Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Angstaanval / Angststoornis - forum lotgenoten


 

Lotgenoten angstaanval - angststoornis

Heb je last van angstaanvallen / een angststoornis

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen. 

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met angstaanvallen en een angststoornis en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik heb een angststoornis en piekerstoornis

Ik heb een angststoornis / piekerstoornis (ook wel gegeneraliseerde angststoornis) en soms ook wel paniekaanvallen met hyperventileren.

De laatste weken gaat het helaas niet zo goed. Ik ben naar de huisarts geweest en die heeft mij doorverwezen naar een GGZ instelling voor psychische hulp.

Gelukkig kon ik daar snel terecht dus binnenkort kan ik beginnen met cognitieve gedragstherapie. Heeft iemand anders daar ervaring mee? Ook heb ik er sinds kort (helaas) medicijnen voor.


Anoniem

17
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb zelf geen cognitive gedragstherapie gehad, maar ik weet er door mijn opleiding (sociaal pedagogische hulpverlening) wel veel vanaf.

Ik heb zelf last van angst en paniekaanvallen en probeer in die gevallen de theorie van cgt toe te passen. Dit houdt in dat ik mijn negatieve gedachtes bij langs ga en nadenk of dit wel klopt en of er ook een positievere gedachte is die ik zou kunnen hebben. Heel kort gezegd dan.. ;) zelf vind ik cgt erg prettig. Ik ben nu in traject bij een POH GGZ en zij motiveert het gebruiken van cgt ook bij mij.
Vaak zijn het negatieve gedachtes die de angst bij mij oproepen.

Iets anders wat mij soms helpt zijn ademhalingsoefeningen. Door via de buik ipv de borst te ademen wanneer ik paniek voel opkomen, zakt de paniek meestal weg. Hierover is veel te vinden op het internet!

Ik snap dat je liever geen medicijnen gebruikt. Maar geloof me dat medicijnen soms erg goed kunnen helpen. Ik ken veel mensen die met medicijnen goed functioneren, maar die zonder die medicijnen te angstig zijn om het huis uit te gaan. Natuurlijk is het voor iedereen anders, maar ik wil alleen zeggen dat medicatie niet altijd slecht hoeft te zijn!

Hopelijk heb je iets aan de cgt en de medicatie. Ik wens je heel veel succes en hoop dat je je straks beter voelt. Ik weet hoe naar het is om angstig te zijn en om paniekaanvallen te hebben, maar dit zijn dingen die je kan overwinnen en waar je mee kan leren omgaan.

Groetjes en liefs,

S


S
Reactie:

Ik weet precies wat je voelt.


Ik heb de zelfde vanaf 2001 tot heden.Nog nooit op vakantie geweest en woon sinds 2008 in de buurt van het ziekenhuis.Niet te geloven.Vaak naar de spoedeisende hulp en dan weer naar huis.


Ik ben regelmatig opgenomen geweest maar tot nu toe geen positieve resulaten geboekt.Ik ben nog steeds onder behandeling maar het wil gewoon niet lukken.Ik denk dat ik op het gegeven moment gek word.


Vluchtb
Reactie:

Hoi,


Ook ik ben helaas goed in piekeren en met momenten last van veel angst (door traumatisch verleden).

 

Ikzelf slik geen medicatie maar heb wel therapie elke week wat erg prettig is en zit in een zelfhulpgroep voor mensen met angs en paniek.


Misschien is dat ook iets voor jou voor erbij?

Lieve groet,Eva


Eva
Reactie:
Heb ook al vele jaren last van de angst... neem al 10 jaar Venlafaxine , maar begin volgende week met therapie en als dat nog niet voldoende is ga ik in dagbehandeling

Kelly

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Probiotica heeft geholpen bij mijn angsten

Graag wil ik mijn verhaal delen met jullie.

Al mijn hele leven lang heb ik last van een vreemde stemming, vage klachten en het gevoel dat er iets niet klopte met mij. Ik ben er een jaar of 10 geleden achtergekomen dat het ivm staat met angsten, Dit via een psychiater.


Ik kreeg de diagnose angststoornis nao. Dat betekend, angststoornis niet anders omschreven. Er zijn vele soorten angst en ik he van alles een beetje zeg maar. Ik heb toen der tijd medicijnen gekregen waaronder verschillende antidepressiva,s . Dit werkte wel min of meer maar was altijd moe en net zon, zombi.


Na een zware operatie aan mn rug en veel pijn kreeg ik een flinke paniek aanval. Daardoor depressief geworden en allerlij angsten ontwikkeld. zeer veel malende gedachten in mijn hoofd zoals: Wie ben ik, wat ben ik, hoe ist het leven ontstaan, waarom leven wij, hoe kan het dat wij kunnen zien en praten en horen. en nog veel meer gedachten waarvan ik bang werd.

