Angstaanval / Angststoornis - forum lotgenoten

Heel herkenbaar, heb ik ook.

Hallo, ik ben Dennis, ik heb ook alles gedaan, nu na 16 jaar ben ik er klaar mee, en help ik mensen met angst problemen, het duurt gewoon lang, maar de moet niet op geven

Hoi dennis kun he mij helpen

Hoi kun je mij wat tips geven dennis

Heb die dwang ook gehad. Het is echt toelaten en beseffen dat het dwang is.

Heel herkenbaar . Zou iemand mij kunnen helpen

Gaat da helpen een schygjater mee te babelen voor mijn angst pijn en stres da gaat tog ni zo blijven mijn pijn

Met je gedachten vorm je ook een waardeoordeel over jezelf. Als dat oordeel negatief is, bestempel je jezelf als een gevaar en je angst reageert adequaat op dat gevaar.

Dit is zo herkenbaar voor mij ook...

Dat is zwaar en niet fijn. Zet door: er komt een tijd dat het beter wordt.

Ik ben 53, loop al 9 jaar bij een psych maar lijkt alleen maar erger te worden. Mijn angst uit zich in heftige zweetaanvallen. Een gedachte, een situatie, een geur, een geluid zijn allemaal triggers voor mijn lichaam om op tilt te raken. Blijf hoop houden

Heel herkenbaar ook. Ik ben ook bang voor m’n eigen denken. Begint al ik de ochtend als ik wakker word en mezelf hoor praten. Dan realiseer ik me wel dat ik die gedachten niet ben, maar heb ze wel. En soms creëer ik dan ook bewust gedachten. Ik ben compleet geïdentificeerd geraakt met m’n gedachten en dat maakt me bang. Want denk dat ik gek ben geworden, stuur m’n gedachten allemaal heel bewust ipv dat ze spontaan opkomen, allemaal om angst te reduceren. En dat is het programma dat de hele dag, iedere dag aanstaat.

Ik denk bewust aan gedachtes heel de dag. Kan iemand mij aub helpen . Wil zo graag een keer met iemand praten die het zelfde heeft en niet iemand anders die het niet kent

Kan je aub contact met me opzoeken

Hoi Brenda,

Voor mij herkenbaar!

Stuur anders je mailadres dan reageer ik op je. Zodra je mail hebt ontvangen kan je daarna je mail verwijderen.

Lieve anoniem er staat geen telefoonnummers of emails plaatsen. Hoe moeten we dat doen

Hoi Brenda,

Ik heb een instagram account aangemaakt met anoniemangst. Volg daar mij op dan kunnen we op die manier contact leggen en even nummers uitwisselen.

Beste anoniem ik heb daar een bericht gestuurd

Ik heb sinds een week of twee last van bang van mijn eigen denken gepaard met paniekaanvallen. Ik denk telkens dat ik psychische klachten krijg en dan denk ik aan mij verleden en wat ik allemaal wel niet heb gedaan. Dan komt de angstaanval erbij kijken. Ik heb erg veel moeite om deze gedachten onder controle te krijgen. Het is me wel gelukt om een week lang klachtenvrij rond te lopen, maar sinds gisteren heb ik er weer last van.

Ik herken dat wel. Maar probeer het thuis zo gezellig mogelijk te maken. Probeer manieren te verzinnen hoe je ontspant of rustig word.

Ik heb ook een angststoornis mocht je vragen hebben hoor ik het graag,ik akn er redleijk mee leven.

Ik heb dit ook heel erg. Ik zou graag euthanasie willen want zo leven is geen leven.

t is een hel 24 uur bewust van wat je denkt .of doet of voelt
ben er door in een depressie en weet t niet meer .hoofd gaat maar door ook .de ene na de andere gedachten komt binnen dat is normaal heeft ieder mens .maar er dan ook nog bewust van zijn . is wel heel erg .krijg en paniek van en schreeuw tegen me hoofd houdt eens op ..helpt natuurlijk niet .meeste gaat ook allemaal over depressie .maar ook veel herhalingen .100x ik ben zo moe of ik ben zo beroerd ..wordt er echt strondzat van .en lichaam is helemaal in de stress er van kan geen tv kijken of muziek of wat dan ook .leef in me hoofd .en kom er niet uit al 3 jaar .

Ook 20 jaar in angst en stress geleefd en nog steeds.veel conflicten meegemaakt en voor iedereen goed willen zijn en jezelf vergeten. Ben nu 38 Dag per dag leven en tot besef komen dat je het hebt en ermee zal moeten leven is het enige wat je kan doen denk ik

Hoi

Ik lees net jou berichtje en herken me volledig erin..
Ik loop heel mijn leven al met dit gevoel en raak er gewoon niet van af,..
Soms haat ik me zelf zo hard dat ik er gewoon niet meer wil zijn,..
Wil er zo graag vanaf! Ik neem nu twee maand medicatie om me rustig te houden, maar heb het gevoel dat het me niets doet,.. ik ben zo onzeker door al deze gedachten dat ik het zelf moeilijk vind om dit berichtje te schrijven,.. :(

Ik ben bang dat mijn ouders boos worden

Waarom denk je dat je ouders boos worden Jannyboy? Praat er gewoon met iedereen over. Het is niet iets om je voor te schamen.
En neem van mij aan dat schaamte je ergste vijand kan worden. Nu ik bijna geen schaamtegevoelens meer heb kan ik bijna alle dingen weer aan en wordt het leven steeds leuker.

Ik heb ook zoveel angsten.Het begint al met het opstaan.Wat er is gebeurd weet ik niet maar heb wel last van rare gedachten.Neem dan maar een 1/2 oxazepam. Overdag dan nogmaals 2x een 1/2 ox.Ik wandel veel en fiets ook nog wel eens.Het is dan even weg en dan begint het weer.Ik heb het nu ongeveer 6 maand.Ik ben nu bij een psycholoog 1 x geweest moet nu van hem opschrijven wat ik de laatste 5 jaar heb meegemaakt en dat is veel 2 vrienden verloren in één week en ook nog eens 3 hele goeie kennissen. Hij zegt blijkbaar hun overlijden heb ik niet goed verwerkt. Maar ik zit nu wel met angsten soms bij het enge af Misschien iemand die dit ook heeft meegemaakt .Want zo is het een hel Gerrit

Ik heb het ook heel erg herken het, ik heb euthanasie aangevraagd. Kan zelf niks vinden om te stoppen Ook dat geeft wel wat angst. Weekend was verschriikkelijk en morgen moet ik weer werken dat is heel erg als je thyis nooit kan genieten

Ik heb al jaren angsten voor ziekten, af en toe drink ik het weg gebruik oxazepam waardoor ik niet altijd helder kan denken. Dan heb ik het gevoel dat ik de controle verlies. Heb er zelfs een hoge bloeddruk van voel me naar in mijn hoofd en ben bang om gek te worden omdat de stress niet zakt. Mijn hoofd staat 24 uur aan van her moment dat ik wakker wordt totdat ik in slaap val.Veel last van oogmigraine en het licht raak steeds meer in mezelf gekeerd terwijl ik juist een heel sociaal persoon ben.. weet het soms ook niet meer😢sterkte iedereen

Voor alle mensen die lorazapams / Oxazapams gebruiken zou ik eerst aanraden om daar mee te stoppen en ook niet "zoals de artsen zeggen" 1x per 3 dagen, of 1x per 4 dagen. Deze dingen zijn moker verslavend en je lichaam gooit daarna gewoon de cortisol omhoog omdat het de relatie GABA en Cortisol vast wilt houden. Het lichaam wil niet mee gesolt worden. Als je daar mee stopt, gezond eet (veel dierlijke producten , ja contra van wat vadertje staat zegt) en buitenlucht direct in de ochtend, dan moet het leven makkelijker gaan en zoek veel veel afleiding. Lees elk boek van de hele bibliotheek uit als het moet. Je brein is een reperteerwekker, als het op een gegeven moment zoveel vervangingen heeft word het minder en minder en andere dingen om aan te denken

Ik zeg niet dat het met deze cliché tips over gaat. Maar het zal wel makkelijker worden. Zelf heb ik dat ik inderdaad ook continu bewust ban van mijn gedachten. Ik ben zelf kapot gemaakt door mijn psychiater haar lorazapams. Ik nam ze 1x in de 3 dagen maar dat is verschrikkelijk, continu in angst gezeten de dagen erna. toen ik het compleet stopte was alles weer normaal.
Nu dus nog wel last van de gedachten en continu denken van gedachten, dan weer negeren van gedachten maar daar ook weer bewust van zijn. Het is een continu mind spelletje wat ondertussen al zover gevorderd is dat je jezelf afvraagt of het leven het nog waard is soms. maja, het leven is eenmaal hard

Ik ook alledagen angst, ben u zo ver dat ik het leven wil beeidigen. Ben zeer depressief,niemand heeft enig begrip

Ik ben hier overigens uit gekomen. Wat belangrijk is is dat je uiteraard cognitief weet dat je eigen denken / gedachten je niets kunnen doen. Je brein creeert gedachten gewoon junk gedachten noem ik die, daar kan je echt helemaal niets aan doen en heeft helemaal niets te maken met " jou" als persoon ofc.

Dat gezegd hebbende, Misschien heb je jezelf aangeleerd je gedachten te vermijden. Ik verwacht dat wel want dat doet het brein want dat wil in basic staat angst vermijden.
Wat je moet doen is je gedachten challengen / labelen. Ik heb dit gedaan en hiermee kwam ik er uiteindelijk zo goed als uit.
Dus als er een gedachte binnenkomt die jou eventueel spanning had kunnen veroorzaken label je m gewoon als "intrusive" of "bullshit" of whatever. Dan leer je dat gedachten je niets kunnen doen. Promise dit werkt

Ja dat heb ik precies hetzelfde ik denk vanalles en wordt bang vd gedachten.gr

Verdiep je in de islam en lees vooral de Koran inhoudelijk. En je problemen verdwijnen langzaam weg. Serieus

Bij mij is het anders ,mijn verslaafde vriend ,heeft mij alleen maar nodig ,wanneer het hem uit komt , en nu hij moet afwachten ...denk ik ..sterf maar ...dan heeft hij rust en de familie ook , ik trek het niet meer ...steeds weer die stress, maar hij vertelt alles aan zijn eigen vrienden en familie..en ik hoor het altijd als laatst ...heb hem gezegd ,dat ik het vreselijk vindt ...maar ik kan hem niet steunen...ben er kapot van ! Maar mijn kinderen zeggen ook ,tijd om aan jouzelf te denken...moeilijk ..maar heb doorgezet ...hij ziet mij alleen als zijn vrouw ,wanneer het hem uitkomt ! 18 jaar ken ik hem al ,aan ,uit relatie ! Dope is zijn grote liefde ! Ik ben dat alleen als het hem uitkomt...ben met hem gekapt ! Gisteren ! En hoop dat ie snel uit zijn lijden wordt gehaald .. ik zal er zelf nog jaren mee zitten...

Ik heb daar ook heel erg last van gehad, en soms nog. Een eerdere psycholoog raadde me toen aan meer te lezen over GAD, ook wel de overdenkstoornis. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het valt onder angststoornissen, waarbij je jezelf steeds verder de negativiteit in denkt. Ik heb de serie e-books over overdenken gelezen van MG Psychology. Het is zeker niet over, maar het heeft me wel geholpen meer grip te krijgen.

Misschien is dat voor jou ook wel een goede tip. Je kunt de serie vinden op de website van D-Write One (bij overige diensten - ebooks). Ik heb er veel aan gehad, maar ik weet niet of dat voor iedereen geldt..

Ik heb zelf geen cognitive gedragstherapie gehad, maar ik weet er door mijn opleiding (sociaal pedagogische hulpverlening) wel veel vanaf.

Ik heb zelf last van angst en paniekaanvallen en probeer in die gevallen de theorie van cgt toe te passen. Dit houdt in dat ik mijn negatieve gedachtes bij langs ga en nadenk of dit wel klopt en of er ook een positievere gedachte is die ik zou kunnen hebben. Heel kort gezegd dan.. ;) zelf vind ik cgt erg prettig. Ik ben nu in traject bij een POH GGZ en zij motiveert het gebruiken van cgt ook bij mij.
Vaak zijn het negatieve gedachtes die de angst bij mij oproepen.

Iets anders wat mij soms helpt zijn ademhalingsoefeningen. Door via de buik ipv de borst te ademen wanneer ik paniek voel opkomen, zakt de paniek meestal weg. Hierover is veel te vinden op het internet!

Ik snap dat je liever geen medicijnen gebruikt. Maar geloof me dat medicijnen soms erg goed kunnen helpen. Ik ken veel mensen die met medicijnen goed functioneren, maar die zonder die medicijnen te angstig zijn om het huis uit te gaan. Natuurlijk is het voor iedereen anders, maar ik wil alleen zeggen dat medicatie niet altijd slecht hoeft te zijn!

Hopelijk heb je iets aan de cgt en de medicatie. Ik wens je heel veel succes en hoop dat je je straks beter voelt. Ik weet hoe naar het is om angstig te zijn en om paniekaanvallen te hebben, maar dit zijn dingen die je kan overwinnen en waar je mee kan leren omgaan.

Groetjes en liefs,

Ik weet precies wat je voelt.

Ik heb de zelfde vanaf 2001 tot heden.Nog nooit op vakantie geweest en woon sinds 2008 in de buurt van het ziekenhuis.Niet te geloven.Vaak naar de spoedeisende hulp en dan weer naar huis.

Ik ben regelmatig opgenomen geweest maar tot nu toe geen positieve resulaten geboekt.Ik ben nog steeds onder behandeling maar het wil gewoon niet lukken.Ik denk dat ik op het gegeven moment gek word.

Hoi,

Ook ik ben helaas goed in piekeren en met momenten last van veel angst (door traumatisch verleden).

Ikzelf slik geen medicatie maar heb wel therapie elke week wat erg prettig is en zit in een zelfhulpgroep voor mensen met angs en paniek.

Misschien is dat ook iets voor jou voor erbij?

Lieve groet,Eva

Heb ook al vele jaren last van de angst... neem al 10 jaar Venlafaxine , maar begin volgende week met therapie en als dat nog niet voldoende is ga ik in dagbehandeling

Cognitieve therapie werkt goed. Maar door bepaalde omstandigheden duurde dat voor mij niet lang omdat ik meer problemen heb het hielp tegen depressie. Maar niet voor mijn angsten paniek. Pers heids stoornis. Ik heb dit van af mijn 40e en ben nu 68. Ik zoek mensen met dezelfde problemen. Zodat we elkaar kunnen helpen. Misschien Sam 'n dingen ondernemen. Alleen ga je niet zo snel weg. Ik woon in castricum. Je kan me berijk en op cobykroone@gmail.com. Ik hoop op heel veel reacties. Sterkte.

Ik heb de training gedaan. Het heeft mij niet echt geholpen

Hoi,

Wat slik je voor medicijnen.

Ik heb ook een angststoornis gegeneraliseerd ik ben ontzettend bang voor de dokter en om ziek te worden. Hierdoor krijgt mijn lichaam allemaal symptomen. Momenteel lig ik ook ziek op bed daardoor.. ik schaam me best wel. Ik zou zo graag normaal Willen zijn. Wat is jullie ervaring met medicijnen?

Hoi!

Ik heb vorige jaar een soort van burn out (28 jaar) gehad gevolgd door paniekaanvallen. Ene al intenser al de ander. Eerste 2 weken thuis in bed gelegen. Erna direct hulp gezocht. Eerst bij de huisdokter die me doorstuurde naar een relexatie therapeut. Dit hielp om alle lichamelijke sensaties weg te nemen in de mate van het mogelijke. Dat was echter enkel een tijdelijke oplossing aangezien het door mentale onderdrukking kwam.

Daardoor in combinatie met relexatie en medicatie naar een psycholoog beginnen gaan. Na 8 maanden zo goed als volledig verlost van de paniek aanvallen en extreme spanning.

Maar sinds de Corona crisis terug last beginnen hebben maar nooit zo erg als in het begin. Het betert dus met de tijd maar er is tijd voor nodig. Ik heb zelf 3 jaar op adrenaline gewerkt en geleefd en daarom "betaal" ik hier nu de prijs voor. En gelukkig maar , want het is een bescherming van je onderbewuste.

Een grote tip of leuze die ik voor mezelf stel: time heals all wounds.

Hoi,

Ik ben een vrouw van 36 jaar en ben 8 jaar lang hypochonder geweest. In deze tijd hebben erge en minder erge perioden elkaar afgewisseld. Bij mij was er de constante angst om MS of ALS te krijgen.
Tot het moment dat ik er niet meer tegen kon. Ik kon niet meer functioneren.

Ik heb toen contact opgenomen met een hypnotherapeut. Ik heb een afspraak gemaakt voor een hypnosesessie van 1 uur in totaal. En sindsdien ben ik van mijn hypochondrië af!! Wat een opluchting!! Mijn angst compleet weg!! Ik ben nog steeds alert op mijn lichaam, maar de angst die voorheen kwam kijken bij alles wat voor mijn gevoel afwijkend was aan mijn lichaam is compleet verdwenen!!
De reden dat ik dit schrijf is om iedereen die kampt met angst te helpen ervan af te komen. Het maakt niet uit welke angst je hebt, het werkt tegen elke vorm van angst! Het werkt echt! Ik heb het zelf ervaren. Hypnose is voor veel mensen nog onbekend, maar zeker de moeite waard om je erin te verdiepen! Geen langdurige therapieën, geen medicatie!
Hypnose is veilig en werkt snel. Tijdens hypnose worden als het ware je gedachten en gewoonten gereset naar de periode vóór je angst. Je bent tijdens de sessie volledig bij kennis en hebt zelf de controle. Mensen, verdiep je hierin, zoek een gecertificeerd hypnotherapeut bij je in de buurt en probeer het! Baat het niet, schaadt het niet!

Succes!!

Nou bij mij is hypnotherapie en EMDR toegepast, omdat ik me altijd zo onzeker voelde, teveel andere mensen hielp en daardoor over mijn grenzen ging.
Tijdens de hypnotherapie zijn er jeugd trauma's naar boven gekomen, maar sindsdien ben ik een emotioneel wrak. Ik huil constant en ben heel angstig.
Het werkt dus niet altijd goed. Ik zit aan de kalmeringstabletten en ben angstig voor de lieve man die al 35 jaar in mijn leven is en onze relatie mij altijd een veilige basis .

Zeg niet "helaas" heb ik er medicijnen voor. De medicatie stel je in staat om verder te gaan met de therapie zonder dat de angst overweldigend wordt.
Sterkte
Sini

Na het overleden van mijn ouder! Heb ik angst gekregen . Zo erg dat ik het de hele dag door heb. Paniek angst,negatieve gedachten en hyperventilatie hele dag door. Het is nu 2,5 jaar geleden. Eerst heb ik sertraline tegen depressie en angst. Heeft even geholpen maar toen na 6 maanden gestopt. Ging even goed en weer terug. Ik heb een afspraak staan met ggz om met een psycholoog te praten. Ik loop ook bij de fysiotherapie.

Als jij je herinneringen zou kunnen uitsluiten, zou je dan nog last hebben van overmatige angsten.

Ik weet dat het niet leuk is om aan medicijnen te gaan. Maar soms ben je met medicatie gewoon een gelukkiger mens. En dat is toch wat we willen? Voel het niet als falen, maar als werken naar een meer gelukkige jij.

Ik heb ook van alles geprobeerd, mindfullness, yoga en meditatie. Als het opkomt is het zo heftig dat inmijn gedachten en staat van zijn niet kan “overschrijven” door oefeningen ed. Ik weet het echt niet meer.

Ik denk altijd minste dat ik me ziek voel denk ik al dat ik kanker heb ik weet niet wat ik moet doen

Sinds kort ook de diagnose piekerstoornis. Sinds maart zit ik in een burn out. Bij de psycholoog gekomen en zo op dit nu uitgekomen. Begonnen aan een training online en fysieke gesprekken. Ik ben zo moe van het piekeren en van de mensen die zeggen maak je niet zo druk. Alsof het een keuze is..

Hallo, ik heb ook last van dwang- en piekerstoornis en ben op zoek naar een zelfhulpgroep in West-Vlaanderen, alleen verwerken is heel moeilijk.

Hallo, ik ervaar angst en paniek bij de minste lichamelijke klachten. Zoals bijv vannacht. Ik schrik wakker, krijg bijna geen lucht en kom in een aanval. Heb de hele nacht wakker gelegen omdat ik het gevoel had, dat ik benauwd was. Ben dan bang dat het gevoel niet weg gaat. Nu ben ik zo op mijn ademhaling aan het letten dat het onprettig voelt om uit te ademen en ik daar een benauwd gevoel van krijg. Heel vervelend. Zit het in mijn hoofd? Of voel ik me echt benauwd. Ben inprincipe fit, en heb geen overgewicht. Gr.

Ik heb ook angststoornissen en paniekaanvallen en Dwangstoornis straatvrees bang in openbare ruimtes bijvoorbeeld winkels en restaurants en bars en clubs en discotheken en kroegen activiteiten of sportverenigingen en evenementen café restaurant bioscoop overal waar mensen komen ben ik angstig

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Ik word s'morgens wakker en heb dan gelijk angst gevoelens neem dan 1/2 tabletje in en dan is het alleen de vraag gaat de hele dag goed of ik voel overal wat en ga aan het piekeren.Ik ben veel aan het wandelen .De ene keer helpt het wel andere keer niet.Door al dat gewandeld heb ik nu last van overbelaste pezen en spieren.Ik mag nu een 1/2 uur fietsen per dag.Wat ik wil is van die angsten af.Binnenkort een afspraak met een psycholoog hopelijk brengt hij verbetering.Nog even dit in mijn jeugd heb ik dit ook al meegemaakt heb toen ook therapie gehad 16 sessies gehad en ik kwam erover heen.Maar ze vertelden er wel wel bij dat het terug kan komen en dat is nu bij mij gebeurt blijkbaar.Ik probeer positief te blijven denken zodat ik er toch weer boven op kom.Ik hoop dan maar dat de gesprekken met de psycholoog helpen. Zijn er nog meer mensen met dit probleem?

Ik word s'morgens wakker en heb dan gelijk angst gevoelens neem dan 1/2 tabletje in en dan is het alleen de vraag gaat de hele dag goed of ik voel overal wat en ga aan het piekeren.Ik ben veel aan het wandelen .De ene keer helpt het wel andere keer niet.Door al dat gewandeld heb ik nu last van overbelaste pezen en spieren.Ik mag nu een 1/2 uur fietsen per dag.Wat ik wil is van die angsten af.Binnenkort een afspraak met een psycholoog hopelijk brengt hij verbetering.Nog even dit in mijn jeugd heb ik dit ook al meegemaakt heb toen ook therapie gehad 16 sessies gehad en ik kwam erover heen.Maar ze vertelden er wel wel bij dat het terug kan komen en dat is nu bij mij gebeurt blijkbaar.Ik probeer positief te blijven denken zodat ik er toch weer boven op kom.Ik hoop dan maar dat de gesprekken met de psycholoog helpen. Zijn er nog meer mensen met dit probleem?

Welke angstremmer

Hoi Chris ,

Mag ik vragen welke probiotica jij hebt gebruikt ?

Gr

Ik heb je verhaal gelezen en ik herken hier heel veel van. Ik ben bang van mijn eigen denken. Ook ik ben me heel erg bewust van mezelf. De hele dag. De vragen van wie ben ik etc heb ik ook. S'morgens word ik wakker en word me bewust van mezelf en de paniek slaat toe. Voor mij is het een verademing om te lezen dat iemand anders dit ook heeft gehad. Ik ben onder behandeling van een psycholoog.

Hoi, welke probiotica gebruik je?
Gr Nicole

Beste Chris, zou je kunnen aangeven welke probiotica jou heeft geholpen. Bvd,  Jason

Welke probiotica raad je me aan bij depressie? Alvast bedankt

Beste Chris,

Naar aanleiding van jouw verhaal ga ik dit zeker proberen. Ik heb ook al sinds mijn 20e angststoornissen en heb al veel geprobeerd. Ik kan niet zien wanneer dit bericht is gepost en ben erg benieuwd naar je ervaringen op langere termijn. Ik deel in ieder geval je mening dat je darmen je 2e hersenen zijn en dat er een sterk verband is met een angststoornis.

Ik wacht even af of je reageert. Groeten John

Beste Chris,

ik ben zeker ook geinteresseerd tegen probiotica tegen angsten en gebrekkig zelfvertrouwen.
Heb jij misschien een goede tip ?

Hoi Chris ,

Wil je mij svp vertellen welke probiotica jij neemt ?

Gr. Anja

Wat mijn heeft geholpen is hypnotherapie.
Zelf heb ik 2 sessies gedaan en ben nu van mijn meeste angsten af. Ik denk dat ik nog 1 sessie ga doen.

Voordat ik daar geweest was geloofde ik er echt helemaal niks van. en toch heeft het mijn geholpen. Ik hoop dat hypnotherapie voor jou ook kan werken :)

groetjes Miranda

Beste,

welke probiotica gebruik je??

Mvg,
Mx

Hoi Chris, ik zou graag met je in contact komen.

Mvg

Wat goed dat de probiotica je goed helpt...Welke soort en merk slik jij? Ik gebruik ze ook vanwege pds, Maar het helpt me niet. Misschien niet de goede?

Vr gr Ellen

Bete Chris

Welke probiotica heb je gebruikt dan ?

Hallo,
ik heb al angsten van toen ik kind was. Durfde bijvoorbeeld al niet op een schommel zitten. Of in een zwembad springen. Verder heb ik veel darmklachten en een lactose intolerantie.
Welke probiotica kan ik gebruiken?
Mvg,
Mx

Jammer dat je niet reageert, chris! op alle vragen!

20 juni 2019.
Redactie, is het mogelijk dat jullie Chris mailen en zo de info over de probiotica krijgen? Het is heel teleurstellend voor mensen om dit te lezen en geen mogelijkheid krijgen om het zelf uit te proberen. Jammer ook dat er geen datum bij staat.

Ik heb ook angsten en paniek, slik nu 3 jaar citalopram opgebouwd in de jaren naar 30 Mg. Helaas werkt het niet meer. Krijg weet angst en paniekaanvallen. Kan ik probiotica gewoon slikken bij de citalopram? Kan het altijd proberen..

Ik heb bijna aalle verhalen van jullie gelezen en herkent heel veel. Ik kamp ook dagelijks met paniekaanvallen je gedachten zijn de hele dag geconfronteerd met de aanvallen ,dat je gewoon weg moe bent met ademhalen en je diep ongelukkig voelt.
Je vraagt je af is dit leven. .gelukkig dat ik ioxepan gebruikt anders zag ik het niet meer zitten. Dat verhaal van Cris die probiotica heeft gebruikt heeft mijn interesse ook gewekt..ik lijd al meer dan 20 jaar hiervan..hebt al zoveel gebrobeert niets die hielp..last ook nog hypnose ..Maar weer een illusie armer..zou mij weer graag een mens voelen en niet meer 24 uur hier mee bezig zijn ..tenminste als je kan slapen hebt je f geen last van..maar zodra je ogen open s,ochtend open zijn begint het weer.
TARA

Heey maat alles cv kan ik je contacteren via Facebook heb 1001 vragen en hoop het ook dat aan mijn darmen licht

Wat voor soort probiotica kan ik nemen?
De merknaam bedoel ik dan.
Zo mooi dat t jou helpt.
Vr.gr.Elly

Beste Chirs ik heb interessen in probiotica In zo wel welke en de hoeveelheid
Mvg Mark

Waar had jij die probiotica van?

