Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Angstaanval / Angststoornis - forum lotgenoten

 

Lotgenoten angstaanval - angststoornis

Heb je last van angstaanvallen / een angststoornis

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen. 

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met angstaanvallen en een angststoornis en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Bang van mijn eigen denken

Ik ben bang van mijn eigen denken omdat dat angst veroorzaakt. Ben me de hele dag bewust van mezelf. Ik ben al bij de psycholoog in behandeling maar als ik naar huis ga ben ik toch weer met mezelf.


Anoniem

74
20
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heel herkenbaar, heb ik ook.


Ien
Reactie:

Hallo, ik ben Dennis, ik heb ook alles gedaan, nu na 16 jaar ben ik er klaar mee, en help ik mensen met angst problemen, het duurt gewoon lang, maar de moet niet op geven


Dennis
Reactie:

Hoi dennis kun he mij helpen


Teun
Reactie:

Hoi kun je mij wat tips geven dennis


Riko
Reactie:
Heb die dwang ook gehad. Het is echt toelaten en beseffen dat het dwang is.

Nidi
Reactie:
Heel herkenbaar . Zou iemand mij kunnen helpen

Anoniem
Reactie:
Gaat da helpen een schygjater mee te babelen voor mijn angst pijn en stres da gaat tog ni zo blijven mijn pijn

Sofie
Reactie:
Met je gedachten vorm je ook een waardeoordeel over jezelf. Als dat oordeel negatief is, bestempel je jezelf als een gevaar en je angst reageert adequaat op dat gevaar.

Jan Strik
Reactie:
Dit is zo herkenbaar voor mij ook...

Carolien
Reactie:
Dat is zwaar en niet fijn. Zet door: er komt een tijd dat het beter wordt.

Lien
Reactie:
Ik ben 53, loop al 9 jaar bij een psych maar lijkt alleen maar erger te worden. Mijn angst uit zich in heftige zweetaanvallen. Een gedachte, een situatie, een geur, een geluid zijn allemaal triggers voor mijn lichaam om op tilt te raken. Blijf hoop houden

Jan
Reactie:
Heel herkenbaar ook. Ik ben ook bang voor m’n eigen denken. Begint al ik de ochtend als ik wakker word en mezelf hoor praten. Dan realiseer ik me wel dat ik die gedachten niet ben, maar heb ze wel. En soms creëer ik dan ook bewust gedachten. Ik ben compleet geïdentificeerd geraakt met m’n gedachten en dat maakt me bang. Want denk dat ik gek ben geworden, stuur m’n gedachten allemaal heel bewust ipv dat ze spontaan opkomen, allemaal om angst te reduceren. En dat is het programma dat de hele dag, iedere dag aanstaat.

Anoniem
Reactie:
Ik denk bewust aan gedachtes heel de dag. Kan iemand mij aub helpen . Wil zo graag een keer met iemand praten die het zelfde heeft en niet iemand anders die het niet kent

Berna
Reactie:
Kan je aub contact met me opzoeken

Brenda
Reactie:
Hoi Brenda,

Voor mij herkenbaar!

Stuur anders je mailadres dan reageer ik op je. Zodra je mail hebt ontvangen kan je daarna je mail verwijderen.

Anoniem
Reactie:
Lieve anoniem er staat geen telefoonnummers of emails plaatsen. Hoe moeten we dat doen

Brenda
Reactie:
Hoi Brenda,

Ik heb een instagram account aangemaakt met anoniemangst. Volg daar mij op dan kunnen we op die manier contact leggen en even nummers uitwisselen.

Anoniem
Reactie:
Beste anoniem ik heb daar een bericht gestuurd

Brenda
Reactie:
Ik heb sinds een week of twee last van bang van mijn eigen denken gepaard met paniekaanvallen. Ik denk telkens dat ik psychische klachten krijg en dan denk ik aan mij verleden en wat ik allemaal wel niet heb gedaan. Dan komt de angstaanval erbij kijken. Ik heb erg veel moeite om deze gedachten onder controle te krijgen. Het is me wel gelukt om een week lang klachtenvrij rond te lopen, maar sinds gisteren heb ik er weer last van.

Farah
Reactie:
Ik heb heel veel gehad aan de behandelmethode van somind. Hij heeft zelf ook last gehad van angst etc.

Karin

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik heb een angststoornis en piekerstoornis

Ik heb een angststoornis / piekerstoornis (ook wel gegeneraliseerde angststoornis) en soms ook wel paniekaanvallen met hyperventileren.

De laatste weken gaat het helaas niet zo goed. Ik ben naar de huisarts geweest en die heeft mij doorverwezen naar een GGZ instelling voor psychische hulp.

Gelukkig kon ik daar snel terecht dus binnenkort kan ik beginnen met cognitieve gedragstherapie. Heeft iemand anders daar ervaring mee? Ook heb ik er sinds kort (helaas) medicijnen voor.


Anoniem

58
18
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb zelf geen cognitive gedragstherapie gehad, maar ik weet er door mijn opleiding (sociaal pedagogische hulpverlening) wel veel vanaf.

Ik heb zelf last van angst en paniekaanvallen en probeer in die gevallen de theorie van cgt toe te passen. Dit houdt in dat ik mijn negatieve gedachtes bij langs ga en nadenk of dit wel klopt en of er ook een positievere gedachte is die ik zou kunnen hebben. Heel kort gezegd dan.. ;) zelf vind ik cgt erg prettig. Ik ben nu in traject bij een POH GGZ en zij motiveert het gebruiken van cgt ook bij mij.
Vaak zijn het negatieve gedachtes die de angst bij mij oproepen.

Iets anders wat mij soms helpt zijn ademhalingsoefeningen. Door via de buik ipv de borst te ademen wanneer ik paniek voel opkomen, zakt de paniek meestal weg. Hierover is veel te vinden op het internet!

Ik snap dat je liever geen medicijnen gebruikt. Maar geloof me dat medicijnen soms erg goed kunnen helpen. Ik ken veel mensen die met medicijnen goed functioneren, maar die zonder die medicijnen te angstig zijn om het huis uit te gaan. Natuurlijk is het voor iedereen anders, maar ik wil alleen zeggen dat medicatie niet altijd slecht hoeft te zijn!

Hopelijk heb je iets aan de cgt en de medicatie. Ik wens je heel veel succes en hoop dat je je straks beter voelt. Ik weet hoe naar het is om angstig te zijn en om paniekaanvallen te hebben, maar dit zijn dingen die je kan overwinnen en waar je mee kan leren omgaan.

Groetjes en liefs,


S
Reactie:

Ik weet precies wat je voelt.


Ik heb de zelfde vanaf 2001 tot heden.Nog nooit op vakantie geweest en woon sinds 2008 in de buurt van het ziekenhuis.Niet te geloven.Vaak naar de spoedeisende hulp en dan weer naar huis.


Ik ben regelmatig opgenomen geweest maar tot nu toe geen positieve resulaten geboekt.Ik ben nog steeds onder behandeling maar het wil gewoon niet lukken.Ik denk dat ik op het gegeven moment gek word.


Vluchtb
Reactie:

Hoi,


Ook ik ben helaas goed in piekeren en met momenten last van veel angst (door traumatisch verleden).

 

Ikzelf slik geen medicatie maar heb wel therapie elke week wat erg prettig is en zit in een zelfhulpgroep voor mensen met angs en paniek.


Misschien is dat ook iets voor jou voor erbij?

Lieve groet,Eva


Eva
Reactie:

Heb ook al vele jaren last van de angst... neem al 10 jaar Venlafaxine , maar begin volgende week met therapie en als dat nog niet voldoende is ga ik in dagbehandeling


Kelly
Reactie:

Cognitieve therapie werkt goed. Maar door bepaalde omstandigheden duurde dat voor mij niet lang omdat ik meer problemen heb het hielp tegen depressie. Maar niet voor mijn angsten paniek. Pers heids stoornis. Ik heb dit van af mijn 40e en ben nu 68. Ik zoek mensen met dezelfde problemen. Zodat we elkaar kunnen helpen. Misschien Sam 'n dingen ondernemen. Alleen ga je niet zo snel weg. Ik woon in castricum. Je kan me berijk en op cobykroone@gmail.com. Ik hoop op heel veel reacties. Sterkte.


Anoniem
Reactie:

Ik heb de training gedaan. Het heeft mij niet echt geholpen


Maarten
Reactie:

Hoi,

Wat slik je voor medicijnen.


Maarten
Reactie:

Ik heb ook een angststoornis gegeneraliseerd ik ben ontzettend bang voor de dokter en om ziek te worden. Hierdoor krijgt mijn lichaam allemaal symptomen. Momenteel lig ik ook ziek op bed daardoor.. ik schaam me best wel. Ik zou zo graag normaal Willen zijn. Wat is jullie ervaring met medicijnen?


L
Reactie:

Hoi!

Ik heb vorige jaar een soort van burn out (28 jaar) gehad gevolgd door paniekaanvallen. Ene al intenser al de ander. Eerste 2 weken thuis in bed gelegen. Erna direct hulp gezocht. Eerst bij de huisdokter die me doorstuurde naar een relexatie therapeut. Dit hielp om alle lichamelijke sensaties weg te nemen in de mate van het mogelijke. Dat was echter enkel een tijdelijke oplossing aangezien het door mentale onderdrukking kwam.

Daardoor in combinatie met relexatie en medicatie naar een psycholoog beginnen gaan. Na 8 maanden zo goed als volledig verlost van de paniek aanvallen en extreme spanning.

Maar sinds de Corona crisis terug last beginnen hebben maar nooit zo erg als in het begin. Het betert dus met de tijd maar er is tijd voor nodig. Ik heb zelf 3 jaar op adrenaline gewerkt en geleefd en daarom "betaal" ik hier nu de prijs voor. En gelukkig maar , want het is een bescherming van je onderbewuste.

Een grote tip of leuze die ik voor mezelf stel: time heals all wounds.


Lvdm
Reactie:

Hoi,

Ik ben een vrouw van 36 jaar en ben 8 jaar lang hypochonder geweest. In deze tijd hebben erge en minder erge perioden elkaar afgewisseld. Bij mij was er de constante angst om MS of ALS te krijgen.
Tot het moment dat ik er niet meer tegen kon. Ik kon niet meer functioneren.

Ik heb toen contact opgenomen met een hypnotherapeut. Ik heb een afspraak gemaakt voor een hypnosesessie van 1 uur in totaal. En sindsdien ben ik van mijn hypochondrië af!! Wat een opluchting!! Mijn angst compleet weg!! Ik ben nog steeds alert op mijn lichaam, maar de angst die voorheen kwam kijken bij alles wat voor mijn gevoel afwijkend was aan mijn lichaam is compleet verdwenen!!
De reden dat ik dit schrijf is om iedereen die kampt met angst te helpen ervan af te komen. Het maakt niet uit welke angst je hebt, het werkt tegen elke vorm van angst! Het werkt echt! Ik heb het zelf ervaren. Hypnose is voor veel mensen nog onbekend, maar zeker de moeite waard om je erin te verdiepen! Geen langdurige therapieën, geen medicatie!
Hypnose is veilig en werkt snel. Tijdens hypnose worden als het ware je gedachten en gewoonten gereset naar de periode vóór je angst. Je bent tijdens de sessie volledig bij kennis en hebt zelf de controle. Mensen, verdiep je hierin, zoek een gecertificeerd hypnotherapeut bij je in de buurt en probeer het! Baat het niet, schaadt het niet!

Succes!!


Anoniem
Reactie:

Nou bij mij is hypnotherapie en EMDR toegepast, omdat ik me altijd zo onzeker voelde, teveel andere mensen hielp en daardoor over mijn grenzen ging.
Tijdens de hypnotherapie zijn er jeugd trauma's naar boven gekomen, maar sindsdien ben ik een emotioneel wrak. Ik huil constant en ben heel angstig.
Het werkt dus niet altijd goed. Ik zit aan de kalmeringstabletten en ben angstig voor de lieve man die al 35 jaar in mijn leven is en onze relatie mij altijd een veilige basis .


Mirjam
Reactie:

Zeg niet "helaas" heb ik er medicijnen voor. De medicatie stel je in staat om verder te gaan met de therapie zonder dat de angst overweldigend wordt.
Sterkte
Sini


Sinilind
Reactie:
Na het overleden van mijn ouder! Heb ik angst gekregen . Zo erg dat ik het de hele dag door heb. Paniek angst,negatieve gedachten en hyperventilatie hele dag door. Het is nu 2,5 jaar geleden. Eerst heb ik sertraline tegen depressie en angst. Heeft even geholpen maar toen na 6 maanden gestopt. Ging even goed en weer terug. Ik heb een afspraak staan met ggz om met een psycholoog te praten. Ik loop ook bij de fysiotherapie.

Ch
Reactie:
Als jij je herinneringen zou kunnen uitsluiten, zou je dan nog last hebben van overmatige angsten.

Jan Strik
Reactie:
Ik weet dat het niet leuk is om aan medicijnen te gaan. Maar soms ben je met medicatie gewoon een gelukkiger mens. En dat is toch wat we willen? Voel het niet als falen, maar als werken naar een meer gelukkige jij.

Lien
Reactie:
Ik heb ook van alles geprobeerd, mindfullness, yoga en meditatie. Als het opkomt is het zo heftig dat inmijn gedachten en staat van zijn niet kan “overschrijven” door oefeningen ed. Ik weet het echt niet meer.

Jan
Reactie:
Ik denk altijd minste dat ik me ziek voel denk ik al dat ik kanker heb ik weet niet wat ik moet doen

Gunther
Reactie:
Sinds kort ook de diagnose piekerstoornis. Sinds maart zit ik in een burn out. Bij de psycholoog gekomen en zo op dit nu uitgekomen. Begonnen aan een training online en fysieke gesprekken. Ik ben zo moe van het piekeren en van de mensen die zeggen maak je niet zo druk. Alsof het een keuze is..

Linda

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Probiotica heeft geholpen bij mijn angsten

Graag wil ik mijn verhaal delen met jullie.

Al mijn hele leven lang heb ik last van een vreemde stemming, vage klachten en het gevoel dat er iets niet klopte met mij. Ik ben er een jaar of 10 geleden achtergekomen dat het ivm staat met angsten, Dit via een psychiater.


Ik kreeg de diagnose angststoornis nao. Dat betekend, angststoornis niet anders omschreven. Er zijn vele soorten angst en ik he van alles een beetje zeg maar. Ik heb toen der tijd medicijnen gekregen waaronder verschillende antidepressiva,s . Dit werkte wel min of meer maar was altijd moe en net zon, zombi.


Na een zware operatie aan mn rug en veel pijn kreeg ik een flinke paniek aanval. Daardoor depressief geworden en allerlij angsten ontwikkeld. zeer veel malende gedachten in mijn hoofd zoals: Wie ben ik, wat ben ik, hoe ist het leven ontstaan, waarom leven wij, hoe kan het dat wij kunnen zien en praten en horen. en nog veel meer gedachten waarvan ik bang werd.

 

Het zijn geen rare gedachten maar ik werd er angstig van. Als een mens goed in zijn vel zit kan je normaal over deze dingen nadenken zonder bang te worden. Ik kreeg hierdoor depersonalisatie en derealisatie.. dat vond ik nog het engst van allemaal. ik was ban dat dit nooit meer over zou gaan en ik gek ging worden.


Ik heb hiervoor een zeer lichte dosis antipsychotica gekregen en dit hielp enorm. Maar zwete me kapot en had hier na een paar jaar een goed gevoel meer bij. Het is ongezond en je haalt er de kwaal niet mee weg. Je word gewoon suf en daardoor minder last van je angsten.


Ik heb dit op eige houtje gestaakt want ik wilde niet langer afhankelijk zijn. Ik ben nogal een lezer en geintreseerd in de psychologie en ik dacht ik ben toch niet gek zeker. Ik wil dit zelf overwinnen! Dit is ooit begonnen en dit moet ook kunnen stoppen !! Na het stoppen met de medicijnen nog veel last gehad tot vorige maand.

 

Toen veranderde er iets, ik had wat last van mijn darmen, vaak naar de wc en geen goede stoelgang. Ik weet dat bij mij vroeger ooit het prikkelbaar darm syndroom is geconstateerd. Ineens dacht ik ,weet je wat zouden mijn klachten toch niet uit mijn darmen komen? Naja dat zou wel bizar zijn toch?


Jaren angsten en psychische klachten dat zit toch tussen je oren. Maar toch op een of andere manier wou ik nader onderzoek doen. Ik dacht ik ga eens probiotica slikken. Toen ik dit dacht ging ik googlen en ik geloofde het haast niet maar toen ik in typte probiotica bij angst kwam er vanalles tevoorschijn. Het bleek dus dat er onderzoek is gedaan naar probiotica en angsten / depressie .

 

Je darmen schijnen je 2e hersenen te zijn, als die niet goed werken dan werkt de bovenkamer dus ook niet! Wow! Ik dacht dit is bizar. Er word zelfs gesugereerd dat heel veel angsten en psychische klachten terug te wijten zijn op een verstoorde darmflora.


Nu ben ik toevallig samen met vriendin vorig jaar een klein ondernemingje gestart met gezondheids en verzorgings producten. Ik de kelder in en we hadden toevallig nog een doosje probiotica liggen.
Ik dacht nu ga ik het proberen ook. En ja je raad het al! Na 2 weken voelde ik me anders. Ik was mezelf weer, dp en dr waren compleet weg. En geloof me ik weet wat het is om hele dagen ziek te zijn.


Dit klinkt mischien te moooi maar ik ben er zeker van. Mij heeft het zo enorm geholpen. Ik ben weer ik en ik leef weer! Ik voel me super. Ik slaap beter ,mijn ogen staan weer fel en niet doef, ik kan weer tegen een drankje t weekend zonder 4 dagen daarna ziek te zijn. Ik kan iedereen het aanraden, baat het niet dan schaadt het niet.


En zeer veel mensen ( wel ) meer dan 60% heeft een verstoorde darmflora ook al merk je het niet.
Dit soms met zeer grote gevolgen.

Dit was mijn verhaal in het kort.


Chris

47
52
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Chris ,

Mag ik vragen welke probiotica jij hebt gebruikt ?

Gr


Mark
Reactie:

Ik heb je verhaal gelezen en ik herken hier heel veel van. Ik ben bang van mijn eigen denken. Ook ik ben me heel erg bewust van mezelf. De hele dag. De vragen van wie ben ik etc heb ik ook. S'morgens word ik wakker en word me bewust van mezelf en de paniek slaat toe. Voor mij is het een verademing om te lezen dat iemand anders dit ook heeft gehad. Ik ben onder behandeling van een psycholoog.


Carolien
Reactie:

Hoi, welke probiotica gebruik je?
Gr Nicole


Nicole
Reactie:

Beste Chris, zou je kunnen aangeven welke probiotica jou heeft geholpen. Bvd,  Jason


Jason
Reactie:

Welke probiotica raad je me aan bij depressie? Alvast bedankt


Jose O
Reactie:

Beste Chris,

Naar aanleiding van jouw verhaal ga ik dit zeker proberen. Ik heb ook al sinds mijn 20e angststoornissen en heb al veel geprobeerd. Ik kan niet zien wanneer dit bericht is gepost en ben erg benieuwd naar je ervaringen op langere termijn. Ik deel in ieder geval je mening dat je darmen je 2e hersenen zijn en dat er een sterk verband is met een angststoornis.

Ik wacht even af of je reageert. Groeten John


John
Reactie:

Beste Chris,

ik ben zeker ook geinteresseerd tegen probiotica tegen angsten en gebrekkig zelfvertrouwen.
Heb jij misschien een goede tip ?


Jan
Reactie:

Hoi Chris ,

Wil je mij svp vertellen welke probiotica jij neemt ?

Gr. Anja


Anja
Reactie:

Wat mijn heeft geholpen is hypnotherapie.
Zelf heb ik 2 sessies gedaan en ben nu van mijn meeste angsten af. Ik denk dat ik nog 1 sessie ga doen.

Voordat ik daar geweest was geloofde ik er echt helemaal niks van. en toch heeft het mijn geholpen. Ik hoop dat hypnotherapie voor jou ook kan werken :)

groetjes Miranda


Miranda
Reactie:

Beste,

welke probiotica gebruik je??

Mvg,
Mx


Mx
Reactie:

Hoi Chris, ik zou graag met je in contact komen.

Mvg


Sisi
Reactie:

Wat goed dat de probiotica je goed helpt...Welke soort en merk slik jij? Ik gebruik ze ook vanwege pds, Maar het helpt me niet. Misschien niet de goede?

Vr gr Ellen


Ellen
Reactie:

Bete Chris

Welke probiotica heb je gebruikt dan ?


Claudia
Reactie:

Hallo,
ik heb al angsten van toen ik kind was. Durfde bijvoorbeeld al niet op een schommel zitten. Of in een zwembad springen. Verder heb ik veel darmklachten en een lactose intolerantie.
Welke probiotica kan ik gebruiken?
Mvg,
Mx


Mx
Reactie:

Jammer dat je niet reageert, chris! op alle vragen!


Elise
Reactie:

20 juni 2019.
Redactie, is het mogelijk dat jullie Chris mailen en zo de info over de probiotica krijgen? Het is heel teleurstellend voor mensen om dit te lezen en geen mogelijkheid krijgen om het zelf uit te proberen. Jammer ook dat er geen datum bij staat.


An
Reactie:

Ik heb ook angsten en paniek, slik nu 3 jaar citalopram opgebouwd in de jaren naar 30 Mg. Helaas werkt het niet meer. Krijg weet angst en paniekaanvallen. Kan ik probiotica gewoon slikken bij de citalopram? Kan het altijd proberen..


Char
Reactie:

Ik heb bijna aalle verhalen van jullie gelezen en herkent heel veel. Ik kamp ook dagelijks met paniekaanvallen je gedachten zijn de hele dag geconfronteerd met de aanvallen ,dat je gewoon weg moe bent met ademhalen en je diep ongelukkig voelt.
Je vraagt je af is dit leven. .gelukkig dat ik ioxepan gebruikt anders zag ik het niet meer zitten. Dat verhaal van Cris die probiotica heeft gebruikt heeft mijn interesse ook gewekt..ik lijd al meer dan 20 jaar hiervan..hebt al zoveel gebrobeert niets die hielp..last ook nog hypnose ..Maar weer een illusie armer..zou mij weer graag een mens voelen en niet meer 24 uur hier mee bezig zijn ..tenminste als je kan slapen hebt je f geen last van..maar zodra je ogen open s,ochtend open zijn begint het weer.
TARA


Tara
Reactie:

Heey maat alles cv kan ik je contacteren via Facebook heb 1001 vragen en hoop het ook dat aan mijn darmen licht


Momo
Reactie:

Wat voor soort probiotica kan ik nemen?
De merknaam bedoel ik dan.
Zo mooi dat t jou helpt.
Vr.gr.Elly


Elly
Reactie:

Beste Chirs ik heb interessen in probiotica In zo wel welke en de hoeveelheid
Mvg Mark


Mark
Reactie:

Waar had jij die probiotica van?


Anoniem
Reactie:

Aangezien Chris niet antwoord hebben jullie misschien wat aan mijn antwoord..ik heb advies gekregen van arts dat orthica (orthiflor) en biotics de beste probiotica merken zijn.


Ik1985
Reactie:

Hallo Chris,
Ik heb je verhaal gelezen. Graag zou ik willen weten van welk merk je probiotica gebruikt. Ik heb gelezen dat hier ook veel "verschil" in zit.
Graag hoor ik het van je.
Met vriendelijke groet,
Petra


Petra
Reactie:

Hey Chris,

Jouw verhaal lijkt precies op mijn verhaal en wil graag jouw idee proberen.
Wat voor probiotica heb jij gebruikt? En als je supplementen hebt gebruikt welke en welk merk?

Groetjes


Anoniem
Reactie:

Het lijkt alsof je mij verhaal typt, ik ben wel benieuwd, want bij mij is het precies zo begonnen, na een hevige buikpijn en hartkloppingen ben ik heel diep gaan nadenken, precies zoals jij omschrijft en bij mij was het meer over het kijken, dat ik dagelijks bewust ben gaan kijken, en er zo angstig van werd, ik hoop dat jou ervaring mij hiermee kan helpen


Hicham
Reactie:

welk type probiotica en hoeveel in te nemen
per dag
welk type antipshychotica heb jij?
ik durf er niet aan te beginnen obesitas suikerziekte
en moe worden
els


els verbruggen
Reactie:

Aan ik1985 Ik weet niet hoe oud deze berichten zijn, maar heb jij effect van de probiotica?


Nett
Reactie:

Hallo,

Ik herken je verhaal wel, ook met de verstoorde darmflora, en angsten, want ik heb al 6 jaar last van mijn darmen.

Volgens het ziekenhuis komt het door de medicatie die ik slik, maar ik ben er ondertussen zo verslaafd aan, dat stoppen niet zo makkelijk is.

Gr Nori


Nori R.
Reactie:

Hallo,

Ik heb je verhaal met interesse gelezen. Welke probiotica gebruik je?

Vr gr Annelies


Annelies
Reactie:

Help ik ben super bang


Anoniem
Reactie:

Welke probiotica was dit? Zit nl in hetzelfde schuitje


Mark Meuwissen
Reactie:

Beste Cris ik val maar met de deur in huis. Ik vind het zelf altijd beneden peil om met de ellende van andere geld te willen verdienen onder het mom van:nu zijn wij heel toevallig! Als het zo makkelijk zou zijn als jij zegt dan had niemand ergens last meer van. En hiermee wil ik niet zeggen dat het jou niet geholpen heeft ik geloof alleen niet zo in toeval, dit moet je niet willen. Verdekte reclame waar mensen allemaal heel graag geholpen willen worden.


Harry klein
Reactie:

4 jaar geleden kreeg ik last van acute Diarree na 14 dagen ben ik naar de huisarts gegaan, antibiotica gehad maar helaas het ging niet over. Ik voelde mij heel slecht terug naar de huisarts een verwijzing internist en bloed prikken. Daar kwam uit dat ik een vitamine b12 tekort had, na veel lezen werd dit in verband gebracht met darm problemen. Dus ik dacht dit zal het wel zijn, ik kreeg 10 injecties in 5 weken. Na 14 dagen kreeg ik last van angst en voelde mij depri, na een poosje werd dit minder. Onderzoeken in het ziekenhuis gehad, daar kwam niets uit alles was goed. Maar nog steeds een probleem met wisselende ontlasting. En ook mijn humeur ging van erge angst en depri naar weer draagbaar. Afgelopen september dus 4 jaar verder kreeg ik een heftige paniek aanval op mijn werk, ik heb mij ziek moeten melden contact gehad met een psycholoog, die geen vat op mij kon krijgen diagnose misschien add, trauma verleden, hormoon problemen.
Dus nu ben ik doorgestuurd om uit te zoeken wat ik nou echt mankeer geestelijk. Na gegoogeld te hebben kwam ik toch uit bij probiotica ik slik dit nu 3 weken, en ik weet nu niet wat ik met mijn verwijzing voor een psycholoog moet doen. Ik ben niet meer depri en mijn angsten zijn voor 80% verminderd, en de ontlasting gaat ook de goede kant op. Overal lees je dat je darmen je tweede hersens zijn dat er in de darmen stofjes aan gemaakt worden die je weer opgewekt en blij maken. Ik ben er nog niet maar ik slik ook nog kort de probiotica, en omdat ik mij zo vreselijk angstig heb gevoeld zalmmoten ook nog even moeten slijten.
Wat betreft de probiotica probeer het ik gebruik zelf lucovitaal bij de meeste drogisterijen te verkrijgen. Ik hoop dat ik met dit verhaal jullie geholpen heb.


Ikke
Reactie:

Welk probiotica had u genomen welk merk tegen de angsten


Yasmine
Reactie:

Yasmine het staat erin lucovitaal te koop bij bv Kruidvat, vaak in de aanbieding tweede potje gratis. Het gaat overigens steeds beter met mij.


Ikke
Reactie:

Hey IKKE,

Ik weet niet hoelang geleden je het bericht hebt geplaatst ik plaat dit bericht op 14-01-2021. Zou je aub kunnen aangeven hoe het nu met je gaat? Hoelang je hebt geslikt en of je nog probiotica slikt. Ik hoor het super graag van je!!!!!!


Seff
Reactie:

Hoi seff dit bericht heb ik een week of 6/7 neer gezet, ik neem nog steeds iedere morgen een kauwtablet Lucovitaal probiotica.
En na 4 jaar tobben met dunne ontlasting gaat het nog steeds beter met mij. De paniek En depri gevoel is ook vele malen minder,
Ik ga nog steeds vooruit, ik denk echt dat je darmen je tweede brein is. Er worden tenslotte veel vitamine en mineralen uit je darmen opgenomen.
15-01-2021


Ikke
Reactie:

Hoi ikke,

Hartstikke bedankt voor je reactie ik ben ook begonnen met probiotica te nemen en ik heb goeie hoop dat me angsten dan zullen verminderen. Ik heb me darmflora laten checken en die bleek zwaar verstoord te zijn. Dus ik heb hoop!! Gek genoeg ben ik al minder angstig sinds ik dit allemaal weet. Paniekaanvallen heb ik nog wel maar ben er ninder bang voor raar maar waar. En geloof me ik was heel erg kwam nauwelijks deur uit telkens piekeren over me klachten het was een hel!


Seff
Reactie:

16-01-2021.
Hoi Seff laat jij ook even weten hoe het met je gaat na een paar weken.


Ikke
Reactie:

Ja ga ik zeker doen !! Heel raar maar telkens als ik heel angstig word tot aan paniekaanval aan toe dan moet ik zoveel boeren en voel ik ook maagzuur na boven komen. Dus vandaar dat ik ook telkens dacht het kan te maken hebben met me maag/darmen. Trouwens ik vroeg me ook nog af wat je gedaan hebt met je afspraak voor de psycholoog was je nog geweest of toch maar niet? Als je wel bent geweest heeft die je ook een handje geholpen?


Seff
Reactie:

Ik heb inderdaad een video gesprek gehad een intake, 28 Jan dan een video gesprek naar aanleiding van de intake.
Ik ben nu vanaf begin okt in de ziektewet, het klink raar maar ik zou gewoon aan het werk kunnen, maar schaam mij nu het gaat zo goed, en ik kwam van heel diep. Ik had allerlei rare gedachtes
Durfde niet meer naar buiten, zelfs de gedachte als ik zo verder moet leven dan hoeft het van mij niet meer. Ik kon niet meer eten,slapen dat misselijke gevoel in je maag.
Dus ik ga nog wel even het gesprek aan, maar ik geloof niet dat het nog nodig is.


Hoi seff
Reactie:

Hoi dankje voor je reactie. Klinkt misschien raar maar zou je het goed vinden dat ik met je in contact kom via facebook of whatsapp ofzo wat je zelf wilt. Ik heb niemand om mee te praten hierover en ik zie dat het me wel goed doet om erover te praten soms. Ik hoor het graag van je


Seff
Reactie:

Ik heb inderdaad een video gesprek gehad een intake, 28 Jan dan een video gesprek naar aanleiding van de intake.
Ik ben nu vanaf begin okt in de ziektewet, het klink raar maar ik zou gewoon aan het werk kunnen, maar schaam mij nu het gaat zo goed, en ik kwam van heel diep. Ik had allerlei rare gedachtes
Durfde niet meer naar buiten, zelfs de gedachte als ik zo verder moet leven dan hoeft het van mij niet meer. Ik kon niet meer eten,slapen dat misselijke gevoel in je maag.
Dus ik ga nog wel even het gesprek aan, maar ik geloof niet dat het nog nodig is.


Hoi seff
Reactie:

Hoi dankje voor je reactie. Klinkt misschien raar maar zou je het goed vinden dat ik met je in contact kom via facebook of whatsapp ofzo wat je zelf wilt. Ik heb niemand om mee te praten hierover en ik zie dat het me wel goed doet om erover te praten soms. Ik hoor het graag van je


Seff
Reactie:

ik heb dat ook al genomen<<< die tabletten op pillen capsulles
weet niet of het helpt ??

bij mij helpt het niet


annie
Reactie:

Beste mensen de enige oplossing voor al die aanvallen en gedachten is vitamine D! Heel veel mensen hebben hier een tekort van. Zelfs tegen allerlei infecties en ziekten is het effectief, zoals corona bv!
Dus ik raad jullie alleen aan om, zeker nu in deze donkere tijden, vitamine D supplementen aan te schaffen.


Ervaringsdeskundige
Reactie:
Naar aanleiding van je reactie op het feit dat dit ook effectief is tegen Corona, kan ik je goedbedoelde adviezen niet meer serieus nemen.

Ervaringsdeskundige
Reactie:
Mag ik aub vragen welke probiotica heb ook last van depersonalisatie en angst. Kun je mij precies sturen welke jjj hebt geslikt

Onbekend
Reactie:
Door meer informatie over angst aanvallen en probiotica te vinden, ben ik op deze site terecht gekomen...

Ik werd na een alvleesklierontsteking (mei 2021)geconfronteerd met angst en paniek aanvallen.
Dat had niet alleen te maken met angst om dood te gaan, maar ook angst voor het onbekende..een drukkend gevoel in mijn hoofd en het gevoel of ik weg kon vallen op een bepaald moment, zodat ik niet meer kon ontspannen en mijn hele wezen in de paniekstand stond. Ook net als bovenstaande reacties, bang geworden door gedachtes over wie ik ben en wat ik voelde.

Ik kwam in contact met een hormoonarts (B. Havenith), voordat ik in het ziekenhuis een heel onderzoek zou ondergaan om uit te zoeken
waar de ontsteking vandaan kwam. Havenith adviseerde mij om alvast met een pre en probiotica aan de slag te gaan met tegelijkertijd een voedings / leefstijladvies om de angst aanvallen tegen te gaan.
Een maand later ben ik onderzocht in het ziekenhuis en is mijn alvleesklier gelukkig gezond en is het vermoeden, dat er een dysbiose is in mijn darmen.

Mijn angst klachten zijn voor 90 % afgenomen door de pre en probiotica en het volledig omgooien van mijn voeding en door meer beweging en ontspanning. Het is een proces en heeft tijd nodig.... maar ik heb weer vertrouwen gekregen en kan weer meer genieten.
Ik heb besloten om een ontlastingsonderzoek te laten doen en verder met de hormoonarts te gaan kijken wat ik nog meer kan doen om mijn darmen weer gezond te laten werken en wat er nu precies speelt. Maar kan nu soms de grond wel kussen dat de angst mij niet meer overneemt.
Wat ik nog even wil meegeven, is dat ieder mens uniek is en dat het kan helpen om met een deskundig arts te kijken welke probiotica geschikt is en in welke hoeveelheid. Je hoeft het niet op eigen houtje te doen, dat was dus ook een leermomentje voor mij.





Sabina
Reactie:
Welke pre en probiotica heb je gebruikt?

mirjam
Reactie:
Ik slik al 2 jaar probiotica in de juiste dosering, maar bij mij is er niets veranderd,,zit nog in hetzelfde schuitje ,nachtmerries, herbeleving enz
Ik neem nu nortrilne antidepressiva om mijn leven een beetje leefbaar te kunnen maken
Vriendelijke groeten Nicky

Interessant Chris je verhaal, zelf heb ik PTSS ben al 25 jaar aan het overleven ,met trauma dag therapie ,alles wat je maar kunt bedenken heb ik ervaren .ook wat jij beschrijft

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Nu doe ik alles wat ik nooit dacht te doen

Ik ben een 20-jarige vrouw die al sinds haar zeventiende last kreeg van heftige paniekaanvallen die onverklaarbaar waren, later bleek de oorzaak verkeerd gediagnosticeerd en bleek ik een combinatie te hebben van dwangneurose met paniekaanvallen, echt een lekkere cocktail van mentale ziektes dus ....

Het duurde echter heel lang voordat de psychologen er achter kwamen dat ik dwangmatische gedachtens had en toen werd ik pas doorgestuurd naar de juiste therapie.

De wachtrij duurde echter een tijdje en ik weet nog goed hoe bang ik was dat dit nooit weg zou gaan en ik voor altijd mij zo gekweld zou voelen. Opgeven was gelukkig nooit een optie voor mij zelfs niet toen ik zo ziek was.

Uiteindelijk kon ik terecht bij mij therapie en was ik zelfs na 1 jaar klaar. Iets wat ik nooit had verwacht. Ook heb ik medicatie genomen citalopram 10 Mg als kleine dosis. Dit heeft mij er echt bovenop geholpen. Ik was eerst erg tegen medicatie want ik wilde het zelf doen. Maar geloof me een kleine ondersteuning doet ie zeer goed ! Nu doe ik alles wat ik nooit dacht te doen zoals elke dag auto rijden en mijzelf helpen als ik last heb. Tuurlijk heb ik soms nog last maar ik zeg dan tegen mijzelf: dit gaat weer voorbij je weet wat je moet doen.

En zo zie je maar : er is altijd hoop en een oplossing


Er is altijd hoop

42
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb een angst en dwang stoornis ivm een lui oog ok kan het niet aksepteren en dit is al jaren zo word et gek van hele dagen angst

Marjon

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Mensen die hier geen last van hebben kunnen het niet begrijpen

Op dit moment lig ik weer bang in bed. Elke keer kalmeer ik uit eindelijk wel, maar de angst komt terug. Ik heb hier nu al jaren op en aan last van. De angst om dood te gaan of gek te worden. Mn gedachtes maken me kapot soms. Het word niet stil in mijn hoofd wat ik ook doe. Het is fijn om de verhalen hier te lezen, ene met deze problemen voel ik me soms alleen op de wereld. Mensen die hier geen last van hebben kunnen het niet begrijpen.


Lesley

39
19
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

t zelfde maar ook iedere dag stress


dollyy
Reactie:

zo waar!!


Antoinette
Reactie:

Ik wel, zelf vannacht 1 dik uur pure paniekaanval, geen lucht en zware copd, ik sterf liever 1kr dan zoals nu duizend doden, ik kan er e boek v schrijven,.ben nog aan 't bibberen met oxizepam op en durf niet eens te plassen, want ik krijg ze vaak op de wc


Corine
Reactie:

Ik ken dat ook ja dat gevoel dat het je overkomt en dat je liever 1 keer dood gaat dan 1000 keer voelt alsof.

Waar jij waarschijnlijk ook last van hebt is dat het angst gevoel aan verschillende dingen is opgelinkt zo als interpretaties en plekken en dan iedere keer voel je een stortvloed van angst.

Bijvoorbeeld ik had door de angst om geen lucht meer te krijgen het probleem gekregen dat ik van een verstopte neus al een paniekaanval kreeg.
Ik gebruikte daardoor zo vaak eucalyptus dat mijn neus constant verstopt bleef door aantasting van de slijmvliezen.

Dat is allemaal ontzettend vervelend.

Ik heb er echt werk van moeten maken om meer ontspannende gedachten te crieëren en te bouwen in mijn hoofd.
Om meer weerbaarheid te krijgen tegen de angstige gedachten.


Taco
Reactie:

Heb net hetzelfde gevoel....angst om dood, weg te zijn. Val dan in diepe zwarte afgrond . Bromazepam helpt maar als het op,omt ook ademhaling controleren...traag en tellen bv....Is vreselijk die aanvallen.


Vlinderke
Reactie:

Wat ik lastig vind, ik zou ook graag een partner hebben, maar vind maar eens iemand die het met een angstig iemand aandurft! Ben 55 jaar en mijn twee relaties zijn uiteindelijk afgelopen omdat ik niet durf te reizen..... tja


Kiek
Reactie:

Hoi
Ik heb het al jaren sinds mijn 26 jaar ben nu 53 en snap je ik denk dat ik dood ga of dat ik kk heb of een hart aanval krijg of nu met corona dat ik dat krijg .het is een tijd goed gegaan maar sinds de corona er is en dat we veel thuis zitten heb ik veel paniek aan valken en weer angstig ik begrijp je volkomen gr ilona


Ilona
Reactie:

Hallo,

Ik heb precies hetzelfde. Ik ben corona positief waarin ik op het begin veel klachten heb gehad. Ontiegelijke pijn bij borst en borstbeen dat doortrok naar de schouderbladen. Ik heb mij in het hoofd gehaald dat dit vanuit mijn hart kwam en ben daarin helemaal doorgeslagen. Voel me de hele dag onrustig en heb regelmatig veel pijn. In de nacht continu last van nare pijn op mijn borst met misselijkheid en wakker schrikken (ook dan geen hoge pols). Omdat mijn polsslag en bloeddruk niet continu omhoog slaat blijf ik ook nog denken dat het van dieper uit mijn hart komt (ben bekend met hypercholesterolmie en schildklieraandoening). Ik slaap niks. 2 a 3 uur per nacht, overdag lukt het niet te slapen. Ik heb pijnstilling en alprazolam. Beide werken niet. Ik ben in de afgelopen 4 weken wel 4 keer op de hap geweest en heb regelmatig met de huisarts gebeld. Verder dan een hartfilmpje en CRP gaan ze niet. Het is killing!! Plus dat ik daarbij nu ook nog denk dat me iets gaat gebeuren omdat ik zo weinig slaap. Maandag huisarts bellen voor psychotherapie en toch eens mijn schildklier ed na te kijken. Ik ben benieuwd of ze dat doet!


Eline
Reactie:

Wll het gaat over echt waar ik heb dat ook een heel gevecht maar je wordt beter liefs.wil


Anoniem
Reactie:
Ik snap het helemaal. Ben nu 43 jarige vrouw en heb mijn leven lang al angsten. Ook periodes dat het goed ging maar altijd komt die angst weer terug. En mijn partner en familie snappen het niet dat voelt zo eenzaam.

Wennepen
Reactie:
Waarom zouden anderen jouw probleem moeten begrijpen. Het lijkt op slachtofferschap, terwijl je focus op jezelf zou moeten zijn. Alleen jij kunt je probleem oplossen al dan niet met hulp van een anderen.

Jan Strik
Reactie:
Ik snap je helemaal mensen die het niet hebben die snappen dat niet die zegen gewoon ja ga iets leuks doen denk er niet aan, maar dat gaat niet zo makkelijk .. het zit helaas in je hoofd en je heb er amper invloed op.

Angel
Reactie:
Ik snap het heel de dag Heb ik het is verschrikkelijk

Anoniem
Reactie:
Ik heb juist hetzelfde vanaf ik wat heb kan daar ineens paniek uit komen of soms gewoon in bed liggen en dan uit het niets hartkloppingen misselijk beven en dan worden alle klachten erger
Ik heb dit nu al van mijn 14 jaar en ben er nu 29 soms heb ik ook goeie weken of maanden en sinds maandag heb ik er al alle dagen gehad ben soms echt bang dat er iets gaat gebeuren met mij

Anoniem
Reactie:
ik heb ook angsten in het hoofd en buik pijn
ik heb een scheve rug ,,,denk van he werken toe ik jong was
daar zit ik u mee zijn er meer die dat hebben
gr oetjes

annie
Reactie:
ik heb ook angsten in het hoofd en buik pijn
ik heb een scheve rug ,,,denk van he werken toe ik jong was
daar zit ik u mee zijn er meer die dat hebben
gr oetjes

annie
Reactie:
Ik weet heel goed wat je bedoelt! Ik heb er zelf ook last van. Ik ben ook bang om mensen in de kist te zien daarom kijk ik er niet meer naar

Anoniem
Reactie:
Ik heb dat regelmatig, ik ben aan als afleiding aan het lego bouwrn maar me benen trillen zo erg , vannacht had ik meerdere angstaanvallen en vandaag heb ik er nog steeds erg veel last van ,ik ben zo bang voor herhaling,bang dat ik gek aan het worden ben, kennen meer mensen dat gevoel? Ook vaak bang dat er wat ergs gaat gebeuren ,is dat ook herkenbaar?

Visje
Reactie:
Wauw ik herken je verhaal zo goed , ik zelf heb ook een enorme angst om dood te gaan en wat je ook doet , het piekeren stopt niet , het vraagt mentaal super veel van je lichaam , vele mensen lachen ermee als je ze vertelt dat je een angststoornis hebt en begrijpen dit niet hoe je zo kan denken … wel deugdoenend dat er nog mensen zijn die dit herkennen ….

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik voel me heel alleen erin staan en heel onbegrepen

Hallo,
Ik ben nu al 10 jaar aan het vechten tegen paniekaanvallen, angsten, depressie, spanning, gedachten, hyperventilatie.... noem maar op.
Ik heb therapie na therapie gehad, verschillende medicatie. Maar ik blijf het houden. Ik blijf de pieken en de dalen houden en de angsten.
En voel me er soms heel alleen voor staan.
Veel mensen snappen het niet.
Joh zet je eroverheen, denk aan wat leuks, morgen is het vast beter, ga er opuit... allemaal van die dingen die niet helpen, en die ervoor zorgen dat ik er niks over zeg en me vrolijker en sterker voor doe dan ik ben, wat extreem vermoeiend is.
Ik merk het in het dagelijks leven heel erg, met dingen waar je blij of enthousiast op moet reageren, kan ik dat niet. Dan zeggen ze, jij bent ook altijd zo serieus, je ziet nergens de lol van in...
Maar wees maar eens blij en enthousiast, als je hele lichaam van binnen schreeuwt van de angst en pijn en verdriet. Wat er weer voor zorgd dat ik veel in mijn slaap verwerk, door dromen en dus niet uitgeslapen wakker word, wat weer voor problemen overdag zorgd.
Ik voel me heel alleen erin staan en heel onbegrepen. En wil graag blij en enthousiast reageren, en meedoen met iedereen... maar het lukt niet.
Als ik een paar afspraken in de week heb, loopt mijn hoofd al over, raak ik gestresst, in paniek, voel ik me slap, moe en misselijk. Dat is zo mega vervelend en zo moeilijk uit te leggen! Want het zijn maar een paar afspraken ja... kom op dat lukt toch wel...
Ik wou dat er iets was dat hielp en dat ik zonder of met heel veel minder angst en pijn en verdriet en spanning kon leven!


