ik wil graag een afspraak met de tandarts, maar durf niet goed. Wat als hij niets vindt? Ik heb ook al alles geprobeerd " meditatie, kleuren, yoga, sporten, kruidenpilletjes.. nu neem ik met labendel maar niets helpt. Waarom maakt ons brein ons zo gek??

Anie
26-08-2023
laatste reactie: 26-08-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
vergeten; ik ben pas 3 maand geleden naar tandarts geweest met fotos. Daarom dat ik niet goed durf. 8 januari 2024 ga in terug. Ik vertrek over 4 weken op vakantie en heb extra stress dat ik daar toch iets ga voorhebben.. iemand met advies? :)

Anie
26-08-2023

Jouw reactie:



Je denkt meteen t ergste (Verhaal 327)

Sinds vorig jaar last van paniek aanvallen, gestart met medicatie voor angststoornis toen kreeg ik ook over mijn hele lichaam trillingen in m'n spieren. Je denkt meteen t ergste. Meerdere malen heeft de arts verteld dat er absoluut niks aan de hand was/is. Gestopt met medicatie (uiteindelijk veelste snel ) waardoor alles weer terug gekomen is, en ik weer in t zelfde schuitje zit. Het maakt me zo angstig elke keer. Hoop dat de medicatie snel z'n werk weer gaat doen!

Kimberley
19-07-2023
laatste reactie: 19-08-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ook ik kreeg gelijk inwendige trillingen toen ik med kreeg voor angststoornis. De dr zei dat het tussen mijn oren zat. Ik heb de med 3 jr geleden afgebouwd maar heb nog steeds die nare trillingen. Ik ga absoluut niet meer aan de med want ik had nog andere bijwerkingen van de med. Ik hoop ooit een oplossing te vinden voor de trillingen want ik ben ze goed zat.

Yollie
19-08-2023

Jouw reactie:



Ik leef constant met angst (Verhaal 215)

Ik heb ook hyperconde en ik ben bang om ziek te worden om kanker of als te krijgen ik leef constant met angst ik ben 57 jaar

Ger
27-04-2022
laatste reactie: 17-08-2023

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar

Lucy
13-06-2023
Reactie:
Hoi
Ik heb precies hetzelfde.
Ik heb ook van allerlei kwaaltjes en maak mezelf helemaal gek. Ik ben in 2 maanden 10 afgevallen. Das niet gek als je per dag 1 schaaltje gestoomde groente eet en 3 glazen water. Maar voor mij is het wel gek. Ik heb pijn in me bovenbuik en denk dat ik wat aan me alvleesklier heb. Ik word er helemaal gek van. Ik ga binnenkort een bodyscan doen.
Ik wil weten wat er aan de hand is.
Ik weet wat je voelt.

Berry
16-07-2023
Reactie:
Hey Berry

Ik denk dat je inmiddels de bodyscan gehad hebt. Ik hoop dat er niks uit is gekomen voor je.

Ik ben geen arts maar fysiotherapeut/ osteopaat in opleiding. Houd er rekening mee dat emotie in onze cellen wordt opgeslagen. Dit klinkt misschien vaag, maar ook emotie zijn stofjes. Onze bijnieren zijn hier een ontzettend mooi voorbeeld van. Deze reageren ontzettend op heftige emoties als stress, verdriet, angst en boosheid. Gevolg: vage pijn.

Dit gebeurd met spieren, organen, huid, alles in je lichaam. Vergeet niet dat je lichaam reageert op wat er in je koppie speelt.

Al het goeds voor jou gewenst.


Ib
17-08-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Citalopram voor paniek en angstaanvallen (Verhaal 326)

Beste lotgenoten,

Al ruim 15 jaar gebruik ik Citalopram voor paniek en angstaanvallen. Die heb ik al heel wat jaren ook niet meer gehad. Helaas ervaar ik nu al ruim 3 jaar de vreselijke kanten van hypochondrie. Het beinvloed mijn dagelijkse bezigheden en ik wil momenteel ook alleen maar slapen en de werkelijkheid ontvluchten. Maar zodra ik wakker word is het er binnen 1 sec weer. Afgelopen jaar heb ik al heel wat soorten kanker gehad ( dacht ik ). Momenteel zit ik ruim 3 weken met ALS in mijn hoofd vanwege spiertrekkingen vooral in mijn linkerkuit en heel af en toe ook elders in het lichaam. In het begin dacht ik er niet veel van totdat ik ging googlen. Mijn god wat een angst gierde er door mijn lichaam toen ik las dat dat een symptoom was van ALS. Daarvoor 2x bij verschillende huisartsen geweest en die zeiden beide dat het geen ALS was want ik heb goede kracht in mijn benen. Toch blijft het spoken. Echt een nachtmerrie dit. En dan ook net in mijn vakantie.

Ik wilde even mijn hart luchten hier en hopelijk heeft het een beetje effect.


JJ36
17-07-2023
laatste reactie: 17-08-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken je verhaal zo erg. Kamp nu ook al 12 jaar met ziekte angst. Periodes dat het beter gaat zijn er wel maar zit nu al ruim een jaar weer in een vreselijke periode. Bij mij is ook alles kanker. Heb nu weer een bultje bij mn amandel en dat is meteen keelkanker in mijn hoofd. Anyway, die angst voor ALS herken ook zo erg. Ik heb dat ook onlangs gehad. Had een spiertrilling in mn knie die echt 3 dagen aan hield! Oh wat was ik in paniek. Bloed geprikt en alles was ok want voor mij alleen maar meer ALS bevestigde. Uiteindelijk was het stress. Want het ging gewoon weg.. Zo heb ik ook maanden met een brok in mn keel gelopen en dacht dat het keelkanker was. Ook op relatief goede dagen was het er. Maar ineens ging het gewoon weg. Vaak als ik een nieuw symptoom heb om me op te focussen (helaas)..

Maar ik wil dus ook alleen maar slapen en vaker wil ik eigenlijk gewoon slapen en niet meer wakker worden om deze hel niet meer dagelijks mee te maken. Aan de andere kant ben ik juist bang om dood te gaan omdat ik mijn kleine kindjes wil op zien groeien. Onze 1e dochter overleed door medische fouten in het ziekenhuis dus je kan je voorstellen dat mijn vertrouwen ernstig beschadigd is. De ziekte angst was er al voor mijn overleden meisje maar het helpt niet mee. 2% van alle kinderen overlijdt door complicaties bij de bevalling en dat is bij ons gebeurd. En hoeveel procent van de mensen krijgt kanker? Dus dan zal ik dat ook wel krijgen. Maar ja dat dus. Ik voel met je mee want het is echt een hel.

( Ik loop overigens nu in de specialistische GGZ dus heb wel hulp maar vooralsnog weinig effect.
Slikte Sertraline maar daar ben ik stiekem mee gestopt omdat ik het rotzooi vind. En helpen deed t me toch niet. )

Dikke knuffel voor jou!

I.k
10-08-2023
Reactie:
Hey,

Ik herken die spiertrekkingen heel erg. Ik was daar ook heel bang van. Ik heb als ik iets voel en bang word, dat ik meteen licht in mn hoofd ben, hoofdpijn erbij, nachten wakker liggen. Het is zo ellendig.

Ik studeer fysiotherapie en ik heb toevallig laatst geleerd wag stress wel niet met je kan doen. Daar zal je misschien al wat van weten, maar als je angstig bent gaat je lichaam op ‘aan’. Zelfs als je in bed ligt kan je lichaam dan niet ontspannen. Spiertrekkingen is daar een uiting van.

Ik heb het een keer zo erg gehad bij mn borstspier dat ik bij de spoed hulp terecht ben gekomen. Ik heb het soms alleen bij 1 spiertje, maar heb ook wel eens gehad dat mn benen mn armen alles tegelijk kwam.

Wat voor mij zo zo zo erg heeft geholpen is magnesium van Metarelax slikken voor je gaat slapen. Yoga Nidra als je in bed ligt en dan gaan slapen. Consequent doen! De magnesium zorgt letterlijk ervoor dat je spieren ontspannen. Yoga nidra werkt voor mij fijn om even bewust te worden van je lichaam.

Ik vind het zo erg dat jij er ook zo’n last van hebt. Ik herken mezelf zo. Houd vol, want het leven is zo mooi en je bent zoveel sterker dan je denkt.

Al het goeds voor jou.

Ib
17-08-2023

Jouw reactie:



Heel irritant (Verhaal 338)

Hallo allemaal,

Ik heb al een week of 2 last van hartkloppingen waar ik dus heel onrustig van word.
Ik ben bij de huisarts geweest en daar was mijn bloeddruk opgemeten en die was iets te hoog.
Nu moet ik morgenochtend weer heen om bloed te prikken en dinsdag naar de huisarts voor de uitslag.
Nu ben ik heel bang voor de uitslag van het bloedonderzoek, ik heb ook soms ineens een blauwe plek en nu zit ik zo te malen dat ik misschien iets ernstigs heb.