 

Het zijn geen rare gedachten maar ik werd er angstig van. Als een mens goed in zijn vel zit kan je normaal over deze dingen nadenken zonder bang te worden. Ik kreeg hierdoor depersonalisatie en derealisatie.. dat vond ik nog het engst van allemaal. ik was ban dat dit nooit meer over zou gaan en ik gek ging worden.


Ik heb hiervoor een zeer lichte dosis antipsychotica gekregen en dit hielp enorm. Maar zwete me kapot en had hier na een paar jaar een goed gevoel meer bij. Het is ongezond en je haalt er de kwaal niet mee weg. Je word gewoon suf en daardoor minder last van je angsten.


Ik heb dit op eige houtje gestaakt want ik wilde niet langer afhankelijk zijn. Ik ben nogal een lezer en geintreseerd in de psychologie en ik dacht ik ben toch niet gek zeker. Ik wil dit zelf overwinnen! Dit is ooit begonnen en dit moet ook kunnen stoppen !! Na het stoppen met de medicijnen nog veel last gehad tot vorige maand.

 

Toen veranderde er iets, ik had wat last van mijn darmen, vaak naar de wc en geen goede stoelgang. Ik weet dat bij mij vroeger ooit het prikkelbaar darm syndroom is geconstateerd. Ineens dacht ik ,weet je wat zouden mijn klachten toch niet uit mijn darmen komen? Naja dat zou wel bizar zijn toch?


Jaren angsten en psychische klachten dat zit toch tussen je oren. Maar toch op een of andere manier wou ik nader onderzoek doen. Ik dacht ik ga eens probiotica slikken. Toen ik dit dacht ging ik googlen en ik geloofde het haast niet maar toen ik in typte probiotica bij angst kwam er vanalles tevoorschijn. Het bleek dus dat er onderzoek is gedaan naar probiotica en angsten / depressie .

 

Je darmen schijnen je 2e hersenen te zijn, als die niet goed werken dan werkt de bovenkamer dus ook niet! Wow! Ik dacht dit is bizar. Er word zelfs gesugereerd dat heel veel angsten en psychische klachten terug te wijten zijn op een verstoorde darmflora.


Nu ben ik toevallig samen met vriendin vorig jaar een klein ondernemingje gestart met gezondheids en verzorgings producten. Ik de kelder in en we hadden toevallig nog een doosje probiotica liggen.
Ik dacht nu ga ik het proberen ook. En ja je raad het al! Na 2 weken voelde ik me anders. Ik was mezelf weer, dp en dr waren compleet weg. En geloof me ik weet wat het is om hele dagen ziek te zijn.


Dit klinkt mischien te moooi maar ik ben er zeker van. Mij heeft het zo enorm geholpen. Ik ben weer ik en ik leef weer! Ik voel me super. Ik slaap beter ,mijn ogen staan weer fel en niet doef, ik kan weer tegen een drankje t weekend zonder 4 dagen daarna ziek te zijn. Ik kan iedereen het aanraden, baat het niet dan schaadt het niet.


En zeer veel mensen ( wel ) meer dan 60% heeft een verstoorde darmflora ook al merk je het niet.
Dit soms met zeer grote gevolgen.

Dit was mijn verhaal in het kort.
Heb je vragen ? Of wil je info over de probiotica .
Dat mag altijd.
Groeten Chris


Chris

11
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Chris ,

Mag ik vragen welke probiotica jij hebt gebruikt ?

Gr


Mark
Reactie:

Ik heb je verhaal gelezen en ik herken hier heel veel van. Ik ben bang van mijn eigen denken. Ook ik ben me heel erg bewust van mezelf. De hele dag. De vragen van wie ben ik etc heb ik ook. S'morgens word ik wakker en word me bewust van mezelf en de paniek slaat toe. Voor mij is het een verademing om te lezen dat iemand anders dit ook heeft gehad. Ik ben onder behandeling van een psycholoog.


Carolien
Reactie:

Hoi, welke probiotica gebruik je?
Gr Nicole


Nicole
Reactie:

Beste Chris, zou je kunnen aangeven welke probiotica jou heeft geholpen. Bvd,  Jason


Jason
Reactie:

Welke probiotica raad je me aan bij depressie? Alvast bedankt


Jose O
Reactie:

Beste Chris,

Naar aanleiding van jouw verhaal ga ik dit zeker proberen. Ik heb ook al sinds mijn 20e angststoornissen en heb al veel geprobeerd. Ik kan niet zien wanneer dit bericht is gepost en ben erg benieuwd naar je ervaringen op langere termijn. Ik deel in ieder geval je mening dat je darmen je 2e hersenen zijn en dat er een sterk verband is met een angststoornis.

Ik wacht even af of je reageert. Groeten John


John
Reactie:

Beste Chris,

ik ben zeker ook geinteresseerd tegen probiotica tegen angsten en gebrekkig zelfvertrouwen.
Heb jij misschien een goede tip ?