Mieschelle

36
21
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik begrijp je.... ik voel me ook onbegrepen. Vooral idd de woorden. “Gewoon” niet eraan denken of “gewoon” doen! Of je er “gewoon” over heen zetten en “gewoon” aan andere dingen denken..... dat alles neemt nooit het gevoel in je lijf weg! Je weet zelf ook wel dat het achterlijk is om angstig te zijn voor bepaalde dingen. Maar ja dat is nu net iets wat “gewoon” gebeurd en we geen controle over hebben! Het is heel erg.... om je zo te moeten voelen dag in dag uit..... overleven .... en dan ook nog eens te moeten dealen met mensen die er niks van begrijpen 😞


Poppie
Reactie:

Als iemand griep heeft, begrijpt iedereen waarom je koorts hebt of zweet. Als je een angststoornis hebt en angstig bent voor iets banaals dan kunnen buitenstaanders dan niet tot minder verstaan. Op dat vlak heb ik tot nog toe geluk gehad.


David
Reactie:

Heel herkenbaar. Negatieve gedachten zijn heel naar en veroorzaken die angst. Soms is angst er al en lijkt het automatisch.
We zouden elkaar als lotgenoten moeten ontmoeten ipv alleen hier schrijven
Wat denk je?


Yo
Reactie:

Klopt Mieschelle, veel mensen snappen het niet, ik voel mij vooral in de situatie waarin we nu allemaal zitten (Corona tijd) ook onbegrepen. Ik weet ook wel dat als die ander het niet heeft het ook niet echt kan begrijpen. Wat ik wil zeggen is, ik snap je, je staat niet alleen.


Anoniem
Reactie:

hoi hoi....

Wat een ontzettend bekent verhaal in grote lijnen zou het zo mijn verhaal kunnen zijn! Ik ben nu 30 en mijn angst/paniek is ook begonnen door ooit een slechte ervaring met blowen... ik heb sinds die tijd goede en slechte tijden gehad! In de tussen tijd veel gebeurt kindjes gekregen na een ziekte bed van 5.5 maanden mijn "bonus papa" verloren aan kanker.. en in die tusse tijd nog een aantal dierbaren. En heel veel ellende te hebben gekent. Ben ik nu 1.5 jaar geleden voor de 3e keer mama geworden en op de zelfde dag mijn biologische vader verloren.. En kamp sinds Juni weer met vreselijke angstaanvallen en nare pieker gedachtes afgelopen maandag intake psycholoog gehad!! Hoop dat hij me kan helpen.. zou graag met je in contact komen.. je kunt me eventueel vinden op fb Kelly Love als je eens wilt kletsen!!

Veel liefs en een knuffel


Kelly
Reactie:

hey hallo, het is erg moeilijk, maar weet zeker dat je het kan, en ja ik ben ook geweest waar jij nu bent, wat ik je nu zeg ik misschien heel stom, maar accepteer dat je dit heb, stop met vechten, en laat maar gebeuren, je gaat niet dood, en ja we denken van wel.
Als je last gaat krijgen, en je zegt tegen je zelf, nou angst kom maar op, ik ben niet bang van jou, en je let goed op je ademhaling, weet ik zeker dat de angst af neemt, probeer het, het helpt, groetjes Dennis


Dennis
Reactie:

Ik kan niet stoppen met huilen voel het zelfde


Zoubida
Reactie:

Ik herken me in jou verhaal. Alsof ik het zelf heb geschreven. Ik voel precies hetzelfde. Ik weet eerlijk gezegd soms niet goed hoe het nu verder moet. Heb jij werk? Ik niet, en daar voel ik me helemaal niet goed bij. Ik voel me onvolwassen, onverantwoordelijk. Maar ik weet niet wat ik moet doen om te veranderen.

Ik zie af en toe een vriendin, maar dat kost veel energie. Heel veel energie. Zoveel dat ik het vaak niet meer leuk vindt.

Ik heb verschillende keren therapie gevolgd, maar dat heeft de angst niet weggenomen.


Anoniem
Reactie:

Ik herken me volledig in jouw verhaal. Het idee dat iemand iets van me verwacht en ik leuk mee moet doen. Ik kan niet genieten, zit gevangen in de angst. Dat je moet leven en alles wat daarbij hoort. Als ik weet dat ik met iemand moet afspreken ben ik volledig ontregeld. Ik doe me sterk voor, maar van binnen blokkeert alles. Het is slopend. Nu al 6 jaar. Werken lukt me al jaren niet meer. Heftige jeugdtrauma's die zich dagelijks aan me opdringen. Ik ben de hele dag benauwd en kortademig. Hoe kom ik hier uit? Niet meer schaamteloos kunnen genieten van wie ik ben. Muurvast in één grote mindfuck. Ik heb mijn eetprobleem (ook een mindfuck) destijds overwonnen, dus ik weet dat het met deze angststoornis ook moet kunnen lukken. Ik heb alleen de sleutel nog niet gevonden. Zó frustrerend. Ik ga door en hoop dat ik ooit weer een normaal mens mag worden. Veel sterkte voor iedereen, als je het niet hebt weet je niet wat voor hel het is.


Wendy
Reactie:
Ik begrijp je wel.heb hetzelfde.het is vreselijk.en niemand die je begrijpt.Ik heb angsten.paniek.straatvrees.En pieker heel veel..en 4uur in de nacht ben ik klaar wakker en kom niet meer in slaap vreselijk.ook ben ik 22kg afgevallen door alle stress angst.ik ben aan het afbouwen van sertraline..dat slik ik nu 1 jaar maar helpt niet..en dan over op andere medicatie .Ook heb ik geen interesse meer om wat te doen aan mijzelf en in huis ook niet..Ook ben ik 3 maanden opgenomen geweest..maar was waardeloos.kreeg amper hulp..en je moest je maar zelf vermaken in die kliniek.ik ben er nog slechter uitgekomen dan dat ik er in ging.

Grada
Reactie:
Zo herkenbaar 💔. Killing is het. Het is ook zo moeilijk uit te leggen. Alsof de hele wereld met poppetjes doorgaat en jij doet niet meer mee. Iedere dag is het overleven, keihard vechten, het gevoel van angst in je lijf en je niet waarom je angstig ben, maakt je gek. Het idee dat je niet weet of het ooit nog overgaat... zelf slik ik nu een aantal jaren escitalopram. En ja, er zijn absoluut bijwerkingen, maar het was geen keuze. Ik kan weer een moeder voor mijn kinderen zijn, ik kan weer werken, weer dingen doen en daar ben ik dankbaar voor 🙏.

Alike
Reactie:
ik kan me hier zo in vinden, snap zelf mezelf soms ook niet eens meer. soms voel ik me soms zo vervreemd voor alles en ik probeer maar oplossingen te vinden maar die teleurstelling van geen oplossing vinden maakt het dan soms alleen maar erger en hopelozer

denise
Reactie:
Het is herkenbaar in bepaalde vlakken, ik vermoed dat er best wel veel mensen die dezelfde strijd aangaan en ja dat is vermoeiend. Voor mij werkt het soms om dingen te gaan relativeren, andere momenten helpt het mij om te kijken naar dingen waar de meeste mensen gewoon voorbijlopen. Maar het neemt de gevoelens en de gedachtes niet weg, mensen hebben vaak makkelijk erover praten en zelf heb ik er ook geen antwoord op. De pieken en de dalen die herken ik in mezelf ook, als ik heel eerlijk ben zit ik er op dit moment ook in. Mijn hoofd is een chaos en hoewel ik nog wel eens geniet van de kleine dingen, overheersen de negatieve gevoelens erg. Ergens is het ook mijn fout, elke keer als ik hulp nodig heb dan lukt het mij niet om zelf te bellen en op momenten dat ik dan een afspraak heb staan en ik zit in deze spiraal dan lukt het mij niet om er woorden aan te geven. Alleen dat al zorgt bij mij al voor veel frustraties, omdat ik mijn verhaal wel wil delen en ook verder wil komen als waar ik nu sta. Helaas is er geen simpele oplossing voor, maar weet dat je niet de enige bent.

Anoniem
Reactie:
Ik snap het heb het begint als s morgens

Anoniem
Reactie:
Fijn om deze verhalen te kunnen lezen. Ik heb ook heel veel last van frustratie omdat ik in contact met anderen vaak het gevoel heb dat ik de minste ben. En waarom dat is weet ik niet, heel vervelend dat het lijkt alsof je dit niet zelf kunt sturen. Ik hoop er toch nog wel wat op te kunnen vinden.

Anoniem
Reactie:
Ik weet hoe je voelt, verschikkelijk en het lijkt steeds erger te worden. Je voelt je heel alleen en het lijkt nooit meer goed te komen.

Mario
Reactie:
Dat er verband is tussen psyche en darmen voel ik al jaren. Met obstipatie dagen voel ik mij slechter. Na een goede stoelgang voel ik mij echt beter.
Ik ga nu probiotica proberen!

Klarie
Reactie:
Ik heb hetzelfde je word er gek van

Patricia
Reactie:
Ik heb dit ook ben zelfs bij mijn ma niet kunnen gaan in het woonzorgcentrum. Altijd maar wegsteken en zeggen dat het goed gaat.Ik begrijp je heel goed.Ook een relatie van drie jaar beëindigd met een vrouw die dat niet begreep. Zij kan werken en ik kan dat niet meer aan. Is ook verwerken nu.

Anoniem
Reactie:
Stuur eens naar mij weet niet vanwaar je bent Linda heb hetzelfde probleem

Anoniem
Reactie:
Ik heb heel veel gehad aan de behandeling van stefan van somind. Hij heeft zelf ook last gehad van angst en hyperventilatie en helpt nu andere mensen met dezelfde klachten. Kijk maar eens op somind . nl

Karin

Jouw reactie:



Verhaal 7 - 10 jaar paniek, angst, hypochondrie en dwang

Goedenavond allemaal,

Ik moet even van me aftypen vandaar dat ik hier terecht gekomen ben.
Het is een enorm lang verhaal wat helaas al vanaf mijn kindertijd bezig is, nu ben ik 29 jaar en lijkt het alleen maar erger te worden..

Vanaf kinds af aan ben ik al gevoelig voor angsten, destijds was dat om alleen te slapen, angst voor de dood, angst voor 'spoken' e.d.

Sinds mijn puberteit leek deze angst volledig weg en was ik een gewone jonge puber die altijd leuk mee deed,
echter komt er bij puberteit ook een aantal andere dingen kijken zoals meedoen met de rest, stoer willen doen,

Hier is waar (ik noem het even fase 2) begonnen is.
Op mijn 15e af en toe roken, proberen te blowen met de grote jongens, en dit heb ik een half jaar gedaan,

totdat ik zo een verschrikkelijke bad trip kreeg (wat een ENORME paniekaanval met zich meebracht), hier is het toen berg afwaarts gegaan,

Elke dag paniekaanvallen, angst aanvallen, hyperventilatie, derealisatie, depersonalisatie, niets meer alleen kunnen en durven doen.Iedereen moest voor mij zorgen want zelf kon ik niets meer, psycholoog in, psycholoog uit, jaren lang, medicatie (Seroxat, Oxazepam, Diazepam, Remeron, en nog een hele lange lijst met medicatie, tot aan anti psychotica aan toe)

Af en toe ging het beter, af en toe minder,

Tot dat wij als gezin te horen kregen dat mijn moeder (DE enige persoon in mijn leven waar ik gerust door gesteld kon worden) terminaal ziek was, zij had nog 2.5 jaar te leven.
Tijdens deze periode probeerde ik me echt enorm te vermannen en te proberen het beste uit mezelf te halen, ik kreeg een nieuwe baan, ik haalde mijn VMBO diploma, ik haalde mijn ROC niveau 3 diploma en was blij dat ik dit aan mijn moeder kon laten zien.

Na weer een periode van enorme angst en paniek overleed zij aan kanker in 2012.
Na enorm veel verdriet en rouw samen met mijn huidige vriendin het e.e.a. kunnen opbouwen,

Goede baan, leuk huis gekocht,

Echter in al deze tijd heeft mijn angst en met name een ziekelijke vorm van hypochondrie mijn leven op alle flanken beinvloed, elke dag weer, ik sta er mee op, ga er mee naar bed,

ik hou van sport, maar elke minuut met sport ben ik bang dat mijn hart er mee stopt, of dat er iets met mijn hart staat te gebeuren, zo heftig dat ik soms onbewust (denk ik) aan het hypoerventileren ben,

2 keer zelfs met een 'hart ritme stoornis' van de baan gehaald en naar het ziekenhuis gebracht omdat het echt niet goed gaat.

De laatste keer is nu 5 weken geleden en sinds dien is het hek van de dam,

Niets lukt me meer, paniek, angst, huilen, depressief,
Elke dag maar geruststelling zoeken, of een soort van controle krijgen op wat ik heb via google, via partner, via vrienden en familie,

Ik leg de lat ook vreselijk hoog voor mezelf en ik merk gewoon dat ik helemaal gek word, voor mijn gevoel,

Dokter in, dokter uit,
nu volgende week mijn intake bij een psycholoog en ga ik weer aan de slag,

Ook heb ik in mijn hoofd gehaald dat als ik minder dan 6 uur slaap ik een aandoening krijg, dat het slecht voor me hart is, dat ik door alle stress en slecht slapen ik dood ga,
zo bang..

Wordt echt GEK.
Wie herkent dit?

Er is nog zoveel meer, maar weet niet hoe ik 10 jaar paniek en angst en hypochondrie en dwang hier moet beschrijven..


E

25
25
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

hoi hoi

ik herken jouw verhaal helemaal als kind had ik ook al last van angst maar veel mindere maten sinds me 28ste (ben nu 33) is het de kop weer opgestoken maar dan veel heviger ik ben ook bang om dood te gaan en dat er iets is met mijn hart ik kan op dit moment ook niet veel woon zelfs weer bij m.n moeder omdat het op mezelf wonen gewoon niet gaat op dit moment ik ga in januari beginnen met terhapie hopelijk gaat dat een beetje helpen


M
Reactie:

Hi,

Bij het lezen van jouw verhaal herken ik mezelf. Allereerst moet ik zeggen dat ik het knap vind dat je zo sterk bent geweest toen jouw moeder overleed. Ondanks je angsten jezelf herpakt terwijl de ziekte van je moeder én het verlies toch enorm heftig moeten zijn geweest....

Ik lees vaak ervaringsverhalen op forums, puur om mezelf er te van overtuigen dat de klachten die ik heb, bij zo veel mensen dagelijks aan de orde zijn.
Nooit eerder heb ik een reactie gestuurd, maar werd gegrepen door jouw verhaal.

Als kind had ik, ondanks een fijne en stabiele jeugd, al irreële angsten met een hypochondrische ondertoon. Wekenlang bang zijn voor een bloedneus, blindedarmontsteking of gat in m’n hoofd.
Continue geruststelling zoeken bij mijn ouders. Als kind hielp dat nog goed .
Mijn verdere jeugd, vanaf de middelbare school, redelijk angst-loos doorgebracht.
Na mijn eindexamen, ik was toen 17, kreeg ik s’nachts een keer een enorme hyperventilatie aanval. Ik wist zeker dat ik doodging. Uiteraard was dat niet het geval, maar een stukje van mij ging dat in zekere zin wel die nacht. Ik kreeg steeds vaker angst voor zo’n zelfde aanval en was geen dag meer onbezorgd of niet bezig met wat ik allemaal voelde . Ondertussen leefde ik mijn leven, studeerde , werkte en deed alles wat een normale jong volwassene doet. Maar wel met een “monster “op mijn rug, continue op de loer en klaar voor aanval. Hyperventilatie, angst, somberheid..het hele pakketje altijd bij me.
Toen ik 23 was en bijna niks meer durfde( uitgaan, restaurants, autorijden, vervoer met OV of vakanties) ging het tijdens een vakantie mis. Ik durfde niet eens meer naar het strand .

Uiteindelijk na een gesprek met de huisarts begonnen met Anti-Depressiva , Paroxetine 20 mg. Ook therapie gevolgd, allerlei verschillende. De medicatie deed zijn werk, ma een maand begon ik me beter te voelen en de jaren die hierop volgden was ik stabiel. Geen extreme angsten, ik werd moeder van 2 kinderen en het ging goed met me.

Na een rotperiode in 2015 waarin ik iets heftigs meemaakte in privé sfeer, zocht ik hulp van een psychologe. Ik wilde wat handvaten hoe om te gaan met de situatie die op dat moment grote gevolgen had voor mijn leven.
Ook mijn medicatie kwam ter sprake en omdat ik zelf na bijna 20 jaar ook weleens iets anders wilde proberen ben ik gestopt met de Paroxetine en op haar aanraden begonnen met Sertraline.
Dit alles ging volledig mis. Ik voelde me vreselijk , somber, angstig en nerveus.
Via een Neuroloog ( waar ik onder behandeling ben voor Migraine )accuut doorverwezen naar de psychiater.
Nu alweer een kleine 6 maanden aan het zoeken naar een goede balans in de medicatie, we proberen nu Fluoxetine in combinatie met Alprazolam ( 0,25 mg). Afgelopen weken continue paniekaanvallen uit het niets , het gevolg van de wisseling van medicatie .. Wat een ellende, ik wordt er echt gek van en denk nog steeds , na bijna 20 jaar, minstens een paar keer per dag dat het helemaal mis gaat . Raar gevoel in borst, rug en tintelingen. Jouw stukje over dat sporten, de angst dat je hart het niet aankan...zo herkenbaar. Ik wil op dit moment niet eens fietsen, bang voor een (te) snelle hartslag en zie ik me al liggen met de AED ernaast. Mijn hart is overigens al meerdere keren nagekeken....niks mis met dat hart. Helaas geloof ik dat zelf maar een dag en daarna toch weer de angst die een loopje met me neemt.
Kortom, het is een energievreter , die angst.
We zijn niet gek en zeker niet de enigen met deze gevoelens, maar ik baal dat ze zo’n grote invloed hebben en hebben gehad.

Dit wilde ik even kwijt. Lucht altijd op om erover te praten en te weten dat de angstgevoelens en de paniek die wij soms ervaren écht een grote stempel drukken op alles.

Sterkte !!!
Gr Jes


Jes
Reactie:

ik loop de hele dag met een rot buik gevoel paniek


Anoniem
Reactie:

Wat herken ik me in jou verhaal. Mijn lat was altijd hoog. Als kind overal bang voor. Tot die ene dag die ik nooit meer vergeet. Na een super leuke dag ging het mis. Net of een knopje omging. Voelde me opeens niet goed, mijn hartslag ging ineens flink omhoog. Ik keek mijn dochter aan en dacht dat dit de laatste keer was dat ik haar zou zien. Gelijk naar de eerste hulp. Mevrouw u heeft een paniekaanval. Dacht het niet ik wil naar een cardioloog. Verschillende onderzoeken en inderdaad er was lichamelijk niks aan de hand. Gestart met antidepressiva en qietiapine. Het gaat dagen goed en dan val ik weer terug. Als ik maar iets voel in mijn borststreek ben ik totaal in paniek. Als ik misselijk ben link ik dat meteen aan mijn hart.
Nu bezig met gedragstherapie.
Voor jou ook veel succes en sterkte


Rew
Reactie:

wat kan ik dit zo goed herkennen ,ik zal ook mijn verhaal vertellen ik wil het ook zo kort mogelijk houden ,ben nu 49 jaar heb in 1995 een zware angst stoornis gehad het begon met zware hyperventileren toen ik maanden last had van zware depressie ben ik geschrokken van iets waar mijn hart zwaar begon te bonken paar keer naar de huisarts geweest stuurde mijn naar huis met de antwoord v an je heb gelukkig niks dat ging een paar maanden door het toen bijna tien jaar geen last meer gehad tot het in 2008 hellemaal weer terug kwad op een of ander manier heb ik iets met mijn hart bang dat hij zo maar stil val ben zo bang van de plotselinge dood als ik het hoor dat ik gewoon dag in dag uit het niet meer uit mijn hoofd kan krijgen met de gevolg zal dat mijn ook gebeuren of overal waar ik heen gaat denk ik daar gaat het gebeuren zal ik daar dood neer vallen op internet zoek ik naar mensen die het zelfede probleem hebben soms denk ik ben ik de enigste die zo erg is of hoe kan een mens dit vol houden ik heb al verschillende psychologen gehad gebruik ook de medicijn 30mg lexapro maar het blijf terug komen dat hebt ik er maanden last van dan gaat het wat over dan als ik wat hoor of lees dan komt het hellemaal weer terug het blijf tobben met je gedachten ik het zelfde cirkel ,heb er ook vel over gelezen maar kom er niet van af de psychologen vertellen bijna altijd hetzelfde ze denken er zomakelijk erover terwijl ik zit met al die angstgevoelens wat heel je leven verheerst ,ik heb een leuk baan een leuk gezin die ik ook niet wil kwijt raken ,terwijl ik gelukkig moet zijn maak ik mezelf ziek kan er soms niet meer tegen hoe kan een mens dit volhouden zo dag in dag uit elke minuut elke uur,maar blijf gelukkig nog overeind bang dat ik zal verliezen wat ik nu heb ,maar ik merk ook dat er mensen zijn zoals ik de 1 meer dan de ander wat kan ik zeggen dan houd het vol probeer van alles wat jou kan helpen schaam je jezelf erniet voor vecht ervoor op een dag zullen we ook lachen en genieten van al het moois wat we soms niet zien en willen zien ...


Anoniem
Reactie:

Ik heb dit ook en vooral als ik ga sporten erna voel ik mij onwel omdat mijn hartslag lang hoog blijft , waardoor ik mij onwerkelijk voel... Let ook voortdurend op mijn ademhaling,, ga nu logopedie volgen en laat me controleren op alles , hart, suiker, schildklier, cholesterol, dit zijn ook aandoeningen die deze klachten kunnen veroorzaken. Als dit niets oplevert dan zal het door eigen denken zijn en er continu mee bezig te zijn... merk vaker dat als ik bij de dokter ben of ziekenhuis ik eigenlijk weinig tot geen klachten heb,,, omdat je daar een veilig gevoel hebt, ook 1 pilletje oxazepam werkt de uren en voel je je prettiger.... ik denk dat het grotendeels tussen onze oren zit .... En nu een weg moeten zoeken, hoe we dit kunnen verslaan, de gedachten anders krijgen en de angst aanpakken... wens jou ook heel veel sterkte hierbij.


Marlon
Reactie:

Ik heb dit ook en vooral als ik ga sporten erna voel ik mij onwel omdat mijn hartslag lang hoog blijft , waardoor ik mij onwerkelijk voel... Let ook voortdurend op mijn ademhaling,, ga nu logopedie volgen en laat me controleren op alles , hart, suiker, schildklier, cholesterol, dit zijn ook aandoeningen die deze klachten kunnen veroorzaken. Als dit niets oplevert dan zal het door eigen denken zijn en er continu mee bezig te zijn... merk vaker dat als ik bij de dokter ben of ziekenhuis ik eigenlijk weinig tot geen klachten heb,,, omdat je daar een veilig gevoel hebt, ook 1 pilletje oxazepam werkt de uren en voel je je prettiger.... ik denk dat het grotendeels tussen onze oren zit .... En nu een weg moeten zoeken, hoe we dit kunnen verslaan, de gedachten anders krijgen en de angst aanpakken... wens jou ook heel veel sterkte hierbij.


Marlon
Reactie:

Allereerst dapper dat je je verhaal met de rest van de wereld deelt.

Ik herken er veel van. Ben zelf erg sportief en nogal perfectionistisch ingesteld. Dit heeft uiteraard een keerzijde; de voortdurende angst om het niet "perfect" te doen. Angst voor gezondheidsproblemen, met name aan het hart. Vaak bezig om mijn hartslag te monitoren (heb een sporthorloge) en telkens weer de vraag: is dit normaal? Ben ik gezond? Ook al weet ik diep van binnen dat ik me geen zorgen hoef te maken.

Het is slopend. Heb 10 jaar geleden een tijdje fluoxetine gebruikt, overweeg nu opnieuw medicatie. Wil het liever niet. Maar als deze klachten niet verbeteren zie ik weinig andere opties.

Ik wens je hoe dan ook alle sterkte toe!


Dertiger
Reactie:

Wat een vervelend verhaal , ik ben 56 en heb er ook heel mijn leven al last van , echt verschrikkelijk. Toen ik 18 was heb ik mijn nek gebroken en sindsdien heb ik klachten, angst paniek stress en depressie oorsuizingen.Ook ik heb heel mijn leven hier tegen gevochten met verschillende psychologen en soms gaat t wat beter. Ook iets opgebouwd eigen huis , 2 schatten van kinderen , lieve vrouw. Echter zit nu in de ziektewet omdat ik 2 maanden geleden niet meer tot ontspanning kwam ,sindsdien erg gestrest en depressief,word er zo moe van en weet niet of ik het nog langer aankan. Wens je veel sterkte,wou mijn verhaal ff kwijt .


Rob
Reactie:

Ik herken je klachten helemaal
Ik heb al vanaf me 17 e een angst en paniek stoornis en hypochondrie
Ben ontzettend bang dat er iets mis is met mn hart.
Elke dag ben ik bang
Ik slaap snachts niet meer durf niet meer te sporten ben heel de dag net de angst bezig.
Heb alle therapieën en medicijnen al gebruikt die er maar voor bestaan
Ben nu 20 jaar verder en nog steeds elke dag de angst voor een hartaanval of ritmestoornis
Ik ben al bij 10 verschillende cardiologen geweest en heb vorige week een pres an ondergaan
Er zijn ritme stoornissen gevonden maar die blijken niet echt gevaarlijk te zijn
Ook heb ik een hoge hartslag vooral na het sporten daarom ben ik nu gestopt met sporten
Ik heb 10 jaar geleden zelfs een hart katheterisatie gehad ook die was goed .
Maat ben zo bang dat ik door alle stress juist wel iets krijg aan mn hart heb dat helaas wel bij leeftijdsgenoten meegemaakt .
Ik zou zo graag een dag zonder angst willen leven om even bij te komen.
Het is een hel


Janneke
Reactie:

Hoi allemaal heel herkenbaar. Ben 46 jaar en ik zit ook met angst en depressief. Op moment beheerst het mijn leven. Lees veel op internet moet je ook niet doen weet ik. Maar dan lees je iets en dan denk je . Zie ik wist het dit heb ik ook. Of je loopt in een winkel en denkt dan . Nu val ik dood neer. Of een beste vriend is plotseling overleden acute hard stilstand. Dan lopen mij de rillingen al over me heen denk zie hij ook zomaar dus ik ook. Over de dood praten of lezen is op moment ook niet, goed voor mij kan er niet tegen. Alle verhalen die ik lees zijn heel herkenbaar. Succes allemaal


Andre
Reactie:

hoi,,jeetje , wel heel naar allemaal, ik heb het zelf ook gehad, jaaaaaaaren lang,, nu nog af en toe , ik heb het dan over angstig voelen,,,,bij mij kwamen er wanen en stemmen horen bij,,,,praktisch bezig zijn, helpt me op het moment zelf vaak,, en veel in mn hoofd relativeren, ik heb 20 jaar terug 1,5 in een kliniek psychotherapie e.d. gedaan, en vorig jaar nog emdr, ik ben samen met hulpverleners naar de oorzaken terug gegaan, en die traumas doorleeft, alleen kom je er niet, zoek een goede therapie/therapeut,, ik kan nu weer goed functioneren , bijna geen klachten meer,, het is een lange weg, maar uiteindelijk de moeite waard,,liefs,,,,,sterkte


vincent
Reactie:

Ik herken me volledig in jouw verhaal. Het idee dat iemand iets van me verwacht en ik leuk mee moet doen. Ik kan niet genieten, zit gevangen in de angst. Dat je moet leven en alles wat daarbij hoort. Als ik weet dat ik met iemand moet afspreken ben ik volledig ontregeld. Ik doe me sterk voor, maar van binnen blokkeert alles. Het is slopend. Nu al 6 jaar. Werken lukt me al jaren niet meer. Heftige jeugdtrauma's die zich dagelijks aan me opdringen. Ik ben de hele dag benauwd en kortademig. Hoe kom ik hier uit? Niet meer schaamteloos kunnen genieten van wie ik ben. Muurvast in één grote mindfuck. Ik heb mijn eetprobleem (ook een mindfuck) destijds overwonnen, dus ik weet dat het met deze angststoornis ook moet kunnen lukken. Ik heb alleen de sleutel nog niet gevonden. Zó frustrerend. Ik ga door en hoop dat ik ooit weer een normaal mens mag worden. Veel sterkte voor iedereen, als je het niet hebt weet je niet wat voor hel het is.


Wendy
Reactie:

Een jeugd vol trauma, eetprobleem, drugsgebruik. Ik ging gewoon door zonder tr beseffen hoe slecht het met me ging. Totdat ik net als jij ook een ongelooflijke bad trip kreeg. Sindsdien volledig geblokkeerd. M'n jeugdtrauma dringt zich dagelijks aan me op. Kan niet meer werken, functioneren, leven. Als een zombie op de bank, hevige paniekaanvallen, schaamte, woede. Ik zit al 6 jaar vast in mijn jeugdtrauma. Veel therapie, wat ook zelfs extra traumatiserend heeft gewerkt. Waar is de weg uit deze hel.


Bella
Reactie:

Ik wil graag in contact met je komen


Anoniem
Reactie:

Wauw, ik lees gewoon precies mijn eigen levensverhaal.. kippenvel krijg ik ervan. Ik kom nu voor het eerst op deze website terecht, omdat ik benieuwd was of meerdere mensen last hebben als wat ik eigenlijk mijn hele leven al ervaar. En ik lees jouw verhaal, en zie gelijk mezelf hierin. Ik ben elke dag doods en doodsbang, paniekerig, aan het piekeren en heel mijn lichaam doet alleen maar zeer. Vooral m’n hart. Ik ben doodmoe van mezelf, en weet echt niet meer wat ik met mezelf aanmoet. Ik hoop graag in contact te komen met mensen die dit ook ervaren, zo voelen we ons misschien niet helemaal alleen...


Rosanne
Reactie:

Hoi hoe is het nu


Madhewi
Reactie:

Ik herken me helemaal in jouw verhaal, zelf heb ik ook een enorme badtrip gehad en een jaar last van gehad. Ik wil het kort houden en mijn verhaal besparen, maar je bent niet de enigste en je hebt niks! Ga naar YouTube: Life coach aan zee. Therapeuten dokters bezoeken hebben geen zin, je voedt jezelf met angst paniek hyper... Etc. Het lijkt allemaal onwaarschijnlijk te wezen dat het vanuit je GEDACHTENS alleen komt. En zelf geloof ik het ook soms even niet meer. Maar wanneer ik er in geloof dan probeer ik me gedachtens van alles af te houden. En vooral ACCEPTEREN WAT JE VOELT LICHAAM ALS GEESTELIJK! Als je iets angstig halucineert of denkt te zien, of iets voelt in je lichaam, opserveer het. Ook je ademhaling opserveren etc. Ga naar YouTube: Life Coach aan zee! Dit heeft bij mij als enigste goed geholpen ipv therapeuten en dokster haha. Echt waar. En je hebt niets, twijfel hier niet aan.


Anoniem
Reactie:

Hoi
Ik ben een vrouw 58 jaar en heb al jaren angsten om ziek te zijn!
Ik heb ook lichamelijke klachten die al diverse keren zijn onderzocht maar er wordt niets ernstigs gevonden! Waarom verdwijnen de klachten dan niet! Volgende week krijg ik een MRI
Mijn huwelijk staat onder spanning!!! Ik maak iedereen die ik lief heb kapot!
Ik roep om hulp!!!! Ben de hele dag passief Ik heb klachten die bij kanjer passen maar ook onschuldig kunnen zijn! De dokter zegt ook het is vervelend maar niets ernstigs ook naar
Div. Onderzoeken in het ziekenhuis.
Ik ben dan eventjes gerust maar de angst komt altijd weer terug!
Soms denk ik was ik maar dood! Terwijl ik daar zo bang voor ben.
Volgende week heb ik een intake bij een psycholoog (voor de zoveelste keer) ik hoop dat er een interne opname komt zodat iedereen ff rust krijgt


Jose
Reactie:
Hallo..ik herken het zo goed.ik sta elke morgen op en begin direct te voelen naar welke ongemakken er vandaag zullen plaats vinden. Het gaat van kwaad naar erger ..zelfs zo erg dat ik niet goed meer in slaap kom en de filmpjes die ik via you tube op zet om rustig te worden niet meer helpen. Weet zelf ook geen raad meer.de psycholoog helpt wel effe maar na een paar uur begint alles weer.ik zoek ook altijd iemand om mee tz praten om bevestiging te hebben dat het toch maar stress is.zo vermoeiend...veel succes in alles wat je onderneemt.

Anoniem
Reactie:
Jeetje wat een verhaal. Ik herken me er ook echt in...
Dat gevoel van depersonalisatie hen ik nu al vanaf juni...zo'n erg kwellende gevoel van levend dood zijn gewoon.
Ook moeder verloren 20 jaar geleden aan kanker. Ik ben nu 40... toen een depressie gekregen en een angststoornis paniek aanvallen. soms denk ik echt: om gonna lose my mind....Ik word een psychopaat noem maar op. Te bewust van alles...wat niet hoeft maar zegt dat maar eens tegen je brein...

Sterkte iedereen

Esther
Reactie:
Heel herkenbaar en wat vervelend voor je. Knap dat je jezelf wel groot hebt gehouden voor je moeder.

Ik heb ook vanaf kinds af aan al met periodes last van angst en paniek aanvallen. Daar kwam op mijn 17e bij dat ik ook ineens ging filosoferen over het leven etc. Waardoor ik echt het contact met de realiteit kwijt ben geraakt. Gelukkig ging het daarna een stuk beter totdat mijn moeder een hersentumor kreeg en ernstig ziek werd (gelukkig wel overleefd) en mijn broer 2 jaar later op 23 jarige leeftijd leukemie kreeg en uiteindelijk overleed. In die periode kon ik me redelijk sterk houden (overleven) maar daarna begon het weer. Echt heel erg last van mijn hart gehad, hartslag liep soms wel op tot 210 slagen per minuut maar ze kunnen verder niks geks vinden en zeggen dat het allemaal door de stress komt. Nu ben ik afgelopen maand gebeld dat er mogelijk een genetische afwijking is in onze familie wat de kans op leukemie verhoogd. Ik vind het heel spannend en vind het moeilijk om van mij af te zetten, ben er gelijk van overtuigd dat ik het ook ga krijgen. Hierdoor loopt de stress weer op en krijg ik ook weer last van mijn hart etc.

Als ik deze verhalen allemaal lees weet ik dat ik niet de enige ben die hier last van heeft. Voor iedereen heel vervelend maar het is wel fijn om soortgelijke verhalen te lezen. Vooral omdat ik er in het dagelijkse leven met bijna niemand over praat.

Nou dit lucht even op, veel sterkte!!

Dtje
Reactie:
Ik heb heel veel gehad aan de behandeling van stefan van somind. Hij heeft zelf ook last gehad van angst en hyperventilatie en helpt nu andere mensen met dezelfde klachten. Kijk maar eens op somind . nl

Karin
Reactie:
Hallo onbekende ik heb net je verhaal gelezen en dacht dit is mijn verhaal ik maak precies het zelfde mee elke dag Angst Paniekaanvallen en vanochtend werd ik wakker en werd met angst wakker mijn hart bonkte in mijn keel werd helemaal naar door mijn lijf en ja hoor daar was meteen de Angst ik ga dood en zo gaat het de hele dag door alsmaar met als ik wat voel de dood ik was 16 jaar toen ik op mijn werk de 1e aan val kreeg en is altijd wel blijven sluimeren maar ik heb ook bij veel Pshyciaters gelopen en van alles geslikt Prozac jaren en al vele boeken er over gekocht maar ben gewoon een Hypochondrie ik heb nu ook met tussenpose nu weer heel erg dat ik niet durf te eten ik slik nu al jaren diazepam en na zo aanval huil ik weer dat gaat ook elkje dag door als ik iets leest of hoor hup daar is de paniek en kan overal om huilen ik word er ook Gek van vandaar dat ik dit zo goed herken en heb gereageerd op je Gr Joke

Joke
Reactie:
Lieve mede-lotgenoten, Ook ik herken mij in jullie verhalen. Vroegkinderlijk trauma, hooggevoelig, en daardoor verkeerde overtuigingen en gedragingen aangeleerd om te 'overleven'.
Nu 56 jaar en meerdere flinke crisissen in mijn leven meegemaakt. Zit nu 3,5 jaar weer in een heel diepe crisis, mede door heftige gebeurtenissen en mijzelf weer flink voorbij gelopen te zijn. Volg na diverse GGZ behandelingen nu mijn eigen weg met lichaamsgerichte therapie vanuit de polyvagaal-theorie. Vooral ook de psycho educatie die hierbij hoort geeft veel inzicht! Praten over je angsten is goed, maar (leren!) voelen, iets wat wij in onze opvoeding en maatschappij niet echt meekrijgen, is zó van belang voor herstel! Wens jullie allemaal het aller beste toe! Warme groet, Marjolijn

Marjolijn

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Elke dag angst en paniekaanvallen

Ik heb ook last van angst en paniekaanvallen dit is nu elke dag ik merk dat ik het meer is in stress momenten. Ik raak al in paniek als ik ergens pijn voel denk meteen dat ik iets ergs heb ben elke dag duizelig slap gevoel in mijn benen nek klachten.

 

Ik word er zo moe van zit nu bij een psycholoog. Ik hoop zo dat ik er vanaf kom. Het beheerst mijn leven.


Naas

24
15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb precies hetzelfde, al bijna 3 weken last van wakker worden met een zwaar hoofd duizelingen en het gevoel alsof ik dehele dag duf ben sommige dagen erger dan andere...

 

altijd al angstig geweest en piekerig over mijn gezondheid maar dat trok altijd wel weg alleen nu blijft het zolang aanhouden dat ik wel kan huilen omdat ik wil dat het over is.

 

Ik zit steeds vaker te denken aan een psycholoog maar zelfs daarin heb ik gewoon geen zin omdat ik gewoon bang ben om uberhaupt dingen te doen omdat ik met zon duizelig gevoel blijf lopen werk gaat ook niet altijd even soepel maar gelukkig lukt het wel.

 

Ben erg benieuwd naar jou ervaringen en of het je hebt geholpen


Desray
Reactie:

Ik heb al angst en paniek sinds mijn 40e.maar vanaf 2005 werd het erger. Vele opnames gehad. Nu ben ik 68 en begint het weer erger te worden. Ook heb ik veel pijn ik wil graag dood. Maar durf het niet. En wil het niet voor mijn kinderen. Ik zou graag in een groep willen met mensen die weten waar je over praat. Maar dan graag in mijn omgeving. Ik woon in castricum.


Cobym
Reactie:

Ik heb al een hele periode last van stress en lichamelijke klachten maar nu ook sinds een paar maanden ook paniekaanvallen en hyperventilatie.
Ik merk dat het erger wordt en ik slechter slaap en zo ook tijdens de dag enorm suf ben. Soms vraag ik me af of er nog mensen zijn die hetzelfde voelen en wil graag eens mijn ervaringen delen want ik heb nu het gevoel dat ik de enige ben met dit gevoel. Ik woon in Oost-Vlaanderen.


kaatie
Reactie:

Ik deel dit gevoel zoo erg! Ik heb er ook elke dag last van met de zelfde symptomen. Ik zit sinds week aan de medicijnen wat de scherpe randjes er vanaf neemt maar het is zeker nog niet weg! Ik loop nu bij de psycholoog voor emdr maar werk dat ik toch meer hulp nodig heb. Ik dachf oprecht dat ik de enige was!! Heel veel sterkte allemaal. Groetjes uit Utrecht


Anoniem
Reactie:

Ja ik heb dat ook ,het is zo ontzettend jammer van ons leven ,maar je kunt er vanaf komen , ademhalingtherapie dat bieden
.Ik ben ze bij het GGZ ook aan .Ik ben 70 maar ik heb er nog steeds last van ,het is ook gespannenheid als wat vervelends in je omgeving gebeurd,daar ben ik wel achter .
Het zit ook in je gene ,en dat je overgevoelig bent ,probeer er mee om te gaan heel veel lieve groetjes .


TOOS
Reactie:

Hey lieve mensen! Ik heb ook angst en pankiek aanvallen al zolang ben nu 25 jaar, ben al een tijdje met psycholoog gestart en jullie moeten heel goed weten angsten zijn maar gedachten en is maar een tijdelijk gevoel! Laat je niet door je angsten omlaag halen en sta er zeker boven het leven is zo mooi als je uit die angst bubbel komt! Geloof en vertrouw in jezelf! In angstige periodes doe dingen wat je echt leuk vind en
omring je met mensen met wie je op je gemak bent , ook al is dit zo moeilijk op die moment het helpt je erdoor GELOOF IN JEZELF! Lieve groetjes Lisa S.


Lisa
Reactie:

Wou er nog even iets aan toevoegen : maak van je angst je beste vriend! Een goude tip wat je het makkelijker maakt er mee te leren leven. en mensen we zijn zo geboren hou van jezelf en zeg niet dat het je leven beheerst alles maakt ons uniek aan onzelf! Als je boven je angsten staat ga je er zo goed als geen last meer van hebben je zal wel nog in aanmerking er door komen ma het gaat je niet meer onderuit halen als je gelukkig bent! En ik weet waar ik over praat ben al in de een zware depressie erdoor beland en als ik het nu bekijk eigenlijk echt door niks enkel door mezelf .. LOVE YOURSELF


Lisa S.
Reactie:

Iedere dag weer paar keer last van hyperventilatie en paniek aanvallen. Dit maakt mij elke dag super moe en somber. Keer op keer neem ik oxsazepam hiervoor.

Erg wanhopig geworden......

Zijn er mensen die dit net zo extreem als mij ervaren?

Gr Gio


Gio
Reactie:

Bij mij is het er ingeslopen de laatste 3 maanden, ik leef sinds zo n 3 weken met angst, angst om een hartaanval te krijgen en dood te gaan, vooral omdat ik vaak hartkloppingen heb is die angst er in geslopen het beheerst m n leven, met medicatie kan ik t wat onderdrukken en krijg sinds afgelopen week therapie, ben altijd al gevoelig geweest maar pff wat is dit zwaar, een hele grote berg om te bedwingen!


Pedro 53 jaar, strijd tegen angst
Reactie:

Hoi Pedro .
Jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar . Ik heb sinds 2 maanden ook allerlei lichamelijke sensaties ervaren die er nu voor zorgen dat ik vast zit in mijn eigen hoofd en lichaam . Ik voel me de hele dag door angstig met paniek door wat ik in m’n lijf voel en ben in een nare cirkel terecht gekomen. Ben dood moe . Slaap bijna niet meer . Medicatie nu maakt het iets dragelijker en ben met therapie gestart . Maar het is ontzettend moeilijk en elke dag voelt nu als overleven.


Bianca
Reactie:

Heel herkenbaar allemaal. Ik zit met dezelfde klachten. Sloom spierpijn nek dan weer in de rug of benen. Ga je daar weer druk om maken of je ademhaling en ga zo maar door steeds in dezelfde cirkel. Bang om met de hond te lopen dat je wat overkomt of dat je gewoon te moe bent. Las net ademhaling techniek dat krijg ik binnenkort ook. Succes allemaal


Andre
Reactie:

Ik ben al vanaf m'n 4e bang voor m'n hart . Nu 48 en in januari in het ziekenhuis gelegen met hartritme stoornis en sindsdien vreselijke paniekaanvallen. Sinds een paar dagen net of blijf ik in die paniekaanvallen hangen .


Thea
Reactie:
Je bent niet alleen

Ik denk ook altijd dat ik iets erg heb,
Vanmorgen had ik hartkloppingen wat heel angstig is nu zijn ze gedaan maar toch ben ik bang en voel ik me slap en een druk op mijn borstkas, puur uit schrik, niet meer leuk om de duur , want je krijgt symptomen puur van de stress, morgen moet ik een echo nemen van mijn maag ben al 3 weken misselijk en maagpijn mss ook wel van de stress

Chayenne
Reactie:
Ik heb sinds 3jaar rond november er last van er aan vooraf heb ik 3jaar gelden hoge bloeddruk gehad vorig jaar had ik niersteen the en nu ben ik 2 maanden geleden in de sauna achterover gevallen scheurtje in 3e wervel gaat al beter maar heb nog niet unnen golfen.jeux de Boelen en ik kan 3kwtier aandelen word van dat niets doen nerveus en depressief pak af en toe zonodig een halve oxazepam maar wil daar niet aan verslaafd raken zit dus regelmatig te huilen

Anoniem
Reactie:
Ik heb heel veel gehad aan de behandeling van stefan van somind. Hij heeft zelf ook last gehad van angst en hyperventilatie en helpt nu andere mensen met dezelfde klachten. Kijk maar eens op somind . nl

Karin

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Corona Corona corona!!!!