Heel irritant

Babs
10-08-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Bang dat er iets met mij gebeurd (Verhaal 337)

Hallo allemaal, ik vind het fijn om berichten te lezen die me ook helpen! Ik ben moeder van 1 dochtertje die is nu 1,5 en het is echt zo genieten en mooi om te zien hoe ze zich ontwikkeld. Maar sinds ze geboren is ben ik vanaf ongeveer einde verlof angsten gaan ontwikkelen, bang om niet meer voor me dochtertje te kunnen zorgen, bang om haar niet te zien opgroeien. Dus dat er iets met mij gebeurd waardoor ik niet meer voor haar zou kunnen zorgen, dat is mijn grootste angst. Ik heb in het eerste jaar gesprekken gehad met praktijkondersteuner om me weer zekerheid over mezelf te geven en keuzestress heb ik vaak last van. En voor de angsten. Maar de angst werd niet beter dus naar een psycholoog gegaan, een EMDR gedaan, hielp niet. Ergens naartoe gaan vond ik spannend, want ja stel je voor dat ik een hartaanval krijg? Ik heb veel last gehad van lichamelijke dingen, vage klachten die nergens toe geleid zijn. Ik ben ook onzeker van mezelf dus dat is best lastig. Maar ik lette zo op mn lichaam dat je vaak ook dan dingen gaat voelen of je denkt wat te voelen. Ik zat/zit in een vicieuze cirkel, zorgen maken en piekeren, gaat over naar stress, geeft stress klachten en dan naar angst en door die angst ga je weer piekeren. Uiteindelijk ging het de goede kant op en nu heb ik bijv minder last van onzekerheid, dat hangt vaak erg samen met stress en angst. Maar 3 weken terug ongeveer had ik weer een dag met een vol hoofd en heb ik op mijn werk (waar ik zo bang voor was) een hyperventilatie aanval gehad. Snelle ademhaling, hoge hartslag, stijve nek en schouders, wat benauwdheid in borst ofzo ik dacht dit is echt niet goed, ik heb een hartaanval gehad. (Wat niet zo was maar het voelde werkelijk heel beangstigend en ik heb die gedachten) dus een collega zat bij EHBO cursus dus die had gelijk: dit is hyperventilatie. Dus dokter geweest, zuurstofniveau was prima, bloeddruk goed, hartslag nog wat hoog, maar dat was waarschijnlijk na spanning. Trillen is herkenbaar, wazig zicht (allemaal hyperventilatie) dus als ik gewoon het vertrouwen heb dat ik echt hyperventilatie had en geen hartaanval dan kan ik weer leven. Die angst snap ik ook wel, moeder worden, je leven veranderd compleet, je voelt een grote verantwoordelijkheidsgevoel voor die kleine meid die zoveel in me los maakt en dat heb ik ook allemaal besproken deze dingen. Maar vandaag zwembad, voelde weer wat en soort raar gevoel in me hoofd maar daar ben ik inmiddels van overtuigd dat het een stressreactie is. Kleine pijntjes of steekjes schrok ik eerst erg van, nu let ik ook weer wat meer op me lichaam door die aanval pas geleden dus heb weer even wat onzekerheid. Maar ik heb ook hypochondrie en ben nu op vakantie, nu paar dagen wat onrust in me hoofd dus ook lichamelijk uit zich dat, vandaag binnenzwembad geweest, had al spanning om daar heen te gaan, want laatste keer met baby zwemmen mega veel spanning voor wat? Ja ik weet het niet. Trillen ook enz. Was ook mega druk. Ik hoop dat jullie me begrijpen. En zet die angst maar opzij, maar hoe?

M
06-08-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ben zo bang (Verhaal 336)

Hoi allemaal,

Ik kamp al jaren met hypochondrie, eerst was het altijd angst voor kanker, later hartgerelateerde zaken (regelmatig met een angstaanval bij de eerste hulp gezeten) en nu in daar eindelijk een beetje vanaf leek te zijn, komt er iets nieuws op: bang voor een spierziekte (durf de naam niet eens te noemen) Dit zijn momenteel mijn (echte!) klachten (al waren mijn klachten in het verleden ook allemaal echte klachten, en toch is er nog nooit iets ernstigs vastgesteld):

- tong lijkt links wat verlamd, doet niet goed mee met spraak, ik zie het ook in de spiegel bij het maken van sommige klachten. Soms ook krampend gevoel
- rechterbeen, met name bovenbeen, veel pijn en gevoel van er doorheen zakken (nog niet gebeurt)
- rechterarm ook veel pijn, vanaf schouder tot aan duim, en ook gevoel van krachtverlies.
- fasciculaties, alleen in de rechterhelft van mijn lichaam. been, arm, buik.. allemaal rechts.

Ik heb dus neurologische klachten aan de rechterhelft van mijn lichaam. behalve de tong dat is links. Dit speelt nu een week of 5.

Ben al bij de neuroloog geweest, standaard testjes waren in haar opzicht goed, bloed was ook goed (B12, B6, foliumzuur, enz)
Omdat ik klachten blijf houden krijg ik nu een MRI. Ze noemde ook al wel dat het misschien FNS was, maar wat ik daar zo over kan vinden is dat je dan met name uitvalsklachten hebt, en niet perse die pijn en fasciculaties. Ook doet de tong dan meestal niet mee?

Nouja het wordt dus nog vervolgd bij de neuroloog, maar ik ben zo bang (en in mijn hoofd weet ik het natuurlijk al zeker) dat ik een spierziekte heb...

Wat ik hiermee wil weet ik niet zo goed hoor, maar ik vind het fijn om mijn verhaal even kwijt te kunnen en hopelijk komen er nog wat reacties van herkenning of wil er iemand meedenken.

Groet,
Johanneke

Johanneke36
01-08-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Het is echt soms een hell (Verhaal 271)

Hoi iedereen,

Ik heb dus nu al een heel eind last van hypochondrie (iets meer dan 2 jaar). En heb er nog vaak last van. zoals nu heb ik een grote vrees voor kanker in men hoofd. ik check ook continu google ik weet het is niet goed maar het is soms sterker dan mezelf. Ook controleer ik continu mezelf op van alles. want rond nieuwjaar was het nog iets met men darmen. Het is echt soms een hell om steeds er aan te denken en alles te controleren. Ik probeer me zoveel mogelijk af te leiden want heb dan wel het gevoel dat het beter gaat en heb er dan ook geen last van. Ik durf soms ook niet meer naar de dokter omdat ik vrees dat hij zal zeggen hij is daar terug hoor met zen denkbeeldige klachten. Ik ga ook naar een psychologe maar heb niet echt de indruk dat dat veel uitmaakt. Ik heb ook wel een spierziekte (bevestigd van bij de geboorte) en daardoor denk ik nog steeds iedere keer dat ik de pineut ben en zal sterven of een erge ziekte heb. Ik ben zo bang om mijn vrienden, ouders, kinderen te verliezen dat het echt zo niet verder kan want als ik diep in mijn cirkel zit dan kom ik er heel moeilijk uit. Ik heb wel voor mezelf beslist om eens te gaan praten met een psychotherapeut ook i.v.m. dagtherapie en een traject. ik hoop dat dit helpt.

Iemand tips om er van af te geraken?

mvg

Tom

Tom
18-01-2023
laatste reactie: 30-07-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Tom,

Een Tom met borsten, dat hoor je niet vaak haha.
Maar bizar! Het is alsof ik mijzelf hoor praten. Ook ik heb al allemaal soorten kanker 'gehad' . Soms kan de huisarts mij even geruststellen, maar vaak zijn hier minimaal 2 bezoekjes voor nodig. Nu een opgezet kliertje dat geen pijn dood. Meteen bang voor lymfeklierkanker. De dokter heeft het gecheckt en zegt niks aan de hand wat je kunt hem bewegen en hij viel t zacht. even gerustgesteld , maar na 24 uur begint de twijfel. Het zit er wel ineens? Wat kan het anders zijn? Googelen, en jawel je vreest weer het ergste.. nu 2e afspraak gepland. Het houdt niet op. Om gek van te worden

Ano
30-07-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Help. We gaan morgen nacht naar zuid Frankrijk (Verhaal 332)

Help. We gaan morgen nacht naar zuid Frankrijk met de kinderen. Ik heb geen gevolge van ptss hypochondrie ontwikkelt. Ik ben nu zo enorm bang dat mij dat wat gebeurd. Hartaanval, dood gaan of iets anders ergs. Wie heeft er tips want ik ben echt bang en gespannen waardoor ik nu ook weer wat druk op mijn borst heb. #echt wanhopig op zoek naar tips

Anoniem
26-07-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn lichaam is op en doet pijn van kop tot teen (Verhaal 331)

Ik ben geboren als kind met een aortastenose met biscupide hartklep. Onderging meerdere operaties hiervoor voor mijn 12 jaar. Kreeg door een bloedtransfusie hepatitis c. In 2004 kreeg ik een kunstklep omdat mijn hart niets meer aan kon. Ik heb copd,hooikoorts en leef met inhalators meermaals per dag. Op mijn 16 brak ik mijn rug toen ik omlaag viel van 2 verdiepen. Mijn gal en stukje lever werden verwijderd. Heb hoge bloeddruk en weeg te veel...Ik tracht te vechten tegen alles wat ik tegen kom op geeondheidsvlak omdat ik mijn kleinkinderen wil zien opgroeien. Toch is elke dag een strijd...omdat ik niet meer kan. Mijn lichaam is op en doet pijn van kop tot teen. Elke dag pijnen en spasmen ...niks te vinden zeggen dokters!!!
Word er gek van!!!!!
Ik moet me niet zo aanstellen en maken dat ik begin te leven als een ander!!!!
Maar het enige wat ik ben is BANG...BANG om weer aan een dag te beginnen zonder dat iemand mij begrijpt!!!!!