Jan
Reactie:

Hoi Chris ,

Wil je mij svp vertellen welke probiotica jij neemt ?

Gr. Anja


Anja
Reactie:

Wat mijn heeft geholpen is hypnotherapie.
Zelf heb ik 2 sessies gedaan en ben nu van mijn meeste angsten af. Ik denk dat ik nog 1 sessie ga doen.

Voordat ik daar geweest was geloofde ik er echt helemaal niks van. en toch heeft het mijn geholpen. Ik hoop dat hypnotherapie voor jou ook kan werken :)

groetjes Miranda


Miranda
Reactie:

Beste,

welke probiotica gebruik je??

Mvg,
Mx


Mx
Reactie:

Hoi Chris, ik zou graag met je in contact komen.

Mvg


Sisi
Reactie:
Wat goed dat de probiotica je goed helpt...Welke soort en merk slik jij? Ik gebruik ze ook vanwege pds, Maar het helpt me niet. Misschien niet de goede?

Vr gr Ellen

Ellen

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Bang van mijn eigen denken

Ik ben bang van mijn eigen denken omdat dat angst veroorzaakt. Ben me de hele dag bewust van mezelf. Ik ben al bij de psycholoog in behandeling maar als ik naar huis ga ben ik toch weer met mezelf.


Anoniem

11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik heb last van sociale angst in groepen

Heb last van sociale angst in groepen. Als ik naar de supermarkt ga of een vergadering of bijeenkomst moet bijwonen, dan ga ik zweten.

 

Ik wordt dan ontzettend bang dat anderen kunnen zien dat ik in paniek raak. Begin me dan vreselijk zorgen te maken en probeer dan te voorkomen dat ik nog meer ga zweten.

 

Hoe meer ik het echter probeer te voorkomen, hoe meer ik ga zweten. Ik schaam me rot en het kost me bakken met energie.

 

Heeft iemand tips voor mij hoe ik kan voorkomen of bestrijden dat ik in paniek raak in groepssituaties?


Joop

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Elke dag angst en paniekaanvallen

Ik heb ook last van angst en paniekaanvallen dit is nu elke dag ik merk dat ik het meer is in stress momenten. Ik raak al in paniek als ik ergens pijn voel denk meteen dat ik iets ergs heb ben elke dag duizelig slap gevoel in mijn benen nek klachten.

 

Ik word er zo moe van zit nu bij een psycholoog. Ik hoop zo dat ik er vanaf kom. Het beheerst mijn leven.


Naas

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde, al bijna 3 weken last van wakker worden met een zwaar hoofd duizelingen en het gevoel alsof ik dehele dag duf ben sommige dagen erger dan andere... altijd al angstig geweest en piekerig over mijn gezondheid maar dat trok altijd wel weg alleen nu blijft het zolang aanhouden dat ik wel kan huilen omdat ik wil dat het over is. Ik zit steeds vaker te denken aan een psycholoog maar zelfs daarin heb ik gewoon geen zin omdat ik gewoon bang ben om uberhaupt dingen te doen omdat ik met zon duizelig gevoel blijf lopen werk gaat ook niet altijd even soepel maar gelukkig lukt het wel. Ben erg benieuwd naar jou ervaringen en of het je hebt geholpen

Desray

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Geen slachtoffer meer van mijn angstaanvallen

Geen slachtoffer meer van mijn angstaanvallen!

De afgelopen maanden heb ik eindelijk geleerd dat ik zelf iets kan doen als ik weer een angst of paniekaanval voel aankomen. Waar ik eerst compleet verstijfde en ging hyperventileren, is het me met hulp van een ademcoach (die ook psycholoog is) gelukt invloed te krijgen zodat ik me veel rustiger voel als ik ergens naar toe ga.


Eigenlijk zijn het eenvoudige (bewuste aandacht) oefeningen maar je moet er maar opkomen (ik dus niet) en je moet ze natuurlijk ook doen. Ik heb ervaren dat oefenen vruchten afwerpt en voel me daardoor veel sterker dan eerst.


Verder heb ik geleerd dat mijn angst en paniek aanvallen niet zo maar uit de lucht komen vallen, dat er wel degelijk een logica achter zit, en dat de gevoelens die ik ervaar me iets te zeggen hebben. En juist door er niet in op te gaan en er ook niet van weg te willen maar mijn angst te durven waarnemen, te onderzoeken en te voelen, lukte het me de boodschap te zien.


Ik ben enorm blij met de hulp die ik heb gekregen, alleen was het me nooit gelukt, dat weet ik zeker.


anoniem

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat waren dat voor oefeningen anoniempje? Super dat het je goed helpt! vr gr Ellen


Ellen

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik heb regelmatig last van piekeren en angsten

Ik heb regelmatig last van piekeren en angsten.


Dan maak ik me er erg druk over of ik bepaalde dingen wel goed heb gedaan en dat kan ik dan niet loslaten. Ik heb hier hulp voor gezocht, want het ging steeds vaker mijn leven beheersen.


