Hypochondrie - Lotgenotenverhalen

Ja, denk toch wel dat het stress is! Al moet je denk ik een beetje dieper kijken waar de stress vandaan komt. Ik denk dat er misschien angsten zijn waar je je nog niet zo bewust van bent.

Jazeker ik herken jouw verhaal! Na de geboorte van mijn vierde kindje kreeg ik ook erg last van spiertrekkingen.
Ik dacht ook aan ALS of MS. Uiteindelijk was het toch de stress. Zal bij jou vast ook zo zijn. Helemaal als je een jonge tweeling hebt!

Stress slorpt je magnesium uit je lijf. En dan krijg je last van je spieren, krampen, trillend ooglid.. mss eens wat magnesium nemen? Velen hebben hier een tekort aan. Al ben ik geen dokter. Maar heb onlangs hetzelfde gehad. En het hielp.

Hoi, iedereen hier heeft in meer of mindere mate last zoals jij ook ervaart.
Ik denk dat de dokter vroeg of je ook last van je maag of buik had omdat zenuwen daar bijna altijd naar voren komen. Ikzelf ben op de dag redelijk nerveus en dat uit zich in trillen en maag/buikpijn.

Heb je het de hele dag of wordt het s, avonds rustiger?

Ik zit nu sinds 2 weken aan de antidepressiva en mijn hoofd is wel wat rustiger maar mijn lichaam is echt aan het "protesteren" lijkt het wel. Ik heb van de HA ook wat alprazolam gehad, hier wordt je wat rustiger van. Uiteraard het gebruik zoveel mogelijk beperken maar het helpt me wel door deze tijd heen. Ik neem ze niet iedere dag, afhankelijk van hoe nerveus ik ben.

Heb jij ook iets van medicijnen of doe je het momenteel nog zonder?

Hey, ik heb het benauwdheid momenteel niet meer zoveel last van heb wel net een keelontsteking gekregen en viraal infectie waardoor het hoesten wel terug vr zorgt vr die benuwdheid maar probeer me rustig te houden. En geen stress te krijgen.
En ik heb ook antidepressie gepakt voor een half jaar maar dit was toen met angststoornissen met andere dingen niet hypochrondrie maar ben met sie medicatie zelf gestopt omdat ik het niet meer wou.
Heb nu zelf net par dagen geleden precies opgevallen dat 1 klein stukje van mijn buik klein millimter dikker is dan de andere kant en maak me daar nu weer leuk druk over. Maar waarschijnlijk is dit gewoon mijn buikspieren of iets dus probeer ni op te focussen wat moeilijk is.
En ja van die antidepresieva kan je lichaam indd wat rare dinge doen ik ben zelf iemand die niet graag medicatie neemt waardoor ik er gewoon mee gestopt ben hoe moeilijk ik het ook had maar ik kan zeker begrijpen als mensen dit nodig hebben.
Ik hoop dat het al wat beter met je gaat .

Hoi lizzy

Ik herken me hier enorm in
Mijn angst om lichamelijke klachten waarvan ik er ook wel 100 van heb en veel voor naar de huisarts ben geweest is enorm ben niet voor alle klachten geweest omdat het er zoveel zijn en elke keer andere klachten
Dit is mijn verhaal

ik heb echt slapeloze nachten het begon bij mij vier jaar geleden toen was ik zwanger en mijn vader werd plotseling heel ziek koorts en doodziek hij belande in het ziekenhuis ze wisten niet wat hij had alleen zijn ontstekingswaarden waren heek hoog ze konden alleen nergens de ontsteking vinden hij zij dat hij pijn had aan een wondje op zijn elleboog maar daar deden ze niks mee op dat moment de volgende dag werd hij niet meer wakker hij lag in coma naar de ic gebracht met alle toeters en bellen na 3 dagen kwamen ze erachter dat hij een sepsis had een bloedvergiftiging langzaam vielen er organen uit en dat kwam door door dat wondje daar had hij een vleesetende bacterie hij had het toen overleefd maar ze zijden toen tegen mij dat de kans dat hij het zou overleven heel klein was maar hij kwam er redelijk goed uit gelukkig niet lang daarna moest ik bevallen toen begon het bij mij bij elk wondje en ook de wondjes van mijn bevalling dacht ik dat ik het ook had ik sliep niet meer at niet meer had overal pijntjes 3 maanden na mijn bevalling ben ik toen opgenomen op de psychiatrie voor 6 weken ik kreeg medicijnen ik durfde ze niet in te nemen omdat ik bang was voor de bijwerkingen maar daar kwamen ze achter dus moest het toen onder toezicht innemen na een week of 5 ging het stukken beter met me na anderhalf jaar kon ik stoppen met de medicijnen waar ik heel blij mee was me angsten waren wel helemaal verdwenen erdoor dat was heerlijk maar ik voelde verder ook niet veel meer geen liefde geen blijdschap voelde me meer een soort robot nu anderhalf jaar gelden in oktober 2021 belande mijn vader weer in het ziekenhuis plotseling weer hoge koorts en hoge ontsekingswaarde maar weer niks te vinden de volgende dag was hij overleden toen na 2 weken begon het bij mij weer de hypochonderie kreeg heele vage klachten brandende huid steken in al me lichaamsdelen pijn in me benen buik maag borst soms veel doktersbezoek weer in therapie kreeg medicijnen dezelfde die ik toen had de bijwerkingen waren zo heftig belande toen 3 keer op de eerste hartlonghulp durfde ze ook niet meer in te nemen dus weer mee gestopt toen na 2 weken op een gegeven moment ging het weer weg ik deed toen veel ademhalingsoefeningen en ging naar therapie en deed meditaties .
Dat heeft zo een 6 weken geduurd voordat het weer goed ging toen nog een keer een aantal weken extreem last van gehad en nu weeral 2 weken dat ik bijna geen nacht slaap me huis staat in de fik bang voor elk wondje dat ik heb steken in me lichaam Doe nu wel weer me ademhalingsoefeningen en meditaties is er iemand die dit herkent of er over met me wil praten of tips heb ik ben radeloos

Groetjes Charissa

Hoi Lizzi,

Hoe jij je ziektevrees ervaart is heel herkenbaar voor mij. Soms is het een acher de rug en komt daar het andere voor terug. Naast dat het me zenuwslopend ongerust maakt, maakt het me dood dood moe. Soms zo moe dat ik de gele dag wel kan slapen.