E.v
25-07-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wat voor klachten hebben jullie door hypochondrie? (Verhaal 312)

Wat voor klachten hebben jullie door hypochondrie? Volgens de huisarts heb ik een angststoornis maar ik blijf me zorgen maken omdat ik me zwak en moe blijf voelen en bijna niet meer kan werken erdoor. Ene dag wordt ik wakker met steken aan beiden knieeen, ene dag wordt ik wakker met tintelingen in een hand of arm of vingers, ik heb ook al weken last van heesheid zonder verkoudheid wat maar niet weg gaat, gewichtsverlies terwijl ik voldoende eet ik blijf het niet vertrouwen en de huisarts ziet niks raars behalve vitamine d, ijzer en b12 te kort in alle onderzoeken die zijn gedaan ik heb ook hele erge last van botpijn in de hele onderrug tot nek wat ik nooit heb gehad en het lijkt ook alsof ik problemen heb met kauwen als ik wat eet is dit normaal? Wat voor symptomen hebben jullie en herkennen jullie dit? Bedankt voor jullie hulp.

Tommy
26-06-2023
laatste reactie: 24-07-2023

13
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja herken het allemaal! Ik heb alle klachten als eens gehad en des te meer ik er op ga focussen des te langer die klachten blijven.. heel raar..
Maar allemaal te wijten aan de hypochondrie en angst.
Het is echt enorm vermoeiend dus ik slaap overdag ook wel eens een uurtje even op de bank als ik van mn werk kom.

Marloes
29-06-2023
Reactie:
Het is echt raar of een slappe arm nu die ik sinds 2 weken heb, ondertussen naar de huisarts geweest ik blijf nog afvallen alleen was de ijzer nog wat laag de vitamines zijn wat omhoog gegaan hopelijk is dit wat angst allemaal doet

Tommy
07-07-2023
Reactie:
Meerdere klachten. Op het moment tintelende/brandende tong.

Jose
07-07-2023
Reactie:
Ik heb ook een vitamine tekort en veel klachten, hoort er helaas bij. Ik denk als je vitamine bij slikt en het weer op peil is veel van de klachten verdwijnen!

Lala
11-07-2023
Reactie:
Hi Tommy,
Ook ik herken een groot deel van jouw klachten. Bij mij is de ziektevrees begonnen in september vorig jaar. Ik kreeg vooral hele zere, tintelende kuiten. En daarnaast pijn in mijn kaak, verkouden, hees/schor, onrustig, hartkloppingen, hoge hartslag, midden in de nacht wakker worden en niet meer kunnen slapen. Het ergste was dat ik weinig prikkels kon hebben, had geen sociaal leven meer. Ik was doodmoe, ben minder gaan werken en heb hulp gezocht bij een psycholoog. Door te herkennen en accepteren dat je ziektevrees heb, gingen bij mij een deel van de klachten uiteindelijk weer weg. Er blijven er ook een aantal en sommige klachten komen terug zoals de heesheid. Ik probeer nu steeds te denken dat de klachten eerst ook weg gingen en dat ik er op moet vertrouwen dat het nu ook wel weer over gaat. Maar dat is zó moeilijk. Ik denk elke dag de hele dag: 'wat als ik mijn kleine kids achter moet laten'. Ik weet ook niet meer wat ik verder moet doen om hier van af te komen helaas..

Fenna
23-07-2023
Reactie:
Tintelingen, hoofdpijn, hartkloppingen, rugpijn, brok in de keel, spierpijn, afvallen. De klachten komen en gaan. Nu vooral pijn aan de linkerkant van de buik zowel bovenin als onderin. De angst dat de klachten te maken hebben met een ziekte is constant aanwezig. Zo vermoeiend, om gek van te worden

Lisanne
24-07-2023

Jouw reactie:



Is er een oplossing voor hypochondrie? (Verhaal 330)

Hoi,
Ik ben voor het eerst op dit forum en ik hoop dat het me wat gaat helpen om met mensen te praten die snappen wat ik voel.
Ik ben al bijna mijn hele leven hypochonder en dat maakt mijn leven zo zwaar. Ik heb al heel wat hulp gehad, maar de angsten blijven zo hardnekkig aanwezig.
Ik ben ook benieuwd of er een oplossing is voor hypochondrie (therapie/medicatie) of dat ik er mee moet dealen.
Vorige week ben ik bij de huisarts geweest voor pijn in mijn buik en zij. Uiteindelijk heb ik een echo gehad. In mijn buik was niets te vinden, maar ze hebben wel iets gevonden in mijn lever. 20 jaar geleden was dit ook het geval. Dat bleek een hemangioom, dus de kans is best groot dat dit nu ook het geval is. Ik moet nu door naar het ziekenhuis voor een MRI (pas over 1,5 maand). Ik probeer mezelf gerust te stellen, maar ben constant in paniek en zo ontzettend bang. Hoe ga ik de komende weken in onzekerheid doorkomen.
Wie weet helpt het om hier erover te praten.

Anoniempje
21-07-2023
laatste reactie: 22-07-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Anoniem,

Ik heb niet alle wijsheid in pacht om je door deze tijd heen te helpen, maar wat mij toch wel vaak helpt ( hoe moeilijk ook) is om te zoeken naar dingen die voor jou helpen. Voor mij is dat bijvoorbeeld om even een wandelingetje te maken en koffie te drinken, naar een musea te gaan, naar een leuke film te kijken. Probeer dingen te zoeken welke je er toch een beetje doorheen trekken. Soms helpt het mij ook om naar bijzondere spreuken te zoeken op Pinterest. Ik kwam er toevallig net een tegen en die vond ik wel grappig. “ Je zorgen maken is hetzelfde als met je paraplu op buiten gaan lopen en wachten op de regen”. Werkt wel relativerend toch? 😉 Ik hoop dat je er iets aan hebt. Ik leef met je mee en hoop op het allerbeste voor je! Kop op 😘

Stella
22-07-2023

Jouw reactie:



Ziektevrees beheerst mijn leven (Verhaal 302)

Ziektevrees beheerst mijn leven, ik kan het niet anders zeggen.
Ik ben altijd iemand geweest die vrij vatbaar is voor het ontwikkelen van angsten, heb claustrofobie, vliegangst, lichte sociale angst, the list goes on... Maar sinds ongeveer 2-3 jaar heb ik enorm last van ziekteangst, vaak met periodes waarin het meer of minder speelt maar ondertussen heb ik er al ongeveer 6 maanden dagelijks last van. Ieder klein kwaaltje dat ik voel is bij mij automatisch een ernstige ziekte. Een aantal dagen hoofdpijn? Hersentumor. Last van hoesten en pijn bij inademen? Longembolie. Maar wat het meeste terugkomt is angst voor het krijgen van een hartaanval. Ik ben me ontzettend bewust van mijn hart en denk bij de minste overslag dat ik een hartaanval zal krijgen. Dit leidt dan tot paniekaanvallen, wat de angst enkel nog versterkt. Dokter heeft al meermaals bevestigd dat alles ok is, maar de angst blijft. Ik betrap mezelf er ook op dat ik enorm vaak mijn symptomen zit te googlen en dat maakt alles ook alleen maar erger. Dit eist soms ook zijn tol op mijn relatie omdat mijn vriend me niet begrijpt, zegt dat ik me niet moet aanstellen en dat er toch niets aan de hand is.
Begin deze week met een traject bij de psycholoog, ik hoop echt dat dit mij gaat helpen want op deze manier is de situatie niet meer leefbaar.

Laura
16-05-2023
laatste reactie: 22-07-2023

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Laura,

Ik wil even zeggen dat ik het heel goed van je vindt dat je hulp hebt gezocht hiervoor en ik hoop dat je je inmiddels ietsjes beter voelt. Ik ervaar dezelfde klachten als jij (en de rest van de mensen op deze site), dus weet hoe lastig dit kan zijn. Veel liefs ❤️

Stella
22-07-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Zelfs een ecg stelt mij dan niet gerust (Verhaal 158)

Hallo,

Hypochondrie beheerst mijn leven. Vooral nu ik veel pijn en rare klachten heb (stressgerelateerd). Verschillende onderzoeken gehad maar nooit iets uitgekomen (dus stress) Bij elke pijntje ben ik er bijna van overtuigd dat ik iets ernstigs heb. Evenals mijn hart, bij hartkloppingen, overslagen, steken weet ik zeker dat ik iets aan mijn hart heb. Zelfs een ecg stelt mij dan niet gerust. Het probleem is dat ik gewoon een hele reeks klachten heb die stressgerelateerd zouden zijn, maar ik dit vaak niet geloof. Symptomen googlen heb ik mij afgeleerd.

Maar elke dag zo bezig ermee zijn maakt het leven niet bepaald leefbaar.

Groet,
Anoniem

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-07-2023

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit ontzettend… ben er dag in dag uit mee bezig. Het beheerst mn leven. Onregelmatige hartslag, hartkloppingen, pijnen en misselijk en duizeligheid. Ik blijf ook ondanks de ecg me nog druk maken. Zelf al is het even weg, het komt weer terug😭

Anoniem
04-03-2022
Reactie:
Wat hebben jullie ondertussen aan dit probleem gedaan? Ervaar dezelfde klachten

Esther
12-07-2023
Reactie:
Ben je zeker dat je onderzoeken en ecg daadwerkelijk goed zijn? Bij mij kwam er ook steeds uit dat alles perfect was.
Wanneer ik echter mijn medisch dossier raadpleegde werd er al melding gemaakt van lichte graad hartfalen (diastolische dysfunctie graad 1) én repolarisatiestoornissen welke bekend staan voor het veroorzaken van plots overlijden. Ik werd reeds door 3 cardiologen waaronder een professor onderzocht en meldden onafhankelijk dat er niets aan de hand is.