Corona Corona corona!!!!

Je hebt me “bijna” in je greep, je brengt weer van alles bij me naar boven en dat brengt angstaanvallen met zich mee.
Ik mag, kan en wil dat niet laten gebeuren dus ik duw je weg! Heel ver weg zodat je mij niet meer kunt zien en aanvoelen.
Corona je bent een vervelende verschijning in de wereld en je zorgt voor vele zieken en helaas ook doden.

Zoals vele berichten aangeven val je vooral de zwakke en ouderen aan en zullen er vele hierdoor erg ziek worden en in sommige gevallen overlijden.

Aangezien je voor paniek zorgt welke zich vermenigvuldigd door social media en lijdt tot grote angstigen bij mensen ( daar val ik ook onder ) willen we jouw snel onder controle krijgen. En ik ben ervan overtuigd dat het ons (mijzelf) alleen kan lukken als we rustig blijven en de gebeurtenis op ons af laten komen/ we ons wel degelijk aan de regels houden / en niet teveel nep berichten moeten lezen!

Daarnaast ben ik ( en vele in de wereld ) bang voor de dood en zorg jij ( Corona ) voor een versterking van deze gevoelens. Jij krijgt ons “bijna” in de greep en ik (wij) mogen dat niet laten gebeuren! Ik (wij) zullen ons hoofd helder moeten houden om ervoor de zorgen dat we dit samen onder controle krijgen, net zoals de extreem goede artsen/ professoren en hulpverleners de Corona patiënten onder controle willen krijgen.

Op het moment dat de dood dichtbij komt is er voor iedereen een moment van angst en dat is menselijk!
Maar om er dagelijks mee rond te lopen en misschien wel 80+ word is GEEN pretje!!
We zullen ervoor moeten zorgen dat we elkaar steunen en de volgende zin echt in moeten prenten:
Als het je tijd is ga je dood en kan het niet worden teruggedraaid.
Niemand maar dan ook niemand weet deze tijd en we moeten het ook niet willen weten!
We moeten leven en genieten van alle momenten die we hebben of krijgen.
Het is van belang dat we niet wachten op de dood maar de dood laten wachten tot we zijn uitgeleefd.

Angsten overwinnen kunnen we samen ondervangen doormiddel van elkaar handvaten te geven maar we zullen het allemaal als individuen moeten doen!

Persoonlijk ben ik vandaag begonnen met een wandeling in het bos samen met m’n vriendin en morgen zal ik hetzelfde rondje alleen doen. Even het hoofd leeg maken! Rust creëren is the Key!
Dagelijks even ik de spiegel met jezelf praten over hoe je dingen aan gaat pakken. En telkens de zin herhalen: Als het je tijd is ga je dood en kan het niet worden teruggedraaid.
We vragen ook aan onszelf wil je wachten op de dood of laten we alles op ons af komen en genieten we elke dag van het leven.

Mensen met angst kunnen alle symptomen krijgen die bij een ziekte horen, geloof mij ik heb er vele ervaringen mee. Daar we de symptomen op ons in praten krijgt de hersenpan teveel zuurstof en komen symptomen naar boven omdat de hersenen denken dat het is zoals je op dat moment denkt, in het geval van nu ( Corona ) je krijgt verkoudheidsverschijnselen, hoofdpijn, buikpijn en benauwd !
Zorg ervoor dat je direct ! Je ademhaling onder controle krijgt, met behulp van een plastic zakje , je handen of 3 seconden inademen en 5 seconden uit ademen VANUIT DE ONDERBUIK!

Hierdoor word de zuurstof gehalte bij de hersenen minder en zal de angst indalen.
We kunnen weer helder nadenken en vergeten even de panieken.
Dit willen we niet dagelijks herhalen dus zoeken elke dag afleidingen , zeker als je het voelt opkomen.

Jullie (ik) sta(an) er niet alleen voor ! We hebben elkaar en daar kunnen we gebruik van maken, we kunnen een groepje vormen op fb om elkaar te steunen met positieve berichten, negatieven berichten niet toegestaan!

Laten we ons vooral sterk maken nu voor de zwakkere, al zieke mensen en oudere 🙏
We can do this!


Danny

23
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Mijn man wil niet meer dat ik onze volwassen kinderen beet pak , maar dat houd mij juist op de been . Moet ik eraan toegeven of juist niet


Anoniem
Reactie:

Ik kan mij vinden in je verhaal Danny, goed verwoord ook. Alles wat je lichamelijk voelt ligt onder een vergrootglas door de angst. En dat vergroot dan weer de angst. In 2012-2013 heb ik een jaar psychotherapie gehad en dat heeft goed geholpen. Tot nu deze situatie waar we met zijn allen inzitten, ik weer de balans moet zien terug te krijgen. Ieder hoestje of pijntje wakkert de angst weer aan. Ik ben er wel van overtuigd dat als de Corona straks achter ons ligt, ik weer de oude zal worden. Dat is waar ik nu op vertrouw.


Anoniem
Reactie:

Ik heb dit ook ga er mee slapen en mee opstaan ik ben bang door stres angst het hart aantast


Ron
Reactie:

Ik ben gewoon bang. Altijd.


F
Reactie:

Ik ben ook angstig, en door de Corona heb ik nu een angststoornis gecreëerd! Heb Oxazepam vd ha gekregen. Loop nu bij de psycholoog, krijg volgende week een Emdr therapie.


Anoniem
Reactie:

Ik hoor ook tot de groep mensen met angstoornis(sen), die zich vnl uiten via lichamelijke klachten. Eigenlijk voel ik me altijd wel ziek op de een of andere manier, soms wat milder maar vaak heftig en intens. Paniekaanvallen ken ik ook, inmid. gebruik ik daarvoor een lage dosering antidepres. gecombineerd met ‘s avonds ‘n kwart of halve oxazepam (max. 5 mgr). Ik heb medicatie jarenlang afgewe-
zen maar in deze nare tijd moest ik wel, het ging niet meer. Het helpt tegen de paniek, de lichamelijke klachten blijven helaas.

Wat ik mom. erg moeilijk vind is de discussie over het vaccin.
Wel of niet nemen? Mijn verstand zegt wel doen, maar door het wankele vertrouwen in mijn lichaam/gezondheid twijfel ik erg.
En idd., angst, wat doet dit vaccin met mijn lijf, word ik er erg ziek van want ja, ik reageer toch al zo sterk fysiek op van alles....?

Msch dat er hier meerdere mensen mee zitten, vwg dezelfde redenen? Uiteindelijk komt het allemaal uit op angst, angst, angst..











Anoniem
Reactie:
Ja door de corona is mijn angst..paniek en hypochonderie er weer helemaal. Ging zo goed en door deze angst wat er nu speelt krijg ik get niet goed onder controle..winkel is moeilijk vooral als het druk is. Inderdaad de vaccinatie net wat jij zegt wel..niet..durf het nietcwat doet met mijn lichaam hoe reageer ik erop..alleen daardoor raak ik al in paniek

Fleur
Reactie:
Halllo bestaan er hier praatgroepjes over angst/ paniekstoornis ?

Zita
Reactie:
Ik herken je verhaal pfff wat Corona wel niet allemaal teweeg brengt.
Ook ik kamp door Corona met angst en paniekaanvallen. Hoe meer ik me druk maak, hoe meer klachten ik krijg. Denk aan hoesten, verstopte neus, oorpijn en noem maar op. En dan is daar de angst, stel je voor dat ik Corona heb en anderen besmet. Dus moet ik dan toch maar weer naar de teststraat rijden? Ik denk dat ik bijna de vaakst geteste persoon in mijn omgeving ben, gelukkig nog iedere keer negatief getest. Tijdens de persconferentie wordt opgeroepen om je te testen bij klachten. Heel moeilijk als je een angststoornis hebt en daardoor klachten hebt die op Corona lijken. Ik zou bij wijze van dagelijks naar de teststraat kunnen rijden.
Ik ben heel benieuwd of jullie dit herkennen en hoe jullie hiermee omgaan.

Anoniem
Reactie:
Ik herken het helemaal ,en ik hoopte dat als ik gevaccineerd zou zijn die angst weg zou gaan ,maar helaas de angsten bleven ben vooral bang dat ik iemand besmet . Heb in middels medicatie tegen angststoornissen en ga naar psycholoog. Ik hoop dat ik het onder controle krijg want jk zou me het liefst afzonderen en weer tevoorschijn komen als het voorbij is .Maar ik weet ook dat dit onzin is want als iedereen er zo over denkt , dat kan natuurlijk niet Maar die angst !!! die overheerst.
Anoniem.

Anoniem
Reactie:
Ik heb heel veel gehad aan de behandeling van stefan van somind. Hij heeft zelf ook last gehad van angst en hyperventilatie en helpt nu andere mensen met dezelfde klachten. Kijk maar eens op somind . nl

Karin

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik heb een gegeneraliseerde angststoornis

Hallo, ik ben Cris 33jr en heb een gegeneraliseerde angststoornis.

Ik ben in Okt 2017 bij huis gekomen, ik voelde mij leeg, moe, en angstig. Ik ben in 2015 mijn moeder verloren waarmee ik een hechte band had. 5 dagen na de begrafenis is mijn dochtertje geboren.

 

Rouwen kon ik helaas niet, mijn gezin was belangrijker. Er is daardoor heel veel gebeurd in ons gezin. Mijn vrouw raakte haar baan kwijt en werd overspannen. Dus ik moest de kar deels alleen trekken. heb ik met liefde gedaan.

Toen alles weer een beetje rustig werd, en mijn vrouw een nieuwe baan kreeg, begonnen de klachten. Dit was ongeveer begin 2017. Last van hartkloppingen, geen of weinig interesse in mijn gezin, moe en nergens tot weinig zin in sociale dingen.

Dacht dat het wel over zou waaien, maar schijn bedriegt. We hebben de woning verkocht en wilden graag wat groter wonen. van een rijtjes woning naar een bescheiden 2onder1 kap woning. Het ging alleen heel snel, binnen 4 weken de woning verkocht en nog niks weer. Dit was waarschijnlijk de druppel die de emmer deed overlopen.

Ik was mezelf niet meer, ik begon in paniek te raken. Mijn lichaam liet mij in de steek, last van de spieren, moe, de hele dag in bed willen blijven liggen. En maar malen hoe het allemaal verder moest.

Op een gegeven moment ben ik er zo van geschrokken dat mijn lichaam je zo in de steek kan laten, dat ik verdere scenario's ging bedenken.

"Straks wordt ik nog gek? Moet ik opgenomen worden? Ga ik mijn gezin wat aan doen?'

Vooral dat laatste laat mij niet meer los, straks wordt ik een psychopaat.
Je hoort zoveel verhalen in de media over mensen die al hun ellende mee nemen tegen over hun gezin. Dat ze hun kinderen wat aan doen, noem het maar op.

Ik loop nu bij een psycholoog, en aan de medicatie. Ik moest wel, ik vind dat dit geen gezonde gedachten zijn. Ik snap dat gedachten er zijn, maar de extreme gedachten maken mij naar en angstig. vooral het geen waar ik bang voor ben, dat het wel kan gebeuren.


Cris

19
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey cris,

Ik hoop dat het inmiddels wat beter gaat met je:( is zo herkenbaar dit. Als je behoefte hebt aan een gesprek met iemand die het zelfde meemaakt dan sta ik er open voor. Ik merk zelf dat als ik er over praat het dan een stuk beter gaat.

06- **********

 

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

 


Seff
Reactie:
ik herken me hier wel in! en kan soms ook schrikken van mijn eigen gedachten. niet meer jezelf zijn en bang zijn dat je moet worden opgenomen. heel herkenbaar!

denise
Reactie:
Hoii!
Ik herken mij echt in jou verhaal vooral dat laatste.. zelf ook pas moeder geworden en door de docus die ik gezien heb mijn onzeker heid ook een intense angst geformd om een gevaar te kunnen zijn.
Maar ik denk dat we even moeten beseffen als we dat zouden willen doen we niet bang zouden zijn :). En het ook dan als een gruwelijk persoon gedaan te hebben.
Ik weet het je gedachten en angst laten je soms twijfelen en het is niet makkelijk.
Als we elkaar blijven steunen komen we er vanzelf

Anoniem
Reactie:
Na jaren angst stoornis hyperventilatie nu al 9 jaar antidepressiva
Voel me heel goed en rustig!
Ben blij dat ik ermee begonnen ben!

Katrien
Reactie:
Ik heb heel veel gehad aan de behandeling van stefan van somind. Hij heeft zelf ook last gehad van angst en hyperventilatie en helpt nu andere mensen met dezelfde klachten. Kijk maar eens op somind . nl

Karin

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Al 10 jaar paniekstoornis. Medicatie, therapie of beide?

Hey ik heb al 10 jaar paniekstoornis... is lange tijd op de achtergrond gebleven maar toch altijd op de loer... wat is jullie ervaring; medicatie of therapie of beide? Groetjes


Kelly

19
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zie vorige reacties van mij bij andere. Heel veel medicijnen gebruikt. Erge bijwerkingen. Uiteindelijk gebruik ik alleen nog lorazepam zo nodig. Ik gebruik ook medicijnen voor mijn ischias. Hart en ruggenwervel vergroeiing. Palexia. Morfine achtig middel. Mijn paniek was gisteren en vandaag een hel. Crisisdienst gebeld. Ik moet nu alles even koslaten en rusten. Pas daarna ben ik in staat om weer langzaam op te krabbelen. Tot de volgende zich weer aandiend. Het is een eenzaam leven. Ik zie bij a niemand meer. Sterkte.


Coby
Reactie:

Als de angst echt te erg wordt heb je wel baat bij een beetje ondersteuning met medicatie samen met therapie.Met enkel therapie moet je echt stevig in je schoenen staan.Want die aanvallen slopen je volledig.Dus twijfel niet met medicatie geraak je er ook sneller vanaf.Alleen niet te veel veranderen van medicatie lang genoeg gebruiken en zeer rustig afbouwen


Dounia
Reactie:

Hallo Kelly
Ik had medicatie, en oefeningen is natuurlijk altijd goed, zeker je ademhaling is erg belangrijk, want die veroorzaakt het grootste gedeelte van je angst aanval.
groetjes Dennis


Dennis
Reactie:
Na jaren angst stoornis hyperventilatie nu al 9 jaar antidepressiva
Voel me heel goed en rustig!
Ben blij dat ik ermee begonnen ben!

Katrien
Reactie:
Beste, ik lees je verhaal en klinkt erg heftig. En ook echt herkenbaar...Ik 7 maanden geleden bevallen en heb in mijn leven ook ontzettend veel meegemaakt, ieder huis zijn kruis he. Had al een angststoornis die onder controle was...ook ooit eerder een depressie gehad waar ik uit ben gekomen maar op dit moment voelt het ook of ik gek word ofzo... heel veel last van nepheid...depersonalisatie...down..leeg.ecgt het gevoel niet levend te zijn. En dan ga ik ook denken van: wat is er aan de hand, wat gaat er gebeuren? Dat wat je zegt over psychopaat heb ik ook gedacht of over opname. Of een of andere psychose... we zijn te gefocuste onze gedachten ipv voelen en leven...het is moeilijk he? Heel veel sterkte iedereen

Esther
Reactie:
Ik heb heel veel gehad aan de behandeling van stefan van somind. Hij heeft zelf ook last gehad van angst en hyperventilatie en helpt nu andere mensen met dezelfde klachten. Kijk maar eens op somind . nl

Karin

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Bang voor hartaanval

Hey!

Mijn naam is Marc, ik ben een 27 jarige jongen.
Ik heb al 1 keer eerder op dit forum mijn verhaal gedaan, alleen was dat onder het kopje Hypochondrie.

Ik kamp al een aantal jaren met hypochondrie alleen is dit het afgelopen jaar echt gegroeid als een monster.
In juli dit jaar kreeg ik last van keelpijn. Dat hield een tijdje aan en ik was er op een gegeven moment heilig van overtuigd dat ik halskanker zou hebben. Ik heb daarvoor snel hulp gezocht bij mijn huisarts. Ook verteld dat ik heel erg hypochondrisch ben en zij neemt dat gelukkig erg serieus.
Ik heb destijds bloedonderzoeken gehad en ben doorverwezen naar een KNO-Arts. Er was op alle onderzoeken niks te vinden en alles ziet er gezond uit. Het probleem deze keer was alleen dat ik voor 1 dag gerust gesteld was en daarna begon alles weer opnieuw. Ik was bang dat ze toch iets gemist hadden en er toch wel iets zou zitten.

Lang verhaal (een beetje) kort(er); dit heeft geresulteerd in dat ik nu al 1,5 maand last heb van zware paniekaanvallen. Het beheerst mijn hele leven en ik ben elke seconden van de dag en nacht (droom ook heel heftig) bang dat ik dood ga en dat er iets ergs aan de hand is.

Hiervoor ben ik ook 1,5 maand geleden accuut door mijn psycholoog en huisarts doorgestuurd naar gespecialiseerde therapie. Ik ben 2 weken geleden begonnen met deze therapie en het boekte meteen succes; na 3 dagen na de eerste sessie was ik 0 bang meer voor de halskanker. Dat ben ik nog steeds. Het probleem is alleen dat het zich verschoven heeft; door de paniekaanvallen heb ik veel last van steken op mijn borst, stijf gevoel tussen mijn schouderbladen. Ik heb pijn in mijn linker arm en kaak, koude voeten en handen, benauwd gevoel en voel me vaak onwel. Ik slaap heel slecht en ben heel vaak in paniek (ook snachts). Hierdoor ben ik nu constant bang dat ik een hartaanval ga krijgen. Het beheerst echt mijn leven op dit moment.
Ik heb in de afgelopen maanden ook al 2x een ECG gehad voor mijn hart. Daar was ook niks op te zien en alles was gezond. Maar toch ben ik er van overtuigd dat ik binnenkort een hartaanval ga krijgen. Dit gevoel is verschrikkelijk en normaal functioneren zit er ook niet echt meer in..
Het rare vind ik dat als ik een goed moment heb en het relativeer, ik weet dat mijn angststoornis is en dat ik gezond ben. Maar toch is de angst zo groot en overheersend dat ik dus vaak 100% overtuigd ben dat er iets met mijn hart gaat gebeuren en dat ik dood ga. De fysieke klachten die ik er van heb (wat ik hierboven noemde) versterken die angst heel erg.

Ik wilde graag even mijn verhaal doen, omdat dat sowieso altijd oplucht, en vroeg me af of er mensen zijn die zich hierin herkennen?

Groetjes,
Marc


Marc

19
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zijn er ook mensen met de leeftijd van mij 69 jaar ben zo bang om ziek te worden en van alles.Ben altijd een hele behulpzame vrouw gedaan en wie ik helpen kon was ik.


Anoniem
Reactie:

Hi Mark,

Herkenbaar verhaal. Ik ben zelf 25 en inmiddels al 3 jaar de overtuiging dat ik (vroeg) dood ga. Bang voor de dood, leegte en het grote onbekende. Daarnaast slaapproblemen, omdat ik voornamelijk savonds focus op klachten.

Ik hoop dat je snel weer vertrouwen krijgt in je lichaam. En wellicht kunnen we contact met elkaar opnemen om elkaar te helpen: soms is ervaringen delen en het gevoel dat je niet alleen bent al heel prettig.


Lomi
Reactie:
Ik hen na een domme seksueel contact op alles laten testen, alles negatief. Tich heilig van overtuigd dat deze tzsten uets hadden gemist, bovendien dacht ik ook aan een een potentieel dodelijke ziekte. Alle symotomen volgden. Mijn leven begon smorgens met googelen. Ook ik heb hypochondrie, angststoornis. Alvast veel sterkte en medeleven.

Simon
Reactie:
Komt mij zo bekent voor ben blij dat ik het niet alleen heb :) alleen is dat bij mij als ik een steek voel of een verhoogde hartslag, da ik dus begin te panikeren, ik wordt snachts ook al wakker van de angstaanvallen ineens zweten kei hoge hartslag en er van overtuigd dat het mijn laatste nacht was en ik iedereen achter laat waar ik van hou, ben altijd continue overspannen ge verteld wel tegen jezelf probeer rustig te blijven het zit tussen u oren maar das soms echt onmogelijkheid, het is nu zelfs al zo ver gekomen dat ik niet eens na zee durf en ook al een angst aan het ontwikkelen ben voor open ruimtes zo een soort hoogte vrees maar toch op de grond staan 😅 ochja this allemaal nogal wat denk dat da door eht systeem is alles is stress en moet altijd maar sneller beter, das et echte leven niet het leven is rust en genieten :-) ma de mensen hebben er een echte rotte shit van gemaakt iedereen staat altijd maar onder druk meer beter harder sneller, denk dat da uiteindelijk bij de meeste hier resulteert in de klachten die ze hebben, this al heel mijn leven een gevecht tegen hartkloppingen spoed bellen buiten durven, denk da wij mensen zijn da juist veel te goed beseffen hoe fragiel het leven is, in ieder geval ge zijt zeker niet alleen veel sterkte en beterschap aan iedereen hier! Ooit geraken we er wel vanaf

Anoniem
Reactie:
Zo herkenbaar. Je staat met de gedachtes op en gaat ermee naar bed.
Ene dag is beter dan de andere maar de gedachtes zijn er altijd, en als je er dan te lang over nadenkt komt er wel een steek oid bij de borst.

Michelle
Reactie:
Hey Marc,

Ik heb sinds een jaar last van een paniek/angststoornis. Ik was altijd verkouden en had altijd het gevoel dat ik niet genoeg lucht kreeg. Eerst ging ik dit via allerlei medische verklaringen proberen te verhelpen. Na een bezoek bij de KNO arts was de conclusie dat mijn neusschelpen te dik waren waardoor het goed kon dat ik ook daadwerkelijk niet genoeg lucht kreeg. Dus heb ik daaraan een operatie ondergaan. Na de operatie had ik nog steeds hetzelfde verhaal. Hartkloppingen, extreem erge spierpijn, hele hoge hartslag en duizelig. Ook dezelfde klachten die jij noemde: steek op de borst, spanning tussen schouders, tintelingen in handen en voeten, gespannen kaak. Een lijst van wel 100 symptomen en ik had van alles last. Ook ik was overtuigd dat er iets goed mis was met mij! Tot dat ik een beetje opzoek ging naar psychische oorzaken voor lichamelijke klachten. En daar vond ik het: chronische hyperventilatie wat wordt veroorzaakt door angsten en stress. Ik snap dus heel goed dat je fysieke dingen ervaart ondanks dat er waarschijnlijk lichamelijk niks mis is! Het voelt erg als onmacht. Mij heeft het me geholpen ((na er over te praten met familie, psycholoog en arts, dit helpt echt heel erg! Spreek het uit naar anderen, niemand wist dit van mij en nu als ik er last van heb kan ik gewoon even zeggen sorry ik heb er weer even last van)) om heel veel te gaan bewegen. Niet extreem veel sporten maar veel wandelen, yoga, zwemmen, fietsen. Mijn lichaam kon niet meer ontspannen merkte ik, door de sporten en je in te spannen kan je lichaam daarna veel beter ontspannen. En daarnaast heeft mediteren mij heel erg geholpen. En ook veel boeken lezen over hoe je hersenen en je lichaam werken en hoe die wisselwerking is (mindlift/ fight flight freeze). Doordat ik wist dat dit normale, logische dingen waren en wist ik ook hoe ik er van af moest/ kunnen komen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. En weet dat je echt niet alleen bent!

Anoniem
Reactie:
Ik lees jou verhaal in stukjes. Ik ben erg dronken. Ik had 20 jaar lang een angststoornis. Ik kreeg een hartaanval, een klaplong, en nu opnieuw klachten. Ik ben bang dat ik het nu niet overleef. Maar weet je geef nooit op jongen. Jij hebt deze angst niet verdient. Stress is heel ongezond. Misschien mag je ook wel eens boos zijn op jezelf. Stop met die onzin. Ja ik weet het. Ik heb makkelijk lullen. Ik ken het zelf. Maar hart en bloedvaten problemen zit in mijn familie. Mijn opa stierf er aan. Mijn moeder 6 jaar na haar operatie. Maar jou ziekte zit in jou hoofd. Gelukkig kun jij dat beseffen. Want mensen zijn intelligente wezens. Geniet van het nu en relax man! Neem een hond of zoiets. Daar had ik enorme steun aan. Meer dan aan mensen. Hou vol jongen!!! Knok voor elk dag. Ik geef om jou! Ook al ken ik jou niet en ook wel. Ik ben namelijk ook een mens. Paniekaanvallen gaan ook weer over. (Had ik ook hoor). Zoek afleiding. Ga fotograferen in het bos. Je ontmoet dan ook eenzame mensen. Het bos heelt. Geloof me. Je bent niet alleen. Ik ben geen arts. Maar geloof me. Je hebt enkel een overdreven overlevings instinct. Leef nou maar gewoon. Pluk de dag. Neem je eens voor iets moois te dromen. Dat leerde ik van Ad Visser en het werkt. Je kunt jou brein zelfs laten vertellen hoe je aan dromen kwam. Leef jongen... leef!

Erik
Reactie:
Jongen blij dat ik zie dat ik niet de enigste ben.

Ik ben 29 en verder een gezonde jongen moeder van 2 kinderen ( moet wel eerlijk bekennen.dat ik een paar kilos te zwaar ben)

Ik heb bij de geboorte van mijn dochter best een trauma op gelopen, en na 2 weken geleden corona te hebben gehad ben ik ontzettend moe.

Dit deed de emmer overlopen en heb ik angst van te gaan slapen en niet wakker te worden, zodra ik zit voelt het alsof mijn hart soms overslaat of dat ik wegzak🙄 erg breemd en beangstigend.

Zolang ik bezig ben kan ik me er redelijk van afzetten maar moet niet niks doen.

Hierboven staan geen datums bij maar hoop dat dit recent is. En dat wel elkaar kunnen helpen door tips en eventueel een luisterend oor te zijn voor elkaar.

Groetjes

Bloempje
Reactie:
Goedenavond,
Ik heb het zelfde alleen dan met wat heel anders.
Ik ben bang dat de tandarts iets over het hoofd heeft gezien dat er toch wat ergs is met mij. Dit beheerst mijn leven.
Ik heb hiervoor Emdr gehad maar heeft niet geholpen.
Deze angst heb ik zelf ontwikkeld omdat ik afgelopen tijd steeds wat heb gehad.
Een angst heb ik opgelopen 20 jaar terug met kerst moest ik naar spoed tandarts.

Denise

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Ik heb last van sociale angst in groepen

Heb last van sociale angst in groepen. Als ik naar de supermarkt ga of een vergadering of bijeenkomst moet bijwonen, dan ga ik zweten.

 

Ik wordt dan ontzettend bang dat anderen kunnen zien dat ik in paniek raak. Begin me dan vreselijk zorgen te maken en probeer dan te voorkomen dat ik nog meer ga zweten.

 

Hoe meer ik het echter probeer te voorkomen, hoe meer ik ga zweten. Ik schaam me rot en het kost me bakken met energie.

 

Heeft iemand tips voor mij hoe ik kan voorkomen of bestrijden dat ik in paniek raak in groepssituaties?


Joop

18
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb dit ook en bij mij is het gekomen doordat mensen in mijn gezin vroeger niet positief waren in hun opmerkingen.
Nu ik in beeld heb dat ik wat dat betreft niet veilig ben opgegroeid begrijp ik mijn angst voor groepen mensen nu ook beter. Dat helpt.
Bij ADF stichting praat ik hierover met lotgenoten.


Lise
Reactie:

Beste Joop,
Ik heb dit ook gehad en extreem ook. Van zweten, rode worden en trillen. Ik heb elke keer een beetje bij beetje de angst overwonnen. Hoe ik dat heb gedaan? Allereerst gelet op mijn ademhaling. Ik ging eerst rustig ademhalen en mijn lichaam laten ontspannen en tijdens het vergaderen keek ik naar een bepaalde punt wat mij een veilig gevoel gaf. Tegenwoordig durf ik in een grote groep te spreken en vragen.


Noor
Reactie:

Hey Joop,

Ik heb zelf precies hetzelfde probleem. Ik kon voorheen in groepen totaal niet functioneren en eigenlijk werd het steeds erger. Inmiddels kan ik weer zonder problemen afspreken met mijn vrienden maar op werk gebied heb ik mezelf nog niet onder controle. Ik zou graag met je in contact komen om verhalen te delen als je dit ook wilt

Groetjes van Romy


Romy
Reactie:

100% herkenbaar. Ik ben er achter gekomen na jaren therapie dat ik zo nerveus ben omdat ik erg snel de (onbewuste) angsten van anderen oppik (bvb hun woede, ergernis, frustraties), waardoor ik zelf super angstig wordt. Tegenwoordig gaat het beter en kan ik de angst beter bij de ander laten en ben daardoor veel meer op mijn gemak met mezelf in groepen.


Janny
Reactie:
Hoi, ik heb dit ook. Ik heb het bij onbekende en bekende. Ik raak al in paniek bij de gedachte dat ik iets moet gaan vertellen, zelfs een 'gezellig praatje' met mijn schoonouders geeft al rode vlekken, droge mond, trillen.. ik schaam me kapot en weet totaal niet hoe ik er mee om moet gaan !! Ik zou graag in therapie willen maar ik lees allemaal verhalen dat je het toch zelf moet doen.. maar hoe dan ?

Eline
Reactie:
Ik heb hier op het moment echt heel erg last van. Niet van het zweten, maar blozen. Zowel privé als op mijn werk. Heel vervelend. Flinke bloosangst dus en ook angst voor de angst. Ik heb het ook bij mijn schoonouders gehad. Heel herkenbaar. Tijdens grote belangrijke vergaderingen op mijn werk ging ik trillen en blozen. Maar tijdens vergaderingen die ik had toen ik nog werkte in de kinderopvang had ik er geen last van. Hoe dan?! Ik zou graag in contact komen met lotgenoten. Op deze manier kunnen de klachten denk ik al een stuk afnemen voor beide partijen omdat je het gevoel krijgt dat je niet de enige bent met dit probleem.

Esmiralda

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Geen slachtoffer meer van mijn angstaanvallen

Geen slachtoffer meer van mijn angstaanvallen!

De afgelopen maanden heb ik eindelijk geleerd dat ik zelf iets kan doen als ik weer een angst of paniekaanval voel aankomen. Waar ik eerst compleet verstijfde en ging hyperventileren, is het me met hulp van een ademcoach (die ook psycholoog is) gelukt invloed te krijgen zodat ik me veel rustiger voel als ik ergens naar toe ga.


Eigenlijk zijn het eenvoudige (bewuste aandacht) oefeningen maar je moet er maar opkomen (ik dus niet) en je moet ze natuurlijk ook doen. Ik heb ervaren dat oefenen vruchten afwerpt en voel me daardoor veel sterker dan eerst.


Verder heb ik geleerd dat mijn angst en paniek aanvallen niet zo maar uit de lucht komen vallen, dat er wel degelijk een logica achter zit, en dat de gevoelens die ik ervaar me iets te zeggen hebben. En juist door er niet in op te gaan en er ook niet van weg te willen maar mijn angst te durven waarnemen, te onderzoeken en te voelen, lukte het me de boodschap te zien.


Ik ben enorm blij met de hulp die ik heb gekregen, alleen was het me nooit gelukt, dat weet ik zeker.


anoniem

17
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat waren dat voor oefeningen anoniempje? Super dat het je goed helpt! vr gr Ellen


Ellen
Reactie:

Dat heb ik allemaal gedaan. In het begin hielp het nu niet meer. Ik ben dagen bezig om te herstellen. Il lig veel op bed of de bank. Ook omdat ik pijn heb. Ik heb een angststoornis. Sociale pers heids stoornis. Faalangst en verlatingsangst. Ik probeer er mee te leven. Ik ben bijna altijd alleen. Ik ben een last voor de familie. Dit spijt mij zo erg. Zij weten het niet meer. Maar ik ook niet. Daarom wil ik dood zijn. Dan heeft niemand meer last van mij. En heb ik rust. Maar ja. Ik probeer het nog een tijdje. En dan stap ik er toch echt uit. Ik kan dit leven niet meer aan. Sterkte iedereen.


Coby
Reactie:

Beste Coby,

Ik begrijp je situatie als geen anders. Neem aub contact met mij op en ik zal er alles aan doen om je hieruit te helpen. Ik ben geen arts of psycholoog ik ben iemand die hetzelfde meemaakt.

‭06 ************

 

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

 


Seff
Reactie:
Fijn om te lezen! Benieuwd hoe je hier juist 'grip' op hebt gekregen.

Veel succes nog!

Rik

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Agressie en verwaarlozing kwamen dagelijks aan de orde binnen het gezin

Ik ben gediagnostiseerd op angststoornissen mede veroorzaakt door ptss in mijn jeugd.
Agressie en verwaarlozing kwamen dagelijks aan de orde binnen het gezin.
Geen opvoeding met structuur , altijd in de vlucht of amgstmodus.
Mijn ouders vertonen allebei kenmerken van een persoonlijkheidsstoornis.
Zij hebben beiden geen woede beheersing en slaan en schelden er op los als het niet gaat zoals zij willen.
Dit heeft ons als kinderen behoorlijk getekend mag ik wel zeggen.
Mijn ouders zijn wars van psychische hulp en zijn dus nooit door iemand na gekeken.
Vader laat zijn huis compleet vervuilen en wast zichzelf amper.
Hij scheldt en tiert er op los als je hem geen gelijk geeft, op sommige momenten heeft hij ook fysiek mensen aangevallen.
Mijn moeder trapt je figuurlijk de grond in en begint te kleineren als je haar geen gelijk geeft.
Ook zij tiert en scheldt en verliest dan iedere vorm van kalmte.
Ze heeft ons vroeger ook opgesloten als het haar uitkwam.
Beide ouders gooien ook dingen naar elkaar toe, dus het huisraad is niet veilig.
Heeft iemand enig idee met wat voor stoornissen ik hier ongeveer te maken heb bij mijn ouders?
Ik kom er zelf niet uit.

Groet, Marietje


Marietje

15
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo marietje ik ben zelf ook verwaarloosd in mijn kinderjaren door mijn ouders , ik werd altijd bang gemaakt dat buiten niet goed was , en het uitgaans leven niet goed was dat er alcohol en drugs werd gebruikt , ik mocht niet vroeger met me vriendjes mee vissen omdat het gevaarlijk zou kunnen zijn , me moeder die altijd klaagde over haar zelf dat ze misschien wel lichamelijke iets mankeerde en ging elke dag naar de dokter , me vader die me nooit aandacht heeft gegegeven , heb zelf nooit liefde gekent , dus alleen maar negatieve tijd , me vader had vroeger ook een kort londje en sloeg me moeder in elkaar, ik herken wel iets in jou verhaal , ik heb nu last van angststoornis ik ga het wel aan alleen het is zo moeilijk en heftig, ik weet niet precies wat voorn stoornis jij zal hebben ? Weet ook niet wat je voeld , wens je veel sterkte

Groeten musti

Musti
Reactie:
Ik leef al 3 jaren heel onzeker in me lichaam met het gevoel dat ik een hart aanval krijg ben soms ook heel duizelig en eens per keer voel ik mijn hart trillen dan heb ik weer te snelle hartslag of weer heel langzaam soms dan gaat mijn hart echt zo tekeer schuddend terwijl ik niks aan het doen ben. Ook ervaar ik steken rond me hart. De huisarts zeg dat het komt omdat ik paniekerig ben en wil verder niet onderzoeken. Ik heb ook vaak pijn op me linkerborst,maar tja niks aan te doen volgens mij arts. Dus heel herkenbaar gelukkig ben ik niet de enigste met dit gevoel van angst.

Onbekend persoon 1985
Reactie:
Waarom ga niet niet naar een andere huisarts en vraag om een hartritme stoornis onderzoek? Ik ben 2 jaar in behandeling geweest voor paniekaanvallen bij een psycholoog. Mijn hele leven en jeugd doorgespit maar geen aanwijsbaar trauma. Toen een hartonderzoek en bleek ik last te hebben van een onregelmatige hartslag. Dat veroorzaakte letterlijk een paniekaanval. Het hoeft niet altijd tussen de oren te zitten...

Marike

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Burnout en een paniekaanval gehad

Ik reed laats na een gezellig avond te hebben gehad bij vrienden naar huis. Op mijn werk speelt er van alles en ik ben soms bang dat ze me willen ontslaan.

 

Plotseling voelde ik een steek in mijn hoofd het leek alsof ik een tia kreeg. Het werd zwart voor mijn ogen en alles begon te draaien.

 

Ik snakte naar adem en kreeg het heel benauwd ik wist niet wat ik moest doen en was heel bang dat ik doodging. Ik kon de auto nog net aan de kant zetten.

 

Na een tijd toen het weer wat beter ging heb ik een vriend gebeld en die heeft me naar de huisartsenpost gebracht. Daar vertelde ze dat ik waarschijnlijk burnout ben en een paniekaanval had. Ik vind het heel erg.


anoniem

13
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik snap dat je het heel erg vind wat jou is overkomen.


Je kunt het ook lichter maken en zien als een waarschuwing.

Wat wil je verder met je leven! Je lichaam wil je iets duidelijk maken. Wil je deze stress nog!

Er zijn genoeg tools die jou kunnen helpen zodat je van deze last een kracht zou kunnen maken.
Wat je tot nu toe gedaan hebt, heeft dat jou geholpen?

Ga ervoor, zoek de weg die het beste bij jou past, en die het beste uit jou als mens haalt.


Reactie:

herkenbaar!


michelle

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Deze klachten maken me angstig

Zijn er hier toevallig mensen die ook last hebben van tintelingen door het hele lichaam door stress? Incl. Rug, benen & borst? Deze klachten maken me angstig.


G

13
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja heel herkenbaar, zijn zenuw prikkels ,hoef je je eigen geen zorgen over te maken maar is wel heel vervelend en een teken van stres / burnout.
Zelf al 2 keer gehad alsof mijn hele lichaam in brand stond.
Wat helpt is om iets simpels te gaan doen bijv, de was opvouwen, afwas doen, stofzuigen enz.

e
Reactie:
Wauw...mooie uitleg inderdaad. Ik heb het ook..echt een controle ding...Word er helemaal gek van... ben ik hier...is dit echt.. leef ik of? Vooral depersonalisatie...
Wat en hoe doen jullie ermee leven?

Esther

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Het is nu mijn derde jaar dat ik op deze manier door het leven moet

Het is nu mijn derde jaar dat ik op deze manier door het leven moet. Elke dag loop ik met angst door het leven om te sterven. Als ik buikpijn heb, denk ik dat er iets enorm mis zal gaan met mij:bv. Dat ik zal doodgaan door een darminfarct. Hoofdpijn: denken dat ik een bloeding zal krijgen... mijn hartslag is vaak hoog en ik heb dagelijks een enorme druk op mijn borstkas. Ik ben overgevoelig voor prikkels en als ik in groep ben loop ik enorm gestrest, door die prikkels en geluiden van iedereen die praat. Ik moet me telkens opnieuw concentreren om te luisteren naar wat iemand zegt tegen mij en mezelf niet weer te verliezen en moeten vragen om te herhalen wat die persoon zei, omdat ik weer volop bezig ben met wat er in mijn lichaam gebeurt. Ik ben een wrak, door dit gebeuren elke dag in mijn gedachten/lichaam. Ik heb enorm veel complicaties en ben continu in de strijd met mezelf: gedachten vs gevoel. Ik moet mezelf continu gerust stellen van er gaat niks gebeuren maar mijn lichaam geeft toch negatieve signalen. Ik ben prikkelbaar door alles wat ik voel en ik voel me hopeloos, gestrest, NOOIT ontspannen. Ik ben op... niemand begrijpt me in mijn omgeving en omdat ik er niet ziek uitzie nemen ze het nooit serieus. Dokters steken alles op stress en ik voel dat ik alarm sla. Ik kan zo niet meer door, elke dag opnieuw... ik heb zoveel schrik vh leven. Dit is de hel en neemt heel mn dagelijks leven in beslag. Overal pijnen. Puur van de “stress” mn gedachten staan niet stil. Ik maak mezelf kapot.


Nicky

13
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Nicky,

ook ik ben hier al een hele poos mee bezig. Lees: een jaar of drie. Jouw beschrijving van het met jezelf bezig zijn, herken ik enorm. Hopelijk een hart onder de riem: het is nog steeds niet over, maar het gaat al wel een heel stuk beter. In het begin durfde ik niet eens alleen naar de wc te gaan. Echt lastig. Ben hulp gaan zoeken bij een psycholoog/psychiater en volg online trainingen. Ook slik ik voor de hulp een medicijn. Ik zou hier de trainingen op kunnen schrijven, maar dat heeft mi. niet zoveel zin. Het is echt zoeken naar wat voor jou het beste helpt. Voor mij werkt het het beste om me er niet door te laten tegenhouden iets te doen. Niet ertegen vechten, maar iets doen terwijl het er is. Het zijn bij nu ' nog maar' periodes. Soms is het of ik ineens een soort van wakker wordt, dan is het weer een poos weg. Door de cursussen ben ik er wel steeds bewuster van dat dit over gaat en hoe ik ermee om kan gaan. Ik kan inmiddels wel weer redelijk normaal functioneren. In een full time baan en een gezin met drie kids.
Ik hoop dat mijn verhaal je helpt!

Koen
Reactie:
Beste,


Dit verhaal is zo herkenbaar omdat ik er zelf ook dagelijks mee kamp 1

Niko Van B
Reactie:
Hoi dit gevoel herken ik heel goed ik zit ook al drie jaar met presies die zelfde gevoelens als wat jij uitleg ik kreeg veel rust in de kerk en mediteren. Sterkte.. en dit jaar ben ik steeds wat beter gaan voelen dat ik zelf weer eens oo vakantie weer kon durven te gaan. Zet klein stapjes en probeer positief te denken en veel te lachen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Ik heb regelmatig last van piekeren en angsten

Ik heb regelmatig last van piekeren en angsten.


Dan maak ik me er erg druk over of ik bepaalde dingen wel goed heb gedaan en dat kan ik dan niet loslaten. Ik heb hier hulp voor gezocht, want het ging steeds vaker mijn leven beheersen.


Door duidelijke afspraken met mezelf te maken en door te zorgen voor meer rustmomenten in mijn drukke leven, krijg ik weer meer grip op mijn leven.

 

Gesprekken met mijn coach, waarmee ik steeds weer terugkoppelde hoe het ging, hebben me erg geholpen.


Anoniem

12
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Als 24-jarige hoor je tegenwoordig gek te zijn op uitdagingen, nieuwe ervaringen en ontmoetingen. Ik ga daarentegen het liefst alle uitdagingen uit de weg. Als er nieuwe ervaringen op de planning staan slaap ik erg slecht en word ik bij de gedachte al misselijk en benauwd.

In november kreeg ik plotseling ontslag. Een bedrijf waar alles voor mij bekend en vertrouwd was nam na 4 jaar ineens afscheid van mij, ik paste toch niet in het profiel volgens hen. Ineens werkloos en onzeker. Nu heb ik wel vrij snel een nieuwe baan gevonden en daar heb ik morgen mijn eerste dag. Ik zie hier al een maand tegenop, ik slaap slecht en ik ben alleen maar aan het nadenken.. Allemaal beren op de weg.

Dit had ik vroeger al, maar het lijkt steeds erger te worden. Waar het anderen erg makkelijk afgaat ben ik al bang voor alles wat mis kan gaan. Ik twijfel al heel lang of ik hier misschien gewoon hulp voor moet gaan zoeken. Als jullie dit lezen, wat zouden jullie dan adviseren?


Gitte

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Met begrip beheers je stress

Angst is altijd een gevoel van zwakte, soms licht en een andere keer heel sterk. Als je schaamte voor je zwakte voelt en bang bent dat je de angst niet kunt verbergen groeit de angstspiraal. Ook onzekerheid kun je als een zwakte voelen. Het gevoel van angst kun je beheersen met antwoorden. Weten waarom het zo werkt. De angst reageert terecht op je zwakte, want zwakte kan gevaarlijk zijn met alle risico's van dien. Angst is altijd een goede raadgever voor gevaar. Praat jezelf geen zwakte aan, ook al heb je nog zo veel teleurstellingen meegemaakt (teleurstellingen, de oorzaak van overmatige angsten). Er is dan continu gevaar en jouw angst signaleert dat feilloos. Zet jezelf niet onder druk om te presteren met een verkeerde motivatie. Successen najagen om teleurstellingen te compenseren of te voorkomen. Vraag jezelf af voor wie wil je presteren. Voor jezelf, een ander en welke andere dan? Teleurstellingen kun je beheersen met antwoorden. Leer jezelf te begrijpen. Daar gaat deze site over. Met begrip beheers jij je stress (emoties uit balans), je stemming en voorkom je ongezond gedrag.


Jan

12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Hele dag bewust van mijn denken

bewust van je denken en dat de hele dag geeft angst herhalende gedachten bv bij moe zijn ik ben moe enz wel paar keer ..ochtend rare gedachten en flarden van gedachten soms een liedje tussendoor van de ene na de andere gedachten ook enkel woorden of een zin in hoofd wordt er heel angstig van
is ook niet te stoppen


drista

12
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar je verhaal, ik ben continu zo bewust van al m’n gedachten. Heb stress ervaren en op een gegeven moment dacht ik, ik moet m’n gedachten ombuigen naar iets positiefs. Toen kwam de obsessie om al m’n gedachten te controleren, of ze wel positief waren en ben ik mezelf gaan herprogrammeren. Nu zit ik vast in een negatief verhaal.