Ik herken me zo erg in jouw verhaal!!! Schaam me kapot om weer bij de huisarts te zitten.
Vorige week pas een echo en mammografie gehad van mijn borsten. Ik voelde iets kleins en het was een cyste.
Nu een week later voel ik weer een lymfklier in mijn lies en heb ik steken achter mijn oog. Elke keer als ik gerustgesteld ben, heb ik weer wat anders daarvoor in de plaats.
Ik maak mezelf gek en mijn partner. Ik denk ook altijd; wat als ik die 1% ben?
Zo gek om te lezen dat je precies hetzelfde voelt en denkt als mij

Hoi Veugie, wat rot dat het na het stoppen met de xanax uiteindelijk weer terug is. Is het starten met opnieuw xanax geen optie voor je? Bij mij zijn de ochtenden ook vaak het rotste moment van de dag, waarschijnlijk omdat je dan weet dat er weer een hele dag aankomt of zoiets, tenminste dat denk ik. Ik hoop dat het snel weer beter gaat met ons allebei.

Hai Jozef,

Ik wil liever niet meer aan de Xanax maar als het echt niet anders kan dan overweeg ik het wel, de hele dag angstig zijn is ook niet fijn.

Ik merk dat ik in de ochtenden vooral veel angst heb voor de angst en dan gaat het inderdaad mis.

Hopelijk gaat het met jou ook snel beter.

Vera

Sorry, maar ik vertrouw die vaccinaties niet. Hoor vaker dat het iets raars doet met het bloed. Als ik jou was zou ik zou zoeken naar een ontgifting methode voor na het covid vaccin.

Heel herkenbaar! Ik heb dezelfde klachten en gedachten ook na de geboorte van mijn kids. Het is verschrikkelijk! Sterkte!

Hallo
Ja heel herkenbaar ook na mijn 2de bevalling is dit veel erger geworden.
Ook denk ik dat alles het laatste is, laatste kerst laatste Pasen laatste verjaardag etc
Ook veel lichamelijke klachten op allerlei plekken.
Sterkte

Ik herken me in je verhaal/vraag. Mij heeft het erg geholpen iemand van dichtbij het te vertellen en vragen mee te gaan naar de dokter. Uiteindelijk was er niks aan de hand.

Beste Ed,

Erg herkenbaar! Het liefste bezoek ik ook geen huisarts tenzij echt noodzakelijk, wanneer mijn arm verkeerd om zou zitten of iets. De angst voor de uitslag van onderzoeken herken ik je ook in. Zelf heb ik erg te dealen met opgezette lymfeklieren waarbij ik toch de moed verzameld om naar de huisarts te gaan, ergens een opluchting voor korte duur. Maar ik begrijp je helemaal, zou je nog iets willen vragen of zeggen over je situatie ga je gang. Wil je er graag bij helpen! :)

Beste Ed,

Erg herkenbaar! Het liefste bezoek ik ook geen huisarts tenzij echt noodzakelijk, wanneer mijn arm verkeerd om zou zitten of iets. De angst voor de uitslag van onderzoeken herken ik je ook in. Zelf heb ik erg te dealen met opgezette lymfeklieren waarbij ik toch de moed verzameld om naar de huisarts te gaan, ergens een opluchting voor korte duur. Maar ik begrijp je helemaal, zou je nog iets willen vragen of zeggen over je situatie ga je gang. Wil je er graag bij helpen! :)

Hoi Bram.

Dank je voor je reactie. Ik zit momenteel met allerlei kleine pijntjes en kleine dingen waar ik last van heb. Ik verbind dat aan elkaar en dus meteen bang dat het echt iets ernstigs is. Ik ben gewoon helemaal klaar met leven op deze manier en in deze stress. Ik wil er zo ontzettend graag vanaf komen maar weet gewoon niet waar ik moet zijn. Ik wil gewoon kunnen leven :( :(

Beste Ed!

Kan het fijn zijn te vertellen welke dingen je dan zoal aan elkaar verbind wat ervoor zorgt dat er in jou iets ergs naar boven zou kunnen komen? Ik snap de stress, die is inderdaad erg naar en ook ik kom daar nog moeilijk vanaf. Praat je veel met andere over je hypochonder? Mij heeft dat namelijk erg geholpen, als mensen ervan weten kunnen ze er voor je zijn en weten ze wanneer je in die dip zit en hoe ze je ermee kunnen helpen! Daarnaast is misschien een gedragstherapeut niet iets? Toen ik opzoek was naar een studie kwam ik terecht bij een studieloopbaanbegeleider die ook therapeute was, ze vernam iets van dat ik hypochonder was omdat ik dezelfde tekens vertoonde als haar vader die het ook had. Toen dacht ik hé! Kan zij mij niet helpen, gezien ze therapeute is, en inderdaad dat kon ze. Het waren hele fijne gesprekken die mij wat meer rust gaven in het dagelijks leven. Misschien wat voor jou?
En ik begrijp ook hoe erg je in de shit zit! Het gevoel dat het je hele leven beheerst etc....
Mijn tip en advies als ik die mag geven is heel veel praten, met je naasten maar ook mensen buiten je eigen kring. Het is tenslotte iets mentaals, wat voor ons vaak omgedraaid wordt naar fysieke dingen. Als je dingen kwijt wilt, im here!!

Zeker herkenbaar

Dst controleren doe je om jezelf gerust te stellen maar mijn ervaring is dat dit het alleen maar erger maakt. Ik heb de smartwatch niet meer om want ik wordt helemaal gek van dat ding.

Prachtig verwoord. Ik weet wat je voelt en dat hypogondrie je leven kan beheersen en de vrolijke energie wegneemt. Net als jij is het voor mij ook tijd voor verandering. Hier moeten we zelf de verantwoordelijkheid in nemen. Google maar eens Edwin Seleij. Hier heb ik veel aan.
Groet
Geert

He Geert, bedankt voor je reactie. Hoe gaat het met je verandering?