Door duidelijke afspraken met mezelf te maken en door te zorgen voor meer rustmomenten in mijn drukke leven, krijg ik weer meer grip op mijn leven.

 

Gesprekken met mijn coach, waarmee ik steeds weer terugkoppelde hoe het ging, hebben me erg geholpen.


Anoniem

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Burnout en een paniekaanval gehad

Ik reed laats na een gezellig avond te hebben gehad bij vrienden naar huis. Op mijn werk speelt er van alles en ik ben soms bang dat ze me willen ontslaan.

 

Plotseling voelde ik een steek in mijn hoofd het leek alsof ik een tia kreeg. Het werd zwart voor mijn ogen en alles begon te draaien.

 

Ik snakte naar adem en kreeg het heel benauwd ik wist niet wat ik moest doen en was heel bang dat ik doodging. Ik kon de auto nog net aan de kant zetten.

 

Na een tijd toen het weer wat beter ging heb ik een vriend gebeld en die heeft me naar de huisartsenpost gebracht. Daar vertelde ze dat ik waarschijnlijk burnout ben en een paniekaanval had. Ik vind het heel erg.


anoniem

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - 10 jaar paniek, angst, hypochondrie en dwang

Goedenavond allemaal,

Ik moet even van me aftypen vandaar dat ik hier terecht gekomen ben.
Het is een enorm lang verhaal wat helaas al vanaf mijn kindertijd bezig is, nu ben ik 29 jaar en lijkt het alleen maar erger te worden..

Vanaf kinds af aan ben ik al gevoelig voor angsten, destijds was dat om alleen te slapen, angst voor de dood, angst voor 'spoken' e.d.

Sinds mijn puberteit leek deze angst volledig weg en was ik een gewone jonge puber die altijd leuk mee deed,
echter komt er bij puberteit ook een aantal andere dingen kijken zoals meedoen met de rest, stoer willen doen,

Hier is waar (ik noem het even fase 2) begonnen is.
Op mijn 15e af en toe roken, proberen te blowen met de grote jongens, en dit heb ik een half jaar gedaan,

totdat ik zo een verschrikkelijke bad trip kreeg (wat een ENORME paniekaanval met zich meebracht), hier is het toen berg afwaarts gegaan,

Elke dag paniekaanvallen, angst aanvallen, hyperventilatie, derealisatie, depersonalisatie, niets meer alleen kunnen en durven doen.Iedereen moest voor mij zorgen want zelf kon ik niets meer, psycholoog in, psycholoog uit, jaren lang, medicatie (Seroxat, Oxazepam, Diazepam, Remeron, en nog een hele lange lijst met medicatie, tot aan anti psychotica aan toe)

Af en toe ging het beter, af en toe minder,

Tot dat wij als gezin te horen kregen dat mijn moeder (DE enige persoon in mijn leven waar ik gerust door gesteld kon worden) terminaal ziek was, zij had nog 2.5 jaar te leven.
Tijdens deze periode probeerde ik me echt enorm te vermannen en te proberen het beste uit mezelf te halen, ik kreeg een nieuwe baan, ik haalde mijn VMBO diploma, ik haalde mijn ROC niveau 3 diploma en was blij dat ik dit aan mijn moeder kon laten zien.

Na weer een periode van enorme angst en paniek overleed zij aan kanker in 2012.
Na enorm veel verdriet en rouw samen met mijn huidige vriendin het e.e.a. kunnen opbouwen,

Goede baan, leuk huis gekocht,

Echter in al deze tijd heeft mijn angst en met name een ziekelijke vorm van hypochondrie mijn leven op alle flanken beinvloed, elke dag weer, ik sta er mee op, ga er mee naar bed,

ik hou van sport, maar elke minuut met sport ben ik bang dat mijn hart er mee stopt, of dat er iets met mijn hart staat te gebeuren, zo heftig dat ik soms onbewust (denk ik) aan het hypoerventileren ben,

2 keer zelfs met een 'hart ritme stoornis' van de baan gehaald en naar het ziekenhuis gebracht omdat het echt niet goed gaat.

De laatste keer is nu 5 weken geleden en sinds dien is het hek van de dam,

Niets lukt me meer, paniek, angst, huilen, depressief,
Elke dag maar geruststelling zoeken, of een soort van controle krijgen op wat ik heb via google, via partner, via vrienden en familie,

Ik leg de lat ook vreselijk hoog voor mezelf en ik merk gewoon dat ik helemaal gek word, voor mijn gevoel,

Dokter in, dokter uit,
nu volgende week mijn intake bij een psycholoog en ga ik weer aan de slag,

Ook heb ik in mijn hoofd gehaald dat als ik minder dan 6 uur slaap ik een aandoening krijg, dat het slecht voor me hart is, dat ik door alle stress en slecht slapen ik dood ga,
zo bang..