Card
13-07-2023
Reactie:
Hoe is dit zelfs mogelijk?? De reactie zal misschien met de juiste bedoelingen online geplaatst zijn, maar voor iemand (waaronder ik) die dezelfde klachten ervaart is dit bericht allesbehalve geruststellend. Vind dat je hier toch 2 keer over had kunnen nadenken.. als ik geen vertrouwen meer kan plaatsen in de testresultaten, in wat moet ik dan geloven?

Thibault
21-07-2023

Jouw reactie:



Ze steken alles op stress maar is dat ook zo? (Verhaal 284)

Ik heb een erg lang fertiliteitstraject achter de rug en bij 1 zwangerschap ben ik op 6 maand moeten bevallen omwille van een open rug. Ondertussen hebben we een tweeling van 1 jaar. Nu ben ik alle vertrouwen in m’n lichaam kwijt en heb angstige periodes.
Mijn rechter oog het onderste ooglid trilt continu het stopt niet. Al 10 dagen.
Ook voel ik over m’n hele lijf spiertrekkingen korte kleine spasmen.
Onze nachten zijn al 1 jaar onderbroken maar toch lijkt me dat een gok van de arts. Ze steken alles op stress maar is dat ook zo?
Ik legde een afspraak bij de neuroloog, oogarts, osteopaat en kinesist vast om uit te zoeken wat het is. Ik maak mezelf zot dat het ms of ALS is. Herkenbaar bij iemand ?

Hypochondrietje?
10-03-2023
laatste reactie: 19-07-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja, denk toch wel dat het stress is! Al moet je denk ik een beetje dieper kijken waar de stress vandaan komt. Ik denk dat er misschien angsten zijn waar je je nog niet zo bewust van bent.

Anoniem
01-05-2023
Reactie:
Jazeker ik herken jouw verhaal! Na de geboorte van mijn vierde kindje kreeg ik ook erg last van spiertrekkingen.
Ik dacht ook aan ALS of MS. Uiteindelijk was het toch de stress. Zal bij jou vast ook zo zijn. Helemaal als je een jonge tweeling hebt!

Aida
14-06-2023
Reactie:
Stress slorpt je magnesium uit je lijf. En dan krijg je last van je spieren, krampen, trillend ooglid.. mss eens wat magnesium nemen? Velen hebben hier een tekort aan. Al ben ik geen dokter. Maar heb onlangs hetzelfde gehad. En het hielp.

Stefanie
19-07-2023

Jouw reactie:



Al meer dan 15 jaar pijn in mijn bovenbuik (Verhaal 5)

Ik heb al meer dan 15 jaar pijn in mijn bovenbuik. Elke dag. Als ik vet eet wordt het erger en zo krijg ik van steeds meer voedsel last. Ik denk zelf al jaren dat het mijn galblaas is. Ben heel erg bang dat ik geopereerd moet worden.

 

Er zijn al tal van echo"s en bloedonderzoeken geweest maar vinden niets. Zes jaar geleden ben ik bij een internist geweest maar ook na scan en darmonderzoek geen diagnose.(behalve dan dat het pds zou zijn, daar val je onder wanneer ze niets vinden in je buik))

 

Ik ben daarna wel weer met de zelfde klacht bij de huisarts geweest maar zij stuurde mij naar fysio haptonoom. Ze gebruikte ook het woord hypochonder.

 

Ik kan zelf niet geloven dat het niets is en dat het door de angst komt. Ik zou wel willen maar ben geen dag zonder klachten. Ben niet bang dat het kanker is en ben verder ook nooit ziek (of denk ik daar aan)


Marijan
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 16-07-2023

9
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb ook hyperchondrie ik heb die pijn vaak rechts boven en soms links


Lindsay
> 2 jaar geleden
Reactie:

Wat herkenbaar allemaal .
Vooral die bonk bij het hart. Daar ben ik momenteel het bangst voor. Ik heb het meerdere keren per dag en het is echt verschrikkelijk. Maar ik blijf ook tegen mezelf zeggen dat er weer zo'n bonk of overslaan van het hart aankomt. Wat uiteindelijk heel mijn dag verziekt.
Hoe gaat het nu met je ?


Sander
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik zelf zie het ook somber in
Ook al 10 jaar rechts bovenbuikklachten
Regelmatig darmonderzoek maagonderzoek
Ben ook geopereerd van 4 hartbijpassen nog maar een half jaar geleden
Buiten nog vele borstbeen pijnen en angst
Heb ik een af keer gekregen om naar de dokters te gaan
Deze ochtend veel moeten poepen
Braken
Morgen moet ik op niercontrole waar ik al van weet dat het in orde is.
Ben zo zwak
Ze hebben me helemaal al onderzocht.
Maar omdat ik naar dokter moet morgen
Miss nu stress en daardoor zoveel naar toilet??


Dina
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik had maagontsteking misschien moet je vragen of je maagzuurremmers mag proberen ik had eerst 2 keer per dag nu 1.

Je kan ook eerst na laten kijken door maagonderzoek via je mond naar je maag

Bv
> 2 jaar geleden
Reactie:
Neem Citalipram

Marc
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste,
ik weet niet of de huisarts dit bedoelde maar "hypochonder" is ook een plaatsbepaling in de buik. Re hypochonder is ook de locatie van de galbaas.

Vraag maar eens aan de huisarts of ze de plaats of de psychologische aandoening bedoeld. Sterkte

Joris
21-01-2023
Reactie:
Ik heb ook veel last van mijn maag al wat jaren aan de pantoprazol dat hiep wel af en toe komt het terug net zoals nu brandend gevoel ze zegt je moet je geen zorgen maken nou dat doe ik dus wel ben al 3 keer naar de dokter geweest en onderzocht voelde goed

Lucy
07-06-2023
Reactie:
Bizar zeg, bij mij ook rechts boven in mijn buik al jarenlang pijn. Komt niks uit de onderzoeken, maar het blijft me angst aanjagen

Denise
16-07-2023

Jouw reactie:



Hopelijk gaat het bij ons allemaal snel over.. (Verhaal 319)

Hoi allemaal,

Wat fijn om hier veel herkenning te lezen.
Ik heb op dit moment ook erg last van hypochondrie. Ik heb namelijk al een aantal maanden last van een licht gevoel in mijn hoofd en niet goed kunnen focussen met mijn ogen. Heel af en toe heb ik ook last van auramigraine. Dit beheerst ondertussen mijn leven. Het begon in oktober na een zware periode (mijn oma heeft een hersentumor) ineens met duizeligheidsklachten en het gevoel dat ik mijn hoofd niet rechtop kon houden. Bij de huisarts geweest en bloedonderzoek gedaan en bleek ijzertekort te hebben. Zou binnen 3 maanden weg moeten zijn. Nu heb ik een goed hb (alleen ferritine is wat aan de lage kant) maar de huisarts zegt nu dat mijn klachten hier waarschijnlijk niet vandaan komen. Zij denkt stress. Ik ben heel erg bang dat ik een hersentumor heb of een andere enge ziekte, waardoor ik continu aan het googlen ben. Dit geeft dan (misschien onterecht) bevestiging. Volgende week ga ik opnieuw langs de huisarts om nogmaals mijn klachten door te nemen. Ik wil graag een MRI om alles uit te sluiten. Maar ik word letterlijk gek van de spanning en stress.

Herkent iemand zich in mijn verhaal en wat zijn jullie ervaringen? Hopelijk gaat het bij ons allemaal snel over..

Maartje
07-07-2023
laatste reactie: 13-07-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb ook een ferritine tekort gehad en had daar daadwerkelijk wel klachten van.. heel duizelig van geweest en een op watten lopen gevoel. Ik zou aankijken of het toch niet weg gaat nadat je ijzer weer op peil is :)

Lala
11-07-2023
Reactie:
Een hersentumor geeft heel andere klachten. Meer neurologisch zoals gevoelsstoornissen aan één kant.

Tom
13-07-2023
Reactie:
Bedankt voor je reactie! Hele herkenbare klachten, vooral ook dat watten gevoel.

Ferritine is inderdaad al een aantal maanden heel laag (eerst ferritine van 4 en nu na 10 mnd is het pas 12), terwijl mijn HB goed is gestegen. Lees overal ook dat mensen met een laag ferritine en een goed Hb ook klachten kunnen hebben. Vond het daarom gek dat de huisarts aangeeft dat mijn licht in het hoofd en vermoeidheidsklachten daar niet vandaan komen.

Hoe lang heeft het bij jou geduurd voordat het ferritineniveau weer op peil was? En waren toen ook bovenstaande klachten weg?

