Angstaanval / Angststoornis - forum lotgenoten

Hallo ja ik maar nu al 2x heel verhaal hier proberen neer te zetten. En op een of andere manier wordt ik er af gegooid. Kan ik weer opnieuw beginnen. Maar ja hoor hier het zelvende verhaal. Dit noemen ze een angststoornis piekerstoornis
Mvg anoniem

Hey, zonde zou normaal niet mogen dit is een groep voor geruststelling te zoeken en te delen, mag ik je vragen of je ervan bent gekomen en hoe?
Heb nu een afspraak met een psycholoog die gespecialseerd is met Gedragstherapie als ik men symptomen induw via chatgpt kom ik op ocd...
Omdat dit uit het niks is gekomen die gedachten, ik hoor je verhaal graag

Groetjes

Hallo nee ben et niet van af,was het maar waar .bij mij is het overmatig piekeren. Klachten zijn
Veel piekeren
Veel slapen
Kort lontje
Interactive gedachten als ik dat zo goed opmerk
En ze zeggen een angststoornis piekerstoornis
Vergeetachtigheid en ga zo maar door. Ben zelf ook in behandeling bij ggz en via hun door gestuurd naar andere betre behandeling mvg anoniem

Maar jij hebt wel dezelfde klachten als mij? Want heb het weer zwaar..

Ja denk het wel he lees eens goed bij mijn klachten. Na mijn inziens een angststoornis piekerstoornis

Vervolg op mijn verhaal hier boven
Dat zijn gedachten die je angstig maken, een gedachten die niet weg gaat en bij mij zijn ze zeer wisselend, sta de hele dag aan in mijn hoofd. Helaas geen uit knop. Vervolgens wordt het van kwaad naar erger, althans bij mij.je meent je gek wordt ja idd.ik ben er voor in terapie, maar ben pas begonnen. Ik heb ooit ook eens wat gerookt, jaren trug, ook geheel vd wap af.maar dat is niet de oorzaak van wat ik nu heb. Ik ben geen dokter of wat dan ook .maar als ik naar me zelf kijk, lijk het bij jouw ook een angststoornis piekerstoornis .praat hier eens over met een deskundige. Bij mij duurt dit al jaren, en is het overgegaan in het volgende
Slecht slapen
Paniek aanval
Niet meer helder kunnen denken
Zwaar vermoehijd enz enz doe er wat mee nu het nog kan. Zoek hulp ,anders zit je dadelijk nog dieper weg in een dal.

Intrusies noemen ze deze gedachte kijk eens bij mind op Google even voor je opgezocht mvg anoniem

Bij mij begon de angststoornis op mijn 23 ste. Inmiddels ben ik 65 jaar. Soms denk je dat door therapie de angst niet meer terug komt, maar kan ineen keer weer de kop opsteken. Ik heb met mezelf afgesproken om dit te accepteren. Ook om je bloot te stellen aan nare gedachten (exposure) hoef je er minder tegen te vechten. Het heeft weinig zin om die gedachten te onderdrukken, des te harder komen ze terug. Het klinkt raar, maar ik ben blij dat ik niet de enigste ben met nare dwanggedachten en angsten. Zo krijg je steun aan de verhalen van lotgenoten.

Even een toevoeging.
Ik heb 10 jaar in een relatie gezeten wat een knipper licht relatie was, +5 jaar met valse beloftes en leugens en een hoop stress verdiet en een hele lage eigendunk van me zelf. Na veel bewijs te hebben verzamelt omdat ik zo aan mezelf twijfelde blijkt mijn ex een narcist te zijn en is dit allemaal psychische mishandeling geweest. Ben er nu pas een maandje vanaf, de moed bij elkaar geraakt om er een einde aan te maken. Helaas heb ik zeer veel klachten hieraan over gehouden, angst isolatie, geen vertrouwen hebben in mensen, een soort dwang, Heel alert zijn op wat er gezegd word en ik ken mezelf niet meer. De laatste 2 jaar ik chronische hoofdpijn gehad en heel erg veel stress en gevoelens die steeds meer onhandelbaar werden. Maar nu krijg ik ineens het ene na het andere klacht..

Jawel hoor hier dus ook en hoe mvg anoniem

Ik heb dit ook .Voel me hierdoor soms zo angstig.

Hi,
Herkenbaar.. bij mij is dit nog niet zo lang geleden ontstaan. Blijf er maar over piekeren en geeft me de angst dat ik gek ga worden.
Is 't echt piekeren of meer een gevoel zoals depersonalisatie/derealisatie?

Hoe gaat het nu met je?

Heb precies hetzelfde ik twijfel bijna of ik tegen psychoses/schizofrenie aan zit door dit…

Bij mij hetzelfde. Hele nare gedachten om mensen, metname je familie iets aan te doen. Soms moet ik er om lachen en zie het als onzin, maar sommige dagen lijken die gedachtes wel echt en voel ik me weer naar.

Hoi David, ik heb dezelfde ervaring gehad dit waren bij obsessieve compulsieve gedachten van nogal agressieve aard, in combinatie met talloze paniekaanvallen was het hek helemaal van de dam omdat ik bang was om de controle te verliezen. Door er over te praten met mijn huisarts ben ik in een kliniek beland die hierin gespecialiseerd zijn. Door er over te praten nam de enorme schaamte af. In combinatie met cognitieve therapie heeft mij geholpen er mee om te kunnen gaan.

Hej,

Ik herken je symptomen wel :)
Iedereen maakt zondes, ik ook en wat mij helpt is om vergiffenis te vragen aan God en te bidden. Wetende dat God vergefelijk is en de mens niet perfect is. Ik bid elke avond voor het slapen gaan wetende moest mij iets overkomen dat ik op een minst om vergeving heb gevraagd.

Af toe heb ik ook dat ik alles raar vind over het bestaan en het leven. Ik probeer dan in het moment te blijven en me daarop focussen. Dit is niet altijd even makkelijk. We moeten accepteren dat we niet op alle vragen een antwoord hebben.

Hey ik herken je symptomen heel erg ik heb er zelf nog wel wat bij maar als je gelooft in God geloof dsn ook dar hij je zal helpen op zijn tijd ik vraag veel om vergeving mr nog voel ik me slecht bid tot god iedere dag, lees uit de bijbel en zing psalmen tot God eer God wilt dar je hem zoekt in de dagen der benauwdheden en coor iedereen die dit leest God is goed voor ieder mens❤️

Hoi,
Ik heb dit ook jaren gehad, vreselijk 😞

Hi Bas,

Wat vervelend voor je! Je zegt 'had', klopt het dat je er nu geen last meer van hebt? Wat heeft jou geholpen?

Ik heb hier al jaren last van. Als ik in tijden van stress en angst zit dan komt het weer. Het is net of er een prop in mijn keel zit. En een soort trekkend en pijnlijk gevoel bij mijn slokdarm. Mijn fysio vertelde me dat ik dan heel erg aan het kaakklemmen ben en de stand van mijn tongbeen is dan niet goed. Het zijn allemaal spieren die in je hals zitten en om het strottenhoofd zit allemaal kraakbeen, dus daar ga je last van krijgen in zo'n periode als je daar gevoelig voor bent. Hoe meer je er mee bezig bent hoe erger het wordt.

Ik heb bij al mijn angsten paniek ook angst voor te eten ik gebruik nu ES Ciitropolam en de angsten en paniek nemen alleen maar toe ben ook heel veel afgevallen en heb een depressie en maakt mij zo bang net of er een stem in mijn hoofd zegt je gaat dood zijn er meer mensen die zulke gedachte hebben of angst om 'te eten hoop op reactie met deze symptomen

Waar komt de angst om te eten denk je vandaan?

Ik heb daar ook last van, nu al een tijdje weer niet. Wel met veel praten een gespannen/spierpijn gevoel onder mn tong en kaken.

Hoi, ik heb daar zelf ook last van gehad, het heeft bij mij meer dan 15 jaar geduurd en het is vanzelf overgegaan. Gewoon niet aan denken en stress vermijden en niet forceren maar gewoon niet mee bezig zijn. Groetjes

Wat als het niet lukt? Wat vind je dan van jezelf?

Hoi Jerry,

Waar be je bang voor in je nieuwe baan?

Ik ben bang dat ik de opleiding niet ga halen. Zit eorm te piekeren en heb veel spanning in me lijf ervoor. Als ik het niet haal mag ik die functie niet gaan uitvoeren daarna en zal ik terug moeten naar mijn vorige functie. De opleiding duurt nog 2 maanden en vooral in de ochtend heb ik het slecht. Ik mediteer en probeer me gedachten niet zo serieus te nemen. Ik wil graag positief in het leven staan en niet meer piekeren in me eentje.