Aangezien Chris niet antwoord hebben jullie misschien wat aan mijn antwoord..ik heb advies gekregen van arts dat orthica (orthiflor) en biotics de beste probiotica merken zijn.

Hallo Chris,
Ik heb je verhaal gelezen. Graag zou ik willen weten van welk merk je probiotica gebruikt. Ik heb gelezen dat hier ook veel "verschil" in zit.
Graag hoor ik het van je.
Met vriendelijke groet,
Petra

Hey Chris,

Jouw verhaal lijkt precies op mijn verhaal en wil graag jouw idee proberen.
Wat voor probiotica heb jij gebruikt? En als je supplementen hebt gebruikt welke en welk merk?

Groetjes

Het lijkt alsof je mij verhaal typt, ik ben wel benieuwd, want bij mij is het precies zo begonnen, na een hevige buikpijn en hartkloppingen ben ik heel diep gaan nadenken, precies zoals jij omschrijft en bij mij was het meer over het kijken, dat ik dagelijks bewust ben gaan kijken, en er zo angstig van werd, ik hoop dat jou ervaring mij hiermee kan helpen

welk type probiotica en hoeveel in te nemen
per dag
welk type antipshychotica heb jij?
ik durf er niet aan te beginnen obesitas suikerziekte
en moe worden
els

Aan ik1985 Ik weet niet hoe oud deze berichten zijn, maar heb jij effect van de probiotica?

Hallo,

Ik herken je verhaal wel, ook met de verstoorde darmflora, en angsten, want ik heb al 6 jaar last van mijn darmen.

Volgens het ziekenhuis komt het door de medicatie die ik slik, maar ik ben er ondertussen zo verslaafd aan, dat stoppen niet zo makkelijk is.

Gr Nori

Hallo,

Ik heb je verhaal met interesse gelezen. Welke probiotica gebruik je?

Vr gr Annelies

Help ik ben super bang

4 jaar geleden kreeg ik last van acute Diarree na 14 dagen ben ik naar de huisarts gegaan, antibiotica gehad maar helaas het ging niet over. Ik voelde mij heel slecht terug naar de huisarts een verwijzing internist en bloed prikken. Daar kwam uit dat ik een vitamine b12 tekort had, na veel lezen werd dit in verband gebracht met darm problemen. Dus ik dacht dit zal het wel zijn, ik kreeg 10 injecties in 5 weken. Na 14 dagen kreeg ik last van angst en voelde mij depri, na een poosje werd dit minder. Onderzoeken in het ziekenhuis gehad, daar kwam niets uit alles was goed. Maar nog steeds een probleem met wisselende ontlasting. En ook mijn humeur ging van erge angst en depri naar weer draagbaar. Afgelopen september dus 4 jaar verder kreeg ik een heftige paniek aanval op mijn werk, ik heb mij ziek moeten melden contact gehad met een psycholoog, die geen vat op mij kon krijgen diagnose misschien add, trauma verleden, hormoon problemen.
Dus nu ben ik doorgestuurd om uit te zoeken wat ik nou echt mankeer geestelijk. Na gegoogeld te hebben kwam ik toch uit bij probiotica ik slik dit nu 3 weken, en ik weet nu niet wat ik met mijn verwijzing voor een psycholoog moet doen. Ik ben niet meer depri en mijn angsten zijn voor 80% verminderd, en de ontlasting gaat ook de goede kant op. Overal lees je dat je darmen je tweede hersens zijn dat er in de darmen stofjes aan gemaakt worden die je weer opgewekt en blij maken. Ik ben er nog niet maar ik slik ook nog kort de probiotica, en omdat ik mij zo vreselijk angstig heb gevoeld zalmmoten ook nog even moeten slijten.
Wat betreft de probiotica probeer het ik gebruik zelf lucovitaal bij de meeste drogisterijen te verkrijgen. Ik hoop dat ik met dit verhaal jullie geholpen heb.

Yasmine het staat erin lucovitaal te koop bij bv Kruidvat, vaak in de aanbieding tweede potje gratis. Het gaat overigens steeds beter met mij.

Hey IKKE,

Ik weet niet hoelang geleden je het bericht hebt geplaatst ik plaat dit bericht op 14-01-2021. Zou je aub kunnen aangeven hoe het nu met je gaat? Hoelang je hebt geslikt en of je nog probiotica slikt. Ik hoor het super graag van je!!!!!!

Hoi seff dit bericht heb ik een week of 6/7 neer gezet, ik neem nog steeds iedere morgen een kauwtablet Lucovitaal probiotica.
En na 4 jaar tobben met dunne ontlasting gaat het nog steeds beter met mij. De paniek En depri gevoel is ook vele malen minder,
Ik ga nog steeds vooruit, ik denk echt dat je darmen je tweede brein is. Er worden tenslotte veel vitamine en mineralen uit je darmen opgenomen.
15-01-2021

Hoi ikke,

Hartstikke bedankt voor je reactie ik ben ook begonnen met probiotica te nemen en ik heb goeie hoop dat me angsten dan zullen verminderen. Ik heb me darmflora laten checken en die bleek zwaar verstoord te zijn. Dus ik heb hoop!! Gek genoeg ben ik al minder angstig sinds ik dit allemaal weet. Paniekaanvallen heb ik nog wel maar ben er ninder bang voor raar maar waar. En geloof me ik was heel erg kwam nauwelijks deur uit telkens piekeren over me klachten het was een hel!

16-01-2021.
Hoi Seff laat jij ook even weten hoe het met je gaat na een paar weken.

Ja ga ik zeker doen !! Heel raar maar telkens als ik heel angstig word tot aan paniekaanval aan toe dan moet ik zoveel boeren en voel ik ook maagzuur na boven komen. Dus vandaar dat ik ook telkens dacht het kan te maken hebben met me maag/darmen. Trouwens ik vroeg me ook nog af wat je gedaan hebt met je afspraak voor de psycholoog was je nog geweest of toch maar niet? Als je wel bent geweest heeft die je ook een handje geholpen?

Ik heb inderdaad een video gesprek gehad een intake, 28 Jan dan een video gesprek naar aanleiding van de intake.
Ik ben nu vanaf begin okt in de ziektewet, het klink raar maar ik zou gewoon aan het werk kunnen, maar schaam mij nu het gaat zo goed, en ik kwam van heel diep. Ik had allerlei rare gedachtes
Durfde niet meer naar buiten, zelfs de gedachte als ik zo verder moet leven dan hoeft het van mij niet meer. Ik kon niet meer eten,slapen dat misselijke gevoel in je maag.
Dus ik ga nog wel even het gesprek aan, maar ik geloof niet dat het nog nodig is.

Hoi dankje voor je reactie. Klinkt misschien raar maar zou je het goed vinden dat ik met je in contact kom via facebook of whatsapp ofzo wat je zelf wilt. Ik heb niemand om mee te praten hierover en ik zie dat het me wel goed doet om erover te praten soms. Ik hoor het graag van je

Ik heb inderdaad een video gesprek gehad een intake, 28 Jan dan een video gesprek naar aanleiding van de intake.
Ik ben nu vanaf begin okt in de ziektewet, het klink raar maar ik zou gewoon aan het werk kunnen, maar schaam mij nu het gaat zo goed, en ik kwam van heel diep. Ik had allerlei rare gedachtes
Durfde niet meer naar buiten, zelfs de gedachte als ik zo verder moet leven dan hoeft het van mij niet meer. Ik kon niet meer eten,slapen dat misselijke gevoel in je maag.
Dus ik ga nog wel even het gesprek aan, maar ik geloof niet dat het nog nodig is.

Hoi dankje voor je reactie. Klinkt misschien raar maar zou je het goed vinden dat ik met je in contact kom via facebook of whatsapp ofzo wat je zelf wilt. Ik heb niemand om mee te praten hierover en ik zie dat het me wel goed doet om erover te praten soms. Ik hoor het graag van je

ik heb dat ook al genomen<<< die tabletten op pillen capsulles
weet niet of het helpt ??

bij mij helpt het niet

Beste mensen de enige oplossing voor al die aanvallen en gedachten is vitamine D! Heel veel mensen hebben hier een tekort van. Zelfs tegen allerlei infecties en ziekten is het effectief, zoals corona bv!
Dus ik raad jullie alleen aan om, zeker nu in deze donkere tijden, vitamine D supplementen aan te schaffen.

Naar aanleiding van je reactie op het feit dat dit ook effectief is tegen Corona, kan ik je goedbedoelde adviezen niet meer serieus nemen.

Mag ik aub vragen welke probiotica heb ook last van depersonalisatie en angst. Kun je mij precies sturen welke jjj hebt geslikt

Door meer informatie over angst aanvallen en probiotica te vinden, ben ik op deze site terecht gekomen...

Ik werd na een alvleesklierontsteking (mei 2021)geconfronteerd met angst en paniek aanvallen.
Dat had niet alleen te maken met angst om dood te gaan, maar ook angst voor het onbekende..een drukkend gevoel in mijn hoofd en het gevoel of ik weg kon vallen op een bepaald moment, zodat ik niet meer kon ontspannen en mijn hele wezen in de paniekstand stond. Ook net als bovenstaande reacties, bang geworden door gedachtes over wie ik ben en wat ik voelde.

Ik kwam in contact met een hormoonarts (B. Havenith), voordat ik in het ziekenhuis een heel onderzoek zou ondergaan om uit te zoeken
waar de ontsteking vandaan kwam. Havenith adviseerde mij om alvast met een pre en probiotica aan de slag te gaan met tegelijkertijd een voedings / leefstijladvies om de angst aanvallen tegen te gaan.
Een maand later ben ik onderzocht in het ziekenhuis en is mijn alvleesklier gelukkig gezond en is het vermoeden, dat er een dysbiose is in mijn darmen.

Mijn angst klachten zijn voor 90 % afgenomen door de pre en probiotica en het volledig omgooien van mijn voeding en door meer beweging en ontspanning. Het is een proces en heeft tijd nodig.... maar ik heb weer vertrouwen gekregen en kan weer meer genieten.
Ik heb besloten om een ontlastingsonderzoek te laten doen en verder met de hormoonarts te gaan kijken wat ik nog meer kan doen om mijn darmen weer gezond te laten werken en wat er nu precies speelt. Maar kan nu soms de grond wel kussen dat de angst mij niet meer overneemt.
Wat ik nog even wil meegeven, is dat ieder mens uniek is en dat het kan helpen om met een deskundig arts te kijken welke probiotica geschikt is en in welke hoeveelheid. Je hoeft het niet op eigen houtje te doen, dat was dus ook een leermomentje voor mij.

Welke pre en probiotica heb je gebruikt?

Interessant  Chris je verhaal, zelf heb ik PTSS  ben al 25 jaar aan het overleven ,met trauma dag therapie, alles wat je maar kunt bedenken  heb ik ervaren  .ook wat jij beschrijft. Ik slik al 2 jaar probiotica in de juiste dosering, maar bij mij is er niets veranderd,,zit nog in hetzelfde schuitje ,nachtmerries, herbeleving enz
Ik neem nu nortrilne antidepressiva om mijn leven een beetje leefbaar te kunnen maken
Vriendelijke groeten Nicky

Bizar nooit geweten.
Ik kreeg altijd een paniekaanval als mijn darmen van slag waren.
En kwaad daardoor in een vicieuze cirkel helemaal bezig met mijn darmen, waardoor het erger werd
Nu heb ik al jaren geen paniekaanval gehad ( wel angsten) Maar ik hoef maar griep te hebben, of diaree en ik word getrikked

Hi Chris
Ik herken alles in je verhaal en heb ook een prikkelbare darm en angsten. Echt mag ik alsjeblieft weten welke probiotica je hebt geslikt?

Hallo Chris,

Fijn dat je dit verhaal aan ons deelt ,wat nog fijner zou zijn als je antwoorden wil geven op al die vragen🙅‍♀️

Hai ik heb ook probiotica ook geprobeerd en bij mij werden de angsten en paniek aanvallen nog veel heftiger toen ik dat gebruikte

Bro Chris, help ons ff aan die juiste probiotica. En laat ons weten of het nog steeds helpt aub!!

Beste Chris, wil je contact met mij opnemen? Ben .a. van bijna 78 jaar heb mijn hele leven .et tussenpozen al last van denk, angst en paniekperiodes.
Overal hulp gezocht, therapieën medicaties etc gevolgd maar toch weer regelmatig die zwarte periodes. Op dit moment kan ik alleen maar doemdenken angst voor de dood huilbuien en weet me geen raad meer. Lees van alles wat het zou kunnen zijn en kom er niet uit. Heb schat van een vrouw die er altijd voor me is, maar vindt het voor haar nog erger want ik wil nog zo graag wat leven met haar. Wat moet ik doen?
Bedankt vast voor hulp
Radeloze Opa Dick

Ik denk dat paniek zeker kan te maken hebben met darmproblemen en met histamine intolerantie. Deze zaken ontstaan vaak na heftige antibiotica kuren, zware stressoren, vergiftiging, zware chirurgie, zwaar slaaptekort...als je fluctuerende angsten hebt, kan je laag histaminedieet proberen en niets eten uit pakjes en zakjes (verwerkt voedsel). Scheelt bij mij een hoop. Daarna heb ik een darmdieet gedaan (GAPS), maar heel kleine hoeveelheden fermenten en enkel vers klaargemaakt voedsel. Zo darmen en angsten al veel beter gekregen. Van "ik val constant van een klif", naar "meestal ben ik chill". Voor histamine intolerantie neem ik quercitine, wat enorm helpt. Magnesium supplement brengt me rust. Ook magnesium olie op de plexus helpt bij angst voor mij. Veel moed allemaal. Ik weet niet of jullie gelijkaardige problemen hebben, maar misschien hebben jullie er nog iets aan.

Ortica orthiflor
Of
Bio Kult

Zijn de beste

Die hebben de meeste stammen.

Success

Haihai
Wat fijn te lezen.
Zelf ook jaren antidepressiva geslikt voor een angstoornis,ptss etc...
Nu sinds december eraf en sinds kort weer onrust in mijn lijf.. druk borst keel en maag.. hartoverslagen etc.. angst dus.
Mag ik vragen welke probiotica en hoeveel mg??

Ik weet dat veel uit je darmen kan komen

Liefs.

Wow wat fijn dat je van je klachten af bent.

Zelf zit ik sinds vorig jaar juli thuis met een burn out. Sinds 2 maanden ging het een stuk beter en had ik weer energie om meer leuke dingen te gaan doen. Tot helaas 2,5 week geleden, ik het gevoel kreeg dat alles om mij heen niet echt voelde. Online ben ik op zoek gegaan en kwam op De realisatie en dit klopte eigenlijk allemaal wel. Het maakt mij enorm angstig en heb vaak in de avonden paniekaanvallen. Nu komt het mooiste, Ook bij mij is er een aantal jaar geleden het prikkelbaar darm syndroom geconstateerd en heb ik sinds 2 weken ook weer last van mijn stoelgang.

Ik zou graag probiotica willen proberen. Welke neem jij op dit moment?

Voor de vragen hierboven van welk merk^
Zelf heb ik het merk van ; charlotte labee. Te vinden op internet(of als je meer info wil kan je ook kijken op hun social media). Zelf ook merken van kruidvat etc geprobeerd maar bij mij werken die van haar bedrijf het best, ze zijn dan misschien wel ietsjes duurder maar voor wat ik ervaar ook beter.
De klachten die hierboven zijn genoemd had/heb ik ook allemaal. Ik heb toen bij hun een screening gedaan voor supplementen waarvan o.a probiotica, en ik merk dat dit voor o.a prikkelbaardarmsyndroom, angst en noem maar op zeker aan te raden is. Ik slik zelf ook nog magnesium,omega 3 en wat andere dingen erbij die voor mijn gevoel zeker een bijdrage leveren voor mijn vermoeidheid,angst en noem het hele rijtje maar op ;)
Tuurlijk is niet alles zomaar opgelost met supplementen maar voor mij is het zeker een hele goeie aanvulling!

Ps. Als aanvulling van mijn bericht ^ de screening hoef je niet te doen bij het bedrijf. Je kan er ook gewoon voor kiezen om alleen supplementen te bestellen.

t zelfde maar ook iedere dag stress

zo waar!!

Ik wel, zelf vannacht 1 dik uur pure paniekaanval, geen lucht en zware copd, ik sterf liever 1kr dan zoals nu duizend doden, ik kan er e boek v schrijven,.ben nog aan 't bibberen met oxizepam op en durf niet eens te plassen, want ik krijg ze vaak op de wc

Ik ken dat ook ja dat gevoel dat het je overkomt en dat je liever 1 keer dood gaat dan 1000 keer voelt alsof.

Waar jij waarschijnlijk ook last van hebt is dat het angst gevoel aan verschillende dingen is opgelinkt zo als interpretaties en plekken en dan iedere keer voel je een stortvloed van angst.

Bijvoorbeeld ik had door de angst om geen lucht meer te krijgen het probleem gekregen dat ik van een verstopte neus al een paniekaanval kreeg.
Ik gebruikte daardoor zo vaak eucalyptus dat mijn neus constant verstopt bleef door aantasting van de slijmvliezen.

Dat is allemaal ontzettend vervelend.

Ik heb er echt werk van moeten maken om meer ontspannende gedachten te crieëren en te bouwen in mijn hoofd.
Om meer weerbaarheid te krijgen tegen de angstige gedachten.

Heb net hetzelfde gevoel....angst om dood, weg te zijn. Val dan in diepe zwarte afgrond . Bromazepam helpt maar als het op,omt ook ademhaling controleren...traag en tellen bv....Is vreselijk die aanvallen.

Wat ik lastig vind, ik zou ook graag een partner hebben, maar vind maar eens iemand die het met een angstig iemand aandurft! Ben 55 jaar en mijn twee relaties zijn uiteindelijk afgelopen omdat ik niet durf te reizen..... tja

Hoi
Ik heb het al jaren sinds mijn 26 jaar ben nu 53 en snap je ik denk dat ik dood ga of dat ik kk heb of een hart aanval krijg of nu met corona dat ik dat krijg .het is een tijd goed gegaan maar sinds de corona er is en dat we veel thuis zitten heb ik veel paniek aan valken en weer angstig ik begrijp je volkomen gr ilona

Hallo,

Ik heb precies hetzelfde. Ik ben corona positief waarin ik op het begin veel klachten heb gehad. Ontiegelijke pijn bij borst en borstbeen dat doortrok naar de schouderbladen. Ik heb mij in het hoofd gehaald dat dit vanuit mijn hart kwam en ben daarin helemaal doorgeslagen. Voel me de hele dag onrustig en heb regelmatig veel pijn. In de nacht continu last van nare pijn op mijn borst met misselijkheid en wakker schrikken (ook dan geen hoge pols). Omdat mijn polsslag en bloeddruk niet continu omhoog slaat blijf ik ook nog denken dat het van dieper uit mijn hart komt (ben bekend met hypercholesterolmie en schildklieraandoening). Ik slaap niks. 2 a 3 uur per nacht, overdag lukt het niet te slapen. Ik heb pijnstilling en alprazolam. Beide werken niet. Ik ben in de afgelopen 4 weken wel 4 keer op de hap geweest en heb regelmatig met de huisarts gebeld. Verder dan een hartfilmpje en CRP gaan ze niet. Het is killing!! Plus dat ik daarbij nu ook nog denk dat me iets gaat gebeuren omdat ik zo weinig slaap. Maandag huisarts bellen voor psychotherapie en toch eens mijn schildklier ed na te kijken. Ik ben benieuwd of ze dat doet!

Wll het gaat over echt waar ik heb dat ook een heel gevecht maar je wordt beter liefs.wil

Ik snap het helemaal. Ben nu 43 jarige vrouw en heb mijn leven lang al angsten. Ook periodes dat het goed ging maar altijd komt die angst weer terug. En mijn partner en familie snappen het niet dat voelt zo eenzaam.

Waarom zouden anderen jouw probleem moeten begrijpen. Het lijkt op slachtofferschap, terwijl je focus op jezelf zou moeten zijn. Alleen jij kunt je probleem oplossen al dan niet met hulp van een anderen.

Ik snap je helemaal mensen die het niet hebben die snappen dat niet die zegen gewoon ja ga iets leuks doen denk er niet aan, maar dat gaat niet zo makkelijk .. het zit helaas in je hoofd en je heb er amper invloed op.

Ik snap het heel de dag Heb ik het is verschrikkelijk

Ik heb juist hetzelfde vanaf ik wat heb kan daar ineens paniek uit komen of soms gewoon in bed liggen en dan uit het niets hartkloppingen misselijk beven en dan worden alle klachten erger
Ik heb dit nu al van mijn 14 jaar en ben er nu 29 soms heb ik ook goeie weken of maanden en sinds maandag heb ik er al alle dagen gehad ben soms echt bang dat er iets gaat gebeuren met mij

ik heb ook angsten in het hoofd en buik pijn
ik heb een scheve rug ,,,denk van he werken toe ik jong was
daar zit ik u mee zijn er meer die dat hebben
gr oetjes

ik heb ook angsten in het hoofd en buik pijn
ik heb een scheve rug ,,,denk van he werken toe ik jong was
daar zit ik u mee zijn er meer die dat hebben
gr oetjes

Ik weet heel goed wat je bedoelt! Ik heb er zelf ook last van. Ik ben ook bang om mensen in de kist te zien daarom kijk ik er niet meer naar

Ik heb dat regelmatig, ik ben aan als afleiding aan het lego bouwrn maar me benen trillen zo erg , vannacht had ik meerdere angstaanvallen en vandaag heb ik er nog steeds erg veel last van ,ik ben zo bang voor herhaling,bang dat ik gek aan het worden ben, kennen meer mensen dat gevoel? Ook vaak bang dat er wat ergs gaat gebeuren ,is dat ook herkenbaar?

Wauw ik herken je verhaal zo goed , ik zelf heb ook een enorme angst om dood te gaan en wat je ook doet , het piekeren stopt niet , het vraagt mentaal super veel van je lichaam , vele mensen lachen ermee als je ze vertelt dat je een angststoornis hebt en begrijpen dit niet hoe je zo kan denken … wel deugdoenend dat er nog mensen zijn die dit herkennen ….

Hee ik ben roma (bijnaam) 20 jaar (v) en heb last van angstaanvallen het begon vorige week eigenlijk pas, maar dat maakt het niet minder erg want ik heb totaal geen rust meer... ik heb altijd best positief in het leven gestaan super vrolijk hield echt wel s van een drankje doen zat sinds ik 9 was op hockey, nu dat is totaal verandert ben totaal nietmeer ik sinds mijn eerste angstaanval vorige week.
Ik lag in bed en plots dacht ik dat ik dood ging ik sprong wakker in paniek de beklemde gevoel in mijn borstkas die ik nooit gevoeld had was zo angstaanjagend dat ik meteen met een van mijn ouders naar het ziekenhuis ben gereden ik ging ernstig lucht happen wist niet wat me overkwam. In het ziekenhuis zeiden ze dat het een hyperventilatie was zodra ik het ziekenhuis verliet was ik opzich wel gerust gesteld maar nog niet de volle 100%, ik kwam thuis probeerde wat rust te pakken voelde me uitgeput ma durfde niet te slapen was bang dat ik nooit meer wakker werdt en sinds toen heb ik elke nacht even een angstaanval denkende dat het klaar is, nu ben ik ook de dag na de eerste angstaanval bij de huisarts geweest en heb ik een afspraak kunnen maken bij een doorverwezen psycholoog alleen kan ik daar pas over 4 weken terecht voor mijn eerste sessie, ik heb dan wel medicatie van de huisarts gekregen waaronder slaap medicatie (Lormetazepam) wat de eerste nacht bij eerste gebruik wel oke te doen was nu had ik afgelopen nacht weer eens gebruik gemaakt van de medicatie (arts heeft me verteld dat ik die 7 dagen dagelijks halfuur voor het slapengaan mocht in nemen) dus deed dat ook zeker na de eerste ervaring want sliep ook sneller dus eindelijk geen last van slaapproblemen dacht ik, tot ik plots een nachtmerrie kreeg ik schoot zo bang wakker ben er nu nogsteeds niet goed van heb thee gezet omdat het blijkt te helpen maar blijf me zorgen maken durf nietmeer te trainen weg te gaan met vrienden en zo van die dingen slaap is ook echt moeilijk vooral na deze nachtmerrie durf ikecht niet terug in slaap te vallen bang dat ik nietmeer wakker wordt.
Met mijn verhaal eigenlijk wil ik gewoon eens horen of eventueel met iemand die het zelf ook ervaren heeft eens een gesprek te doen leeftijd en of geslacht maakt me echt niks uit wil gwn even iemand te woord hebben die me begrijpt want idd net als meerdere verhalen die ik hier gelezen heb mensen die het nooit gekend hebben of gevoelt hebben begrijpen je niet en denken dat je die angst door 3 keer in en uit te ademen weg kan toveren kan er thuis ook niet echt over praten wil niemand ongerust maken en al men vrienden ben ik aan het uitsluiten voel me echt niet goed meer ik hoop dat het goed komt en we allemaal herstellen van dit en weer ons zelf kunnen zijn met de rust die ons ook gegund zou moeten zijn. Als je dit leest en je ook niet goed voelt super veel sterkte en heel veel moed en steun jou kant op gestuurd vanuit mij al heb ik dat zelf ook een beetje te kort op het moment maar we komen er!

20-01-2022

Hoi Roma ik herken jou probleem ik zal graag met jou in contact komen dan kan ik jou misschien helpen ik hebt zelf ook erge paniekaanvallen en depressie gekend je kan mijn een e-mail sturen als je wilt.

Groeten Stefan

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Hoi roma en Stefan

Ik herken jullie probleem ook
Ik heb het zelfde .
Ik ben nu 34 jaar en heb er nu zo 3 jaar last van
Niemand wie me begrijpt me relatie loopt heel slecht omdat me partner het niet begrijpt en niet aan kan
Ik wil ook graag met iemand in contact komen
Gewoon een luisterend oor zonder vooroordelen
En wie je begrijpt
Ik heb zelfs 2 mooie zonen daar voor wil ik sterk zijn maar het is zwaar
Ik stuur dit bericht op 9-02-2022
Hoop graag dat iemand met mij in gesprek wilt elkaar ondersteunen is denk belangrijk als je niemand hebt zoals ik

Hoi Frieda,

Ben zelf 33 jaar en heb er nu in alle hevigheid sinds begin december last van. Ook ik heb 2 zonen die ik hierdoor soms veel tekort doen helaas.
Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen, ook een aantal die er zelf ook last van hebben. Desondanks snap ik dat het fijn is om er ook met andere over te kunnen praten. Je zou me een berichtje kunnen sturen via Facebook, zodat we met elkaar in contact kunnen komen, mocht je dit graag willen.

Macha
27-2-2022

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Hello iedereen , momenteel is het onleefbaar bij mij. Angsten paniek en stress 24/24 , ik kan niets meer doen . Thuis blijven en bang om alleen te zijn . Want de aanvallen zijn zo hevig en sorry die komen op mij af . Uit het niets. Heb ssri Sipralexia 1 week genomen maar zwaare bijwerkingen. Blijkbaar heb ik allergische reactie van serotonine maar toch van overtuigd dat ik ondersteuning nodig hebt want het houdt niet op.
Help ! Het stopt niet met aanvallen, stress . Doe zoveel meditatie enz maar toch..

Dag frieda
Ik wil ook wel contact hoe regel ik dat
Ik ben gescheiden en door deze angst zie ik mijn beide kinderen niet, via Facebook het is zo fijn om lotgenoten te hebben ik sta er alleen voor en vooral hoe doorleven jullie de asnval
Ik kan ze bijna niet aan zoveel zijn het er
Miranda via Facebook contact?