Ik ga volgende week weer bloed prikken om het te checken. Mogelijk toch weer ijzer bijslikken…

Anoniem
13-07-2023

Jouw reactie:



Ik ben ook grote fan van dokter Google (Verhaal 309)

Ik heb ook ernstige hypochondrie. Op dit moment heb ik veel last van mijn maag, maagzuur, vieze smaak in mijn mond en nergens zin in. Ik heb deze klachten al vaker gehad en ze verdwijnen meestal ook weer. Ook heb ik veel kast van slijm in mijn slokdarm en hoesten. Op fit moment ga ik dood. Ik kan er ook met niemand over praten. De huisarts zegt ook dat kanker niet zo begint. Maar toch. Ik ben ook grote fan van dokter Google. En zoek net zo lang tot er geschreven wordt, niets meer aan te doen. Vorig jaar heb ik een herseninfarct gehad, zonder restverschijnselen gelukkig. En in april van dit jaar zijn mijn eierstokken verwijderd vanwege een cyste van 15 cm. Daar ben ik dus goed doorheen gekomen. Alleen van die andere klachten wordt/ben ik zo bang. Heeft iemand anders dit ook?

Roos
13-06-2023
laatste reactie: 13-07-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi roos ik ben een jongen van 20 jaar en ervaar ook ernstige buikpijn. Ik word er gek van soms verdwijnt het en is het een tijdje weg en dan ineens is het er weer. Ik schrijf dit om 2 uur Snachts kan niet slapen door de pijn heb ook een soort brok in me keel. Net als jij ben ik extreem bang voor kanker. En denk ik natuurlijk dat dit hier het geval is. Maand geleden dokter ervoor geweest (langer zelfs 5 mei) pijn werd steeds minder en dan bam komt het weer omhoog en als ik geen buikpijn heb is t wel ergens anders. K word er ook oh zo ziek van en t lijkt alsof niemand het begrijpt. De dokter zegt letterlijk nee er is niks voelt een beetje en laat me gaan. Me familie en vrienden zeggen dat ik het erbij moet neerleggen maar toch wanneer ik ga slapen zoals nu heb ik weer die irritante rot pijn. Ik word er zo moe van.

Han
14-06-2023
Reactie:
Uw huisarts moet zo niet reageren, hij weet immers niet hoe kanker ontwikkeld, de uitingen hiervan zijn bij iedereen verschillend. Een kennis van mij ging voor een pijnlijke arm naar de radiologie voor een foto. De volgende dag wist ze al dat ze palliatief was. Voor de rest voelt ze haar tiptop.

Tom
13-07-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



De angst ging naar mijn lichaam (Verhaal 298)

Hoi allen
Na een tijdje twijfelen wel of niet mijn verhaal delen doe ik het toch.
Mijn angstklachten zijn in coronatijd begonnen, daarna werd ik bang dat de oorlog ook hier zou komen, in die periode was ik zwanger, daarna ging de angst naar mijn eigen lichaam, bang voor zwangerschapsvergiftiging wat ik ook kreeg, toen werd ik bang voor de keizersnede dat ik dood zou bloeden. De keizersnede is prima verlopen.
Daarna longembolie ( ook niet gehad)
Sinds september duizelig en licht in het hoofd.
Bang voor hersentumor. (Mri scan niks te zien)
Bloedonderzoek goed
Urine goed
Diarree met slijm. Darmkanker. ( ontlasting na laten kijken was goed)
Al 3x een ecg gehad was ook prima.
Ik voel een ribbeltje bij mijn staartbotje als ik Google is het botkanker( volgens de osteopaat steekt het staartbotje iets uit)
Net zoals velen van jullie van het 1 naar het ander.
Nu veel hoesten en een krop in de keel, het lijkt net of het eten blijft hangen. Herkend iemand dit ook ? In mijn hoofd heb ik natuurlijk alweer keelkanker. Ik heb een hele begripvolle huisarts maar dan nu weer vragen of ik naar de kno arts mag, liever niet.
En zo beïnvloed het mijn hele leven dag in dag uit.
De grootste angst is dat mijn zoontjes 6 en 0 zonder mij door moeten.
Alles komt door stress zeggen ze maar dat kan ik moeilijk accepteren.
Ik ben begonnen met emdr en cognitieve gedragstherapie maar afgelopen week waren de klachten nog weer veel erger aanwezig.
Sterkte en succes voor iedereen.

MM
23-04-2023
laatste reactie: 13-07-2023

2
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heey MM,

Herkenbaar hoor jouw verhaal. Ikzelf had ook hypochondrie waarvoor ik 9 jaar geleden in behandeling ben gegaan. Gedragstherapie + medicatie maakten het draaglijk. 2 jaar geleden bouwde ik mijn medicatie pas volledig af tot... De oorlog begon.. Net zoals bij jou was het ook weer een trigger... Angst voor de dood heb ik niet meer dus is de hypochondrie met betrekking tot mijn eigen lichaam ook gestopt. Ik heb 2 kinderen van 12 en 9 jaar en zij maken weer dat ik "iets te verliezen heb". Ze maken me kwetsbaar, net zoals jouw kinderen. Jouw angst komt uit het idee hén achter te moeten laten, niet persé uit jouw welzijn.
Ik kan jou zeggen dat je keel- en slikproblemen volledig komen uit angst en stress en dat er fysiek niets mis is. Angst en stress maken dat je bv een droge mond krijgt, maaglast krijgt,.. Allemaal niet bevorderlijk voor slikken en spijsvertering.
Waarschijnlijk denk je nu : "Jamaar wat als..", ook dat is heel normaal aan ONS ziektebeeld want je bent niet alleen. Ik lees hier meer dan 100 verhalen en dit is maar peanuts met hoeveel mensen leven met deze problematiek.
Ik ben net ook weer getriggerd door mijn zoontje die 2 vlekjes heeft op z'n lichaam die verder onderzocht moeten worden. Ik kan pas over 20 dagen naar de dermatoloog. Vreselijk.. Ik zat zelf op de spoeddienst in de hoop ons sneller te helpen. Ook al dacht ik van hypochondrie af te zijn.. Ik vrees dat we er nooit volledig van kunnen genezen en dat het getriggerd kan worden. Ik raad je aan om een goede angst therapeut te zoeken met eventueel een antidepressiva als angstremmer. Je therapeut, psycholoog kan oordelen of dit eventueel raadzaam is en dit voorleggen aan je huisarts. Sowieso is een pilletje biet genoeg, Gedragstherapie is ook nodig. Je krijgt tools in handen om met paniek om te gaan bij foute gedachten maar het is geen wondermiddel. Ik ga nu hypnotherapie proberen. Heel veel succes bij jou daar en dankjewel om jouw verhaal te delen.

Jana
19-05-2023
Reactie:
Hoi Jana

Wat herkennen we veel bij elkaar hè.
Het is eventjes wat beter gegaan maar vandaag lig ik in bed met griep. Nu ben ik niet angstig om die griep maar voel een hard plekje in mijn rechterborst, en ja je raad het al daar gaan we weer….
Therapie ben ik mee bezig. Volgende week 2de keer emdr.
Heb jij de hypnose al gehad ?
Succes en sterkte en bedankt voor je reactie.

MM
31-05-2023
Reactie:
Ohhh, wat herken ik jouw verhaal, ik kan het zelf geschreven hebben. Momenteel heb ik veel stress, en ik weet dondersgoed dat ik keelpijn krijg van stress. Ik werd ook benauwd , iets wat heel goed bij de stress past, en ik ben er van overtuigd dat ik longkanker heb. Ik hoest niet, ik val niet af, ik heb nog evenveel etenslust, maar toch weet ik het zeker. Dat klotestemmetje laat me niet met rust. En inderdaad, die angst dat mijn dochter verder moet leven zonder moeder versterkt het zo ontzettend. Goed dat je het hier opschrijft, misschien kunnen we elkaar eruit praten.

Denila
30-06-2023
Reactie:
Mijn angst voor ALS is ook zeer groot . Het gaat zover dat ik verhalen opzocht van mensen die dit hebben en uit hun symptomen zag ik ook dingen bij mij .
Elke dag check ik of ze aanwezig zijn , en soms komt er iets anders bij .
Ik begrijp je zeer goed . Ik probeer iets om handen te hebben dat intensief veel vraagt , anders kan ik niet stoppen met denken en checken .
Veel courage . 💪

Anoniem
01-07-2023
Reactie:
Het is echt raar of een slappe arm nu die ik sinds 2 weken heb, ondertussen naar de huisarts geweest ik blijf nog afvallen alleen was de ijzer nog wat laag de vitamines zijn wat omhoog gegaan hopelijk is dit wat angst allemaal doet

Tommy
07-07-2023
Reactie:
Zo herkenbaar word echt af en toe gek van maagklachten en nu kijk ik weer naar mijn borsten lijkt wel of daar ook veranderingen zie hoop van niet

Anoniem
09-07-2023
Reactie:
Zoals ik hier eerder al meldde. Niet zomaar alle onderzoeken voor waar aannemen. Dokters maken constant fouten.

Card
13-07-2023

Jouw reactie:



Ook een hypochonder en een jonge twintiger (Verhaal 303)

Hier ook een hypochonder en een jonge twintiger.