Anoniem
Reactie:
Ik herken dit heel erg. En ik dacht echt dat ik de enige was hiermee. Hoe zijn jullie hiermee om gegaan? Ik hoop eigenlijk dat het ooit op een dag stopt.

Anoniem
Reactie:
Ik herken dit heel erg, ik had dit tot een jaar geleden ook constant. Met de nadruk op had. Het was erg lastig om er vanaf te komen, omdat als je dat probeert alleen nog meer op je gedachten gaat letten en het probleem zo alleen maar verergerd. Maar het was niet onmogelijk. Het hielp mij heel erg om afleiding te zoeken, iets waar ik mijn gedachten volledig op MOEST richten zodat er geen plek was voor dat zelfbewuste stemmetje. Lezen of films kijken bijvoorbeeld. Ik probeerde dan ook door te fantaseren over het verhaal en schreef dat soms op, zodat ik met mijn gedachten bezig was. In het begin verloor ik heel snel al mijn focus, en werd ik gelijk al weer zelfbewust om het zo te zeggen. Maar hoe vaker ik het deed, hoe meer ik mijn gedachten los kon laten.

Ik raad jullie aan om een bezigheid te zoeken, hetzij sporten of tuinieren ofso, waar je alle aandacht voor nodig hebt en zo zo weinig mogelijk dat negatieve zelfbewuste stemmetje in je hoofd hoort. Blijf herinneren dat je niet zo geboren bent, en dat alles zowel aan- als af te leren valt. Dat gaat niet van de ene op de andere dag, maar het is een lange weg met vallen en opstaan. Verlies nooit de hoop, want als ik er vanaf kon komen, dan kunnen jullie het ook, hoe uitzichtloos het ook lijkt

Isa
Reactie:
Wauw bedankt voor je uitleg. Heel fijn om te weten dat dit over gaat. Dat is erg gerust stellend al!

Anoniem
Reactie:
Ik denk constant aan bewust denken . Zou iemand aub aub contact met mij willen opzoeken. Wil zo graag met iemand erover praten

Berna
Reactie:
Ik heb ook regelmatig last van angstaanvallen en dan heb ik geen controle meer over mijn lichaam. Soms duurt het ook enkele dagen en kan ik er zelfs niet meer door eten en ben ik de hele dag moe en wil ik enkel en alleen slapen om het gevoel weg te kunnen krijgen..

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Het begon toen ik mijn eerste joint rookte

Bij mij begon het op mijn 20ste toen ik mijn eerste joint rookte. Ik ''ging slecht'', had alle symptomen van een angstaanval. Ik dacht echt dat ik gek werd.. Sinds die dag is het met regelmaal dat ik een weer zo een aanval krijg. Wat begon als een ''bad trip'' is een angststoornis geworden. Bij alles wat ik doe denk ik negatief, ''wat als..'' Zo heb ik nu ook vliegangst ontwikkeld en allerlij andere fobieen wat ik hiervoor totaal niet had. Het is echt zenuwslopend en niks lijkt te helpen. De ene maand gaat het beter dan de andere, maar de angst is loert altijd om de hoek. Soms komt het totaal uit het niks op, terwijl ik in bed lig.. Het gevoel dat je aan het sterven bent of gek wordt. Echt heel vreemd dat ik vanaf die dag dat ik experimenteerde met hasj zo ben veranderd. Van een leuke happy jongen naar een zuur angstig mens.
Wie herkent dit en weet raad?


Mario

12
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey, bij mij precies hetzelfde. Enorme angst om dood te gaan nadat ik een half jaar geleden een joint rookte met een vriend van mij. Heb toen 3 uur lang angst gehad dat ik dood ging met epileptische aanvallen erbij terwijl ik dat nooit eerder had gehad. Het enige wat ik kan aanraden is als je die enorme angst weer op voelt komen is voor jezelf herhalen dat er helemaal niks aan de hand is en erkennen dat het allemaal tussen je oren zit. Als je meegaat in je angst wordt het alleen maar erger. Vooral niet gaan letten op elk klein pijntje die je voelt want dat brengt je alleen maar in een negatieve spiraal. Oh en nog een tip voor als je ooit nog een joint wilt roken; doe het in een omgeving en met mensen waar je je 100% veilig voelt!!

Annika

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Mijn dochter had last van enge dromen

Mijn dochtertje van zes poepte nog steeds in haar broek en had enorm last van enge dromen. Ze durfde daarom niet meer te gaan slapen. Mijn hart brak toen ze mij vertelde dat ze zo bang is om dood te gaan.

 

We zijn een heel traject ingegaan bij een kindertherapeut.Naast speltherapie heeft mijn dochter ook EMDR gehad. En .... ze slaapt weer heerlijk ontspannen en is steeds langer achter elkaar zindelijk! ik kan het iedereen aanraden, zoek hulp!


Maud

11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Angst stoornis na spacecake

Hallo sinds vorig jaar heb ik last van een angst stoornis door het gebruik van een spacecake. Ik besloot samen met een vriend een spacecake te maken en hebben dus samen een plak gegeten. Ik voelde me steeds raarder (dacht ik) en begon me zorgen te maken. Daardoor ben ik gaan hyperventileren. Alle symptomen van een angst/paniek aanval kwamen naar voren en ik was doodsbang want ik had zoiets nog nooit gehad. Ik dacht echt dat ik dood ging mijn hart bonsde als een gek en ik was in staat de ambulance te bellen. Gelukkig waren mijn ouders er om mij enigszins rustig te krijgen. Uiteindelijk ben ik er dus met een hele schrik van af gekomen.

Een maand later (op vakantie tijdens het autorijden) dacht ik dat ik weer zulke gevoelens kreeg die ik toen had. Ik durfde niks te zeggen (oh zo stom...) Maar ik ben gewoon door blijven rijden met het zweet op mijn handen en ik was licht in mijn hoofd en ik had hele erge hartkloppingen. De paniek sloeg weer toe....

Sinds dien ben ik overal bang om een angst/paniek aanval te krijgen vooral in ruimtes waar ik niet meteen weg kan of in sociale situaties. Mijn wereld werd even heel klein... Ik durfde bijna niet meer naar school en werd ook depressief. Het liefst wilde ik niet meer leven.

Ik ben doorgegaan en ben situaties die ik eng vond op blijven zoeken (wat me een jaar lang enorm veel stress heeft bezorgd) maar ik ben er toen aardig af gekomen. Helaas heb ik nu weer een terugval en kan op sommige momenten gewoon geen rust vinden mijn ademhaling blijft hoog en ik ben soms een beetje moedeloos.

Maar we houden vol! Wie herkent zich hierin?


Rick

11
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Rick,

Ik weet niet wanneer dit bericht is geschreven maar ik wil er nog wel op reageren om mijn verhaal te delen.

Heel vervelend om te lezen allemaal maar ik begrijp je goed. Ik heb 1 keer drugs gebruikt omdat ik het wilde proberen. Helaas heb ik tijdens een festival mijn eerste echte paniekaanval en ik dacht op dat moment dat in dood ging. Gelukkig werd ik bij de EHBO weer rustig. Maar enkele dagen later dacht ik terug aan het moment en dat resulteerde weer in een paniekaanval met bonzend hart en duizelingen en een niet realistisch beeld van de wereld. Na dat moment ging het bergafwaarts en was ik bang voor alles maar voornamelijk voor de dood.

Gelukkig heeft een hele goede psycholoog mij goed geholpen en ben ik mijn angst nu de baas. Ik zit nog wel aan medicatie wat mijn gevoelens wat onderdrukt. Wellicht voor jou ook een idee om toch naar een psycholoog te gaan met deze klachten, het zal je goed doen.

Weet dat je niet alleen bent en in hoop dat je er net zoals ik sterk uit komt. Al ben ik wel bang op terugval en heb in regelmatig nog last van spanningen, ik weet mezelf in ieder geval vaak rustig te houden. Hou je goed!


Kim
Reactie:
Komt mij zo bekent voor ben blij dat ik het niet alleen heb :) alleen is dat bij mij als ik een steek voel of een verhoogde hartslag, da ik dus begin te panikeren, ik wordt snachts ook al wakker van de angstaanvallen ineens zweten kei hoge hartslag en er van overtuigd dat het mijn laatste nacht was en ik iedereen achter laat waar ik van hou, ben altijd continue overspannen ge verteld wel tegen jezelf probeer rustig te blijven het zit tussen u oren maar das soms echt onmogelijkheid, het is nu zelfs al zo ver gekomen dat ik niet eens na zee durf en ook al een angst aan het ontwikkelen ben voor open ruimtes zo een soort hoogte vrees maar toch op de grond staan 😅 ochja this allemaal nogal wat denk dat da door eht systeem is alles is stress en moet altijd maar sneller beter, das et echte leven niet het leven is rust en genieten :-) ma de mensen hebben er een echte rotte shit van gemaakt iedereen staat altijd maar onder druk meer beter harder sneller, denk dat da uiteindelijk bij de meeste hier resulteert in de klachten die ze hebben, this al heel mijn leven een gevecht tegen hartkloppingen spoed bellen buiten durven, denk da wij mensen zijn da juist veel te goed beseffen hoe fragiel het leven is, in ieder geval ge zijt zeker niet alleen veel sterkte en beterschap aan iedereen hier! Ooit geraken we er wel vanaf

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Angst voor de toekomst op korte termijn

Ik heb diverse angststoornissen waaronder omgaan met angst voor de toekomst (hoe reageert de ander als ik op een bepaalde manier reageer). Dit geldt zowel voor de thuisrelatie als voor het werk.

Door het piekeren, ontstaan er eetproblemen (vreetbuien).

Heeft iemand hier ook last van?



10
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ja, ik


Maarten
Reactie:

Heel herkenbaar. Negatieve gedachten zijn heel naar en veroorzaken die angst. Soms is angst er al en lijkt het automatisch.
We zouden elkaar als lotgenoten moeten ontmoeten ipv alleen hier schrijven
Wat denk je?


Yo
Reactie:

Klopt heb ik ook


. Jon
Reactie:

Klopt! Maar.
Hoe dan ?


Johan
Reactie:
Dankjewel Jan voor deze heldere uiteenzetting.

Kris
Reactie:
Ik heb met veel aandacht u verhaal gelezen. En herken mij heel goed in u verhaal. Het is zomaar ineens begonnen. Vanaf dat het daglicht word, word ik bang. Mijn ogen gaan open en mijn hart begint sneller te slaan. En ik denk elke morgend, nee, niet weer een dag. Ik ben bang van alles en iedereen. Ik ben bang om mijn man te verliezen aan de dood. Ik vind enkel nog rust in het midden van de nacht. Als alles stil is buiten en het donker is. Ik was ooit een heel vrolijk en uitbundig iemand. Maar dat is gestolen van mij. Ik kom nergens meer. Ik neem medicijnen, maar die werken niet. Is het de Covid -19 en al zijn aanpassingen en gruuwels die mij vanbinnen vermoord heeft ? Ik weet het niet. Mijn haar is er door uitgevallen en ben nog een schim van mijzelf.

Sally

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ik kan geen leuke dingen meer doen zonder angstgevoelens

Hallo allemaal! Ik ben een vrouw van 26 jaar en aardig wat mee gemaakt in mijn leven. Ik wil mijn verhaal hier kwijt omdat therapie bij mij niet hielp. Ik heb ontzettend veel angst/angst om dood te gaan/angst om ziektes te hebben. Elke dag is voor mij een hel ik kan geen leuke dingen meer doen zonder angst gevoelens. Ik heb ook iedere dag hoofdpijn en heb hier medicijnen voor gekregen ook daar heb ik een angst voor bang om de controle over mezelf kwijt te raken . Ik ben benieuwd of hier een beetje dezelfde soort klachten zijn en hoe jullie daar mee omgaan


Denise

10
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken dit heel erg ik heb geen idee van wanneer dit bericht is ik kijk hier pas voor het eerst dus ik hoop dat het beter met je gaat inmiddels. Maar zo niet is het fijn dat je weet dat je hier niet alleen in bent. Het gevoel bij leuke dingen van "ik moet dit leuk vinden" glimlachen terwijl je van binnen zo paniekerig bent. Ik ben ook heel erg bang om dood te gaan en elk pijntje in mijn lijf schijn ik wel weer te kunnen linken aan iets waar ik aan dood kan gaan. Nachten lang wakker liggen angst, dichtgeknepen keel hyperventileren.el en ook al jaren iedere dag hoofdpijn. Je moet wel weten dat pijnstillers in overmatig gebruik nog meer hoofdpijn veroorzaken. Was bij mij wel een probleem. Ik hoop dat je je iets minder alleen voelt. En ik heb ook even een beetje wat kwijt gekund :)
Liefs


Kim
Reactie:

Veel sterkte voor jullie allemaal en mezelf..

Lopen zwemmen joggen sauna, doet me zeer goed, al is het wel heel lastig om die eerste stap te zetten door mijn angsten bom naar buiten te gaan.. zwemmen lukt nog wel, en sauna ook..

Zeker doen!


Calimero
Reactie:

Hey mede toppers...wat een dapperheid en kracht hebben we toch! Ondanks alles gaan we door, doen we wat lukt en reiken we uit naar verder.

Lief zijn voor onszelf, vriendelijk en mild...that's the key...de rest (het nare, oncontroleerbare rn vervelende) dient zich vanzelf aan dus laten wij waar het lukt en kan omarmen wie we zijn, met wat we zijn. Dapper en mooi. Mens.

Liefs


Bless
Reactie:
Ik heb het ook is verschrikkelijk niks helpt

Marij
Reactie:
Ik heb ook angst om dood te gaan. Hierdoor kan ik ook geen plezier meer hebben in leuke dingen doen. Het beïnvloed evht je leven. Niet meer goed kunnen slapen, heel de dag piekeren en angst. En het vervelende is als niemand in je omgeving je begrijpt.

Laura
Reactie:
Hallo Onbekende ik heb ook veel mee gemakkt en nog ik leef ook elke dag met angst en paniekaanaanvallen ik sta er mee op en ga ermee naar bed ook ik heb erg veel angst om dood te gaan en durf ook niets meer te gaan doen en als ik er niet onderuit komt om op visite te gaan ben ik alleen maar met mijn angsten bezig bang dat ik het aan mijn hart heb en dood gaat mijn leven bestaat alleen uit ANGSTgr Joke

Joke

Jouw reactie:



Verhaal 27 - ik ben het beide

vrolijk, open, leuke dingen doen en zin in het leven.
gelukkig is die positiviteit mij gegeven.
toch komt daar af en toe dat vervelende gevoel.
heeft een gedeelte van mijn hersenen mij angstig maken als doel.
twee tegenstrijdige dingen, maar ik ben het beide.
Ik zal altijd tegen angsten moeten strijden.
maar dat doe ik wel door zoveel mogelijk 'echt te leven'.
Mij gewoon in voor mij lastige situaties te begeven.
doordat mijn angstoornis gelukkig niet met mijn persoonlijkheid matcht, krijg je soms in je leven de beetje vreemd en beetje raar badge.
Het maakt niet uit want ik haal gewoon toch mijn doelen.
De mensen die zonder dit te weten nog om mij heen zijn laten mij heel speciaal voelen.
Zo heeft iedereen vast wel een eigenaardigheid.
jullie hoeven niets met deze informatie maar ik ben het toch even kwijt, en vergeet nooit dat niet alles is zoals het lijkt... ☺️❤️


Marianne

10
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Danny,

Ik ben Jannie

Je verwoord exact mijn gedachten.
Sinds de maatregelen ben ik compleet in de paniekmodus geschoten.
Werk niet meer vanwege sluiting bedrijf.
Ik ben van nature een sterk persoon en heb al heel wat op mijn pad gehad.
Altijd weer opgekrabbeld en doorgaan.
Nooit last gehad van extreme angsten tot Corona in beeld kwam.
Hoe ga jij hier mee om?


Jannie
Reactie:

Ik herken dit helemaal dat licht worden in je hoofd . En uit reactie ergens willen vast pakken.
Ik lees jou verhaal met tranen omdat ik mezelf herken in jou verhaal. Vreselijk!!! Gevoel.


Seni
Reactie:

hoi,

Wat naar dat je je zo ellendig voelt over het vliegen.

Ik heb ervaring met fluoxetine. Vanaf mijn 22e onder behandeling geweest van een psycholoog en via de psychiater fluoxetine voorgeschreven gekregen. Ik ben nu inmiddels 29 jaar. Maar wat ik me ervan herinner is dat ik onwijs veel aan het zweten was en het rook ook nog eens!
Ik moet zeggen dat de medicatie in combinatie met gedragstherapie mij toen wel geholpen heeft. Ik was niet 100% klachtenvrij, maar het leven was weer leuk. Ik kon weer genieten.

De klachten zijn nu weer heel erg aanwezig. Na de geboorte van mijn dochtertje , 10 maanden geleden is dit geleidelijk weer gaan spelen. Dus ik ben weer in behandeling bij de pyscholoog en wellicht ga ik weer starten met medicatie.


Sha

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Ik wilde stoppen met de medicatie

Ik heb een gegeneraliseerde angststoornis. Ik wilde stoppen met de medicatie. Twee maanden gestopt.... eergisteren weer begonnen. Ik dacht dat ik het wel aankon en aangezien ik mezelf met medicatie goed voel, veel heb geleerd over mezelf, leek het best iets om te proberen. Maar nu sinds anderhalve week weer die constante zenuwen in m’n lijf... constant het gevoel hebben dat er iets “mis” is.... het maakt me gek, moe, constante buikpijn, zweet, moeite met inslapen, m’n hartslag die constant hoger is dan normaal..... ik wil dat gevoel niet meer! Ik voel me opgejaagd terwijl ik weet dat er niks aan de hand is.... maar ik kan het niet uitzetten ookal denk ik “rustig aan.... let op je ademhaling.... niks aan de hand....” het maakt mij niet kalm.... dus weer begonnen met mijn medicatie. En t ergste is dat het nog weken duurt voor het weer werkt. Het voelt een beetje alsof ik heb gefaald.... niemand begrijpt hoe ik mij voel, ook mijn partner niet. Niemand snapt dat je lichaam een loopje met je neemt en jijzelf daar niets aan kan veranderen ookal weet je heel goed dat het nergens op slaat wat je voelt. Het is juist daarom zo verschrikkelijk dat al die lichamelijke klachten en dit gevoel niet kloppen met mijn eigen gedachten.....
ik hoop dat de medicatie snel aanslaat en ik weet rust kan voelen en ontspannen kan zijn.....


Poppie

10
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat voor medicatie gebruik je bij behandeling?
Sinds paar maanden vergelijkbare klachten, was er vanaf maar nu mede door Corona weer laxt van.

Erik
Reactie:
Nee hoor je faalt niet vind het knap dat je het gedaan hebt ik durf het niet eens heb al 23jaar seroxsat ik kan er niet mee stoppendan word ik gek

Anoniem
Reactie:
Ik dacht ook te kunnen stoppen, medicatie sinds 1995 met seroxat, maar kwam hiervan aan, dus probleem er bij en Seroxsat kwam slecht in de publiciteit. Gestopt, maar dat was geen succes! Toen gestart met Fluoxcetine.
Tijdens afbouw ging het oké, maar 5 weken geheel zonder Fluoxetine begon de ellende weer opnieuw. Angst, nerveus en onrust. Naar huisarts gegaan en weer opnieuw gestart met Fluoxetine. Wat heb ik mezelf aangedaan, nu weer weken wachten tot het aanslaat. Gebruikt het nu 8 weken en het gaat al ietjes beter, maar ben er nog niet.

Anoniem
Reactie:
Hoi,
Ik heb je bericht gelezen, weet niet of dit bericht recent is of van een tijd geleden, maar wilde er toch even op reageren. Ik herken het wel. Ik had erge last van paniekaanvallen en een enorme onrust van binnen. Ik ben toen met antidepressiva begonnen en met gesprekken bij een psycholoog. Van de antidepressiva had ik de eerste 3 weken verschrikkelijke bijwerkingen, mijn angst werd ook nog veel erger, maar daarna waren de bijwerkingen gelukkig weg en ging ik me stukken beter voelen. De angst en onrust was weg en ik voelde me weer prettig. Na ongeveer een half jaar ben ik gaan afbouwen en helemaal gestopt met de antidepressiva. Maar al na zo’n 3 weken was daar weer de onrust, zo’n afschuwelijk gevoel. Ik ben toen weer begonnen met de medicijnen. Maar 1 jaar later heb ik weer geprobeerd af te bouwen en te stoppen. En weer na een paar weken die enorme onrust….. Nu neem ik alweer een paar jaar de antidepressiva en ik voel me er goed bij. Ik heb geaccepteerd dat ik het op de een of andere manier gewoon nodig heb. Ik wil me gewoon goed voelen. En ik schaam me er ook niet meer voor. Als iemand bijv suikerziekte heeft, moet hij ook medicijnen nemen.
Ik hoop dat je je ondertussen weer goed voelt.
Groetjes.

Veronique
Reactie:
Zo denk ik er voortaan ook over!

Anoniem
Reactie:
Zo herkenbaar. Vooral: je lichaam neemt een loopje met je en je weet dat wel maar je kan er niets aan doen, de emoties overheersen.. sterkte.

Lien
Reactie:
Heel herkenbaar. Geen medicatie Het zelf willen doen . Toch heeft een lichte medicatie bij mij geholpen om mij weer beter te voelen en de angst aan te kunnen.
Ik denk maar zo, voor mijn maagpijn neem ik het medicijn waarom help ik mijn psyche niet. Daarbij ging ik ook verder met psychotherapie

Anoniem
Reactie:
Ooit gestopt met medicatie maar de angsten en depressieve gevoelens kwamen terug. Ik stop nooit meer. Ondanks de medicatie nog wel altijd met periodes last van angstklachten. Vooral als ik teveel hooi op mijn vork neem.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Sinds een week ben ik in paniek

Sinds een week ben ik in paniek. Mijn hoofd doet pijn, ik zweet de hele tijd, mijn kaken en al mijn spieren zijn gespannen, en het stopt niet. Ik ben op. Als ik helemaal onder invloed ben is het weg maar word ik agressief, of iets anders ongemakkelijks. Ik ben mezelf kwijt. Ik word elke seconde geconfronteerd met mezelf. Ik weet dat ik niet bang hoef te zijn, maar mijn lichaam is het er niet mee eens. Mijn lichaam is in paniek, en ik kan mezelf niet gerust stellen. Thuis lig ik op de bank. Zwetend en opgesloten. Thuis is het er ook. De angst is zo overheersend dat ik nergens aan toe kom. Ik probeer het, naar de sportschool, therapie, daar zit ik dan kalm te praten of te sporten mijn lichaam negerend en in totale paniek. Het word niet beter. Ik ben het gaan bespreken. Maar de paniek blijft. Diazepam helpt niet echt. Nu krijg ik prozac. Ik heb alleen nog maar angst. Ik hoop dat ik een manier vind dat het weg gaat. Het is afschuwelijk. Ik zit mezelf uit.


Anoniem

10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Ik slik medicijnen maar de gedachten blijven

Hallo allemaal ik hoop dat iemand wat raad heeft of zich herkend

Ik ben een dame van 20 jaar en heb een baby’tje van 1 jaar

Sinds 1 maand heb ik paniekaanvallen en af en toe hyperventilatie dit overvalde me plots tintelingen geen adem druk op borst denken dat je gaat sterven en ik pieker heel veel over de dood dat je elk moment kan neervallen je denkt dat er lichamelijk wat is maar dokters bevestigen dat er niets is

Ik neem nu alprazolam 0.25 3x1 per dag maar de gedachten blijven

Het probleem is ik heb heel mijn leven veel meegemaakt ze zeggen zoek de oorzaak maar heb zoveel gezien en meegemaakt waar moet ik beginnen ??


Halima

10
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
had ik al van 14 jaar en ben nu 74 en flink geholpen met ecitalopram.had veel eerder met die medicatie moeten beginnen

sil
Reactie:
Wat de huidige psychologie probeert te doen is te blijven graven in je geheugen om tot een soort kern te komen, iets waar je niet makkelijk bij kan komen, want het hoeft maar iets kleins te zijn dat je tussen je eerste en zevende jaar hebt meegemaakt waarbij je hetzelfde gevoel hebt gehad en je een bepaalde overtuiging over jezelf hebt gecreëerd. In de loop der jaren heb je er een verdedigingsmechanisme voor gecreëerd om ermee om te leren gaan, om niet diezelfde pijn te hoeven ervaren. De angst zit hem dan vooral in de afwijzing van de liefde, veiligheid en geborgenheid van je ouders. Wat je uiteindelijk ook in je relatie tegen gaat komen. Het is natuurlijk zinvol om tot een bepaalde hoogte te onderzoeken waar iets vandaan komt, maar het blijven graven levert ook enorme stress op, want je gaat elke keer weer in een oude wond. Om dieper tot je onderbewuste te kunnen komen zijn er alternatieve manieren. Het werk van Choose Again, maar ook werken met plant medicijnen zoals psilocybine. Onder begeleiding van een psycholoog kan je een reis naar binnen maken, naar die delen in jezelf die verborgen zijn voor het oog en tegelijkertijd ook nieuwe denkwijzen en patronen generen. Er wordt veel onderzoek gedaan naar dit plant medicijnen om in te zetten bij behandeling van angst en depressie. De GGD schrijft hierover. Het zou me niks verbazen als dit de grote doorbraak gaat zijn in de behandeling van deze “stoornissen”. Field Trip Health is een organisatie die dit uitvoert. Daarnaast heb je ook brainspotting en metacognitieve therapie waarbij je dus ook voorbij gaat aan het diepe graven.

Joyce
Reactie:
Hooi,
Ik ben ook 20 jaar en heb een zoontje van 1 jaar bijna
Ook ik heb dagelijks last van angstaanvallen nare beangstige gedachtes wat wel een drang lijkt te zijn.. bang dat ik gek zal woorden en een gevaar voor me zoontje zal vormen en kan me de hele dag senarios verzinnen wat k dan wel niet zou kunnen doen en dat maakt me nog erger.
Ik loop nu ook bij een psygoloog en die zegt idd ook dat het komt door wat ik meegemaakt heb zelf zal je dat nooit geloven en ervaren maar meestal is dat toch echt zo het heeft altijd een onderliggende oorzaak die je zelf weggestopt heb waardoor je nu zelf angst veroorzaakt. Nu een les Emdr gehad niet veel van gemerkt hopen dat het helpt wil echt niet aan de medicatie.
Ik vraag mij af of jij ook van die angstige gedachtes heb voel me zo gek dat ik dit nergens lees en dat ik misschien toch echt gek ben omdat ik die beangstige gedachtes heb

Anoniem
Reactie:
Ik slik seroqwel en fluoxetine helpt bij mij heel goed

Heidi

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - soms lijkt het automatisch

Heel herkenbaar van iedereen. Negatieve gedachten zijn heel naar en veroorzaken die angst. Soms is angst er al en lijkt het automatisch.
We zouden elkaar als lotgenoten moeten ontmoeten ipv alleen hier schrijven
Wat denk je?


Yo

9
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik zou ook graag met lotgenoten in contact willen komen .


Bianca
Reactie:

Ik vind dat wel een goed idee.


Andre
Reactie:

Samen over onze ervaringen praten geeft elkaar toch ondersteuning denk ik , je voelt je begrepen door elkaar.


Reactie
Reactie:
Goed idee, denk dat het zeker helpt.

Reactie
Reactie:
Face to face erover praten is inderdaad fijner dan via internet!

Marijke van der P
Reactie:
Dat is fijn maar wat als je stoornis je zo beheerst dat je niet in bus of trein durft of een groot gebouw in

Anja

Jouw reactie:



Verhaal 32 - ik heb een gegeneraliserede angststoornis opgebouwd

Ik heb sinds mijn 16e last van angsten en panieken. Ik ben nu 23 jaar en heb inmiddels een generaliseerde angststoornis opgebouwd. De ene week gaat het goed en de andere week voelt het alsof het nooit meer goed komt. Dat is ook een van mijn grootste angsten, altijd maar te leven paniek, angsten en piekeren (dat overleef je toch niet). Ik functioneer in het dagelijks leven goed, en op werk heb ik ook nergens last van. Alleen in mijn hoofd is het soms oorlog; een oorlog aan gedachten. 2019 was voor mij een jaar waar privé erg veel is gebeurd, ik had in die periode niet alleen last van angst maar ook van depressieve gedachten. Ik wil van 2020 echt mijn jaar maken, alleen sta ik al voor mijn eerste uitdaging: vliegen. Binnenkort ga ik naar Canada met het gezin. Iedereen heeft er zin in, behalve ik. Ik kijk ongelofelijk op tegen vliegen. Opgesloten zitten, er niet uit kunnen. Ik kan er erg verdrietig van worden dat mijn gedachten zo werken. Ik praat met een psycholoog, dat gaat wel goed. We hebben het al wel eens gehad over medicatie, misschien is het net dat zetje in de rug. Hebben mensen ervaringen met medicatie?? Ik wil volle 100% vechten tegen mijn angststoornis. Ik hoop dat ik er overheen groei of dat ik het overwin.. Ook al weet ik dat dit niet reëel is.. fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.


Anoniem

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

[ hoi,

Wat naar dat je je zo ellendig voelt over het vliegen.

Ik heb ervaring met fluoxetine. Vanaf mijn 22e onder behandeling geweest van een psycholoog en via de psychiater fluoxetine voorgeschreven gekregen. Ik ben nu inmiddels 29 jaar. Maar wat ik me ervan herinner is dat ik onwijs veel aan het zweten was en het rook ook nog eens!
Ik moet zeggen dat de medicatie in combinatie met gedragstherapie mij toen wel geholpen heeft. Ik was niet 100% klachtenvrij, maar het leven was weer leuk. Ik kon weer genieten.

De klachten zijn nu weer heel erg aanwezig. Na de geboorte van mijn dochtertje , 10 maanden geleden is dit geleidelijk weer gaan spelen. Dus ik ben weer in behandeling bij de pyscholoog en wellicht ga ik weer starten met medicatie. ]


Sha

Jouw reactie:



Verhaal 33 - ik ben al oud en kan slecht lopen

ik heb ook soms angst ik ben al oud en kan slecht lopen
denk van alles en dan komt d e angst nog meer,,
en ook las van versleten rug en dan pijn in de buik ook nog ervan
Dan ga je van alles denken
en over dood gaan er bij nog ,,,,, weet niet wat ik er mee moet
Zijn er meer mensen die dat hebben …
gr
Annie


annie

9
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zoek God op en weer dat dit leven maar tijdelijk is.


Anoniem
Reactie:
ik hoop dat God mij helpt!!!!
ik bid elke d dag tot Heilige Maria en de Engelen

annie

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Vliegangst is behoorlijk lastig als je graag reist

Vliegangst is behoorlijk lastig als je graag reist. Ik heb hartkloppingen, zweten en denk dat ik ga flauwvallen als ik maar denk dat ik in het vliegtuig zit. Ook al naar het vliegveld toe krijg ik deze klachten.


Weet iemand een effectieve therapie, tips of gespecialiseerde therapeut?


M.

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Corendon cursus ,vliegangst kost 500 euro 1 dag en je gaat als je wil ook vliegen die dag met allemaal mensen
Die dezelfde angste hebben.
Voormij was het perfect


Cees

Jouw reactie:



Verhaal 35 - constant angst

ik zit constant in angst ook een vreselijk buikgevoel


ria hamans

8
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Dat heb ik ook.


F
Reactie:

Ik heb dat ook gehad, 24 uur per dag bang, 7 dagen pw. 8 mndn lang. Angst vd angst, 30 kilo afgevallen en uiteindelijk suiiside poging met opname ic en daarna maand ggz instelling. Goede medicatie nu en geen angst meer maar wel bang dat het terug komt. Lichaam is kapot, ben altijd moe. Sterkte


Anoniem
Reactie:

Wat erg rot voor je! Mijn ervaring mt jeugdtrauma is met een gstalt therapeut. Was erg lifdevol en leidde mij aar vastaittende gevoelens en ervaringen waardoor mijn angst toen behoorlijk bafnamen. Zoek een goede angsttherapeut zou ik zeggen envdat hoeft net een gestalt therapeu te zijn.

Veel sterkte
Mark Jan


Mark Jan
Reactie:
Dit vind ik mooi uitgelegd. Ik ben t ook beide. Soms voel ik ik me een week angstig en klein. Dan zie ik overal tegenop en is alles spannend. Ik draag dan permanente spanning bjj me en moet veel huilen. Negatieve onterechte gedachten overheersen dan.Maar t kan ook twee weken weer behoorlijk goed gaan. Die wisseling is vermoeiend en beheerst mn leven. Doe genoeg leuke dingen, en als t minder gaat dan geniet ik er niet van. Toch doen.

Marc

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - Is geen leven angst hebben

Ben bang en lig dag nacht op myn bed koud en zo hou zo veel van myn moeder geluk dat ik haar nog heb is geen leven angst heben


Anoniem

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 37 - angst in grote open ruimtes waarbij de lucht en wolken goed te zien zijn

Beste mensen,

Sinds mijn jeugd heb ik erg last van hoogtevrees, war ik inmiddels mee heb leren leven. Ik ben een man van 24 jaar.
Echter heb ik na mijn 18de helaas te maken met een nieuwe angst wat ik moeilijk kan uitleggen en wat mijn leven erg belemmerd. Na het behalen van mijn rijbewijs begon ik steeds meer moeite te krijgen om op wegen te rijden met grote open ruimtes waarbij de lucht en wolken goed te zien waren, zoals snelwegen.
Ik voelde steeds meer angsymptomen ontstaan en dit gebeurt zelfs al ik naast een chauffeur zit. Hierdoor kan ik een aantal jaren niet meer zelf de snelweg op en krijg ik ook veel last als bijrijder.
Dit heb ik trouwens ook als ik op de grond lig en naar de lucht kijk om te zonnen bijv of grote gebieden. Alsof mijn leven in gevaar is en ik kwetsbaar ben door gebeurtenissen vanuit de lucht, bliksem, tornado, explosies, meteoriet, enz.
Ik heb hiervoor een aantal behandelingen gehad zoals hypno en cognitieve gedrag, maar heeft niet geholpen helaas.

Herkent iemand dit en heeft iemand tips voor me? Ik wil echt van mijn angsten af en weer verder met mijn leven. Medicijnen kunnen ook een optie zijn.


Amersfoorter

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi ,

ik weet precies wat jij bedoelt. Die angst is zo inntens en heftig waardoor je al die situaties vermijd. Als ik op et strand lig om te zonnen houd ik et maar 30 seconden vol , ik voel dan alsof ik in de blauwe hemel gezogen word bang om van de aardbodem af te vallen ( zelfde gevoel als hoogtevrees ) en dit heb ik ook als ik op lange kale stukken fiets op et platteland. op internet kan ik nergens of heel weinig mensen vinden met dezelfde fobie als ons weet niet goed hoe we dit kunnen oplossen ik struggle er al 15 jaar mee , kan er wel mee leven maar beperkt mijn leven enorm. misschien moeten we eens contactgegevens uitwisselen want ik voel me door jouw verhaal eindelijk begrepen en kan echt niemand vinden met dezelfde angst.

groetjes Daniel

daniel
Reactie:
Ik herken maar heb geen tips. Op een zonnige dag lag ik ontspannen in een weiland naar de wolken te kijken. Mijn twee honden waren lekker aan het ravotten. Van het ene op het andere moment hevige paniek. Naar huis gerend. Sindsdien durf ik ook het strand niet op terwijl ik op Terschelling vele strandwandelingen heb gemaakt. De afsluitdijk heb ik al vele jaren gemeden. Net of ik mij in de ruimte verlies. Ik wil schuilen, dat gevoel. Sterkte en succes

Cor
Reactie:
Ik herken maar heb geen tips. Op een zonnige dag lag ik ontspannen in een weiland naar de wolken te kijken. Mijn twee honden waren lekker aan het ravotten. Van het ene op het andere moment hevige paniek. Naar huis gerend. Sindsdien durf ik ook het strand niet op terwijl ik op Terschelling vele strandwandelingen heb gemaakt. De afsluitdijk heb ik al vele jaren gemeden. Net of ik mij in de ruimte verlies. Ik wil schuilen, dat gevoel. Sterkte en succes

Cor

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Ik heb angststoornis ik ga kapot er van

Ik heb angststoornis ik ga kapot er van.
Ik vecht om te genieten, dit is begonnen sinds mijn zwangerschap...nu bevallen en erger geworden ik ben bang dat ik dood ga bang van ziekte....
Ik mag geen medicatie gebruiken omdat ik borstvoeding geef.
Help


Sara

7
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi,had daar vorig jaar ook last van maar neem nu 100 mg serlain in smorgens en beetje bij beetje beter gegaan en nu is dat verleden tijd, veel moed


Yolande
Reactie:

Geplaatst op 7 juli 2020

Sara, wat een herkenning!

Ik heb een gegenaliseerde angststoornis. 10 maanden geleden ben ik bevallen van ons dochtertje. Sinds mijn bevalling ben ik erg bang om dood te gaan aan een erge ziekte. Ik wil helemaal niet dood omwille van mijn dochtertje en man. Wil genieten van het leven. De angsten overheersen mijn dagelijkse bezigheden en hoe ik me voel.

Mag je inmiddels wel aan de medicatie?
Ik heb deze week een afspraak met mijn psycholoog en een psychiater i.v.m. medicatie.


Sha
Reactie:

Ook ik heb dit gehad tijdens de zwangerschap echter is deze al 8 jaar geleden en kamp nog steeds met angst en paniek aanvallen. Medicatie en therapieën gehad het gaat lange periodes ontzettend goed en dan valt ik weer terug in het oude. Maar probeer wel positief te zijn en blijven vaak gebeurd er wat in mijn leven waardoor dit weer de kop op steekt. Net als iemand hoofdpijn krijgt bij te veel stress en spanningen krijg ik dit. Ik kan jullie meegeven blijf jezelf accepteren dat je een aanval hebt, is lastig maar het kan.
En je bent niet alleen er zijn meerdere mensen die dit hebben. Ik zoek ook steun en praat erover met mensen die het herkennen.


Anoniem
Reactie:

Hoi. Ik heb knal hetzelfde!!! Ik ben 2 j geleden bevallen van een zoontje. Na een periode van extreme vermoeidheid en het gevoel te hebben ongelooflijk hard alles zelf te moeten doen heb ik zware angst ontwikkeld voor de dood. Na zo een lange periode ben ik in behandeling met psycholoog en nog wat andere dingen. Maar ook zonder medicatie. Ik heb er wel voorgeschreven gekregen maar wil ze zelf niet pakken mits ik jaren geleden een zware depressie heb gehad en toen oon jaren medicatie heb moeten nemen. En nog heel goed weet wat een hel het was om er vanaf te geraken.


Babyshark
Reactie:
Hoi,advies:schildklierhormonen laten nakijken.
Of overige hormonen.

Tootje

Jouw reactie:



Verhaal 39 - mijn denkpatronen zijn gevormd naar alle mogelijke gevaren

Sinds mijn 14e jaar wordt mijn leven bepaald door een paniekstoornis met dwanggedachten. Ondanks verwoede pogingen om me staande te houden in studie en werk, was ik al vroeg aangewezen op een Wa-jong uitkering. Pas sinds een doorgemaakte crisis in 2015 weet ik dat er zoiets als een 'paniekstoornis' bestaat en dat dit een erkende psychische aandoening is. Nooit eerder heeft een hulpverlener mij daarop gewezen en luidde de omschrijving voor mijn problemen: last van dwanggedachten.

Al in het begin had ik al, naast de steeds optredende sensatie van paniek, paniekaanvallen. Tijdens die aanvallen verloor ik ieder zintuigelijk contact met de directe omgeving en dreigde ik 'weg te vallen'. Tijdens de allereerste paniekaanval had ik maar één interpretatie van wat er gaande was: ik ben nu aan het doodgaan, zo ziet doodgaan er uit.

Toen bij anderen deze aanvallen opvielen (ik was tijdens zo'n aanval niet aanspreekbaar), werd het louter als een somatisch gebeuren aangemerkt en kwam ik bij een cardioloog en een neuroloog terecht.

In vervolg op de doorgemaakte crisis in 2015, kwam ik in het voorjaar van 2016 bij een psychiater terecht die 'het lijden' op waarde wist in te schatten en onmiddellijk medicatie voorschreef. Na twee maanden sloeg de medicatie aan en ervaar ik de werking als een verdoving van het hersengebied waar de paniek telkens ontvlamt.

Helaas loop ik op dat moment al 35 jaar rond met een paniekstoornis en zijn mijn denkpatronen gevormd naar alle mogelijke gevaren die met de sensatie van paniek kunnen samenhangen.
Hans.


Hans

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar hans.

Manuela
Reactie:
Ik ben benieuwd naar welke middel jou helpt

Mir

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Wie herkent mijn klachten?

Hallo,
Wie herkent mijn klachten?
Ik heb in 2009 een hyperventilatieaanval gehad en de jaren erna eigenlijk niet echt meer. Wat ik wel heb is dat ik (vooral op het werk) bv 1 a 2 x per maand opeens vanuit het niets licht in hoofd wordt en het gevoel heb dat je door de grond zakt. Lichaam maakt dan een soort paniek reactie dat je je wilt vasthouden aan het bureau. Dit alles duurt maar 1 a 2 seconden. Dit heb ik in de laatste 5 jaar meerdere keren gehad maar ik wijt dat aan stress/hyperventilatie. Lijkt me niks met hart te maken te hebben (ja je gaat weer twijfelen natuurlijk). Vandaag stond een collega aan mijn bureau toen het gebeurde en zei wat doe je nou? Tja....

Peter


Peter

7
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Dag Peter, herkenbaar maar wil vooral benadrukken dat je lichaam signalen geeft die je serieus moet nemen. Dit om te voorkomen dat de klachten niet structureel worden. Bewust of onbewust spelen er zaken waar je lichaam op reageert. Ik zou ook bloedonderzoek doen. Wellicht is het een tekort aan een vitamine of ijzer


Layla
Reactie:

Beste Peter,

Ik heb sinds 2013 een angststoornis met paniekaanvallen waarbij de angst zich telkens weer verplaatst autorijden tot menigten, ik heb een burn-out gehad en depressie. Ik herken wat je vertelt en het is normaal, wel is het zo dat er waarschijnlijk zo veel stress in je lichaam zit dat je verkeerd gaat ademhalen en daardoor duizelig wordt, soms heb ik ook het gevoel dat ik ziek ben of ga flauwvallen. Kortom het kan allemaal best heftig aanvoelen. Mocht het gaan om pure stress probeer dan naar je lichaam te luisteren, meestal is dit een signaal. Misschien helpt dit wat ik nu vertel om de situatie wat inzichtelijker voor je te maken.


Mariëlle
Reactie:

Als je er geen probleem van maakt wordt het ook geen probleem.


S
Reactie:
Ik heb precies het zelfde gehad. En ik ga ook echt niet meer stoppen met me medicatie.
Hoewel ik toch altijd nog een beetje angstig of paniek voel!

Sterkte en wees lief voor jezelf

Claudia
Reactie:
Herkenbaar. Ik heb zelf ook meerdere malen op werk gehad dat ik licht in mn hoofd werd of het gevoel had dat ik ging flauwvallen. Kwam er pas later achter dat het met angst en paniekgevoelens te maken had. Ademhaling helpt hierbij en anders frisse lucht halen. Helaas was t bij mij zo erg dat ik een tijd niet meer naar kantoor durfde. Heel veel sterkte!

Romy
Reactie:
Dat lijkt me ook super fijn als dat kan lotgenotencontact

Manuela

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Angststoornis voor hartklachten

Hi,

Sinds een paar maanden heb ik last van een angststoornis. De hele dag door ben ik bang dat ik een hartaanval of stilstand krijg. Door de stress krijg ik verschillende “symptomen” zoals: Pijnlijke steken op de borst, pijn tussen mijn ribben, rugpijn, buikpijn, zere armen en tintelingen in mijn handen.
Ik heb al verschillende onderzoeken gehad en daar is niks uit voort gekomen, wat inhoudt dat ik gezond ben. Herkent iemand zich hierin en in deze klachten?


Anoniem

7
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik kamp ook heel de dag door met dit gevoel en heb ook last van pijn op de borst en het idee dat ik een hartritmestoornis heb maar ook heb ik tintelingen in het hoofd en een heel raar gevoel in het hoofd. Ook voel ik alles en heb ik het gevoel dat de wereld om mij heen leeft maar ik mezelf niet meer ben ik word hier bang van en wil mezelf terug ..,,, heb jij ook wel is als je ergens naar staart dat je hoofd vanzelf van positie veranderd ? Het is te veel om alle klachten op te noemen die heel de dag door optreden ik ben bang en zou het liefst een full bosy scan doen maar mijn ouders zeggen dat dit weinig zin zal hebben omdat er niks mis is met mijn lichaam .