En wat als je terug moet naar je oude functie?
Wat vind je dan van jezelf?
(Verzin ik niet zelf, maar is een vraag die steeds terug komt ieen programma dat ik gevolgd heb)

Hi, heel herkenbaar. Ik zit in een soortgelijke situatie. Mijn nieuwe baan start in september, en ik voel daardoor veel angst, spanning en paniek.

Als ik terug moet naar mijn oude functie zou er eigenlijk niks aannde hand zijn. Dan heb ik het geprobeerd. Toch voelt hrt dan ergens als falen en dat is geen fijne gedachten. Ik had al bedacht om dat zo wie zo te doen maar dan geef je op en dat wil ik ook weer niet. Dus de enige manier is vooruit. Twijfel nog steeds om weer terug te gaan aan de medicijnen maar er zit ook iets in mij dat wilt groeien en op eigen kracht wil varen. Kom uit een familie met veel mensen met depressie en angst klachten en medicijnen dus ben er ook gewoon gevoeliger voor. Probeer vooral positieve gedachten te benoemen in de hoop dat dat gaat werken.

Als een collega van jou in jouw situatie zou zitten en terug zou gaan.
Heeft hij dan gefaald vind je?

Nee zeker niet. En dat probeer ik mezelf ook te vertellen. Ik probeer dagelijks op positieve manier tegen mezelf te praten en mild te zijn . Na de vakantie wil ik ook een mannengroep gaan bezoeken 1x per maand om zo ook meer over mezelf te leren en samen met andere mannen aan een positievere flow te werken.

Hoi Ilse,

Geen medicijnen hier. Maar ik heb wel het Breinfijn programma gevolgd. Ik ben er nog niet, (en ze geven in dat orogramma ook heel realistisch aan dat het niet in een maandje gepiept is) maar het heeft me zeker een hoop gebracht.

Misschien een idee om hier eens naar te kijken of het iets voor je kan zijn?

Hoi Ilse ik heb ook venlafaxine nu bijna 3 maanden voor angst en paniekstoornis ik voel mij er een stuk beter door het haalt de scherpe kantjes af eerste twee weken wat bijwerkingen gehad verders gelukkig niet en ga er mooi meer door

Hai Jos,

Ik zou toch even verder kijken dan naar "alleen" een angststoornis als zelfs medicatie niet werkt.

Hoi M
Bedankt voor je reactie.
Wat bedoel je precies met verder kijken?.volgens de psychiater heeft ze een angst en paniekstoornis?

Heb zelf ook voortdurend last van angsten en paniek die dan vervolgens mijn doemgedachten opwekken. Vicicieuze cirkel. Inmiddels 3 jaar. Allerlei medicatie geproberd waatonder ook paroxetine. Werke voorheen wel maar laatste keer 1,5 jaar gebruikt. Angst werd alleen maar erger. Gestopt; ook venlafaxine en sertraline geprobeerd. Ook hier meer angst ipv minder. Zelfs 3 smaken antipsychotica geprobeerd. Bij 1 even verademing, helaas in alle gevallen tachycardy, hartslag naar 160-170 ?Tot 2 x toe met spoed naar cardiologie. Heb me laten vertellen dat hoe sensitiever je bent da's grilliger de medicatie uit kan pakken. Nu alleen nog benzo's en bétablokker. Ook de benzo's aan het afbouwen. Proces blijft hel. Nergens rust. Groetjes, Rob

Hi,
ik ben nog heel jong maar herken wat je zegt. Ik ben Christelijk maar heb soms 'buiten mezelf ervaringen'. Het is ontzettend lastig uit te leggen maar het voelt alsof ik mezelf bekijk door de ogen van een ander en ik schrik dan in een x heel erg. Dagenlang het gevoel dat mijn keel dichtgeknepen word en als ik buiten ben voel ik me een soort van licht in mn hoofd, alsof ik ieder moment flauw kan vallen. Ik probeer echt te bidden en te vertrouwen op God maar soms is er zo'n angst in mijn hoofd. Bij die ervaringen ga ik soms ook heel diep nadenken over dingen dat het eng word. Ik kan slecht alleen zijn en de hele dag voel ik een soort onrust. Ik heb een constante soort drukkende hoofdpijn.

ik heb wel betere dagen maar atm leef ik toe naar het moment dat ik me beter ga voelen. Iedereen die dit leest en Christen is, zou je voor me willen bidden?

Zie even mijn reactie 550 mvg anoniem

Veel achter hoofpijn, duizelig, ook last van m'n ogen en zie ook slechter daardoor. Durf geen auto meer te rijden en alleen te wandelen

Heey Ro,
Het klinkt alsof je last hebt van derealisatie, ik kamp hier nu ook al een aantal maanden mee, het duurt voor mij vaak per keer minimaal een hele week. Soms zitten er momenten in de week dat ik me weer normaal voel, maar vaak is het een aaneengesloten periode van me heel vervreemd voelen van mijn omgeving en van mezelf. Alsof je op afstand staat van alles, het voelt heel vlak. Ik wil je even een hart onder de riem steken, dat dit een beschermingsmechanisme is wat in werking treedt op het moment dat er heel veel heftige gebeurtenissen tegelijk gebeuren. Als het teveel wordt voor ons brein kan het gebeuren dat ons brein ervoor zorgt dat we even helemaal niks meer hoeven te voelen. Dit kan zo beangstigend zijn, maar de truc is juist om even te accepteren dat het zo is. Dit is veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar wat voor mij helpt is om terug te gaan naar de basisbehoeftes en bezig te blijven met simpele taakjes. Dit betekent, goed proberen te slapen, te eten, muziek opzetten, je lichaam bewegen op welke manier dan ook, schoonmaken, meezingen met muziek, (zodat je niet te veel gaat nadenken over of je niet gek aan het worden bent en of het ooit nog beter wordt). Stel er is een grote klus in huis of bij iemand die je kent, waarbij je gedachteloos moet schilderen, is dat wat dan nog het meeste helpt. Ik zou wel uitzoeken wat er nu speelt in je leven wat ervoor kan zorgen dat je brein dit doet, en ook of er misschien oude trauma's zijn opgerakeld afgelopen tijd. Succes, you got this, je komt hier echt weer uit!!

Beste Johan
Benzodiazepinnes zijn heel verslavend en je hebt er altijd meer van nodig.
Ik nam ze ook 20 jaar,nu 5 jaar medicijn vrij.
Je kan er een rebound van krijgen als je ze te lang slikt,en worden u klachten dan erger.
In mijn geval,was het een lange weg met vele afkik symptomen.
Mij hebben ze van dag op dag eraf gehaald,doe dat nooit!!!
Ga afbouwen heel traag.
Benzodiazepinnes zijn alleen maar verdovend niks meer.
Je kan op Facebook een groep vinden
Benzo strijders,als je ooit wil weg gaan van benzo en Add deze mensen zijn mensen met ruime ervaring om jou te helpen hiermee.
Een arts of psychiater Kent er niets van om iemand hierbij te helpen.
Dan gaat het veel te snel en geloof mij dat wil je niet.
Groetjes.

Beste Angke,
Dank voor je bericht ik ga het proberen maar het is zo lastig de angst en paniek zijn zo heftig.
Welke benzodiazepines en hoeveel gebruikte u?
En is de angst nu ook weg bij u?
Groeten Johan

Beste Angke,
Dank voor je bericht ik ga het proberen maar het is zo lastig de angst en paniek zijn zo heftig.
Welke benzodiazepines en hoeveel gebruikte u?
En is de angst nu ook weg bij u?
Groeten Johan

Heel herkenbaar! Alles wat je hier geschreven hebt heb ik zelf last van gehad (3 jaar) nu heb ik nog een lichte vorm van klachten die komen en gaan. En dat opgejaagd gevoel is heel erg naar.. een van de ergste dingen die ik ooit heb meegemaakt, en ook de zware paniekaanvallen. Maar, het gaat over.. echt waar! Wees je klachten/gevoel de baas en het komt allemaal langzaam wel weer goed (kan wel lang duren trouwens) accepteren voor wat het is anders kun je veel er veel dieper in vast gaan zitten. Kan altijd erger

Sterkte

Je lampje gaat niet uit hoor maar het is wel akelig allemaal… Zelf gehad, elke dag dacht ik dat ik zou gaan sterven, en de uit knop werkte bij mij niet meer. Totaal geen rust meer zelfs in de rust stand begon ik uit het niks te hyperventileren, en veel pijnklachten uit het niks. Ik heb een jaar lang chronische hoofdpijn gehad toen het eindelijk wat rustiger werd in mijn lichaam.. en soms heb ik nog wel eens hyperventilatie maar dat duurt maar een paar minuutjes, voorheen de hele dag door en Had daardoor geen zin meer om te vechten om te overleven. Mocht van mij wel voorbij zijn, toen heb ik het allemaal maar over me heen laten komen en is het heel langzaam de betere kant op gegaan.. en ademhalingsoefeningen/naar de fysio heeft op langere termijn ook best goed geholpen en altijd fijn als je erover kunt praten waar je last van hebt en geruststellend :-)

Heel erg bedankt voor jullie reactie! Fijn om te lezen dat ik niet de enigste ben en dat het bij jullie langzaam ook beter is gegaan. Hadden jullie ook zo raar hoofd? Zo dof, je voelt het gewoon opkomen je ziet dan niks meer zitten. En krijg overal last van.