Door burn out klachten en chronische hyperventillatie ben ik sinds de zomer 2022 flink duizelig en snel benauwd (waaronder ook piepende ademhaling). Echter zijn de minimaal 2 voelbare en waarvan 1 zichtbare lymfeklieren in mijn nek, hetgeen waardoor mijn hoofd overuren draait. Ik heb 2 voelbare knikkers in mijn nek, hard, maar wel beweegbaar. Ik ben hiervoor 3 keer naar de HA gegaan. Deze geeft aan dat ze nier extreem vergroot lijken te zijn en dat deze gewoon voelbaarder zijn dan anderen. Geruststelling, maar ik vind dit ook lastig aangezien ik weet dat zij voorheen niet zo voelbaar waren. Ik heb echter ook een echo van deze regio gehad, aangezien ik een gezwollen regio heb tussen mijn hals en schouder. Vorig jaar was de echo hiervan goed en dit jaar weer, ook heeft de echo mevrouw geen andere afwijkingen zoals lymfeklieren gezien. Gerustelling, maar ik begin meteen alweer te twijfelen of ze wel over mijn klier is heengegaan en of ze dit niet gewoon gemist heeft. Daarnaast heb ik het idee dat ik ook in mijn linker oksel allemaal veel grotere balletjes en minimaal 1 klier voel in vergelijking met mijn rechter oksel. Verder in ieder geval geen klieren die in een keer vet groot formaat hebben, maar toch. Daarnaast schuif ik ook alle klachten af op de lymfeklieren, zoals benauwdheid, pijn op borst en rug (dit trok na een paar weken wel ongeveer weer weg, en dit was ook geen constante pijn gelukkig) en toch mijn duizeligheid ook. Gelukkig denk ik altijd wel dat ik geen andere dingen heb als afvallen, nachtzweten of overal extreme jeuk etc.
Ofwel ik maak mijzelf gek. Af en toe denk ik, wat zou het leven toch makkelijk zijn als ik die twee knikkers in mijn nek (en inmiddels oksel) niet had gehad hahah. Maar dan vind ik waarschijnlijk wel weer iets anders.

Maar toch denk ik nog altijd, waarom heb ik goede voelbare en 1 zichtbare knikker in mijn hals voor maanden en hoe zou dit niet iets ergs kunnen zijn?

Ik ben jaloers op mensen die geen hypochonder zijn, gewoon een leven zonder voortdurend overtuigd te zijn dat je dodelijk ziek bent. Heerlijk lijkt mij dat! Ik werk eraan.

Mila
01-06-2023
laatste reactie: 13-07-2023

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Mila

Wat herkenbaar wat jij schrijft.
Mijn verhaal is 298.
Nu heb ik bij toeval 1 mei een bultje in mijn hals gevoeld naar de huisarts geweest, hij zegt een lymfekliertje en moet met 4 weken weg zijn. Nu is het 3 juni en het is niet weg.
Je raad het al ik ben nu ontzettend bang.
Ook soms pijnlijke oksels en links meer dan rechts.
Nachtelijk zweten heb ik soms wel maar dat wordt gezegd dat iedereen dat wel eens heeft. Maar bij mij is dat natuurlijk 1+1.
Ik heb therapie, maar zo als ik mij nu voel en bang ben, heb ik het idee dat het me niet veel brengt. Net wat je zegt wat zou het fijn zijn als je zonder deze zorgen zou kunnen leven.
Succes/sterkte.

MM
03-06-2023
Reactie:
Wat vervelend dat je zo denkt.. ik herken het precies! Geruststelling van een arts helpt maar tijdelijk. Daarna gaan mensen met hypochondrie vaak denken: 'wat als ze iets over het hoofd hebben gezien'.
Je zult je erbij neer moeten leggen dat er niks met je aan de hand is. Maar ik weet hoe lastig dit is!

Ik zou er ook een heleboel voor over hebben om te kunnen leven zonder hypochondrie. Ik heb me zelfs aangemeld voor een onderzoek in het UMC voor therapie met ondersteuning van psychedelica. Mocht dat voor 'ons' een uitkomst zijn dan hoop ik snel dat het in het basispakket komt, zoals de GGZ verwacht. Maar dat zal nog wel jaren duren..

Anoniem 1989
04-06-2023
Reactie:
Voor mij ook heel herkenbaar. Ook 2 lymfe klieren gevonden aan men half toen begon het allemaal.. naar de dokter geweest het is niks.. deze vergoten en verkleinen naarmate ik een huidinfectie heb (toch maakte ik me heel veel zorgen dat ze nooit helemaal weg waren). Een jaar later dacht ik het is genoeg geweest en naar de dokter geweest daar heeft ze me doorverwezen naar een echo (waar ik immens veel stress voor had), daar bleek niks uit te komen. Dolgelukkig was ik toen maar dit bleef niet lang. Inmiddels heb ik een puist gehad bij mijn wenkbrauw en vond ik een bol (beweegbaar) aan mijn oor. Dit zette me direct in paniek… is het speeklesklier kanker of gewoon een onschuldige lymfeklier maar natuurlijk ga ik van het ergste uit. Nu ben ik aan het afwachten tot deze verdwijnt met veel stress. Zelf ben ik 20 en dit verpest mijn leven gewoon.

Anoniem
09-07-2023
Reactie:
Ik heb ook een vitamine tekort en veel klachten, hoort er helaas bij. Ik denk als je vitamine bij slikt en het weer op peil is veel van de klachten verdwijnen!

Lala
11-07-2023
Reactie:
Gelijklopend verhaal hier. Een verdikte klier ontdekt in de hals ongeveer 2cm, dit is 4 jaar geleden en zit er nog steeds. Verschilende echo's en ct gehad en komt steeds uit dat het fysiologische klier is. Vorig jaar last beginnen krijgen van neurologische symptomen en na echo abdomen een nodule ontdekt op de lever. Mri gehad en volgens uitslag goedaardig. Wanneer ik na een week scholing mri lever via Radiopaedia zelf mijn mri beoordeel kom ik slecht bij 1 ding uit: Hypervasculaire uitzaaiing.

Tom
13-07-2023

Jouw reactie:



Sinds dat mijn dochter er is, is de hypochondrie om de hoek komen kijken (Verhaal 324)

Hoi allemaal,

Ik ben nieuw hier, ik probeerde op Facebook ook lid te worden van een groep maar ben nog steeds niet geaccepteerd helaas. Vandaar nu hier.
Ik ben Kim, 29 jaar, moeder van een dochter van 1. En samenwonend met partner.
Ik ben bekend met verschillende psychische problemen; o.a. Depressie, PTSS en angsten. Ik heb daar behandelingen voor gehad en dat is allemaal goed afgelopen.
Sinds dat mijn dochter er is, is de hypochondrie om de hoek komen kijken. Onze dochter is met 33 weken en 6 dagen geboren, en moest de couveuse in. Een pittige lange tijd in het ziekenhuis.
Toen we naar huis mochten begon bij mij de ellende. Ik was bang bij elk kleine symptoom dat mijn dochter ernstig ziek zou zijn of wat zou hebben. We hebben dan ook op de eerste hulp gezeten omdat ze zo erg moest hoesten dat ze benauwd was. Conclusie; bronchitis. Vervelend, maar niet erg. Elke nacht was ik bang dat ze kwam te overlijden. Hiervoor heb ik hulp gehad icm antidepressiva en dat hielp. Het ging een tijd zo goed dat ik de antidepressiva niet meer nodig had. Ik was nog wel wat angstig, ik ging redelijk vaak naar de dokter om zeker te zijn dat ik gezond was.
En ineens, de tante van mijn vriend kwam te overlijden door kanker. En toen begon bij mij de angst. Bij elk krampje, pijntje, ik raak in paniek.. mijn gevoel zegt sterk dat er wat is. dat ik niet dood wil, dat ik mijn dochter wil zien opgroeien. En met name als ik daaraan denk, dan breek ik volledig en ben ik geen cent meer waard.
In het kort; ik heb het nog steeds af en toe bij m’n dochter dat ik bang ben dat ze ziek is, maar vooral bij mijzelf. Ik maak mezelf helemaal gek. Ik weet niet meer wat ik hieraan kan doen.
Ik heb ook nog een angst voor overgeven, dus bij maagpijn helpt dat ook niet mee.

Fijn om hier mijn hart te kunnen luchten. Hebben jullie tips voor me?

Groetjes,
Kim

Kim
12-07-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Een vriendin overleden aan Hodgkin (Verhaal 305)

Goedemiddag,
Hierbij wil ik mijn verhaal delen.
Toen ik 15 jaar was is een vriendin van mij overleden aan Hodgkin, hierna ben ik zelf lichamelijk onderzoek gaan doen en kwam ik vooral in mijn liezen en oksels heel veel lymfeklieren tegen. Sindsdien ben ik constant bezig ermee en Google ook alles erover. Ik heb bloed onderzoek gehad en echo laten maken door de internist, hieruit kwam niets alleen zagen ze een uitgerekte lymfeklier. Ik loop nu al meer dan tien jaar met angst, ze zijn ook niet verder gegroeid maar de angst blijft volgens de meerdere doktoren moet ik het uit mijn hoofd zetten. Echter lukt mij dit niet en ze zeggen ook dat als ik het al tien jaar heb de kans op wat ernstigs gewoon uitgesloten kan worden.

Guus
06-06-2023
laatste reactie: 11-07-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Echter ben ik ook een hypochrondier. Ik zelf heb ook steeds opgezette lymfeklieren. Alles wijst erop dat ze oké zijn want ze zijn beweegbaar, niet heel hard, heb ook geen verdere symptomen en komen steeds na een grote puist. Verder ben ik ook al naar de dokter geweest en echo gedaan en beide zeiden dat het niks was. Toch ben ik in mij hoofd bezig met wat als ze het toch niet hebben gezien, ik heb geen vertrouwen in dokters. Elke keer denk ik hierover dat mijn lymfeklieren een uitzaaiing is en dat ik het te laat ga ik ontdekken. Nu heb ik er weer eentje dat gegroeid is.. maar zo een bolletjes kunnen van alles zijn en de kans op zo een gruwelijke ziekte op onze leeftijd is immens klein.. en ik weet dat het moeilijk is dit in je hoofd te zetten want ik denk ook steeds ik ben de ongelukkige die dit heeft. Maar naar cijfers kijken heeft me ergens wel een beetje geholpen

Roland
09-07-2023
Reactie:
Ik heb ook een vitamine tekort en veel klachten, hoort er helaas bij. Ik denk als je vitamine bij slikt en het weer op peil is veel van de klachten verdwijnen!