Jezus is de antword voor jou hulp

Bij mij is het ook al heel lang sukkelen met temesta verslaving nu al 14 jaar al enkele keren geprobeerd zelf met opname van 5 mg na 1 mg maar toch dat laatste nootje niet aankunnen te zware afkickverschijnselen ik weet het soms niet meer hoe of kan ik daar helemaal van afgeraden aub

Inderdaad zo voel ik mij nu.. ik slik al 7 jaar escitalopram en heb stomweg besloten om te stoppen (met afbouw) maar nam maar 5 mg.

Na nu een 6 tal weken serieuze angsten terug, geen rust in lichaam voelen, verschrikkelijk gevoel.. ni kunnen slapen niks 😢😭😭😭

Ik kan het niet meer aan, zo heftig!!

Mijn man heb er ook last van,het is verschrikkelijk.
Hij is bang dat er met mij iets gebeurt,dan is er niemand die hem in de gaten houd.
Ik zorg goed voor hem als het weer zo ver is,en blijf thuis.

Ik heb een angst en dwang stoornis ivm een lui oog ok kan het niet aksepteren en dit is al jaren zo word et gek van hele dagen angst

Hallo, ik heb precies hetzelfde en Zou graag met je in contact willen Komen om erover te sparren. Enig idee hoe en of dit kan? Het bericht is ook Al van 2 Jaar geleden. Hopelijk Ben je er helemaal vanaf gekomen!

Ik begrijp je.... ik voel me ook onbegrepen. Vooral idd de woorden. “Gewoon” niet eraan denken of “gewoon” doen! Of je er “gewoon” over heen zetten en “gewoon” aan andere dingen denken..... dat alles neemt nooit het gevoel in je lijf weg! Je weet zelf ook wel dat het achterlijk is om angstig te zijn voor bepaalde dingen. Maar ja dat is nu net iets wat “gewoon” gebeurd en we geen controle over hebben! Het is heel erg.... om je zo te moeten voelen dag in dag uit..... overleven .... en dan ook nog eens te moeten dealen met mensen die er niks van begrijpen 😞

Als iemand griep heeft, begrijpt iedereen waarom je koorts hebt of zweet. Als je een angststoornis hebt en angstig bent voor iets banaals dan kunnen buitenstaanders dan niet tot minder verstaan. Op dat vlak heb ik tot nog toe geluk gehad.

Heel herkenbaar. Negatieve gedachten zijn heel naar en veroorzaken die angst. Soms is angst er al en lijkt het automatisch.
We zouden elkaar als lotgenoten moeten ontmoeten ipv alleen hier schrijven
Wat denk je?

Klopt Mieschelle, veel mensen snappen het niet, ik voel mij vooral in de situatie waarin we nu allemaal zitten (Corona tijd) ook onbegrepen. Ik weet ook wel dat als die ander het niet heeft het ook niet echt kan begrijpen. Wat ik wil zeggen is, ik snap je, je staat niet alleen.

hoi hoi....

Wat een ontzettend bekent verhaal in grote lijnen zou het zo mijn verhaal kunnen zijn! Ik ben nu 30 en mijn angst/paniek is ook begonnen door ooit een slechte ervaring met blowen... ik heb sinds die tijd goede en slechte tijden gehad! In de tussen tijd veel gebeurt kindjes gekregen na een ziekte bed van 5.5 maanden mijn "bonus papa" verloren aan kanker.. en in die tusse tijd nog een aantal dierbaren. En heel veel ellende te hebben gekent. Ben ik nu 1.5 jaar geleden voor de 3e keer mama geworden en op de zelfde dag mijn biologische vader verloren.. En kamp sinds Juni weer met vreselijke angstaanvallen en nare pieker gedachtes afgelopen maandag intake psycholoog gehad!! Hoop dat hij me kan helpen.. zou graag met je in contact komen.. je kunt me eventueel vinden op fb Kelly Love als je eens wilt kletsen!!

Veel liefs en een knuffel

hey hallo, het is erg moeilijk, maar weet zeker dat je het kan, en ja ik ben ook geweest waar jij nu bent, wat ik je nu zeg ik misschien heel stom, maar accepteer dat je dit heb, stop met vechten, en laat maar gebeuren, je gaat niet dood, en ja we denken van wel.
Als je last gaat krijgen, en je zegt tegen je zelf, nou angst kom maar op, ik ben niet bang van jou, en je let goed op je ademhaling, weet ik zeker dat de angst af neemt, probeer het, het helpt, groetjes Dennis

Ik kan niet stoppen met huilen voel het zelfde

Ik herken me in jou verhaal. Alsof ik het zelf heb geschreven. Ik voel precies hetzelfde. Ik weet eerlijk gezegd soms niet goed hoe het nu verder moet. Heb jij werk? Ik niet, en daar voel ik me helemaal niet goed bij. Ik voel me onvolwassen, onverantwoordelijk. Maar ik weet niet wat ik moet doen om te veranderen.

Ik zie af en toe een vriendin, maar dat kost veel energie. Heel veel energie. Zoveel dat ik het vaak niet meer leuk vindt.

Ik heb verschillende keren therapie gevolgd, maar dat heeft de angst niet weggenomen.

Ik herken me volledig in jouw verhaal. Het idee dat iemand iets van me verwacht en ik leuk mee moet doen. Ik kan niet genieten, zit gevangen in de angst. Dat je moet leven en alles wat daarbij hoort. Als ik weet dat ik met iemand moet afspreken ben ik volledig ontregeld. Ik doe me sterk voor, maar van binnen blokkeert alles. Het is slopend. Nu al 6 jaar. Werken lukt me al jaren niet meer. Heftige jeugdtrauma's die zich dagelijks aan me opdringen. Ik ben de hele dag benauwd en kortademig. Hoe kom ik hier uit? Niet meer schaamteloos kunnen genieten van wie ik ben. Muurvast in één grote mindfuck. Ik heb mijn eetprobleem (ook een mindfuck) destijds overwonnen, dus ik weet dat het met deze angststoornis ook moet kunnen lukken. Ik heb alleen de sleutel nog niet gevonden. Zó frustrerend. Ik ga door en hoop dat ik ooit weer een normaal mens mag worden. Veel sterkte voor iedereen, als je het niet hebt weet je niet wat voor hel het is.

Ik begrijp je wel.heb hetzelfde.het is vreselijk.en niemand die je begrijpt.Ik heb angsten.paniek.straatvrees.En pieker heel veel..en 4uur in de nacht ben ik klaar wakker en kom niet meer in slaap vreselijk.ook ben ik 22kg afgevallen door alle stress angst.ik ben aan het afbouwen van sertraline..dat slik ik nu 1 jaar maar helpt niet..en dan over op andere medicatie .Ook heb ik geen interesse meer om wat te doen aan mijzelf en in huis ook niet..Ook ben ik 3 maanden opgenomen geweest..maar was waardeloos.kreeg amper hulp..en je moest je maar zelf vermaken in die kliniek.ik ben er nog slechter uitgekomen dan dat ik er in ging.

Zo herkenbaar 💔. Killing is het. Het is ook zo moeilijk uit te leggen. Alsof de hele wereld met poppetjes doorgaat en jij doet niet meer mee. Iedere dag is het overleven, keihard vechten, het gevoel van angst in je lijf en je niet waarom je angstig ben, maakt je gek. Het idee dat je niet weet of het ooit nog overgaat... zelf slik ik nu een aantal jaren escitalopram. En ja, er zijn absoluut bijwerkingen, maar het was geen keuze. Ik kan weer een moeder voor mijn kinderen zijn, ik kan weer werken, weer dingen doen en daar ben ik dankbaar voor 🙏.

ik kan me hier zo in vinden, snap zelf mezelf soms ook niet eens meer. soms voel ik me soms zo vervreemd voor alles en ik probeer maar oplossingen te vinden maar die teleurstelling van geen oplossing vinden maakt het dan soms alleen maar erger en hopelozer

Het is herkenbaar in bepaalde vlakken, ik vermoed dat er best wel veel mensen die dezelfde strijd aangaan en ja dat is vermoeiend. Voor mij werkt het soms om dingen te gaan relativeren, andere momenten helpt het mij om te kijken naar dingen waar de meeste mensen gewoon voorbijlopen. Maar het neemt de gevoelens en de gedachtes niet weg, mensen hebben vaak makkelijk erover praten en zelf heb ik er ook geen antwoord op. De pieken en de dalen die herken ik in mezelf ook, als ik heel eerlijk ben zit ik er op dit moment ook in. Mijn hoofd is een chaos en hoewel ik nog wel eens geniet van de kleine dingen, overheersen de negatieve gevoelens erg. Ergens is het ook mijn fout, elke keer als ik hulp nodig heb dan lukt het mij niet om zelf te bellen en op momenten dat ik dan een afspraak heb staan en ik zit in deze spiraal dan lukt het mij niet om er woorden aan te geven. Alleen dat al zorgt bij mij al voor veel frustraties, omdat ik mijn verhaal wel wil delen en ook verder wil komen als waar ik nu sta. Helaas is er geen simpele oplossing voor, maar weet dat je niet de enige bent.

Ik snap het heb het begint als s morgens

Fijn om deze verhalen te kunnen lezen. Ik heb ook heel veel last van frustratie omdat ik in contact met anderen vaak het gevoel heb dat ik de minste ben. En waarom dat is weet ik niet, heel vervelend dat het lijkt alsof je dit niet zelf kunt sturen. Ik hoop er toch nog wel wat op te kunnen vinden.

Ik weet hoe je voelt, verschikkelijk en het lijkt steeds erger te worden. Je voelt je heel alleen en het lijkt nooit meer goed te komen.

Dat er verband is tussen psyche en darmen voel ik al jaren. Met obstipatie dagen voel ik mij slechter. Na een goede stoelgang voel ik mij echt beter.
Ik ga nu probiotica proberen!

Ik heb hetzelfde je word er gek van

Ik heb dit ook ben zelfs bij mijn ma niet kunnen gaan in het woonzorgcentrum. Altijd maar wegsteken en zeggen dat het goed gaat.Ik begrijp je heel goed.Ook een relatie van drie jaar beëindigd met een vrouw die dat niet begreep. Zij kan werken en ik kan dat niet meer aan. Is ook verwerken nu.

Stuur eens naar mij weet niet vanwaar je bent Linda heb hetzelfde probleem

Hallo mieschelle,

Ik heb net een andere probleem, ik reageer vaak met huilen bij een gesprek of iets wat me dwaars zit. Wat heel vervelend is me hele leven al die tegen me zeggen wat is er aan de hand ? Terwijl ik dat vaak ook niet weet. Ik gooi het vaak op spanning. Maar nu denk ik dat er lichamelijk iets mis is. Want hoe fitter ik word hoe minder ik het heb en hoe minder fit ik ben hoe meer last ik er van heb . Maar het niet begrepen voelen dat heb ik al me hele leven inderdaad. Zelfs me moeder overanalseert de boel vaak als ik huilend aan de telefoon hang. En waar ik op dat moment geen verweer voor heb omdat ik dan in een redactionele emotie ben dus ja kwetsbare moment waarin alles naar boven komt. En ze wil dan weten waaraan ik dan denk. Maar eigenlijk nergens aan en eigenlijk wil ik gewoon het kunnen zeggen maarvaak komt er een brok in de keel. Therapie helpt miss gewoon praten altijd leuk. Maar helpt niet met me probleem. Ja het zal wel stress zijn. Pfff ja krijg stress van al die mensen die me niet begrijpen. Tjonge nee ik begrijp je volkomen. Want im ben mijn eigen een vrolijke meid. Alleen dat huilen doet mensen denken dat ik een geestelijke probleem geeft terwijl ik na zoveel jaren overtuigd ben dat het een lichamelijke probleem is. Zo frustrerend dat zelfs je ouders soms je gewoon niet begrijpen. Ben al in de 30maar kamp er nog steeds mee. En wordt er moe van.

Groetjes Naomi

Begrijp ook helemaal wat jullie beschrijven.zelf ook al maanden last van angsten.vind het moeilijk mezelf groot te houden voor andere.wel lang gedaan maar dat lukt me niet meer.het is zn akelig gevoel.gewoon doen,gewoon aan leuke dingen denken.hoor ik ook zovaak. Maar niemand begrijpt wat voor gevoel dat geeft.het is niet gewoon.niet voor ons igg
Als de zenuwen door je lijf gieren.
Hoop er van te genezen en weer vollop te kunnen genieten. Dat gun ik iedereen

Hi Michelle , ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat?

Ik herken het helemaal.maar hoe kom je er vanaf?

Mijn vrouw heeft dit ook in heel veel verhalen herkenbaar zou haar zo graag helpen en sta radeloos .Wil haar niet verliezen .
Medicatie ,psycholoog ,psychiater ,niks helpt en duurt mega lange wachtlijsten .
Zou er mij iemand een goed advies kunnen alvast bedankt en Sterkte lieve mensen mvg

Mijn dochter van 17 jaar kampt hier ook mee. Het is zo moeilijk te begrijpen. Ik wil haar helpen maar al 3 jaar is het gaande en het wordt alleen maar erger omdat ze steeds meer paniekaanvallen heeft en daardoor ook steeds meer mensen zien dat ze problemen heeft. En idd wordt er veel gezegd dat ze wel mooi en lief is. Maar dat helpt niet. Ik ben radeloos, mijn dochter waar ik zo veel van hou voelt zich zo ongelukkig. 🥹

Hoi ik ken het inderdaad.
Mensen die het niet hebben die zullen het ook nooit begrijpen. Angst voor de tandarts angst voor spinnen ect zijn allemaal angsten die mensen begrijpen.
Mensen met één angst stoornis die krijgen acute angst uit het niets en daar kun je je niet op voorbereiden. Mensen die zeggen zet je eroverheen die snappen dus totaal niet wat het inhoud. Ik ben gestopt met het uitleggen aan mensen die er niks van snappen.
Zelfs mijn partner weet niet wat het inhoud en zegt dat ik me aan stel.

Ik ben schizo-affectief, heb zelf jarenlang strijd gehad om mn sociale fobie te overwinnen. Die gaat nooit weg, het zit te diep, het is angst voor de medemens en dit kan heel breed uitgelegd worden.
Ik heb wel een oplossing gevonden, door de jaren heen: iedereen op straat negeren of geen acht op slaan, alsof ze ruis zijn.
Als ik teveel pieker helpt bij mij een weekje Lorazepam, max 1mg per dag. Via de huisarts overigens.
Iedereen succes. Verzin je eigen 'trucjes'.

Zijn er ook mensen met de leeftijd van mij 69 jaar ben zo bang om ziek te worden en van alles.Ben altijd een hele behulpzame vrouw gedaan en wie ik helpen kon was ik.

Hi Mark,

Herkenbaar verhaal. Ik ben zelf 25 en inmiddels al 3 jaar de overtuiging dat ik (vroeg) dood ga. Bang voor de dood, leegte en het grote onbekende. Daarnaast slaapproblemen, omdat ik voornamelijk savonds focus op klachten.

Ik hoop dat je snel weer vertrouwen krijgt in je lichaam. En wellicht kunnen we contact met elkaar opnemen om elkaar te helpen: soms is ervaringen delen en het gevoel dat je niet alleen bent al heel prettig.

Ik hen na een domme seksueel contact op alles laten testen, alles negatief. Tich heilig van overtuigd dat deze tzsten uets hadden gemist, bovendien dacht ik ook aan een een potentieel dodelijke ziekte. Alle symotomen volgden. Mijn leven begon smorgens met googelen. Ook ik heb hypochondrie, angststoornis. Alvast veel sterkte en medeleven.

Komt mij zo bekent voor ben blij dat ik het niet alleen heb :) alleen is dat bij mij als ik een steek voel of een verhoogde hartslag, da ik dus begin te panikeren, ik wordt snachts ook al wakker van de angstaanvallen ineens zweten kei hoge hartslag en er van overtuigd dat het mijn laatste nacht was en ik iedereen achter laat waar ik van hou, ben altijd continue overspannen ge verteld wel tegen jezelf probeer rustig te blijven het zit tussen u oren maar das soms echt onmogelijkheid, het is nu zelfs al zo ver gekomen dat ik niet eens na zee durf en ook al een angst aan het ontwikkelen ben voor open ruimtes zo een soort hoogte vrees maar toch op de grond staan 😅 ochja this allemaal nogal wat denk dat da door eht systeem is alles is stress en moet altijd maar sneller beter, das et echte leven niet het leven is rust en genieten :-) ma de mensen hebben er een echte rotte shit van gemaakt iedereen staat altijd maar onder druk meer beter harder sneller, denk dat da uiteindelijk bij de meeste hier resulteert in de klachten die ze hebben, this al heel mijn leven een gevecht tegen hartkloppingen spoed bellen buiten durven, denk da wij mensen zijn da juist veel te goed beseffen hoe fragiel het leven is, in ieder geval ge zijt zeker niet alleen veel sterkte en beterschap aan iedereen hier! Ooit geraken we er wel vanaf

Zo herkenbaar. Je staat met de gedachtes op en gaat ermee naar bed.
Ene dag is beter dan de andere maar de gedachtes zijn er altijd, en als je er dan te lang over nadenkt komt er wel een steek oid bij de borst.

Hey Marc,

Ik heb sinds een jaar last van een paniek/angststoornis. Ik was altijd verkouden en had altijd het gevoel dat ik niet genoeg lucht kreeg. Eerst ging ik dit via allerlei medische verklaringen proberen te verhelpen. Na een bezoek bij de KNO arts was de conclusie dat mijn neusschelpen te dik waren waardoor het goed kon dat ik ook daadwerkelijk niet genoeg lucht kreeg. Dus heb ik daaraan een operatie ondergaan. Na de operatie had ik nog steeds hetzelfde verhaal. Hartkloppingen, extreem erge spierpijn, hele hoge hartslag en duizelig. Ook dezelfde klachten die jij noemde: steek op de borst, spanning tussen schouders, tintelingen in handen en voeten, gespannen kaak. Een lijst van wel 100 symptomen en ik had van alles last. Ook ik was overtuigd dat er iets goed mis was met mij! Tot dat ik een beetje opzoek ging naar psychische oorzaken voor lichamelijke klachten. En daar vond ik het: chronische hyperventilatie wat wordt veroorzaakt door angsten en stress. Ik snap dus heel goed dat je fysieke dingen ervaart ondanks dat er waarschijnlijk lichamelijk niks mis is! Het voelt erg als onmacht. Mij heeft het me geholpen ((na er over te praten met familie, psycholoog en arts, dit helpt echt heel erg! Spreek het uit naar anderen, niemand wist dit van mij en nu als ik er last van heb kan ik gewoon even zeggen sorry ik heb er weer even last van)) om heel veel te gaan bewegen. Niet extreem veel sporten maar veel wandelen, yoga, zwemmen, fietsen. Mijn lichaam kon niet meer ontspannen merkte ik, door de sporten en je in te spannen kan je lichaam daarna veel beter ontspannen. En daarnaast heeft mediteren mij heel erg geholpen. En ook veel boeken lezen over hoe je hersenen en je lichaam werken en hoe die wisselwerking is (mindlift/ fight flight freeze). Doordat ik wist dat dit normale, logische dingen waren en wist ik ook hoe ik er van af moest/ kunnen komen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. En weet dat je echt niet alleen bent!

Ik lees jou verhaal in stukjes. Ik ben erg dronken. Ik had 20 jaar lang een angststoornis. Ik kreeg een hartaanval, een klaplong, en nu opnieuw klachten. Ik ben bang dat ik het nu niet overleef. Maar weet je geef nooit op jongen. Jij hebt deze angst niet verdient. Stress is heel ongezond. Misschien mag je ook wel eens boos zijn op jezelf. Stop met die onzin. Ja ik weet het. Ik heb makkelijk lullen. Ik ken het zelf. Maar hart en bloedvaten problemen zit in mijn familie. Mijn opa stierf er aan. Mijn moeder 6 jaar na haar operatie. Maar jou ziekte zit in jou hoofd. Gelukkig kun jij dat beseffen. Want mensen zijn intelligente wezens. Geniet van het nu en relax man! Neem een hond of zoiets. Daar had ik enorme steun aan. Meer dan aan mensen. Hou vol jongen!!! Knok voor elk dag. Ik geef om jou! Ook al ken ik jou niet en ook wel. Ik ben namelijk ook een mens. Paniekaanvallen gaan ook weer over. (Had ik ook hoor). Zoek afleiding. Ga fotograferen in het bos. Je ontmoet dan ook eenzame mensen. Het bos heelt. Geloof me. Je bent niet alleen. Ik ben geen arts. Maar geloof me. Je hebt enkel een overdreven overlevings instinct. Leef nou maar gewoon. Pluk de dag. Neem je eens voor iets moois te dromen. Dat leerde ik van Ad Visser en het werkt. Je kunt jou brein zelfs laten vertellen hoe je aan dromen kwam. Leef jongen... leef!

Jongen blij dat ik zie dat ik niet de enigste ben.

Ik ben 29 en verder een gezonde jongen moeder van 2 kinderen ( moet wel eerlijk bekennen.dat ik een paar kilos te zwaar ben)

Ik heb bij de geboorte van mijn dochter best een trauma op gelopen, en na 2 weken geleden corona te hebben gehad ben ik ontzettend moe.

Dit deed de emmer overlopen en heb ik angst van te gaan slapen en niet wakker te worden, zodra ik zit voelt het alsof mijn hart soms overslaat of dat ik wegzak🙄 erg breemd en beangstigend.

Zolang ik bezig ben kan ik me er redelijk van afzetten maar moet niet niks doen.

Hierboven staan geen datums bij maar hoop dat dit recent is. En dat wel elkaar kunnen helpen door tips en eventueel een luisterend oor te zijn voor elkaar.

Groetjes

Goedenavond,
Ik heb het zelfde alleen dan met wat heel anders.
Ik ben bang dat de tandarts iets over het hoofd heeft gezien dat er toch wat ergs is met mij. Dit beheerst mijn leven.
Ik heb hiervoor Emdr gehad maar heeft niet geholpen.
Deze angst heb ik zelf ontwikkeld omdat ik afgelopen tijd steeds wat heb gehad.
Een angst heb ik opgelopen 20 jaar terug met kerst moest ik naar spoed tandarts.

Hi Marc,

Je bent zeker niet de enige. Wat je zegt is voor mij heel herkenbaar. Van angst om ziek te worden en dood te gaan tot constant bang dat er iets misgaat en ik dat niet aan ga kunnen. Vooral omdat ik er al 10 jaar mee zit en ik uitgeput ben. Als je wilt praten hoor ik het graag!

Hoi Marc,

Ik heb al sinds het overlijden van mijn moeder 35 jaar geleden angsten ontwikkeld voor een hartaanval. Het was zo erg dat ik zelfs in de wachtkamer in het ziekenhuis ging zitten. Ik liep de hele dag te hyperventileren zonder dat het tot een echte aanval kwam. Als ik aan het werk was ging het goed maar zodra ik in rust kwam ging het helemaal fout, lag s'nachts te schudden in mijn bed. Na dat ik mij 20 jaar lang zo ellendig voelde heb ik ik antidepressiva gekregen van mijn huisarts en dat werkte direct vanaf de eerste dag, dat was een hele bijzondere ervaring. Toen ik dat 15 jaar had geslikt wilde ik er van af en dat lukte. Ik ben gestopt in de coronacrisis en voelde mij driekwart jaar heel goed ws door alle afleiding maar daarna ging het weer heel slecht, ik heb het gevoel dat ik weer terug bij af ben af. Ik slik weer AD maar werkt minder goed dan 16 jaar geleden, ik durf ook niet meer naar de dokter of naar het ziekenhuis , is op het moment allemaal erg gecompliceerd maar snap heel goed wat je doormaakt en het is zo erg want we verpesten ons leven met deze angsten 😢

Hallo mark.
Ik herken me erg in jou verhaal. Ben een vrouw/moeder van 32. Ik heb een heftige tijd van huiselijk geweld mee gemaakt, gescheiden en nu weer gelukkig getrouwd en gaat beter dan ooit.
Ik heb een heftige trauma therapie gehad en ben ook gediagnostiseerd op PTSS. Nu ik weer kan slapen zonder nachtmerries van de gebeurtenissen destijds kamp ik nu met hypochondrie. Dit is gekomen omdat ik destijds altijd alles onder controle wilde hebben zodat ik maar niet geslagen zou worden. Doordat dat nu niet meer hoeft en ik ook geen nachtmerries etc meer heb ben ik hoe dom ook de controle gaan opzoeken van mijn eigen lichaam. Grootste fout ooit. Ieder pijntje zoek ik op en zoek ik wat achter. Hartaanval is mijn grootste angst. Ik ben hier voortdurend mee bezig en vraag steeds bevestiging aan mijn man etc. Heel vervelend. Ik heb mij nu aangemeld om wederom een therapie te doen, maar nu dus voor de hypochondrie. Ik heb me dit helaas zelf aan gedaan (tenminste dit zie ik zo, huisarts en therapeut zeggen dat het mij is aangedaan). Dit blijkt bij mij een gevolg te zijn van mijn PTSS. Ik heb veel paniek aanvallen wat erg angstig is. ben zelf verpleegkundige dus ook elk pijntje ga ik linken aan bepaalde ziektes. Dit maakt het niet makkelijker allemaal. Mensen in mijn omgeving zeiden al ga ander werk zoeken, maar ja en dan?? de kennis zit al in mijn hoofd dus weet bepaalde klachten te plaatsen. AL met al heel vervelend en blij dat ik niet de enige ben waardoor je makkelijker praat. Begrepen voelen ofzo.
Ik wens je sterkte en succes met alles. Hoop dat het bij een ieder die hier zijn verhaal gedaan heeft beter gaat worden. Ik ken jullie wel niet maar steun jullie wel.

Wow, alsof ik mijn eigen verhaal zit te lezen.

Ik denk continu precies hetzelfde over mijn hart, de angst beheert zodanig mijn leven nu dat ik ermee op sta en ermee naar bed ga.
De symptomen die je zegt, precies hetzelfde hier.

Mag ik vragen hoe het nu met je is en of je tips voor me hebt?

Wow wat herkenbaar, hier ook.continu bang voor mijn hart. Wordt er gek van. Soms gaat het tijden beter en soms is het maanden ellende. Wordt er moedeloos van. Slaap ook heel slecht.

Ik herken mezelf super erg in jou ik heb precies het zelfde wat jij ook hebt met angst voor Een hartaanval en dit is super vervelend ik slaap heel onrustig hierdoor en heb ook vaak steken en last van mij borst en linker arm wat mijn angst nog groter maakt ik heb dit al 5-6 jaar lang en ik kom er maar niet van af heb alles al geprobeerd gesprekken therapie maar mijn angst is te groot en ik overwin het maar niet het is echt het ergste wat je kan meemaken als persoon ik merk ook dat ik er zelf ook veel door veranderd ben en niet meer dat blije leuke meisje ben zoals 5-6 jaar geleden...

Heb precies hetzelfde als jullie allemaal. Iemand die nog iets kan vertellen?

Goedenacht, hier nog 1..
Verschrikkelijk ik nu ook wakker dus mijn verhaal maar even doen.

Vorige weeg donderdag werd ik onwel op mijn werk. Duizelig en het gevoel dat het leven uit je weg trekt. Ben niet echt flauw gevallen. Mijn werk vertrouwde het niet en er kwam een ambu. Deze zagen een inieminie afwijking in ecg en brachten mij boor de zekerheid naar het ziekenhuis.
Daar, na 5 uur, naar huis gestuurd. L9ng fotos waren goed hartfilmpje waren oke en bloed uitslagen enz ook.

De volgende trok vertrokken naar spanje voor 3 weken waar ik nu een week zit.