Jolijn
Reactie:

Ja zeker zelf heb ik een angst/paniekstoornis en ben elke dag bang dat ik een hartaanval krijg. Mijn bloed is zelfs onderzoekt de dokter heeft meerdere keren naar me hart en longen geluisterd. Alles was goed me bloeddruk was ook in orde. Ik zit elke dag in angst. Tintelingen vielen hoort bij angst die heb ik ook meerdere keren op een dag. Heb de dokter zelfs nog gevraagd kan toch niet de hele dag paniekeren? Er moet toch iets zijn? Ik maar nee zei ze je lichaam denkt continu dat het in gevaar is terwijl het niet zo is. Je lichaam gaat dus op een vechtstand continu omdat je geest je laat denken dat er wat is. Het is super vervelend ik zou er ook hulp voor zoeken zelf krijg ik ook therapie


E. R
Reactie:

Ook ik heb elke dag die angst voor een hartaanval, heb vaak hartkloppingen en pijn links op de borst, bij mij is ook niks gevonden maar ga door een hele mijn hele leven staat op z n kop en kan nauwelijks normaal functioneren, ik ben sinds kort in therapie nog weinig geholpen en ben bang om nieuwe medicatie te nemen pfff.

Pedro


Pedro
Reactie:
Ik ben zelf ik Maart 2021 overvallen door een acute paniekaanval in de auto, ik heb nog dagelijks last van spanning. Het idee dat mijn hart ermee gaat stoppen, en dit zonder enkele aanleiding. Ik slik nu Venlafaxine Aurobindo 75MG, elke dag blijf ik dit gevoel nu hebben en ben uiteindelijk ook aangemeld bij de GGZ paniek. Ik werk in de beveiliging en ben vaak ooggetuige van geweld richting mij geweest. Echter zie ik hier geen verband tussen terwijl mijn praktijkondersteunende psycholoog dat wel zag. Iemand verder nog ervaring of tips en tricks voor angst met ziekte beelden of hartfunctie?

Noa
Reactie:
Ja herken ik volledig. 4 jaar geleden tijdens sporten hartritmestoornissen gekregen, sindsdien bang voor hartstilstand.
Meerdere periodes gaat het nog heel slecht angst, zweten, pijn op de borst, pijn tussen schouderbladen, onwel gevoel, duizelig…
Van psychiater temesta gekregen en dat helpt de aanvallen wat verzachten. Vaak onleefbaar….

Pascal

Jouw reactie:



Verhaal 42 - denken niet te stoppen van alles door elkaar

De ochtend begint t al wakker worden en denken niet te stoppen van alles door elkaar totaal geen rust veel over het zelfde depressie want ze zeggen dat ik dat heb. Uit bed en angst want ik blijf maar denken dat hoofd staat niet stil op momenten lijkt t wel oorlog en weet ik niet eens waar ik aan denk geeft zoveel angst. Gaat de hele dag door durf niet eens weg of wat te doen want overal denkt dat hoofd en ben er bewust van. Ik huil er veel om want t wordt niet stil hele dag angstgevoel of raak over me toeren t idee dat t hoofd altijd zo blijft en nooit meer aan de normale dingen kan denken. Alles geeft ook angst. In bad gaan douchen ik schreeuw tegen me hoofd hou op. Avond weerangst voor de ochtend


Loca

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

dat heb ik ook en durf niks te zegen en voel mij een zaam er van


annie
Reactie:

Ik heb precies hetzelfde in loosing my fucking mind ik begin kk gek te worden


Anoniem
Reactie:
Hier zijn goede medicijnen voor, vraag aan een psy om hulp

Emma

Jouw reactie:



Verhaal 43 - dwangmatig piekeren

Ik pieker enorm veel, ik kan haast zeggen dat het dwangmatig is.
Ik ben altijd al onzeker geweest, maar de laatste jaren neemt die onzekerheid andere wegen.
Ik pieker voortdurend over alles!
Enkele voorbeelden:
- Ik stuur een berichtje naar iemand, maar deze persoon antwoord geruime tijd niet. Ik bedenk al wat ik verkeerd gedaan heb. Ik vind pas rust als er geantwoord wordt.
- Ik weet dat ik geen fout heb gemaakt in dat ene dossiertje op het werk, maar bedenk alle mogelijke pistes waar het fout zou gelopen zijn.
- Ik controleer alles 100 keer (auto wel vast? Deur wel op slot gedaan? Stekker uitgetrokken? ...).
- Ik lees een artikel en projecteer het op mijn leven. Bijvoorbeeld een artikel gelezen waarbij een persoon pas op zijn/haar 30e erachter kwam dat ze voor hetzelfde geslacht viel. Dan begon ik non stop te piekeren of ik dit wel niet kan voorhebben? Echter heb ik een relatie met mijn partner en ben ik gelukkig . Maar ik pieker hier zo dwangmatig over. Dit is gelukkig al minder.
- Ik was ooit op een feestje en was spijtig genoeg goed aangeschoten. Ik kan een jarenhalf later nog piekeren of ik wel niks verkeerd heb gedaan of gezegd. De gedachte sprong me te binnen: stel dat ik mijn partner bedrogen heb en ik weet het niet meer? Ook al zegt iedereen van niet, ik blijf dit door mijn gedachten halen.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden uit mijn non stop dwangmatig piekergedrag.
Dit begint mijn leven over te nemen, ik functioneer niet meer zoals vroeger. Ik heb vaak een onveilig gevoel, kan niet altijd tegen sociale contacten, ik ween te pas en te onpas ...

Ik heb reeds therapie gevolgd, maar heb gevoel dat dit slechts helpt op korte termijn.

Ik ben zo bang dat dit nooit over zal gaan, want dit is onhoudbaar. Ik word hier zo ongelukkig van. Ik ben bang dat ik hierdoor geen toekomst heb (wil zo graag kinderen bijvoorbeeld, maar wat als ik nog zo ben? Wat als ik dit niet aankan? Wat als ik dit doorgeef?)

Is dit herkenbaar voor iemand?
Zo ja, wat doen jullie hiermee?


Anoniem

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zeer herkenbaar! In behandeling voor een gegeneraliseerde angststoornis en ik merk dat het met ups en downs gaat. Wat je hier boven beschrijft ken ik en weet dat je niet de enige bent. Dat er meer mensen zijn met die deze gedachten hebben. Wat ik probeer op zo’n moment is de focus ergens anders op te leggen door iets te gaan doen en rustig te ademen door mijn buik. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Met vriendelijke groet, Sara


Sara
Reactie:
Ik lees dit verhaal en zoveel herkenning
Ik heb ook erg last van deze pieker gedachtes en het beheerst echt momenteel mijn leven. Ik vind het dan soms ook zo uitzichtloos. Ik heb contact met wat therapeuten en een intake gepland staan om weer aan de slag te gaan met mezelf.

Succes!

Nathasja
Reactie:
Ik lees uit je verhaal dat de kern is dat je erg veel zorg maakt wat de mening van anderen is..
Trek het je niet. Letterlijk... hoe meer aandacht je er aan geeft hoe groter het wordt. Focus op jezelf. Hoe fantastisch en leuk jij bent! Dat je een goede werknemer bent en een leuke collega en een lieve partner...

Marike

Jouw reactie:



Verhaal 44 - Help help, hoe kom ik van het piekeren af?

Lieve mensen,
Mijn hele leve ben ik al een piekeraar.
Dit komt tot uiting doordat ik mezelf afsluit tijdens
Familie activiteiten. Dit zorgt voor ernstige problemen
In de relationele sfeer. Hierdoor kan ik ook moeilijk genieten van dingen.
Help help, hoe kom ik van het piekeren af?


Lars

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik hebangst stoonis

lars

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Angststoornis die deels is ontwikkeld door mishandeling

Beste mensen,

Ik heb nu ongeveer 2 jaar last van een angsstoornis die deels is ontwikkeld door een jeugd met geestelijke en lichamelijke mishandeling. Ik heb hier zo’n 7 jaar mee moeten dealen en heb hier daarna 2/3 jaar mee rond gelopen totdat ik zeg maar ten val kwam.

 

In de periode van 2/3 jaar was ik een erg gesloten persoon die in zijn eigen wereldje leefde. In die periode heb ik veel geblowed en voelde ik me vaak erg down. Ik heb toen aan het einde van die periode een keer truffels genomen, wat voor mij een negatieve ervaring was aangezien ik helemaal niet lekker in mn vel zat.

 

Ik ben in dat laatste jaar ook nog een keer flauwgevallen in mn klas en langzaam sloop er een ernstige angst/paniekstoornis tot me toe. Ik ben nu al 2 jaar aan het knokken om er weer bovenop te komen, maar ik durf amper positief over de toekomst te denken. Ik krijg nu 1 jaar wekelijks therapie van een psycholoog en ik slik fluoxetine als ondersteuning. Ik ben momenteel gestopt met mijn opleiding en heb ook geen baan.

Ik ben op dit moment in spanje op vakantie en ik voelde me de eerste 6 dagen zo goed en zo had ik me eigenlijk al tig jaar niet meer gevoeld. Mijn familie vond mij een stuk opener dan ooit en ik had zelfs al geïnformeerd om hier een paar maanden te gaan wonen en werken .

 

Tot eergisteren toen ik me in één keer helemaal niet goed voelde. Ik was aan het eten bij wat vrienden hier in spanje van mn ouders en ik voelde me helemaal afzakken en ik kreeg geen hap door mn keel. Ik heb toen de hele avond naast en in het zwembad gezeten en voelde me super rot.

 

Er is zeker een kans dat ik last had van een zonnesteek, aangezien ik daar wel symptomen van had (rode ogen, duizelig, wazig zien, misselijk), maar ik durf dit niet met alle zekerheid te stellen. Ik ben gister uiteten geweest en toen ging het eigenlijk redelijk goed.

 

Vandaag was ik bij mn oma die hier woont en ging samen met haar uiteten. Ik kreeg alweer geen hap door me keel en was helemaal misselijk en van de wereld. De dag toen het weer slecht met me ging had misschien ook te maken dat ik een heel leuk spaans meisje zag op het strand die ook duidelijk geïnteresseerd was in mij, maar ik vond die stap om een gesprekje aan te gaan net even wat groot.

 

Ik zit hier nog steeds wel mee eigenlijk.. Ik durf al 2 jaar lang bijna niet aan de liefde te denken, aangezien ik me rot schaam voor mn issues. Ik wil dr eigenlijk eerst vanaf en dan verder kijken, maar toch vind ik zo’n moment echt zeer naar. Ik ben gewoon helaas nog steeds een erg onzeker, verlegen, angstig, nerveus en een persoon die ontzettend veel nadenkt.

Mocht je mijn hele verhaal hebben gelezen, dan wil ik je bedanken voor de moeite. Ik ben benieuwd of iemand tips heeft om van mn problemen af te komen, want mn leven is momenteel ondanks de aantal positieve momenten nog erg negatief.

Groeten, Koen.


Koen

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb je verhaal gelezen en het is heel erg herkenbaar. Hierbij wil ik je laten weten dat je niet alleen bent.


Lesley
Reactie:

Hey,

Ik wou even zeggen dat ik ook last heb daarvan (bij mij is het waarschijnlijk erfelijk ontstaan, mn pa heeft het ook) en desondanks heb ik al 2 jaar een hele gezonde relatie. Ik ben dol op hem en soms heb ik het gevoel dat ik echt veel te veel problemen heb voor een relatie, maar hij vind van niet en hij is de beste steun die ik heb. Ik denk dat het belangrijkste is dat je naast angst ook een hele persoonlijkheid hebt en die moet je echt laten zien. Je moet erin geloven dat jij ondanks de belemmeringen een leuk mens bent dat liefde verdient. Door dat uit te stralen vind je iemand en ondertussen voel je je ook beter over jezelf.


Robin
Reactie:

Ik ben het Robin eens. In een relatie moet je totaal jezelf kunnen en durven zijn. Dat is het engste wat ik ooit gedaan heb en waarschijnlijk zal gaan doen want je stelt je kwetsbaar op. Maar het lukt wel. Mijn man weet daardoor precies wie ik ben en accepteert dat ook. Daardoor is hij de grootste steun die ik heb.


F
Reactie:

Ik herken mij hier ook heel erg in. Door verschillende mishandelingen oa een angststoornis ontwikkeld. Het is soms ontzettend moeilijk maar ik probeer mezelf toch altijd overeind te trekken en leuke dingen te doen. Soms is een gewone werkdag al een hele uitdaging, of überhaupt uit bed komen na de hele nacht lang nachtmerries gehad te hebben of helemaal niet te kunnen slapen. Maar als ik het dan toch gedaan heb groeit mijn zelfvertrouwen weer een beetje. Ik heb voor de rest geen tips voor je maar wens je wel.heel veel succes voor een goede geestelijke gezondheid.


X

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Angst voor het universum en de grond - aarde angst

Hoi,

Ik heb al sinds jonge kinderjaren een angst voor het universum, tot een jaar of 7 heb ik dat altijd kunnen negeren/wegdrukken, maar op een gegeven moment transformeerde de weggedrukte angst zich tot een permanent gevoel van paniek wanneer ik de grond onder me voel.
De angst voor de grond is helaas niet afgenomen bij mij, ik ben inmiddels een paar maanden afgekickt van de rifotril (clonazepam).
Dat scheelt een hoop extra ellende, maar de angst en paniekgevoelens die ik ervaar bij het voelen van de grond zijn er niet minder door geworden.

Op zijn ergst zijn de klachten wanneer ik in een auto of trein zit en geen kant op kan gedurende een tijd.
Het voelen van de grond in combinatie met snelheid en niet wegkunnen, doet bij mij gelijk associaties oproepen van een verloren vallend zonder einde gevoel in de eeuwige leegte zonder enige ondersteuning.
Dat schiet gelijk door in dissociatie van mijzelf en mijn omgeving op dat moment.
De angst is zo hevig dan ik letterlijk lichamelijke levensenergieën voel wegtrekken uit mijn onderlichaam.

De grond, de aarde, moet natuurlijk een permanent veilig fundament zijn voor een mens, ondersteunend om zijn leven op te bouwen, te leven, een mens te zijn, een persoonlijkheid te ontwikkelen en te behouden.
Als alles mislukt in je leven, en je op alle vlakken stuk bent gelopen en finaal in de vernieling zit en in de knoop zit met jezelf en alles en iedereen, zit je letterlijk aan de grond.
En die grond is er dan voor je om je uit te rusten, te genezen, bij te komen, aan wederopbouw te beginnen, om je levensfundamenten opnieuw in de grond te slaan, te funderen.
De grond is er altijd voor je geweest, hij droeg het leven van je voorouders, droeg je tijdens je geboorte, draagt je tijdens je leven om alles te doen wat je leuk en fijn vind, en draagt je graf na je dood en draagt alle levens van je eventuele nageslacht, voor altijd.

Hoe vervelend, understatement, is het dan om deze specifiek angst te hebben, het bewustzijn van het grondgevoel, de achterliggende redenen waardoor de grond de grond is, het oneindige niet ondersteund gevoel te hebben als de brein associaties met zwevende aarde in de lege ruimte direct optreden.
Hoe kan ik aan herstel werken als mijn fundament, de aarde, de grond mij constant tot helse angsten brengt.

Zomaar wat gedachten over mijn angst.
Verder praat ik nu wat gemakkelijker over deze aarde angst met familie en hulpverleners dus ik blijf hopen en werken aan verbetering.
Ben benieuwd of mensen iets kunnen delen met mij wat mij misschien verder kan helpen, het kan iets kleins zijn, wat voor mij heel belangrijke goede gevolgen kan hebben.

Groet en bedankt,
Piet.


Piet

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit is voor het eerst dat ik teruglees wat ik zelf ook ervaar.

Fathia
Reactie:
Beste Piet!

Wat een nare angst! Ik moet je vertellen dat ik er een klein gedeelte uit herken. Jaren geleden had ik last van hevige angstaanvallen. Het was zo erg dat ik de lucht eng vond. Voor mij voelde het alsof ik hier op deze aarde vast zit. Nergens naartoe kan met mijn angsten. Dit ging ook gepaard met dat het vaak leek alsof ik naar mezelf keek vanuit een afstand. Een onwerkelijk gevoel had ik ook.

Uiteindelijk is dit goed gekomen doormiddel van cognitieve gedragstherapie en medicatie.
Ik zou willen meegeven als tip: zoek een psycholoog op, deel je angsten soms met de mensen die je vertrouwt. En blijf onthouden dat ook deze grijze wolk weer voorbij zal gaan. Het leven geeft ons mooie en slechte tijden.

Sha
Reactie:
Ik herken je angsten. Zelf heb ik ook last van grote open ruimtes. Als ik in de auto zit en de snelweg opga voel ik veel angst opkomen, zelfs als ik achterin zit. Het gevoel dat je kwetsbaar bent en een oneindige plek ziet (lucht). Zelf heb ik veel therapieen gevolgd maar tot zover heeft niets geholpen helaas..


Oc

Jouw reactie:



Verhaal 47 - vriendin met een angststoornis

Goedenavond,

Ik weet niet of ik hier op de juiste plek ben, omdat ik zelf geen angststoornis heb. Maar, ik heb wel een vriendin die last heeft hiervan. De laatste jaren is haar stoornis meer 'opgekomen', dit vond ik erg lastig om te begrijpen. Zeker omdat er hierdoor wel bepaalde aanpassingen gemaakt moesten worden.

Ik zou haar graag willen helpen of het in ieder geval makkelijker proberen te maken om hierover tegen mij te praten, maar ik vind dit erg lastig.

Nu hoop ik dat iemand mij tips kan geven om hier goed mee om te gaan. Op internet lees ik namelijk allemaal tegenstrijdigheden.

Zou iemand mij hiermee kunnen helpen?

Liefs


Cynthia

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste,

Mijn partner heeft ook een angststoornis. Ik voel me hulpeloos. We hebben een babietje van 1,4 jaar en ik ben bang dat ze ook onder zijn stoornis zal lijden. Mijn lartner is erg verstandig, heeft gedoctoreerd, erg mondig,... Hij sluit zich nu al enkele maanden op. Dit startte in maart. Elke dag wordt erger. Ik mag enkel naar buiten met mijn dochtertje voor 8 uur in de ochtend. Hij komt niet buiten. Hij durft de vuiniszakken biet eens meer aan de deur zetten. Als het raam open staat en gij hoort de buren van 2 gebouwen naast ons op hun terrasje dan sluit hij alles af. Als ik binnenkom na het biidscgaooen doen, dan moet ik me onmiddelijk douchen en wil hij alles op zijn plaats zetten en staat hij zenuwachtig alles af te wassen. Zo zijn er ontelbare voorbeelden.
Ik voel me machteloos en gefrustreerd. Ik wil hem helpen, maar hij vindt dat hij degene is die juist reageert en alle anderen zijn idioot. Ik voel de vreugde uit me weggaan.


Ophelia
Reactie:

ik heb nog ven niemand antwoord ervan de angst
problemen gekregen


annie
Reactie:
Ja ken dit. sinds paar maanden ook hoge bloeddruk (ben pas 49) en druk soms op borst (rook en drink niet meer al jaren) pijn afwisselend in schouder arm en zelfs vingers soms (links).
Ook nerveus met wakker worden, vaak snelle hartslag overdag, kan niks meer.. probeer wel elke dag zo 45 minuten buiten te lopen maar werken of sporten ho maar.
Veel onderzoeken gehad waar niks uitkwam, al moeten ze nog wel een keer kijken buik / nier streek wat de MDL dokter niet wil doen.. PDS zegt die kwast gewoon.
Dit leven is verschrikkelijk zo, een boterham met kaas kan me al in een hyper/angst fase brengen. zout is gevaar, veel eten kan niet meer geen koffie en maar 1 thee p/dag.. eet alleen fruit, smooty, wafels, avocado en alles wat gezond is.. al bijna 2 jaar.
Honderden euros supplementen maar blijf maar angstig en nerveus, bang dat dit permanent is - dit sloopt, ga er stuk aan.

Joop

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Ik typ dit met tranen in mijn ogen

Ik sta perplex hoeveel mensen er eigenlijk last hebben van een angst/paniekstoornis.. dit is de eerste keer dat ik zocht naar mensen die hetzelfde hebben als mij, en zo te zien zijn dat er echt veel meer dan ik dacht of te horen kreeg van mijn psycholoog..

Ik typ dit met tranen in mijn ogen, ik ben mezelf helemaal zat en ben echt uitgeput van mijn eigen denken en van mijn lichaam. Ik heb mijn hele leven al angst/paniek en piekerstoornissen, en ik kom er maar niet vanaf. Ik ben echt doodop ervan, en begin steeds minder zin in het leven te krijgen. Op het moment dat ik wakker word in de ochtend begint de ellende weer van vooraf aan, zenuwachtig,spierpijn in heel mijn lichaam, hartkloppingen en maar denken denken denken.. waarover vragen mensen dan? Dat kan ik dan niet uitleggen maar het is zo ontzettend vermoeiend om met jezelf te moeten leven op deze manier.. ik weet gewoon geen uitweg meer, en ik zou graag met mensen in contact willen komen die dit herkennen maar ook een oplossing weten voor deze ellende. Ondanks dat ik een super vriendje, leuke vrienden en een liefdevolle familie heb, voelt het ontzettend eenzaam om met dit gevoel te moeten leven.. dag in dag uit, en ik word er helemaal knettergek van. Als iemand de oplossing heeft, heel graag 🙏🏻


Rosanne S

6
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hier het zelfde
Ik weet het ook niet meer
Een hel is het .


Mo
Reactie:
Idem dito, het is niet te harden.

Erik
Reactie:
Nee, geen leven zo, zou zo graag wat willen sporten of zo, maar mijn lijft trilt slappe benen, helaas al 78 en de tijd snelt voorbij. Maar ik blijf vechten, durf alles maar door zenuwen lukt het gewoon niet.

Maria
Reactie:
Hier t zelfde een hel is t dit is voor mij ook de eerste keer dat ik dit doe ik schrok er ook van met hoevelen er nog zijn ik slik de quentepinne 2 keer v 50mg en citalopram en probeer van alles om rustig te blijven dat alles behalve lukt helaas zou ook graag in contact komen met lot genoten

Angel
Reactie:
Hier ook... Al zo'n 4-5 keer.last van burn out depressie. Mijn dokter zegt dat ik rust moet nemen. Slik nu zo'n 10 jaar antidepressiva en momenteel weer 3 oxazepam per dag. Smorgens mee dat mijn ogen open gaan.... Verschrikkelijk gevoel. Heb dan oefeningen. Na aankleden yoghurt eten en hond uitlaten compleet kapot. Nu dus maar hele dag op de bank hangen. In de hoop dat de angsten beetje minderen en mijn antidepressiva die ik vorig jaar heb afgebouwd weer zijn werk gaat doen. Praten helpt dus laten we mekaar steunen.

Ester
Reactie:
Hier ook grote hel. Hele dagen in tranen en angst en paniek en hartkloppingen en wat razendsnel gaat. Ik voel me hierbij ook heel erg eenzaam en alleen. Heb geen familie geen kennissen geen vrienden geen hulp. Ik zou zo graag vrienden willen hebben die me begrijpen en me niet gek vinden als ik ineens een spontane paniekaanval krijg. Ik heb extreme paniekaanvallen die zijn begonnen 4 jaar geleden na plotselinge overlijden van mijn lieve schoonvader. Ben 24 uur per dag bang.

Manuela
Reactie:
Probeer dingen te doen met mensen waarbij je je veilig voelt.
En vooral niet forceren.
Heel veel sterkte.
Het is moeilijk!

Mar
Reactie:
Beste DM,
Je staat er niet alleen voor en hoeft het niet alleen te dien. Denk aan je partner, instanties, vrienden. Vertel ze waar je mee zit en vraag om hulp! Sterkte!

RockinRobin
Reactie:
Ik weet perfect wat je bedoelt. Ik heb sinds mijn 21ste een eerste episode van hypomanie gekregen en daarna is alles omgeswicht naar gegeneraliseerde angststoornis, paniekstoornis, sociale fobie, borderline en schizoaffectieve stoornis. Je zult mss denken…ooh wat veel benamingen en/of ziektes. Dat is het ook mr vele van hen overlappen elkaar ook. Mr het blijft veel maar dan is het voor mij ook ergens duidelijk.
Dit gezegd zijnde weet ik als geen ander hoe ontzettend moe en uitgeput je bent na al dat vechten. Je voelt elke dag de adrenaline en cortisol door je lichaam schieten alsof je aangesloten bent op het elektriciteitsnet. Zo’n grote spanningen en in combinatie met woedeaanvallen in mijn geval zijn gewoonweg niet volhouden. Ik ga hoe dan ook mijn medicatie verhogen. Ik wens je veel sterkte en kracht 🙏🍀🙏

Kris

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Het is nu bijna 2 uur in de nacht

Het is nu bijna 2 uur in de nacht. Ik ben moe, heb oxazepam een tijdje geleden ingenomen en ben erg in paniek. De gedachten die ik heb : ik durf niet te gaan slapen? Bang om niet meer wakker te worden. Er is geen aanleiding, ben gezond maar wil nu echt niet gaan slapen, help help :( wat is er toch mis met mij? Jammer dat dit alleen een forum is, want ik heb nu behoefte om met iemand te praten. Zo, bang

Ron

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Ron. Hoe gaat het nu met je?

Vera

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Emetofobie, ik voel me erg verdrietig

Ik heb al heel mijn leven last van angst voor alles wat met overgeven te maken heeft. Tot een paar jaar terug wist ik niet dat dit echt een naam had, ik dacht altijd dat ik raar was. Emetofobie dus.

Op momenten dat er iemand ziek was bleef ik uit de buurt en was bijvoorbeeld mijn moeder of zusje aan het overgeven deed ik mijn oren dicht terwijl ik met een hele hoge hartslag in bed lag. Paniek dus.

 

Waarom? Ik heb echt geen idee. De reden weet ik nog steeds niet. Helaas is het sinds 3 jaar geleden verergert. Het begon met spanning en op een gegeven moment ook paniekaanvallen in het openbaar vervoer. Al gauw ook in bioscopen of andere ruimtes met veel mensen.


Nu tegenwoordig heb ik ook erge moeite met het naar buiten over straat gaan. Het belemmerd mijn leven nu heel erg en ben bang dat ik er straks nog depri van word. Ik ben al naar 2 psychologen geweest met 2 verschillende therapiën maar dat heeft weinig verandering gebracht.

Ik voel mij hopeloos en erg verdrietig. Ik wil zo graag zorgenloos door het leven gaan en kunnen reizen met het vliegtuig en ooit kinderen durven nemen. Ik zou graag willen weten wat de beste therapie voor mij is.

 

Ook zou ik graag met lotgenoten in contact willen komen maar dan niet in zo’n praatgroep, via de mail of whatss app. Voor contact dit is mijn mail adres; suzanne_denouden@hotmail.com


Suzanne

5
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hi Suzanne,

Ik heb dit probleem vroeger jarenlang gehad. Het was zelfs zo dat ik de laatste keer dat ik zelf overgegeven had (ik was een jaar of 10) besloot dat nooit meer te laten gebeuren. Ik heb dat 25 jaar vol kunnen houden, ongelofelijk maar waar.

Uiteindelijk een keer een paar glazen cognac die verkeerd vielen. Ik werd 's nachts wakker en wist dat het zou komen en niet te vermijden zou zijn. Ik legde kranten naast m'n bed op de grond, ging dapper rechtop op de zijkant van m'n bed zitten en .. gaf over. Flink. Logischer was geweest naar het toilet te lopen maar het kwam gewoon niet in me op.


Sindsdien nooit meer die angst ervoor gehad. En het is nog wel een aantal keren gebeurd sindsdien, maar het verzet is weg. En ik begreep eigenlijk ook wel waar dit voor stond:

Overgeven.. overgave.. Het is de overgave. Het laten gaan van dat wat natuurlijk is, wat vanzelf gaat, wat buiten je controle ligt. Een van onze grootste oerangsten, gesymoliseerd in iets heel letterlijks: overgeven.

Je kunt in je leven nagaan waar je angsten liggen, welke rol (gebrek aan) overgave daarin speelt.

Ik hoop dat dit helpt.

Marcel


Marcel
Reactie:

hoi suzanne....
Ik weet precies wat je doormaakt, ik heb dit ook al jaren en het wordt alleen maar erger...helaas, het begon met kleine dingen , nu zijn het al hele grote dingen die ik vermijd.

 

Maar probeer wel te leren om zoveel mogelijk door te zetten.Werken, op stap gaan, leuke dingen doen met de kinderen anders heb je geen leven. Al hoewel het niet altijd mogelijk is , dan vind ik slapen altijd fijn dan merk en voel je niks.

 

Helaas denk ik dat ik er de rest van mn leven er aan vast zit, ik ga nu wel voor de 4 x terug in therapie ik blijf er nog wel in geloven maar verwacht geen wonderen....


astrid
Reactie:

Hoi suzanne,

Ik heh (helaas) ook emetofobie. Al ong 5 jaar. Ben dit jaar alweer bij me 4e psycholoog begonnen. Ik heb weer een enorme terug val en het is allemaal erger dan eerst. Het is altijd "fijn" om toch even te lezen dat wij niet de enige zijn met deze fobie. Wat ik zo vreselijk vind aan dede fobie is dat het in je lichaam gebeurt en je er geen controle over hebt. Het blijft waarschijnlijk mijn hele leven een zwakte punt.. ook al heb ik er geen last van. Elke keer komen er ook weer dingen bij. Voel mij nu zelfs erg depressief terwijl ik dat nooit heb gehad.
Ik hoop dat het nu weer goed met je gaat.
Groeten, Maya


Anoniem
Reactie:

Hoi Suzanne, ik heb hier al last van sinds ik me kan herinneren. Van mijn 17e tot 21e in therapie geweest. Daarna was ik er ‘vanaf’. Het blijft een gevoelig punt, bijvoorbeeld nu ik op de leeftijd ben om kinderen te krijgen. Durf ik echt zwanger te worden?? Ik ben er nog niet uit. Maar in mijn dagelijks leven geen last meer van. De truc voor mij: EMDR icm steeds een stapje meer. Ik durfde niet in het midden van de collegezaal. Dus werd een van mijn eerste opdrachten: ga er maar zitten en kijk wat er gebeurt. En er gebeurde...niets. En zo steeds een stapje verder. Het probleem zit hem in zelfvertrouwen, letterlijk vertrouwen in je lichaam. Ik vertrouw mijn lichaam er nu op dat ik niet zomaar ga overgeven. Ik weet niet welke therapieën je hebt gedaan, maar na een lange weg van 3 jaar (ja het is volhouden) kan ik er nu gewoon mee leven en is het iets dat bij me hoort. Iedereen om me heen weet het ook, en iedereen houdt er heel lief ook altijd rekening mee. Heb er geen schaamte voor😊 Ik gun het je heel erg dat je ook op het punt komt dat je ermee kan leven!


Margot

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Op mijn 15e begon mijn eerste hyperventilatie

Op mijn 15e levensjaar begon het, mijn eerste hyperventilatie. Tijdens deze hyperventilatie "verloor ik mijn gevoel"

 

ik moest meteen naar de dokter en alles wat hij deed (met een kwastje over mijn huidd gaan en met een naaldje in mijn arm prikken) voelde ik niet. Tenminste, ik praatte het mijzelf aan dat ik niets voelde. Dit heeft een aantal maanden geduurd. Er zijn zelfs momenten geweest dat ik verplicht naar buiten moest lopen omdat ik binnen geen frisse lucht kon krijgen (praatte ik mijzelf weer aan).

 

Een periode is het heel lang goed met mij gegaan. Ik studeerde psychologie, dus was ik op de hoogte van mogelijke oorzaken. Uit het niets begon ik met overgeven en kon hier niet mee stoppen.

 

Ziekenhuizen konden mij alleen helpen door medicatie aan te bieden die mij iets minder misselijk moest gaan maken. Helaas, wierpen deze medicatie zijn vruchten niet af. Af en toe, als ik bewust werd van het feit dat ik moest eten, moest ik weer overgeven.

 

Ik nam de stap om naar de dokter te gaan om naar een praktijondersteuner te vragen. Zij bood mij trauma therapie aan (de trauma was dan het constant moeten overgeven, machteloosheid) en de psychiater stelde mij antidepressiva voor.

 

Ik wilde niet dan anderen dachten dat ik gek was, dus kwam ik altijd met een lach binnen bij de dokterspraktijk en al snel boden zij mij een functie aan als "ervaringsdeskundige" dit aanbod sloeg ik af met de smoes dat ik nog verder wilde studeren.

 

Op het heden heb ik weer last van deze misselijkheid en heb de stap genomen om toch mijn "trots" aan de kant te zetten en echt wat aan mijn probleem te doen. Je schamen of anderen het gevoel geven dat je jezelf fijn voelt, is nooit een excuus om niet aan je problemen te werken.


Ik weet dat er heel veel mensen zijn met een angststoornis en hiervan genezen zijn, ik hoop alleen zo erg dat dit ook bij mij gebeurd, want op deze manier kan ik niet leven.


Michelle

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Hulp nodig van jullie!

Hulp nodig van jullie!
Ik heb een angststoornis / afhankelijkheidstoornis. Ik heb een moeilijk jaar achter de rug.


Annabel

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heel herkenbaar. Negatieve gedachten zijn heel naar en veroorzaken die angst. Soms is angst er al en lijkt het automatisch.
We zouden elkaar als lotgenoten moeten ontmoeten ipv alleen hier schrijven
Wat denk je?


Yo
Reactie:

Ik durf in mijn eigen huis niet meer buitenkomen omwille van voorbijrijdende auto's voor mijn deur Ben gevlucht naar ergens anders Kan daar ook niet blijven Kan iemand mij raad gevzn


Josette

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Ik heb een stappenplan gemaakt voor mezelf

IK HEB GOEDE TIPS! allereerst dit artikel, waar je de belangrijke feiten ff uit moet halen, ik heb er veel mogelijkheden in gevonden.
https://www.nrc.nl/nieuws/2019/09/19/psychiater-echtpaar-we-hebben-haast-zieke-mensen-kunnen-geen-tien-jaar-wachten-a3973934

Ik zit zelf op het punt dat ik denk dat ik het eind van de tunnel niet ga halen, dus ik heb een stappenplan gemaakt voor mezelf met dingen die ik ga proberen en ik hoop dat het ook iemand anders hoop kan geven. Ik heb echt mijn best gedaan om het goed uit te leggen en te onderbouwen

1. ik heb een psychiater en de eerste stap is heel duidelijk maken hoe ernstig je situatie is. Het eerste wat ze gaan doen bij de ggz is verdergaan met het stappenplan van PSYCHOTHERAPIE en MEDICIJNTHERAPIE. Dit kan zijn de frequentie van afspraken verhogen of zoals bij mij de trail en error met medicijnen voorzetten. Het nadeel van dat laatste is dat er vaak bijwerkingen optreden waardoor je in het dagelijks leven soms nog minder goed kan functioneren, zelf wil ik die prijs wel betalen met de hoop dat het kan helpen.

2. Ik ga COGNITIEVE GEDRAGSTHERAPIE doen, dit kan je gewoon vragen aan je behandelaar. Eerder had ik dit ook geprobeerd, maar de therapeuten vonden mijn situatie te heftig waardoor ze het niet aandurfde. Gelukkig is er via mijn psychiater wel iemand die me gaat helpen. Ik weet hier eigenlijk niet heel veel van, behalve dat het vaak ingezet wordt bij angst en het veel mensen helpt.

3. Ondertussen ga ik verschillende PROBIOTICA proberen. Als je het artikel leest, lees je dat er bewijs is van dat de darmen de hersenen kunnen beïnvloeden. Één van de hoogleraren in het artikel doet nu een trial met mensen met bipolaire stoornis en schizofrenie, nog niet voor ons helaas. Het feit is dat mensen hun hersenen en darmflora uniek zijn en de werking van bepaalde probiotica dus afhangt daarvan. Een probiotica speciaal voor angst werkt dus niet gegarandeerd. Ik ga verschillende voor elk een periode van een maand proberen en in een dagboek bijhouden wat de effecten zijn met het idee om de beste voor mij te vinden.

4. Verschillende ontspanningstherapieën zijn ook te proberen. Zelf ga ik cocoon floating proberen en veel van dit soort therapieën kunnen ook vergoed worden door de verzekering.

5. Ik heb door alle angsten ook heel erg depressie gekregen, dus daar ga ik ook wat aan doen als het niet vermindert door de vorige stappen. Het artikel dat bovenaan vermeld is verteld iets interessants over elektroshock-therapie (is totaal niet jaren 50 horror asylum by the way). Het wordt gedaan onder narcose en het stimuleert een deel van de hersenstam dat vaak verkleind is bij mensen met depressie om daadwerkelijk nieuwe cellen aan te maken en te groeien! Dit werkt bij 70% van de mensen die het doen en het is heel belangrijk dat je na deze behandeling veel beweegt, gezond eet en je brein stimuleert met moeilijke dingen om het positieve effect vast te houden. Naar mijn idee is het een soort opstarter die weinig van ons uit zichzelf kunnen halen.

6. ik ga een hulphond aanschaffen als door alle medicijnen heen ben en de vorige stappen ik nog steeds niet met mijn angst kan functioneren.
Dit is een hondenschool die ze opleidt: https://www.psychiatrischehulphond.nl/
Ik heb me al laten informeren over de hoe en wat, dus ik kan misschien ook hier wat vragen beantwoorden.

extra.
Een instelling kan voor velen zeker een optie zijn. Mijn psychiater zei dat dit voor mij geen goed idee was ook omdat ik op mijn leeftijd heel erg voldoening moet gaan vinden in mijn leven en dat gaat mij niet lukken in een instelling.

Ik hoop dat dit iemand helpt


Robin

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

heb ik ook last van!


michelle

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Een jongetje overleed aan een hartstilstand

Bij mij is het allemaal begonnen toen ik 12 was, een jongetje overleed op de basisschool aan een hartstilstand. Ik was zo ontzettend bang dat ik dit ook zou krijgen.. nadat mijn moeder 10x had gezegd dat de kans erg klein zou zijn bleef ik bang. Niemand kan mij zekerheid geven over de dood. Dat maakt mij angstig, het liefst zou ik willen weten hoe, wanneer en waar ik aan zou overlijden. Dan pas zou ik rustig kunnen leven. Ik kan niet omgaan met de dood bij het woord alleen al krijg ik angstgevoelens. Toen ik een jaar of 14 was kreeg ik hypochondrie, ‘ ik ben erg snel moe, ja zie je wel ik heb leukemie’ ‘ die moedervlek ziet er niet goed uit, het is vast kanker’ m’n hart gaat erg snel ik krijg zo een hartstilstand’ dit zijn gedachten wat toen dagelijks door me heen ging. Van het hypochondrie is het weer over gegaan op cardiofobie. Ik ben zo geobsedeerd door mijn hart en hartslag. Ik durf me nauwelijks in te spannen of ik denk dat mijn hart het niet aan kan. Ik heb snel hartkloppingen en zelfs een cardioloog kan me niet gerust stellen. Daarnaast kan ik ontzettend slecht doorademen en ‘hap’ ik vaak naar adem dit maakt mij ook angstig waarschijnlijk heb ik chronisch hyperventileren. Ik ben vaak duizelig en ik durf niet alleen te zijn. Ik heb elke dag paniek aanvallen en helemaal als ik alleen ben. Ik durf niet alleen naar buiten te gaan, ik durf niet meer uit te gaan en niks meer alleen te ondernemen. Continu gaan gedachten door m’n hoofd ‘ik kan elk moment neervallen’ daarnaast heb ik sinds kort ook nog last van depersonalisatie, ik weet niet meer wat, of waar ik ben. Ik leef vaak in een soort droom dit maakt mij nog angstiger. Op het moment dat ik alleen naar de winkel ga krijg ik het benauwd, ik lijk weg te vallen. Iemand herkenning in m’n verhaal? Ik weet niet hoe ik hier ooit nog uit kom..


Melissa

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Melissa

Ik heb precies hetzelfde

Ik wil graag hierover verder praten met jou.

Kun j mij mailen op ***************

 

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)


Aniita
Reactie:

Jou verhaal kan zo mijn verhaal zijn.
Ik herken het helemaal.


Patricia
Reactie:

Hoi Melissa,

Ik herken me deels heel erg in jouw verhaal.
Lang verhaal kort: Ik kamp al een aantal jaren met hypochondrie. Dit heeft de laatste maand geresulteerd in angstaanvallen met de angst dat ik een hartaanval ga krijgen. Hierdoor is mijn lichaam constant gespannen waardoor ik ook dergelijke klachten krijg zoals pijn op borst / tussen schouderbladen + tintelingen in linker arm en been + duizeligheid + hart snel kloppen etc.

Ik ga hiervoor binnenkort naar een gespecialiseerde therapeut. Ik hoop dat dat gaat helpen. Ik heb wel positieve motivatie om hier bovenop te komen / er mee om te kunnen gaan.

Misschien iets wat je al weet, misschien niet. Ik heb de laatste tijd best veel gelezen en gehoord over hypnotherapie. Dat schijnt heel erg goed te werken tegen angst en hypochondrie achtige kwalen. Misschien wat om eens naar te kijken?

Succes en sterkte de komende tijd. Laat je niet kisten door je angst! (al weet ik dat dat makkelijk gezegd is).

Groetjes,
Marc


Marc
Reactie:

Hoi Melissa

Ik herken jou klachten helemaal
Ik heb al 20 jaar lang elke dag het gevoel dat ik een hartaanval of gevaarlijke ritmestoornissen krijg .

Ben al wel bij 10 verschillende cardiologen geweest en er is dan wel een afwijking gezien maar die is vrij onschuldig.
Ook heb ik recent een pre scan ondergaan en een hart katheterisatie een aantal jaar geleden.
Ik heb alle therapieën gehad die er maar bestaan
Ook veel verschillende medicatie .
Helaas zonder resultaat
De angst en stress is bij mij zo erg hoog dat ik er gewoon niet van af kom.
De angst is ook zo heftig dat de klachten wel echt moeten zijn denk ik dan .
Het is iets verschrikkelijks en beheerst mn hele leven .
Ik weet hoe je je voelt je bent gelukkig niet de enige
Ik hoop dat therapieën bij jou wel helpt en dat je er snel vanaf komt

Liefs janneke


Janneke
Reactie:
Hallo, u verhaal lijkt sprekend op het mijne ,ik was 23 jaar toen ik het Voor de eerste keer had verschiet niet ben er nu 60 ,zo als je ziet ik ben er niet dood van gegaan en ik zweer het heb 100de aanvallen gehad ,juist de zelfde gedachten als u het laat mij nooit los tot op een dag ik zei toen ik een aanval kreeg is het weer van dat awel doe maar wil ge mij dood doe maar allé nog is alles wa ge kunt aanvalleke allé rapper kloppen hart komaan is alles laat het hier ontploffen ik ben blijven zitten heeft zo 10 min geduurd vreselijk gevoel het ging gewoon over ,ik pakte ook 14j lang remergon veel spijt van het helpt niet ik ben er 3 j geleden mee gestopt en had geen aanval meer wat ik wel doe is 0,25 zanax smorgens alle dagen om het zelfde uur ni meer ni minder voor ik mijn dag begin ik noem het mijn hulkje het duurt een uurtje voor het goed werkt moet je rekening mee houden niet inslikken deur uit en dan zeggen da werkt ni ze 😄neem vitamine D , vermijd alle nieuws en als ze afkomen met weet ge nu wa den diene is gestorven voor ze iets hebben uitgesproken zeg je ik moet het niet weten ,als ge een aanval krijgt er gaat niks gebeuren , en dat ge dingen niet doet dat ge gevaarlijk vind is normaal ge hebt waaghalzen en verzichtige mensen en daar is niks mis mee , ik ben het levende bewijs dat ge daar niet van sterft gewoon spijtig van de verloren tijd door zo te leven had ik geweten wat ik nu weet had ik er vroeger tegen ingegaan ,de angst lijkt echt maar is dat niet het is een stoornis ik had bang van niks en toch zei mijn hooft van wel nu hier bang en nog een panikske erbij terwijl er niks was om bang te zijn ,🍀🍀🍀

Patricia

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Ik denk dat het door hormonen komt

Op mijn werk nergens last van, maar privé....elke maand komt het terug. Ik denk dat het door hormonen komt, het gebeurt namelijk altijd als de menstruatie er aan komt. Een periode van zo'n 1,5 week angstig voelen. "Wat als dit...dan gebeurt vast iets vreselijks"...in mijn hoofd creëer ik de ergste situaties die nooit uitkomen. Voel me dan echt depri, moe en wil het liefst in bed liggen. Dat gaat niet, ik heb een kind. Ik vrees dat ik er nooi vanaf kom. 5 jaar therapie gehad, gebruik nu escitalopram druppels. Het gaat wel wat beter...maar echt over gaat het niet. Ik ken niemand die zo raar kan denken als ik. Ik zal er mee moeten leven...

Wat zeker meespeelt is karakter (altijd al een druktemaker geweest) en mijn ouders zijn beide overleden.

Mijn terugkerende angsten: om financieel in de problemen te komen en bang dat mijn dochter iets overkomt.

Zo jaloers op andere mensen bij de dag kunnen leven en die kunnen denken "ik zie wel".


Ik wil rust in mijn hoofd!