Hallo, inderdaad heb in juni een heel felle paniekaanval gehad tijdens een feestavond, veel volk, felle lichten enz. Voelde me echt duizilig. Ben toen 1 maand thuis geweest. Sinds september ging het beter en onlzngs weer felle hartslag,paniekeren en licht in het hoofd alsof ik er niet echt ben. Dokter geweest, Zou tekort komen van vitamine D maar Jamie heeft geen tekort met deze weer. Nu probeer ik het gewoon een plaats te geven en lukt nog wel maar ben bang dat het weer zover komt als in juni. Maar ik zeg me dat het tussen mijn oren ligt en pratique erover met de personen die het kunnen behrijpen.

Onee ik ben dezelfde persoon van beide berichten maar ik had te vlug op versturen geklikt🤣 ja! dat is ook heel herkenbaar. Ik ben daardoor een tijdje bang geweest dat er iets niet goed was in mijn hoofd maar dat komt en gaat, soms heb ik een dof gevoel in mijn hoofd, vooral rondom het voorhoofd en bij de oren en soms een soort druk dat erop staat, ik krijg dan ook wel eens last van wazig zicht en het gevoel alsof ik er niet helemaal bij ben, alsof lichaam en hoofd gescheiden zijn ofzo. Ik kan het gevoel niet goed uitleggen. Het is een raar gevoel in ieder geval

@Anoniem
Precies dat alsof je lichaam van je geest scheidt en je gek wordt ofzo. Idd heel afwezig en in je hoofd omgeving is dan raar en angstig. Vreselijk is het.
Ook ik ben constant bang voor iets in me hoofd drama gewoon. En kk Google en dat moet je nooit doen!
Hoe ben jij van die nare gedachten afgekomen?

Hallo,ja Googelen deed ik ook bij elke symptoom. Dokter zei me toen,waarom ben ik zoveel jaren gaan bijstideren als je toch alles vindt op internet. Gelijk had ze wel. Bij ons zit het ook wel wat in de familie, mijn oudere zus heeft het ook wel andere symptomen of toch niet maar zij neemt gemakkelijk een medicatie om te kalmeren wat ik dan weer vermijd, probeer van mijn eigen te zeggen dat alles OK is. Maar ja soms heeft het tijd nodig. Het is gewoon lastig dat dokters zeggen dat alles OK is maar dat je eigen zo raar voelt. Dan denk je ben ik nu de enige.

Ik zit in een soortgelijke situatie.
Ik heb geen oplossing voor u, maar wil u wel het volgende meegeven; als uw broer staat ingeschreven als woningzoekende, dan is hij GEEN urgentiegeval.....
Dat ben ik inmiddels te weten gekomen....
Ik weet natuurlijk niet of hij in de gelegenheid is om te kopen ipv te huren. Inmijn geval is kopen niet meer mogelijk....en ben ik ook ten einde raad...t gaat om mijn zoon....

Dit is heel herkenbaar voor mij. Ik ben 48 en heb al sinds mijn 18de last van pijnlijke kaken. Dit is onderzocht en komt doordat ik continu mijn kaken op elkaar klem, vooral 's nachts. Dankzij het dragen van een opbeetplaat 's nachts is dit beter, maar ook overdag klem ik veel waardoor mijn kaken overbelast raken en die pijn straalt uit naar hoofd en schouders.
Sinds een jaar of 5 ook last van aanvallen waarbij ik denk dat ik een hartaanval krijg. Steken op mijn borst, pijnlijke linkerarm, ademnood...heel eng. Al meerdere keren naar de cardioloog geweest en ettelijke keren bij de huisarts, ook een keer op spoed. Met mijn hart is alles ok. Onlangs bij een therapeut geweest die specialiseert in hartcoherentie, en die heeft vastgesteld dat ik chronisch hyperventileer. Dus ik adem dag en nacht verkeerd. Al deze lichamelijke klachten zijn daaraan te wijten bij mij. Heb nu oefeningen gekregen om zuiniger te ademen, want het probleem is dat ik continu teveel lucht inadem en daardoor teveel koolzuur uitadem. Dit zorgt voor een hele reeks lichamelijke en mentale klachten, zoals angst, somberheid en paniek. Het zal een hele tijd duren vooraleer ik mijn ademhaling terug op een normaal niveau heb gebracht maar na een paar weken met de oefeningen voel ik al een verschil. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Sterkte!

Ook ik herken je verhaal. Pijnlijke kaken heb ik ook een hele tijd gehad. Ineens was het weg, kwam dan ook ineens weer terug net zoals andere sensaties die je noemt. Ook al eens midden in de nacht wakker geworden met het idee een hartaanval te krijgen, maar ik ben er nog. Dus dat was niet zo. Ik heb halverwege vorig jaar wel een hartfilmpje, echo en fietstest in het ziekenhuis gedaan. Kwam allemaal niets uit. Later ook nog bij de neuroloog geweest voor een mri van mn nek vanwege hoofdpijn, ook nog een emg gehad (zenuwtest) allemaal helemaal prima. Nu eigelijk de grootste klachten wel weer verdwenen zijn heb ik vanuit het niets wel vaak een soort van benauwdheid, ik denk dat dat met onbewuste hyperventilatie te maken heeft.

Maar als het je gerust stelt gewoon naar de huisarts gaan en een onderzoek aanvragen. Ik moet wel zeggen dat ik vanaf december ben begonnen met antidepressiva, waarschijnlijk vermindert dat mijn klachten ook een hoop. Wil natuurlijk niet zeggen dat jij dit ook moet doen

Hallo! Ik ben een meisje van 17 en heb precies hetzelfde vooral die rare steken op je borst aan de linkerkant en in je arm schouder en nek. Inderdaad heel af en toe aan de rechterkant maar altijd links. Bij mij is alles onderzocht en is er niks aan de hand. Angst kan veel met je doen.

Ja herkenbaar dat heeft bij mij vooral te maken met verlatingangst! Vooral de angst om alleen te blijven! Klinkt gek maar echt tijd om aan je jezelf te werken en geloof me ik ontloop hulp al jaren maar ik zit in een punt in mijn leven dat ik niet anders kan want anders blijf ik in die stress leven

Hoi,

Ik zit in hetzelfde schuitje. Ook flinke derealisatie klachten het gevoel of je niet echt leeft. Het is vreselijk. Ook ik heb die paniekaanval in de auto gehad en dat is niet grappig. Met hulp van de psycholoog kan ik er iets beter mee omgaan. De tip is accepteer het. Zie het als iets goeds van je lichaam je lichaam doet dit om je te beschermen tegen verdere schade. Probeer er niet teveel doorheen te gaan. Doe 1 ding en pak je rust weer. Ik weet hoe lastig het is want mij lukt het ook lang niet altijd. Maar door dit toe te passen kan ik alweer kleine stukjes autorijden ondanks de derealisatie.

beste,
heel erg bedankt voor je antwoord, en gerustellend dat ik niet de enigste ben. Heb wel nog een klein vraagje voor je, had je hierbij ook last van instrituve gedachtes?

Alvast bedankt,

Enorm herkenbaar, ook in combinatie met intrusies. De oplossing is zien hoe het werkelijk is. Het zijn maar bedachte gedachten die je moet laten zijn voor wat ze zijn. Je moet ze niet onder controle houden. Dit heeft bij mij voor derealisatie goed gewerkt. Als het er is denk ik het zal wel, dan is het maar zo. Ik heb nog wel veel last van de intrusies en bedachte angsten zoals bang voor blauwe strakke lucht.


Groetjes!

Ga het liefst even naar de dokter om te laten checken. Dat geeft waarschijnlijk geruststelling.