Al 2 keer lichtelijk niet goed in mijn hoofd geworden maar vanabond leek het pas echt erg. Druk aan linkerkant borst en weer het gevoel dat ik flauw ging vallen ofzo. En dan word je bang...pijn bij je hart linkerarm hoeft anders, krijgt droge mond en zo voel je je eigen steeds beroerder.

Gevolg is nu dat ik bang ben dat steeds erger word en alleen door die gedachte alweer de volgende paniek reactie uitlok eigenlijk.

Liefst last ik mij bijvoorbeeld weer helemaal nakijken maar ja ik zit in spanje....

Wow herken mezelf zo erg in je verhaal. Op me 22ste begon mijn angststoornissen, angst om dood te gaan, angst voor een hartaanval. De spoeddienst ingeschakeld en meteen aan de antidepressiva, na 2 weken meteen aangeslagen. Na een jaar besloten om te stoppen, ging heel goed voelde me als herboren. Na 5 jaar sloeg het noodlot weer aan, ik kreeg paniek van een onschuldig hartoverslag. Was er van overtuigd dat ik een hartaanval kreeg en dood ging. Na heel veel cadiologische testen etc uit voortgekomen dat mijn hart super gezond is. Maar ik krijg nog dagelijks last van hartoverslagen en angsten dat mijn hart ermee ophoudt. Gewoon om gek vAn te worden.

Ongelofelijk.

Er zijn oprecht zo veel mensen die exact hetzelfde ervaren als ik. Zelf ben ik 21 jaar en heb hier al een jaar of 2 last van. Terwijl ik hier op vakantie ontiegelijk veel last van heb, lees ik exact hetzelfde verhaal. Pijn in de borst (steken in hart), angst on ‘s nachts iets te krijgen, willekeurig zweten, hoofdpijn, spierpijn, bang voor de leegte na de dood. Slecht slapen, continu op je Apple Watch een ECG doen, naar huis van avondjes uit omdat het niet oké gaat, met mensen bellen om van de angst af te komen.

Het is erg lastig om hier met mensen over te praten die dit nog nooit hebben meegemaakt. Het is dan zo ingewikkeld om goed te begrijpen hoe beangstigend dit is.


Ik wens dit niemand toe. Het slokt me al een hele tijd op. Het is zo’n intens beangstigend gevoel die alle energie de afgrond in trekt.

Ik heb de huisarts al kort laten kijken, ECG extern laten checken, allemaal geen probleem. Nog nooit bij een psycholoog geweest. Ik weet dat het aanvallen zijn en tussen je oren zit, maar los dat maar eens op. Het is helaas niet zo makkelijk. Mijn leven voelt op dit moment zo gigantisch mooi, dat ik bang ben om dingen te missen als ik ooit dood zou gaan. Ik hoop dat ik er vanaf kom. Ik ga er voor knokken en ik weet dat jullie dat ook doen. 👊🏼

Ongelofelijk.

Er zijn oprecht zo veel mensen die exact hetzelfde ervaren als ik. Zelf ben ik 21 jaar en heb hier al een jaar of 2 last van. Terwijl ik hier op vakantie ontiegelijk veel last van heb, lees ik exact hetzelfde verhaal. Pijn in de borst (steken in hart), angst on ‘s nachts iets te krijgen, willekeurig zweten, hoofdpijn, spierpijn, bang voor de leegte na de dood. Slecht slapen, continu op je Apple Watch een ECG doen, naar huis van avondjes uit omdat het niet oké gaat, met mensen bellen om van de angst af te komen.

Het is erg lastig om hier met mensen over te praten die dit nog nooit hebben meegemaakt. Het is dan zo ingewikkeld om goed te begrijpen hoe beangstigend dit is.


Ik wens dit niemand toe. Het slokt me al een hele tijd op. Het is zo’n intens beangstigend gevoel die alle energie de afgrond in trekt.

Ik heb de huisarts al kort laten kijken, ECG extern laten checken, allemaal geen probleem. Nog nooit bij een psycholoog geweest. Ik weet dat het aanvallen zijn en tussen je oren zit, maar los dat maar eens op. Het is helaas niet zo makkelijk. Mijn leven voelt op dit moment zo gigantisch mooi, dat ik bang ben om dingen te missen als ik ooit dood zou gaan. Ik hoop dat ik er vanaf kom. Ik ga er voor knokken en ik weet dat jullie dat ook doen. 👊🏼

Helaas heel herkenbaar! Ik ben al zo hypochondrisch sinds ik heel jong was. Op mijn 17de escaleerde het volledig en durfde ik niks meer. Niet meer plassen met de deur dicht (want stel je voor dat je dan een hartaanval zou krijgen, dan zou niemand het zien!), douchen hetzelfde verhaal. Niet meer het huis uit durven, niet meer alleen durven zijn etc. Etc. Vaak in therapie geweest en had een abonnement bij de dokter. Veel ziekenhuisonderzoeken gehad, maar er kwam nooit iets uit. Dan hadden ze uiteraard iets over het hoofd gezien of niet goed genoeg gekeken. Ik maakte mijzelf continue helemaal gek. Ik had wel 10 paniekaanvallen op een dag, wat het allemaal alleen nog maar erger maakte natuurlijk. Ik heb hier jaren lang last van gehad.. steeds met pieken en dalen. Dan weer heel erg en dan weer minder (3 paniek aanvallen op een dag).

Ik ben nu 33 en ben er eigenlijk zo goed als vanaf. Helemaal eraf dat zal mij nooit lukken, maar als ik zie waar ik vandaan ben gekomen en waar ik nu sta, dan ben ik 100 procent tevreden. Misschien nog 1 paniekaanval in het half jaar.. als dat al het geval is. Ik durf alles weer... alleen slapen, shoppen in een onbekende stad, ik ben zelfs verhuisd naar een stad waar ik alleen mijn toenmalige vriend kende! Cognitieve gedragstherapie heeft mij erg goed gedaan en ik slik nog steeds (en wss voor altijd) citalopram 40 mg. Anti depressiva maar dan voor de angststoornis. Ik heb altijd geroepen dat ik niet aan de pillen zou gaan... maar man, wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb (alleen pillen helpen niet!! Het is geen wonderpil), want het helpt mij minder te voelen in mijn lichaam.

Je mag mij altijd vragen stellen over hypochondrie, want ik weer er echt alles van!

Hey Mark, ik ben 17 jaar en ik heb precies hetzelfde, je bent kern gezond maar toch bang voor hartproblemen, dit is niks, ik weet dat het niet helpt, mij helpt het altijd om thee te drinken en rustig blijven, helpt therapie?

Je bent niet de enige !

Precies wat ik nodig had zo’n bericht, bedankt!!!

Ik heb dit al jaren geloof me echt op zware schaal slik er citalopram.vpot al 7 jaar het is 70%afgezakt nu denk nog elke dag dat ik een hartaanval krijgt maat er komen niet zoveel klachten meer bij kijken als toen ik had elke dag hart overslagen echt elke dag steken in me borst zware paniek aanvallen me hart sloeg op hol terwijl ik een film aan het kijken was en noem maar op alles kwam erbij kijken niet kunnen slikken zweet handen koud trillen en noem maar op ik heb nu nog dat ik elke minuut van de dag bang bent dat ik een hartaanval gaat krijgen weet niet waar het vandaan komt maar ben super bang om dood te gaan en namelijk alleen maar me hart ik wil het liefste stoppen met citalopram maar ben bang dat ik alle klachten weer terug ga krijgen

Hoi,

Ik ben 16 en ik herken me eigenlijk precies in jouw verhaal. Ik durf niet eens alleen naar school te gaan (want bang voor een paniekaanval en alsmede een hartaanval), daarom loop ik ook samen met mijn moeder. Bijna de hele dag trillen en af en toe hartkloppingen horen. Soms hoor je het duidelijk, soms ineens niet meer (en dat dat schrikgevoel). Dan een beetje kortademig, pijn op de borst en schouders. Maar eigenlijk alleen wanneer ik eraan denk; zonder gedachten geen klachten. Maar soms komt het toch ineens uit het niets. Dan krijg ik een verhoogde hartslag. Zoals bij het douchen. Het is al een paar keer voorgevallen dat ik uit de douche moest rennen en hulp moest zoeken bij familie. Enorme hartslag, maar ja ik ben nog nooit flauw gevallen o.i.d.
Onderzoek gedaan bij de cardiologen: ECG, holter, bloedwaarden, etc. en telkens als uitslag: kerngezond. Ik weet dat ik gezond ben en dat de kans op een hartaanval op mijn leeftijd nihil is, maar toch ben ik er bang voor. Het helpt daarbij niet als je een moeder hebt die denkt dat je "manipuleert", waardoor je eigenlijk een beetje boos wordt op jezelf. Waarom ben ik bang? Er kan niks gebeuren.
Wat mij helpt zijn ademhalingsoefeningen, zoals de 4-7-8 regel. Of een simpel spelletje op mijn telefoon. Het gaat gelukkig steeds beter met mij en hopelijk ook met jou en andere mensen met soortgelijke klachten.
Je moet gewoon rustig aandoen, rustig ademhalen en leren beseffen dat er niks kan gebeuren. Negeer eventuele pijn en klachten en denk bij jezelf "ik ben gezond, ik rook/drink niet, ik neem geen schadelijke stoffen in, drink en slaap voldoende en ik ben jong. En dus kan er niks gebeuren."
Vooral voor de jonge mensen: denk maar niet dat er iets mis is. Ga voor de zekerheid maar anders onderzoek doen. Als er niks is, dan is er ook niks. Zij weten het beter dan jij en hebben veel meer expertise op dit gebied. Als zij vermoeden dat je een verhoogd risico hebt op een hartaanval, dan zullen ze je zeker niet zomaar laten gaan. Leef en geniet!

Accepteer dat jou dit overkomt. Je bent gezond er is niets aan de hand. Stress doet veel met een mens dus probeer dit te verminderen. Daarbij is het logisch dat je hart sneller gaat slaan bij t douchen, je lichaam moet immers de warmte kwijt.
Komt goed, niet teveel piekeren en geniet straks in t voorjaar van t zonnetje. Ga naar buiten en beweeg.

Dag Marc

Ik ken het gevoel zeker, ik ben 22 jaar en heb elke dag het gevoel dat mijn hart gaat stoppen, ook snachts heb ik dit, minste steekje of druk op mijn borst denk ik dat ik een hartaanval ga krijgen, minste wat ik mij effe onwel voel of draaierig denk ik dat ik ga neervallen, ik heb het heel moeilijk in drukke ruimtes nu door deze angst, ik beeld mij ook altijd andere mensen hun in hart in hoe die aan het gaan is

Hoi ik ben diezelfde 16-jarige Marc. Ik wilde ff een update geven.
Bij mij werd er een echo en ECG (holter) als onderzoek gedaan. Een echo om mijn hart echt te controleren op vaatvernauwingen, hartafwijkingen , etc. Conclusie: alles is okay. Er is geen kans op een hartaanval of plotselinge hartstilstand. Dat kan alleen als er iets mis is, maar dat is het (godzijdank) niet. Sinds ik dit heb begrepen en er bij ben stilgestaan met de gedachte dat alles gecontroleerd is en er niks mis is, ben ik verder gaan leven met elke dag steeds minder klachten. Ik voel me nu een beetje zoals vroeger :)
de cardioloog zei zelfs dat ik makkelijk een marathon kan lopen en dat je hart makkelijk een maximale hoge hartslag aankon, mits er geen stoornissen zijn. Dat is er bij mij gelukkig niet. Met andere woorden: al zou ik 24 uur lang op 200 slagen per minuut zitten, zou ik alsnog niet dood kunnen gaan. Hooguit natuurlijk een duizelig gevoel. Dat nam mijn angst voor een hartaanval vrijwel direct weg. Nu denk ik: "Oh, hoge hartslag en hartkloppingen? Opeens 3 slagen in 1 seconden en daarna rustig? Een onregelmatige hartslag? Niet erg, gewoon rustig blijven. Alles is okay en er kan niets gebeuren." Sindsdien natuurlijk minder angst waardoor mijn RHR ook daalt en ik minder klachten heb. Langzaam, maar zeker, herstel ik.
Vrijwel iedereen die dit leest: je moet niet bang zijn, je moet je leven niet laten bepalen door angst. Er kan niets gebeuren, er is echt niks mis met je hart. Je hart is zoveel sterker dan je denkt, anders zou je dagelijks wel iemand dood op straat zien liggen (zeker bij amateurclubs). Maar dat gebeurt niet, want je hart kan zoveel dingen aan. Zeker als je een uitgebreid onderzoek hebt gehad waarbij de uitslagen positief waren. Geloof me, ik weet hoe je je voelt. Maar niemand kan je genezen, alleen jijzelf. Want het is niks medisch, het is iets wat in je hoofd zit. En alleen jij kan dat verhelpen, helaas bestaan er geen medicijnen (ja behalve Anti Depressiva ofzo maar dat is niet echt een oplossing).
Veel geluk iedereen! En geniet van je leven die sws al best kort is dus laat je jaren niet verspillen door angst. Leef en geniet!

Hallo lieve lotgenoten, wat super vervelend maar ook zo fijn om deze herkenning te lezen. Ik heb precies ook alles wat jullie omschrijven. Ik heb complexe PTSS en angst/paniek stoornis dit is in 2014 begonnen en ook regelmatig op de eerste hulp gezeten voor een ECG ed. Helaas is de paniek afgelopen Oktober weer toe geslagen. Als ik al een grieperig gevoel krijg denk ik al dat ik een hartaanval heb. Het beheerst ook mijn leven, ben nu weer begonnen met anti depressiva en de bijwerkingen zijn verschrikkelijk 😢. Ik ben duizelig , misselijk, grieperig gevoel hoop dat het snel zijn werk gaat doen! Heel erg veel sterkte iedereen en ik hoop dat jullie weer in een rustig vaarwater komen! Liefs

Het is een geruststelling dat er nog heel wat mensen zijn die hier last van hebben. Toen ik 25 was kreeg ik een ernstige paniekaanval. De huisdokter is dringend moeten komen en heeft me een injectie gegeven(valium). Daarna ben ik naar bed gegaan.
De angst is daarna wel gebleven, maar beheersbaar. Toen heb ik een psychiater gevonden die van vele markten thuis was.
Dank zij deze arts heb ik vele angsten kunnen overwinnen.
Hij paste reeds EMDR toe toen ze hier in Vlaanderen nog niet wisten dat zoiets bestond. Dank zij deze arts heb ik agorafobie,
claustrofobie, vliegangst over wonnen.
Spijtig is hij op 75 met pensioen gegaan. Hij was echt bekommerd om zijn patienten.
Dank zij hem heb ik mijn pensioen behaald. Maar de angst voor de hartaanval is er nog minimaal, ben nu 71.
Mijn grootste schrik is dat het plots gedaan is zonder afscheid van geliefden te kunnen nemen.

Hey mark
Ik ben 16 jaar en heb begin september te horen gekregen dat ik lichte hartproblemen heb en daardoor ben ik continu bang voor alles en denk ik ook dat ik elk moment een hartinfarct ga krijgen dus ik snap 100% wat je voelt en ik weet ook niet hoe ik dit oplos ik ben zo bang want ik brn nog zo jong en ik wil niet dood ik durf bijna niks meer

Hoi Jessey,

Wat vervelend om te horen dat je lichte hartproblemen hebt. Hopelijk heb je van je cardioloog wel te horen gekregen wat je wel en niet kan doen, zodat je weet wanneer je je geen zorgen hoeft te maken. De meeste mensen hier hebben geen hartproblemen, maar hebben iets meegemaakt waardoor ze angstig zijn. Bijvoorbeeld een familielid die eraan is overleden of een paniekaanval. Bij jou is de angst er omdat je hartje niet helemaal gezond is. Je hoeft niet bang te zijn, als je cardioloog niet teveel zorgen maakt om de gezondheid van je hart. Wel rustig aan blijf doen, maar blijf genieten van het leven. Wees niet bang dat er iets zal gebeuren, de cardiologen weten precies wat ze moeten doen in jouw situatie. Hebben ze gezegd dat je beter niet kunt sporten? Dan moet je dat ook niet doen. Als ze zeggen dat je dat wel kan, dan hoef je je uiteraard geen zorgen te maken.
Veel sterkte, hopelijk komt het goed voor je.

Hallo Marc,

Ik ben Evie en ongeveer van jouw leeftijd. Qua angst voor hartklachten ervaar ik precies het zelfde. Veel paniekaanvallen, vaak een onwel gevoel met drukkende pijn op mijn borst en uitstraling. Het beheerst ook mijn leven. Daardoor heb ik wat pleinvrees ontwikkeld, omdat ik bang ben dat het in het openbaar gebeurd. Hopelijk is er een manier om hier voor altijd vanaf te komen en dat we weer wat meer kunnen gaan genieten van het leven…
Groetjes Evie

Hoi Marc,

Ik herken me erg in jouw verhaal. Hoe gaat het nu met jou?

Hallo!

Bij mij is mijn hypochondrie extreem geworden ook na paniekaanvallen door een bepaalde reden waar ik niet over ga uitwijken maar ik heb net het zelfde door die paniekaanvallen ben ik mij in het extreme beginnen focussen op mijn hart vooral als mijn hart sneller slaagt als anders begin ik te panikeren waardoor ik last krijg van hart kloppingen en ja hierdoor komt er meer paniek enzo ben al naar een cardioloog geweest deze zegt dat ik perfect inorde ben enzo dus eigenlijk niets aan de hand maar toch ik snap wat je doormaakt grts dimi

Ik ervaar het zelfde. En als ik op internet iemand tegen kom die het wel heeft gehad wordt het weer erger met mijn klachten

Ik vond het erg prettig om alle verhalen te lezen. Ik ben zelf helaas al sinds mijn 21e hypochondrisch, ben nu 31 dus heb mijn ongewilde jubileum nu zo'n beetje gehad.De laatste jaren word het vervelender. Waarschijnlijk omdat ik nu besef wat ik te verliezen heb. De laatste jaren ben ik vier steunpilaren kwijtgeraakt in mijn familie aan verschillende ziektes. Daardoor nu veel angst om zelf ter plekke dood neer te vallen door een hartaanval. Ik herken de symptomen maar al te goed, pijn op de linkerkant van de borst opgejaagd gevoel en constant het gevoel dat ik naar drukke plekken moet zodat iemand mij kan vinden en helpen voor het te laat is. Ik woon alleen dus tijd genoeg om dit soort dwanggedachten te hebben. Verschillende psychologen bezocht maar nog geen ontdekt die mij echt kon helpen. Aan de tabletten wil ik niet omdat ik niet afhankelijk wil zijn, toch die neiging om het zelf maar op te lossen. Besef me echt wel dat er niks mis met mij is maar in het achterhoofd blijft het malen. Ik ben blij dat ik dit nu schrijf want ik ben niet iemand die dit snel met anderen zou delen, dus hoop dat dit een stap ik de goede richting is. Bedankt voor het lezen en ik wens jullie allemaal een goed en stress vrij leven toe.

Ik vond het erg prettig om alle verhalen te lezen. Ik ben zelf helaas al sinds mijn 21e hypochondrisch, ben nu 31 dus heb mijn ongewilde jubileum nu zo'n beetje gehad.De laatste jaren word het vervelender. Waarschijnlijk omdat ik nu besef wat ik te verliezen heb. De laatste jaren ben ik vier steunpilaren kwijtgeraakt in mijn familie aan verschillende ziektes. Daardoor nu veel angst om zelf ter plekke dood neer te vallen door een hartaanval. Ik herken de symptomen maar al te goed, pijn op de linkerkant van de borst opgejaagd gevoel en constant het gevoel dat ik naar drukke plekken moet zodat iemand mij kan vinden en helpen voor het te laat is. Ik woon alleen dus tijd genoeg om dit soort dwanggedachten te hebben. Verschillende psychologen bezocht maar nog geen ontdekt die mij echt kon helpen. Aan de tabletten wil ik niet omdat ik niet afhankelijk wil zijn, toch die neiging om het zelf maar op te lossen. Besef me echt wel dat er niks mis met mij is maar in het achterhoofd blijft het malen. Ik ben blij dat ik dit nu schrijf want ik ben niet iemand die dit snel met anderen zou delen, dus hoop dat dit een stap ik de goede richting is. Bedankt voor het lezen en ik wens jullie allemaal een goed en stress vrij leven toe.

Beste Stefan,

Ten eerste: je gaat niet dood!
Het zijn de spanningen die jou overvallen hoe naar dit ook is.
Ten tweede: ik snap niet dat je geen medicijnen/ hulpmiddelen wilt.
Het haalt de scherpe kantjes er van af en je zult je beter gaan voelen. Je bent nu afhankelijk van die nare klachten, dus denk verstandig en maak gebruik van die hulpmiddelen.
Je zult je veel beter gaan voelen en de klachten worden minder.
Daarna kun je het langzamerhand gaan afbouwen.
Straf jezelf niet zo!
Denk rationeel.
Veel sterkte!

Beste Stefan,

Ten eerste: je gaat niet dood!
Het zijn de spanningen die jou overvallen hoe naar dit ook is.
Ten tweede: ik snap niet dat je geen medicijnen/ hulpmiddelen wilt.
Het haalt de scherpe kantjes er van af en je zult je beter gaan voelen. Je bent nu afhankelijk van die nare klachten, dus denk verstandig en maak gebruik van die hulpmiddelen.
Je zult je veel beter gaan voelen en de klachten worden minder.
Daarna kun je het langzamerhand gaan afbouwen.
Straf jezelf niet zo!
Denk rationeel.
Veel sterkte!

Beste Stefan,

Ten eerste: je gaat niet dood!
Het zijn de spanningen die jou overvallen hoe naar dit ook is.
Ten tweede: ik snap niet dat je geen medicijnen/ hulpmiddelen wilt.
Het haalt de scherpe kantjes er van af en je zult je beter gaan voelen. Je bent nu afhankelijk van die nare klachten, dus denk verstandig en maak gebruik van die hulpmiddelen.
Je zult je veel beter gaan voelen en de klachten worden minder.
Daarna kun je het langzamerhand gaan afbouwen.
Straf jezelf niet zo!
Denk rationeel.
Veel sterkte!

Hey Marc! en alle anderen,

Dankjewel voor het delen van dit bericht. Bizar hoeveel mensen hetzelfde ervaren. Ik voel me op zulke momenten zo alleen. Hoe gaat het nu met je twee jaar later?

Het lijkt me leuk en fijn om van je te horen.

Groetjes Stephanie (29)

Ontzettend herkenbaar, vooral dat het met pieken en dalen gaat en komt. Heb hier zelf ook vanaf mijn 24e (nu 27) ook last van gekregen, en tevens net zoals de rest ECG's, bezoeken, onderzoeken hebben nooit wat uigewezen.

Maar toch is er de (ir)reële angst voor een hartaanval/ hartaandoening. Wat iemand mij ooit verteld heeft en het voor mij goed relativeert is:

'De angst die je voelde bij het eerste moment is een soort herinnering die opgeslagen is in de hersenen. Elke keer als je diezelfde angst/ moment van angst voelt, probeer jezelf er dan aan te herinneren dat dit komt doordat het deel in je hersenen geactiveerd wordt waar die nare herinnering aan gekoppeld is. Je voelt hetzelfde maar in werkelijkheid (en dat is vaak zo) is het een placebo en dus niks aan de hand.'

Pak je leven gewoon op, ga rustig sporten, doe elke dag iets meer en je merkt vanzelf dat het net als met de zee weer wegebt.

Ik ging voor mijn angsten bidden.het Wees gegroet.en het Onze Vader.met de woorden.Help.Mij
Zo.ging langzaam.al.die gedachten weg uit mijn hoofd.

Ondanks dat het allemaal heel ellendig is, voelt het ergens toch goed om te weten dat ik niet de enige ben. Ik heb na de hartstilstand van voetballer Nouri erge paniek klachten ontwikkeld, ik was destijds 18. Hier heb ik zeker 1 jaar last van gehad en ik was hierdoor zelf ook bang dat ik een hartaanval zou krijgen tijdens het sporten. Destijds ben ik alles wat met een versnelde hartslag te maken had gaan vermijden. Uiteindelijk ben ik er gelukkig vanaf gekomen door juist wel te gaan sporten en te ervaren dat er niks aan de hand was. Zodoende raakte ik de gedachten kwijt en kon ik weer leven. Helaas heb ik hier weer last van sinds een paar maanden, en het is weer net zo heftig als destijds. Wat mij helpt is positieve dingen zo levendig mogelijk visualiseren en jezelf afleiden met leuke dingen. Maar ook dingen als ongezonde voeding en alcohol vermijden helpen erg goed. Daarnaast ga ik binnenkort EMDR en hypnotherapie overwegen, zeker hypnotherapie schijnt erg goed te werken. Ik hoop dat jullie hier allemaal vanaf kunnen komen en weer kunnen leven zonder angst!

Hi!

Ik herken heel veel verhalen. Nu sinds eind maart last van ernstig gevoel dat me wat overkomt. Dit uit zich in enge lichamelijke klachten, stress, snel overprikkeld, noem het maar op. Ben al maanden afhankelijk van rustgevende -en slaapmedicatie. Onlangs angststoornis vastgesteld. Eerder al Citalopram geprobeerd maar zonder resultaat. Eerder ook gedacht dat de klachten toch ergens anders vandaan kwamen omdat mn schildklierwaardes ook niet goed waren. Ondertussen is dit opgelost maar helaas is de angststoornis nu zeker. Wel blij dat er een diagnose is met een redelijk positief uitzicht maar ook heb ik zo mn momenten dat ik compleet instort en het allemaal effe niet aan kan. Ik kan niet de dag doorkomen zonder lorazepam. Dan kan ik de lichamelijke klachten niet onder controle krijgrn en krijg ik zoveel last van angst wat dan een spiraal wordt omdat ik door de angst ook denk dat ik nog meer stress krijg en dus nog een grotere kans op een hartstilstand. Ook nog is extreem bang voor de dood. Vandaag sinds 2 jaar ook ziekte v crohn. Daarna astma ontwikkeld en dus ook een chronisch traag werkende schildklier en een angststoornis. Sinds 19-11-2021 is het leven zo bergafwaarts gegaan en ik heb niemand in mijn omgeving die mij begrijpt qua angststoornis. Sta op de wachtlijst bij de Psychiater maarja eindeloos natuurlijk.. ik ben 21 en leef super regelmatig en gezond sindsdat het zo tegen zit. Lastig om te accepteren. Zou zo graag ter overbrugging met iemand willen praten die die angststoornis ook heeft met lichamelijke klachten erbij. Af en toe je hart luchten is zo fijn. Net als het typen van dit. Ik kan niet wachten totdat er een dag gaat zijn dat ik kan zeggen het is over. Elke dag is een gevecht

Hoi ik ben 16 jaar heb vroeger al erg veel last van paniekaanvallen gehad en dat ik dood zou gaan, toen ging t een jaar of 2 goed. Heb ik xtc genomen een domme keus… t is sinds toen terug gekomen. Ik ben bang bij alles wat ik doe dat ik een hartaanval ga krijfen, sporten een sigaretje roken zulke dingen. T voelt goed om me verhaal te doen, en t voelt beter dat ik niet de enigste ben die hiermee zit.