Lala
11-07-2023

Jouw reactie:



HPV virus (Verhaal 316)

Beste allemaal,
Bij mij is een aantal jaren geleden HPV vastgesteld bij de baarmoederhals. Ik had destijds afwijkende cellen maar de gynaecoloog zei dat ze waarschijnlijk zullen verdwijnen. Dit is gelukkig gebeurd. Echter zit het virus nu nog steeds in mijn lichaam tot op de dag van vandaag. Anderhalve maand geleden ontdekte ik een ruw plekje in mijn keel. Ik ging googlelen wat het zou kunnen zijn. Toen las ik dat je HPV ook in de keel kan hebben. De angst brak me uit. Ik kon vanaf dat moment niet meer normaal functioneren. Ik heb een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog en dit voorgelegd, over HPV in de keel. Ze stelde me gerust, ik hoef me daar geen zorgen over te maken, bij vrouwen uit het zich bij de baarmoederhals. Ook de huisarts gaf ditzelfde antwoord en tevens ook de assistente van de gynaecoloog. 1 dag was ik gerustgesteld, 1 dag maar. Want daarna kwam de angst weer helemaal opzetten.
Ik heb geen idee hoe ik deze angst kwijt kan raken. Ik heb letterlijk de bevestiging dat ik me geen zorgen hoef te maken, waarom doe ik dat dan toch? Het blijft malen in mijn hoofd, ik heb minder plezier in alledaagse activiteiten, ik voel me neerslachtig en heb last van mijn buik als ik eraan denk. Wat moet ik doen? Ik ben ten einde raad. Volgende week heb ik een afspraak gemaakt met de huisarts om hierover te praten. Ben ik hypochonder geworden? Ik kom uit een zware tijd waarin ik een psychose heb gehad.

Loesje
03-07-2023
laatste reactie: 11-07-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar Loesje ik heb al jaren last van mijn maag tabletten voor die helpen nu dik 2 maanden niet echt meer al 7keer naar de dokter ervoor geweest bloedprikken waren goed ze zei je moet je niet zo druk maken dat slaat juist op je maag je makkelijk gezegd ik maak me wel druk ze zei je moet met iemand praten dat doe ik nu haptotherapie is dat zoen het maar eens op nu 3 keer geweest ik hoop dat het helpt en ben zelf wel een hypochonder al sinds mijn jeugd vet vervelend en idd je word er neerslachtig van sterkte

Anoniem
04-07-2023
Reactie:
Bedankt voor je reactie! Ik zal haptotherapie eens opzoeken, bedankt voor de tip!
Ik wens jou ook heel veel sterkte toe!

Loesje
11-07-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Als ik Google moet geloven heb ik of stress of MS (Verhaal 320)

Sinds een paar maanden last van hypochondrie. Ik loop bij een psycholoog maar ben nog maar kort bezig met de sessies.
Ik begon met kleine dingetjes zoals een moedervlek/ borst/trillende lip/eten dat bleef steken. Daarna kreeg ik tintelingen in de armen/handen/ voeten. Nu Sinds een paar dagen ook last van tintelingen in de tong..
Als ik Google moet geloven heb ik of stress of MS. Hier word ik dus heel gestresst van.
Vraagje. Zoals nu mijn tintelende/brandende tong. Als ik bezig ben of er niet aan denk lijk ik er minder last van te hebben. Als ik rustig ga zitten en aan mijn tong denk gaat hij steeds meer tintelen/branden. Hebben jullie ook dat je hersens dat opwekken?
Ben al bij de huisarts geweest, moet volgende week terugkomen of het nog steeds is.
Alvast bedankt voor de reacties!

Jose
07-07-2023
laatste reactie: 10-07-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hé. Ik heb ook veel klachten als je er veel op let. Dat is met alles zo dus ook met klachten. De klachten van jou komen veel voor bij stress. Heb ik ook veel gehad. K heb veel last van de angst en beïnvloed op veel gebieden.

Jannick
10-07-2023

Jouw reactie:



Mijn broer en zus hebben het ook (Verhaal 317)

Nou ik ben al heel lang hypochonder vanaf mijn jeugd vooral bang voor k.k nu 64 jaar mijn broer en zus hebben het ook kom uit een gezin van 10 kinderen ik ben de jongste mijn oudste zus is overleden aan kanker toen ze 58 jaar was en een na de oudste is nu bijna 3 jaar geleden overleden ook aan kanker heb al veel mee gemaakt in mijn leven bijna doodervaring toen ik 11 jaar oud was ernstig ongeluk coma revalideren 2 jaar enz maar er bovenop gekomen en nog heel veel meegemaakt te veel om op te schrijven mijn man is 5 jaar geleden overleden viel van de trap geen afscheid kunnen nemen wij de kinderen hebben besloten de stekker eruit te trekken van de 100 procent in zijn hoofd was er 2 procent nog in tact dat is geen leven als kastplantje heb al jaren last van mijn maag pantoprazol ervoor gehad hiep goed nu sinds 2 maanden weer last ervan pffff 6 keer naar de dokter geweest bloed geprikt waren goed maar maak me telkens weer zorgen word en af en toe depressief van dat zit niet in mijn aard ben moeder van 2 zoons en heb 4 kleinkinderen wil weer de oude Lucy worden zit nu bij Haptotherapie praten erover helpt wel en ik wacht het maar weer af ik herken veel in de verhalen veel sterkte ook iedereen

Luus
04-07-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Elke dag bezig met de dood (Verhaal 277)

Goedemiddag allemaal,
Ik heb getwijfeld om mijn verhaal te delen maar merk steeds meer aan mezelf dat ik continu elke dag bezig ben met de dood.
Ik ben voor een uitstrijkje naar de dokter geweest en daar kwam uit dat ik wel het hpv virus bij me draag wat eigenlijk 80/ tot 90 % van de mensheid krijgt in zijn leven maar ik ben nu zo bang dat ik baarmoederhals kanker heb.
Continu lees ik Google bel ik de dokter voor bevestiging omdat ik nu wacht op me uitstrijkje.
Ik slaap slecht eet slecht en kom niet vooruit.
Wat kan ik doen en wie herkent zich in mij?
Hoor graag van jullie groeten

Pris
16-02-2023
laatste reactie: 04-07-2023

1
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken je verhaal ik heb niet dezelfde klachten als jou maar het niet slapen heb ik ook en het eten lult me ook nauwelijks door alle stress die ik ervan heb dit is mijn verhaal ik hoop dat het al wat beter met jou gaat ?


Ik kamp al een tijd met hypochonderie
Wil graag me verhaal met jullie delen of uitwisselen.
Ik schrijf dit bericht nu on half 3 snachts omdat ik echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huis steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa

Hoi pris
22-02-2023
Reactie:
Ik ben ook bang om dood te gaan. Ik ben er nonstop mee bezig.
Ik ben enigkind en mijn ouders zullen vast eerder doodgaan dan ik. Wie kan dan mijn hand vasthouden als ik doodga. Ik wil dat mijn ouders mij begeleiden in mijn stervensproces.

Ralf
11-03-2023
Reactie:
Ik herken je angst. Ben daar ook heel lang voor geweest. Maar heb me toen ingelezen in het virus . En het gaat echt heel langzaam mocht het zich onrustig gaan gedragen, dus eerst pap2 enz. .. ze doen niet voor niks pas om de 5 jaar een uitstrijkje.. dus niet druk om maken!

Marloes
29-06-2023
Reactie:
Heel herkenbaar. Bij mij is ook het hpv virus ontdekt, 2 jaar geleden. En ik draag het nu nog steeds bij me. Ik ben er ook vreselijk bang voor. Ook dat het in andere lichaamsdelen zou zitten zoals in de keel. De gynaecoloog heeft me gerust gesteld dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken maar toch blijf ik dat doen. Ik ben zo bang dat het ook in mijn keel zit.
Misschien hebben anderen tips hoe we hiermee kunnen omgaan?

Loesje
04-07-2023
Reactie:
Als aanvulling op mijn berichtje. Ik heb pap2 gehad met afwijkende cellen, 2 jaar geleden. Vorig jaar en dit jaar heb ik pap1, wel nog met hpv.

Loesje
04-07-2023

Jouw reactie:



Ik mag van mezelf niet meer Googlen (Verhaal 315)

Hoi iedereen!

Ik begin steeds meer last te krijgen van mij angst om dood te gaan, mijn hypochondrie. Ik heb ansich een gelukkig leven, maar uiteraard ook wel stressfactoren.
Sinds dat ik mijn dochter heb (nu 6 jaar oud) is mijn hypochondrie extremere vormen aan gaan nemen. Ik ben zo bang dat ze zonder moeder op moet groeien, dat ik daar in gedachten de hele dag mee bezig ben. Ik breng het onbewust ook over op mijn dochter, waardoor die nu verlatingsangst heeft ontwikkeld. Naast mijn hypochondrie heb ik wel wat lichamelijke klachten, niets dodelijks, maar wel ongemakkelijk. Mijn dochter heeft al een paar keer aangegeven dat ze bang is dat ik doodga. Dit voed mijn hypochondrie weer, waarop ik ga Googlen of kinderen aan kunnen voelen dat hun moeder sterft.