Het is normaal dat je een fysieke en/of mentale reactie krijgt na een heftige gebeurtenis. Je lichaam zoekt ahw een manier om er mee om te gaan. Mijn advies zou zijn: geef jezelf hiervoor de tijd, en praat met iemand waar je je veilig bij voelt. Zelf heb ik in zo'n situatie baat bij mindfull oefeningen, zoals bv. de bodyscan of bergmeditatie.

HOi,

Dit is echt heel herkenbaar. Ik heb ook erg last van derealisatie. Het idee dat ik inderdaad via een foto naar andere kijkt en een robot mijn lichaam beweegt. Ik wordt daar ook extreem angstig van en krijg ook paniekaanvallen. Ik heb er vandaag ook last van ik voel me opgejaagd en de wereld voelt raar alsof ik er niet ben alsof ik gevangen zit in mezelf. Ik ben ook erg bang voor een psychose of dat ik mensen eng ga vinden of gek ga worden. Ook door de psycholoog weet ik dat dit niet het geval is, maar tijden zo'n aanval vind ik dat ook erg lastig te relativeren. Kortom je verhaal is ontzettend herkenbaar.

Neem al 15 jaar temesta in de tijd voor afkicken alcohol probleem dat drinken is me volledig af maar zit met benzo verslaving al 2 keer proberen afkicken in kliniek maar wel vermindert maar niet van afzou graag eens kunnen praten met iemand die weet waar ik het over heb aub

Hoi,

Ik herken mezelf zooo in jouw verhaal...
In rustige periodes kan ik zelf alles, lees supermarkt, verder wandelen dan normaal, ergens heen gaan

En nu al enige tijd weer zwaar straatvrees, paniek enz enz
Heb er 20 jaar last
Van.... en dit is mijn 4e hele zware periodes.... en waarom? En hoezo... schiet mij maar lek

Appartement verkopen, misschien dan rust in je hoofd terug!

Hoi,

Ik heb niet exact hetzelfde gehad, maar ben wel tijdje heel bang geweest om ook een erge ziekte te krijgen en voor de dood. Ik was constant bezig met hoe ik zo lang als mogelijk kon leven enzo. Uiteindelijk is het iets in jezelf, het is erg moeilijk, maar op een gegeven moment heb ik gedacht: okey, dan ga ik dood, prima joh. Dit is natuurlijk niet zo simpel, er is veel tijd over gegaan, maar door dat de hele tijd te herhalen naar mezelf kon ik het beter accepteren. Ik heb zelf een angststoornis en ik merk dat het helpt om me het allerergste scenario voor te stellen en uit te denken voor mezelf op een rationele manier, angst is namelijk iets dat vaak aan een vage gedachte vast zit, maar zodra je dan het gaat testen, door je voor te stellen als het zou gebeuren dan helpt dat ofzo, heel vreemd. Ik hoop dat je hier iets mee kan, en anders begrijp ik dat dit klinkt als onzin hahaha

Hoi . Ik herken dit ook . Heb ook angst . Angst voor enge ziekte en de dood . Heb bloedtest gedaan . Alles was ok niets aan de hand met me . Genetische onderzoek laten. Niets aan de hand . Toch denk ik er nig steeds aan . Krijg het niet echt uit mijn hoofd . Weer hart longen zuurstof en bloeddruk laten meten. Ook alles prima . Maar toch ....... Vind het moeilijk om tegen me zelf te zeggen dat er niets aan de hand is . Heb soms zoveel angst . Ga ook naar een praktijk ondersteuner. Mss helpt het ook voor een ander om hier naar toe te gaan .

Lief valmens blijf gewoon proberen te fietsen anders kom je nooit van de angst af probeer wat te ontspannen op de fiets dat helpt enorm is mijn eigen ervaring ik fiets nu iedere dag een stuk en gaat steeds beter suc 6 en geef niet op

En komt vaak ook voort uit alles willen controleren alles perfect willen doen, dat gaat gelukkig al stuk beter door meer los te laten, alleen let ik nog veel op me lichaam en is zo vermoeidheid ook.

Hoi
Het kan natuurlijk altijd door stress komen..soms komen deze klachten tot uiting als je wat rust ervaart. Lees dat je vrg maand je baan hebt opgezegd. Dus meer tijd en ruimte lichamelijk en geestelijk
Stress moet uit je lijf.. misschien werkt dat zo bij jou.. Gr verver

ik heb angsten je kunt door die angsten pijn onder de borst of drukkend of verkrampt pijnkrijgen verschrikkelijk soms hou ik het niet meer van de pijn wat moet je komt door dierot angst ik heaat angst maakt je heele leven kapot het lijkt net of je in een andere demensie zit waar je niet uit komt door die angst zit ik niet meer echt in de realiteit ik ben 24 uuuur per dag bang voor mijn huis

Ja Sissy, helaas wel. Andere voorgrond andere angsten maar gevoelsmatig hetzelfde vermoed ik. Sterkte ermee. Ik zelf ben niet van plan ooit nog te stoppen met antidepressiva. Nooit meer heel ver in dat gat vallen wil ik.

Bloosangst heb ik ook mijn levenlang last van! Veel therapiën gehad, zelfs botox tegen blozen! Ik moet zeggen als ik mijzelf zeler voel is het blozen minder, maar bij zwakke momenten ernstiger! Het blijft vervelend, de gedachten die soms met je aan de haal gaan. Was er af en toe maar een wonderpil voor. 😉

Hallo, voor mij helpt het vaak om op mijn ademhaling te letten, een paar keer goed via je buik ademen. Als je twijfelt if je het goed doet kan je je hand op je buik leggen deze zou dan op en neer moeten gaan. Na een paar keer ademen ineens erop af stappen. Ik hoop dat het iets helpt groetjes

Hallo Henk
Zet jezelf even in de parkeerstand en blijf met je vriendin hier.
Zij wil de veiligheid hebben van haar vertrouwde omgeving en gun haar dat maar.
Zet er geen druk op, want je bereikt hier het tegengestelde mee.
Ik snap dat jij teleurgesteld bent en je vriendin gelukkig wil maken door met haar te trouwen.
Geef haar nog de nodige tijd, je zult zien dat het langzamerhand beter zal gaan en misschien komt zij zelf dan wel met het idee om wat verder van huis te gaan.
Het komt heus allemaal goed ook al kost het tijd en geduld.
Sterkte!

Beste Anoniem

Wat jammer dat je deze moeilijke uitputtende en bange periode meemaakt. Het kan heel heftig zijn als paniek je om je hart slaat.
En je lichaam niet mee wilt.

Mijn ervaring was niet veel anders. Na een lange ontkenningsperiode, heb ik het over een complete nieuwe manier van leven gegooid.
Met professionele begeleiding, ben ik tot heel nieuwe inzichten gekomen en heb ik eenvoudige relaxatietechnieken geleerd om angst- en paniekaanvallen beter de baas te kunnen.
Het zijn nu eenmaal wel heftige emoties, die snel overgaan na enkele (eeuwigdurende) minuten maar een week kunnen uitputten.
Mijn zelfbeeld hangt niet meer af van wat ik kan/doe voor een ander, maar wel om wie ik zelf ben.
En ja, na enkele jaren, is mijn professioneel leven op een laag pitje na besef dat ik er geen energie meer van krijg en te veel moeite investeerde.
Nu school ik me om om te werken in de sector waar ik energie van krijg.
De Burn-Out heb ik vervloekt. Uiteindelijk heb ik er iets heel positiefs van gemaakt.
Ik ken mezelf nu beter, en leef bewuster dan voorheen.
Het grootste geschenk ik mezelf kon geven.

Hoi!
Ik heb ook een angststoornis en heb last van angst voor flauwvallen aangezien ik al regelmatig in mn leven ben flauwgevallen. Als ik last krijg van symptomen die lijken op duizeligheid/flauwvallen dan word ik angstig en dat verergert de symptomen. Daardoor kan het bij een angst of paniekaanval aanvoelen alsof ik ga flauwvallen. Ik ben hiervoor in therapie maar het is heel erg lastig.. ik heb fases dat ik veel last heb en fases dat ik minder last heb. Probeer vooral geen situaties te vermijden want dat maakt het erger. Heel veel sterkte!

Ik heb ook het gevoel flauw te vallen bij angst op drukke plekken maar ook lopen op drukke plekken. Ik ervaar wel elke dag spanningsklachten met name rug nek ogen hoort dit er ook bij? Ik zit wel in een burnout

Je bent niet alleen! 1 op de 5 mensen heeft dit. En hier nog één! En ik vind je helemaal niet stom. Je bent er bewust van wat je angst heeft getriggert! Dat is eigenlijk best slim. En dat de angst reactie daarop is, is niet jouw schuld. Dat gebeurt en daar hebben we geen controle over. Ik ben alles verloren en dat is ook weer goed gekomen. Je zal altijd alles krijgen wat je nodig hebt, maar geef dit eerst aan jezelf! Neem je rust en neem je tijd. Je kan de uitkering in. Dat verdien je ook gewoon.