Ik heb ook las van angstenhyperventilatie en de laatste tijd ook Veel paniekaanvallen ik ben een Hypogonder en als ik dan pijn op mijn borst krijg denk ik dat ik het aan mijn hart heb en doodgaat ik heb nog geen week geleden bij de huisarts hartfilmpje gehad was goed bloeddrukhee goed zelfs en allemaal bloed onderzoeken gehad alles goed

Hoi allemaal,
Wat fijn om dit bericht tegen te komen, ik heb lang gezocht naar 'lotgenoten' en verklaringen en ben dus blij dat ik op dit forum ben gestuit. Ik heb zelf nu ook sinds 9 maanden last van paniekaanvallen en angst om een hartaanval te krijgen. In de avond/nacht of op rustmomenten. Het begon in dezelfde periode als toen ik een home trainer kocht en intensiever ging sporten. Ik was dus bang dat de klachten veroorzaakt werden door het sporten. Je leest af en toe nare verhalen over sporters en hartfalen dus was hier gelijk bang voor. Maar na verschillende hartonderzoeken bleek er niks mis te zijn met mijn hart. Alles gezond, gelukkig. Het praten met een praktijkondersteuner heeft me deels geholpen maar ik kwam er vooral achter dat ik erg vermoeid was. Teveel activiteiten in mijn week plandde en te weinig mijn rust pakte. Toen heb ik 1 week het echt rustig aan gedaan en was gelijk van mijn klachten af. 3 weken geen klachten gehad daarna. Toen toch weer teveel gaan doen en toen begonnen de klachten weer. Ik ben bang dat het een beginnende burn out is en dat wil ik koste wat koste voorkomen. Ik pak dus nu zoveel mogelijk mijn rust. Hopelijk helpt dit bericht een ander ook. We zijn tegenwoordig erg snel overprikkeld door sociale media, werk en andere dingen. Onderschat dat niet en let op jezelf!

Hoi allemaal,
Wat fijn om dit bericht tegen te komen, ik heb lang gezocht naar 'lotgenoten' en verklaringen en ben dus blij dat ik op dit forum ben gestuit. Ik heb zelf nu ook sinds 9 maanden last van paniekaanvallen en angst om een hartaanval te krijgen. In de avond/nacht of op rustmomenten. Het begon in dezelfde periode als toen ik een home trainer kocht en intensiever ging sporten. Ik was dus bang dat de klachten veroorzaakt werden door het sporten. Je leest af en toe nare verhalen over sporters en hartfalen dus was hier gelijk bang voor. Maar na verschillende hartonderzoeken bleek er niks mis te zijn met mijn hart. Alles gezond, gelukkig. Het praten met een praktijkondersteuner heeft me deels geholpen maar ik kwam er vooral achter dat ik erg vermoeid was. Teveel activiteiten in mijn week plandde en te weinig mijn rust pakte. Toen heb ik 1 week het echt rustig aan gedaan en was gelijk van mijn klachten af. 3 weken geen klachten gehad daarna. Toen toch weer teveel gaan doen en toen begonnen de klachten weer. Ik ben bang dat het een beginnende burn out is en dat wil ik koste wat koste voorkomen. Ik pak dus nu zoveel mogelijk mijn rust. Hopelijk helpt dit bericht een ander ook. We zijn tegenwoordig erg snel overprikkeld door sociale media, werk en andere dingen. Onderschat dat niet en let op jezelf!

Hallo iedereen die dit leest en fijn om alle verhalen van jullie te lezen. Iets meer dan een jaar geleden deed ik hier mijn verhaal. En ik denk ik ga eens een update geven. Hoewel ik nog steeds last heb van hypochondrie ( dat gaat echt nooit meer weg) heb ik wel wat manieren gevonden om het draaglijker te maken. Ik stel mezelf nu de vraag, vind ik het nodig om hier zo in paniek van te raken en daarna dwing ik mezelf om iets anders te gaan doen. Boodschappen of een eindje lopen. Ik word er iets rustiger van en dan spreek ik met mezelf af, is het over 3 weken nog zo aanwezig ga ik de dokter bellen. En eigenlijk is het dan altijd minder of niet meer aanwezig. Werkt overigens niet altijd maar afleiding is toch altijd prettig. Ik ben overigens ook vaker gaan sporten en dat voelt voor mijn lichaam ook prettiger. Veel sterkte en succes aan jullie allemaal.

Beste Mark ik heb je verhaal gelezen en ihet zou mijn verhaal kunnen zijn ik heb ook Hypogondrie in hevige mate ziekehuis onderzoeken gehad alles goed harttfilmpjes gehad alles goed vorige week bloed onderzoeken geprikt lever nieren chloresterol en nog veel meer alles goed bloedruk gemeten 120/70 dokter zij van een jonge meid en toch leef ik in vreselijke angst sta ermee op.en ga ermee naar bed ik bel bijna elke dag de dokter ik ben maar bang voor mijn hart dat ik doodgaat ik heb daarbij angst voor alles durf niet naar buiten veel Angsten alles draait bij mij om de dood en heb dat al jaren heb medicijnen al jaren Diazepam 3xdaags 5mg en Citapolam 10 druppels per dag daarbij he b ik een slikfobie en ben ruim 17kg afgevallen en krijg nu Sonde voedijng om aan te komen en hele dagen Angst Hyperventilatie en Paniekaanvallen sterkte gr van joke

Ik heb precies hetzelfde, nu 1.5 maand last van angst… ik kreeg tijdens darten een hele korte steek van echt 1 seconde in mn linkerborst, ik had 3.5 uur last van mn eerste paniekaanval… sinds dien nooit meer “normaal” geworden. Ik heb continu angst en ben de hele tijd bang voor een hartaanval, bij elk pijntje die K heb krijg ik gelijk een naar gevoel, elke dag wel een moment dat ik licht in m’n hoofd word en begin te zweten en hartkloppingen heb waardoor K enorm bang ben… het is bizar hoe het allemaal werkt. Ik volg nu mensendieck en dat kan helpen, ook een doorverwijzing naar een sportarts kan helpen met je zelfvertrouwen. Die kan kijken of er echt wat aan de hand is. Het komt goed!

Hoi, ik ben 21 jaar en maak nu iets soortgelijks mee. Het begon bij mij een jaar geleden toen ik bobbeltjes in mijn hals voelde. Hierdoor ontstond direct de angst dat ik lymfeklierkanker zou hebben. Inmiddels is er twee keer een bloedonderzoek gedaan, deze tonen aan dat ik hartstikke gezond ben. Toch blijf ik heel erg bang dat het iets ernstig is en dat ik doodga.

‘s nachts kon ik me hier heel erg druk over maken, toen begon ik last te krijgen van hartkloppingen en benauwdheid. Daarbij ontstond dus de volgende angst; namelijk dat er iets mis is met mijn hart en dat ik mogelijk een hartaanval krijg. Inmiddels heb ik mezelf er ook van overtuigd dat de klachten steeds erger worden. Naast hartkloppingen voel ik ook echt pijn in mijn linker arm en kloppende steken in mijn hart. Als ik dan wil slapen schok ik wakker van het gevoel dat mijn hart overslaat. Als ik rationeel denk weet ik dat deze klachten ook door stress kunnen komen, maar dan ben ik bang dat ik hartproblematiek heb ontwikkeld door langdurig stress :). Ik zoek constant bevestiging van mijn vriend en omgeving.

Morgenochtend de eerste stap voor mij, namelijk de huisarts bellen over de mogelijkheid van therapie. Hopelijk helpt dat een beetje :) Het voelt geruststellend om de verhalen van andere mensen te lezen, dan voel ik me wat minder alleen

Hoii Roos, ik heb echt precies hetzelfde als jou en ik struggle hier enorm mee en voel me er erg alleen ik weet niet of jij al wat verder bent en misschien contact wil hebben?

Precies hetzelfde bij mij. Ik loop er al 3 jaar mee. Kunnen wij niet met onze huidige angsten niet met elkaar praten via groepsapp whatsapp. Dat we elkaar helpen. Ik merk dat vele van ons niet met andere kunnen praten omdat zij het niet begrijpen. En elke keer te horen krijgen van het zit tussen je oren.

Wie belangstelling heeft voor een groepsapp zodat we mekaar helpen. Kan mijn een berichtje sturen mailen op levenismooi@live.nl

Wie belangstelling heeft voor een groepsapp zodat we mekaar helpen. Kan mijn een berichtje sturen mailen op levenismooi@live.nl

Zo herkenbaar de verhalen hier, vind de angsten en paniekaanvallen in de nacht het ergste, je voelt je zo alleen😪

hoi hoi

ik herken jouw verhaal helemaal als kind had ik ook al last van angst maar veel mindere maten sinds me 28ste (ben nu 33) is het de kop weer opgestoken maar dan veel heviger ik ben ook bang om dood te gaan en dat er iets is met mijn hart ik kan op dit moment ook niet veel woon zelfs weer bij m.n moeder omdat het op mezelf wonen gewoon niet gaat op dit moment ik ga in januari beginnen met terhapie hopelijk gaat dat een beetje helpen

Hi,

Bij het lezen van jouw verhaal herken ik mezelf. Allereerst moet ik zeggen dat ik het knap vind dat je zo sterk bent geweest toen jouw moeder overleed. Ondanks je angsten jezelf herpakt terwijl de ziekte van je moeder én het verlies toch enorm heftig moeten zijn geweest....

Ik lees vaak ervaringsverhalen op forums, puur om mezelf er te van overtuigen dat de klachten die ik heb, bij zo veel mensen dagelijks aan de orde zijn.
Nooit eerder heb ik een reactie gestuurd, maar werd gegrepen door jouw verhaal.

Als kind had ik, ondanks een fijne en stabiele jeugd, al irreële angsten met een hypochondrische ondertoon. Wekenlang bang zijn voor een bloedneus, blindedarmontsteking of gat in m’n hoofd.
Continue geruststelling zoeken bij mijn ouders. Als kind hielp dat nog goed .
Mijn verdere jeugd, vanaf de middelbare school, redelijk angst-loos doorgebracht.
Na mijn eindexamen, ik was toen 17, kreeg ik s’nachts een keer een enorme hyperventilatie aanval. Ik wist zeker dat ik doodging. Uiteraard was dat niet het geval, maar een stukje van mij ging dat in zekere zin wel die nacht. Ik kreeg steeds vaker angst voor zo’n zelfde aanval en was geen dag meer onbezorgd of niet bezig met wat ik allemaal voelde . Ondertussen leefde ik mijn leven, studeerde , werkte en deed alles wat een normale jong volwassene doet. Maar wel met een “monster “op mijn rug, continue op de loer en klaar voor aanval. Hyperventilatie, angst, somberheid..het hele pakketje altijd bij me.
Toen ik 23 was en bijna niks meer durfde( uitgaan, restaurants, autorijden, vervoer met OV of vakanties) ging het tijdens een vakantie mis. Ik durfde niet eens meer naar het strand .

Uiteindelijk na een gesprek met de huisarts begonnen met Anti-Depressiva , Paroxetine 20 mg. Ook therapie gevolgd, allerlei verschillende. De medicatie deed zijn werk, ma een maand begon ik me beter te voelen en de jaren die hierop volgden was ik stabiel. Geen extreme angsten, ik werd moeder van 2 kinderen en het ging goed met me.

Na een rotperiode in 2015 waarin ik iets heftigs meemaakte in privé sfeer, zocht ik hulp van een psychologe. Ik wilde wat handvaten hoe om te gaan met de situatie die op dat moment grote gevolgen had voor mijn leven.
Ook mijn medicatie kwam ter sprake en omdat ik zelf na bijna 20 jaar ook weleens iets anders wilde proberen ben ik gestopt met de Paroxetine en op haar aanraden begonnen met Sertraline.
Dit alles ging volledig mis. Ik voelde me vreselijk , somber, angstig en nerveus.
Via een Neuroloog ( waar ik onder behandeling ben voor Migraine )accuut doorverwezen naar de psychiater.
Nu alweer een kleine 6 maanden aan het zoeken naar een goede balans in de medicatie, we proberen nu Fluoxetine in combinatie met Alprazolam ( 0,25 mg). Afgelopen weken continue paniekaanvallen uit het niets , het gevolg van de wisseling van medicatie .. Wat een ellende, ik wordt er echt gek van en denk nog steeds , na bijna 20 jaar, minstens een paar keer per dag dat het helemaal mis gaat . Raar gevoel in borst, rug en tintelingen. Jouw stukje over dat sporten, de angst dat je hart het niet aankan...zo herkenbaar. Ik wil op dit moment niet eens fietsen, bang voor een (te) snelle hartslag en zie ik me al liggen met de AED ernaast. Mijn hart is overigens al meerdere keren nagekeken....niks mis met dat hart. Helaas geloof ik dat zelf maar een dag en daarna toch weer de angst die een loopje met me neemt.
Kortom, het is een energievreter , die angst.
We zijn niet gek en zeker niet de enigen met deze gevoelens, maar ik baal dat ze zo’n grote invloed hebben en hebben gehad.

Dit wilde ik even kwijt. Lucht altijd op om erover te praten en te weten dat de angstgevoelens en de paniek die wij soms ervaren écht een grote stempel drukken op alles.

Sterkte !!!
Gr Jes

ik loop de hele dag met een rot buik gevoel paniek

Wat herken ik me in jou verhaal. Mijn lat was altijd hoog. Als kind overal bang voor. Tot die ene dag die ik nooit meer vergeet. Na een super leuke dag ging het mis. Net of een knopje omging. Voelde me opeens niet goed, mijn hartslag ging ineens flink omhoog. Ik keek mijn dochter aan en dacht dat dit de laatste keer was dat ik haar zou zien. Gelijk naar de eerste hulp. Mevrouw u heeft een paniekaanval. Dacht het niet ik wil naar een cardioloog. Verschillende onderzoeken en inderdaad er was lichamelijk niks aan de hand. Gestart met antidepressiva en qietiapine. Het gaat dagen goed en dan val ik weer terug. Als ik maar iets voel in mijn borststreek ben ik totaal in paniek. Als ik misselijk ben link ik dat meteen aan mijn hart.
Nu bezig met gedragstherapie.
Voor jou ook veel succes en sterkte

wat kan ik dit zo goed herkennen ,ik zal ook mijn verhaal vertellen ik wil het ook zo kort mogelijk houden ,ben nu 49 jaar heb in 1995 een zware angst stoornis gehad het begon met zware hyperventileren toen ik maanden last had van zware depressie ben ik geschrokken van iets waar mijn hart zwaar begon te bonken paar keer naar de huisarts geweest stuurde mijn naar huis met de antwoord v an je heb gelukkig niks dat ging een paar maanden door het toen bijna tien jaar geen last meer gehad tot het in 2008 hellemaal weer terug kwad op een of ander manier heb ik iets met mijn hart bang dat hij zo maar stil val ben zo bang van de plotselinge dood als ik het hoor dat ik gewoon dag in dag uit het niet meer uit mijn hoofd kan krijgen met de gevolg zal dat mijn ook gebeuren of overal waar ik heen gaat denk ik daar gaat het gebeuren zal ik daar dood neer vallen op internet zoek ik naar mensen die het zelfede probleem hebben soms denk ik ben ik de enigste die zo erg is of hoe kan een mens dit vol houden ik heb al verschillende psychologen gehad gebruik ook de medicijn 30mg lexapro maar het blijf terug komen dat hebt ik er maanden last van dan gaat het wat over dan als ik wat hoor of lees dan komt het hellemaal weer terug het blijf tobben met je gedachten ik het zelfde cirkel ,heb er ook vel over gelezen maar kom er niet van af de psychologen vertellen bijna altijd hetzelfde ze denken er zomakelijk erover terwijl ik zit met al die angstgevoelens wat heel je leven verheerst ,ik heb een leuk baan een leuk gezin die ik ook niet wil kwijt raken ,terwijl ik gelukkig moet zijn maak ik mezelf ziek kan er soms niet meer tegen hoe kan een mens dit volhouden zo dag in dag uit elke minuut elke uur,maar blijf gelukkig nog overeind bang dat ik zal verliezen wat ik nu heb ,maar ik merk ook dat er mensen zijn zoals ik de 1 meer dan de ander wat kan ik zeggen dan houd het vol probeer van alles wat jou kan helpen schaam je jezelf erniet voor vecht ervoor op een dag zullen we ook lachen en genieten van al het moois wat we soms niet zien en willen zien ...

Ik heb dit ook en vooral als ik ga sporten erna voel ik mij onwel omdat mijn hartslag lang hoog blijft , waardoor ik mij onwerkelijk voel... Let ook voortdurend op mijn ademhaling,, ga nu logopedie volgen en laat me controleren op alles , hart, suiker, schildklier, cholesterol, dit zijn ook aandoeningen die deze klachten kunnen veroorzaken. Als dit niets oplevert dan zal het door eigen denken zijn en er continu mee bezig te zijn... merk vaker dat als ik bij de dokter ben of ziekenhuis ik eigenlijk weinig tot geen klachten heb,,, omdat je daar een veilig gevoel hebt, ook 1 pilletje oxazepam werkt de uren en voel je je prettiger.... ik denk dat het grotendeels tussen onze oren zit .... En nu een weg moeten zoeken, hoe we dit kunnen verslaan, de gedachten anders krijgen en de angst aanpakken... wens jou ook heel veel sterkte hierbij.

Ik heb dit ook en vooral als ik ga sporten erna voel ik mij onwel omdat mijn hartslag lang hoog blijft , waardoor ik mij onwerkelijk voel... Let ook voortdurend op mijn ademhaling,, ga nu logopedie volgen en laat me controleren op alles , hart, suiker, schildklier, cholesterol, dit zijn ook aandoeningen die deze klachten kunnen veroorzaken. Als dit niets oplevert dan zal het door eigen denken zijn en er continu mee bezig te zijn... merk vaker dat als ik bij de dokter ben of ziekenhuis ik eigenlijk weinig tot geen klachten heb,,, omdat je daar een veilig gevoel hebt, ook 1 pilletje oxazepam werkt de uren en voel je je prettiger.... ik denk dat het grotendeels tussen onze oren zit .... En nu een weg moeten zoeken, hoe we dit kunnen verslaan, de gedachten anders krijgen en de angst aanpakken... wens jou ook heel veel sterkte hierbij.

Allereerst dapper dat je je verhaal met de rest van de wereld deelt.

Ik herken er veel van. Ben zelf erg sportief en nogal perfectionistisch ingesteld. Dit heeft uiteraard een keerzijde; de voortdurende angst om het niet "perfect" te doen. Angst voor gezondheidsproblemen, met name aan het hart. Vaak bezig om mijn hartslag te monitoren (heb een sporthorloge) en telkens weer de vraag: is dit normaal? Ben ik gezond? Ook al weet ik diep van binnen dat ik me geen zorgen hoef te maken.

Het is slopend. Heb 10 jaar geleden een tijdje fluoxetine gebruikt, overweeg nu opnieuw medicatie. Wil het liever niet. Maar als deze klachten niet verbeteren zie ik weinig andere opties.

Ik wens je hoe dan ook alle sterkte toe!

Wat een vervelend verhaal , ik ben 56 en heb er ook heel mijn leven al last van , echt verschrikkelijk. Toen ik 18 was heb ik mijn nek gebroken en sindsdien heb ik klachten, angst paniek stress en depressie oorsuizingen.Ook ik heb heel mijn leven hier tegen gevochten met verschillende psychologen en soms gaat t wat beter. Ook iets opgebouwd eigen huis , 2 schatten van kinderen , lieve vrouw. Echter zit nu in de ziektewet omdat ik 2 maanden geleden niet meer tot ontspanning kwam ,sindsdien erg gestrest en depressief,word er zo moe van en weet niet of ik het nog langer aankan. Wens je veel sterkte,wou mijn verhaal ff kwijt .

Ik herken je klachten helemaal
Ik heb al vanaf me 17 e een angst en paniek stoornis en hypochondrie
Ben ontzettend bang dat er iets mis is met mn hart.
Elke dag ben ik bang
Ik slaap snachts niet meer durf niet meer te sporten ben heel de dag net de angst bezig.
Heb alle therapieën en medicijnen al gebruikt die er maar voor bestaan
Ben nu 20 jaar verder en nog steeds elke dag de angst voor een hartaanval of ritmestoornis
Ik ben al bij 10 verschillende cardiologen geweest en heb vorige week een pres an ondergaan
Er zijn ritme stoornissen gevonden maar die blijken niet echt gevaarlijk te zijn
Ook heb ik een hoge hartslag vooral na het sporten daarom ben ik nu gestopt met sporten
Ik heb 10 jaar geleden zelfs een hart katheterisatie gehad ook die was goed .
Maat ben zo bang dat ik door alle stress juist wel iets krijg aan mn hart heb dat helaas wel bij leeftijdsgenoten meegemaakt .
Ik zou zo graag een dag zonder angst willen leven om even bij te komen.
Het is een hel

Hoi allemaal heel herkenbaar. Ben 46 jaar en ik zit ook met angst en depressief. Op moment beheerst het mijn leven. Lees veel op internet moet je ook niet doen weet ik. Maar dan lees je iets en dan denk je . Zie ik wist het dit heb ik ook. Of je loopt in een winkel en denkt dan . Nu val ik dood neer. Of een beste vriend is plotseling overleden acute hard stilstand. Dan lopen mij de rillingen al over me heen denk zie hij ook zomaar dus ik ook. Over de dood praten of lezen is op moment ook niet, goed voor mij kan er niet tegen. Alle verhalen die ik lees zijn heel herkenbaar. Succes allemaal

hoi,,jeetje , wel heel naar allemaal, ik heb het zelf ook gehad, jaaaaaaaren lang,, nu nog af en toe , ik heb het dan over angstig voelen,,,,bij mij kwamen er wanen en stemmen horen bij,,,,praktisch bezig zijn, helpt me op het moment zelf vaak,, en veel in mn hoofd relativeren, ik heb 20 jaar terug 1,5 in een kliniek psychotherapie e.d. gedaan, en vorig jaar nog emdr, ik ben samen met hulpverleners naar de oorzaken terug gegaan, en die traumas doorleeft, alleen kom je er niet, zoek een goede therapie/therapeut,, ik kan nu weer goed functioneren , bijna geen klachten meer,, het is een lange weg, maar uiteindelijk de moeite waard,,liefs,,,,,sterkte

Ik herken me volledig in jouw verhaal. Het idee dat iemand iets van me verwacht en ik leuk mee moet doen. Ik kan niet genieten, zit gevangen in de angst. Dat je moet leven en alles wat daarbij hoort. Als ik weet dat ik met iemand moet afspreken ben ik volledig ontregeld. Ik doe me sterk voor, maar van binnen blokkeert alles. Het is slopend. Nu al 6 jaar. Werken lukt me al jaren niet meer. Heftige jeugdtrauma's die zich dagelijks aan me opdringen. Ik ben de hele dag benauwd en kortademig. Hoe kom ik hier uit? Niet meer schaamteloos kunnen genieten van wie ik ben. Muurvast in één grote mindfuck. Ik heb mijn eetprobleem (ook een mindfuck) destijds overwonnen, dus ik weet dat het met deze angststoornis ook moet kunnen lukken. Ik heb alleen de sleutel nog niet gevonden. Zó frustrerend. Ik ga door en hoop dat ik ooit weer een normaal mens mag worden. Veel sterkte voor iedereen, als je het niet hebt weet je niet wat voor hel het is.

Een jeugd vol trauma, eetprobleem, drugsgebruik. Ik ging gewoon door zonder tr beseffen hoe slecht het met me ging. Totdat ik net als jij ook een ongelooflijke bad trip kreeg. Sindsdien volledig geblokkeerd. M'n jeugdtrauma dringt zich dagelijks aan me op. Kan niet meer werken, functioneren, leven. Als een zombie op de bank, hevige paniekaanvallen, schaamte, woede. Ik zit al 6 jaar vast in mijn jeugdtrauma. Veel therapie, wat ook zelfs extra traumatiserend heeft gewerkt. Waar is de weg uit deze hel.

Ik wil graag in contact met je komen

Wauw, ik lees gewoon precies mijn eigen levensverhaal.. kippenvel krijg ik ervan. Ik kom nu voor het eerst op deze website terecht, omdat ik benieuwd was of meerdere mensen last hebben als wat ik eigenlijk mijn hele leven al ervaar. En ik lees jouw verhaal, en zie gelijk mezelf hierin. Ik ben elke dag doods en doodsbang, paniekerig, aan het piekeren en heel mijn lichaam doet alleen maar zeer. Vooral m’n hart. Ik ben doodmoe van mezelf, en weet echt niet meer wat ik met mezelf aanmoet. Ik hoop graag in contact te komen met mensen die dit ook ervaren, zo voelen we ons misschien niet helemaal alleen...

Hoi hoe is het nu

Ik herken me helemaal in jouw verhaal, zelf heb ik ook een enorme badtrip gehad en een jaar last van gehad. Ik wil het kort houden en mijn verhaal besparen, maar je bent niet de enigste en je hebt niks! Ga naar YouTube: Life coach aan zee. Therapeuten dokters bezoeken hebben geen zin, je voedt jezelf met angst paniek hyper... Etc. Het lijkt allemaal onwaarschijnlijk te wezen dat het vanuit je GEDACHTENS alleen komt. En zelf geloof ik het ook soms even niet meer. Maar wanneer ik er in geloof dan probeer ik me gedachtens van alles af te houden. En vooral ACCEPTEREN WAT JE VOELT LICHAAM ALS GEESTELIJK! Als je iets angstig halucineert of denkt te zien, of iets voelt in je lichaam, opserveer het. Ook je ademhaling opserveren etc. Ga naar YouTube: Life Coach aan zee! Dit heeft bij mij als enigste goed geholpen ipv therapeuten en dokster haha. Echt waar. En je hebt niets, twijfel hier niet aan.

Hoi
Ik ben een vrouw 58 jaar en heb al jaren angsten om ziek te zijn!
Ik heb ook lichamelijke klachten die al diverse keren zijn onderzocht maar er wordt niets ernstigs gevonden! Waarom verdwijnen de klachten dan niet! Volgende week krijg ik een MRI
Mijn huwelijk staat onder spanning!!! Ik maak iedereen die ik lief heb kapot!
Ik roep om hulp!!!! Ben de hele dag passief Ik heb klachten die bij kanjer passen maar ook onschuldig kunnen zijn! De dokter zegt ook het is vervelend maar niets ernstigs ook naar
Div. Onderzoeken in het ziekenhuis.
Ik ben dan eventjes gerust maar de angst komt altijd weer terug!
Soms denk ik was ik maar dood! Terwijl ik daar zo bang voor ben.
Volgende week heb ik een intake bij een psycholoog (voor de zoveelste keer) ik hoop dat er een interne opname komt zodat iedereen ff rust krijgt

Hallo..ik herken het zo goed.ik sta elke morgen op en begin direct te voelen naar welke ongemakken er vandaag zullen plaats vinden. Het gaat van kwaad naar erger ..zelfs zo erg dat ik niet goed meer in slaap kom en de filmpjes die ik via you tube op zet om rustig te worden niet meer helpen. Weet zelf ook geen raad meer.de psycholoog helpt wel effe maar na een paar uur begint alles weer.ik zoek ook altijd iemand om mee tz praten om bevestiging te hebben dat het toch maar stress is.zo vermoeiend...veel succes in alles wat je onderneemt.

Jeetje wat een verhaal. Ik herken me er ook echt in...
Dat gevoel van depersonalisatie hen ik nu al vanaf juni...zo'n erg kwellende gevoel van levend dood zijn gewoon.
Ook moeder verloren 20 jaar geleden aan kanker. Ik ben nu 40... toen een depressie gekregen en een angststoornis paniek aanvallen. soms denk ik echt: om gonna lose my mind....Ik word een psychopaat noem maar op. Te bewust van alles...wat niet hoeft maar zegt dat maar eens tegen je brein...

Sterkte iedereen

Heel herkenbaar en wat vervelend voor je. Knap dat je jezelf wel groot hebt gehouden voor je moeder.