Hoi John,

Ups and downs. Inmiddels ook hulp van een psycholoog. Cognitieve gedragstherapie)
Het lijkt niet echt aan te slaan omdat er altijd een "ja maar" is. Met mijn verstand begrijp ik wat ik verkeerd doe en moet veranderen, maar de angst wint het van mijn verstand.
Uit je hoofd gaan helpt, zoals jijnin je bovenstaand bericht ook al schrijft. Wandelen, mediteren, mindfullness. Ik ben ook gezond aan het eten en suikers verminderen. Ik merk dat wanneer mijn bloedsuikerspiegel stabieler is, ik dat ook ben. Daarnaast val ik er ook vanaf. (Ik heb overgewicht) Ik zorgde door de angsten niet meer goed voor mezelf, moe en doodmoe en futloos, depressief en bang.

Beste!

Mijn naam is Bram, 21 jaar! En ik herken je klachten, ik loop al weet niet hoelang met verstijfde nek, rug en overal waar spieren lopen. Is je houding goed? Dus rechte rug etc? Dat kan veelal ook de oorzaak zijn, of hoe je slaapt, of je recht slaapt of helemaal in een bolletje! Misschien helpt Midalgan’ is een tube met soort spul wat je spieren lekker warm maakt en vaak helpt dat bij mij :)
Daarnaast herken ik ook je pijn in je onderbuik! Heb ik sinds een week ook weer erbij haha, geen super erge pijn en ook niet constant maar het is er wel, ikzelf denk dat het door de stress komt. Stress van de hypochonder kan zoooveel kleine en grote fysieke klachten geven! Ik wandel nu elke dag even 30 minuten en ik zwem soms, beweging helpt en daarnaast ook veel drinken! Wat dat hebben je spieren ook nodig’ als je nog iets kwijt wil vraag het gerust, im here.

Ik hoop je ergens iets gerustgesteld te hebben :)

Hoi Floriann,
Wat vervelend dat je deze klachten ervaart. Maar de kans om op jouw leeftijd Parkinson te krijgen is echt nihil !
Probeer er weer met je dokter over te praten, misschien kan je doorverwezen worden naar de psycholoog. Zij kunnen helpen met je angsten en hoe je er mee kan omgaan

Hey Wieneke,

Ook al is bij mij de diagnose MS "nog" niet gevallen toch moet ik elk jaar opnieuw de volledige Mallemolen ondergaan van testen om te kijken of ik het nu heb... Ze hebben NL een paar witte stofletsels ontdekt op mijn hersen mri en dat gecombineerd met de symptomen is genoeg om dit jaarlijks terug na te kijken... Nu is het bij mij ook zo dat de angst en de dedemgedachten mij ook steeds bij ALS brengt... Mijn leven is echt een hel de laatste maanden... Elke spiertrek of raar gevoel in mijn ledematen associeer ik met A.. ik heb dit 4 maand geleden in volle paniek ook voorgelegd aan mijn neuroloog...een man met heel veel begrip voor mijn angsten en symptomen en ook al vond hij het niet helemaal nodig toch heeft hij alle onderzoeken gedaan die A.. uitsluiten of aan kunnen tonen... Het resultaat was dat ik mij geen zorgen moest maken in A.. en laat nu net dat het schoentje wringen...ik was na het bezoek even gerustgesteld... Tot de eerste spiertrek weer daar was... Daar waren ook terug de doemgedachten ...stel je voor dat hij iets over het oog gezien heeft ...wat als het nu maar begonnen is... Het houdt gewoon niet op... Ik word er echt gek van en er zijn dagen dat ik het echt allemaal niet meer zie zitten...ik sukkel echt al jaren met angsten maar het wordt alleen maar erger... Ik sta nu ook terug op de wachtlijst voor psychotherapie en ik denk dat ik ook terug met medicatie ga starten... Ik wil alleen maar zeggen dat ik je compleet begrijp en dat ik voel wat jij voelt... En ik denk dat er samen met ons duizenden zijn die dit ook dagelijks ervaren...dus als we elkaar daar even knn mee helpen of oppeppen ben ik er graag voor jou ... Grtjs Heidi

Ik ervaar het zelfde. Zoveel onderzoeken gehad en gelukkig altijd alles in orde.
Maar je gedachte blijft het zelfde het zou toch niet. Daarom is deze forum wel echt een aanwinst om rust te vinden zoveel verhalen waar ik me zelf terug zie.

Hoi Anniek,
Ik heb wel eens gehoord dat hypochondrie vaker voor komt onder medicijn studenten. Je leest en leert dan zoveel wat je ook op jezelf kunt betrekken.

Ik adviseer je geen ander beroep. Maar probeer wel een modus te vinden. Probeer mindfullness, elke dag even 15 min, zijn diversen apps. Gun jezelf even de tijd, het werkt niet binnen een paar dagen. Stoppen met googlen, bij onrust lees de verhalen op de site. Probeer regelmatig buiten te sporten/bewegen. Heel veel sterkte.
Groetjes

Hoi Floris. Probeer vooral kalm te blijven en niet direct tot actie over te gaan of te doemdenken. Laat het nu in elk geval deze vakantie rusten. Als je terug bent kan je het altijd nog laten bekijken door een dokter/je tante als je je dan nog ongerust voelt. Maar zoals de ervaring is die je inmiddels hebt, is niet elk bultje of knobbeltje een probleem :) fijne vakantie, je kan dit!

Lieve Floris. Ik begrijp je helemaal. Ik zit zeg ik Griekenland en heb steeds steken in me buik en ik ben ook echt bang en kan niet genieten. Ik probeer echt vast te houden aan het feit dat als ik thuis kom ik (weeeer) me eigen dokter kan bellen. WE KUNNEN DIT! Probeer de knop om te zetten. Veel liefs.

Esther, hoop dat het nu beter met je gaat. Google doorspitten heeft geen zin, je wordt er alleen maar angstiger van. Beter is daamee te stoppen.
Sterkte!

Hey
Ik begrijp je, ik maak een beetje hetzelfde door..
Alleen heb ik andere klachten en pijnen,
Ik heb dusdanig veel zenuwpijn (volgens de artsen beschadigde oogzenuwen) in mijn ogen dat ik ook helemaal in paniek ben.
Heb ooit m’n gezicht verbrand , enorm diep maar nooit m’n ogen. Dus ik weet niet waarop dit gestaafd wordt dat ze beschadigd zijn. Maar maak me wel elke dag zorgen en heb heel veel pijn..