Wordt echt GEK.
Wie herkent dit?

Er is nog zoveel meer, maar weet niet hoe ik 10 jaar paniek en angst en hypochondrie en dwang hier moet beschrijven..


E

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Vliegangst is behoorlijk lastig als je graag reist

Vliegangst is behoorlijk lastig als je graag reist. Ik heb hartkloppingen, zweten en denk dat ik ga flauwvallen als ik maar denk dat ik in het vliegtuig zit. Ook al naar het vliegveld toe krijg ik deze klachten.


Weet iemand een effectieve therapie, tips of gespecialiseerde therapeut?


M.

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Mijn dochter had last van enge dromen

Mijn dochtertje van zes poepte nog steeds in haar broek en had enorm last van enge dromen. Ze durfde daarom niet meer te gaan slapen. Mijn hart brak toen ze mij vertelde dat ze zo bang is om dood te gaan.

 

We zijn een heel traject ingegaan bij een kindertherapeut.Naast speltherapie heeft mijn dochter ook EMDR gehad. En .... ze slaapt weer heerlijk ontspannen en is steeds langer achter elkaar zindelijk! ik kan het iedereen aanraden, zoek hulp!


Maud

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Emetofobie, ik voel me erg verdrietig

Ik heb al heel mijn leven last van angst voor alles wat met overgeven te maken heeft. Tot een paar jaar terug wist ik niet dat dit echt een naam had, ik dacht altijd dat ik raar was. Emetofobie dus.

Op momenten dat er iemand ziek was bleef ik uit de buurt en was bijvoorbeeld mijn moeder of zusje aan het overgeven deed ik mijn oren dicht terwijl ik met een hele hoge hartslag in bed lag. Paniek dus.

 

Waarom? Ik heb echt geen idee. De reden weet ik nog steeds niet. Helaas is het sinds 3 jaar geleden verergert. Het begon met spanning en op een gegeven moment ook paniekaanvallen in het openbaar vervoer. Al gauw ook in bioscopen of andere ruimtes met veel mensen.


Nu tegenwoordig heb ik ook erge moeite met het naar buiten over straat gaan. Het belemmerd mijn leven nu heel erg en ben bang dat ik er straks nog depri van word. Ik ben al naar 2 psychologen geweest met 2 verschillende therapiën maar dat heeft weinig verandering gebracht.

Ik voel mij hopeloos en erg verdrietig. Ik wil zo graag zorgenloos door het leven gaan en kunnen reizen met het vliegtuig en ooit kinderen durven nemen. Ik zou graag willen weten wat de beste therapie voor mij is.

 

Ook zou ik graag met lotgenoten in contact willen komen maar dan niet in zo’n praatgroep, via de mail of whatss app. Voor contact dit is mijn mail adres; suzanne_denouden@hotmail.com


Suzanne

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hi Suzanne,

Ik heb dit probleem vroeger jarenlang gehad. Het was zelfs zo dat ik de laatste keer dat ik zelf overgegeven had (ik was een jaar of 10) besloot dat nooit meer te laten gebeuren. Ik heb dat 25 jaar vol kunnen houden, ongelofelijk maar waar.

Uiteindelijk een keer een paar glazen cognac die verkeerd vielen. Ik werd 's nachts wakker en wist dat het zou komen en niet te vermijden zou zijn. Ik legde kranten naast m'n bed op de grond, ging dapper rechtop op de zijkant van m'n bed zitten en .. gaf over. Flink. Logischer was geweest naar het toilet te lopen maar het kwam gewoon niet in me op.


Sindsdien nooit meer die angst ervoor gehad. En het is nog wel een aantal keren gebeurd sindsdien, maar het verzet is weg. En ik begreep eigenlijk ook wel waar dit voor stond:

Overgeven.. overgave.. Het is de overgave. Het laten gaan van dat wat natuurlijk is, wat vanzelf gaat, wat buiten je controle ligt. Een van onze grootste oerangsten, gesymoliseerd in iets heel letterlijks: overgeven.

Je kunt in je leven nagaan waar je angsten liggen, welke rol (gebrek aan) overgave daarin speelt.

Ik hoop dat dit helpt.

Marcel


Marcel
Reactie:
hoi suzanne....
Ik weet precies wat je doormaakt, ik heb dit ook al jaren en het wordt alleen maar erger...helaas, het begon met kleine dingen , nu zijn het al hele grote dingen die ik vermijd.Maar probeer wel te leren om zoveel mogelijk door te zetten.Werken , op stap gaan, leuke dingen doen met de kinderen anders heb je geen leven.Al hoewel het niet altijd mogelijk is , dan vind ik slapen altijd fijn dan merk en voel je niks.Helaas denk ik dat ik er de rest van mn leven er aan vast zit, ik ga nu wel voor de 4 x terug in therapie ik blijf er nog wel in geloven maar verwacht geen wonderen....

astrid

Jouw reactie:



Verhaal 13 - PTSS en al jaren angstaanvallen

Ik ben een vrouw die sinds ik 2 keer door een ernstige ziekte in het ziekenhuis ben beland, de laatste keer in 2014. Daar kreeg ik de diagnose PTSS. Sind die tijd heb ik last van angstaanvallen.