Ik heb ook vanaf kinds af aan al met periodes last van angst en paniek aanvallen. Daar kwam op mijn 17e bij dat ik ook ineens ging filosoferen over het leven etc. Waardoor ik echt het contact met de realiteit kwijt ben geraakt. Gelukkig ging het daarna een stuk beter totdat mijn moeder een hersentumor kreeg en ernstig ziek werd (gelukkig wel overleefd) en mijn broer 2 jaar later op 23 jarige leeftijd leukemie kreeg en uiteindelijk overleed. In die periode kon ik me redelijk sterk houden (overleven) maar daarna begon het weer. Echt heel erg last van mijn hart gehad, hartslag liep soms wel op tot 210 slagen per minuut maar ze kunnen verder niks geks vinden en zeggen dat het allemaal door de stress komt. Nu ben ik afgelopen maand gebeld dat er mogelijk een genetische afwijking is in onze familie wat de kans op leukemie verhoogd. Ik vind het heel spannend en vind het moeilijk om van mij af te zetten, ben er gelijk van overtuigd dat ik het ook ga krijgen. Hierdoor loopt de stress weer op en krijg ik ook weer last van mijn hart etc.

Als ik deze verhalen allemaal lees weet ik dat ik niet de enige ben die hier last van heeft. Voor iedereen heel vervelend maar het is wel fijn om soortgelijke verhalen te lezen. Vooral omdat ik er in het dagelijkse leven met bijna niemand over praat.

Nou dit lucht even op, veel sterkte!!

Hallo onbekende ik heb net je verhaal gelezen en dacht dit is mijn verhaal ik maak precies het zelfde mee elke dag Angst Paniekaanvallen en vanochtend werd ik wakker en werd met angst wakker mijn hart bonkte in mijn keel werd helemaal naar door mijn lijf en ja hoor daar was meteen de Angst ik ga dood en zo gaat het de hele dag door alsmaar met als ik wat voel de dood ik was 16 jaar toen ik op mijn werk de 1e aan val kreeg en is altijd wel blijven sluimeren maar ik heb ook bij veel Pshyciaters gelopen en van alles geslikt Prozac jaren en al vele boeken er over gekocht maar ben gewoon een Hypochondrie ik heb nu ook met tussenpose nu weer heel erg dat ik niet durf te eten ik slik nu al jaren diazepam en na zo aanval huil ik weer dat gaat ook elkje dag door als ik iets leest of hoor hup daar is de paniek en kan overal om huilen ik word er ook Gek van vandaar dat ik dit zo goed herken en heb gereageerd op je Gr Joke

Lieve mede-lotgenoten, Ook ik herken mij in jullie verhalen. Vroegkinderlijk trauma, hooggevoelig, en daardoor verkeerde overtuigingen en gedragingen aangeleerd om te 'overleven'.
Nu 56 jaar en meerdere flinke crisissen in mijn leven meegemaakt. Zit nu 3,5 jaar weer in een heel diepe crisis, mede door heftige gebeurtenissen en mijzelf weer flink voorbij gelopen te zijn. Volg na diverse GGZ behandelingen nu mijn eigen weg met lichaamsgerichte therapie vanuit de polyvagaal-theorie. Vooral ook de psycho educatie die hierbij hoort geeft veel inzicht! Praten over je angsten is goed, maar (leren!) voelen, iets wat wij in onze opvoeding en maatschappij niet echt meekrijgen, is zó van belang voor herstel! Wens jullie allemaal het aller beste toe! Warme groet, Marjolijn

Ach lieverd. Dit herken ik zo 100000 procent..Ik had vanmiddag een eerste gesprek met een psycholoog. Zij herhaalden wat ik had ingevuld. Ik dacht degene die dit heeft is stapelgek. Maar het ging om mezelf. Hoe erg....Nu stapje voor stapje werken aan mezelf...mijn angst voedt mijn obsessie. Daar moet ik vanaf zien te komen. Ik wens je. Veel wijsheid..liefs Rona

Ik weet wat je bedoelt
Ik heb zo maar uit het niets.hogehartslag druk op borst.huisartsen post weten wie ik ben veel onderzoek gedaan ja heb diabetes. Slechte maag ledeging. Maar ergste is dat er geen duidelijke heid is.en alleen maar hoor.het is stress. Durf geen dokter meer te bellen. Nou ga ik in november praten met medc psychologie. Ik wil geen medc waar je suf van wordt.
Ik voel me heel erg alleen.en zou liever dood willen zijn .zo als ik me nu voelt.
Ben niet meer mezelf..
Groetjes lies sterkte jij ook..

Mijn man wil niet meer dat ik onze volwassen kinderen beet pak , maar dat houd mij juist op de been . Moet ik eraan toegeven of juist niet

Ik kan mij vinden in je verhaal Danny, goed verwoord ook. Alles wat je lichamelijk voelt ligt onder een vergrootglas door de angst. En dat vergroot dan weer de angst. In 2012-2013 heb ik een jaar psychotherapie gehad en dat heeft goed geholpen. Tot nu deze situatie waar we met zijn allen inzitten, ik weer de balans moet zien terug te krijgen. Ieder hoestje of pijntje wakkert de angst weer aan. Ik ben er wel van overtuigd dat als de Corona straks achter ons ligt, ik weer de oude zal worden. Dat is waar ik nu op vertrouw.

Ik heb dit ook ga er mee slapen en mee opstaan ik ben bang door stres angst het hart aantast

Ik ben gewoon bang. Altijd.

Ik ben ook angstig, en door de Corona heb ik nu een angststoornis gecreëerd! Heb Oxazepam vd ha gekregen. Loop nu bij de psycholoog, krijg volgende week een Emdr therapie.

Ik hoor ook tot de groep mensen met angstoornis(sen), die zich vnl uiten via lichamelijke klachten. Eigenlijk voel ik me altijd wel ziek op de een of andere manier, soms wat milder maar vaak heftig en intens. Paniekaanvallen ken ik ook, inmid. gebruik ik daarvoor een lage dosering antidepres. gecombineerd met ‘s avonds ‘n kwart of halve oxazepam (max. 5 mgr). Ik heb medicatie jarenlang afgewe-
zen maar in deze nare tijd moest ik wel, het ging niet meer. Het helpt tegen de paniek, de lichamelijke klachten blijven helaas.

Wat ik mom. erg moeilijk vind is de discussie over het vaccin.
Wel of niet nemen? Mijn verstand zegt wel doen, maar door het wankele vertrouwen in mijn lichaam/gezondheid twijfel ik erg.
En idd., angst, wat doet dit vaccin met mijn lijf, word ik er erg ziek van want ja, ik reageer toch al zo sterk fysiek op van alles....?

Msch dat er hier meerdere mensen mee zitten, vwg dezelfde redenen? Uiteindelijk komt het allemaal uit op angst, angst, angst..

Ja door de corona is mijn angst..paniek en hypochonderie er weer helemaal. Ging zo goed en door deze angst wat er nu speelt krijg ik get niet goed onder controle..winkel is moeilijk vooral als het druk is. Inderdaad de vaccinatie net wat jij zegt wel..niet..durf het nietcwat doet met mijn lichaam hoe reageer ik erop..alleen daardoor raak ik al in paniek

Halllo bestaan er hier praatgroepjes over angst/ paniekstoornis ?

Ik herken je verhaal pfff wat Corona wel niet allemaal teweeg brengt.
Ook ik kamp door Corona met angst en paniekaanvallen. Hoe meer ik me druk maak, hoe meer klachten ik krijg. Denk aan hoesten, verstopte neus, oorpijn en noem maar op. En dan is daar de angst, stel je voor dat ik Corona heb en anderen besmet. Dus moet ik dan toch maar weer naar de teststraat rijden? Ik denk dat ik bijna de vaakst geteste persoon in mijn omgeving ben, gelukkig nog iedere keer negatief getest. Tijdens de persconferentie wordt opgeroepen om je te testen bij klachten. Heel moeilijk als je een angststoornis hebt en daardoor klachten hebt die op Corona lijken. Ik zou bij wijze van dagelijks naar de teststraat kunnen rijden.
Ik ben heel benieuwd of jullie dit herkennen en hoe jullie hiermee omgaan.

Ik herken het helemaal ,en ik hoopte dat als ik gevaccineerd zou zijn die angst weg zou gaan ,maar helaas de angsten bleven ben vooral bang dat ik iemand besmet . Heb in middels medicatie tegen angststoornissen en ga naar psycholoog. Ik hoop dat ik het onder controle krijg want jk zou me het liefst afzonderen en weer tevoorschijn komen als het voorbij is .Maar ik weet ook dat dit onzin is want als iedereen er zo over denkt , dat kan natuurlijk niet Maar die angst !!! die overheerst.
Anoniem.

Ik heb heel veel gehad aan de behandeling van stefan van somind. Hij heeft zelf ook last gehad van angst en hyperventilatie en helpt nu andere mensen met dezelfde klachten. Kijk maar eens op somind . nl

Inderdaad die angst is soms verlammend. Bij iedere hoest of pijn denk je dat je corona hebt. Ik ook, heb chronische sinusitis en daarbij vreselijke hoofdpijn. Neem daarbij nog dat Je hyperventileert en paniekaanvallen krijgt, is het helemaal klaar.We moeten elkaar inderdaad steunen en een luisterend oor bieden. Ik ben ook 3x gevaccineerd maar toch zit de schrik er in. Hopelijk gaat dit gauw voorbij zodat we weer opgelucht kunnen ademhalen en verder kunnen met ons leven.

Hebt u al hulp gekregen en bent u er vanaf Graag een antwoord

Bedankt voor je reactie. Ik start binnenkort met therapie maar ik ben er nog steeds ontzettend bang voor. Ik weet dat er veel tijd in gaat zitten en dat ik anders moet gaan leren denken, maar ik ben heel bang dat ik dit mezelf niet kan aanpraten/aanleren omdat het zó in mijn systeem zit.. Ik zou heel graag verhalen lezen over iemand die hetzelfde heeft meegemaakt of een idee over een oplossing heeft!

Ik zou graag in contact komen.
Ik heb precies t zelfde probleem. Misschien kunnen we elkaar tips geven?

Ik heb precies hetzelfde probleem, zou je kunnen vertellen of dit opgelost is en zo ja hoe je dat gedaan hebt? Exact hetzelfde verhaal, gehorig appartement, naar nieuwbouw en enorm gevoelig.

Sorry, het is al lang geleden dat ik hier ben geweest.

Ik ben al maanden in therapie en mij is geadviseerd om exposure te doen. Dus dat betekent in de zomer in de tuin zitten (zonder koptelefoon), gewoon thuiskomen alsof je lekker naar huis gaat en niet met de omgeving bezig bent en jezelf echt blootstellen aan geluiden. Geloof me, extreem moeilijk. Het gaat gepaard met veel paniekaanvallen. Soms denk ik: het gaat echt beter! Een paar weken later zit ik weer helemaal op 0. Omdat ik niemand in mijn omgeving heb die hetzelfde heeft, voel ik me soms best alleen. Ik hoor van anderen die geluiden van buren horen en lachend hun schouders ophalen. Ik wil dit ook, maar door mijn trauma (ja, ik heb inmiddels geleerd dat het echt een trauma is) lukt het me gewoon niet en heb ik continu herbelevingen.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb zeker hoop dat ik er bovenop kom en ik wil ook zeker dat elke lezer hoop houdt. Het komt echt wel een keer goed. Het is gewoon een ontzettend lange weg met pieken en dalen. Het kan nog jaren duren maar ik weet inmiddels dat het een keer goed gaat komen. Het is doodeng om exposureoefeningen te doen en uitstelgedrag en vermijdingsgedrag worden absoluut niet afgekeurd in de therapie. Als je het maar probeert met kleine stappen.

@Anneke, ik zou ook graag contact willen leggen maar ik weet niet hoe dit kan?

Ik voel me erg alleen in het ervaren van de geluidsoverlast van mijn buren, ik zou het ook fijn vinden hierover te kunnen praten met mensen die hetzelfde ervaren.

Beste anneke, ik zou heeel graag met je in contact komen. Ik heb exact hetzelfde probleem en probeer ook anders te leren denken. Ik ben heel erg benieuwd naar jouw verhaal en hoe het gaat. Mocht je me willen vinden mijn instagram is larissa.linger

Volgens mij ervaar ik dezelfde problemen over geluidsoverlast.
Dat is inmiddels zo'n 30 jaar geleden begonnen toen ik nog thuis bij mijn moeder woonde. De buurjongen was jarig en gaf een feestje in de tuin met harde muziek.
Ik kon niet slapen door de herrie waar ik geen grip op had.
Ongeveer 5 jaar later...inmiddels getrouwd en vader van toen nog 3 kinderen.
Heel leuk huisje hadden we ...echter 2 huizen naast ons woonde er een buurjo gen die regelmatig zijn speakers in de tuin zetten om een feestje te bouwen.
Op een of andere manier werd ik zo bang om mijn zelfbeheersing te verliezen en de heleboel kort en klein te slaan. ( wat gelukkig nooit is gebeurd). Met gevolg dat ik in de gevangenis zou komen...
Iedere middag belde ik naar mijn vrouw of ze al wat hoorde in de tuin.
Doodongelukkig was ik. ..deuren op slot, luisterend aan de muur of ik eventueel wat zou horen. Gluren door een kiertje of ik kon zien of de buurjongen thuis was.
Kortom het beheerste mijn leven.
Angstige gevoelens, van binnen rillen, veel gaan drinken om het allemaal wat rustiger te krijgen in mijn hoofd. En dat de gehele dag door dag en nacht.
De dokter gaf mij effexor als anti depresivia.
Dat heeft maar even geholpen om het wat af te vlakken.
Alleen als we op vakantie waren ...dan had ik nergens last van. Maar zodra we weer de straat in reden kwam de angst direct terug.
Als ik heel eerlijk bent dan zegt mijn brein en mijn vrouw en kinderen dat de herrie echt wel meevalt, en dat het bijna nooit meer voorkomt.
Alleen de angst ervoor krijg ik niet onder controle.

Ik lees hier zo veel wat voor mij herkenbaar is. Wij zijn 10 maanden geleden verhuisd naar een seniorenflat. Voor het eerst sinds 25 jaar weer bovenburen waardoor ik toen ben verhuisd door het vreselijke overlast dat dag en nacht doorging. Ik vond het al spannend om hier naar toe te verhuizen maar ik dacht dat het tussen senioren wel mee zou vallen. Niet dus, elk weekend rennende kinderen boven ons. Ik word er doodnerveus van en ik besef ook wel dat ik misschien erg overgevoelig ben, maar op maandag begin ik me al zorgen te maken hoe de zaterdag weer zal zijn. Ik heb echt het gevoel dat ik er ziek van word.Ik ben zo gespannen dat ik nu elk geluid hoor, en zo wil ik helemaal niet zijn. Ik probeer yoga, mediteren en ademhalingsoefeningen maar mijn paniekgedachten schieten alle kanten op.

Ik heb hetzelfde probleem. Ik woon inmiddels 12 jaar in een nieuwbouwwoning en toen we hier kwamen wonen hadden we een buurman die heel hard hardcore muziek draaide. Hoewel hij dit niet elke dag deed en vaak ook niet langer dan een uur werd ik er toch helemaal gek van. Ik ging dus op een gegeven moment echt opletten wanneer hij wel en niet thuis was. En eigenlijk had ik continue stress ervan. We hebben er nooit wat van gezegd omdat we niet wilden 'zeuren' maar ook omdat we niet zo goed met die mensen om gingen. Uiteindelijk ging dat stel uit elkaar en is hij verhuisd.
Toen was er een paar jaar rust. Totdat de buren die hem opvolgde ook weer verhuisden. Nu woont er een stel waarvan de dame vrij rustig is maar de man vrij luidruchtig. Het is een aardige jongen. Heel sociaal en extravert. Eigenlijk niks mis mee. Maar toch krijg ik angst wanneer hij buiten zit met zijn vrienden en luidruchtig aan het praten is. Sinds kort horen we helaas ook zijn muziek (de bas that is) door de muur en dat is eigenlijk mijn grootste angst geluid. Ik hou inmiddels in een schriftje bij hoe vaak ik het hoor. Het is een paar keer per week en vaak niet langer dan een uur. Volgens mijn vriend is het niet hard en kunnen we er daarom eigenlijk niets van zeggen. Maar mijn vriend kan zich ervoor afsluiten en ik niet. Ik ben er nu alweer een heel weekend mee bezig terwijl die man niet eens thuis was! Ik weet dat deze angst niet rationeel is. Ik weet dat het aan mij ligt. Ik heb inmiddels EMDR gehad en therapie voor misofonie, waarbij je leert te focussen op andere dingen. Je aandacht verleggen dus. Dit werkt voor mij goed voor andere geluiden waar ik in mindere mate last van heb. Ik kon voorheen bijvoorbeeld niet in de tuin werken. Dat durfde ik niet door het geluid van de buren. Maar dat gaat nu prima. Alleen dat bas geluid door de muur. Dat lijkt wel een soort PTSD. Ik verstijf direct van angst en eigenlijk wil ik heel hard huilen. Het is echt verschrikkelijk. Ik probeer me dus zoveel mogelijk te focussen op andere dingen. Maar het lukt me vaak niet. Om de kwartier doe ik mijn koptelefoon af om te luisteren of het geluid er nog is. Ik word er helemaal gek van. Of liever gezegd, ik word gek van mezelf. Eigenlijk heb ik de therapie al afgerond maar omdat ik er nu weer zoveel last van heb ga ik toch maar met mijn therapeut bespreken of we het niet voort kunnen zetten. Of misschien heeft zij nog andere suggesties. Ik lees hier over exposure therapie maar volgens haar hebben personen met misofonie daar vaak geen baat bij en is het bijv. beter om een noise cancelling koptelefoon te dragen of te gaan wandelen wanneer je het geluid hoort. Aangezien we ook beter contact hebben met deze buren ben ik van plan om (als ik het nog vaker ga horen) te vragen of de bas uit kan. Zij kunnen dan nee zeggen maar niet geschoten is altijd mis.
Ik zou ook graag in contact komen met lotgenoten. Omdat ik me er vaak heel alleen in voel. Ik zit zelf in de misophonia Reddit groep: https://www.reddit.com/r/misophonia/?rdt=54572 (Engels). Dat helpt mij al een beetje. Misschien jullie ook?

Allemaal heel herkenbaar. Ik heb ook een angst voor eventuele geluiden die zouden kunnen gaan komen vanaf de buren. De buurman is een timmerman en zelf zijn aanbouw aan het maken. Hij begint vaak s avonds met klussen, na de werkdag. Dit maakt het extra lastig omdat dit de periode is dat ik ook zo verlang naar rust. Maar hij gaat gerust door tot 22 uur. Tuurlijk ik weet dat het wettelijk gezien mag maar rekening houden met ons is er niet bij. Zelfs na het bespreekbaar maken niet. Dit maakt het extra lastig omdat ik ook een gevoel krijg van onrecht, doordat hij ondanks dat het is aangegeven gewoon door blijft gaan. De band is hierdoor ook erg bekoeld. Dit geeft mij een extra rottig gevoel. Ik herken het dat ik al angst voel zodra ik de straat in kom rijden, ik denk dan meteen 'wat voor geluid zal er nu weer komen'. Voel mijzelf ook structureel gespannen in huis. Hoe kom ik hier vanaf want het maakt me gek en wanhopig. Heeft iemand hier al juiste hulp voor gekregen?

Ik heb er nog steeds geen oplossing voor. Maar wij hebben het ook nog niet met de buren besproken. Want opeens hoorde we drie weken niks. Pas sinds vorig weekend weer, maar toen was ik zelf weg.
Ik denk dat het met klusgeluiden erg moeilijk is omdat je dat niet kan tegenhouden. Iemand kan nou eenmaal niet 'stil' zijn huis verbouwen. Daarom heb ik zelf meestal ook geen problemen met klusgeluiden. Maar misschien ook omdat mijn vader vroeger altijd aan het klussen was. Dan raak je er aan gewend. Wij woonde ook aan een drukke weg dus autogeluiden storen mij ook niet.
Met muziek is het anders want dat hoeft natuurlijk niet zo hard. Dat iemand dat wil is leuk maar dan hoor je nog altijd rekening te houden met een ander. Helaas denken veel mensen er niet zo over. Ik heb bijvoorbeeld een collega die ook zo hard muziek draait en toen ik hem vroeg "maar denk je dan nooit, zullen mijn buren er last van hebben?" zei hij "euh, nee. Eigenlijk niet nee." En hij gaf ook aan dat hij vond dat hij in zijn eigen space gewoon moest kunnen doen wat hij wilde. En dat betekent dus zonder koptelefoon op hard muziek luisteren. Ik zei toen "dus jij vindt het wel oké dat ik in MIJN space naar JOUW muziek moet gaan zitten luisteren?" Nee dat vond ie zeker niet oké. Dat zag hij ook als overlast. Maar daar moet je het dan met elkaar over hebben.
En de meeste mensen zullen ook best openstaan voor een gesprek. Alleen tot een bepaald punt. Helaas zijn er mensen die graag leven in stilte en mensen die luidruchtig leven. En deze verschillende types wonen vaak naast elkaar wat voor problemen zorgt.
Wat het klussen betreft zou ik zeggen, probeer het vol te houden. Want klussen is op een gegeven moment over. En dan keert de rust weer terug. Ga bijvoorbeeld 's avonds een uurtje wandelen of op bezoek bij kennissen. Of probeer een noise cancellling koptelefoon. Dit is echt mijn redding in veel situaties. Je zou ook nog EMDR kunnen proberen waarbij je aan het gevoel werkt wat je door het geluid krijgt. Ik zit er zelf ook over na te denken om dat nog een x te proberen.

Ik heb er nog steeds geen oplossing voor. Maar wij hebben het ook nog niet met de buren besproken. Want opeens hoorde we drie weken niks. Pas sinds vorig weekend weer, maar toen was ik zelf weg.
Ik denk dat het met klusgeluiden erg moeilijk is omdat je dat niet kan tegenhouden. Iemand kan nou eenmaal niet 'stil' zijn huis verbouwen. Daarom heb ik zelf meestal ook geen problemen met klusgeluiden. Maar misschien ook omdat mijn vader vroeger altijd aan het klussen was. Dan raak je er aan gewend. Wij woonde ook aan een drukke weg dus autogeluiden storen mij ook niet.
Met muziek is het anders want dat hoeft natuurlijk niet zo hard. Dat iemand dat wil is leuk maar dan hoor je nog altijd rekening te houden met een ander. Helaas denken veel mensen er niet zo over. Ik heb bijvoorbeeld een collega die ook zo hard muziek draait en toen ik hem vroeg "maar denk je dan nooit, zullen mijn buren er last van hebben?" zei hij "euh, nee. Eigenlijk niet nee." En hij gaf ook aan dat hij vond dat hij in zijn eigen space gewoon moest kunnen doen wat hij wilde. En dat betekent dus zonder koptelefoon op hard muziek luisteren. Ik zei toen "dus jij vindt het wel oké dat ik in MIJN space naar JOUW muziek moet gaan zitten luisteren?" Nee dat vond ie zeker niet oké. Dat zag hij ook als overlast. Maar daar moet je het dan met elkaar over hebben.
En de meeste mensen zullen ook best openstaan voor een gesprek. Alleen tot een bepaald punt. Helaas zijn er mensen die graag leven in stilte en mensen die luidruchtig leven. En deze verschillende types wonen vaak naast elkaar wat voor problemen zorgt.
Wat het klussen betreft zou ik zeggen, probeer het vol te houden. Want klussen is op een gegeven moment over. En dan keert de rust weer terug. Ga bijvoorbeeld 's avonds een uurtje wandelen of op bezoek bij kennissen. Of probeer een noise cancellling koptelefoon. Dit is echt mijn redding in veel situaties. Je zou ook nog EMDR kunnen proberen waarbij je aan het gevoel werkt wat je door het geluid krijgt. Ik zit er zelf ook over na te denken om dat nog een x te proberen.

Heel herkenbaar allemaal en zou ook graag in contacr momen met lotgenoten. Ben bereikbaar op alexwanders ad gmail punt com

Dankjewel 'Hansje' voor je reactie. Je hebt gelijk er hopen ook echt dat die klus geluiden tijdelijk zullen zijn. Echter het sleept lang voort omdat hij de hele verbouwing alleen doet..hierdoor is het bijna elke avond wel raak. Ik probeer het idd met een noisecancelling headphone en dat werkt goed. Gek genoeg wil ik het liefst gewoon zonder koptelefoon lekker tv kijken dus ondanks dat ik het dan met koptelefoon niet of minder hoor heb ik er alsnog een vorm van hinder van omdat ik weet dat het geluid er is...klinkt waarschijnlijk heel stom. Het speelt ook mee dat ik hoogzwanger ben en erg veel angst heb dat dit straks ook blijft qua herrie als de kleine net is geboren en we juist dan de rust wel hard kunnen gebruiken. Maargoed ik maak me ook gewoon veel te druk overal over!!

Ik maak precies het zelfde mee. Ik wordt langzamerhand gek 😭 ik ben de hele dag mee bezig luisteren ik durf niet eens meer te stofzuigen bang dat ik ervoor moet boeten in de avond 😔 ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan.

Ha Lala,
Waar heb jij precies last van?

Ik ben 10 dagen geleden verhuisd naar een appartement zonder bovenburen, heerlijk rustig, hoor hier helemaal niets. Ik betaal hier een vermogen maar heb eindelijk rust. Ik wil hier iedereen ontzettend veel sterkte toewensen en ik gun jullie allemaal dat jullie ook de rust zullen vinden.

@ I, ja ik begrijp dat als je hoogzwanger bent het extra vervelend is. Ook die stress is natuurlijk niet goed. En ik snap helemaal wat je bedoelt met "ik weet dat er geluid is dus heb ik er nog steeds last van". Want als ik het hoorde dan ging ik ook steeds mijn koptelefoon afzetten om te kijken of er nog geluid was. Maar als de baby er straks is dan moet de buurman zich wel aanpassen vind ik. Want je weet dat baby's overdag moeten slapen. Dus je kunt dan best zeggen kun je tussen die en die tijd stoppen met klussen want dan slaapt de baby. Lijkt me vrij normaal. Zelfs toen wij hier in huis aan t klussen waren zei mijn vader op een gegeven moment "we moeten nu stoppen anders hebben je buren met die baby er last van". Als hij dat niet snapt dan is het wel een beetje een aso.

Bij ons heeft mijn vriend er inmiddels wat van gezegd. Op een gegeven moment was er een feestje wat door ging na 12 uur 's nachts en toen is er een boos appje verstuurd. Had ik zelf niet zo gedaan maar zijn slaap is heilig. Anyways volgende ochtend kwamen ze excuus aanbieden en toen heeft mn vriend ook gezegd dat we wel vaker die bas heel hard door de muur horen en dat, dat best wel vervelend is. Sindsdien hoor ik het bijna niet meer en is de rust redelijk wedergekeerd. Ik vraag me wel af hoe lang het zal duren want de zomer komt er weer aan en mensen vergeten het dan op een gegeven moment. En dan moet je er weer wat van zeggen. Maar goed. Voor nu is het weer fijn.

Ik praat hier trouwens regelmatig over met een vriendin en die zei dat ook haar zus en ouders regelmatig klagen over overlast van hun buren. Dan gaat het voornamelijk over harde muziek en hard praten in de tuin. Bij mijn zusje is het een hond die de hele dag blaft. Zo lijkt iedereen wel ergens last van te hebben.