Jouw verhaal .. ik snap je gegronde angst voor hetgeen je meemaakt. Het is niet gemakkelijk!
Het gevoel van kastje - muur.
Al denk ik wel dat angst hier veel aandeel heeft. Je maakt ook geen makkelijke periodes door hè.

Ik hoop dat alles gewoon oké is en dat de kwalen niet levensbedreigend zijn.

Ik ben er bijna zeker van dat angst je veel pijn doet en ziek maakt..

Hopelijk gaat het een beetje intussen.

Laat van je horen!

Beste Anoniem,

Om jouw vraag kort en bondig te beantwoorden: nee, dat kan niet. Jij hebt geen (uitgezaaide) kanker. Jouw ziekte bestaat eruit dat je bang bent om ziek te zijn. Dat is de enige ziekte die je hebt.
Blijf dit tegen jezelf herhalen en zoek psychologische hulp want dit is niet te doen. Het is de angst die spreekt en die je gek maakt. Geloof mij, ik heb zelf ook de meest bizarre symptomen bij elkaar opgeteld om tot uitzaaiing van een of andere kankersoort te komen en pas wanneer de angst is gaan liggen, zie ik in hoe volstrekt onlogisch mijn gedachtegang was. Ik vermoed dat jouw angst al jaren zo hoog is dat je je momenten van relativering nog niet hebt gehad. Grappig genoeg kan ik bij een ander - zoals jouw verhaal - wel inzien dat het kant noch wal raakt.

Ik adviseer je zo snel mogelijk hulp te zoeken. Ik heb dat pas op mijn 30e gedaan en heb spijt dat ik dat niet eerder heb gedaan.

Succes!

Dag Riane,

Ik herken je klachten. Trillingen, Spierfasciculaties, … gisteren had ik er ruim 30 op 1 dag. Ze duren niet lang maar het is elke keer voldoende om je te storen let wat je bezig bent.

Armen, benen, rug, hals, lippen, kaak, zitvlak,…

Mijn huisarts - waar ik na een week van het ontstaan van mijn klachhten naartoe ging - maakte zich niet druk. Dacht dat het psychologisch was. Psycholoog bezoek gehad. Niet echt veel aan gehad.

Na 3 maanden was voor mij de maat vol. Ik heb dan gelijk een afspraak geboekt met een
Neuroloog.
Ook deze man deed wat testjes (meten van reflexen met zo een hamertje), dan heeft hij de kracht in mijn benen en armen gemeten.
Niets aan de hand. Ik terug weg na 15 minuten. Wat hij me vertelde toen ik buitenging heeft de 2 weken nadien me
Parten blijven spelen. “Spiertrekkingen en fasciculaties spelen geen rol. Zolang je ze maar niet voelt in je olifant”. Ik vervang hier bewust het lichaamsdeel door het woord olifant want daar mag je het niet voelen.

Zijn woorden zijn nog niet koud. De dag erna, drie keer gokken waar ik het voel? Juist … in mijn olifant.
Terug een afspraak. Er gaat nu een EMG genomen worden in een grotere kliniek.
In afwachting van die afspraak … spierpijnen, het gevoel dat mijn spieren stijf zijn.

Na de test EMG ga ik te horen krijgen dat het niet ALS is (hoewel dit wel mijn angst is dat ik dat wel ga te horen krijgen), maar dat het psychologisch is.

Ik ben nu bij een andere psycholoog in behandeling. Deze laat me adhv technieken (rechtbanktechniek bv) inzien dat het geen ALS kan zijn. Maar toch merk dat ik desondanks dat toch het onderzoek ga laten doen.

Als ik je symptomen vergelijk met die van mij, kan het niet anders dan dat je last hebt van stress. Probeer dat aan te pakken en de spiertrillingen te negeren. Ga door met je leven. Ik deed het niet. Het gevolg…. Het verergert alleen maar. Tot je half gek bent.

Ik wens je veel succes !

Wat je typt is herkenbaar, en heel vervelend voor je. Je bent extra alert en daardoor voel je dingen die voor anderen normaal zijn. Mede hierdoor vind je op google niets dat je zorg wegneemt, maar alleen de erge gevallen. Die worden veel vaker aangeklikt en zo blijven ze ook bovenaan staan. Honderden artikelen met 'een knobbeltje, niets aan de hand' doen het gewoon niet zo goed op internet.

Kleine geruststelling misschien is dat ook zowel een bultje op mijn scheenbeen heb als bij mijn knie. Bij een goede vriend gecheckt, die heeft er meer dan 10. Ook mee bij een dokter geweest, geeft aan dat het niets is. Het is belangrijk om dit te accepteren. Dit een beetje hoogover in de gaten te houden, maar als het ineens enorm gaat groeien merk je dat echt wel en is het een bezoekje waard. Je hoeft dit niet elke dag of elke week obsesief te controleren.

Ik heb zelf de hypochondrie ook al jaren, in fases erger dan de andere keer. Ik ga nu proberen om de dagboek tip te hanteren. Misschien ook wat voor jou: "1. Houd een dagboek bij

Noteer per dag je angstige momenten. Schrijf op waarom je bepaalde lichamelijke verschijnselen niet vertrouwt. Wat gebeurt er als de angst bij je opkomt? Wat voor klachten krijg jedan? Welke gedachten komen in je op? En wat doet je dan?

Geef je toe aan je angsten door direct aan een ernstige ziekte te denken? Vlucht je voor de angst door in bed te gaan liggen of veel te eten? Of probeer je de angst te verdoven door gebruik van alcohol, drugs of kalmerende middelen?"

Heel veel succes. Jij kunt dit!