Dank je lauri !

Hi Marianne,

Angst voor de angst is heel vervelend.
Neem kleine stappen om dit vervelende gevoel kwijt te raken.
Lichamelijk is er niets aan de hand, het speelt je voornamelijk af in je hoofd.
Accepteer dat het soms even niet gaat en dat het heus over gaat.
Je geest verzetten met wandelen in de buitenlucht helpt.
Zijn er dingen die je echt angstig maken, doe het dan niet.
Je bent wie je bent en je hoeft je nergens voor te schamen.
Het komt goed.
Sterkte

hey marianne

Zie mijn verhaal hieronder ( mario)
Ik snap je volledig de angst kan je overspoelen en aanhouden terwijl het "gevaar "er nog is dit terwijl het soms iets is wat we rationeel gewoon kunnen duiden als iets simpel waar we eigenlijk niet bang voor hoeven te zijn toch ? maar waarom dan wel !
vechten helpt niet zeggen ze dan maar ik doe het soms toch nog

kleine stapjes inderdaad maar sommige voelen zo groot.

heb je medicatie ?

Hallo.
Een aantal jaren geleden heb ik psychotherapie in groepsverband gevolgd. De therapie duurde een half jaar vier dagen in de week en een half jaar twee dagen in de week. Van het vier dagen traject heb ik dagelijks korte notities gemaakt. Die notities zijn te lezen als blogs op de site van schrijverspunt.nl
In de groep komen diverse psychische stoornissen en klachten en hun behandeling aan bod waaronder angst en paniek. Je krijgt zo een beeld hoe psychotherapie in groepsverband als dagbehandeling in de praktijk verloopt. Het is zeker leerzaam.
Ter bescherming van de privacy zijn de namen van de deelnemers gefingeerd en wordt niet vermeld waar en wanneer de therapie plaats heeft gevonden.
Antois.

Ik snap jou angst voor de angst! Hier nog één. Bij mij werkt het om er maling aan te hebben. Het accepteren en weten dat ik al vaker angst overwonnen heb, ook met alle klachten erbij, zoals niet slapen, erg vermoeid depressief zijn enzo. En als dat gebeurt dan gebeurt het gewoon. De controle heb je niet, wel de ervaring. En dat is meer dan genoeg

Wat n wijze woorden Lauri, daar heb ik wat aan!

Je had op mijn verhaal (397) gereageerd. Jouw verhaal klinkt ook heftig. Ik begrijp je helemaal. De medicijnen hielpen bij mij ook niet echt goed. De eerste keer ben ik er vooral vanaf gekomen met behulp van een goede SOLK psycholoog en vanwege het feit dat we plotseling voor mijn ouders zorg moesten dragen. Op 1 of andere manier is toen bij mij de knop omgegaan en had ik geen tijd om met mijn angsten en pijnen bezig te zijn. Het is jammer dat er zo iets heftigs als met mijn ouders (ze zijn inmiddels helaas overleden) moest gebeuren om de knop om te kunnen zetten. Ik denk dat voor mij het beste werkt om van die bank af te komen, me ergens op proberen te storten en door de pijn heen te gaan. Dat lukt me momenteel echter nog niet zo goed. Ik weet niet of dat voor jou ook zou werken? En heb je ook een psycholoog gesproken die gespecialiseerd is in psychosomatische klachten? Ik vond dat destijds wel helpend, het wordt dan duidelijker hoe het brein en pijn met elkaar in verbinding staan en dat angst pijn vaak versterkt. Zolang je angst hebt, heb je spanning en dat houdt de pijn in stand. Ik weet het zelf ook, nu nog die knop omzetten.

Super bedankt voor je reactie. Ik heb nog niet met een solk therapeut gewerkt, omdat er geen in de buurt zit en ik niet zelf durf te rijden in deze toestand. As donderdag ga ik botox injecties in mijn bekkenbodem krijgen. Ik hoop dat hiermee de spanni ng en pijn in dat gebied weg gaat en ik me kan concentreren op mijn mentale stuk. Ik ben bezig met een opname in een kliniek in Portugal, Villa Ramadas. Deze krijgt erg goede recensies op zorgkaart Nedetland.
Ik heb inderdaad moeite met uit bed komen en van de bank af komen. Zie overal tegenop als een berg, maar ga toch bijna dagelijks wandelen en doe wat dingetjes in huis en boodschappen. Maar er zijn ook dagen dat het helemaal niet lukt. Spijtig te horen dat je ouders zijn overleden. Voor hen zorgen was een doel voor jou. Zonder een doel zijn we stuurloos en blijven we in de problemen hangen. Ik weet er alles van, maar vraag me af hoe ik eruit kom. Ik wens je veel geluk.

Ja, jezelf activeren blijft lastig als je zoveel klachten hebt. Hopelijk helpt de botox tegen de pijn. Opname in een kliniek in Portugal klinkt ook interessant.

Ik hoop dat het snel beter gaat met je, heel veel succes en geluk gewenst!

Hoi Veugi,
Ik herken je klachten, het is een drama. Zie mijn verhaal 399. Ik weet helaas ook niet hoe ik de cirkel moet doorbreken. Bij mij hielp medicatie helaas niet, maar div therapievormen ook niet.

Wat je kunt proberen is hartcoherentie training. Ik ben er nu 3 weken mee bezig, dus kan er nog niet heel veel over zeggen. Het gaat pas na ong 6 weken werken. Je beïnvloedt hiermee je zenuwstelsel, geeft het rustsignalen. Ik doe het 2 x 10 min per dag, soms nog een keer extra.

O, dat is een goeie tip, ga ik zeker proberen, dank je!

Heel herkenbaar dit soort paniek. Het helpt mij dan om te bewegen. Ik vind het bijvoorbeeld fijn om te gaan wandelen, wel met iemand erbij want dat voelt net wat veiliger. Misschien helpt dat bij jou?

Accepteer dat je deze klachten heb en stop met vechten.
Het gaat echt over.
Neem de medicatie voor enige tijd want zo bouw je wat reserve op.
Verzet je geest door iets te ondernemen, wandelen, sporten enz.
Ga lekker naar buiten en leef als een vlinder.
Sterkte, komt goed!

Heel herkenbaar dit soort paniek. Het helpt mij dan om te bewegen. Ik vind het bijvoorbeeld fijn om te gaan wandelen, wel met iemand erbij want dat voelt net wat veiliger. Misschien helpt dat bij jou?

Ik herken dit heel erg wat je schrijft
Niet geholpen worden en vol gestopt worden met pillen
Elke dag moeten overleven en niemand die je begrijpt

Ook van hier uit de beste wensen natuurlijk maar,ik had eens graag geweten hoe je dat doet. Lees daar voor mijn verhaal eens mvg Jan

Ik moet ook de hele dag huilen van angst en voel me ook echt ziek.

Heel vervelend voor je, maar huilen geeft ook opluchting.
Komt goed, het heeft gewoon zijn tijd nodig.
Accepteer het maar en je zult zien dat de aanvallen minder gaan worden.
Sterkte

Het klinkt misschien gek, maar heel de dag huilen is ook al goed! Iedere dag dat je het jezelf gunt om toch verder te gaan is al goed, wat zeg ik, dat is fantastisch van je! Geef jezelf ook de ruimte om verdrietig te zijn. Dit mag ook gewoon.

Heel erg vervelend! Het beste is er over praten en dan zul je merken dat het heel normaal is. 1 op de 5 mensen hebben hier me te maken. Je bent niet alleen! Zoek lot genoten om mee af te spreken. Die begrijpen je en weten je ook het beste te ondersteunen, waardoor een angstaanval minder zwaar hoeft te zijn. De gedachtes zijn er gewoon en je zult merken dat als je die er gewoon laat zijn er niet op reageert het vanzelf minder word

Ook nog 22 maanden klinische psychotherapie gehad.

Intussen weer anderhalf jaar verder na mijn post hierboven. Helaas met een dubbel gevoel, aangezien ik er aan dacht om mn bericht opnieuw op te zoeken. De doodsangst is gebleven en zo hard aanwezig in alles wat ik doe. Ik heb mijn brein zover gekregen om moeilijk te kunnen functioneren zonder alcohol. Echter ben ik niet verslaafd en kan ik perfect mijn ‘doorsnee’ dagen leven zonder alcohol en heb ik totaal geen drang naar alcohol. Echter van zodra ik iets gepland heb (sociale event, opleiding, …) begint de angst. Ik heb al geprobeerd om een event door te komen zonder alcohol, maar de angst geeft me moeite om te bewegen of te lachen of te praten. Maar na een avondje alcohol te drinken, heb ik de dag erna nog meer last. Niet dat ik een kater heb maar de angst komt zoveel harder aan.