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Lieve Loca, wat moet je het zwaar hebben. Ook ik heb een angststoornis. En herken je strijd. Ik probeer (zo goed en zo kwaad als het kan) zo lief mogelijk te zijn voor mijzelf. De gedachten te accepteren en mezelf te koesteren/troosten. Moeilijk, want ik neem het mezelf kwalijk dat ik angst heb. Geef mezelf de schuld. Identificeer mezelf teveel (volkomen) met de gedachtes. Terwijl ik weet dat ik gedachtes HEB en niet BEN. Heb zelf het gevoel dat compassie en acceptatie de twee sleutelwoorden zijn voor verbetering. Maar o, wat is dat moeilijk!!! Ik ervaar dat, doordat ik strijd tegen mijn angst/gedachten, ik het alleen maar erger maak. Waar wij last van hebben is extreem moeilijk en zwaar. We hebben er niet zelf voor gekozen. Probeer met een milde, liefdevolle blik naar jezelf te kijken. Je bent het zo ontzettend waard! Houd vol en heel veel sterkte!


Anoniem
Reactie:
Probeer te mediteren en vooral die angsten laten komen maar ook heel rustig te zeggen dat ze ook weg kunnen gaan i am is een heel goed boek en zal je in de juiste richting brengen probeer naar positieve dingen te kijken laat jezelf niet door je angsten beïnvloeden erken ze maar hecht er geen waarde aan ik weet dat het moeilijk is maar met stapjes kom je er wel jij bent de baas over jou gedachtes en niet hun over jou ik weet dat het heel makkelijk praten is ik heb het zelf Gehad helaas alleen je maakt het jezelf moeilijker neem de regie weer terug hoe ze zijn gekomen zo kunnen ze ook weer gaan de gedachtes die je hebt zijn pittig ik dacht ik wordt gek na me Eerste paniek aanval en wat als ik door draai en de mensen van wie ik hou pijn doen het zijn de gedachtes die jou nog angstiger laten voelen omdat het jou engste scenario’s zijn iets waar jij echt angst van heb alleen moet je jezelf afvragen of deze angsten wel echt zijn denk ook na waar die angsten vandaan komen bij mijn omdat ik een man zag doordraaien en ik dacht dat hij iemand doodsloeg maar dat was blijkbaar de bank wel was deze man doorgedraaid je kind is je leven je bent bang om hem of haar kwijt te raken of dat er wat ergs gebeurd alleen nu moet je echt proberen om eens goed te kijken naar bepaalde dingen in je leven waar door je die angst heb gekregen misschien iets uit je verleden hoe je de angst een groot monster heb gemaakt kan je hem ook een klein monstertje maken waarbij je zegt ik geloof jou niet

Anoniem
Reactie:
Hoi, ik herken mij heel erg in jouw verhaal. Eerst dagelijks paniekaanvallen en nu voel ik alleen nog hevige angst ca. 1/1,5 week per maand, 1 week voor mijn menstruatie. Dus ook ik vermoed dat het door de hormonen komt.. ik durf deze periode minder te ondernemen (of eigenlijk niets, alles is eng)

Ilse
Reactie:
Hallo dames die het het erger hebben voor hun menstruatie. Je verbeeld het je niet! Je hormonen kunnen een hele grote bijdrage leveren. Het goeie nieuws safraan is je antwoord. Tja of hoormoonpleisters maar ik neem liever safraan . Het merk dat ik geadviseerd kreeg is van vitakruid en bevat naast safraan ook theatrine.

Ik voeg een link toe maar weet niet of dit mag. Ik ben ondanks mijn 39 jaar naar een overgangsconsulente gegaan jos teunisen heet zij en die adviseerde me dit en nu ben ik ook met de huisarts van alles aan het laten testen. Gezegd moet wel dat ik hormonale migraine en pms heb dus niet bij iedereen zal het zo gelinkt zijn aan de menstruatie. Sorry link lukte niet. Vitakruid safraan suntheatrine. Succes lady’s en kop op we gaan er niet dood aan het voelt alleen heel naar

Kim
Reactie:
Ik merk het ook ,ik heb een angststoornis en heb gemerkt dat nu ik ongesteld ben mijn paniekaanvallen erger zijn als voorheen.Ik krijg ook hele negatieve gedachtes wat me erg bang maakt,zijn dat meer mensen die dat hebben vraag ik me dan af of ben ik de enige?Door veel met me hond te lopen kom ik tijdelijk tot rust maar vooral in avonden voel ik me erg angstig.Heeft iemand tips?

Visje

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - Ik ga zenuwachtig en angstig naar bed en ik sta er ook mee op

Hoi Allemaal,

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen... Ik heb hier nog geen hulp bij gevraagd of dit überhaupt met iemand besproken.

Ik ben nu 23 jaar, volg een opleiding, net een eigen huisje gekocht met mijn vriend. Dus zou je denken oh leuk! Wat fijn!

Alleen gaat het met mij zelf helemaal niet goed. Ik heb al een aantal jaar last van angst. Wat begon bij kleine zenuwen en gedachtes om ergens naar toe te gaan (maar uiteindelijk wel gewoon gaan) speelt het nu bij mij 100x erger. Ik ga zenuwachtig en angstig naar bed en ik sta er ook mee op. Ik slaap niet meer goed, ik ben alleen maar moe, ik kom bijna niet meer buiten. De hele dag door ben ik er ziek zwak en misselijk van. Ik heb avonden dat ik zelfs het gevoel krijg dat ik weg zak omdat ik dan moet hyperventileren en het gevoel heb dat ik geen lucht meer krijg.

Met de jaren dat ik dit heb, ben ik er wel zelf achter gekomen dat ik vooral een angst heb om plotseling dood te gaan, of om over te geven, of dat er wat met mij gebeurd of met de mensen om me heen. Na te googlen kwam ik ook te recht bij het hypochondrie syndroom. Het zou heel goed kunnen dat ik daar last van heb in combinatie met een angst stoornis.

Ik vind het erg lastig om hier over te praten met mensen omdat ik het gevoel heb dat ze niet zullen begrijpen wat ik bedoel. Zijn er meerdere mensen hier die hier last van hebben? Soms heb ik het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta en ik niks meer kan. Ook heb ik er wel eens over nagedacht “ik kan niet voor altijd zo leven, dan hoeft het van mij niet meer” een vreselijke gedachte maar wel de waarheid.

Daarom wil ik vragen of mensen dit herkenen? En misschien adviseren om te doen?

Gr,
S


S

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Bij mij hielp lorezepam


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Hyperventileer als ik net in bed lig

De laatste tijd hyperventileer ik vaak. Meestal als ik net in bed lig. Ik voel en denk dat ik iets aan m'n hart heb,het doet pijn. Ik probeer die gedachte los te laten maar het wordt steeds erger. Ik ga rechtop in bed zitten en ik moet weg. Vluchten! Ik stap uit bed en kleed mij snel aan. Loop naar beneden en laat overal het licht aan. Doe mijn schoenen en jas aan, doe de deur open en het wordt steeds erger, ooooh dit gaat niet goed. Ik bedenk waar de dichtstbijzijnde aed hangt of ik loop naar een drukke weg en dat aan het begin of midden in de nacht. Ik loop als een kip zonder kop en alsmaar pijn op de borst zo snel mogelijk. Ik heb dorst want heb een droge keel. Aaaarggh help. Dit gaat niet goed ik ga over een minuut dood. Het is koud en halverwege raak ik buiten adem, mijn partner is mij achterna gekomen omdat ze weet waar ik heen loop. Daar slaat ze een arm om mij heen en dwingt mij om door m'n neus te ademen en uit via de mond. Meestal lukt het en soms raak ik nog meer in paniek. Nadat we samen weer teruglopen wordt ik rustiger en als ik dan weer in bed ligt slaap ik eerder dan zij in. Ik wordt gek. Ik probeer het te realiseren wat er gebeurt is en zeg tegen mijzelf adem in adem uit. Een paar dagen later sta ik weer midden in de nacht midden op straat in de kou.


Ron

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar Ron, ik vlucht altijd de auto in en race als een gek naar de huisartsenpost. 9 van de 10 x blijf ik in de auto op het parkeerterrein staan. Ze kunnen toch niet zoveel betekenen, maar de gedachte dat hulp binnen handbereik is kalmeert al een beetje. Gekkenwerk natuurlijk

Lennart

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Ik maak me enorm zorgen over de toekomst

Wij hebben pas een nieuw huis gekocht. Dit huis vertoond wel wat verborgen gebreken en ook het energieverbruik sluit niet aan met wat het volgend het energieverslag van de verkoop moet zijn. Ik maak sindsdien enorm zorgen over de toekomst. Ik loop constant met de daver op het lijf en lach bijna niet meer. Enkel s avonds lijkt mijn lichaam tot rust te komen. Ik heb heel veel schrik dat ik mijn toekomst vergooid heb. Huis verkopen is geen optie, dan blijven we met een gigantische put achter. De enige optie is me erdoor te slaan. Maar door de hevige angsten ben ik verlamd. Diep vanbinnen geloof ik ook niet dat het goedkomt.


DM

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste DM,
Je staat er niet alleen voor en hoeft het niet alleen te dien. Denk aan je partner, instanties, vrienden. Vertel ze waar je mee zit en vraag om hulp! Sterkte!

RockinRobin

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Ben het huis uit gevlucht door hyperventileren

Vannacht is heftiger dan andere keren. Ik ben angstig om te gaan slapen. Ben het huis uit gevlucht door hyperventileren. Natuurlijk is het buiten stil vanwege de avondklok en dat maakt mij nog angstiger, er is niemand die mij kan helpen als ik onderuit ga. Nu lig ik weer in bed en mijn ademhaling is (denk ik) weer onder controle maar voel nu telkens steken in m'n hart en daar wordt ik weer angstig over. Ik wil slapen maar de angst houd mij wakker en ik zie de klok steeds dichter naar de ochtend gaan. Ik moet slapen. Soms zit ik te denken om een aed? privé aan te schaffen, zo erg is het. Ben op m'n hoede, nog steeds. Begrijp jullie mij?


Ron

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp je heel goed; wandelen vind ik ook het beste. Je zal niet onderuit gaan, mij hielp de gedachte dat het geen echte angst was, maar slechts een gevoel dat voorbij gaat.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Ach meid

Ach meid, jij moet wat positiever in het leven staan. Je hebt alles: een huis, een lieve vriend, een goed betaalde baan. Ach meid, jij moet eens wat vrolijker zijn, je niet zo druk maken om dingen. Op de MRI is niets te zien. Ach meid, we zitten allemaal wel eens niet zo lekker in ons vel. Op ieder werk is het wel iets.

Ach meid, zet je schouders eronder.

Ach meid, wat voel jij je alleen. Wat zou jij graag wat positiever in het leven staan. Je hebt niet alles, maar wel veel. Genoeg waarvan je wílt genieten. Want dat is iets anders dan kunnen. Ach meid, wat voel jij je ongehoord. Op de MRI is niets te zien, maar die klachten? Die zijn niet verdwenen. En die angsten? Die voelen soms verlammend. Ach meid, wat zit jij slecht in je vel. Je werkt voelt als een gouden kooi.

Ach meid, wil je even uithuilen op mijn schouder?
De jouwe zijn al zwaar genoeg belast.


Demi

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Het zoveelste verhaal, ik weet het niet meer

Het zoveelste verhaal. Ik weet het niet meer, ik creëer een angst voor een angst en durf niet meer te gaan slapen. Ik probeer het wel, maar dan slaat de paniek toe. Ik luister naar slaapverwekkende verhalen, tel schaapjes, neem melatonine, drink warme melk, neem een warme douche en als ik dan nog wakker lig, dan neem ik nog een paracetamol en dat maakt me zo moe dat ik dan pas in slaap val. Overigens is dat pas rond 0330u. Hebben jullie dat ook?

Ron

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 62 - Zoek een 24/7 chatbox

Er zijn genoeg mensen hier die veel gemeenschappelijke problemen cq angsten hebben. Dan is het natuurlijk ook interessant waar anderen mee zitten. Jullie zullen waarschijnlijk net zoals ik het hele internet hebben afgestruind voor een chatbox 24x7, dit mis ik namelijk. Ik heb een verwijsbrief om naar een psycholoog te gaan maar de wachtlijsten zijn zo lang dat ik mij daar weer druk over maakt. Gemiddeld is de wachtlijst 10 tot 12 weken. Ik vindt dat nog wel wat.

Ron

5
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja! Nu de paniek weer terug is zoek ik regelmatig snachts naar een chatplek. Maar heb alleen 113 gevonden en dat is niet waar ik moet zijn. De luisterlijn gaat te vroeg dicht!

Mee eens
Reactie:
En dan heb je ook zoiets als fier. Ik zou het fijn vinden om over met een groep wederzijdse problemen te praten. Dan 1op1

Ron
Reactie:
Ik heb er vaak over nagedacht, helaas heb ik geen verstand van app development, maar ik zou er erg baat bij hebben, en ik denk velen van jullie ook:

Mijn idee is dan ook "panicbuddy"

Een app met je eigen panicbuddy, een 24/7 chatbox waarmee je met iedereen zou kunnen praten. Een hele grote panicbutton, die je indrukt op het moment van een paniek of angstaanval. Deze neemt je direct mee naar ontspannings oefeningen, meditatie, fijne geluiden om tot rust te komen en ademhalingsoefeningen.

Ook een soort forum, waar iedereen net zoals hier hun verhaal kwijt kan. En een plek waar je je eigen gedachten, gevoelens etc kwijt kan.

Enig idee hoe ik dit waar zou kunnen maken?

Ineke
Reactie:
Ben je ondertussen wel geholpen?

Bart

Jouw reactie:



Verhaal 63 - Trekt mijn gezin dit?

Ik heb zins een jaar een angststoornis wat mijn hele leven op de kop zet. 24 u/PD spanningsklachten en zo goed als geen slaap met lorazepam . Soms zo uitgeput dat ik het leven heel zwaar vindt. Komt dit ooit nog weleens goed en trekt mijn gezin dit. Mijn stemming bepaald alles thuis en dat doet mij zeer. Heb mindfulnes vaardigheden therapie en gesprekken met psycholoog gehad. Hoe kom ik van die constante spanning en angst af en kan ik weer leven. Heeft iemand tips of positieve berichten voor mij hoe verder.

Wouter

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
STOP met benzo diazepines - AUB je gaat er stuk aan - ben zelfs na maar 7 maanden (2020) MATIG gebruik (oxazepam, lorazepam, afbouwen diazepam) (2021 jan feb maart) door een HEL gegaan.
Benzo zijn niet het antwoord, heb nog steeds angsten, maar doe het liever met supplementen, en er zijn er genoeg.
Er zijn ook hele goeie slaap supplementen, GABA of HTP-5 zoek er naar, ik slaap nu goed.. heb alleen mijn probleem ochtend angsten snellere hartslag onrustig vooral, te veel cortisol waarschijnlijk.
Ook last van darmen wat alleen maar erger werdt na die rot benzo's - stop er mee echt.

Joop

Jouw reactie:



Verhaal 64 - Last van angststoornis en paniekaanval

Ik heb nu bijna 1 jaar last van angststoornis en paniekaanval .


Zodra ik naar buiten wil gaan dan krijg ik al de paniek en moer steeds naar de wc .soms wel 5 keer achter elkaar! overal kan ik het krijgen bij de kapper durf ik al niet meer te gaan .

 

Het beperkt me leven en echt heel vermoeiend soms krijg ik het idee ik gek word.


S

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Bang worden voor iets, angst krijgen voor iets of in paniek raken voor iets heeft altijd zijn oorsprong ergens. Het bouwt zich soms snel, soms langzaam op.

Uiteindelijk wordt het voor iemand niet meer een leven ‘leven’ maar een leven lijden.

Het zou zo maar kunnen met goede begeleiding en therapie dat het een leven ‘leiden’ wordt. Althans daar streef ik naar. Altijd kijken naar wat bij jou past als mens en het beste uit jou als mens haalt.



Jouw reactie:



Verhaal 65 - Vrouwen die een langeafstandsrelatie hebben?

Angst is altijd een gevoel van zwakte, soms licht en een andere keer heel sterk. Als je schaamte voor je zwakte voelt en bang bent dat je de angst niet kunt verbergen groeit de angstspiraal. Ook onzekerheid kun je als een zwakte voelen. Het gevoel van angst kun je beheersen met antwoorden. Weten waarom het zo werkt. De angst reageert terecht op je zwakte, want zwakte kan gevaarlijk zijn met alle risico's van dien.

 

Angst is altijd een goede raadgever voor gevaar. Praat jezelf geen zwakte aan, ook al heb je nog zo veel teleurstellingen meegemaakt (teleurstellingen, de oorzaak van overmatige angsten). Er is dan continu gevaar en jouw angst signaleert dat feilloos.

 

Zet jezelf niet onder druk om te presteren met een verkeerde motivatie. Successen najagen om teleurstellingen te compenseren of te voorkomen. Vraag jezelf af voor wie wil je presteren. Voor jezelf, een ander en welke andere dan? Teleurstellingen kun je beheersen met antwoorden. Leer jezelf te begrijpen. Daar gaat deze site over. Met begrip beheers jij je stress (emoties uit balans), je stemming en voorkom je ongezond gedrag.


Jan

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 66 - Ik loop hier al jaren mee

Steeds terugkerende Hypochondrie en chronische hyperventilatie.
Ik weet niet waar te beginnen.
Momenteel zit ik (zegt de huisarts;)) met een longontsteking thuis. Hij heeft alleen maar mijn longen geluisterd en zei: “ik hoor een brommetje” dus ik ga je een kuurtje geven. Ik heb de hele week griep gehad maar knapte maar niet volledig op. Nu voel ik me niet meer ziek, alleen erg kortademig en dat wekt zo ontzettend veel paniek weer op. Het wantrouwen van de diagnose.. Zou het niet toch iets met mijn hart zijn? Het kan ook een longembolie zijn? Ik heb trouwens de laatste tijd zo’n slechte conditie, heb ik geen longkanker? Dit zijn de serieuze gedachtes die continue door mijn hoofd spoken.
Gisterenmiddag na mijn bezoek alsnog in paniek de huisarts weer gebeld, dat ik niet eens hoest dus hoe kan het nu een longonsteking zijn. “Je hebt echt niks met je hart, geloof me maar” was zijn reactie. Hij kent mij natuurlijk al langer dan vandaag, maar ook vandaag spoken de ergste ziektes weer door mijn hoofd en denk ik zelfs aan het nu heersende Coronavirus.

Dit is niet alleen deze week gaande natuurlijk. Ik loop hier al jaaaaren mee, en op het moment dat ik wat meer stress heb speelt de chronische hyperventilatie weer op. En wat gebeurd er bij chronische hyperventilatie? Juist,je krijgt een miljoen klachten. En wat gebeurd er dan met mij? Juist, ik denk weer dat ik dood ga.. Nee wacht, ik denk het niet. Ik weet het haast zeker. En die gedachtes zijn zo benauwend.
Ik heb een dochtertje van 9 maanden en dit maakt het er natuurlijk niet makkelijker op. Stel dat ik nu een hartaanval krijg, dan ligt zij hier alleen met alle gevaren van dien, en niemand die haar of mij vindt. Wat nou als ik nu dood ga, dan groeit ze op zonder mij?!
Tijdens mijn werk als in slaapdiensten heb, dek ik mezelf al in en app ik mijn man al; ik heb nu steken bij mijn hart, als je over 10 minuten niks meer hoort moet je echt in actie komen hoor!!
Ik kan zo heel goed relativeren en vooral op papier en bij een huisarts heel mooi weer spelen, maar in mijn hoofd blijft de angst de overhand nemen. Ik schaam me rot, en nu ik gisteren bij de huisarts ben geweest mag ik minstens de komende 2 maand niet meer naar de huisarts; Want hij ziet mij weer aankomen hoor.
Maar het liefst? Laat ik nu bloedprikken, een hartfilmpje maken en een longfoto.. Maar op het moment dat ik de afspraak maak, weer bij de huisarts zit dan zou ik dit bovenstaande nooit durven benoemen.


Debby

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wow het is serieus net of ik mezelf hoor praten. Alleen is mijn dochter 4 zegt ze vaak dat ze bang is dat ik doodga... dat helpt natuurlijk niet echt mee.... omdat ik zelf ook super bang ben om dood te gaan en dat ze dan opgroeit zonder mij. Ik denk zelfs dingen als moet ik geen fotoboek maken van ons samen of dingen opschrijven enz. Ik doe het niet uiteindelijk want ergens zit die stem in je hoofd van doe normaal joh. Maar ook die lichamelijke klachten waar je zo bang van wordt herken ik. Zelf ook veel last van ademhaling en denk ook vaak dat het misschien mijn hart is. En zelfs het appen in een slaapdienst naar mijn man doe ik precies hetzelfde.... heeel apart. Ik ga in tegenstelling tot jou wel heel vaak naar de huisarts eerst dacht ik ook van nou ziet hij me weer aankomen maar ik wil nu gewoon gerust gesteld worden. En heb ook gewoon gezegd misschien zit het tussen mijn oren maar zo kan ik niet leven. Toen vroeg hij wat me gerust zou stellen toen heb ik meerdere dingen gezegd en ook gekregen. De dingen die jij graag zou willen zijn zo standaard dat vind je huisarts heus niet erg om te doen als het jou gerust stelt. Alleen die corona test krijg je niet als je niet in italie bent geweest believe me ik heb het geprobeerd haha
Misschien voel je je nu wat minder alleen. Jouw verhaal heeft mij wel minder alleen laten voelen. Sterkte liefs


Kim
Reactie:

Je bent zeker niet alleen. Ook ik heb het zelfde al jaren. Pijn op de borst ja hoor hart, hoofdpijn ja hoor iets aan de hersenen en nu de corona pffff. Maar het is een cirkeltje, je voelt iets en denkt nu gebeurt het en vervolgens worden de klachten door de angst en paniek erger dus het idee dat ik dood ga ook. Nu op afspraak psycholoog wachten want ik heb gewoon hulp nodig om hier uit te komen. Heel veel sterkte


Patricia
Reactie:

Hey Debby,

Ik herken me heel erg in jouw verhaal al is mijn situatie wel iets anders (ik ben een jongen van 27 en heb geen kinderen).

Ik loop ook al jaren rond met hypochondrie / ziektevrees. Dat gaat vaak met lange periodes goed en in tijden van meer / veel stress worden die klachten ook erger. Ik denk bij elk pijntje dat ik de ergste ziektes heb. Ben ook erg bang voor een lang ziektebed en om dood te gaan. Hoe dit ontstaan is? Ik heb werkelijk geen idee, ik ben ook bijna nooit ziek.

Inmiddels heb ik wel een beetje ontcijferd hoe mijn hoofd omgaat met die ziektevrees en doe ik wel oefeningen zoals; het bijhouden van een dagboek en daarmee de gedachtes naar iets positiefs weerleggen.

Door corona ligt mijn sector (cultuursector) volledig plat. Ik ben afgestudeerd beroepsmuzikant en zit door corona veeeeel thuis. Wat resulteerde in dat ik veel ging nadenken. Mijn hypochondrie nam de overhand en dat resulteerde sinds de laatste 2 maanden in paniekaanvallen. Dit had in nooit eerder gehad.
Ik loop sinds maart al bij een psycholoog, wat veel hielp, alleen de laatste maand ging het ineens helemaal fout. Zij heeft mij door verwezen naar een gespecialiseerde therapeut.

Ik heb nu gerichte therapie en coaching en dat helpt enorm! Ik voelde mij ook altijd bezwaard om hulp te vragen bij mijn huisarts maar voel je alsjeblieft niet bezwaard! Deze mensen zijn er om je te helpen.

Mijn huisarts zei laatst tegen me toen ik vertelde dat ik me zo bezwaard voelde om steeds te bellen voor een klacht met een uiteindelijke uitslag dat ik niks ergs had; ‘ Je hebt geen erge ziekte waar je bang voor bent maar je klachten zijn er wel; je hebt angst en dat moeten we ook aanpakken. Dus bel me gewoon als je ergens bang voor bent, dan kunnen we het in ieder geval uitsluiten. ‘

Lang verhaal. Wat ik er eigenlijk mee wil zeggen is; je bent niet alleen. Voel je niet bezwaard om hulp te vragen aan je huisarts, doe dat echt en praat erover. Heeft mij in ieder geval heel erg geholpen.
Deze angst is te overwinnen! (is makkelijk gezegd dat weet ik) Blijf positief en pak het aan! :)
Succes en sterkte de komende tijd. hopelijk ga je je snel beter voelen!




Marc

Jouw reactie:



Verhaal 67 - Het begon op mn 19e

Hallo allemaal,

Ik ben een vrouw van 24 die al wat jaartjes kampt met paniekaanvallen. Dit begon op mijn 19e, toen ik een opleiding volgde wat totaal niet bij me paste. Het vroeg veel sociale inspanning van mij, met name op mijn stage, waarbij ik met veel mensen in contact kwam. Ik voelde aan alles dat deze opleiding niks voor mij was. Bij de gedachte dat ik deze opleiding MOEST afmaken (anders een dikke studieschuld), kon ik wel huilen. Ik ging elke dag met buikpijn naar mijn stage, ik huilde elke avond, omdat ik het echt niet meer op kon brengen. Daarna begonnen de paniekaanvallen zich ook te ontwikkelen.

Ik durfde niet meer met het openbaar vervoer. Ik had had gevoel dat ik geen lucht meer kreeg, zweetaanvallen en pijn op m’n borst. Ik durfde niet meer het huis uit en begon mezelf thuis op te sluiten en mijn studie op pauze te zetten. Ben toen een tijdje naar een psycholoog geweest, maar dit hielp niet voor mij. Een sociale angststoornis met een angora fobie blijk ik te hebben, dit is het enige wat ik wijzer ben geworden van deze gesprekken. Gek genoeg, door mijn angsten aan te blijven gaan, werden mijn klachten en angstaanvallen minder.

Nu, 3 a 4 jaar laten zijn ze terug. Erger dan ooit. Ik ervaar elke dag een of meerdere paniekaanvallen. Met name op werk of als ik een klein uitje wil maken. Waarom deze paniekaanvallen nu zo sterk terug zijn gekomen, weet ik niet. Misschien door deze corona tijd. Misschien de angst om ziek te worden. Ik weet het niet. Ik ben altijd erg bang geweest om benauwd te zijn, sinds jongs af aan al. Nu ben ik al 3 maanden dagelijks benauwd. Of dit komt door de paniekaanvallen, of dat ik iets onder de leden heb.. Ik vraag het me af. Ook kamp ik met andere lichamelijke klachten, zoals: pijn op de borst, buikpijn, hoofdpijn en vermoeidheid. Ik heb een tijd gedacht dat ik iets aan het hart had (ook in de tijd van mijn paniekaanvallen) en heb me toen laten controleren bij de cardioloog, zo’n 3 jaar geleden. Niks aan de hand volgens hem. Toch ben ik er nog steeds niet gerust op. Toch weet ik ook dat deze klachten kunnen komen als gevolg van teveel stress en de paniekaanvallen. Ik hoop zó dat ik me ooit weer goed kan voelen, van het leven kan genieten en weer dingen kan ondernemen zonder hier van tevoren, of tijdens, angst te hebben....


Kirsten

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

beste kirsten,

Ik heb ook hyperventilatie en ga naar een ademhalings therapeut. Wellicht kan dit jou helpen bij de paniekaanvallen...


Sha

Jouw reactie:



Verhaal 68 - Het begint zonder reden

Hallo,
Ik ben Amienta, ik ben 25 jaar en heb al enige tijd van angstaanvallen. Jammer genoeg, heb ik hier op deze dag geen reden voor. Oké, ik had een turbulente jeugd, maar nu heb ik een “gelukkig” leven. Alhoewel, tot de angst weer naar boven komt..
het is soms zodanig erg dat ik denk dat ik zal doodgaan of doodvallen. Het overvalt me echt plots, op het werk, thuis, als ik naar TV aan het kijken ben,.. Het is zeer moeilijk om hiermee om te gaan. Het begint zonder reden, mijn handen beginnen zweten, ik wordt ligt in mijn hoofd,.. het is heel eng.


Amienta V.

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 69 - Ben er 24 uur mee bezig

Ik loop nu al ruim 25 jaar met angst en paniekstoornissen, ben er 24 uur mee bezig, ik heb bijna de hele dag het gevoel dat ik niet meer kan ademen en mijn lichaam niet meer onder controle heb, bij elke kramp of steek denk ik gelijk het ergste, ik heb al menig medicatie geprobeerd maar de bijwerkingen door meer dan de medicatie zelf, ik loop nu bij een behandelaar tegen mijn adhd die ik ook nog heb en ik loop bij een psycholoog en psychiater.

Buiten de adhd herkend iemand zichzelf ook hierin ik ben benieuwd hoe diegene er mee om gaat.


paul

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik voel met je mee hetzelfde wat jou is overkomen is mij ook overkomen ik kreeg last van paniekaanvallen door jointjes roken waarna ik er uiteindelijk overheen kwam tien jaar later is het nu weer terug maar in extreme vorm oorzaak een feetje xtc pil begon alles weer opnieuw. Voor mij nooit meer drank drugs of alcol geen sigaret niks als je er gevoelig voor bent kan dit de trigger zijn


Maryab
Reactie:
Ik heb dit inmiddels al 10 jaar..

Ell

Jouw reactie:



Verhaal 70 - hoe kan ik mezelf zijn en leven met gewoon een stukje vlees als hersenen

Mijn vragen blijven door mijn hoofd gaan. Er is 1 vraag die altijd terugkomt en dit is :' hoe kan ik mezelf zijn en leven met gewoon een stukje vlees als hersenen. Ik ga hier uiteindelijk zo diep op in dat ik een angstig gevoel ( ik denk dat dit een angstig gevoel is) krijg, dan kijk ik volledig in men eigen hoofd en vraag ik mij af hoe ik bewust kan zijn dat ik leef en als mens kan bestaan, ik heb namelijk al vanalles geprobeert., Sporten,opschrijven, meditatie,psycholoog,etc.. maar niets werkt de drang is heel hoog voor eraan te denken. Ook als het dan is lukt komen er weer even andere gedachten van: hoe kan.ik denken?,zien? Voelen?praten? Bewegen? , Ook de angst voor een zware psychische aandoening te krijgen is heel groot En voel me zo onbegrepen omdat ik precies de enigste ben die dit soort van gedachten heeft . Dus moest iemand hier een oplossing van hebben of dezelfde gedachten laat me aub iets weten want dit is niet voor uit te houden.


Jordy

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Het lijkt op existentiële angst. Ik heb angst gehad voor het leven zelf en voor het bewustzijn dat ik leef. Angst bevestigd je gedachten en daarom ga je geloven dat je gedachten het probleem zijn. Echter heeft het allemaal met je focus op je angst te maken. Je let op hoe je je voelt tijdens het denken. Het probleem zit m in de focus en die moet je zien te doorbreken. Ik doe ondanks mijn angst alles wat ik anders ook doe en ook alles zonder medicatie. Ik neem geen genoegen met leren leven met mijn angst, ik geloof in een oplossing. Ik heb jaren zonder angst kunnen leven dus dat moet nu ook kunnen. Wij kunnen meer met onze hersenen dan wij weten. Ik onderzoek zelf hoe de focus doorbroken kan worden. Ik wil gewoon kunnen denken over alles zonder dat ik er angst bij krijg.


Daniel
Reactie:
Beste daniel sorry dat ik dit zo laat lees.
Het zou inderdaad een existentiele angst kunnen zijn en ik geloof er ik sterk in dat dit zonder medicijnen opgelost kan worden. De vraag is inderdaad hoe verleg je de focus . Heb nu namelijk ook angst over de gedachten of wij wel echt iets kunnen beslissen in ons leven. Ik wil gerust mijn nummer geven zodat we met elkaar wat kunnen praten?.

Jordy
Reactie:
Dit is wel zo herkenbaar, en zoooo eng, ik heb daarbij nog thanatofobie ( irreele overdreven angst om dood te gaan zonder dat er gevaar is) je gaat door de hel ! Bang ook om geestelijk zwaar ziek te worden, denk veel te ver door. Dit is nog versterkt door het verlies pas geleden van 2 zeer dierbare personen, vraag me af of ik hier ooit nog uit kom. Het is constant vechten. Sterkte

Roosjee

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 71 - oxazepam

Oxesepam helpt wel een beetje


Anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 72 - Ik kwam van de ene klacht in de andere

Hallo allemaal,

Ik ben geopereerd In december 2020 daarnaast kreeg ik de diagnose men 1 syndroom. Opname zou 5 dagen zijn. De volgende dag werd ik ontslagen zo raar . Operatie was niet geslaagd. Eenmaal thuis voelde ik me niet lekker bij het feit operatie niet geslaagd en dat ik de volger de dag al naar huis ging. Het was ook erg gaotisch in het ziekenhuis ivm Corona. Ik werd meerder malen vergeten met drinken en eten heel vreemd allemaal . Toen ik ontslagen was kreeg ik 5 dagen later een melding van de Corona app ik dacht onee dit ook nog. Daar begon de ellende het begon met maagklachten een gevoel van steen op de maag . Ik ging aan het googlen wat dit kon zijn. Gelukkig was ik wel negatief van Corona. Maar ik kwam van de ene klacht in de andere zoals nu een gespannen achterhoofd en nek net alsof mijn hoofd achterover wil gaan staan ( al eerder gehad toen valium gekregen) die angst heb ik nu al 8 weken om dit weer te krijgen. Mijn armen en handen trillen, benen trillen gespannen ik wordt er gek van zie het leven niet meer zitten. Internist heeft allerlei bloedonderzoeken uitgevoerd komt verder niks uit . Nu ga ik naar poh ggz . En sinds vorige week pst therapie. Ik slik al 18 jaar clomipramine 20 mg. Deze eerst verhoogd naar 75 mg retreated Lange afgifte.nou mijn spiertrekkingen in de nek werden heviger terug na een week naar 35 mg. Nu na een week zelf maar naar 20 mg korte afgifte gegaan. Ik wordt gek van de gespannen trillende armen benen en gespannen nek. Nu consult voor psychiater aangevraagd ik hoop dat dit over gaat. Slik hiernaast ook nog oxazepam en Snachts temazepam . Wie erkend deze ellende ook en de vraag wat heb ik . Ik ken vanuit het verleden een depressie maar het voelt nu heel anders . Wie kan mij gerustellen en advies geven.


Ria

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 73 - Ik zweet enorm krijg felle hartkloppingen...

Sinds september van vorig jaar ben ik begonnen met paniek/angstaanvallen. Ik zweet enorm krijg felle hartkloppingen felle pijn op de borst. Ik neem alprozalam daarvoor in. Nu sinds januari is er iets met mij gebeurd, ik kijk op een zondagavond tv en voel een drang/gevoel dat ik mijn hoofd moet vasthouden, een raar gevoel over mij. Ik heb onderzoeken gedaan en vinden niets. Ik blijf daar mee iedere dag zitten ik pieker mij suf denk daaraan van smorgens tot savonds. Is al enkele maanden is dit een gevoel dat ik mij in beeld ik weet niet. Heb raar gevoel bij kijken ook Voel me heel slecht in mijn vel met alle gevolgen van dien volle pijn op de borst,..... Ik ga nu binnenkort voor de eerste maal bij een psychotherapeut.


🌺🌺🌺

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 74 - Samen sterker dan alleen

Een platform vol herkenbare verhalen: angst voor de dood, ziekte en de toekomst. En één ding vind ik dan erg fijn: lezen dat je niet de enige bent. Het is dus helemaal niet zo gek om bang te zijn voor een ernstige ziekte, de toekomst of juist bang om gek te worden en door te draaien. Het is juist bijzonder dat de meesten dezelfde gedachten ontwikkelen en controle daarover verliezen.

Ik, 25 jaar, ben nu inmiddels drie jaar bezig met het controle krijgen over negatieve gedachten. Voornamelijk bang voor paniekaanvallen, ziekte en 'gek' worden. Daarnaast slaapproblemen: het gevoel dat ik moet slapen om gezond te blijven of te kunnen functioneren. Bang om controle over werk en studie te verliezen.

Mocht je nou ook gerelateerde angsten hebben, misschien kunnen we elkaar contacten en helpen op moeilijke momenten of juist mooie momenten.

Laat maar weten!


Anoniem

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi. Wat fijn. Ik herken precies jou klachten. Piekeren/negatief denken het is vreselijk.

Vraag: heb jij ook dat je gevoelig bent voor negatief nieuws? Op tv op internet. Ik raak helemaal van slag als ik negatieve dingen lees. :(

Anoniem
Reactie:
Ik kan wel door het tv kijken weer negatieve gedachtes ontwikkelen. Een programma zoals Over mijn Lijk brengt mij gelijk weer bij angstgevoelens over dood en ziektes.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 75 - Bewust van mezelf en het leven - angstig

Hoi,
Ik ben vaak heel bewust van mijzelf de laatste tijd, wat op een of andere manier angst bij mij veroorzaakt. Ik denk na over dat ik ik ben, en als ik voor de spiegel sta en naar mijzelf kijk voel ik mijzelf vaak raar over het feit dat ik er zo uitzie. Ook denk ik veel na over het leven, dat dit het leven is en dat er niets anders is. Dit wekt ook angst op bij mij. Is dit eventueel herkenbaar?

Anoniem

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar helaas 😏

Haasje
Reactie:
Angst is n killing op 1 dag.
Je wilt niet ontdekt ? worden maar dat gebeurd dan ook nooit /niet.
Het is overleven van de dag.
En zo vermoeiend.
Je komt amper aan jezelf toe.

Mar
Reactie:
Zo ja is bij mij het ook begonnen. Geen therapeut kan mij helpen. Nu na 30 jaar ervaar ik mijzelf vaak als vreemd, zoek ik mijn ik. Het beste is deze gedachten te vervangen door andere gedachten. Welke dat voor jou zijn weet ik niet. Maar door zo door te gaan train je je mind in deze vervelende gedachten. Ook al kan je het nu nietgeloven, jij maakt zelf je gedachten.
Probeer het, en anders een therapeut zoeken die dit kan behandelen. En dat kan niet iedereen. Sterkte!

Klarie

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 76 - Kan niet in slaap komen, ik weet het niet meer...

Ik weet het niet meer, ik ben ten einde raad. Het is half 3 in de ochtend. Tot nu toe heb ik nog niet geslapen, ik probeer het wel, ik wil juist slapen maar blijf met nare negatieve gedachten in m'n hoofd. Ondertussen heb ik weer een paracetamol ingenomen en een zware hyperventilatie aanval gehad en mij aangekleed om naar buiten te gaan. Maar de regen heeft mij tegengehouden. Heb daarop via een app mijn ademhalen weer onder controle proberen te krijgen. Lig nu weer in bed maar denk constant dat ik er iets aan mijn hart is en ik ben het zat en toch kan ik niet in slaap komen. Ik weet het niet meer...

Ron

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jeetje ik las dit en dacht... heb ik dit soms getypt? Ik weet precies hoe je je voelt. Het is bijna niet uit te leggen aan anderen. Dat je lichaam aan de ene kant te uitgeput is ok wakker te blijven. Maar dat slapen onmogelijk is door de angst, hyper en paniek. Ik heb nachten dat mn lichaam zoveel adrenaline produceert dat elke keer als ik even indommel ik weer (vaak met maaiende armen) weer wakker schrik alsof er iets verschrikkelijks gebeurd.

Ik heb er sinds drie maanden hartoverslagen bij die, uiteraard, erger zijn als ik angst heb. Soms komen ze elke paar seconden. Dat laait het paniek vuurtje nog eens lekker extra op. Half een snachts en ik wil niet gaan liggen want dan worden ze erger. Zucht. Ik word zo moe van mezelf :,(

Kannietslapen

Jouw reactie:



Verhaal 77 - Ineens had ik de gedachten dat mijn hart zou stoppen

Jeetje, het is nu bijna 1 uur snachts en ik ben klaarwakker. Vraag me niet hoe het komt, maar lag op bed en ineens had ik de gedachten dat mijn hart zou stoppen en deze gedachten houd mij nu wakker, kan ff niets aan iets anders denken. Pats boem, ineens en ik wil zo graag slapen. Iemand een idee wat ik nu kan doen?

Ron

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 78 - Heb veel last van darmen

Heb veel last van darmen. Ben hypochonder. Ben erg bang dat het niet goed is..ook veel stress.

Wie kan mij helpen?.

Gr ingrid.

Ingrid

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heb je al je laten onderzoeken? Of heb jezelf al ondervonden wanneer je last van je darmen krijgt, bijvoorbeeld na pittig gegeten te hebben? Drink je wel genoeg (water) per dag?

Ron
Reactie:
Ja ben onderzocht en pds is er uit gekomen. Krijg soms de knop niet om .en denk het is verkeerd.


Marjan

Marjan

Jouw reactie:



Verhaal 79 - Ik beland weer in de vicieuze circel

Ik lees genoeg verhalen terug en ik ben niet de enige die met angst leeft. De ene meer dan de ander. Maar ik zie maar weinig reacties met tips of iets dergelijks. Ik wilde deze post heel anders beginnen, maar moest het even kwijt. De laatste tijd en vooral nu (omdat mijn angst mij wakker houd) heb ik een enorme angst ontwikkeld, dat ik niet durf te gaan slapen (en dat ik niet meer wakker wordt). Dit maakt mij zo angstig en ik beland weer in die vicieuze cirkel en begint weer van voor af aan.

Ron

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Ron, ik heb hier vroeger ook last van gehad. Had last van hyperventilatie aanvallen waarvan ik dacht ik ga dood. Kon toen niet alleen gelaten worden ok niet met slapen. Dacht hetzelfde als jij. Zat ook in een cirkel waar ik heel langzaam ben uitgekomen. Door ondersteuning van naasten, medicijnen (antidepressiva, psycholoog. Was in het begin in 1 week 10 kg afgevallen. Uiteindelijk werd het beter, heel langzaam. Wens je heel veel strrkte en doorzettingsvermogen toe. Probeer er met hulp uit te komen.

Albert

Jouw reactie:



Verhaal 80 - Ik ben zoooooooooooo bang

Ik ben zoooooooooooo bang. Ik loop te hyperventileren, alles doet pijn, overal tintelingen en ik wil niet overgeven aan de slaap. Ik heb een angst ontwikkeld om dood te gaan in mijn slaap. HELP.

Ron

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
HELP

Ron

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 81 - Angststoornis, vooral als mijn vriend weggaat

Ik heb al sinds kleins af aan een gegeneraliseerde angststoornis.
Ik woon met mijn vriend samen. En voornamelijk als hij weggaat/alleen iets gaat doen met vrienden krijg ik paniekaanvallen (ik heb ze wel vaker maar op dat moment weet ik niet wat ik ermee moet doen).
Is er nog iemand die hier ervaring mee heeft?


Anne

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Al vaak paniek gehad, denk dat ik dood ga, heb ook copd, na aanval kan mijn vriend niet eens werken omdat ik dan helemaal in paniek raak


Corine
Reactie:

Bij mij hielp lorezepam


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 82 - constant het idee dat er iemand is

Ik heb constant het idee dat er iemand is in de ruimtes waar ik me bevind, ik probeer dus overal waar ik ben extra goed op te letten ik word hier heel moe van. Ook van elke persoon die dus onverwachts mijn kamer inloopt schrik ik en krijg ik een angst gevoel, voordat ik ga slapen wil ik altijd alle deuren nogmaals checken met op slot gedaan hebben etc. En ook mijn hele kamer of er niks geks is, het klinkt af en toe een beetje apart maar ik maak me zelf er gek mee. Iemand tips of vergelijkbare situaties?


Emma

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 83 - hulpeloos met partner met angststoornis


Mijn partner heeft een angststoornis. Ik voel me hulpeloos. We hebben een babietje van 1,4 jaar en ik ben bang dat ze ook onder zijn stoornis zal lijden. Mijn partner is erg verstandig, heeft gedoctoreerd, erg mondig,... 

Hij sluit zich nu al enkele maanden op. Dit startte in maart. Elke dag wordt erger. 

Hij werkt van thuis uit en wil niemand zien. Ook zijn ouders niet.

Ik mag enkel naar buiten met mijn dochtertje voor 8 uur in de ochtend. Dit gaat gepaard met afkeurende blikken en kwetsende opmerkingen.

Hij komt niet buiten. We wonen op een appartement in een drukke stad. Hij durft de vuiniszakken niet eens meer aan de deur zetten. Eerst deed hij dat nog met 2 mondmaskers op voor die 2 seconden, nu niet meer. 

Als het raam open staat en hij hoort de buren van 2 gebouwen naast ons op hun terrasje dan sluit hij alles af. 

Als ik binnenkom na het boodschappen doen, dan moet ik me onmiddelijk douchen en wil hij alles op zijn plaats zetten en staat hij zenuwachtig alles af te wassen. Hij waste zelf de tomaatjes met zeepsop. 

Zo zijn er ontelbare voorbeelden. 

Ik voel me machteloos en gefrustreerd. Ik wil hem helpen, maar hij staat niet open. Hij wil ook geen professionele hulp betalen omdat hij financieel sterk wil staan voor de mogelijke gevolgen van Corona. En er is geld genoeg, alleen niet in zijn ogen.

Gisteren kwam ik aan mijn vieten 's avonds tijdens het zitten in de zetel en hij gaf me er commentaar op.


Hij vindt dat hij degene is die juist reageert en alle anderen zijn idioot. Hij heeft er ook een liedje over gemaakt.

Ik voel de vreugde uit me weggaan.

Hebben jullie tips?