Herkenbaar, als ik bijvoorbeeld hoor dat mijn moeder ergens last van heeft, ze geeft bijvoorbeeld aan dat haar zicht slechter wordt dan zie ik het al gebeuren dat ze blind wordt en er niets aan gedaan kan worden. Vermoeiend is het hè 😥

Herkenbaar

Hoi jimmy,

Ik herken je klachten heel erg, na corona had ik last van een hogere bloeddruk dan normaal.
Naar de huisarts geweest en die hoorde op dat moment een ruisje ( fysiologisch achteraf, niet schadelijk).
Vanaf dat moment knapte er iets in me hoofd, en begon ik met googelen ( dit is voor niemand aan te raden).
Een week later begonnen mijn hartoverslagen, en werdt ik zo angstig dat ik met spoed naar de huisartsenpost gegaan ben.
Deze stelde me even gerust door te zeggen dat het geen kwaad kon maar ik wel langs de cardioloog moest om het na te laten kijken.
Uit mijn bloed kwam geen afwijking, op de ecg als zowel een hart echo kwam er niks uit ( ja een gezond sterk hart).
Dit stelde mij even gerust maar kort daarna kwamen de flashbacks van het werken op de corona afdeling ( dit heeft waarschijnlijk een verband met mijn hartoverslagen/kloppingen).
Ook heb ik van alle angst / continue stress spierknopen in me rug / nek ontwikkeld dus ook pijn in me boven rug en nek, helaas ging ik dit weer opzoeken dat ik weer uitkwam op verschillende dingen.
Wederom maakte ik mezelf weer gek, zo gek dat ik op cea markers heb laten bloedprikken om gerustgesteld te worden.

Binnenkort ga ik naar de psycholoog, misschien is dit ook iets om over na te denken voor jou situatie ( ik bedoel het niet slecht).

Hoi Susanne herkenbaar ik heb dat ook heel vermoeiend en word er depressief ben ook bij de dokters geweest en nu voor een bloedonderzoek vreselijk altijd dat bang zijn voor ziektes sterke ook

Hoi Susan
Je word echt wel oud .
Ik dacht dat vroeger ook .
Ben nu 53
Komt goed
Heb soms ook nog die angsten
Gr Stefan

Hi Susan,

Hoe gaat het nu met je?
Ik ken de angst ook, ook al ben ik nog maar 28 (ik denk vooruit).
Ondanks dat leeftijd lessen meebrengt die ons mentaal sterker maken, kiezen we toch liever voor onze jongere jaren. Ik heb met name last ervan dat mannen vaak prima hun leeftijd kunnen dragen, maar vrouwen worden als onaantrekkelijk beschouwd. Hierdoor heb ik het gevoel mijn zelfvertrouwen te verliezen, dat van invloed is op mijn gehele leven. Mijn hele leven was ik strijder en hou ik van doelen nastreven. Maar dat alles is een stuk makkelijker als je je daadwerkelijk zelverzekerd voelt. Hoe gaat het nu met je? Heeft de therapie geholpen?

Liefs

Ik begrijp je zo goed, ben nu 76 en heb dat ook altijd gehad. Nu nog steeds heb ook n angststoornis

Hoi Kimberley,
Je bent ontzettend goed bezig. Meditatie, mindfullness, veel sporten en gezond eten heeft er voor mij ook gezorgd dat ik 80% van de klachten kwijt ben. Ik ben nog zoekende naar die laatste 20%. Heel veel sterkte met de onderzoeken.
Groetjes

Het is heel herkenbaar deze angst, ik zou gewoon naar de dokter gaan als je voor dit symptoom nog niet bent geweest het zou je kunnen helpen.

Ook ik zou van het ergste uitgaan. Maar inderdaad als deze knobbel er fysiek echt zit zo ik toch naar de dokter gaan en ook benoemen dat het er al 8 maanden zit maar je bang bent voor de uitkomst.

Ik zou toch naar de huisarts gaan. Ik heb ook eens een knobbel in de oksel gehad die flink zeer deed en mij ook beperkte in de bewegingen… het bleek bij mij een ontstoken talgklier / haarzakje te zijn. Er werd een sneetje gemaakt om de troep eruit te laten en dat was al meteen een bevrijding. Het hoeft niet iets ergs te zijn. Sterkte

Wauw dat van die moedervlekken herken ik zo erg! Ik heb er best veel op mijn rug / nek en heb sinds een klein half jaar enorme angst voor melanoom gekregen. Ik kijk bijna dagelijks naar mijn rug zelfs met een zaklamp om de kleur goed te kunnen zien.
Hoe gek is dat dan…. Ik weet dat ze er al jaren zitten.
Ik denk dat het bij mij komt doordat mijn moeder hele grote soort van uitgesmeerde zwarte heeft. Zij heeft echter de insteek “ het zit er al jaren, gewoon niet aan denken, doet toch geen zeer” en ik denk…. “ och mam als het maar geen kanker is. Nou komt dat ook omdat mijn moeder 12 jaar geleden borstkanker heeft gehad.
Ook daarin ben ik nogal gefocust, elke keer voel ik weer.
Word gek van mezelf en kan het niet loslaten

Hallo Lieke,

Herkenbaar hoor! angst en paniek in golven... Ik mag over een week naar de KNO... zit al weken in de totale angst en ben paniekerig. In een maand tijd twee keer keelpijn gehad, en toen ging ik (sukkel) letterlijk met mijn vinger voelen in mijn keel. Voelde ik een hele rare bult, harde verdikking en sloeg de angst mij om het hart. Niet meer weggegaan. De bult ook niet. Gelukkig een begripvolle HA. Die heeft al wel 4 keer gekeken in mijn keel maar maakt zich geen zorgen. Voor de zekerheid naar de KNO. Wat duurt het dan toch allemaal lang voordat je daar terecht kan, en wat steekt de angst dan weer ineens de kop op. En blijft. Ik heb nu ook een vreselijke 'brok in de keel', veel slijm, maar tegelijkertijd een droge mond.

Heb je de CT scan inmiddels gehad? (ik kan niet zien wanneer de berichten worden gepost). En hoe voel je je nu?

Ik maak Mezelf ook altijd bang en zie van alles . Je bent 35 hoe groot is de kans in percentage dat je dat zou hebben. Een ander leest jou klachten anders als je het zelf ervaart. Relax kans is klein dat je dat hebt kunnen zoveel dingen zijn en stress doet ook heel veel wat echt klachten geven.