 

Ze komen voornamelijk als mijn lichaam signalen afgeeft die ik niet herken, de angst dat er iets mis is wordt dan zo erg dat ik een aanval krijg, mijn angst voor doktoren en ziekenhuizen en dan met name de spoedeisende hulp beheersen ondertussen met tussenpozen mijn leven.

 

Soms gaat het een hele poos goed, tot er ergens pijn komt, de laatste tijd duren de aanvallen meerdere dagen, tot de pijn weg is. Ik merk dat erover praten helpt om de aanval controleerbaar te houden met wat medicatie erbij.

 

Ik ben geschoold in het menselijk brein en voel me naast de angst ook teleurgesteld in mezelf. Volgende week ga ik weer naar een nieuwe therapeut en ik hoop dat ik deze ziekte de baas kan worden


fenna

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zo erg herkenbaar helaas. Lijkt alsof ik mijn eigen verhaal lees. De somberheid daardoor neemt steeds meer de overhand en nu eindelijk de stap gezet en therapeut gezocht. Hoop weer een beetje zonnige dagen te mogen zien.


Lidewijn

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Door erover te praten is mijn angst verminderd

Al een tijdje liep ik met een angst, ik was bang dat ik niet goed kon slapen met alle gevolgen vandien. Door erover te praten met een counselor kwam ik erachter dat ik niet angstig hoef te zijn en kon ik mezelf ertoe zetten om dingen te doen die ik eerder niet durfde.

Ik heb mezelf leren kennen en heb gezien dat ik er mag zijn zoals ik ben en dat ik juist eigenschappen mag gebruiken om meer lef te krijgen. Door mijn spontaniteit vragen mensen mij mee uit, maar eerder was ik bang dat ik dan daarna niet kon slapen, nu doe ik het gewoon en geef mijn grenzen aan.


Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Angst voor de toekomst op korte termijn

Ik heb diverse angststoornissen waaronder omgaan met angst voor de toekomst (hoe reageert de ander als ik op een bepaalde manier reageer). Dit geldt zowel voor de thuisrelatie als voor het werk.

Door het piekeren, ontstaan er eetproblemen (vreetbuien).

Heeft iemand hier ook last van?



1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Ik heb een gegeneraliseerde angststoornis

Hallo, ik ben Cris 33jr en heb een gegeneraliseerde angststoornis.

Ik ben in Okt 2017 bij huis gekomen, ik voelde mij leeg, moe, en angstig. Ik ben in 2015 mijn moeder verloren waarmee ik een hechte band had. 5 dagen na de begrafenis is mijn dochtertje geboren.

 

Rouwen kon ik helaas niet, mijn gezin was belangrijker. Er is daardoor heel veel gebeurd in ons gezin. Mijn vrouw raakte haar baan kwijt en werd overspannen. Dus ik moest de kar deels alleen trekken. heb ik met liefde gedaan.

Toen alles weer een beetje rustig werd, en mijn vrouw een nieuwe baan kreeg, begonnen de klachten. Dit was ongeveer begin 2017. Last van hartkloppingen, geen of weinig interesse in mijn gezin, moe en nergens tot weinig zin in sociale dingen.

Dacht dat het wel over zou waaien, maar schijn bedriegt. We hebben de woning verkocht en wilden graag wat groter wonen. van een rijtjes woning naar een bescheiden 2onder1 kap woning. Het ging alleen heel snel, binnen 4 weken de woning verkocht en nog niks weer. Dit was waarschijnlijk de druppel die de emmer deed overlopen.

Ik was mezelf niet meer, ik begon in paniek te raken. Mijn lichaam liet mij in de steek, last van de spieren, moe, de hele dag in bed willen blijven liggen. En maar malen hoe het allemaal verder moest.

Op een gegeven moment ben ik er zo van geschrokken dat mijn lichaam je zo in de steek kan laten, dat ik verdere scenario's ging bedenken.

"Straks wordt ik nog gek? Moet ik opgenomen worden? Ga ik mijn gezin wat aan doen?'

Vooral dat laatste laat mij niet meer los, straks wordt ik een psychopaat.
Je hoort zoveel verhalen in de media over mensen die al hun ellende mee nemen tegen over hun gezin. Dat ze hun kinderen wat aan doen, noem het maar op.

Ik loop nu bij een psycholoog, en aan de medicatie. Ik moest wel, ik vind dat dit geen gezonde gedachten zijn. Ik snap dat gedachten er zijn, maar de extreme gedachten maken mij naar en angstig. vooral het geen waar ik bang voor ben, dat het wel kan gebeuren.