@ I, ja ik begrijp dat als je hoogzwanger bent het extra vervelend is. Ook die stress is natuurlijk niet goed. En ik snap helemaal wat je bedoelt met "ik weet dat er geluid is dus heb ik er nog steeds last van". Want als ik het hoorde dan ging ik ook steeds mijn koptelefoon afzetten om te kijken of er nog geluid was. Maar als de baby er straks is dan moet de buurman zich wel aanpassen vind ik. Want je weet dat baby's overdag moeten slapen. Dus je kunt dan best zeggen kun je tussen die en die tijd stoppen met klussen want dan slaapt de baby. Lijkt me vrij normaal. Zelfs toen wij hier in huis aan t klussen waren zei mijn vader op een gegeven moment "we moeten nu stoppen anders hebben je buren met die baby er last van". Als hij dat niet snapt dan is het wel een beetje een aso.

Bij ons heeft mijn vriend er inmiddels wat van gezegd. Op een gegeven moment was er een feestje wat door ging na 12 uur 's nachts en toen is er een boos appje verstuurd. Had ik zelf niet zo gedaan maar zijn slaap is heilig. Anyways volgende ochtend kwamen ze excuus aanbieden en toen heeft mn vriend ook gezegd dat we wel vaker die bas heel hard door de muur horen en dat, dat best wel vervelend is. Sindsdien hoor ik het bijna niet meer en is de rust redelijk wedergekeerd. Ik vraag me wel af hoe lang het zal duren want de zomer komt er weer aan en mensen vergeten het dan op een gegeven moment. En dan moet je er weer wat van zeggen. Maar goed. Voor nu is het weer fijn.

Ik praat hier trouwens regelmatig over met een vriendin en die zei dat ook haar zus en ouders regelmatig klagen over overlast van hun buren. Dan gaat het voornamelijk over harde muziek en hard praten in de tuin. Bij mijn zusje is het een hond die de hele dag blaft. Zo lijkt iedereen wel ergens last van te hebben.

Hallo lotgenoten, ik zit nu al 1.5 jaar in de stress. Ik begin als ik opsta al ongecontrolleerd te rillen en probeer mij af te schermen met koptelefoon en alcohol. Laten we wel wezen dit is ernstig levensbederf. Helaas schiet de hulp via de officiele wegen te kort voor velen van ons. Mijn situatie begon jaren geleden al in een oud pand met houten vloeren en een bovenbuur met overgewicht die overdag slaapt en in de nacht steeds door de woning loopt. Politie heeft nooit tijd hiervoor en kan ook weinig doen zolang het om loopgeluiden gaat. Anderhalf jaar geleden eindelijk kunnen verhuizen naar betonbouw woonflat. Wordt ik al gauw "begroet" met een 1200 Watt subwoofer van een hardcore fanaat. Lekker dan. Geprobeerd onderling op te lossen, maar zijn reactie was al gauw letterlijk "Ik was van plan om 23:00 te stoppen, maar omdat jij hier nu over klaag ga ik nog tot 02:00 door". Ik heb toen de klacht bij de verhuurder ingediend. Ik heb opnames als bewijs maar verhuurders en rechters hebben hier geen boodschap aan in geval van sociale huurwoningen. Vanwege de slechte beschikbaarheid van deze woningen moeten er meerdere huurders hier over klagen. Na een buurtonderzoek wat meer dan drie maanden duurde was er niemand die iets te zeggen had over een geluidinstallatie van in totaal zo'n 1500 Watt. Ik woon niet eens direct naast deze aso, zitten nog 2 woningen tussen. In al deze tijd ben ik al een keer bij crisisopvang beland, er is gekeken of trauma behandeling een optie kon zijn maar het probleem is dat het geen zin heeft als je nog in de trauma veroorzakende situatie zit. De psycholoog adviseerde dat ik een vervangende woning krijgt maar de verhuurder weigert dit. De afgelopen weekeinden begint het pareltje in onze samenleving zijn hardcore weer dusdanig hard te zetten dat ik niks anders meer kan doen dan aan moord/zelfmoord denken. Dit kan je toch geen fatsoenlijke rechtstaat noemen? Dit is marteling en de politie doet net alsof het gebruik van subwoofers onder rechtsmatig woongeluid valt. ABSURD.

Ik ben benieuwd naar ervaringen van overmatige gevoeligheid voor trillingen. Ik heb het idee dat ik hier ook veel gevoeliger voor ben geworden in samenspraak met overmatige gevoeligheid voor geluiden. Ik voel bijvoorbeeld in bed alle trillingen veroorzaakt door de blokverwarming en zelfs van buiten de woning. Als ik bij mijn computer zit voel ik de trillingen van de harde schijf (ja ouderwets, ik ben oud ;p) en de ventilatoren. Jaren geleden merkte ik hier nooit wat van op. Ik heb een boxspring matras superdik, je zou dan een hoop demping verwachten. Misschien is de enige oplossing zenuwdempende medicatie?

@Marco, vreselijke situatie waar je in zit. Ik zou toch kijken of er geen mogelijkheid is om te verhuizen. Bijvoorbeeld doormiddel van woningruil of iets dergelijks. Want dit, dat je zelfs aan zelfmoord denkt, is het echt niet waard. Als je het via officiële instanties hebt geprobeerd en niets werkt dan is verhuizen de enige optie. Of terug pesten en bijvoorbeeld de muziek keihard zetten op momenten dat de veroorzaker wil slapen. Alleen heb je daar dan ook weer de rest van de flat mee.
Het is toch te gek voor woorden dat meerdere mensen over die persoon klagen en niemand wat doet! Volgens mij hoort de woningbouw (zeker als het huur is) iemand er dan op een gegeven moment uit te zetten.

Wat betreft trillingen. Ik denk best dat als je al trauma hebt door geluid dat het over kan slaan naar andere dingen. Het ding is namelijk dat je overal op gaat letten. Dat kan in eerste instantie geluid zijn maar misschien later ook trillingen. Alles gaat opvallen door hyperfocus.

Hallo Hansje, bedankt voor je reactie. Intussen is politie al wat vaker langs geweest en zijn de subwoofers nu eindelijk verdwenen, hij had er 3 in zijn woning. Jammer dat het zo lang moest duren dat ik nu trauma therapie nodig heb maar sta nu iig op een veel te lange wachtlijst. De angst en stress is nog steeds ongezond hoog. Verhuizen is een drama op zich met laag inkomen, sta al ruim 7 jaar ingeschreven bij woonnet maar dan kom je nog steeds niet aan de beurt. Medische urgentie word niet toegewezen in dit soort geval, alleen bij ernstige bedreiging.

Hi Marco,

Inmiddels zijn we een paar maanden verder. Is het nu beter te doen? Niet normaal, 3 subwoofers in huis. Vraag me soms echt af wat er in het hoofd van bepaalde mensen omgaat, schijnbaar erg weinig.
Je hebt gelijk wat betreft een woning zoeken als je een lager inkomen hebt hoor. Het is gewoon niet te doen. Ik heb ouders met een laag inkomen en die kunnen ook nergens heen. Bij mijn vader hoor je alles van de buren door de muren. Gelukkig zijn het vrij ok mensen die af en toe eens harde muziek draaien. En dan is het normale muziek en geen gabber/ electro/ hardcore.
Ik hoop dat je snel aan de slag kunt met de therapie. Ik het zelf ook boeken gekocht online. Misschien dat je dat in de tussentijd nog kunt doen.
Succes ermee!

Bizar hoeveel "asocialen" er zijn die vinden dat ze recht hebben op herrie maken.

Ik heb ook enorm last van mijn buren en heb al vaak gefantaseerd over het volgende: het creeeren van een wijk waar allemaal mensen wonen die dit verleden van geluidsoverlast (en trauma's die daarbij koken kijken) met zich meedragen. Er is niks zo belangrijk dan thuiskomen en jezelf kunnen zijn zonder al die externe prikkels die echt ontzettend heftig kunnen binnenkomen. En oh ja, ik weet niet of iemand het volgende herkent: Ik ben zelf een heel rustig persoon en voel ook vaak onrecht als iemand hard praat en dan denk ik: zou het beter worden als ik zelf ook luider ben? Dan zou ik bij geluid bij mezelf kunnen denken: tja, irritant maar zo ben ik zelf ook.

Hallo Marie, je heb gelijk dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Er zijn mensen die veel externe prikkels nodig hebben en mensen die dit juist als storend ervaren. Dit is doorgaans niet te veranderen omdat dit een deel van je karakter is. Buiten je karakter gedragen gaat daarom waarschijnlijk weinig veranderen.

Ik hoorde van iemand die bij een wooncooperatie werkt dat zij een plan hadden om huurders op soort van levenswijze te gaan scheiden, als het ware jouw beschreven fantasie. Dit werd al gauw stop gezet omdat het discriminerend is en iedereen gelijke kansen moet behouden om waar dan ook te kunnen wonen. Ze zetten liever allemaal verschillende levensstijlen bij elkaar in een tweehonderd-onder-een-kap woning zodat iedereen zich aan elkaar kan ergeren dan met deze elegante doeltreffende oplossing door te gaan. De wetgeving is in mijn ervaring te onmenselijk geworden.

Tot slot nog een keer een vriedelijke groet voor Hansje. Het is zo nu en dan nog tenenkromend kabaal, zelfs zonder subwoofers, maar vergeleleken met het voorgaande jaar wel een groot verschil. Het duurt helaas lang voordat mijn (over)gevoeligheid weer leefbaar word.

Veel sterkte gewenst voor iedereen die dit leest.

Mijn buren hebben in april hun voordeur slot vervangen en sindsdien zit ik met een deur terreur.Ik woon in portiek flat, ze hebben 2 school gaande kinderen en de vrouw werkt niet veel dus ze slaan regelmatig met de voordeur.Brief naar hun gestuurd heeft niet geholpen. Ik heb angststoornis dus elke keer krijg ik hartkloppingen en angst over mijn lijf bij horen van dat geluid.Is koop flat dus je kan verder nergens klagen.Ik gebruik oordoppen, koptelefoon en wandel buiten om huis uit vluchten.Ik weet niet wat ik moet doen soms zo radeloos.Verder klaagt niemand over alleen ik.

Hallo Oivia (Olivia?), in een portiek flat is er doorgaans een Vereniging Van Eigenaren bij wet verplicht met o.a. een voorzitter. Dit is vanwege de gezamelijke ruimtes zoals een portiek. Er is dan ook een huisreglement net als bij huurwoningen waar je als bewoners over moet kunnen praten en stemmen. In dat geval kan je dit probleem dus bij de voorzitter bekend maken en is deze verplicht om dit met alle bewoners te bespreken. Je zou ook juridisch advies kunnen aanvragen maar de verhouding met je buren gaat er niet beter op worden. Gezien de impact dit heeft op jouw leven is het heel belangrijk om dit te blijven bespreken met je buren zodat je dit misschien toch onderling kan oplossen.

Veel sterkte gewenst.

Hallo Iedereen,
Ik dacht dat ik de enige was die er gek van werd. Het beheerst je hele leven. Ik kan vooral niet tegen onnodig geluid zoals een deur dichtklappen of de kinderen laten rondrennen in huis terwijl je weer dat je buren er last van kunnen hebben. Of een koi vijver pomp waardoor je niet meer in je eigen tuin kan zitten vanwege het brommend geluid 24/7. Of die hun hond continue laten blaffen en huilen. Vele Aso's meegemaakt helaas.Ik heb al dagen spierpijn van de angstaanvallen en slaap al dagen slecht. Ik hoop dat ik mij de komende dagen weer beter voel en ik wil hier iedereen sterkte wensen. Ik ben niet zo van het afgelegen wonen maar zou graag niet als hier iedereen vrijstaand met genoeg afstand naar de buren willen wonen.

Het zou inderdaad mooi zijn al er wijken waren waar mensen konden wonen die van stilte houden. Maar zoiets zul je dan zelf moeten regelen. Bijvoorbeeld met een groepje mensen een rijtje nieuwbouwhuizen naast elkaar kopen. Maar dan moet je daar wel het geld voor hebben. In mijn omgeving hoor ik trouwens iedereen wel over zijn buren. De één heeft last van harde muziek, de ander van gillende kinderen of een blaffende hond. Klusgeluiden. En ga zo maar door. Mensen leven tegenwoordig heel erg voor zichzelf. Er wordt überhaupt niet aan de buren gedacht en of die er misschien last van zullen hebben. Mensen die overlast veroorzaken vinden ook altijd dat een ander dat maar moet accepteren. Lekker makkelijk. Heb je wel fatsoenlijke buren? Dan is het vaak even stil maar daarna vergeten ze het en moet je weer gaan vragen of het 'wat zachter kan'. Heel vermoeiend. Denk ook dat het met de huidige bevolkingsgroei alleen maar erger gaat worden.
Wens iedereen weer veel sterkte!

Het zou inderdaad mooi zijn al er wijken waren waar mensen konden wonen die van stilte houden. Maar zoiets zul je dan zelf moeten regelen. Bijvoorbeeld met een groepje mensen een rijtje nieuwbouwhuizen naast elkaar kopen. Maar dan moet je daar wel het geld voor hebben. In mijn omgeving hoor ik trouwens iedereen wel over zijn buren. De één heeft last van harde muziek, de ander van gillende kinderen of een blaffende hond. Klusgeluiden. En ga zo maar door. Mensen leven tegenwoordig heel erg voor zichzelf. Er wordt überhaupt niet aan de buren gedacht en of die er misschien last van zullen hebben. Mensen die overlast veroorzaken vinden ook altijd dat een ander dat maar moet accepteren. Lekker makkelijk. Heb je wel fatsoenlijke buren? Dan is het vaak even stil maar daarna vergeten ze het en moet je weer gaan vragen of het 'wat zachter kan'. Heel vermoeiend. Denk ook dat het met de huidige bevolkingsgroei alleen maar erger gaat worden.
Wens iedereen weer veel sterkte!

Hi allemaal,

Ontzettend fijn om te lezen dat er meerdere zijn die dit hebben, ik denk soms dat ik er alleen in ben. Ik ben vanaf mijn puberteit al gevoelig voor geluiden en bewegingen van anderen (misofonie en misokenie), en vaak in situaties dat ik “opgesloten” zit. Bijvoorbeeld in de klas, als je niet zomaar weg kon, of nu bijvoorbeeld thuis, waar je je wat jaren thuis hoort te voelen. En dat laatste is nu juist hetgeen, waar ik de laatste tijd vaak mee zit. Ik kom van oorsprong uit een dorp, vrijstaand huis en rustige straat. Ik had, voordat ik op mezelf ging wonen, vriendjes die in de stad woonde in drukkere omgevingen. Toen nergens last van gehad in huiselijke omgevingen, zelfs niet als er echt overlast van buren etc. was. Echter sinds ik op mezelf woon met mijn huidige partner, ervaar ik voor mijn gevoel een hel met buitenshuis geluiden. Ik ben net verhuist, waarbij we eerst in een jaren 60 huis woonden die vrij gehorig was, en nu in een huis uit de jaren 90 die veel beter geïsoleerd is. In dat vorige huis irriteerde ik me aan de buren (voornamelijk aan de bas), de auto (parkeer) geluiden en de hangjeugd die de hele dag bij de voetbalkooi aanwezig waren. Ik hoopte dat dat in het nieuwe huis als sneeuw voor de zon zou verdwijnen, naïef gedacht want je laat niet opeens je problemen achter bij een verhuizing. Nu wonen we ook in een rustige wijk, weinig verkeer en buitenshuis ook rustig. Maar, ik heb vanaf moment 1 dat het huis in mijn bezit is weer de hyperfocus aan staan. Nu ben ik begin van het jaar gediagnosticeerd met ADHD, dus hyperfocus is niet onbekend. Ik ben letterlijk de hele dag aan het luisteren naar geluid, en dan voornamelijk naar voorbij rijdende auto’s. Er rijden er echt niet veel langs, (het is echt een achtergelegen woonerf achter in de stad) maar voor mijn gevoel toch echt teveel. De tweestrijd die ik de hele dag in mijn hoofd heb, ongekend. Ik weet ook, dat verhuizen geen optie is, want het zou nooit genoeg zijn (ja, tenzij ik woon op een hutje op de heide, maar dan voel ik me weer eenzaam :o). Het gekke is, zodra ik buiten huis sta kan ik deze geluiden wel trekken. Of het echt een misofonie reactie op deze geluiden is, denk ik dus niet. Het is gewoon de pure paniek, dat deze geluiden mij binnenshuis gek zullen maken. Het idee en gevoel dat ik nooit rust kan vinden (want thuis is echt de plek om tot rust te komen) en dat ik het leven zo niet meer zou trekken (ergens uit de angst om dood te gaan?). Ik sta constant aan thuis voor alles, en wat is het vermoeiend. Wel merk ik dat ik bij afleiding binnenshuis, minder last ervaar. Wanneer ik geen tijd krijg om erover na te denken, hoor ik het ook amper of stoor ik me er niet aan. Tijdje later denk ik, “shit, ik heb niet geluisterd….hyperfocus again!!”. Ik voel me ook schuldig als ik mijn noise cancelling headphone opzet, want dat voelt geforceerd. Dan ga ik, zoals anderen ook al aangaven, koptelefoon afdoen en luisteren of er nog geluiden zijn. Ik maak mezelf echt als belachelijk uit soms.

Ik loop al een tijdje bij een therapeut (ook voor andere problematiek, wat wel diezelfde controlerende aard heeft) en ben doorverwezen naar een instantie waar ik individuele schematherapie ga krijgen. Ik heb zelf namelijk ook het idee, dat deze problematiek wordt veroorzaakt door bepaalde misplaatste normen en waarden, die ik door gebeurtenissen en ervaringen in het leven heb ontwikkeld. Waarom ik dat denk? Omdat deze problematiek vrij nieuw is in mijn leven, en ik eerder in situaties heb gezeten waarin ik heel anders hierop reageerde. Ik ben er daarnaast ook achter gekomen dat bepaalde dingen mij kunnen triggeren (geluiden, reacties van mensen etc.), doordat er een dieper gelegen trauma achter zit. Wat dat trauma is? Daar ben ik bij dit probleem nog niet helemaal achter, ik denk bepaalde normen en waarden die ik thuis heb geleerd over omgaan met elkaar. Ik had ouders die echte einzelgängers zijn, weinig vrienden of familiecontact hadden, een hekel hadden aan buren die feestjes gaven, niet aan een drukke weg wilde wonen, niet in de buurt wilde wonen bij speeltuintjes, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik heb dat zelf zo overgenomen, en er mijn eigen versie van gemaakt. Alleen wel een hele extreme versie, want zelfs mijn ouders ervaren niet de extreme last waar ik mee kamp (zijn zelf ook gevoelig voor geluiden). Zij vinden waar ik woon heerlijk rustig en geweldig.

Ik ben daarnaast totaal geen einzelgänger, ik heb gemerkt dat ik graag mensen om me heen heb en daar ook energie uit haal. Alleen het moment dat ik thuis kom, is mijn moment voor mezelf (en mijn vriend).

Mijn probleem is voornamelijk, ik weet dat het er is en ik weet zelfs deels waar het van komt, maar ik ben gewoon wanhopig dat er geen “weg terug” meer is. Ik voel me opgesloten in deze situatie, en vooral heel alleen. Wat niet gek is, als je de gehele dag in je eigen hoofd een conversatie houdt over alleen maar negatieve dingen waar echt niemand zich mee bezig houdt. Wat ik ook zei tegen mijn therapeut, ik hoop eigenlijk op een kleine reset ;) Een kleine verandering in mijn denkpatroon en mijn kijk op de wereld, waardoor alles een beetje dragelijker wordt. Want…voor de rest heb ik een heel mooi leven, met lieve mensen om mij heen, een geweldige baan en een mooi huis. Alleen moet dat zelf ontwikkelde duiveltje op mijn schouder, even een duwtje in de afgrond krijgen :)

De wachttijd voor mijn behandeling duurt nog wel een half jaar, maar ik zal jullie tegen die tijd op de hoogte houden. En hoop jullie, met mijn verhaal, te laten zien dat je er niet alleen voor staat. Mocht iemand behoefte hebben aan contact houden, dan deel ik graag mijn contactgegevens.

@LL, bekend verhaal hoor. 1 van mijn ouders is precies hetzelfde als jouw ouders. Sommige mensen worden streng opgevoed met het idee "er zijn ook nog andere mensen op de wereld waar je rekening mee moet houden" en er zijn mensen die worden opgevoed zonder dat idee. Die denken helemaal niet aan een ander. En dat zorgt voor wrijving.
Ik heb zelf ook hyperfocus op geluid. Als ik één keer de muziek door de muur hoor, al is het maar 10 minuten, dan ben ik meteen een week van de leg. Ga ik extra opletten of ik het geluid weer hoor. Heel erg irritant. Die angst blijft lang hangen. En het heeft zeker ook iets te maken met controle. Het feit dat je de overlast niet kunt 'bepalen' dat zorgt voor een gevoel van machteloosheid.
Wel goed dat je therapie krijgt. Want als je het op die rustig plek nog steeds hebt, dan heeft het zich blijkbaar in je systeem genesteld. Ben benieuwd hoe je het gaat ervaring. Een aantal van ons komt af en toe terug op deze pagina, dus ik denk dat het zeker waardevol is om je ervaring hier te delen.

Hansje

@LL, bekend verhaal hoor. 1 van mijn ouders is precies hetzelfde als jouw ouders. Sommige mensen worden streng opgevoed met het idee "er zijn ook nog andere mensen op de wereld waar je rekening mee moet houden" en er zijn mensen die worden opgevoed zonder dat idee. Die denken helemaal niet aan een ander. En dat zorgt voor wrijving.
Ik heb zelf ook hyperfocus op geluid. Als ik één keer de muziek door de muur hoor, al is het maar 10 minuten, dan ben ik meteen een week van de leg. Ga ik extra opletten of ik het geluid weer hoor. Heel erg irritant. Die angst blijft lang hangen. En het heeft zeker ook iets te maken met controle. Het feit dat je de overlast niet kunt 'bepalen' dat zorgt voor een gevoel van machteloosheid.
Wel goed dat je therapie krijgt. Want als je het op die rustig plek nog steeds hebt, dan heeft het zich blijkbaar in je systeem genesteld. Ben benieuwd hoe je het gaat ervaring. Een aantal van ons komt af en toe terug op deze pagina, dus ik denk dat het zeker waardevol is om je ervaring hier te delen.

Hansje

Ik ben ook heel benieuwd naar de ervaringen. Ik herken vrijwel alles wat hiervoor beschreven is. Ergens wel fijn dat ik dus niet de enige ben, tegelijkertijd ook niet, want dit wens ik niemand toe. Het beheerst eigenlijk mijn hele leven...

Ik heb precies hetzelfde, al bijna 3 weken last van wakker worden met een zwaar hoofd duizelingen en het gevoel alsof ik dehele dag duf ben sommige dagen erger dan andere...

altijd al angstig geweest en piekerig over mijn gezondheid maar dat trok altijd wel weg alleen nu blijft het zolang aanhouden dat ik wel kan huilen omdat ik wil dat het over is.

Ik zit steeds vaker te denken aan een psycholoog maar zelfs daarin heb ik gewoon geen zin omdat ik gewoon bang ben om uberhaupt dingen te doen omdat ik met zon duizelig gevoel blijf lopen werk gaat ook niet altijd even soepel maar gelukkig lukt het wel.

Ben erg benieuwd naar jou ervaringen en of het je hebt geholpen

Ik heb al angst en paniek sinds mijn 40e.maar vanaf 2005 werd het erger. Vele opnames gehad. Nu ben ik 68 en begint het weer erger te worden. Ook heb ik veel pijn ik wil graag dood. Maar durf het niet. En wil het niet voor mijn kinderen. Ik zou graag in een groep willen met mensen die weten waar je over praat. Maar dan graag in mijn omgeving. Ik woon in castricum.

Ik heb al een hele periode last van stress en lichamelijke klachten maar nu ook sinds een paar maanden ook paniekaanvallen en hyperventilatie.
Ik merk dat het erger wordt en ik slechter slaap en zo ook tijdens de dag enorm suf ben. Soms vraag ik me af of er nog mensen zijn die hetzelfde voelen en wil graag eens mijn ervaringen delen want ik heb nu het gevoel dat ik de enige ben met dit gevoel. Ik woon in Oost-Vlaanderen.

Ik deel dit gevoel zoo erg! Ik heb er ook elke dag last van met de zelfde symptomen. Ik zit sinds week aan de medicijnen wat de scherpe randjes er vanaf neemt maar het is zeker nog niet weg! Ik loop nu bij de psycholoog voor emdr maar werk dat ik toch meer hulp nodig heb. Ik dachf oprecht dat ik de enige was!! Heel veel sterkte allemaal. Groetjes uit Utrecht

Ja ik heb dat ook ,het is zo ontzettend jammer van ons leven ,maar je kunt er vanaf komen , ademhalingtherapie dat bieden
.Ik ben ze bij het GGZ ook aan .Ik ben 70 maar ik heb er nog steeds last van ,het is ook gespannenheid als wat vervelends in je omgeving gebeurd,daar ben ik wel achter .
Het zit ook in je gene ,en dat je overgevoelig bent ,probeer er mee om te gaan heel veel lieve groetjes .

Hey lieve mensen! Ik heb ook angst en pankiek aanvallen al zolang ben nu 25 jaar, ben al een tijdje met psycholoog gestart en jullie moeten heel goed weten angsten zijn maar gedachten en is maar een tijdelijk gevoel! Laat je niet door je angsten omlaag halen en sta er zeker boven het leven is zo mooi als je uit die angst bubbel komt! Geloof en vertrouw in jezelf! In angstige periodes doe dingen wat je echt leuk vind en
omring je met mensen met wie je op je gemak bent , ook al is dit zo moeilijk op die moment het helpt je erdoor GELOOF IN JEZELF! Lieve groetjes Lisa S.

Wou er nog even iets aan toevoegen : maak van je angst je beste vriend! Een goude tip wat je het makkelijker maakt er mee te leren leven. en mensen we zijn zo geboren hou van jezelf en zeg niet dat het je leven beheerst alles maakt ons uniek aan onzelf! Als je boven je angsten staat ga je er zo goed als geen last meer van hebben je zal wel nog in aanmerking er door komen ma het gaat je niet meer onderuit halen als je gelukkig bent! En ik weet waar ik over praat ben al in de een zware depressie erdoor beland en als ik het nu bekijk eigenlijk echt door niks enkel door mezelf .. LOVE YOURSELF

Iedere dag weer paar keer last van hyperventilatie en paniek aanvallen. Dit maakt mij elke dag super moe en somber. Keer op keer neem ik oxsazepam hiervoor.

Erg wanhopig geworden......

Zijn er mensen die dit net zo extreem als mij ervaren?

Gr Gio

Bij mij is het er ingeslopen de laatste 3 maanden, ik leef sinds zo n 3 weken met angst, angst om een hartaanval te krijgen en dood te gaan, vooral omdat ik vaak hartkloppingen heb is die angst er in geslopen het beheerst m n leven, met medicatie kan ik t wat onderdrukken en krijg sinds afgelopen week therapie, ben altijd al gevoelig geweest maar pff wat is dit zwaar, een hele grote berg om te bedwingen!

Hoi Pedro .
Jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar . Ik heb sinds 2 maanden ook allerlei lichamelijke sensaties ervaren die er nu voor zorgen dat ik vast zit in mijn eigen hoofd en lichaam . Ik voel me de hele dag door angstig met paniek door wat ik in m’n lijf voel en ben in een nare cirkel terecht gekomen. Ben dood moe . Slaap bijna niet meer . Medicatie nu maakt het iets dragelijker en ben met therapie gestart . Maar het is ontzettend moeilijk en elke dag voelt nu als overleven.