Ik ben een jongen ben 13 jaar.
En ik heb hypochondrie. Het begon allemaal toen ik een paniekaanval kreeg.
Daarna 1 dag later dacht ik dat ik gebeden was door een spin daarna dacht ik dat ik diabetes had want ik had de symptomen daarna kanker daarna astma en nu de ergste blijft blindedarmobnsteking ik had alle symptomen alle ik hiervoor 2keer naar dokter hij zei je hebt niets ik dacht he dat kan toch ik zei dan tegen heb Jan ik geen buikvliesontsteking hebben hij zei needed dan kontje niet eens stappen maar ben natuurlijk weer gaan googlen symptomen buikvliesontsteking das lage bloeddruk hoofdpijn braken natuurlijk1 dag later heb ik de symptomen weer gaan googlen symptomen lage bloeddruk wat blijkt flauwvalgevoelens en hoofdpijp duizeligheid wazig zien dat heb ik allemaal ik zit nogsteeds
Met. Buikvliesontsteking
Ik ben bang dat ik dood ga

Dokter zei dat ik niks had
Maar ik geloof hem niet

Misschien knars je op je tanden en doe je kaakklemmen in je slaap daar kan namelijk hoofdpijn en oorsuizen ook door komen. Stress kan het oorsuizen erger maken

Hoi Floris.

Ik vind t heel rot voor je dat je op zo’n jonge leeftijd zo’n angsten hebt.
Je tante de dokter kan je ook vertellen dat bij stress en paniek heel veel klachten hetzelfde zijn, die op allerlei ziektes lijken, maar dat meestal NIET zijn.
Als je nu denkt ik merk iets aan mn lijf ga dan direct even iets anders doen. Bv iemand bellen of appen, tik tok kijken. Doe iets wat echt je aandacht vraagt. en leuk vindt. Doe dat min 20 min. Dan zul je zien dat je er even niet aan gedacht hebt, en meestal niet meer hebt gevoeld. Als dat wat je voelde heel ernstig is dan laat je lijf zich nl echt niet in de maling nemen door afleiding. Probeer t maar eens. Iets leuks doen helpt echt. Veel succes.

Hai een jaar later 15 inmiddels ben nog steeds bang maar wat je zegt klopt inderdaad dankjewel

Ik ben ook bang geworden van mijn eigen lichaam. Durf er niet meer naar te kijken of het aan te raken, bang dat ik weer iets zie of voel wat niet pluis lijkt.

Ooo zo herkenbaar. Andere verhalen triggert mijn angst. Ik durf soms ook niet te douchen en moet me elke keer overal op controleren. Ben zo gefocust op mn lichaam. Dat ik elke waarneming voel. Zo ontzettend moeilijk. Momenteel beheerst het mijn leven weer helemaal. Soms periodes goed. En nu ontdekte ik deze week dat ik weer zwanger ben. En nu ben ik bang dat ik en zwanger ben en kanker heb. Want ik heb ergens weer een erg verhaal gelezen en dat blijft dan hangen. Als grote angst. Mn kinderen achter te moeten laten omdat ik ziek zou zijn. Die angst is verschrikkelijk. Altijd die nervositeit

Hoi meis... Jaa herkenbaar 6 keer op hartbewaking gelegen me hart. Maar noiit wat gevonden .. Stress. Stress.. En overgang zeker. Nu 55 en heb ziekte angst gecreëerd vanaf me 20.e.kom er niet vanaf denk ik... En loop nu ook met extreme angsten... Maar we gaan door he.... Sterkte... Liefs.

Hallo,

Jij beschrijft precies hoe ik het voel en waar mijn angst ligt. Op het moment ben ik er echt veel te veel mee bezig. Zelfs als ik even niks voel spookt het door mijn hoofd. Ik weet dat hartkloppingen bij de overgang kunnen horen maar dan schiet mij de stress alweer (letterlijk) om het hart. Ik ben ook 48, hen de ziekte van Crohn, slik omeprazol, heb ondanks dat toch sinds kort maagzuur en ik weet het allemaal niet meer, de lol gaat er wel van af zo.

Herkenbaar had dat ook met de overgang en slik maagzuur remmers maar door de angst ook weer last van mijn maag de dokter heeft me 3 keer onderzocht zegt voelt goed maar gek word je van dat gevoel wou wel eens zorgeloos door het leven gaan heb dit al vanaf mijn 14 nu 64 jaar blij dat ik niet de enige ben sterkte ook

Hoe gaat het inmiddels met jou ?

Hoe gaat het?

Ik heb dit ook heel erg, ik heb zelfs een mri scan gepland staan. Ik kom er zelf niet meer uit en hoop dat de MRI de oplossing is.

Op mijn 23 ste voor de eerste keer bloedverlies gehad , dan weer wel dan weer niet . Weer een jaartje niet , dan weer wel .
Heb ik 5 jaar mee rondgelopen tot op een keer het bloeden elke dag was.
Uit pure angst dan toch maar naar de huisarts. Die stuurde mij naar de maag/darm specialist voor een colonoscopie.
Eenmaal bij de specialist stelde die wat vragen en zij dat een colonoscopie niet nodig was dat het aambeien gingen zijn.
En inderdaad inwendige bloedende aambeien , deze behandeld met scloreseren .
Na 3 spuitjes was ik na 2 dagen van de bloedingen vanaf.
Ben nu 42 en heb nog regelmatig te kerende bloedende aambeien , weer denken dat het iets ernstig is terug naar de maag,darm scleroseren dan terug en dan is het bloeden weer gedaan.
Weet dat het aambeien zijn , maar elke keer als er bloed bij is denk ik het ergste .
Is om zot van te worden met momenten.
Mvg

Hey H B,

Zat net je verhaal te lezen en herkende een hoop. Wat onwijs vervelend dat je zo’n last hebt gekregen van je hypochondrie en daardoor van paniekaanvallen.


Ik ben zelf 27 en heb een tijd terug ook echt heel heftig last gehad van paniekaanvallen. Dit ook door hypochondrie. Heb maanden lang last van pijn in mijn keel waardoor ik denk dat ik halskanker heb. Heb alles laten onderzoeken en ben helemaal gezond maar toch blijf ik last houden. Ben hier echt 24/7 mee bezig, al sinds juli. Door die stress heb ik ook paniekaanvallen gekregen waardoor ik precies hetzelfde had als wat jij beschrijft; bang voor een hartaanval. De sensaties die je voelt met een paniekaanval laten je denken dat je een hartaanval krijgt maar geloof me; er gaat echt niks ergs met je hart gebeuren.