Heeft de drukte me achterhaald? Ik weet het niet..

Het leven gaat door, de doodsangst blijft, en ik ben niet meer wie ik was. Ik ben nog jong en heb weinig verplichtingen, maar die komen dichterbij. Ik ben angstig om bv aan kinderen te beginnen omdat ik weet dat ik op dagen van angst niet kan functioneren, wat dan als ik moet zorgen voor iemand…:

Psychologen, anti-depressiva, een job die ik eindelijk graag doe, … niks zorgt voor een betere gemoedstoestand en dit maakt me zo vermoeid. Help.

Helaas herkenbaar.. maar ik heb geen oplossingen…
Ik ben 32 jaar en kinderloos, vriendloos en daar heb ik voor gekozen omdat ik met te veel angsten zit. Het is dan niet zo dat ik angst heb voor andere mensen (vroeger dan weer wel omdat ik op de middelschool zwaar gepest ben geweest en door mijn vader de grond ingeboord was terwijl ik hem hard nodig had) een eenzame tijd dat ik er als kind alleen voor stond en alles moest opkroppen.

Ik heb Moeite om ouder te worden, om ziek te gaan worden. En ik sta al jaren stil in de tijd, geen vooruitgang omdat ik nergens zin in heb. Heb daar gewoon de puf niet voor, De angst opzich vreet al mijn energie op en word er moe van. Ik heb erg veel psychologen gehad.. en niemand schijnt te weten hoe ze dat op moeten lossen, maar allerhande etiketten plakken kunnen ze wel. Ik Ben 1 jaar opgenomen geweest met medicatie tegen angst omdat het me tegenhoud om te leven zoals elk ander mens. Ook ik heb paniek aanvallen gehad, sommige duurde de hele dag.. echt vermoeiend, En ik ben er nooit meer van hersteld. Was gewoon een trauma om het gevoel te hebben dood te gaan. Nu is het al wat jaren geleden maar ik blijf erin hangen, “wat als ik dit weer krijg” drukke plaatsen.. oh nee bah. Daar doe ik alles voor om daar dan onderuit te komen🙄 nu momenteel heb ik weer agressie problemen, dan weer tijdelijke dwang of bang voor lichamelijke klachten.. het verschuift telkens…Maar heb mijn verleden nooit kunnen verwerken

Als het weer gebeurd dan kun je misschien voor een moment je voorstellen dat er echt een negatieve energie is (zonder er verder een verhaal van te maken of een verklaring voor te vinden). En in die belevingswereld kun je je dan voorstellen dat je die energie naar het licht stuurt. Zeg dat je geen behoefte hebt aan contact. Dat je de negativiteit het beste gunt en jezelf ook. Dat je graag rustig wilt slapen en dat het nu tijd is om weg te gaan, naar een lichte plek.

Hallo,

Burnout en angststoornis kunnen een flinke overlap hebben. Misschien, als je voorheen geen angstgerelateerde klachten had, hoort het bij een burn out. Heb je professionele hulp ingeschakeld? Zo niet, zou ik dat zeker doen..
Sterkte!!

Hi!
Ik ben ook 21 en heb hetzelfde ervaren als jij. Soms ervaar ik het nog steeds.
Het gene bij angst wat juist helpt is het aan gaan. Eventueel met hulpmiddelen (een persoon erbij, een ritueel idk kan van alles zijn waardoor je je veiliger voelt).
In het begin zal het heel veel angst opleveren, maar na een tijdje merk je dat het beter gaat. Het is heel tegenstrijdig met je gevoel, maar juist uit de weg gaan van dingen zorgt ervoor dat de angst groter en groter word.. hopelijk helpt dit je ☺️

Zullen dit symtonen kunnen zijn van paniekaanvallen?

Moeilijk slikken.
Geen concentratie meer.
Gevoel hart sneller slaan
Minder goed kunnen zien.
Moeilijk praten
Gevoel dat mond scheef sta.
Zeer veel pijn aan spieren of pezen.
Onverdraaglijk worden.
Adem happen.
Bibber.
Heel moe.
Dit gebeurt er bij zware aanval.
Meestal voel ik het bij het opstaan dat dit die dag ga gebeuren zonder ik ook aan iets anders dacht.dan word ik moe wakker en net alsof er Moeilijk bloed door mijn lichaam stroomt.later dag kan dit gebeuren dan.
Wnr ik goed wakker word komen deze dingen meestal of zelden niet.
Heb hier al 10 jaar last van,
De eerste 8 jaar gebeurde dit gemiddeld 5x per week en het ergste was dat ik na en voor die aanval de hele dag last had van moeheid en afwezig was.
Nu de laaste twee jaar 8 maanden niks en 4 maanden heel af en toe.

Dit zijn 99% zeker paniekaanvallen. Hoe meer je denkt van 'o nee, vandaag is het een dag dat ik een paniekaanval ga krijgen', hoe zeker je één zal krijgen.

Bij mij zijn de extreme paniekaanvallen een heel stuk geminderd door juist te denken aan de symptomen die ik krijg maar er niet tegen te vechten. Dan voel je je wel een tijd slecht maar wordt het niet helemaal extreem.

Dankjewel voor je steun.

Hoi Joke,

Jouw angst lijkt me eerder gegrond. Is er een mogelijkheid om de zorg nu reeds te delegeren? (Begeleid wonen?)
Op drze maniet erväart hij nu reeds hoe het is/zal zijn als je zorg moet afstaan aan derden.

Mvg

Hallo Laura,

Hoe is het nu met je?Ik hoop dat je je wat beter voelt,en de angsten minder zijn geworden.Heb je inmiddels de Emdr al gehad?Mocht het zo zijn dan hoop ik voor je dat het geholpen heeft.Ik zelf heb ook een angststoornis en ik zou heel graag in kontakt willen komen met andere lotgenoten.Ken jij lotgenoten die daar behoefte aan hebben?Of een stichting of een praatgroep waar je met anderen erover kan praten?Ik hoop op een bericht van je Dank je wel alvast.groetjes Ingid

Hey!

Wat vervelend dat je dit ervaart zeg. Ik heb zelf ook last van een (gegeneraliseerde) angststoornis en ik ben nu langzamerhand aan het herstellen. Of naja het gaat in ieder geval beter.

Verhaal 370 is mijn verhaal. Misschien haal je daar kracht en informatie uit!

Veel sterkte!

Hallo Mime,
Wat goed en fijn dat je nu een psycholoog hebt waar je een goed gevoel over hebt. Dit is heel erg belangrijk.
Het niet kunnen omgaan met je emoties en dat ook nooit geleerd hebben, herken ik wel. Bij mij is piekeren een aangeleerde manier geworden om hier een soort van controle over te houden. Want als ik het met mn hoofd kan controleren hoef ik het niet te voelen en kan ik zelfs mogelijke angst situaties ontwijken. Dit kan een tijdje werken maar is ook doodvermoeiend. En uiteindelijk gaat dat gevoel toch wel weer opspelen want die laat zich ook niet weg stoppen.
Hoop dat de psycholoog je de juiste behandeling kan geven. Ik ben aan het leren om meer te durven voelen. Ik merk hierdoor dat de paniek, angst sneller weg gaat. Maar het is ook een proces van vallen en opstaan.

Sterkte en succes, goede hulp is belangrijke eerste stap voor een fijner leven

Dag Kadir,

Wat bijzonder om te lezen. Ik ben blij voor je!
Na hoeveel weken merkte je dat de medicatie begon te werken?

Ik gebruik op dit moment 3 weken 10mg citalopram. Wat ik nu ervaar is dat mijn stemming wat stabieler is, minder angst, meer rust in mijn lijf en beter overzicht over mijn leven.
Groet, Sanne

Ik weet niet of je ooit medicatie hebt geprobeerd maar de bijwerkingen trekken na enkele weken weg. Het kan een wezenlijk verschil maken. Ik heb meerdere geprobeerd en uiteindelijk een goede gevonden. Succes.

Ik snap helemaal wat je bedoelt. Ik heb nu ook elke x angst dat het gebeurd. Het gebeurd ook. Steeds tijdens het sporten of wanneer ik iets anders onderneem. Het weerhoudt me er nu echt van om m'n leven te leven zoals ik dat zou willen. Het is zo beangstigend en het gebeurd meermaals per dag. Elke keer als het een aantal uur niet gebeurd voel ik me weer goed, maar zodra het weer gebeurd dan is het weer 2 stappen terug ..