Cris

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Op mijn 15e begon mijn eerste hyperventilatie

Op mijn 15e levensjaar begon het, mijn eerste hyperventilatie. Tijdens deze hyperventilatie "verloor ik mijn gevoel"

 

ik moest meteen naar de dokter en alles wat hij deed (met een kwastje over mijn huidd gaan en met een naaldje in mijn arm prikken) voelde ik niet. Tenminste, ik praatte het mijzelf aan dat ik niets voelde. Dit heeft een aantal maanden geduurd. Er zijn zelfs momenten geweest dat ik verplicht naar buiten moest lopen omdat ik binnen geen frisse lucht kon krijgen (praatte ik mijzelf weer aan).

 

Een periode is het heel lang goed met mij gegaan. Ik studeerde psychologie, dus was ik op de hoogte van mogelijke oorzaken. Uit het niets begon ik met overgeven en kon hier niet mee stoppen.

 

Ziekenhuizen konden mij alleen helpen door medicatie aan te bieden die mij iets minder misselijk moest gaan maken. Helaas, wierpen deze medicatie zijn vruchten niet af. Af en toe, als ik bewust werd van het feit dat ik moest eten, moest ik weer overgeven.

 

Ik nam de stap om naar de dokter te gaan om naar een praktijondersteuner te vragen. Zij bood mij trauma therapie aan (de trauma was dan het constant moeten overgeven, machteloosheid) en de psychiater stelde mij antidepressiva voor.

 

Ik wilde niet dan anderen dachten dat ik gek was, dus kwam ik altijd met een lach binnen bij de dokterspraktijk en al snel boden zij mij een functie aan als "ervaringsdeskundige" dit aanbod sloeg ik af met de smoes dat ik nog verder wilde studeren.

 

Op het heden heb ik weer last van deze misselijkheid en heb de stap genomen om toch mijn "trots" aan de kant te zetten en echt wat aan mijn probleem te doen. Je schamen of anderen het gevoel geven dat je jezelf fijn voelt, is nooit een excuus om niet aan je problemen te werken.


Ik weet dat er heel veel mensen zijn met een angststoornis en hiervan genezen zijn, ik hoop alleen zo erg dat dit ook bij mij gebeurd, want op deze manier kan ik niet leven.


Michelle

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18

Ik heb angststornis ik ga kapot er van.
Ik vecht om te genieten, dit is begonnen sinds mijn zwangerschap...nu bevallen en erger geworden ik ben bang dat ik dood ga bang van ziekte....
Ik mag geen medicatie gebruiken omdat ik borstvoeding geef.
Help

Sara

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 19

Ik heb angststornis ik ga kapot er van.
Ik vecht om te genieten, dit is begonnen sinds mijn zwangerschap...nu bevallen en erger geworden ik ben bang dat ik dood ga bang van ziekte....
Ik mag geen medicatie gebruiken omdat ik borstvoeding geef.
Help

Sara

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 20

Hey ik heb al 10 jaar paniekstoornis... is lange tijd op de achtergrond gebleven maar toch altijd op de loer... wat is jullie ervaring; medicatie of therapie of beide? Groetjes

Kelly

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 21

Beste mensen,

Ik heb nu ongeveer 2 jaar last van een angsstoornis die deels is ontwikkeld door een jeugd met geestelijke en lichamelijke mishandeling. Ik heb hier zo’n 7 jaar mee moeten dealen en heb hier daarna 2/3 jaar mee rond gelopen totdat ik zeg maar ten val kwam. In de periode van 2/3 jaar was ik een erg gesloten persoon die in zijn eigen wereldje leefde. In die periode heb ik veel geblowed en voelde ik me vaak erg down. Ik heb toen aan het einde van die periode een keer truffels genomen, wat voor mij een negatieve ervaring was aangezien ik helemaal niet lekker in mn vel zat. Ik ben in dat laatste jaar ook nog een keer flauwgevallen in mn klas en langzaam sloop er een ernstige angst/paniekstoornis tot me toe. Ik ben nu al 2 jaar aan het knokken om er weer bovenop te komen, maar ik durf amper positief over de toekomst te denken. Ik krijg nu 1 jaar wekelijks therapie van een psycholoog en ik slik fluoxetine als ondersteuning. Ik ben momenteel gestopt met mijn opleiding en heb ook geen baan.