Ophelia

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 84 - Er klopt iets niet aan mijn lichaam

Mijn hele leven weet ik al dat er iets niet iet klopt aan mijn lichaam. Als kind al angstig, en depressief, maar ook veel buikpijn en darmproblemen.
Nu is het onlangs geëscaleerd, door veel stress, eigen onderneming, en het overlijden van mijn vrouw ben ik ingestort,. Ik ben vervolgens bij een orthomoleculair arts terecht gekomen, en na een darmonderzoek bleek ik een verstoorde darmflora te hebben, met een overgroei van een schadelijke bacterie. Nu klinkt het misschien een beetje vergezocht maar mijn moeder is in de hongerwinter geboren ze heeft het maar net overleefd omdat mijn opa en oma een bevriende arts hadden die nog wat melkboer had mijn moeder is heel jong gestorven en werd ook heel snel oud ze werd heel jong grijs haar tanden file uit en stierf op haar 65e aan alzheimer Ze deed ook mee aan een bevolkingsonderzoek voor Kinderen die geboren waren in de hongerwinter en de onderzoekers suggereerde wel dat de Alzheimer en gevolg kon zijn van die hongerwinter. Nu heb ik veel nagedacht en ook gesproken met experts Maar waarschijnlijk ben ik toch echt een tweede generatie oorlogsslachtoffers Ik heb de slechte en verstoorde darmflora van mijn moeder meegekregen Met alle gevolgen vandien. Ik slik nu ook probiotica maar daarmee ben ik nog niet geholpen Ik zou eigenlijk een poeptransplantatie moeten hebben Waarbij ik de gezonde darmflora van een donor ingebracht krijg echter in Nederland doen ze dat niet alleen als je acute leukemie hebt. Ik heb ook last van hartfalen en dat zou ook met de poeptransplantatie verholpen dan wel verminderd kunnen worden. Het probleem is dat een verstoorde darmflora en Met alle gevolgen die erbij horen nog niet in de reguliere geneeskunde geaccepteerd is Daarom wordt je vaak voor gek verklaard mijn klachten worden ook niet begrepen daarmee heb ik problemen in mijn werkomgeving bij familie en in relaties. Om even terug te komen op Oxazepam natuurlijk is het geen goed middel Het is niet gezond maar af en toe wel een uitkomst als ik een angstaanval voel aankomen en ik neem 10 milligram Oxazepam dan helpt dat echt ik moet zeggen net zoals de vorige schrijver ook aangaf dat probiotica bij mij ook heel goed heeft geholpen Het heeft mijn angsten enorm doen afnemen iedereen die dit leest en ook vage klachten heeft Laat alsjeblieft bij een orthomoleculair arts je darmen onderzoeken daar ligt in de meeste gevallen de oorzaak van jou angstklachten doe er iets mee! Ik wens iedereen heel veel bewustwording wijsheid geluk en minder angst toe met vriendelijke groet Jeroen


Jeroen

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 85 - Gaat dit wel weer weg?

Hey allemaal,

Ik leef al 11 jaar met paniek en angstaanvallen.
Je kan het bij mij chronisch noemen omdat ik het vanaf die dag 24/7 heb, de ene dag gaat het weer goed en de andere dag ben ik een wrak en nergens zin in.

Ik heb een zoontje van 4 en maak me iedere x bang dat hij straks verder moet leven zonder zijn mama het maakt me zo bang voor de dood ook en momenteel zijn er teveel dingen gebeurd dat ik dus al 3 dagen niet in slaap kom benauwd heel erg op de borst en proberen dus zoveel mogelijk te gapen en via mijn buik te ademen maar op de 1 of andere manier gaat dit niet weg .
Heeft er iemand nog meer last van en zoja gaat dit wel weer weg?

Groetjes Chantal

Chantal

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het tegenovergestelde van angst is liefde. Als je dus geen angst wil voelen moet je liefdevolle gedachten stimuleren. Een buikademhaling kan wat helpen, maar als je alsnog paniekerige gedachten hebt lost het niet veel op.

Niels

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 86 - Het gaat steeds slechter

Het gaat steeds slechter. Ik ben zo moe elke dag. Ik heb weer een angst gecreëerd : ik durf niet meer te slapen (bang om niet meer wakker te worden). Hoe ik hier nu in belandt dat weet ik niet. Later in de nacht kan ik mij niet meer verzetten en val dan in slaap en wordt de volgende ochtend toch wakker. Hebben jullie dit ook?

Ron

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 87 - Paniek raar gevoel in benen.

Ik heb sind 3 jaar last dat ik raar gevoel in mij kuiten heb en constant licht in hoofd. Sinds kort zijn ze er achter gekomen dat dat dit niet alleen hyperventilatie is zijn nu aan het kijken be GZZ als ik fobie heb. Omdat toen die klachten begonnen had ik dit 1 of 2 keer per dag kort. Daarna begon ik te merken wanneer ik ik supermarkt kom ik paniek kreeg en als ik verder van huis kwam ook. Nu is het zo erg dat als ik buiten kom meteen in paniek raak en mijn voeten werken dan niet meer. Voeten en maag beginnen dan te branden. Ene keer voelen benen strak andere keer slap. Alleen als ik in in bed lig wordt dit gevoel minder.

Alexander

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 88 - Zit huilend te typen

Hallo,
Zit huilend te typen.Sinds 3.5 jaar vreselijke angsten en depressie.
Allerlei therapieën gevolgd,verschillende anti psychotische en antidepressiva,3 maanden behandeling/opname in een kliniek,een maand PAAZ na een suicidepoging.ik ben op.denk bijna voordturend aan suïcide.ik wil niet dood,ik heb een lieve man en kinderen,maar ik zie geen andere uitweg meer.kan nauwelijks genieten,altijd angst of depressie/huilbuien.het zijn mijn gedachten die me gek maken.cognitieve therapie werkt ook niet.ben wanhopig!

Tootje

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 89 - Door de corona en mijn moeder haar ziekte

Bij mij is jaren geleden geconstateerd dat ik lijd aan PDD-NOS en gegeneraliseerde angststoornis. Mijn moeder heeft in september 2019 de diagnose Alzheimer gekregen en zit sinds april 2020 in een verzorgingstehuis voor jongdementerende. Mijn moeder was de enige bij wie ik emotioneel terecht kon. Zei was ook de enige die mijn begreep en niet veroordeelde en beoordeelde. Nu heb ik niemand waarbij ik mijn verhaal kwijt. Op dit moment zit ik emotioneel helemaal aan de grond. Door de corona en mijn moeder haar ziekte. Ik ben erg eenzaam en kan dus mijn verhaal niet kwijt. De angst en paniekaanvallen komen en gaan vooral s' nachts in bed. Het zweet breekt uit, duizeligheid en mijn hart gaat te keer. de angst word dan erger omdat ik dan bang word om flauw te vallen. Dat is doodeng! Gelukkig kan ik volgende week terecht bij de praktijkondersteuner GGZ bij de huisarts. Maar nu zit ik meer heel veel stress thuis en weet ik niet wat ik met mijzelf aan moet. Ik kan mijn vader wel bellen maar hij snapt niet dat ik mijn verhaal kwijt moet en hij snapt de angst niet. Hij is ook niet echt tactvol. Wie weet of je kan flauwvallen bij veel stress en angst?

Marijke

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 90 - Ik heb dit van huis uit meegekregen

Hallo
Mijn naam is Gerrit 53 jaar getrouwd 2 kids.
Ik kamp al jaren met een angstoornis en hypochondrie.
Ik heb dit van huis uit mee gekregen mijn vader was ook hypochonder.
Mijn klachten zijn best erg een heb de hulp ingeschakeld van mindfit om te kijken of ik er met emdr af kan komen.
Hypochondrie beheerst niet alleen mijn leven maar ook die van mijn gezin helaas.
Het is al zo ver dat mijn partner mij al niet meer serieus neemt met mijn klachten en zegt dat heb je hem ook weer.
Opname in ziekenhuis gaat ze al helemaal niet meer mee ze zegt er is niets aan de hand en dat is ook meestal ook wel zo..
Ik word er knettergek van.
Op dit moment kamp ik met hartkloppingen en pijn in slokdarm en spieren.
Snachts hele harde schokken door mijn lijf tintelingen in ledematen zweten etc etc.
Ik ben zo ontzettend bang snachts maar durf niets tegen mijn partner te zeggen omdat ze dan toch weer vind dat ik mezelf aan stel.
Sporten gaat prima niets aan het handje maar dat kun je niet 24/7 blijven doen natuurlijk.
Ik kan gewoonweg niet genieten.
De hele dag met klachten bezig nu ik dit zit te typen kan ik wel huilen.
Weet het echt niet meer.
Ik hoop dat emdr mij gaat helpen heb 1 sessie gehad en toen was het een paar dagen heel heftig.
Zijn er mensen hier die deze klachten herkennen?
Hoop dat we elkaar hier een beetje kunnen steunen.

Gerrit

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het lijkt erop dat ik dit zelf heb geschreven, alleen heb ik geen kinderen. Probeer regelmaat te creëren, ga afleiding zoeken, pak een echte puzzel en probeer die nare gedachten te vergeten. Wat ook helpt is om naar muziek te luisteren. Een mooie manier is om naar kalm met klassiek podcast te luisteren. Natuurlijk werkt dit niet direct en kost tijd. Soms helpt het en de andere keer niet, maar probeer dan niet direct in de stress te geraken. Succes

Ron

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 91 - Jullie kunnen genezen!

Dag lieve mensen,
Ik zie al jullie reacties en wil jullie heel graag helpen!
Ikzelf heb ook last gehad van paniekaanvallen en heb mezelf ervan genezen (niet door naar de dokter te luisteren want die gaf gewoon medicatie).
Ik ben begonnen met ademhalingoefeningen, je ademhaling bepaalt je hartritme, d.m.v ademhaling kan jij je lichaam tot rust brengen.
Type op youtube anxiety breahting exercises en je vind veel video's met begeleide ademhalingsoefeningen
Doe dit vanaf wanneer je iets voelt opkomen..
Ten tweede wil ik je vertellen over de kracht van je mindset, jij kunt letterlijk manifesteren wat je wilt d.m.v woorden. Leg je neer en luister heel geconcentreerd naar deze begeleide video en geloof er werkelijk in! Type in youtube: 120 positive Affirmations for health, healing & well being
En neem de video met de 3 gele bloemen!
Terwijl ik luisterde deed ik terwijl ook de ademhaling oefening 4 seconden inademen door de neus (in de buik, als dat wat lastig is voor je probeer eens te ruiken hoe de omgeving ruikt, dan adem je automatisch door je buik), 6 seconden uitademen door je mond. Zo adem je 6x per minuut wat ruim voldoende is en je hartslag omlaag haalt! Jij creëert door je mindset ookal klinkt dit enorm ongeloofwaardig voor sommigen.. Ik zou zeggen probeer het! Ik weet hoe rottig het is om angstaanvallen te hebben en wil jullie daarom helpen!!!!

Veel succes lieve vrienden <3

Dylan G.

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bedankt voor de info, alleen jammer dat het niet in het Nederlands is, want dan is het makkelijker om te begrijpen.

Henk
Reactie:
Hoi Henk, Je kunt vergelijkbare oefeningen vinden als je zoekt op angst ademhaling oefeningen Bijvoorbeeld op de website van yoga-international.nu

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 92 - Het is bijna lachwekkend om te zien wat ik allemaal opzoek om mezelf gerust te stellen

Ik lees deze verhalen met zoveel herkenning en gelijktijdig word ik er soms gewoon blij van, omdat het betekent dat ik inderdaad "niets" heb, alleen die mindfuck, al geloof je dat meestal niet..

Ik heb bij a 18 jaar een paniekstoornis, die bij mij meestal opkomt als ik relaxed ben, geen adrenaline heb.. in stresssituaties heb ik dus juist minder last.

Twee jaar geleden echter, bleek ik een stil infarct te hebben gehad, welke bij toeval is ontdekt. Al die jaren ervoor ben ik steeds bang geweest voor mijn hart en was er nooit iets aan de hand en toen bleek dat ik twee jaar geleden toch een infarct heb gehad, presteerde ik het nog om te zeggen: zie je nu wel? (Wat natuurlijk onzin is, want dan zou ik 16 jaar met een infarct gelopen hebben, wat uiteraard niet kan, bovendien had ik net zoals velen met mij al de nodige hartfilmpjes laten maken in al die jaren..

Nu ben ik net aan een ritmestoornis geholpen , een week of vier geleden. En ook al lees ik (ja, google is een soort persoonlijke huisvriend/vijand geworden) dat je nog erg lang moe kan zijn na de ingreep, benauwd en kortademig kan zijn en druk op de borst kan hebben , ik ben intens bang dat ik ieder moment een nieuw infarct krijg. Ben enorm spits op mijn lichaam en met name mijn hart geworden, dat ik ook alles voel, het voelt alsof mijn hart een tikkende tijdbom is , wat ik al zoveel jaren heb en er niet beter op is geworden sinds het infarct. Ben nu al de hele week hele dagen slecht. Duizelig, kortademig, benauwd, zuchten, tintelingen, prop in keel etc.. over de pacemaker die geplaatst is maak ik me ook opeens zorgen, bang dar de draden loslaten, terwijl daar geen enkele aanwijzing voor is en deze pacemaker moet me juist vertrouwen geven.

Als ik terugkijk in mijn zoekgeschiedenis op mijn telefoon, dan is het gewoon bijna lachwekkend om te zien wat ik allemaal opzoek om mezelf gerust te stellen, terwijl de meest informatie je alleen maar banger maakt, zeker als je al zo hypochonder bent geworden in al die jaren. Pfffff wat een drama is dit..

Nou, ik wilde het even kwijt, heel fijn om dit even te schrijven aan lotgenoten, want idd, mensen die dit niet kennen zullen het nooit begrijpen..

Anna

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 93 - Ben ik toch lekker mezelf geworden

Hallo beste lezers, mijn verhaal is nu geen kommer en kwel meer.
Eigenlijk ben ik genezen en heb dus al de (foute) diagnoses nooit gehad.
Ik ben nu over de 60, en sinds kort een autist, dat was ik altijd al maar geen een psychiater/loog zag het in me.
Natuurlijk had ik allerlei klachten waar chronisch slaapgebrek uit voort kwam en kreeg er tomeloze hoeveelheden benzo's voor, waardoor ik rondliep als een junkie.
Ik had eerst borderline en een dwangstoornis, later schizofrenie zelfs epilepsie en daar dan de pillen voor, eet u smakelijk.
Door de benzo's werd ik achterdochtig en agressief, helemaal niet rustgevend maar euforisch, ik moest ervan afkicken.
En nu in het heden, geen een pilletje meer, ben ik toch lekker mezelf geworden.

Jan

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 94 - Door erover te praten is mijn angst verminderd

Al een tijdje liep ik met een angst, ik was bang dat ik niet goed kon slapen met alle gevolgen vandien. Door erover te praten met een counselor kwam ik erachter dat ik niet angstig hoef te zijn en kon ik mezelf ertoe zetten om dingen te doen die ik eerder niet durfde.

Ik heb mezelf leren kennen en heb gezien dat ik er mag zijn zoals ik ben en dat ik juist eigenschappen mag gebruiken om meer lef te krijgen. Door mijn spontaniteit vragen mensen mij mee uit, maar eerder was ik bang dat ik dan daarna niet kon slapen, nu doe ik het gewoon en geef mijn grenzen aan.


Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 95 - Mijn paniekaanvallen begonnen een jaar terug tijdens een tentamen

Mijn paniekaanvallen begonnen een jaar terug. Ik had een tentamen waar ik enorm goed voor geleerd had, ik moest deze halen om verder te kunnen met de opleiding waar ik graag mee verder wilde. De tentamens duren 90 minuten, na het eerste halfuur mag je weg. Op het moment dat de deur sloot en het tentamen startte, begon ik me enorm angstig te voelen. Mijn hart ging enorm tekeer, ik wist niks meer van de lesstof, zelfs schrijven lukte niet omdat ik zo zat te trillen. Ik heb mijn spullen gepakt, heb me verontschuldigd bij de surveillant en ben het lokaal uitgerend. En dat was het, klaar met de opleiding.

Sinds die dag is het elke week erger geworden. Het is nu zo ver gekomen dat ik niet meer in de bus durf te zitten, niet meer naar de supermarkt durf en zelfs een wandeling zit er niet meer in. Ik schiet al in de stress als ik denk "er is geen eten in huis, ik moet naar de winkel".

Het is voor mij slopend, maar ik vind het nog het ergst voor mijn vriend. We wonen sinds september 2017 samen, en hij houdt niet van de gehele dag binnen zitten. Door mijn angststoornis doen we vrijwel nooit meer iets buitenshuis. Ik probeer het wel, heel af en toe lukt het om gezellig even de stad in te gaan of te wandelen.

Mijn vriend is een fantastisch lieve man. Hij toont meer begrip dan ik ooit van iemand zou durven vragen. Ik voel me enorm schuldig naar hem toe.


Aoife

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Aoife, Wat mij geholpen heeft, praat erover met iemand die het snapt. Mij heeft een psychotherapeut goed geholpen. Je leert jezelf dan beter kennen en de oorzaak waarom het zo ineen keer op kwam zetten. Gewoon een verwijzing vragen bij de huisarts. Nooit geschoten is altijd mis. Succes, hopelijk helpt het jou ook!


Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 96 - Die gedachten zijn beangstigend

Na een heel stressvolle periode 2 jaar geleden, kreeg ik dagelijkse epileptische aanvallen 1,5 jaar lang (verkeerde diagnoses). Ik heb al die tijd in angst en verwarring geweest en ben nagenoeg mijn volledige geheugen uit die periode kwijt. Ik heb een sociale angststoornis, een depressie met suïcidale gedachten, een negatief zelfbeeld, een vermijdende persoonlijkheidsstoornis, paniekaanvallen en (introverte) borderline. Ik ben erg slecht in groepen, en zojuist op mijn werk probeerde ik een stap te zetten en iets voor de groep te zeggen. Dat ging niet goed, werd rood en begon te zweten en vanbinnen brak ik een beetje. Ik ben naar huis gegaan, huilend over straat en ben nu zo moe. Overwelmd door verdriet en eenzaamheid en onbegrepenheid. Die gedachten zijn beangstigend. Ik wil daar niet aan toegeven dus probeer het nu van me af te schrijven. Ik krijg al twee jaar therapieën hierbij, maar misschien zijn er mensen die zich identificeren hierin zodat ik me ietsje minder eenzaam voel..


Tim

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wanneer heb jij dit geschreven


Maarten

Jouw reactie:



Verhaal 97 - Ik ben mezelf niet meer

Hallo allemaal,

Ik moet dit even kwijt.

Sinds mijn 16e, heb ik last van depressie en angsten. Ik ben nu 28 jaar oud. Ik ben hiervoor meerdere malen in behandeling geweest, en uiteindelijk heb ik medicatie gekregen. Ik heb 10 jaar aan de medicatie gezeten en omdat alles op rolletjes liep dacht ik een half jaar geleden, laat ik eens proberen af te bouwen en te stoppen. Dit lukte en ik was hartstikke trots. Ik kreeg een hogere functie op m'n werk, het kon niet beter... totdat ik door die functie zoveel stress kreeg dat het mijn depressie heeft uitgelokt en mijn angsten erger zijn dan eerst.


Inmiddels, ben ik werkloos en zit ik zwaar in de put.

Ik durf helemaal niks meer, ook niet eens naar de winkel gaan.. ik ben alleen maar aan het piekeren en ben voor alles bang. Ik heb de neiging om alles te vermijden, maar ik probeer beetje bij beetje dat niet te doen.

Ik ben mezelf niet meer, en voel mij echt radeloos.
Binnenkort ga ik weer in behandeling, alleen is er een lange wachtlijst.


Heeft iemand tips voor mij, of heeft iemand dit ook meegemaakt?


Ami

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Juist hetzelfde. İk herken me zelf ook niet meer. İk vind dat we meer moeten sporten vooral jongeren. Nu die ik het zelf niet meer, in de plaats ga ik gaan zwemmen en een goede sauna. Joggen is lastig alleen.. maar ik denk dat ik er weer ga mee beginnen, heb geen andere keus in de vorm a tijden.. ooh dat doet zo goed, weet het van twee jaar geleden toen ik wel ging lopen.

Weeral werk kwijt, omdat klootzakken en hypocriete mensen je proberen te pesten en van zodra ik me begin of probeer te verdedigen, loopt het uit de hand, omdat niemand opkomt voor rechtvaardigheid. Zelfs bazen zitten in die groep.. ohh kan uren vertellen over onze smerige maatschappij.. het beste is zelf gaan joggen en een paar goede vaste vrienden hebben, die de zelfde hobbys hebben.

Misschien tot laters..


Calimero
Reactie:

Helemaal mee eens.


Seni
Reactie:

Ik kan wel huilen continu bezig in me gedachten gevoel hebben dat ik gek word


Pfff
Reactie:
Onlangs ook mijn job opgegeven voor mijn angsten en ik ben lichamelijk mentaal kapot

Lv

Jouw reactie:



Verhaal 98 - dacht dat ik dood zou gaan als ik niet zou lunchen

Ik denk dat mijn paniekstoornis al vroeg in mijn leven begonnen is. Ik kan me herinneren als kind dat ik geen lunch mee had naar school en in paniek raakte omdat ik dacht dat ik dood zou gaan als ik niet zou eten. Ook kan ik me herinneren dat ik huilend naar mijn vader rende omdat ik dacht dat ik niet meer kon geeuwen. Mijn vader kon me wel geruststellen in die situaties. Mijn moeder vond het belachelijk en zorgde er ook voor dat ik dat wist. Later in mijn puberteit liep ik een keer door de stad. Opeens durfde ik niet meer verder. Ik was bang. Echt bang. Ik dacht dat ik gek zou worden en kon mezelf niet meer kalmeren.
Uiteindelijk ben ik naar de huisarts gegaan en hij schreef me Seroxat voor. Je hebt paniekaanvallen zei hij. Ik had geen idee wat het was en door de medicijnen werd het eerst alleen maar erger. Mijn vriend heeft me er toen uitgehaald. Meegenomen naar de supermarkt en laten zien dat er niks is om bang voor te zijn. Dat hielp enorm. Daarnaast ging cognitieve gedragstherapie volgen. Ik geloof niet dat dat erg hielp.

Begin 20 kreeg ik mijn eerste zoon. Ook toen laaide de angst en paniek op. Ik durfde niet meer de straat op en was bang dat ik mijn kind iets zou aandoen. Als ik iets deed wat niet logisch was, dacht ik meteen: zie je, daar gaan we. Ik word gek. Ik was in die tijd gestopt met mijn medicijnen, dus toen mijn zoon drie maanden was, ben ik weer begonnen. De paniekaanvallen verdwenen.

Inmiddels ben ik 40 en slik sinds mijn 23e Citalopram. Ik zit op de 40mg per dag en het kan niet meer verhoogd worden. En weer zit ik in een periode van paniek. Het lijkt alsof mijn medicijnen niet meer werken. Ik sta bang op en ga uitgeput naar bed. Ik ben constant bang om gek te worden. En dat ik iets doe of zeg waardoor anderen dat ook denken. In mijn ergste scenario word ik opgenomen en kan ik niet meer voor mijn kinderen zorgen. Ik zit zwaar onder de medicijnen en er is geen normaal gesprek meer te voeren met mij. Mijn kinderen komen op bezoek en herkennen mij niet meer. Ze zien dat ze niks meer aan me hebben en komen ook steeds minder langs.

Ik volg nu een cursus mindfulness via de psycholoog en dat helpt met vlagen. Ik ben gewoon bang dat dit het is en ik er niet meer uit kom.

Liefs van mij


Daisy

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 99 - Stress?

Ik heb een jaar lang af en aan galsteenkolieken gehad en 6 maanden geleden is mijn galblaas verwijderd. Vanwege complicaties belande ik kort na de operatie weer een week in het ziekenhuis met een maagzweer en verstopte galbuis. Daar herstelde ik na behandeling goed van en ik ben 2 maanden klachtenvrij geweest. Sinds 4 maanden heb ik veel last van diarree, maagpijn, constante vermoeidheid. Daarnaast in wisselende mate licht in mijn hoofd, trillen, tintelingen in mijn kaken en soms rug, koude rillingen, s nachts wakker worden omdat ik het bloedheet heb. Vaak het gevoel dat ik hele dagen kan slapen (doe ik niet). Ik raak angstig op het moment dat ik mij niet goed voel... Een bekende van mij is 2 jaar terug overleden in haar slaap en gezien ik alleen ben, is dat ook iets wat vaak achterin mijn gedachten speelt. Dat je iets gebeurt en je alleen bent. Gek want normaliter ben ik graag op mijzelf.

Ik gebruik op voorschrift van de dokter maagzuurremmers. Al mijn bloedwaarden zijn goed en ik probeer gezond te eten maar toch voel ik mij vaak gejaagd en dus last van eerder genoemde klachten. Omdat ik vanwege covid-19 volledig thuiswerk, denk ik soms dat ik te weinig afleiding heb. De huisarts noemde stress als mogelijke oorzaak, maar ik ervaar niet echt stress. Ook schijnen de zenuwen die langs de maag/darmen lopen dergelijke klachten te kunnen veroorzaken.

Echter je raadt het al: ik blijf mij rot voelen. Wie heeft soortgelijke ervaringen en tips?


Anne

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Erg naar is dat.
Het lijkt wel op stress klachten trouwens maar dan als gevolg van dingen die je niet echt bewust denkt.

Bijvoorbeeld je zegt dat je het niet fijn vind om de hele tijd alleen thuis te zitten.
Dit kan nare gevoelens teweeg brengen, ook al denk je er niet de hele tijd aan.

Het kan een idee zijn om een dagboek bij te houden om de oorzaak en gevolg in kaart te brengen en om te kijken of de gevoelens ook wel eens afwezig zijn.

Of Valeriaan nemen en kijken of je je dan beter voelt om te onderzoeken of het aan stress ligt.

Maarja ik ken van mezelf dat ik soms denk ik kan geen aanleiding vinden voel me nog steeds slecht.
En dan op een later moment blijkt het toch wel stress te zijn geweest.


Taco

Jouw reactie:



Verhaal 100 - Corona terugval

Hoi!

Ik heb vorige jaar een soort van burn out (28 jaar) gehad gevolgd door paniekaanvallen. Ene al intenser al de ander. Eerste 2 weken thuis in bed gelegen. Erna direct hulp gezocht. Eerst bij de huisdokter die me doorstuurde naar een relexatie therapeut. Dit hielp om alle lichamelijke sensaties weg te nemen in de mate van het mogelijke. Dat was echter enkel een tijdelijke oplossing aangezien het door mentale onderdrukking kwam.

Daardoor in combinatie met relexatie en medicatie naar een psycholoog beginnen gaan. Na 8 maanden zo goed als volledig verlost van de paniek aanvallen en extreme spanning.

Maar sinds de Corona crisis terug last beginnen hebben maar nooit zo erg als in het begin. Het betert dus met de tijd maar er is tijd voor nodig. Ik heb zelf 3 jaar op adrenaline gewerkt en geleefd en daarom "betaal" ik hier nu de prijs voor. En gelukkig maar , want het is een bescherming van je onderbewuste.

Nog mensen die een terugval ervaren of intenser beleven door de gevolgen van de Corona crisis?

Een grote tip of leuze die ik voor mezelf stel: time heals all wounds.


Lvdm

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 101 - Ik vind het eng om met mensen in gesprek te gaan

Hoi,
Sinds 2 jaar heb ik al last van angst/paniek/dwanggedachtes en vind ik het soms eng om met mensen in gesprek te gaan, omdat ik het lastig vind een gesprek op gang te houden. Ik ben in eerste instantie naar de huisarts geweest waar ik met een psycholoog sprak voor een aantal maanden, maar ik merkte dat het mij niet kon helpen. Ik werd doorverwezen en ook dat hielp mij niet. Ik kreeg/heb het gevoel dat mijn probleem niet op te lossen is.. Ik heb namelijk erg dwangmatige gedachtes mbt tot school. Dit is voornamelijk gekomen door het groepje waarmee ik omging nadat ik was blijven zitten. Zij hadden het continu over studeren en vergeleken elkaar telkens en betrokken mij erbij. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik dat zelf begon te doen en toen ik op de HAVO terechtkwam werd alles erger. Ik ging elke bladzijde echt heel vaak doorlezen tot ik uit mijn hoofd alles op kon lezen wat er stond woord na woord, wat echt absurd is. Ik heb daarom ook echt 2 jaar lang ontzettend depressief gevoeld wat ook is vastgesteld door de psycholoog als diagnose. Ik ging elke dag 2 jaar lang na school studeren meteen tot snachts waardoor ik in het 2e jaar ineens 3 uur per nacht sliep en op een gegeven moment stortte ik in. Mijn thuissituatie speelt daar ook in mee. Mijn vader woonde in het buitenland en is inmiddels overleden vorige zomer in 2019, maar hij heeft jaren bij een vriend op kantoor geslapen en kreeg later een huisje die hij huurde, maar door suikerziekte was hij een been verloren en net voor zijn overleden was ook zijn andere been afgesneden. Ik denk dat ik hier echt een trauma aan heb overgehouden wat erg meespeelt. Mijn ouders hebben beiden nooit een diploma gehad alhoewel mijn vader het vroeger heel goed had, maar toen alles ineens slechter werd en hij niks meer had begon ik mij te beseffen hoe belangrijk een diploma is.. Ik heb momenteel een tussenjaar maar ik ben bang dat als ik dit jaar naar het hbo ga, dat ik weer dwangmatig bezig zal zijn. Ik voelde op de havo vaak onrust, angst, trillingen, benauwdheid. Ik denk vaak maanden vooruit aan wat er allemaal fout kan gaan en of er uberhaupt wat goed zal gaan. Ook merk ik dat ik vaak bevestiging zoek. Kon ik maar sterk in mijn schoenen staan en onafhankelijk van iedereen zijn. Ik denk dat mijn probleem niet vaak voorkomt, maar mocht er iemand zijn die dit heeft hoor ik dat graag.


Seline

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 102 - Durf mezelf niet op de voorgrond te zetten

Hoi,

Ik loop hier al een geruime tijd mee. En elke keer loop ik hier weer tegen aan. Ik durf mezelf niet op de voorgrond te zetten en bang voor iemand reactie hierop. Ik ben bang om dingen fout te doen. In prive heb ik daar geen last van. Heb regelmatig dat ik een benauwend gevoel heb net of dat er iets gaat gebeuren. En als ik een gesprek heb bv met mijn leidinggevende ben ik bang dat ik alleen maar dingen krijg te horen wat ik fout doe. Ik krijg last van zwetende en trillende handen en trillende stem. Ik krijg een benauwend gevoel in mijn maag en net of dat mijn hartslag in mijn keel zit. Ik been dan geneigd om dan niet te gaan. Maar ik ga wel maar wel met heel erge gevoel. Ik heb me even in gelezen in sociale angststoornis en dit komt bij mij wel heel erg in de buurt. Hoe hebben jullie dit laten testen of is hier geen test voor of hoe kan ik dit het beste aanpakken want wil niet dat dit erger wordt. Vind dit nu al verschrikkelijk. Ben ook bang als ik naar de huisarts ga dat die mij niet serieus neemt. help wat moet ik doen?

Groetjes,
Desiree


Desiree

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Desiree, wat je vertelt is herkenbaar. Ik kan je cognitieve gedragstherapie aanraden; je leert dan anders te denken en bent niet langer bang voor de zaken die je aangeeft. Is meestal een kort traject en het helpt echt!


Theo

Jouw reactie:



Verhaal 103 - angstaanvallen sinds corona

Hoi,
Sinds begin van de Corona en iedereen in zen huis moest blijven ben ik angstaanvallen beginnen krijgen.
Ik ben enorm op mijn rust gesteld snachts ook voor mijn kinderen .
Maar 1 van onze buren is nogal luid.. meerdere malen op aangesproken of dit na 22u stiller kan en helpt een tijdje maar dan gebeurt het weer.
Ondertussen hebben wij ook een mooie kans gekregen en gaan wij verhuizen alleen zal het probleem mee verhuizen denk ik? Ik kan nietveel meer verdragen van lawaai en wil hier graag vanaf ik ben al naar een therapeut geweest en neem medicatie om Te kalmeren .
Ook al veel moeten horen dat ik er mij moet over zetten en alles wel goed komt . Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk met een verhuis voor de deur .. zou gewoon eens deugd doen moesten er nog mensen zijn die dit herkennen.. grtjs


Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi Ophelia,
Kun je hulp inschakelen van familie en vrienden? Of een therapeut. Al is het maar voor je zelf om gesteund en je begrepen te voelen. Dat is zo belangrijk voor jezelf dat jij niet aan de situatie onderdoor gaat. Zeker met een kind erbij.
Jij kan je partner niet veranderen. Hij moet zelf inzien dat het zo langer niet gaat. Zorg goed voor jezelf!
Veel liefs en sterkte.

RockinRobin

Jouw reactie:



Verhaal 104 - Heb gedacht dat dood zijn beter is dan me zo voelen

Al jaren heb ik momenten waarop ik hartkloppingen krijg, duizeligheid, benauwd heb en het zweet me uit breekt. Ik ben wanhopig geweest. Heb gedacht dat dood zijn beter is dan me zo voelen. Het was mijn grootste geheim. Ik heb alles geprobeerd: psychologen, mindfullness, het delen van mijn angsten etc. Medicatie heb ik nooit durven te gebruiken, omdat ik niet als zombie door het leven wilde.
Na meerdere angstaanvallen heb ik toch de stap genomen om medicatie te gaan gebruiken. Ik gebruik paroxetine 20 mg. Dit in combinatie met een psycholoog en fysio (om de aangespannen nekspieren die ik onbewust gebruik voor mijn hoge ademhaling te kunnen ontspannen). Ik kan nu zeggen dat ik al 3 weken paniek en angst vrij ben. Het duurt zeker 8 weken voordat de medicatie werkt en in eerste instantie werd het zelfs erger, maar nu ben ik zo blij dat ik even paniek vrij ben. ik investeer weer meer in mijn relatie en kinderen. Een bijwerking van de medicatie is dat het een zaadlozing langer uitstelt, dus daar ik de vrouw ook tevreden mee. Nadeel is wel een droge mond en een iets onverschillig gevoel. Het geeft me in ieder geval wel de ruimte om de balans op te maken, waar wil ik mijn fucks aan gaan geven.


Robert Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 105 - Ik zit in mijn 3e burn out...

Ik zit in mijn 3e burn out...ben nu 61 en heb de diagnose obsessieve compulsieve stoornis (OCS) in combinatie met intrusies (bizarre gedachtes)
Angsten spelen een grote rol sinds mijn jeugd...bijvoorbeeld angst voor agressie jegens mij. Ik zou graag eens met iemand willen praten die ook deze angst heeft en wat het in je hoofd doet.


John

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 106 - Het enge is dat de gedachtes soms zo echt lijken

Hoi iedereen, ik hoop dat mensen mijn verhaal herkennen. Ik heb last van ernstige dwanggedachten. Het begon dat ik last kreeg van de gedachte: 'Ik kan mijn vriendin wat aan gaan doen.' Maar dat is op één of andere manier verder gegaan naar dat ik zoiets zou willen. Het enge is dat het soms ook zo echt lijkt, dat ik denk dat ik het echt wil. Terwijl dat helemaal niet zo is. Hebben jullie daar ook ervaring mee? Alvast bedankt.


R.

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik ben blij te lezen dat je kan zien dat het niet echt waar is. Geef aandacht aan gedachtes die verbonden zijn met je hart en geef geen aandacht meer aan de dwanggedachtes. Dan zal het langzaam minder worden


Y
Reactie:

Hallo,

Dat zijn waarschijnlihk intrusies waar je last van hebt. Geen zorgen gedachten zijn je daden niet, ik heb er zelf ook last van gehad en het beste is om het te negeren hoe moeilijk het ook lijkt


mark
Reactie:
Ik herken het van een postpartum depressie. Angst om mijn kind wat aan te doen en die gedachten bleven hangen. Daar werd ik bang van en kreeg het gevoel dat ik het mss wel echt iets aan zou doen. Mij werd uitgelegd dat dit intrusies zijn. Gedachten die gewoon bij de meeste mensen wel eens op kunnen komen. Maar de meeste mensen staan er niet bij stil. Maar als je niet lekker in je vel zit blijven deze gedachten soms hangen. Deze gedachten maken hé bang waardoor je et nog meer op gaat letten. En zo wordt het een neerwaartse spiraal. Als je juist bang bent iets te doen doe je het juist niet. Deze uitleg heeft mij goed geholpen. Hoop dat het jou ook kan helpen

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 107 - moeilijk om onder de mensen te komen

Hallo ik ben Joyce en heb lastvan verschillende angststoornissen ik zou eigenlijk heel graag in contact komen met iemand van mijn leeftijd(19) want voel me heel vaak niet begrepen en door mijn sociale angst vind ik het moeilijk om onder de mensen te komen maar 1 op 1 ben ik juist heel sociaal en zou graag iemand vinden om mee te kunnen praten en mischien leuke dingen doen. Lijkt het je wat stuur dan een berichtje. Ik woon dicht bij deurne


Joyce

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Joyce, ik ben een meisje van 20 jaar en ik heb ook enorme last van mijn sociale angst. Wanneer ik 1 op 1 ben met een vriendin valt het nog mee en ben ik meestal mezelf wel, maar vanaf het moment dat er nog maar iemand bijkomt, heb ik er last van. Ben zelf ook op zoek naar iemand rond mijn leeftijd die hetzelfde ervaart, want heb zo het gevoel dat niemand me begrijpt.

Myrthe

Jouw reactie:



Verhaal 108 - Angststoornis als een hoog sensitief persoon man

Hoi iedereen,

Ik ben een hoog sensitief persoon, om eerlijk te zijn een hoog sensitieve jonge man van 21 jaar die angststoornissen heeft en ook nog eens door corona heen gaat. Dat ik een hoog sensitieve man ben betekent dat ik gevoelens intenser en dieper voel en gedachtes denk met grotere intensiteit. En de meeste mannen die zijn niet ‘echt’ zo. Zelf heb ik verschillende angststoornissen, fobieën, angstklachten en als een hoog sensitief persoon kan je ook eerder last hebben van angststoornis(sen), fobieën en angstklachten. Ik wil zien of er er nog meer hoog sensitieve mensen die door hetzelfde heengaan. Als jij 1 of meerdere angststoornis(en) hebt / fobieën / angstklachten die je belemmeren wat heeft voor jou geholpen / ben je er op een goeie manier van af gekomen? Ik hoop dat dat is gebeurt en dat je jouw ervaring met mij deelt en of het mogelijk / goed mogelijk is tijdens corona voor mij. Ik kijk uit naar (jullie) helpvolle, aardige reacties. Ik wil iedereen verder heel veel geluk, goede gezondheid, veel positiviteit en vrede wensen.


Anoniem

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste anoniem.

Wat vervelend voor je dat je je zo voelt door je gevoeligheid.
Ik heb al 20 jaar last van depresieva gevoelens zwaarmoedigheid . Ik ben gevoelig voor drukte en op stresmomenten last van licht geluid etc. Ik voel ook sterk iemands gemoedstoestand aan. Er is nooit een diagnose gesteld bij mij .Maar ik.weet zeker dat ik een heel gevoelig persoon ben. Pieker ook heel veel. Overdenk alles. Ik voelde me de laatste 2 jaar heel slecht mentaal en fysiek. Ik begon heel erg te zweten in bed. Kreeg pijn aan de binnenkant van ellebogen en knieholte. Alsof er een strakke band omheen zat. Kreeg last van haaruitval en de pijn in mijn lijf werd erger. Zwevende pijn door heel mijn lijf. Ik.omschrijf het als een groeipijn of verzuring van bloed of spieren. Als ik in bed lag begon ik echt te beven. Inwendig. Vooral in mijn benen en armen. Naderhand ook in mijn hele lichaam. Traplopen voelde alsof ik gewichten aan mijn benen had. Ik kon geen vaatdoekje meer uitwringen. Ik had gewoon geen kracht meer in mijn armen.ik had ook heftige angst aanvallen en heel kortademig. Ik dacht echt dat ik een beginnende spierziekte had. Ik naar de dokter en mijn angst voor de spierziekte uitgelegd. Ze ging bloed laten onderzoeken. Ze vroeg of ik verder nog iets wist om te laten onderzoeken toen ze de lijst invulde.
Ik vroeg om de vitamine d ook maar te laten onderzoeken. O ja vitamine d zei ze. Toen ik voor de uitslag kwam was er niks aan de hand uitslagen waren goed maar het vitamine d gehalte was wat aan de lage kant. Was 40 ie en moest volgens hun 50 ie zijn.
Z3 gaf me een stootkuur vitamine d.
Dat moest ik dan 3 mnd doen en daarna met suplimenten van de drogist. Na.3 weken viel het mij op dat mijn ademhaling beter was geworden.
Dacht altijd dat ik een soort cronische hyperventilatie had. Ik kon nu dieper in en uitademen mijn spierpijn verdween voor een groot gedeelte. Ik heb nog maar een beetje spiertrilingen
En waar ik echt blij mee was is dat mijn gepieker stopte in mijn hoofd. Het was stil in mijn hoofd. Depressieve gevoelens zijn ook minder en mijn angstgevoelens zijn helemaal weg.Ik weet het natuurlijk niet zeker want ik ben geen dokter maar ik denk dat er een sterk verband is met de vitamine d is.
Hoe kan het anders dat ik me zoveel beter voel. Was ook altijd doodop. Nu heb ik ook weer vollop energie. Ik snap als je mijn verhaal ongeloofwaardig vindt
Maar zo is het bij mij echt gegaan. Ik wou dat ik dit eerder had geweten. Ik loop al 20 jaar als een zombie rond.
Ik wil oom even erbij zeggen . Vitamine d staat niet standaard op de bloedprik lijst. Dokters zullen ook niet zeggen om je vitamine d te controleren dus je zou het dan echt zelf om moeten vragen. Ik denk dat het iets te maken heeft met mijn hormoonhuishouding of zoiets. Heb ook altijd problemen gehad met heftige menstruaties enzo.
Wel altijd het gevoel gehad dat er iets niet klopte daardoor.
Ik vindt het echt bizar dat ik zo reageer op zoiets simpels als vitamine d. Maar ik ga zeker nog terug naar mijn huisarts om een keer de vitamine en mineralen te laten checken. Misschien bheb ik wel een heel gevoelig hormoon vitamine mineralen systeem omdat ik zelf een gevoelig persoon ben. Ik zelf ben nu perongeluk achter gekomen dat het echt iets doet voor mij. Ik ben echt opgeknapt. Ik hoop dat je er misschien iets aan hebt. Het is echt de moeite waard. Tenminste als het daar aan ligt..



Diana
Reactie:
Beste anoniem

Even ter aanvulling. Ik snap dat je misschien denkt wat mijn verhaal met jou probleem te maken heeft. Maar wat eigenlijk wilde zeggen. Het heeft mijn hoofd rustiger gemaakt. Ik ben er enorm van opgeknapt psychisch. Ik herkende mezelf in het stukje van de gevoeligheid van allerlei prikkels.

Diana
Reactie:
heb ook hsp en bescherm mijzelf door teveel prikkels uit de weg te gaan luister veel muziek wandel en probeer prettige mensen te ontmoeten dat helpt ,kom er niet zelf mee ,laat het ze vragen geef dan oprecht antwoord zij zullen dat waarderen en er rekening mee houden,begrip en medeleven is fijn , sterkte en vertrouw op jezelf het komt goed -met hartelijke groet gerardus.

gerardus

Jouw reactie:



Verhaal 109 - Het is iets uit het verleden waardoor dit komt

halo ik ben karin 62 en heb een gegeneraliseerde angststoornis
heb vaak inslaapproblemen door angst om te slapen ben al 3×bij psycholoog geweest het is iets uit het verleden waardoor dit komt
heeft iemand tips voor mij waardoor inslapen beter lukt


karin

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey S,

Ik herken me grotendeels in jou verhaal. Mijn situatie is een beetje anders maar omdat ik de hypochonder vraag las in je verhaal dacht ik, ik ga toch even reageren.

Ik ben een jongen van 27 jaar. Ik loop al een aantal jaren met hypochondrie. Dat kwam opzetten in het jaar dat ik afstudeerde van mijn opleiding.
Ik had een hele tijd last van mijn maag en was er uiteindelijk heilig van overtuigd dat ik maagkanker zou hebben. Dat werd zo'n obsessieve gedachte dat ik door die stress ook echt die 'symptomen' kreeg.
Ben destijds helemaal onderzocht en er bleek niks aan de hand te zijn. Ik was daarna ook helemaal gerustgesteld en was het ook weer snel gegeven.

Door corona kwam ik begin dit jaar veel thuis te zitten waardoor ik ook veel tijd had om na te gaan denken. In juli kreeg ik last van mijn keel en dat resulteerde erin dat ik er na een korte periode weer heilig van overtuigd was dat ik keelkanker zou hebben (mijn schoonmoeder is daar dit jaar ook voor behandeld dus dat zal onbewust ook erg meegewerkt hebben aan die gedachtes). Daarvoor ben ik ook weer onderzocht, weer was er niks te vinden. Maar deze keer was ik niet gerustgesteld.