Heel herkenbaar. Ik heb inmiddels een psycholoog gevonden die met mij meegaat naar situaties waar ik bang ben om mij te observeren, coachen, etc. Ik was er erg sceptisch over, maar kan inmiddels weer naar de supermarkt en zelfstandig buiten wandelen (voorheen echt absoluut niet).

Mag ik vragen Erik hoe lang dit duurde voor je het kon en het kunnen doen was dat makkelijk ?

Ging eigenlijk vrij snel. Was al ruim 15 jaar overal bang voor, maar na een paar x oefenen kon ik het gewoon zelfstandig

Mag ik vragen of je medicijnen neemt ?

Excuses voor de late reactie. Medicatie heb ik geprobeerd, maar dat viel heel verkeerd bij mij. Dus nee, ik gebruik geen medicatie

Bedankt Erik

Hoe ga je om met emoties? Meestal liggen er opgekropte emoties onder, hoe ging je om met angst, hoe werd er geleerd hoe je met angst moet omgaan en andere emoties. Kijk daar eens naar.

Hoi E,

Herken je angst om je leven lang last te blijven houden van deze klachten. Misschien is het ook iets dat bij ons hoort en is de truc juist om er op zon manier mee om te gaan dat het ons niet (meer) belemmert in ons dagelijks leven. De truc heb ik nog niet gevonden. Maar blijf hoop houden op betere tijden.

Groet Anoniem

Ik snap wat je zegt, maar soms kan medicatie echt je leven veranderen. Escilatopram... het heeft mij enorm geholpen. Het haalt je randjes er van af. Vergeet niet dat je na zoveel momenten van stress je lichaam gewoon de balans niet meer heeft tussen stress en antistresshormonen. En eerst een start met medicatie zodat je de rust en de controle hebt om wat er diep in je omgaat aan te kunnen is niet erg hè. Je bent niet gek omdat je iets slikt dat je helpt. De rest van je leven is nog heel veel jaren, denk niet aan de rest van je leven. Denk wat je nu gaat helpen en wat je nu kan doen. Blijf sterk en kies voor jezelf.

Ik loop al vanaf mijn 17e met paniekstoornis, of angststoornis (het ligt er maar aan welke psycholoog je spreekt). Het is steeds jaren weggeweest en weer teruggekomen.

Ik denk dat dat het ergste is, het nooit echt weggaan van je stoornis. Het is nadat ik escilatopram 10mg kreeg jaren weggeweest, maar door een hele zware periode waar ik een ongeneeslijk ziek iemand hebt verzorgd en is overleden, nadat ik zoveel mensen heb proberen te helpen... is het keihard terug, ondanks medicatie ondanks al mijn terugval-plannen.

Is het niet zo, dat wij, paniekmensen, veel te veel bezig zijn met anderen, met anderen verzorgen, met de buitenwereld, met jezelf wegcijferen? Ergens denk ik van wel. We zorgen voor iedereen behalve voor ons zelf, en dan komt de keiharde waarheid op je dak, je lichaam geeft aan dat je een rem nodig heeft, en op een hele nare manier, want op een 'normale' manier luister je toch niet.

En wanneer je afremt, dan merk je dat je te laat bent gestopt, je hebt onderhoud nodig en die duurt lang en gaat heel gestaag. .. Stop maar eens met je auto onderhouden, altijd te hard rijden op een te lage versnelling, te laat tanken, niet je olie of koelvloeistof controleren, negeer de lampjes en kijk dan eens wat een tijd, geld en energie er in gestopt moet worden om hem weer rijklaar te maken...

En maak je hem rijklaar, of zorg je dat hij nog even mee kan en trap je weer heel hard op het gaspedaal... tot de lampjes weer allemaal branden?

Doen we dat niet vaak, en helpt het ons, minder paniek te hebben, minder cortisol, minder spanning?

Heey Danoon,

Ik denk dat je daar voor vele een groot element van het ontstaan te pakken hebt.
Ik denk ook dat we verder teveel bezig zijn met wat andere van ons vinden, en daardoor extra ons best doen voor alles.

Dat je je schuldig voelt en ermee zit is al iets goeds, je deed het niet expres en ik denk dat iedereen wel eens wat vergeet.. dit maakt jou geen slechte mama je voelt je er rot over en dat maakt je juist een bezorgde goede mama. Ook was je in een lang gesprek en is je gedachten bij iets anders ik zou je er echt niet druk om maken je dochter is het allang vergeten ☺️

Wil ik mij even bij aansluiten, zoiets kan gewoon gebeuren, ook bij goede ouders. Dikke kans dat dit mij meer dan eens is overkomen bij mijn dochters, zonder dat het bleef hangen als een "ding".

Als ik je verhaal zo lees, zou het dan niet iets hormonaals kunnen zijn. Rond je menstruatie zijn je hormonen anders. Ik heb ook het idee dat mijn angsten dan heftiger zijn, maar bij mij zijn ze erna niet weg.
Medicatie heb ik (nog), vindt ik ook lastig, soms is het nodig maar ik wil het zo graag gewoon zelf kunnen

Bedankt voor je reactie,
Daar ben ik inderdaad ook bang voor dat het iets hormonaals is. Me angst is inderdaad net als jou ook niet helemaal weg de rest van de maand. Wel zit ik in een erg stresvolle periode van me leven woon sinds kort weer bij me ouders etc.
Ik snap dat jij het ook graag zonder had gewild maar het is inderdaad soms gewoon nodig.
Mag ik vragen welke medicatie je gebruikt en hoe het je bevalt? Is het ook zo dat je er nooit meer van af komt of is dat een fabel?

O sorry zie dat hij gewoon 4 keer hetzelfde heeft gestuurd. Was niet de bedoeling🙈

Momenteel gebruik ik nog geen medicatie. Heb psychologische hulp gehad en ben momenteel ook wat meer de alternatieve hoek aan het bewandelen. Echter krijg ik zelf steeds meer het gevoel dat ik misschien toch echt eens moet gaan proberen met medicatie omdat ik er zelf echt niet goed uit lijk te komen.

Heb je het al wel eens met je huisarts over gehad? Misschien is het wel te onderzoeken of je hormoon balans er mee te maken heeft.

Lieve groeten A.

Geeft niet! Is verwarrend he soms of het nou verstuurd of niet en dan uiteindelijk heb je 4 reacties haha.
Toevallig heb ik vanmiddag een afspraak bij de huisarts dan gaat hij uitgebreid de voor en nadelen uitleggen en ga ik ook even goed aangeven het rond mij menstruatie is.
Zelf wil ik het liefst eerst nog even mindfullnes yoga etc proberen voordat ik medicatie overweeg..
lastig is het he dat het lijkt alsof je er niet uitkomt…

Ja gek systeem zo, vooral als je het op je mobiel doet.
Volgens mij stuurt hij opnieuw als ik de pagina ook refresh. Nou ja haha.
Goed dat je een afspraak hebt bij je huisarts. Hopelijk kan hij/zij je helpen.
Snap heel goed dat je eerst nog andere dingen zoals mindfulness yoga wil proberen. Hoop dat je iets vindt wat voor jou echt gaat helpen.
Het is heel lastig idd dat gevoel er dat je er niet uit lijkt te komen. Heb ook een tijdje ACT therapie gehad waarbij het accepteren van de angst belangrijk is. Maar dat lukt me niet altijd goed op momenten dat ik me echt ergens heel druk om maak.
Wel fijn om zo met iemand contact te hebben. Soms voel ik me onbegrepen, maar zo op dit forum kom je mensen tegen die hetzelfde meemaken dat maakt het wel wat dragelijker ;)
Succes vanmiddag bij de huisarts!

Jaaa zeker fijn om op zoiets in contact te komen met mensen, omdat in het dagelijks leven er inderdaad niet veel over gepraat word.
Zojuist bij de huisarts geweest en hij svhreef me meteen perroxetine 20 mg voor.. nu veel op internet gelezen en dan zegt me gevoel ik het echt niet wil maargoed.. ben het niet verplicht om te nemen.
Mag ik misschien vragen waar jou angst op gericht is? Dan kunne we elkaar misschien een beetje helpen met tips of dergelijke.
Groetjes C :)

Hoi C. Toch goed dat je naar de huisarts bent geweest al is het Toch dan jammer dat hij gelijk medicatie voorschrijft als jou gevoel nog zegt dat je dat nu (nog) niet wilt. Ben je al wel bezig met die mindfulness yoga?