Je hoofd en daarmee dus je hypochondrie is iets heel erg sterks. En als je een tijd lang bang bent voor iets gaat je lichaam die symptomen ook spiegelen (dus vooral ook niet googlen!). De angst voor een hart-/paniekaanval maakt het dat je een paniekaanval krijgt, het houdt elkaar dus in stand.

Ik heb best snel aan de bel getrokken destijds omdat het echt uit de hand liep en ben er meteen mee naar mijn huisarts gegaan. Zij neemt mijn hypochondrie heel serieus. Ben toen met een psycholoog gaan praten, dat hielp deels maar nog niet helemaal. Sinds kort zit in bij een therapeut voor hypnotherapie en dat werkt heel
goed! Is heel erg aan te raden.

Anyway, hypochondrie en paniekaanvallen is echt vanaf te komen / mee om te leren gaan. Ik ben er zelf ook nog niet maar als ik kijk
hoe het nu gaat in vergelijking met 3 maanden geleden is dat echt een wereld van verschil. Ik had toen iedere dag 2/3x een paniekaanval. Nu al 1,5 maand niet meer en als het opkomt kan ik er heel rustig onder
blijven. Hypochondrie om mijn keelpijn is wel nog heel heftig maar dat gaat ook een keer goed komen.

Laat je niet kisten! Het is nu misschien heel zwaar en je zal misschien nog wel een tijdje door het stof moeten gaan maar het komt echt goed. Je bent hartstikke jong en waarschijnlijk heel gezond. Je hart is heel sterk en kan veel hebben + gedachtes zijn iets heel sterks.
Vraag om hulp bij je huisarts, kijk of je met een therapeut kan praten en je zult je beter gaan voelen.

Als je het fijn vind om er nog een keer
over te babbelen met mij vind ik dat ook helemaal prima!

Succes en sterkte de komende tijd! :)

Groetjes,
Marc

Beste h.b.

Ik heb exact dezelfde klachten en zou graag eens contact met je opnemen hierover

Hi Stijn,

Helaas is mijn vader een half jaar overleden. En waren mijn klachten voor enige tijd weer verdwenen. Tot ik laatst een uitstrijkje heb laten en die helaas niet goed bleek te zijn (pap3A) en ik mij nu natuurlijk weer erge zorgen maak en alles van mijn vader weer boven komt. Ik heb over twee weken een verder onderzoek lopen, en hoop dat alles mee valt en ik weer verder kan gaan met het leven.

Groetjes,

Sis

Lieve piet,

Dit heb ik zelf ook 5 jaar lang gehad en ik snap je gevoel helemaal. Het is belangrijk dat je accepteerd dat ze er zijn en dat je ze niet wegdrukt. Wordt het alleen maar erger van, probeer op je ademhaling te letten als je merkt dat je gespannen naar je hart zit te luisteren. Het wordt echt minder, het is alleen het een plekje te leren geven.
Liefs, Shanna

Hoi Marc, zo herkenbaar. Heb ook al vaak onderzoeken ondergaan voor maag en alvleesklier en zo verder. En ook steeds de mededeling krijgen dat er niks aan de hand is. Zoals Dink tegen me zei, het brein is sterker dan we denken, het doet je lichamelijke sensaties nog meer versterken en zo geraak je in een vicieuze cirkel waardoor je nog meer paniek, angst en sensaties voelt. Het controleren van je lichaam doen we vaak onbewust, waar iemand die zich even misselijk voelt zich daar direct van af zet, gaan wij nog een stap verder en wachten tot we het opnieuw voelen(dit is toch in mijn geval zo). Volgens mijn psycholoog moet ik nu eerst van die controle af zien te geraken(makkelijker gezegd dan gedaan). Ik ben vooral zo hypochondrisch door mijn moeder die ook vaak overbezorgd was(nu nog steeds), voor u ligt het dan door heel dichte familie die op gezondheidsvlak wel wat mee gemaakt heeft, ieder heeft zo zijn reden maar op 1 iets zitten we gemeen, we maken ons zorgen over iets dat er niet is, klinkt belachelijk als we het zo neerpennen. ik wens je veel sterkte en succes toe en hoop dat je er snel van af bent. Groeten Stijn

Hey Stijn,

Thanks voor je reactie! Toch fijn om deze verhalen even te kunnen delen.
Alles wat je zegt is inderdaad heel herkenbaar. Ik loop nu sinds 2 weken bij een gespecialiseerde therapeut voor angst therapie. Krijg daar cognitieve gedragstherapie, hypnotherapie en EMDR. Nu 2 sessies gehad en ik merk al wel wat verbetering; ik maak me geen zorgen meer over of ik kanker ben, alleen is mijn hypochondrie verplaatst.
Ik heb de laatste 1,5 maand last van zware paniekaanvallen en sta erdoor 24/7 onder stress. Slaap slecht, pijn op mn borst, linker arm etc. Ben nu dus bang dat ik een hartaanval ga krijgen en die spanning nekt me echt.
2 ecg’s gehad, niks op te zien; hart is gezond. Maar toch ben ik enorm bang en gestressed.

Hoop dat er snel wat verbetering komt, is erg zwaar en vermoeiend op dit moment. Het gaat een keer goed komen! Alleen nu even een rot periode.

Hopelijk komt het voor jou ook snel goed en duw je de hypochondrie snel de kop in!

Groetjes,
Marc

Hoi Marc, Stijn,
Wat een herkenbaarheid. Hier ook opgegroeid met een lieve maar overbezorgde moeder. Ik wist al dat een stuk ligt in opvoeding en erfelijkheid.
Marc hou onze op de hoogte over je therapie. Probeer wat mindfullness oefeningen te doen. Ik gebruik altijd de gratis VGZ app die is echt super. Pak ook gerust van valeriaan op een dag. Wandel regelmatig buiten. Heel veel sterkte mannen 👍

Hoi Marc,

Ik herken mezelf heel goed in jouw verhaal. Vader op jonge leeftijd verloren en moeder een tijdje geleden heel plots en onverwachts verloren door een immens herseninfarct. Het brein pikt op wat er met mensen rondom jou gebeurt, en gaat dat dan spiegelen als je al gevoelig bent voor angst klachten. Ik ben sinds enkele weken heel gespannen. Angst, paniek, denken dat mij hetzelfde gaat overkomen, hyperfocus op klachten. Pijn is een trigger > stress > pijn > zo uiteindelijk die vicieuze cirkel van hyperventileren. Niet zo zeer ademnood, maar andere lichamelijke klachten zoals tintelingen in ledematen en gezicht, spierpijnen die uitstralen, zelfs zenuwpijnen... Ik volg sinds kort ook psychotherapie. Hopelijk helpt het... Ik zit jammer genoeg wel aan de medicatie, anders trek ik het niet :(. Ik ben blij op dit forum terecht gekomen te zijn. Nu weet ik dat ik niet alleen ben die door deze situatie gaat. Heel veel succes nog met jouw therapieën. Hopelijk helpen ze jou er bovenop te komen, en hopelijk is dat vuile corona monster snel weg zodat je terug aan het werk kan en jouw bezigheid wat hebt! Dat heb ik momenteel ook niet, wat bijzonder nefast is voor mijn mentale welzijn...