Ik ben op dit moment in spanje op vakantie en ik voelde me de eerste 6 dagen zo goed en zo had ik me eigenlijk al tig jaar niet meer gevoeld. Mijn familie vond mij een stuk opener dan ooit en ik had zelfs al geïnformeerd om hier een paar maanden te gaan wonen en werken . Tot eergisteren toen ik me in één keer helemaal niet goed voelde. Ik was aan het eten bij wat vrienden hier in spanje van mn ouders en ik voelde me helemaal afzakken en ik kreeg geen hap door mn keel. Ik heb toen de hele avond naast en in het zwembad gezeten en voelde me super rot. Er is zeker een kans dat ik last had van een zonnesteek, aangezien ik daar wel symptomen van had (rode ogen, duizelig, wazig zien, misselijk), maar ik durf dit niet met alle zekerheid te stellen. Ik ben gister uiteten geweest en toen ging het eigenlijk redelijk goed. Vandaag was ik bij mn oma die hier woont en ging samen met haar uiteten. Ik kreeg alweer geen hap door me keel en was helemaal misselijk en van de wereld. De dag toen het weer slecht met me ging had misschien ook te maken dat ik een heel leuk spaans meisje zag op het strand die ook duidelijk geïnteresseerd was in mij, maar ik vond die stap om een gesprekje aan te gaan net even wat groot. Ik zit hier nog steeds wel mee eigenlijk.. Ik durf al 2 jaar lang bijna niet aan de liefde te denken, aangezien ik me rot schaam voor mn issues. Ik wil dr eigenlijk eerst vanaf en dan verder kijken, maar toch vind ik zo’n moment echt zeer naar. Ik ben gewoon helaas nog steeds een erg onzeker, verlegen, angstig, nerveus en een persoon die ontzettend veel nadenkt.

Mocht je mijn hele verhaal hebben gelezen, dan wil ik je bedanken voor de moeite. Ik ben benieuwd of iemand tips heeft om van mn problemen af te komen, want mn leven is momenteel ondanks de aantal positieve momenten nog erg negatief.

Groeten, Koen.

Koen

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 22

Beste mensen,

Ik heb nu ongeveer 2 jaar last van een angsstoornis die deels is ontwikkeld door een jeugd met geestelijke en lichamelijke mishandeling. Ik heb hier zo’n 7 jaar mee moeten dealen en heb hier daarna 2/3 jaar mee rond gelopen totdat ik zeg maar ten val kwam. In de periode van 2/3 jaar was ik een erg gesloten persoon die in zijn eigen wereldje leefde. In die periode heb ik veel geblowed en voelde ik me vaak erg down. Ik heb toen aan het einde van die periode een keer truffels genomen, wat voor mij een negatieve ervaring was aangezien ik helemaal niet lekker in mn vel zat. Ik ben in dat laatste jaar ook nog een keer flauwgevallen in mn klas en langzaam sloop er een ernstige angst/paniekstoornis tot me toe. Ik ben nu al 2 jaar aan het knokken om er weer bovenop te komen, maar ik durf amper positief over de toekomst te denken. Ik krijg nu 1 jaar wekelijks therapie van een psycholoog en ik slik fluoxetine als ondersteuning. Ik ben momenteel gestopt met mijn opleiding en heb ook geen baan.

Ik ben op dit moment in spanje op vakantie en ik voelde me de eerste 6 dagen zo goed en zo had ik me eigenlijk al tig jaar niet meer gevoeld. Mijn familie vond mij een stuk opener dan ooit en ik had zelfs al geïnformeerd om hier een paar maanden te gaan wonen en werken . Tot eergisteren toen ik me in één keer helemaal niet goed voelde. Ik was aan het eten bij wat vrienden hier in spanje van mn ouders en ik voelde me helemaal afzakken en ik kreeg geen hap door mn keel. Ik heb toen de hele avond naast en in het zwembad gezeten en voelde me super rot. Er is zeker een kans dat ik last had van een zonnesteek, aangezien ik daar wel symptomen van had (rode ogen, duizelig, wazig zien, misselijk), maar ik durf dit niet met alle zekerheid te stellen. Ik ben gister uiteten geweest en toen ging het eigenlijk redelijk goed. Vandaag was ik bij mn oma die hier woont en ging samen met haar uiteten. Ik kreeg alweer geen hap door me keel en was helemaal misselijk en van de wereld. De dag toen het weer slecht met me ging had misschien ook te maken dat ik een heel leuk spaans meisje zag op het strand die ook duidelijk geïnteresseerd was in mij, maar ik vond die stap om een gesprekje aan te gaan net even wat groot. Ik zit hier nog steeds wel mee eigenlijk.. Ik durf al 2 jaar lang bijna niet aan de liefde te denken, aangezien ik me rot schaam voor mn issues. Ik wil dr eigenlijk eerst vanaf en dan verder kijken, maar toch vind ik zo’n moment echt zeer naar. Ik ben gewoon helaas nog steeds een erg onzeker, verlegen, angstig, nerveus en een persoon die ontzettend veel nadenkt.

Mocht je mijn hele verhaal hebben gelezen, dan wil ik je bedanken voor de moeite. Ik ben benieuwd of iemand tips heeft om van mn problemen af te komen, want mn leven is momenteel ondanks de aantal positieve momenten nog erg negatief.

Groeten, Koen.

Koen

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacyverklaring | Login |