Bij mij zit mn angst momenteel heel erg op de angst dat ik een onbewust fout heb gemaakt op mn werk en dat ik dan daardoor gezondheid van andere en mezelf in gevaar heb gebracht. Realistisch gezien is de kans dat dit daadwerkelijk zo is heel erg klein, niemand incl. Ikzelf is ziek geworden. Maar in mijn hoofd maalt het zover door dat ik iedereen al doodziek is. Denk dat daar vaker mijn angst zit. Bang om iets niet goed te doen en dat ik daardoor andere en mezelf schaad.

Hoe zit dat bij jou?

Groeten A.

Heey,
Volgens mij is je andere verhaal met onze reacties eronder verdwenen. Gek

Heeey,
Ja dat klopt wat gek..

Vreemde site haha.
Nou ja je vroeg waar de angsten bij mij op zaten. Denk dat bij mij vooral op onzekerheid zit, bang dat ik iets verkeerd gedaan heb met grote gevolgen, of bang wat andere dan van mij vinden. Hier kan ik dan net zolang over door piekeren en dwanggedachten heb en dat ik veel spanning en daardoor angst in mn lijf ontwikkel. Is het bij jou ook op een bepaald vlak?
Groetjes A.

Jaaa echt een vreemde site haha, ook heel jammer dat er geen app voor is dat we meldingen ontvangen maargoed.
Heel herkenbaar waar je angsten op gericht zijn., zelf ben ik ook erg onzeker en vorm ik door die onzeker heid ook dwanggedachten etc ook erg veel last van piekeren en heel bang dat ik elk moment de controle zou kunnen verliezen.
Wat is jou leeftijd en heb hoelang heb jij hier al last van en wat helpt jou om het onder controle te houden? En ben je ook mama? Sorry voor de vele vragen😆
Groetjes C :)

Hoi,

Geen probleem hoor al die vragen😉
Ben een beetje ouder als jou ben 31 en (nog) geen moeder.
Denk dat ik vanaf kind af aan al last heb van angsten. Kan me nog herinneren dat ik niet meer naar school durfde of durfde te slapen. Bij mij kwam het vroeger vaak in periodes waarin ik weken heel angstig kon zijn met heel veel piekeren en dan weer weken waarin het rustig was. Praten helpt mij tegenwoordig wel om het tijdelijk wat van me af te kunnen zetten, maar niet iedereen heeft het begrip en je wilt ook niet telkens klagen. Heb ook vaak snachts last ervan en dan helpt het vaak om iets van een podcast te gaan luisteren en me daar op te concentreren. Echt iets om het onder controle te krijgen heb ik alleen helaas nog niet gevonden.
Heb jij dingen die voor jou helpen?

Groetjes A

Ah okee!
Ahh wat vervelend dat je dat als kind al meemaakte die angstgevoelens… heb je er als kind al met iemand over gepraat of dat niet?
Wat vervelend he dat niet iedereen het begrijpt of er over wilt praten terwijl dat zo fijn zou zijn.
Ik heb helaas ook niet echt wat gevonden om het onder controle te krijgen, jaa praten helpt bij mij ook heel goed maar goed in mijn omgeving heb ik geen mensen die het begrijpen of die er uberhaupt over willen praten. Wat ook helpt is mediteren maar heb helaass nog geen wondertip hopelijk krijg ik die ooit voor je 😄

Heb nog zitten denken of er niet een makkelijkere manier is om contact te leggen, maar heb nog geen alternatief gevonden zonder hier gegevens te moeten delen. En aangezien je je eigen berichten hier ook niet kan verwijderen lijkt me dat niet handig.

Hoe gaat het nu met je? Ben je nog met de medicatie begonnen? Of houd je ze nog achter de hand

Hoi,

Ja heb meerdere vormen van therapie gehad, telkens lijkt het dan te helpen om een aantal weken/maanden weer terug te komen. Soms maakt me dat wanhopig. Vooral om dan te denken hoe ga je ermee om als je hier altijd mee moet leven. Maar he ik doe het al bijna 30 jaar, dus misschien ben ik juist wel heel erg sterk, ondanks angst toch doorgaan.
Vasthouden aan het idee dat er ook weer momenten van rust komen, en dat we er ooit sterker uit zullen komen.

Wat naar dat je in je omgeving niemand hebt die je begrijpt. Denk als buitenstaander en helemaal mensen die dicht bij je staan dat het moeilijk is om iemand te zien worstelen. Daarbij komt dat ik me vaak ook achteraf schuldig ga voelen. Had ik het wel moeten delen, stel ik me niet aan, wat zal die ander wel niet van me denken. Mijn ouders begrepen en begrijpen mij ook niet. Met hen kon en kan ik het slecht delen. Dit is vooral onmacht vanuit hun kant. Ze willem het voor me wegnemen oplossen, maar ja dat kan helaas niet he. Dit leverde dan altijd strijd op, in hun onmacht werden ze boos. Gelukkig heb ik een heel geduldige oma en inmiddels fijne vriendinnen die gewoon naar me luisteren, af en toe zeggen dat mn gedachten niet waar zijn en me nemen zoals ik ben. Ook heb ik een fijne werkgever die hierin ook mijm angst erkent en me erbij helpt.
Hopelijk vindt jij ook zo iemand, en anders mag je het altijd hier aan mij kwijt.

Liefs A.

Hi, eigenlijk voor beiden.
Voor je omgeving is het altijd lastig. Bij paniek kan je niet rationeel meer denken, en een ander snapt dat niet altijd. Het maakt je niet alleen hoor, het zorgt alleen ervoor dat je je zo voelt. Ik herken het wel. 43 en kamp vanaf mijn 17e al met paniek en angstaanvallen, op en af, na therapie weer een tijdje niet en daarna komt het weer terug.

Ik heb wel medicatie genomen, was er eigenlijk sterk op tegen, en waarom eigenlijk, want moet je persé lijden? Ik heb escilatopram gekregen en echt, met de minste Mg (10) heb ik mezelf jaren goed gevoeld, de randjes er van af, minder boos minder bang en meer leven! Het was echt een geschenk, wilde er nooit meer mee stoppen.

Nu helaas breekt mijn stress toch door de medicatie heen, na een paar situaties die echt zwaar zijn voor mij, een trauma en een overlijden, lukt het mij nu niet om weer "normaal" of rationeel te kunnen denken. Ik heb wel hoop, ook al duurt het voor mij nu wel te lang, maar het is mij eerder gelukt, dus ik hou vol zo lang ik kan. En anders hoog ik mijn medicatie op in combinatie met therapie, het moet lukken .. van mij.

Hooii A,

Ik snap dat dit je wanhopig maakt omdat je er al zolang mee zit.. maar wat ik je wel kan zeggen is dat je inderdaad super sterk bent en omdat je er al zo lang mee kampt je angst dus zeker niet reeel is ookal is het lastig om te zien dat weet ik als de beste.
Gelukkig heb je een hele lieve oma dat is fijn als je er met iemand over kan praten en je schuldig voelen zoals je net benoemde moet je zeker niet.
Ik hoop dat je er ooit mee leert leven eruit komen gaat denk ik heel lastig worden het moet een deel van ons leven gaan worden..

Groetjes C

Hii, Nkia,

Wat fijn dat medicatie jou wel geholpen heeft en je dat aangedurft heb.
Je vroeg mij waarom ik er op tegen ben, ik ben er niet op tegen voor anderen maar voor mezelf. Ik ben me er heel erg van bewust wat ik in me lichaam stop en omdat ik dus een piekerstoornis heb kan ik ook gaan piekeren om het feit een medicijn mijn gevoel en mijn hersenen kan veranderen dat vind ik best een gek en eng idee omdat ik dus zo een control freak ben. Ook geef je aan dat je nooit meer wilde stoppen omdat je je zo goed voelde ook dat beangstigd me omdat ik wel weer zou willen stoppen als ik zou beginnen. Nu er in jou omgeving iemand is overleden plus je trauma is het echt normaal dat je angsten weer een beetje terug komen dat is niet niks en ik hoop dat je over je trauma heen komt en kunt rauwen voor degene die is overleden, gecondeleerd trouwens…
Ik had van de dokter laatst een medicijn voorgeschreven gekregen daar ben ik toch niet aan begonnen ivb de revieuws op internet en ook omdat ik toch eerst yoga wil gaan proberen op het moment ervaar ik ook veel stres omdat k weer bij me ouders moest gaan wonen met me zoontje en omdat het contact met me ex niet heel goed is ik wil eerst aanzien hoe ik mij voel als dat hopelijk ooit anders gaat worden :).

Groetjes C