Ik heb het niet compleet van een vreemde, mijn moeder is ook bij ieder pijntje bang dat het kanker is.

Ik mag van mezelf niet meer Googlen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Als ik symptomen lees op Google, krijg ik ze spontaan. Momenteel heb ik wat meer stress, waardoor ik bijbehorende klachten heb (benauwd, brok in de keel). Ik denk gelijk aan kanker, waardoor ik het nog benauwder krijg, keelpijn krijg.

Ik moet hulp gaan zoeken, maar ik weet niet zo goed waar te beginnen. Nu ik dit typ zitten de tranen me al erg hoog, omdat ik besef hoe zeer het mijn leven beïnvloed op dit moment. Ik heb regelmatig paniekaanvallen en maak mezelf helemaal gek. Normale praattherapie is niet mijn ding. Naar de huisarts durf ik niet, ik heb moeten vechten voor mijn lichamelijke klachten (die overigens wel echt zijn ;) ) en als ik nu met het verhaal kom dat ik hypochondrie ben, neemt hij dat straks ook niet meer serieus.

Dit opschrijven is stap 1.

Denila
30-06-2023
laatste reactie: 03-07-2023

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Denila, Ik heb goede ervaringen met lichaamsgerichte therapie. Die praten niet zoveel, maar kunnen veel meer ervaringen en inzichten geven. Hier op de site staan ook wel therapeuten die dat doen.
angstfobietherapie.com en dan erachter /lichaamsgerichte-therapie-angst-fobie

Anoniem
03-07-2023

Jouw reactie:



Hoe voorkom ik toch steeds dat ik weer in die cirkel kom ? (Verhaal 308)

Hallo allemaal !

Op het moment zit ik weer in de cirkel. Eigenlijk heb in al sinds ik een jaar of 8 ben denk ik last van hypochondrie. Op me 12e last van super erge hoofdpijn ( dacht dat ik een tumor had ) bleek het de eerste menstruatie te zijn die dwars zat. Nu inmiddels 28 jaar. En om de haverklap richting de huisarts. Na alle onderzoeken die ik gehad had , kwam er telkens niets uit. Dan pieker ik gelukkig niet meer over die klacht... maar dan is het wachten tot er weer een volgende pijntje zich aandringt en dan kan ik daar weer over piekeren. Het werken in een ziekenhuis helpt ook niet. Ik betrek alle ziektes van de patiënten op mezelf. Straks heb ik dat ook... tot paniekaanvallen aan toe. Sinds 2 jaar val ik flauw tijdens bloedprikken en nu sinds een halfjaar heb ik een fobie voor bloed ontwikkelt. Als ik er alleen al denk wordt ik niet goed. Tot dus weer gevoel van flauwvallen en paniek als gevolg.
Hoe voorkom ik toch steeds dat ik weer in die cirkel kom ?

Groetjes ,
Amanda .

Amanda
12-06-2023
laatste reactie: 01-07-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat rot voor je!
Ik ben ook al hele lange tijd hypochonder. Ik denk soms dat ik er nooit meer helemaal vanaf kom. Wat mij heeft geholpen is therapie en medicatie.
Nu ga ik weer opnieuw starten met een therapie. Medicatie slik ik al een aantal jaren.
Het is een verschrikkelijke.ziekte hypochondrie. Helaas geen tips om uit die cirkel te komen, op dit moment heb ik al weken dwanggedachten die niet ophouden...

Anoniem
01-07-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Een fragment gezien op de tv over een jongen die ernstig ziek was (Verhaal 313)

Hallo allemaal,

Ik ben Gert en ik ben 20 jaar oud. Op jonge leeftijd, denk zelf zo'n 12 jaar oud, heb ik een fragment gezien op de tv over een jongen die ernstig ziek was. Dit is voor mij de start geweest van mijn hypochondrie. Een kinderpsycholoog heeft dit voor een hele lange tijd verholpen. Ik werd niet meer bang van kleine pijntjes. Nu heb ik sinds een aantal weken telkens het gevoel, en ik weet dat het misschien raar klinkt, dat er een orgaan links en rechts in mijn buik tegen mijn onderste ribben aandrukt. Ook heb ik erg veel last van brandend maagzuur. Het eerste wat ik deed was opzoeken op internet welke organen er links en rechts zitten. En ja hoor, de lever rechts en de milt links. Laat een vergrote milt en lever nou net een symptoom zijn voor leukemie en begon ik me daar weer zorgen over te maken. Toen ben ik naar de huisarts geweest, maar die kon geen vergrote milt en lever voelen. Nu 1 maand later heb ik nogsteeds hetzelfde gevoel en begin ik steeds vaker last te krijgen van buikkrampen en een opgeblazen gevoel met brandend maagzuur. Nu lig ik al een aantal nachten wakker met de angst darmkanker met uitzaaiingen te hebben. Ik eette ook erg veel vleeswaren en kom er net achter dat dat de kans op darmkanker licht vergroot. En het is zelfs zo ziek dat ik twijfel weer naar de huisarts te gaan, omdat ze misschien zullen denken, daar heb je hem weer, en mij niet serieus zullen nemen. Zijn er meer mensen die hier erg mee worstelen?

Gert
28-06-2023
laatste reactie: 01-07-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja herkenbaar Gert ik heb al jaren last van brandend maagzuur tabletten voor gehad maar de laatste maanden weer last van hoop stress slappeloze nachten ook naar de dokter gegaan bloed onderzoek die waren gelukkig goed en ben er ondertussen wel 6 keer geweest Ben nu bij iemand die doet haptotherapie hopelijk helpt het nu 2 keer geweest denk je bent niet de enige vet vervelend als je dit heb succes ook

Lucy
29-06-2023
Reactie:
Heel herkenbaar. Heb je al hulp gezocht?
Het is niet realistisch om te denken dat je darmkanker hebt op jouw leeftijd.
Maar herken het wel hoor.. hoop dat therapie je wellicht kan helpen je gedachten te kunnen reguleren.

Anoniem
01-07-2023

Jouw reactie:



Eenzaam....dat is wat ik me voel. (Verhaal 100)

Eenzaam....dat is wat ik me voel.
Ik heb mijn hele leven al hypochondrie.
De laatste 10 jaar is het extreem.
Ik voel van alles in mijn lichaam. Ik ben gericht op elk pijntje, plekje en sensatie.
Is het de ene klacht wat minder dan komt er iets nieuws. Ik lees vaak dat ze zeggen dat je de klacht moet laten onderzoeken en dat je daarna niet meer bezig moet zijn met deze klacht omdat het tenslotte onderzocht is.
Maar ik heb wel 10 klachten en angsten tegelijk. MS, kanker, ALS, dementie, Alzheimer en ga zo maar door.
Nu bijvoorbeeld heb ik iets nieuws. Ik ben benauwd. Dus weer naar de huisarts en die zegt hyperventilatie. Maar ik adem net als een half jaar geleden?!?
Is dit over dan komt er iets nieuws. Ga ik dan weer naar de dokter of komt het door mijn angsten? Ik weet het niet meer soms. Als ik in de buurt van mensen ben gaat het wel want dan heb ik afleiding. Maar als ik alleen ben, dan voel ik me erg rot.
Ik heb diverse therapieën gevolgd. ACT, CGT en ga zo maar door. Het helpt me niet. De drang om op Google te zoeken is heel groot. Maar als ik dan nu op benauwd en maag ga kijken komt er vast weer iets uit van maagkanker of zo.
Je gaat ook heel veel over ziektebeelden leren als je online zoekt. En inderdaad, dat wat ik lees heb ik morgen last van.
Mijn omgeving vindt het heel vervelend maar begrijpt niet hoe zwaar elke dag is. Elke dag bezig met (dood)ziek, het is slopend.
Kijk heb je nou één klacht en dat laat je steeds onderzoeken dan zou je rust kunnen vinden dat het echt goed onderzocht is. Maar ik heb steeds wat anders en dingen komen ook steeds terug. Laat je dan alles controleren? Elke week? Gek word ik er van.


Michael
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 27-06-2023

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar. Knuffel

Vlinder
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hee Daniel,

Ik heb precies het zelfde! Ik heb jaren lang geblowd en misschien wel mijn “stress” weg gerookt. Tot op een avond ik een enorme paniek aanval kreeg van het blowen. Deze werden de weken er op gevolgd door paniek aanvallen in nuchtere staat gezien ik (natuurlijk) was gestopt met blowen. Al jaren lang ben ik bang voor enge ziektes en het varieert van het een naar het ander. Vanaf volgende week heb ik een afspraak bij de psycholoog om te kijken of dit zal helpen. Ik ben inmiddels 28 en je zou in de bloei van je leven moeten zitten maar jammer genoeg heb ik zo veel angst dat ik amper kan genieten.

Hopelijk gaat het inmiddels wat beter met jou!

Jasper
22-03-2023
Reactie:
Herkenbaar ja. Het is zo’n eenzaam proces. Bang dat niemand je meet serieus neemt ga je t maar alleen aan, die strijd. Maar de focus zorgt alleen maar voor meer stress. Ik word er ook zo moedeloos van helaas. Gelukkig hier lotgenoten..

Ilse
27-06-2023