Ik ben er elke seconde van de dag mee bezig. En zoals jij aangeeft dat je heel gespannen naar bed gaat, slecht slaapt etc. Dat herken ik ook 100%. Dit heeft er bij mij voor gezorgd dat ik erg last heb gekregen van paniekaanvallen. Ik ben constant bang dat mijn lichaam in elkaar stort / dood ga. Maar op goede momenten weet ik dat dit komt door een angststoornis en dat ik lichamelijk compleet gezond ben. Het vervelende is dat door die angst / hypochondrie, waardoor ik letterlijk constant onder hevige stress sta, mijn lichaam juist de klachten gaat spiegelen van de ziekte waar ik bang voor ben. Daardoor raak ik juist in paniek en door die paniek worden die klachten weer erger. Het is nogal een cirkeltje.

Het is iets heel tegenstrijdigs (de hypochondrie), omdat je weet dat het een angststoornis is en dat er niks met je lichaam aan de hand is. Je bent echt niet alleen hier in.

Ik loop sinds kort via mijn huisarts bij een therapeut en dat helpt echt erg goed. Ik krijg cognitieve gedragstherapie en hypno-therpie al is de vorm voor iedereen anders denk ik. Het is vooral belangrijk dat je het aankaart bij je huisarts en erover praat. Die kan samen met jou beslissen wat een goede stap is om te zetten. Erover praten lucht vaak al een hoop op. Schaam je er vooral ook niet voor! Er is echt vanaf te komen :)

Succes de komende tijd en hopelijk vind je snel de hulp die je nodig hebt :)

Groetjes,
Marc


Marc
Reactie:

Bij mij hielp lorezepam


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 110 - Ik hoor vaak van mensen je moet erdoorheen.

Graag wil ik mijn hart luchten en dit delen met jullie.

Ik ben 19 jaar en 3 maanden geleden kreeg ik een hyperventilatie aanval en moest ik naar de huisarts en uiteindelijk naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis hadden ze mij al snel vertelt dat het gaat om hyperventilatie/angstaanvallen. Ik voelde mij al snel tot rust komen in het ziekenhuis alleen het trillen duurde even voordat het over ging. Uiteindelijk mocht ik weer naar huis.

2 weken daarna ging het goed nergens last van gehad. Tot na die 2 weken toen kreeg ik de eerste tekenen dat het weer terug kwam. Ik werd vooral angstig en dacht heel de dag na en voelde mij snel uitgeput. Langzamerhand steeds meer ademhaling problemen en toen wist ik dat ik het zelf niet kan oplossen. Sinds een maand loop ik bij een psycholoog die mij helpt, ik merk dat het elke dag de vraag is hoe ik mij voel. Ik durfde ook niet meer echt auto te rijden en naar school te gaan, ik was vooral bang om alleen te zijn en dat mij iets zou overkomen om lichamelijk gebied daar komt ook mijn angst vandaan.

Het denken gaat beter maar heb vooral nog veel last van lichamelijke klachten zoals: hoofdpijn via de nek, last van buikkrampen, trillingen, licht in mijn hoofd, slap gevoel en heel soms kleine schokjes van spiertjes in mijn hoofd. Al die klachten worden ook wel minder maar vooral de hoofdpijn speelt echt een grote rol.

Ik hoor vaak van mensen, je moet er doorheen en het komt uiteindelijk echt wel goed. En daar gaan we voor, moet mijn angsten overwinnen, ik stap ook gewoon in een auto of ga naar school ook al vindt ik het vreselijk. Maar ja, je moet het wel doen anders worden je angsten nog groter. Ook probeer ik afleiding te zoeken in veel dingen zodat ik niet aan dingen hoeft te denken. Soms gaat dat en soms totaal niet. Maar nu vooral de taak om alles nog elke week een tikkeltje beter te doen en voorruit gang te zien. Het is zwaar, maar als je het echt wilt kom je er wel!

Mijn motto is ook: Je geest bezit een wonderbaarlijke kracht. Als je deze gaat vullen met positieve gedachten, zal je leven veranderen.

Dit is mijn verhaal, ik wens iedereen veel kracht toe! En jullie komen er wel, dit is niet voor altijd het is een gedachte.

Liefs,

Lean


Lean

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Bij mij hielp lorezepam


Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 111 - Zwanger, maar als de dood voor de bevalling

Ik ben zwanger maar ben als de doods zo bang voor de bevalling. Ik heb zware angst aanvallen en geestelijk niet in staat om die bevalling te onder gaan.ik wil graag een algehele narcose want anders overweeg ik om het kindje niet te laten komen ik ben half jaar geleden geopereerd aan verkeerde cellen bij me baarmoeder en die waren erg kwaadaardig.ik ben 37 jaar en de bevalling heeft me altijd tegen gehouden om zwanger te raken. Maar door geen vergoeding van de pil door bewindvoering en het vergeten van condoom ben ik zwanger.ik wil graag weten of gehele narcose afgesproken kan worden en welk ziekenhuis het is wie kan mij helpen want ik heb nu alleen maar angst aanvallen.


Francis

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik weet dat om diezelfde rede mijn nicht inderdaad onder narcose is bevallen. Begin bij je huisarts, verloskundige, praten, praten, praten!!!


Pukkie

Jouw reactie:



Verhaal 112 - Verplicht thuis, veel piekergedachtes

Ruim een jaar geleden is mijn achillespees afgescheurd. En dat voor iemand die adhd heeft is dat een drama. Was eigenlijk daarvoor al een beetje op . Maar eenmaal verplicht thuis zitten komt niet goed veel pieker gedachten en angstig en dat werd steeds erger . Kreeg ook steeds meer lichamelijke klachten en daar weer angst voor . Overdag geen zin in eten . Avonds na een oxazepam wel dan kom ik tot rust . En steeds zo gespannen spieren en hartkloppingen daar ook steeds mee bezig. En van alles op internet opzoeken wat er nou mis is. Durf haast niet meer na buiten of met iemand praten . Werk halve dagen eerst gaat redelijk maar na 10.00 kakt het weer in nergens van genieten omdat je zo met jezelf bezig bent hopelijk kent iemand er wat in.


Andre

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
het is zo dat heb en voel ik ook zo iets
piekeren als je niet mee rgoed kan lopen
en dan zit je en denkt van alles ik heb pijn in de buik
en ook al oud en in thrapie met pijn in de rug en been
dan ga je van ales denken en ook voelen
ik heb er al ve el jaren last van
maar het blijft steeds ik kan mij het beste helpen
Met Oxesepam dat helpde er aan
gr Annie

a ook veel piekere

Jouw reactie:



Verhaal 113 - Wil leren negatieve gedachtes om te buigen

Heeft iemand tips om negatieve gedachten wanneer je in bed ligt om te buigen. Het wordt steeds erger voor het slapen gaan. Denk steeds dat er iets aan m'n hart is en dat is zo beangstigend. Help!


Ron

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Angst zorgt ervoor dat je aandacht naar binnen keert en dat verergert het alleen maar. Probeer juist liefdevolle gedachten te produceren over waar je dankbaar voor bent, bijvoorbeeld voor je familie, vrienden etc. Dat soort gedachten zorgen voor een rustsignaal naar je lichaam. Ook zou ik sterk aanraden je vitaminen en mineralen te checken. Vooral vitamine D schijnen veel mensen een tekort aan te hebben. Beiden hebben mij veel geholpen.

Niels
Reactie:
Hoi

Naar dat je zo door je gedachten word meegesleurd. Mijn tip is hard ( mag ook in je hoofd hoor) stop zeggen. Heel kordaat en vast besloten. Dan ga ik het onze vader opzeggen maar je kan natuurlijk ook positieve aformaties gebruiken.

Ik kan dit aan.
Ik ben sterk
Ik vertrouw op mezelf
Ik geloof in me kracht

Van die dingen. Maar let op dat je niet negatief gaat als ik kan paniek aan. Nee je brein gaat dan met dat word paniek of angst aan de haal. Dus dan zeg je ik ben sterk en herhaal het gewoon 100 x als het moet.

Voor paniek buiten je bed om het zo maar te zeggen is een balletje heel handig. Je angstige gedachten heb ke geloof ik rechter hersenhelft voor nodig en handelingen links en die kunnen niet goed tegelijk werken. Je angst neemt dan af. Gooi het balletje van de een naar de andere hand de gooiend hand is dominant en mag bewegen de andere hand is stil. Dus je dominante hand wisselt. Doordat je hier je aandacht op moet focussen sla je niet door in je angst.

Ook een goeie is binaire beats. Zelfde wetenschappelijke achterliggende idee dat je linker en rechter hersenhelft dan afgeleid worden en je brein maar zo veel tegelijk kan.

Voor de lange termijn adviseer ik je meditatie, lichaamsbeweging en positieve aformaties. Als je iets maar vaak genoeg herhaalt voor je brein word het waarheid. Bedenk wel dat het minimaal 40 dagen duurt voor nieuwe gedachten gewoonte worden en je die eerste 40 dagen echt non stop je negatieve gedachten moet stoppen en vervangen voor positieve aformaties..
Dikke knuffel en heel heel veel succes

Kim

Jouw reactie:



Verhaal 114 - Dit schets even een beeld waar ik nu mee kamp

Hoi ben jessica 32 jaar alleenstaande moeder van een zoontje van 9 jaar.
Aller eerst zeg ik dat ik vanaf begin in mijn tiener tijden al last had van paniekaanvallen. Door de jaren heen zonder hulp de jaren laten verstrijken.
Tot op mijn 30ste😪 creëerde ik ziektevrees/hypochondrie ( extreem ). Kreeg namelijk last van me hart onregelmatig kloppen en snel.. tot op een avond zo snel dat ik het niet meer normaal kreeg. Ben toen naar de huisartsenpost gegaan en werd wat plakkertjes geplakt en gemeten ect. Het was niks ernstigs maar kreeg wel metropolol mee. En een verwijzing voor een ecg enzo.. nou in die tijden heb ik me verschrikkelijk gevoeld. Voor dat ik aan de buurt was voor me hart na laten kijken..mij eigen compleet gek gemaakt 1x zo erg dat ik savonds in me pyjama naar de buren ben gegaan omdat ik dacht dood te gaan voelde me lichaam niet meer alles tintelen heel eng. En wou dat ze 112 belde😪. Zo gezegd zo gedaan. Die mij later door verbinden naar de huisartsenpost. En lang met mij praten en vertelde dat ik dus een heftige paniekaanval had. Jeej wat was dat erg. Maar goed 1 maal de weg bewandeld en hart filmpjes ecg gedaan alles goed. En kon het raar maar waar op dat moment los laten. Maar... denk nog geen paar maanden later me hoofd😱 ja bizzar... ik bleef hoofdpijn houden die maar niet wegging en mij zelf dus helemaal gek aan het maken was. Ben ook daar voor zelfs naar de huisartsenpost geweest omdat ik egt overtuigt was dat ik wat ergs in me hoofd had. Ook daar heb ik heeeeel lang mee rond gelopen. 1 maal dat weg... kwam het volgende me borsten... ze deden zeer steken en helemaal opletten en zag een rood vlekje nou was compleeet van slag niet te houden van slag. Ook naar dokters geweest vreselijk.
Tot slot overleed mijn oma..op 1 of andere manier kwam dat helemaal niet goed. Was toen egt de weg kwijt. Waardoor ik bij de dokter zat en vertelde dit kan niet mee alles gezegd en zei u leid aan angst/hypochondrie op dat moment kreeg ik venlafaxine voor geschreven. Duurde even voor dat het zijn werk deed en durfde niet meer alleen te zijn. Maar toen het aansloeg wauw ging het goed.. heb me een hele poos top gevoeld.en afgebouwd en redde mij weer prima.

Tot dit jaar.
Had last van me buik en ja sorry mannen last van vieze afscheiding. ( bevolkingsonderzoek ) negeerde ik uit angst. Maar goed moest het toch doen. Nou kan je vertellen dit was het ergste in me leven wat ik mee maakte voor hypochonder. Het wachten op de uitslag van het uitstrijkje heeft me nachtenn wakker gehouden. Sinds dien begon ik te slikken net oxza. 1 maal contact met de arts. Ja mevrouw het is afwijkend het uitstrijkje tjeeeee dacht dat ik van de wereld ging egt van de wereld zag het niet meer zitten. Dus afspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Voor biopten en verdere onderzoeken. In tussen tijd ging mijn brain klachten creëren wat met me baarmoeder te maken had zede benen buik alles ik voelde alles wat ermee te maken had alle sensaties. Ben in die periode nachten wakker geweest dus sliep in totaal 2 maanden niet meer door lichamelijke sensaties en de angst. Was me begrafenis alles aan het plannen. Levende nachtmerrie. Weer dus veel oxza geslikt. 1 maal uitslag van de biopt. Telefoontje van de gynaecoloog ja moet weggehaald worden en dat doen we bij jou onder verdoving omdat je zo bang bent. Nouuu denk neeeee dit is toch fout. Begon zelfs last te hebben met plassen en buikpijn nou je kon het zo gek niet bedenken ging kapot. 1 maal op de dag helemaal nerveus alleen maar gehuild alles. Kon niet meer functioneren vreselijk😣. En toen moest er weeeer gewacht worden want dan wordt je gebeld of het weefsel goed is wat ze we hebben gehaald. Maar door mijn sensaties was ik overtuigt dat ik dus het ergste had. En was me leven aan het afbouwen. Zo bang zo huilen niks meer konden doen gewoon hel. Niet slapen niks. 15 dec. Werd ik gebeld. Goed nieuws alles is weg en schoon en je mag over een half jaartje weer komen!. Ik was zo blij dat ik de grond kuste. Maaar de lichamelijke sensaties om me baarmoeder bleven dus ja dan zit het vast toch niet goed ( ja om gek te worden ) en natuurlijk maanden niet geslapen. Dus weer naar de huisarts. 16 dec. Kreeg ik serlatine voor geschreven. En begon met 25mg. Zonder gekheid vanaf moment dat ik het innam. Paar uur later fixe paniek aanval denk wat nouuu dan die heb ik lang niet meer gehad. Want ik heb angst en hypochondrie on de periode gehad van uitstrijkje geen paniek. Denk nou oke neem het voor lief. Dag 2 en 3 zooo pupillen zo groot als kanonnen paniek aanvallen TOT de met! Sliep nu helemaaaaaal gewoon niet. En het werd erger en erger zo erg dat ik donderdag ja dag voor kerst in blinke gekheid werd gek naar de huisarts ben gegaan zonder afspraak. Was gewoon gek aan het worden hele nare gedachtes denk wat is dit dit ken ik niet wat moet ik hiermee werd egt gek. 24uur zweten hartkloppingen alles! Gek te worden alle gedachten door elkaar wat niet klopt. Dokter zou mijn behandelaar psycholoog contacten wat te doen. Aangezien ik nog niet in aanmerking ben heb 18 jan me eerste intake. Later werd ik gebeld en gezegd blijf maar door slikken inmiddel 50mg. Met 3x daags 20 oxza en nacht 40oxza. En als het dan nog niet wil 4 jan. Stoppen..Maar werd gewoon niet beter gister hele dag op bed zooo beroerd zooo slecht zulke rare gedachtes egt of ik gek wordt. Ik ken sit niet. Ik leid aan angst en hypochondrie dat betekent dat ik bang ben om dood te gaan enge ziektes alles... en nu juist popt het in me op van die nare gedachtes dat het me niet uitmaakt. Nou dat wil ik egt niet. Dus gister nog huisartsenpost gebeld want nee ging weer egt mis ( eten deed ik ook al niet meer ). De arts keek in mij dossier en zag idd staan dat ik door moest gaan met extra oxza maar als het echt niet gaat ik acuut mag stoppen.. ik zeg staat dat er egt? Slik het nu 9 dagen. Dat is niet lang. Dus ben nu van plan om het vanaf vandaag niet meer te nemen. En hopelijk me zelf weer wat terug krijg.
Zal je vertellen dat ik liever de angst heb en hypochondrie dan deze verschillende gedachtes en niet meer kunnen doen wat je deed en op bed liggen en idee gek te worden.
Sorry voor me lange verhaal. Het schets even een beeld waar ik nu mee kamp.
Bedankt voor de moeite om het te lezen.


Jessica

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 115 - angst en dwangstoornis ivm luioog

Ik heb al jaren last van angst en dwangstoornis ivm luioog ik maak me erge zorgen ik kan dit oog al jaren niet aksepteren ik loop dag en nacht met die angst afgelopen jaren 6 jaar steeds opgenomen geweest als ik alleen was geweest had ik er een eind aan gemaakt want dit is een lijden weg maar ik heb mijn gezin elke avond ga ik boksen of wandelen al weken lang helpt geen bal nou ik ben benieuwd of er nog meer mensen zo in de shit zitten,,


Marjom

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 116 - Ik wil weer zo graag een normale dag hebben

Na een huwelijk van bijna 13 jaar met naar nu blijkt een narcist, heb ik angst en paniek aanvallen die soms hele dagen duren. Mijn omgeving begrijpt me niet en zeggen dat ik maar postief moet zijn. De angst op zich zelf maakt mij niet bang wel op hevige momenten de fysieke sensatie en vooral de gedachtes die erbij komen. Door de reguliere zorg heb ik een plakkerrje gekregen : depressief, waar ik het niet mee eens ben. Ik wil gewoon weer zo graag een normale dag hebben


Malika

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 117 - Hyperventilatie als ik in bed lig

Hi. Daar ben ik weer. De laatste maanden heb ik vaak last van hyperventilatie en meestal als ik in bed lig. Soms is die angst zo beangstigend en deze wordt steeds erger (vicieuze cirkel) dat ik mij aankleed en het huis uit vlucht. Ik loop dan als een kip zonder kop snachts door de wijk en ren /wandel sterk door om mezelf moet te maken zodat de ademhaling hopelijk hersteld. Nu met die avondklok kan ik dus niet meer naar buiten.... En de tuin is geen optie alhoewel ik dan wel buiten bent. Heeft iemand een oplossing?


Ron

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi ik heb hetzelfde loop ook door de wijk ik ben nu aan her opbouwen met ad dus misschien wordr t minder als het eenmaal
Werkt! In t verleden ook gebruikt
, toen werkte het na een poosje

Geen

Jouw reactie:



Verhaal 118 - Ik wil dit gevoel kwijt

Ik heb ook angst. Vroeger veel geblowd . Ik ben hoog sensitief en kom denk ik uit een narcistisch gezin. Alles was vanuit hun perceptie negatief . Toen ik 20 werd en veel blowde opeens paniekaanvallen op werk onder werkbesprekingen of als ik bekenden tegen kwam in de bus alsof ik aangekeken werd . En nu.. om van huis te gaan.. altijd in diarree. Nou .. deal daar maar eens mee. Ik wil dit gevoel kwijt . Jk merk wel doordat ik juist van huis ga en onder de mensen ben dat mn hoofd als het ware opent en de gedachten gang stopt en ik gewoon weer 100% kan leven. Maar ik zie al 6 jaar geen mens. Ben alleen met zoon van 6 jaar . Ja.. ik wil gewoon kunnen werken ipv bang te zijn op 1 plek vast te staan en het jn mn broek te doen .. echt heel naar . Paniekaanvallen oke. Die herken ik nu wel . Gewoon erdoorheen. Maar last van onophoudende diarree dat gaat me tever... wie kan helpen?


Anoniem!

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 119 - Wat als...

Wat als…
Je trauma hebt…
Monddood gemaakt
En geheugenverlies hebt..

Ik ben jaren op zoek geweest naar antwoorden.
Keek overal op de wereld zonder het huis te verlaten
Leerde los te laten en ben geregeld verdwaald
Opnieuw jezelf bekijken
Zien, als je langer in de spiegel kijkt

Wat als…
Je niet meer kan lezen
Of onder mensen kan zijn
Opnieuw moeten leren ervaren
Uit bescherming van jezelf

Wat als…

Je valt zonder handvaten
Ondergaat het alsof Alice in Wonderland
Wie je was zo ver weg bestaat ,naast het nu
Met al de verantwoordelijkheden erbij…
Vrij gevangen in jezelf

Wat als …
Er een wereld is voorbij alle gebeurtenissen
Ontdekkingen voorbij een eigen grens
Zichzelf vormt…tijdloos en heel kleurrijk..

Wat als…

Voor mij alles troebel is zonder betekenis
Je schrijft als je handen schrijven in trans
Terug leren lezen en mensen begrijpen
Woordbetekenis geven aan woorden
Een grote reis in jezelf

Korte zinnen helpen
Schrijven aan jezelf
Mono gesprek met kleur

De wereld die je niet meer begrijpt gaat te vlug
Als je valt kom je terug……
Na gesloten deuren zonder ego
Gaan deuren open met kleur
speelt muziek en schilderen en schrijven een rol
zelfspot maakt alles anders…
overleven op vriendelijke manier een bewuste keuze.

Wat als…
Je veranderd bent en geliefden wachten
Op een Vrouw en Mama die ik was
Terwijl ik denk wie was die vrouw?
Wat als je dan gedichten en korte verhalen gaat schrijven
Wonderlijke wereld van uiten in vele vormen
Terwijl de wereld doorgaat of zal ik zeggen door rent
Kwam ik juist door trauma dichter bij mezelf….
Dan gaat de vraag:´ Kan ik dat wel” niet meer op
Zoals ik begon met:’ Wat als ik ‘….het kind in mij is aanzet dan..
Als je alles opnieuw moet opbouwen in jezelf…
Je niet kan bouwen op geheugen, verlamd ervaren van
Angst of Zelfspot een innerlijk gevecht

Wat als ik denk
Anne je schrijft wartaal , wat wil je zeggen?
Onrust, jezelf willen stoppen
Toch schrijven is reiken naar uiten
Sorry ,met stoute schoenen aan zegt het kind
Doel ? De vrouw in mij is direct
Ik weet het niet
Misschien is het wel …trauma ja maar ik besta

Mijn motto is
Wie schrijft die blijft.

Sorry dank u wel voor het lezen.
Vriendelijke groeten Anne


Anne

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 120 - Mijn gedachten zijn alleen negatief

Beste leden,

Ik ben een dame van 21 jaar oud. Ik heb corona gehad en na een maand hersteld te zijn van de corona kreeg ik mentale klachten waardoor ik ook opeens fysieke klachten ervaar.

Ik pieker enorm veel, ik denk negatief, zit niet lekker in mijn vel en voel mij zo ongelukkig. Ik heb angst gekregen voor dingen waar ik voorheen nooit angst over had: auto rijden, alleen naar buiten gaan etc. Ik vind dit moeilijk. Ik ben altijd een energiek persoon geweest maar het piekeren overheerst momenteel mijn leven.

Ik merk dat ik ook hooggevoelig ben voor bv negatief nieuws op sociale media of op tv. Ik koppel het naar mij zelf toe. Ik ben ook bang voor mijn fysieke klachten: bij elke fysieke klacht denk ik aan het ergste. Ik ben bang dat ik flauwval of dat er nare dingen met mij gebeuren.

Herkent iemand zich? Ik trek het soms echt niet. Mijn gedachten zijn alleen negatief en ik heb veel angst.. soms als het beter gaat slaat het in een seconde om naar negatieve gedachtes zoals “wat als dit.. wat als dat”. Het is vreselijk! Kan iemand mij gerust stellen?

Ik loop al bij een psycholoog.

Anoniempje

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Dame,


Wat mij heel erg heeft geholpen is mezelf proberen eroverheen te zetten. Niet in die slachtofferrol blijven. Maar constant blijven proberen. En proberen positief te denken. Als er iets positief kwam of gebeurde. Of ik een goeie dag had. Dan benadrukte ik dat heel erg en probeerde ik het weg te duwen. Ik herken mezelf heel erg in je verhaal. Je bent nog jong, ga echt opzoek naar jezelf. En zie dit als een rem van je lichaam en geest naar wie je nou echt bent.

Ga niet constant op het internet opzoek naar al je klachten. Dit maakt je alleen maar gekker. Maar ga wel met je psycholoog opzoek naar wat het kan zijn en borduur daarop verder. Psychologen zijn vaak goeie en slimme mensen met veel ervaring maar je mag gerust voor jezelf opkomen. En meedenken. Ik heb zelf ADD gepaard mer generaliseerde angstoornis en HSP. Ik zou als ik jou was op HSP google. Wie weer herken je jezelf erin en kan je zo wat meer over jezelf leren!

Ohja en 1 goude tip, bij mij werkte het in me begin niet door mijn ADD. Maar ga mediteren.

Ga dat nou echt doen, 2 x op een dag probeer het zo makkelijk mogelijk te maken voor jezelf. Dus wanneer je opstaat elke dag even 5 min en wanneer je naar bed gaat. Dit helpt enorm. Het klinkt zweverig, ik ben een heel nuchter persoon maar het heeft mij heel veel geholpen.


En breng ondanks dat je ke kut voelt ritme aan je dag! Ga sporten , beweeg. En voel je je neerslachtig omdat het niet zo ging als vroeger? Werk eraan, probeer weer te gaan naar zoals vroeger. Ga een rondje wandelen, liefst in de natuur. Overzet je angsten, pak de auto en ga gewoon rijden. Die angst is niet echt dat ben jij niet zelf. Dat zijn gedachtes, word die de baas! Dit kost tijd maar ook dit kan jij.


Succes!




Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 121 - Angst om te slapen

Mijn zoveelste verhaal wat ik wil delen. Het leidt mij wel af. De laatste tijd heb ik een angst gecreëerd om te gaan slapen. Iedereen zegt, dat slapen goed voor je is, maar ja, ik wil wel maar als ik in bed lig en eerst ben wezen warm douchen, een melatonine tablet heb ingenomen lig ik vanaf 't begin dat ik in bed lig al die tijd naar een verhaaltje te luisteren of naar een meditatie. Maar constant denk ik dat ik wat aan m'n hart heb en dat ik een hart aanval krijg. Ik probeer m'n gedachten te verzetten door omdenken en tegen mezelf zeggen, het is nix, maak je niet druk, maar het is zo moeilijk. Ik weet het gewoon niet meer en ga dan naar weer mijn telefoontje pakken en vrienden midden of begin van de nacht lastig te vallen met mijn probleem. Ik moet het delen met anderen omdat ik in paniek ben en het niet meer weet. Hebben jullie dat ook? En wat doen jullie? Alvast bedankt.

Ron

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Ron,

Ten eerste, goed dat je je gedachtes en angsten hier opschrijft en deelt! Ik denk dat erover praten een hele goede stap is. Voor mij werkt dat in ieder geval wel altijd erg goed.

Ik herken me erg in wat je schrijft. Ik zit toevallig nu ook weer in een periode met mijn angststoornis / hypochondrie dat ik heel erg bang ben dat ik een hartaanval krijg. Ik heb overal in mijn (bovenlichaam) pijn en ik ben daardoor savonds erg bang om te gaan slapen.
Ik heb wel erg geluk met een hele lieve vriendin die me meestal wel gerust kan stellen. Maar elk steekje of pijntje of trekking die ik in mijn rug / borst / armen voel ben ik bang dat ik dood ga. Daardoor slaap ik ook heel slecht.

Dit is alleen wel niet de eerste keer dat ik zo'n periode heb en hoe bang ik nu ook af en toe ben, diep van binnen weet ik dat het mijn angst is. Ik ben het afgelopen half jaar 2x gecheckt met een ECG en er was niks aan de hand. Ben ook nog jong (27) dus ik probeer me altijd te kalmeren door te relativeren dat het de angst is.

Probleem is, en dat zal jij ook wel herkennen, dat zodra je er over gaat nadenken en piekeren het een ding wordt in je hoofd waardoor het groter word. Je lichaam reageert op die gedachtes en daardoor krijg je nog meer klachten en daarvan wordt je weer meer angstig.

Ik kan je vertellen dat ik de oplossing ook niet heb. Goede therapie en veel praten helpt bij mij + zo veel mogelijk het 'normale' leven oppakken werkt het beste. Want anders geven we toe aan de angst en daardoor krijgen we die klachten.

Ik hoop dat je snel een beetje oke bent en weer rustig kan slapen. Weet dat je niet alleen bent, het een angst is en geen fysieke kwaal. Hoe we dit zelf vaak niet geloven; je gaat niet dood in je slaap. Het komt een keer goed!

Succes de komende tijd!

Groetjes,
Marc

Marc
Reactie:
Bedankt voor je antwoord /verhaal.

Ron

Jouw reactie:



Verhaal 122 - Binnenkort operatie: zo bang voor narcose

Goededag,

Ik moet binnenkort geopereerd worden,
Maarik ben zo bang voor de narcose ik ben zo bang dat ik niet meer wakker wordt..
Ik heb al therapie, maar helpt niet erg

Natasja

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 123 - Zoek angststoornis vriendschap waarbij we elkaar kunnen steunen

Hallo allemaal,

Het is een mega lang verhaal maar het komt erop neer dat ik eigenlijk opzoek ben naar vriendschap/lotgenoten....
Ik heb zelf ook een angststoornis. Leef daar al zo'n 15 jaar mee. Veel vrienden verloren omdat je vaak niet begrepen voelt. Durf soms geen vriendschappen te maken omdat ik bang ben dat als er een uitje komt ofzo dat ik dan last krijg en de boel weer in duigen valt. Dus wat ik eigenlijk zoek is een vriendschap waarbij we elkaar kunnen steunen en dingen kunnen ondernemen! Omdat er dan wederzijds begrip is.
Ik woon zelf in het westland dus zou leuk zijn als het een beetje in de buurt is!


Liefs

Suus

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi suus, hoe kan ik jou bereiken <3

Jamielee
Reactie:
Heyy! Ik heb precies hetzelfde, ben je nog steeds op zoek?

Lotte

Jouw reactie:



Verhaal 124 - Ik weet niet hoe ik hieraan kom en het word steeds erger

Hoi allemaal
Ik ben heel benieuwd of er meer mensen zich herkennen in dit verhaal en of hun weten hoe dit heet enz
Ik heb al heel wat jaren dat ik bijna stop me adem halen als ik in een bad stap gevuld met water en het dan heen en weer gaat van tenen na hoofd dat gevoel dat het over je heen klotst gaat door merg en been ook ga ik bijna hyperventileren .
Ik heb dit ook met een aquarium als ik het randje ziet en het water gaat heen en weer door een pomp of het aanstoten krijg ik de zelfde reactie
Zelfs heb ik het met vijvers zwembaden enz
Nu krijg ik het zelfs met andere dingen zoals iets wat hangt en niet stil hangt of zoals met dode herdenking de kloken die heen en weer gaan .
Ik weet echt niet hoe ik hier aan kom maar het word wel steeds erger .
Het is heel vervelend omdat ik 2 kinderen heb die vissjes willen en heeb sinds kort een jacuzzi in de tuin maar daar kan ik niet in samen metde kinderen omdat ik dan in paniek raak
Als ik alleen ga met mijn vrien probeer ik zo weinig mogelijk te bewegen dat het water niet verplaatst
Ik ben heen benieuwd of jullie dit herkennen en tips hebben voor mij

Melanie

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 125 - Zo bang dat ik fouten maak

Ik ben een vrouw van 43 en heb mijn leven lang al last van angsten. Het gevoel anders te zijn dan de rest. Het gaat soms ook een tijd goed, maar de angsten komen altijd terug en elke keer erger lijkt wel. Slaap nu al 2 maanden nauwelijks alleen maar piekeren en drijft tot wanhoop en paniek. Bij mij komt het vooral door het werk, veel nare ervaringen gehad.
Sinds kort een nieuwe baan en dat gaat nu al fout vanaf dinsdag ziek gemeld ik kon niet meer. Heb zo’n extreme angst om er heen te gaan zo bang dat ik fouten maak. Heb al een gesprek gehad dat ik niet goed functioneer.

In het verleden bij verschillende ggz geweest, veel medicijnen gehad, zelf opgenomen maar daar voelde ik me alleen maar slechter door.
Durfde ook niet naar de huisarts bang dat hij me weer naar de ggz zal sturen.
Moest er dinsdag wel heen omdat ik me ziek gemeld heb maar hij kon niks voor me doen.
Nu de angst dat mijn werk kwijtraak door eigenschuld. Zit nog in mijn proeftijd en ze praten zo op mij in dat ik zelf moet stoppen. Dan heb ik geen recht op ww en heb ik geen inkomsten meer. Mijn partner en familie zeggen dat ik me moet laten ontslaan, dat is zo moeilijk.
Door die angst zeg ik de verkeerde dingen, geef eerlijk antwoord waarom ik ziek ben terwijl dat niet hoeft.

Ik weet sinds kort dat ik verborgen autisme heb helaas geen hulp in kunnen vinden.
Vaak denk ik wanneer houd dit. En sterf ik liever in 1x dan constant die angst. Maar dat kan ik mijn omgeving niet aan doen.
Lig nu nog in bed verstop me het liefst de hele dag.

Sorry voor het lange verhaal.
Herkennen mensen hier zich in? En wat kan ik er aan doen?

Wennepen

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 126 - Ik blijf hoog in stress en adrenaline

Ik ben 42 en heb sinds 27 jaar een angst/paniek/hyperventilatie probleem dat zich centreert rond de gedachte een hartaanval te krijgen. Het was redelijk onder controle maar sinds kort voel ik regelmatig hartoverslagen (soms meerdere per minuut). Dit is brandstof voor mijn angst! Ik kom er niet meer vanaf nu! Ik weet hoe ik een full blown paniekaanval kan vermijden (meestal) maar ik blijf hoog in stress en adrenaline. Ik kom daardoor vaak niet in slaap. Ik schrik of de hele tijd wakker, of ik kan uberhaupt niet inslapen doordat ik de overslagen voel. Ik heb ook een bmi van 37 waardoor ik ook denk dat er vast een hartprobleem zal ontstaan. Ik kan niet ontsnappen aan mn eigen gedachtes. Ik loop bij een haptonoom en dat helpt een beetje. Maar poe wat ben ik dit zat zeg.

Kannietslapen

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Weet je dat miljoenen Nederlanders het niet eens weten dat ze een onregelmatige hartslag hebben? Zelf heb ik ook een onregelmatige regelmatige hartslag. Als je telt, is het van 1,2,3,4,5,pauze 6,7,8 enzovoorts. Elke keer als ik eraan denk denk ik, gaat dat wel goed en ga ik mij druk over maken met gevolg hyperventilatie. Constant houd ik 2 vingers op mijn pols om te checken. Maar ik begrijp en herken het wel. Probeer ademhalings oefeningen regelmatig te doen, je zal zien dat dat helpt.

Ron

Jouw reactie:



Verhaal 127 - Dat probeer ik dus ook altijd te vermijden

Hoi allemaal,

Ik ben 28 jaar en heb last van sociale angstfobie. Ik durf niet naar buiten, omdat ik altijd het gevoel heb dat mensen mij raar aankijken of denken dat ik raar ben. Ik voel mij alleen in mijn zolder kamer veilig en kan ik normaal functioneren. Ik vind bellen, in de rij van een kassa staan, naar familie toe gaan en alle sociale gelegenheden ook eng, dat probeer ik dus ook altijd te vermijden. Ik krijg in zulke situaties vooral lichamelijke klachten, zoals erge hartkloppingen, trillende benen, licht voelen en alsof alles om je heen begint te bewegen. Ik vraag mij af of meerdere mensen dit meemaken en hoe het jullie gelukt is er vanaf te komen.

Groetjes.

Casper

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 128 - Ik haal me nu vanalles in mijn hoofd

Hallo allemaal,
Ik heb nu al een aantal weken dat mijn angst en paniek overheerst. Ik heb nu al een paar dagen last van een kriebel in me keel. Kan dit komen door het verkeerd ademen? Ik haal me namelijk nu van alles in me hoofd... Hopelijk heeft iemand hier een antwoord op.

Nina

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 129 - Ik ben zelf nog niet volwassen maar ik ben bang dat het nooit meer overgaat.

Ik heb nu al 10 maanden last van paniek aanvallen. Ik ben zelf nog niet volwassen maar ik ben bang dat het nooit meer overgaat. Ik weet niet hoe ik mijn leven moet lijden op deze manier en ik voel me erg alleen. Het ging steeds beter en nu voel ik me sinds gister weer bij begins af aan. Ik hoop dat het ooit over gaat

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 130 - Het heeft een effect op al mij relaties

Ik heb nu sinds ander half jaar last van constante misselijkheid en ze denken dat het van me emetofobie komt. Ik heb er nooit tegen gekund als er mensen moest overgeven ik deed gelijk me oren en ogen dicht en raakte in paniek. Door mijn constante misselijkheid vermeid ik alle sociale contacten en kom ik eigenlijk nooit buiten. Het heeft een effect op al mij relaties en weet niet goed wat ik moet doen.

Danisha

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 131 - Me lichaam staat elk minuut van de dag onder spanning

Ik heb mijn hele leven al last van een angststoornis . Is pas sinds kort dat dat bekend is de artsen wisten nooit wat het was .
Me lichaam staat elk minuut van de dag onder spanning ben altijd zenuwachtig en nerveus . Kan niet sporten of intensieve dingen doen omdat ik dan een aantal krijg.
Ik ga dan zweten.trillen krijg hartkloppingen en word extreem duizelig dat ik geen controle meer heb over mijn lichaam . Kom niet meer uit mijn woorden. En heb het gevoel alsof ik doodga.ben nu op een moment dat ik zelfs de deur soms niet Meer uit durf omdat ik dan een aanval krijg .
Me privé leven leid eronder en me werk ook.
Zijn er meer mensen die dit soort ervaringen hebben?

Ro

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 132 - Ik ben al 11 weken van de ocxapam af

Ik ben al 11 weken van de ocxapam af en doe het nou op eigen kracht met angststoornis annoiem

Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Super, terwijl ik juist dit heb voorgeschreven gekregen. Ik durf niet te gaan slapen en houd mezelf dus wakker en ben dan de gehele dag moe en hyperventileren. Ik denk dat ik maar de helft moet nemen

Ron
Reactie:
Ik heb ook precies het zelfde. Al een tijdje zit ik met de gedachte dat er iets is met mijn hart. Af en toe rare steken omstreken mijn hart. Ik heb ook veel last van hartoverslagen. Ik raak in zo veel paniek hierdoor. Ik wil niet eens meer uit huis. Ik durf het niet..

Hartoverslagen..

Jouw reactie:



Verhaal 133 - Sinds mijn openhart operatie

Ik heb sinds mijn openhart operatie 2017 last van paniekaanvallen en kan dan gewoonweg niet meer in of uitademen en dat Is op dat moment bangelijk en verhindert mijn dagelijks mijn leven sociaal want de mensen die dat zien blijven uit je buurt gr. M.

Mieke

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Waarom denk je dat ze uit je buurt blijven?

Ron

Jouw reactie:



Verhaal 134 - Een angst ontwikkeld voor flauwvallen

Ik heb dus enkele maanden geleden een angst ontwikkeld voor flauwvallen. Ik was aan het werk en er waren heel veel mensen rond mij en ik hoorde niets niet meer, zag vlekken en mijn benen waren zwaar. Ik heb niet flauwgevallen, maar ik werd overspoeld door een enorme angst die ik de dag van vandaag nog altijd voel. Ik heb door die angst mijn job moeten opgeven en ik durf niet meer naar buiten komen. Ik ben 20 jaar en heb geen uitgaansleven of vrienden. Ik heb een vriend die op het puntje van verlaten staat en ik heb enorme zelfmoordneigingen elke minuut elke second is een strijd en ik krijg dat niet uit mijn hoofd. Ik ben telkens maar weer bang om flauw te vallen. Weet iemand iets die kan helpen ik kom juist ook uit een zware depressie. Ik heb derealisatie en ik herken mezelf niet meer. Alles lijkt nep en ik ben echt hopeloos. :(

Lotte

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als je angst hebt en je denkt ik val flauw zit dit tussen je oren. Hoor mij nu, ahum. Met paniek staat je lichaam in een soort vluchtmode, hierdoor heb je heel veel adrenaline in je lichaam waardoor het onmogelijk is om flauw te vallen. Tip bel naar 113 en leg je verhaal uit. Zij zijn professionele mensen die je echt kunnen helpen. Want het zou zonde zijn als iemand met zo'n mooie naam zelfmoord gedachten heeft.

Ron

Jouw reactie:



Verhaal 135 - Mijn aanvallen bestaan uit wazig worden in hoofd...precies flauwvallen..

Even in kort: na 2de zwangerschap 2007 angsten gekregen..dan zo een 10 jaar venlafaxine en trazadone genomen..in 2018 volledig gecrasht..eerst 5 maanden opname paaz en opeenvolgend 1 jaar zoetsel opname...nu 2 jazr na de opname... nog elke week psycholoog maar angsten zijn al een jaar meer dan voor de opname...enige wat ik kan is gaan werken waar ik ook al aanvallen krijg en thuis zijn...medicatie is superveel 6 notrilen....2 quitiapine...traxene..en trazadone... pff weet niet merr echt wat te doen..in ieder geval zo verder leven is geen optie. Mijn aanvallen bestaan uit wazig worden in hoofd...precies flauwvallen..

Kelly

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 136 - doordat je hoofd te vol zit met spanning en emoties?

Ik heb een vorm van autisme, pdd-nos.

Sinds maart 2021 heb ik tot nu toe 3 paniekaanvallen gehad. Nog niet zo lang dus.
De eerste was 22 maart, de tweede 2 juli en de derde gisteren, vrijdag 16 juli.

Kun je paniekaanvallen krijgen doordat je hoofd te vol zit met spanning en emoties?

De afgelopen jaren veel mee gemaakt: veel wisselingen in begeleiders, de Corona, overlijden van mijn oma heel recent.

Ik vind zulke paniekaanvallen echt heel naar omdat de angst het volledig overneemt. Ik kom er daardoor bijna niet uit.
Gisteren duurde het anderhalf a twee uur voordat ik uit de paniekaanval was.
Heeft iemand een idee hoe je niet mee kunt gaan in die angst?

Ik hoop dat ik hier snel vanaf ben want ik herken dit niet van mezelf.

S1404

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken het probleem! Ik heb ook PDD-NOS en ik heb last gegeneraliseerde angststoornis! In je eentje het probleem willen oplossen is niet de oplossing! Ga naar je huisarts en leg het probleem voor! En laat door je huisarts door verwijzen naar professionele hulp, die zijn gespecialiseerd in autisme en angst! Heel veel sterkte ermee!

Marijke van der P.

Jouw reactie:



Verhaal 137 - Voel mij zo alleen en onbegrepen.

Dag allemaal,
Ik ben Laszlo 28jaar, en denk dat ik een angststoornis heb. Ik denk constant dat ik een hersentumor heb/doodga. Waardoor ik zelf niet naar de neuroloog durf gaan..
Heb al 2 weken pijn in men hoofd, samen met duizeligheid diarree trillen enz…
Deze ochtend naar osteopaat geweest en die zei me dat het is van verkeerde houdingen aan te nemen enz, en blijkbaar kan je bij angststoornissen duizelig zijn, trillen, vermoeidheid en diarree ervaren, als ook soms vergeetachtig zijn…
Heb echt hulp nodig dit is geen leven nog voor mij nog voor men familie.

Iemand die dit ook heeft?
Voel mij zo alleen en onbegrepen.

Laszlo

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heb je al een keer gesproken met een huisarts?

Ron

Jouw reactie:



Verhaal 138 - Als de angst te erg is neem ik lorepezam

Hallo, ik ben erg bang voor pijn. Zoals nu heb ik onderrug klachten. Ik beweeg gewoon door en doe alles wat ik kan. Maar soms wordt de pijn erger door bijvoorbeeld een verkeerde aanraking een broek die verkeerd zit etc. En dan schiet ik in de paniek. Mijn angst is dan dat de pijn nooit overgaat. Ik denk altijd in doemscenario's. Als de angst te erg is neem ik lorepezam in. Maar dat zou ik elke dag wel willen innemen. Maar dat is geen goed plan. Wat moet ik doen? Of herkent iemand hier zich in. (Ik heb 12 jaar antidepressiva gebruikt en met langzame afouw in maart 2019 gestopt, wil liever niet aan de antidepressiva beginnen had te veel last van bijwerkingen m.n werd ik erg mat en zelfs somber van)

Gina

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja dat heb ik ook .bang voor pijn en denk dan het ergste. Gebruik ook antiepeprie pillen. Soms een oxa erbij.

Ingrid

Ingrid

Jouw reactie:



Verhaal 139 - Kan tegen veel dingen van te voren al op zien

Ik heb een sociale fobie.. dagelijks worstel ik hier nog heel erg mee.. vaak bezig met wat anderen van me denken, of ik het wel goed genoeg doe. Heb zelf ook erg laagzelfbeeld.. voel me vaak minder dan een ander..
Kan tegen veel dingen van te voren al op zien en hier lang over piekeren... zoals een gepland feestje bijv.. eigenlijk ben ik constant door wel aan het piekeren over van alles..
Is er iemand die zich hierin kan herkennen? Zou het eens fijn vinden met iemand te praten die ook een sociale fobie heeft..
Hoe die het ervaart..

Janne

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ervaar exact hetzelfde. Alleen ik weet me helemaal geen houding vanwege mijn latere autisme constatering pdd nos en sociale angststoornis, maar wat wel goed werkt is dat ik moet accepteren dat ik zenuwachtig ben. Piekergedachtes verzet ik allemaal naar 8 uur savonds. Als het dan nog zo belangrijk is voor me is dan haal ik het weer op of ga ik schrijven. Het val allemaal niet mee. Ik zit nog in een proces van revalideren van 10 jaar hyperventilatie en zenuwen. Vreselijk. Hoop dat het 1 of 2 jaat duurt. Als het ergste maar vert