Stop echt met googlen Stijn !
Als je het gevoel krijgt dat je wil googlen kom naar deze pagina en lees de verhalen !!
Google brengt je van de regen in de drup !!

Probeer ik echt. Straks terug naar psycholoog. Even bespreken.

Hoi Stijn,
Heeft de professional nog tips gegeven die je wilt delen. Alle beetjes helpen ;)
Dink

Hoi Dink, we spreken vooral over de vicieuze cirkel te doorbreken. De controle is bij mij heel erg. Ik zit te veel op Google, heb een smartwatch met alle parameters. Die staan nu allemaal uit. Echt heel lastig. Constant misselijk na eten. De vraag is nu of ik misselijk ben door er op te focussen of misselijk ben door echt iets te hebben. Dit is nu week twee zo. Pffff... soms weet je het zelf niet meer. Let er wel op dat ik mij beter voel als ik afgeleid ben, dan kan je je de vraag stellen of het echt tussen mijn twee oren zit. En zo blijft het verder gaan. Zij hamert vooral om geen controle meer uit te voeren. Maar ik controleer ook met mijn gedachten en das moeilijker te bedwingen.

Hoi Stijn,
Herkenbaar. Jaren geleden heb ik een halfjaar dagelijks met vage klachten gelopen. Geen pijn maar meer een zeurend gevoel. Na een onderzoek in ziekenhuis kwam eruit dat het om een spatader ging, heel onschuldig. Ik ben het ziekenhuis uitgelopen en heb nooit meer wat gevoeld. Dit geeft aan hoe sterk je brein is.....op het moment dat je brein weet dit is een spatader komt de prikkel niet door.

Daar zit ook onze denkfout .....de meest mensen zullen denken; o dat is niks mijn maag is van streek, te veel gegeten ach beetje misselijk....en geven er onbewust geen aandacht aan.

Inderdaad afleiding zoeken ! Op het moment dan je erin meegaat, jezelf een halt toezeggen. Maar goed theorie is makkelijker dan praktijk. Hou vol 👍

Dank je, doen we ook. Leuk om horen dat ik niet de enige ben in de wereld. Is verdomd lastig maar er is maar 1 iemand die het kan oplossen en dat ben "ik".

Hoi Stijn,
Herkenbaar. Jaren geleden heb ik een halfjaar dagelijks met vage klachten gelopen. Geen pijn maar meer een zeurend gevoel. Na een onderzoek in ziekenhuis kwam eruit dat het om een spatader ging, heel onschuldig. Ik ben het ziekenhuis uitgelopen en heb nooit meer wat gevoeld. Dit geeft aan hoe sterk je brein is.....op het moment dat je brein weet dit is een spatader komt de prikkel niet door.

Daar zit ook onze denkfout .....de meest mensen zullen denken; o dat is niks mijn maag is van streek, te veel gegeten ach beetje misselijk....en geven er onbewust geen aandacht aan.

Inderdaad afleiding zoeken ! Op het moment dan je erin meegaat, jezelf een halt toezeggen. Maar goed theorie is makkelijker dan praktijk. Hou vol 👍

Hi , heel herkenbaar en wat je zegt het is ook eenzaam , je zit zo in je eigen wereld met je angsten en ik moest wel om je verhaal lachen. Want ook ik weet het altijd beter en focus op de dingen die eigenlijk niet gezegd worden of tussen neus en lippen door en dan ga je daar later weer over maken . Het is inderdaad dat we geen vertrouwen in ons lichaam hebben terwijl het eigenlijk enorm knap in elkaar zit . Ook gaan we als hypochonders meteen uit van het ergste terwijl gewone kwalen geen optie zijn . Het is al met al ontzettend vermoeiend !

Hoi Yvo, nare situatie, ik begrijp hoe rottig dit is. Wat zegt je huisarts als je daar bent? Heb je met hem besproken waar je aan denkt, en wat zegt hij dan? Het valt me op dat veel huisartsen (de mijne ook) snel roepen 'het zit tussen je oren' en dan niets meer doen, terwijl ook psychosomatische klachten echte klachten zijn en ook psychische klachten, zoals een hypochondrische angststoornis toch ook echt behandeling nodig hebben.
Hoe je een verwijzing krijgt, weet ik niet, maar misschien voel je je al beter als de huisarts goed uitlegt waarom hij dingen denkt/uitsluit.
Heb je ook met je huisarts besproken wat je kunt doen in de wachttijd tot je bij de psycholoog aan de beurt bent? Is er misschien een praktijkondersteuner waar je terecht kunt?

Hoi ik heb ook die klacht het lijkt wel alsof er een mobiel in mijn borst links zit ik heb het nu twee dagen ik ben nu ook wel bang geworden.
Maar ja van de andere kant als het iets van het hart zou zijn zou het geen twee dagen duren hoop ik dan maar ik ben 58.
Sterkte ik laat je weten als het beter zou gaan.

Die trillingen in de borst heb ik al jaren af en toe en zijn compleet onschuldig, probeer er niet op te focussen.
Stress is hiervan de oorzaak.

Ja herkenbaar hoor. Ook die trillingen in me benen sons door hele lijf. Okk ik denk dan Aan parkison.. Of ALS
Drama he... Hopen maar dat het over gaat... Sterkte... Leef met je mee..

Sterkte het kan ook een functionele tremor zijn dat houd in dat door langdurig stress een tremor oftewel (trillen) ontstaat