Heel herkenbaar allemaal. Ik zit met dezelfde klachten. Sloom spierpijn nek dan weer in de rug of benen. Ga je daar weer druk om maken of je ademhaling en ga zo maar door steeds in dezelfde cirkel. Bang om met de hond te lopen dat je wat overkomt of dat je gewoon te moe bent. Las net ademhaling techniek dat krijg ik binnenkort ook. Succes allemaal

Ik ben al vanaf m'n 4e bang voor m'n hart . Nu 48 en in januari in het ziekenhuis gelegen met hartritme stoornis en sindsdien vreselijke paniekaanvallen. Sinds een paar dagen net of blijf ik in die paniekaanvallen hangen .

Je bent niet alleen

Ik denk ook altijd dat ik iets erg heb,
Vanmorgen had ik hartkloppingen wat heel angstig is nu zijn ze gedaan maar toch ben ik bang en voel ik me slap en een druk op mijn borstkas, puur uit schrik, niet meer leuk om de duur , want je krijgt symptomen puur van de stress, morgen moet ik een echo nemen van mijn maag ben al 3 weken misselijk en maagpijn mss ook wel van de stress

Ik heb sinds 3jaar rond november er last van er aan vooraf heb ik 3jaar gelden hoge bloeddruk gehad vorig jaar had ik niersteen the en nu ben ik 2 maanden geleden in de sauna achterover gevallen scheurtje in 3e wervel gaat al beter maar heb nog niet unnen golfen.jeux de Boelen en ik kan 3kwtier aandelen word van dat niets doen nerveus en depressief pak af en toe zonodig een halve oxazepam maar wil daar niet aan verslaafd raken zit dus regelmatig te huilen

Helpt de psycholoog

Ik heb het zelfde

Hier net zo al weken dag en nacht
Beetje stres niet erg masr als je leven beheerst
Kijktip Marcus’ krielen angst you tube
Of lief coach aan zee
Contact met mij mag als jullie prettig vinden
Bij mij dure hele dag ipv half uur of uur
Verzetten doe ik niet
Hoe lang duurt bij jullie
Miranda

Heb het ook al 8 maanden.soms vraag ik me af kom ik hier nog wel ooit vanaf.
De angst is verschrikkelijk.het maakt me heel verdrietig.
Succes allemaal

Anoniem
Vreselijk hè
Na allerlei tips op you tube
Ik ga toch bij iemand in behandeling die zelf last heeft gehad van angsten hopelijk beheerst het dan niet meer zo

Wat herkenbaar… sterkte en je kunt het

Na het lezen van jou verhaal hebik dezelfde klachten
Ik denk ook altijd maar dat ik een ernstige ziekte heb.daar door
Loop ik nu ook bij een psycholoog. Ik hoop dat het gaat helpen.

Ik heb precies hetzelfde. Door lichamelijke klachten bang voor enge ziektes en door angst weer meer lichamelijke klachten, slaap slecht en sta op met angst en ga ermee naar bed. Wil ook weer niet zeggen dat je klachten niet echt zijn. Nu sta ik op de wachtlijst bij bij de ggz, omdat ik er graag vanaf wil. Het is geen leven zo. Het is niet leuk voor mezelf, maar ook niet voor mijn man en kinderen. Hoe gaat jouw behandeling Johanna?

Hallo cobyn,

Woon helaas niet in de buurt maar weet precies hoe jij je voelt. Heb al sinds mijn33 last van paniekaanvallen, naar aanleiding van mijn moeder die overleed aan een hartaanval. Ik heb mij 20 jaar vreselijk ellendig gevoeld en aan de AD gegaan. Moet zeggen dat ik mij daar goed bij voelde maar last kreeg van zowel urine als ontlasting verlies, wat mij erg isoleerde en ik had erge maagpijn. Ik ben een paar jaar geleden gestopt met de AD en het urine en ontlasting verlies stopte vrij snel maar de maagpijn ging niet over. Ik ben weer terug bij af, ik heb vreselijke rugpijn en voel mij een wrak, van het ene op het andere moment word ik extreem moe en heel akelig eigelijk doet alles afgezien van mijn benen zeer. Ik kon ondanks de pijn nog best veel maar sinds de griep 2 maanden geleden kan ik niks meer. Verschillende onderzoeken gehad waar net als vroeger niks uitkomt, krijg nu binnenkort een maagonderzoek waar ik erg tegenop zie. Ik hoop zo voor al deze nog jonge mensen die ik hier hun verhaal hoor doen dat ze er uit komen en niet zoals ik hun leven laten vergallen.

Zie vorige reacties van mij bij andere. Heel veel medicijnen gebruikt. Erge bijwerkingen. Uiteindelijk gebruik ik alleen nog lorazepam zo nodig. Ik gebruik ook medicijnen voor mijn ischias. Hart en ruggenwervel vergroeiing. Palexia. Morfine achtig middel. Mijn paniek was gisteren en vandaag een hel. Crisisdienst gebeld. Ik moet nu alles even koslaten en rusten. Pas daarna ben ik in staat om weer langzaam op te krabbelen. Tot de volgende zich weer aandiend. Het is een eenzaam leven. Ik zie bij a niemand meer. Sterkte.

Als de angst echt te erg wordt heb je wel baat bij een beetje ondersteuning met medicatie samen met therapie.Met enkel therapie moet je echt stevig in je schoenen staan.Want die aanvallen slopen je volledig.Dus twijfel niet met medicatie geraak je er ook sneller vanaf.Alleen niet te veel veranderen van medicatie lang genoeg gebruiken en zeer rustig afbouwen

Hallo Kelly
Ik had medicatie, en oefeningen is natuurlijk altijd goed, zeker je ademhaling is erg belangrijk, want die veroorzaakt het grootste gedeelte van je angst aanval.
groetjes Dennis

Na jaren angst stoornis hyperventilatie nu al 9 jaar antidepressiva
Voel me heel goed en rustig!
Ben blij dat ik ermee begonnen ben!

Beste, ik lees je verhaal en klinkt erg heftig. En ook echt herkenbaar...Ik 7 maanden geleden bevallen en heb in mijn leven ook ontzettend veel meegemaakt, ieder huis zijn kruis he. Had al een angststoornis die onder controle was...ook ooit eerder een depressie gehad waar ik uit ben gekomen maar op dit moment voelt het ook of ik gek word ofzo... heel veel last van nepheid...depersonalisatie...down..leeg.ecgt het gevoel niet levend te zijn. En dan ga ik ook denken van: wat is er aan de hand, wat gaat er gebeuren? Dat wat je zegt over psychopaat heb ik ook gedacht of over opname. Of een of andere psychose... we zijn te gefocuste onze gedachten ipv voelen en leven...het is moeilijk he? Heel veel sterkte iedereen

heel veel nachtelijkepaniekaanvallen, heel hard schreeuwen en slaan met armen en benen, mijn partner probeert mij dan kalm te houden met vasthouden en kalm toespreken lukt dit na een poos! ik zie dan smorgens zijn armen bekrast door mijn aanval waar ik mij niets van kan voorstellen waardoor deze opgewekt word?
vannacht ook weer, nu droomde ik dat er iets of iemand?? geen idee op me afkwam , al diegene of dat iets mij raakte dan zou ik sterven?? het raakte mij dus deze keer, maar ik leef dus nog! wat is dat toch? ik word radeloos door zulke nachten ze slopen mij, wat kan ik doen!

Mijn diagnoses zijn talrijk gaande van paniek en angststoornis, gegeneraliseerde angststoornis, borderline tot schizoaffectieve stoornis. Ik heb medicatie beginnen nemen begin 2005. Dit was lithium, anti-depressiva en seroquel. Ik kan u zeggen dat ik verscheidene malen heb geprobeerd om af te bouwen omdat ik eigenlijk tegen medicatie ben. Maar tevergeefs, deze medicatie zorgen ervoor dat ik stabiel kan blijven in mijn bestaan en omgeving. In mijn geval is de stoornis intern te groot, klinkt heftig maar dit is eigenlijk gewoon te wijten aan een niet optimaal werkend serotonine-systeem en een falende Gaba-productie, om mr te zwijgen van de werking van dopamine. Als 1 of meerdere neurotransmitters niet of minder goed hun functie kunnen uitoefenen, en het geheel niet goed genoeg kunnen ondersteunen, heb je zeker medicatie nodig. Therapie is in mijn ogen hoogstens secundair.

Hey cris,

Ik hoop dat het inmiddels wat beter gaat met je:( is zo herkenbaar dit. Als je behoefte hebt aan een gesprek met iemand die het zelfde meemaakt dan sta ik er open voor. Ik merk zelf dat als ik er over praat het dan een stuk beter gaat.

06- **********

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

ik herken me hier wel in! en kan soms ook schrikken van mijn eigen gedachten. niet meer jezelf zijn en bang zijn dat je moet worden opgenomen. heel herkenbaar!

Hoii!
Ik herken mij echt in jou verhaal vooral dat laatste.. zelf ook pas moeder geworden en door de docus die ik gezien heb mijn onzeker heid ook een intense angst geformd om een gevaar te kunnen zijn.
Maar ik denk dat we even moeten beseffen als we dat zouden willen doen we niet bang zouden zijn :). En het ook dan als een gruwelijk persoon gedaan te hebben.
Ik weet het je gedachten en angst laten je soms twijfelen en het is niet makkelijk.
Als we elkaar blijven steunen komen we er vanzelf

Na jaren angst stoornis hyperventilatie nu al 9 jaar antidepressiva
Voel me heel goed en rustig!
Ben blij dat ik ermee begonnen ben!

Hoi!

Ik herken mij hier ook in. Bij mij was de trigger een traumatische ervaring van vroeger, nooit over m’n emoties gepraat, kraakte regie schappen en toen kwamen die vervelende gedachtes opeens opzetten. Ik ben daar toen zelf uitgekomen (nooit over gepraat). Alleen heb ik het afgelopen jaar weer heel veel stress gehad & kwamen de angsten en gedachten weer opzetten. Daar weer erg van geschrokken en zo krijg je een visiueze cirkel.. Wel op het punt gekomen dat ik er klaar mee ben en ik heb nu besloten om weer in therapie om dit nu echt met een keer goed met een professional aan te pakken.

Je bent niet alleen en je bent ook niet gek!
Sterkte!

Hoi,

Ook voor mij is dit heel herkenbaar. Ik zit momenteel zelf in situatie die ervoor heeft gezorgd dat ik niet meer op een natuurlijk manier kan slapen . De hele dag door ben ik aan het piekeren en dat gaat door om het moment dat ik in bed lig en mijn ogen sluit. Daarnaast word ik soms overvallen door angst. Door de hele situatie zit ik momenteel gedwongen thuis (ik heb me ook ziek gemeld bij mijn werkgever) en omdat ik niet kan slapen én ik geen dagbesteding/afleiding heb duurt een dag heel erg lang. Op dit moment slik ik oxazepam zodat mijn lichaam kan ontspannen en ik toch 6 uren kan slapen. Mijn hele leven is ontregeld en ik kan nergens meer van genieten. Ik merk dat ik een erg kort lontje heb. Ik heb het gevoel dat mijn gezin hier ook onder ondanks dat ik heel goed kan praten met mijn vrouw. Ik ben in behandeling bij een psycholoog maar ik vind het een beetje zweverig en ik weet niet of het advies dat ze geeft mij zal helpen. Ik heb vertrouwen dat ik m.b.v. God eruit zal komen.

Als je vertrouwt op de Heer Jezus zal je eruit komen! Ik kan van ervaring spreken , heb in de duisternis gezeten , kan er een lang verhaal van maken maar ik wist dat de Heer mijn redder is , het Licht van de wereld en de duisternis zal overwinnen en Hij houdt van zijn kinderen , Hij laat je niet alleen , nooit !!! Hij is trouw , geef je leven aan Hem , heef al je zorgen aan Hem en Hij zal je rust geven ! Ik ben nu met Zijn hulp al een jaar zonder medicatie , vr angst. Herken al jullie verhalen. Maar God wil jou hieruit halen. Spreek met Hem hierover , lees je Bijbel , het Woord dat leven geeft en hoop ! Hij ziet jou pijn , Hij houdt van je. Ik hoop dat ik je kan bemoedigen , vertrouw op Hem. Hij is zo liefdevol en genadevol , elke kracht van de duisternis zal moeten wijken! Zeg gewoon , Heer , ik kan niet meer , ik geef mijn leven , angsten , zorgen , aan jou. Ik wil je leren kennen , vul mijn hart met jou liefde , en leidt me de weg naar bevrijding. Hij is de Weg , de Waarheid en het Leven ! Je zal verandering zien , Hij beantwoordt elk gebed ! Hou vol , veel moed en sterkte in de Heer Jezus. Er is hoop ....

Wat waren dat voor oefeningen anoniempje? Super dat het je goed helpt! vr gr Ellen

Dat heb ik allemaal gedaan. In het begin hielp het nu niet meer. Ik ben dagen bezig om te herstellen. Il lig veel op bed of de bank. Ook omdat ik pijn heb. Ik heb een angststoornis. Sociale pers heids stoornis. Faalangst en verlatingsangst. Ik probeer er mee te leven. Ik ben bijna altijd alleen. Ik ben een last voor de familie. Dit spijt mij zo erg. Zij weten het niet meer. Maar ik ook niet. Daarom wil ik dood zijn. Dan heeft niemand meer last van mij. En heb ik rust. Maar ja. Ik probeer het nog een tijdje. En dan stap ik er toch echt uit. Ik kan dit leven niet meer aan. Sterkte iedereen.

Beste Coby,

Ik begrijp je situatie als geen anders. Neem aub contact met mij op en ik zal er alles aan doen om je hieruit te helpen. Ik ben geen arts of psycholoog ik ben iemand die hetzelfde meemaakt.

‭06 ************

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Fijn om te lezen! Benieuwd hoe je hier juist 'grip' op hebt gekregen.

Veel succes nog!

Hi ,

ik weet precies wat jij bedoelt. Die angst is zo inntens en heftig waardoor je al die situaties vermijd. Als ik op et strand lig om te zonnen houd ik et maar 30 seconden vol , ik voel dan alsof ik in de blauwe hemel gezogen word bang om van de aardbodem af te vallen ( zelfde gevoel als hoogtevrees ) en dit heb ik ook als ik op lange kale stukken fiets op et platteland. op internet kan ik nergens of heel weinig mensen vinden met dezelfde fobie als ons weet niet goed hoe we dit kunnen oplossen ik struggle er al 15 jaar mee , kan er wel mee leven maar beperkt mijn leven enorm. misschien moeten we eens contactgegevens uitwisselen want ik voel me door jouw verhaal eindelijk begrepen en kan echt niemand vinden met dezelfde angst.

groetjes Daniel

Ik herken maar heb geen tips. Op een zonnige dag lag ik ontspannen in een weiland naar de wolken te kijken. Mijn twee honden waren lekker aan het ravotten. Van het ene op het andere moment hevige paniek. Naar huis gerend. Sindsdien durf ik ook het strand niet op terwijl ik op Terschelling vele strandwandelingen heb gemaakt. De afsluitdijk heb ik al vele jaren gemeden. Net of ik mij in de ruimte verlies. Ik wil schuilen, dat gevoel. Sterkte en succes

Ik ken het gevoel, helaas ook geen tips… ik neem al jaren medicatie maar het wordt eigenlijk erger. Ik hou/hield van op reis gaan maar de gedachte aan de rit op de Autostrade naar de luchthaven bezorgt me al paniek…
Het is en blijft een vreemde aandoening.

Wow enorm herkenbaar , bang om in de lucht te worden gezogen idd ... op weiland gebieden fietsen is moeilijk ... het schijnt toch iets te zijn met dwang ook , niet alleen gewoon fobie.

Tip1: vind een goede hypnotherapeut (bv Hypno Jens). Geloof het of niet, het onderbewustzijn is enorm sterk.
Tip2: zorg dat uw darmflora in goede staat is, probiotica kan hierbij helpen. Heeft onrechtstreeks ook een invloed op uw mentaal welzijn.
Tip3: blijf gemotiveerd om jezelf te pushen naar betere levenskwaliteit, ga mediteren en tijdens het mediteren kan je jezelf positieve dingen bevelen om te doen (soort van zelfhypnose)
Tip4: zoek naar rustgevende thee, ookal is het minder lekker, heeft een heel gezonde invloed op je (bv kamille thee)
Tip5: nogmaals, blijf jezelf motiveren en opwekken. Vergeet nooit dat er altijd een oplossing is :)

Ik kamp zelf met enkele angsten gepaard met derealisatie en depersonalisatie, maar ik doe mn best om door die moeilijke periodes te komen. Ik werk aan mezelf en hopelijk zie ik binnenkort optimaar resultaat.

Als er nog mensen met tips zijn laat deze gerust achter hieronder

Ik ben 61 , en nog nooit hoogtevrees gehad. Maar een aantal weken terug ineens bang van de blauwe lucht met witte wolken. Een angstgevoel zonder het te kunnen verklaren. Ik kan er bijna niets over vinden.
Ik heb het nu ook in lichtere mate als ik naar tv kijk en daar zo’n blauwe lucht met wolken zie.
Een volledig blauwe lucht of grijze lucht is geen probleem.
Ik vind het erg raar.

Goedenavond,

Onze zoon heeft ook een bepaalde angst met omhooglopen bij het strand dat had hij al toen hij net kon lopen en nu heeft hij nog steeds last met opervlakte’s of bij de zee, op of langs snelwegen of in de bergen ook heeft hij het in een kerk als de akoestiek flink aanwezig is, wij denken zelf dat het komt doordat hij flink hoogsensitief is en waardoor hij alles heel intens beleeft en een soort geen filter heeft op dat gebied waardoor alles anders en heel heftig binnenkomt denk dat je moet proberen zoveel mogelijk te ontspannen heb het idee dat door spanning het alleen maar erger wordt, heel veel sterkte hoor!
Groetjes Sophia

Jeetje, super herkenbaar. Ik heb exact dezelfde angst. Alsof ik de lucht in word gezogen. Of in grote concertzalen. Ik kan ook heel slecht tegen het kijken van beelden over het universum. Ik dacht altijd dat ik de enige was.

Ik heb het gevonden. Het heet: Kenophobia!

Is het over gegaan saskia?

Precies dit! Ik woon aan het strand. Maar ik ga er een aantal jaar niet ontspannen naartoe. Ik kan absoluut niet langs de kust lopen. Inderdaad het angstige gevoel om de lucht in gezogen te worden. Daarbij ook angst in grote weilanden (tenzij er een hek staat waar ik langs kan lopen), snelwegen, gebouwen met een hoog plafon (zoals kerken), vliegen. Overigens kan ik wel op een klein strand liggen, maar dan moet ik wel onder een parasol liggen. Ik probeer mezelf wel te pushen om mn angst te overwinnen. Tot op heden nog niet echt succes. Iemand tips? (Behalve cognitieve gedragstherapie en emdr)

Hi, ik heb hier last van sinds mijn 16e, inmiddels 24. Als ik naar school moest fietsen over weilanden kreeg ik een overweldigend gevoel alsof ik de lucht in werd gezogen, achterover zou klappen of omhoog fietste. Heel apart. Ik heb sinds 2 jaar nu ook paniekaanvallen en de angst voor open ruimtes is daarbij erger geworden. Ik kan bijvoorbeeld niet ontspannen op het strand liggen, naar hoge gebouwen kijken of open ruimtes zoals weilanden. Ik krijg zelfs angst bij het zien van een film/afbeelding van een grote ruimte of de universum. Het liefst wil ik me dan ergens aan vast grijpen. In grote gebouwen heb ik het minder erg. Ik gebruik nu sinds 2 weken citalopram 10 mg, tot nu toe nog weinig verschil zelfs angstiger eigenlijk. Bang dat ik gek word, dingen ga zien of horen en in een psychose kom door het medicijn. Hopelijk heeft het na 6 weken een positief effect op zowel mijn paniekstoornis als de angst voor grote ruimtes

Ook ik herken dit. Ik heb periodes van angst meegemaakt waarin ook deze angst speelde. Ik had dan het gevoel dat ik op de grond wilde gaan liggen en me aan de aarde vastklampen. Ook 'de ruimte' geeft mij dan angst (zelfs op t.v.)

Ik ben hooggevoelig en heb het gevoel dat het hiermee te maken heeft. Mijn aura/ energieveld om me heen is denk ik groter dan bij niet hoogsensitieve mensen.
Als ik er in periodes dat het goed met mij gaat, zoals nu, naar kijk denk ik dat ik op zulke momenten te ver weg van mijn lichaam ben.

Medicatie werkt bij mij goed om de basis rustig te hebben en verder aarden:
Bewust bij je lichaam blijven: visualiseren dat je je aura kleiner maakt en bij je kern blijft. Sporten, wandelen met aandacht bij mijn lichaam, tuinieren, aanraking/ knuffelen met mens of dier, bezig zijn met goed voor mijn lichaam zorgen, leuke kleding, lekker eten, zintuigen prikkelen met lekker ruikend badschuim/ douchegel, warmte...

Heel veel sterkte voor wie met dit nare gevoel kampt! Het helpt mij altijd al om te weten dat ik niet de enige ben 🙂

Nog steeds last van Jaap.
Vandaag ook, gewoon een blauwe lucht op de tv met witte wolken.
Ik krijg een raar gevoel .
Soort van angst.
Moeilijk te verklaren .

Ten eerste een hele grote opluchting dat ik eindelijk een website gevonden heb met meerdere mensen die precies dezelfde angsten hebben zoals ik.

Mijn voornaamste angsten zijn vooral lange kale snelwegen, weilanden of extreem lange bruggen zoals de afsluitdijk waar de blauwe lucht goed te zien is en ik het gevoel krijg dat ik gezogen word in de blauwe luchthemel. Ik denk dat het ook een combinatie is met agorafobie , omdat je niet kan ontsnappen uit een gevaarlijke/angstige situatie in dit geval voor mij die lange eindeloze afsluitdijkbrug. Voor mij is het dan ook onmogelijk om op snelwegen te rijden met de auto.

Nogmaals vind ik het echt heel fijn dat ik meerdere berichten van mensen hier gezien hebt met exact dezelfde angsten. Graag zou ik in contact met jullie willen komen om te praten over onze angsten. Ik merk dat het mij heel goed doet (denk jullie ook) om elkaars harten te kunnen luchten en eindelijk begrepen te kunnen worden.

Stuur mij gerust een berichtje en wie weet kunnen we elkaar ook motiveren en ideeën uitwisselen om deze angst onder controle te kunnen houden.

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Beste mensen,

Bedankt voor jullie locaties. Inmiddels is het weer een tijdje geleden sinds ik mijn verhaal had gedeeld met jullie.

Ik ben momenteel bezig met een angstbehandeling, waarbij ze ook EMDR toepassen (flash forward). Ik merk dat ik steeds meer scenario's begin te vermijden. Mijn angst en een aantal die ik van jullie lees is inderdaad een mix van Kenofobie en Agorafobie. Dit kan komen door een nare ervaring (trauma), maar in mijn geval is het nog onduidelijk.

Het doel is nu om mijn angst in deze scenario's te verminderen nu. Ik zal jullie op de hoogte houden.

Ik heb voor deze angst de volgende behandelingen gehad de afgelopen 7 jaar:

Hypnotherapie
Cognitieve gedragstherapie
MEMREC methode
En nu bezig met EMDR/Cognitieve gedrags.

De eerste twee hebben helaas niet geholpen. MEMREC leek wel enigszins effect hebben. Ik namelijk wat meer op de snelwegen rijden. Ik hoop dat ik met de laatste methode weer kan genezen. Ze gaan me anders doorverwijzen naar een TOP GGZ.

Ik zal jullie op de hoogte houden!

Heel erg herkenbaar dit. Soort gevoel van hoogtevrees door naar een blauwe hemel
Te kijken en het gevoel te hebben dat je van de aarde af kan vallen. Ik had zelf aardig wat angsten en durf te zeggen dat ik bijna overal vanaf ben.

Wat naar mijn idee werkt
Is exposure (blootstelling) hoe vaker je je in een situatie begeeft met angst en het opzoekt en voelt hoe meer je lichaam begint te beseffen dat de angst onzin in.

Dus je hebt 2 keuzes naar
Mijn idee, zoek het oncomfortabele op, ga eens op je rug in jet gras liggen en staar naar de hemel. Accepteer en omarm de spanning die je voelt, voel het pieken en voel het weer wegzakken.

Of je vermijd het, laat de angst de overhand krijgen en mijd voor de rest van je leven dingen die je leuk vind omdat je je angst niet onder ogen durft te zien.

Pick your poison

Dat is de beste remedie denk ik.
Mijn zoon durfde toen hij 10 jaar was niet mee het strand op omdat hij bang was dat hij wegwaaide, wij snapten er niets van omdat het nauwelijks waaide en moesten er om lachen maar gelukkig 'achteraf niet gedwongen om mee te gaan.
2 jaar geleden waren we weer bij het strand en hij legde toen uit dat hij het gevoel had dat hij de lucht ingezogen zou worden en dat hij dat vaker had als hij naar de blauwe lucht keek. Ik heb hem zover gekregen dat hij samen met mij het strand op ging en ik m'n arm op z'n schouder zou leggen zodat hij niet omhoog gezogen kon worden. Het ging opzich best aardig maar toen we later een plekje hadden gevonden om te zitten was hij na 5 minuten toch maar onder de strandtent gekropen.
Dt jaar had hij er nauwelijks last van en hij zei dat als hij er last van had het gewoon negeerde dus als een jongen van 15 het kan moet iedereen het kunnen toch?
Overigens dacht ik dat het bij hem kwam omdat hij bij de geboorte niet ademde en naar de recoverkamer moest, gelukkig was hij met twee minuten weer bij ons terug, zou er misschien mee te maken kunnen hebben.

Hi allen, wauw eindelijk kom ik anderen tegen die deze angst herkennen. Weilanden geven mij zoveel paniek dat ik op het moment eigenlijk niet de stad waarin ik woon uit durf. Ik heb ook het gevoel alsof ik in de grond kan verdwijnen, alsof er een acuut sinkhole ontstaat en ik daarin verdwijn. Herkennen jullie dit ook?

Blij om te horen dat er andere mensen zijnmet exact dezelfde klachten. uiteindelijk kreeg ik helemaal geen vat meer op de angst, en dacht er de hele dag aan ik was toen 25 jaar oud. Wat mij wel heeft geholpen is het medicijn anafranil (clomipramine) dat doorbreekt de gedachte die je anders de hele dag hebt. Maar nog steeds heb ik last in grote open ruimtes (afsluitdijk durf ik niet) Het gevoel dat je onbeschermt bent en er dreiging is vanuit de ruimte. Je wilt het liefst onder de grond kruipen.Ik ben inmiddels 60 en heb perioden dat het slechter gaat en periodes dat het bijna helemaal weg is.Op dit moment ervaar ik weer klachten en slik meer medicijnen.

Hallo !

Ik kan mij volledig vinden in de verhalen hier. Ik heb hier zelf ook vaak last van maar het beheerst mijn leven niet omdat ik zelf bewust kies om mezelf dag na dag te confronteren.
Door situaties te gaan mijden en dus toe te geven aan je angst zal het altijd beetje erger worden (is niet altijd het geval but you get the point) ga het dus niet uit de weg is de grootste raad die ik kan geven (wat is het ergste dat kan gebeuren ? paniekaanval ok 5 min later is die over)

Ik wens jullie allemaal stuk voor stuk de kracht om in 2025 tegen je angsten te vechten !

Groeten

Angstverdelger ;)

Ik herken mij ook in deze verhalen. Het begon bij mij vorige maand uit het niets toen ik in de auto zat. Ik ben vaak bang voor de grote open ruimte boven mij en het heelal.

Heel herkenbaar allemaal. Ik heb er al jaren last van. Hoge winkelcentrums met een atrium waren verschrikkelijk. Ik moet dan langs de muur blijven lopen. Vandaag had ik er weer veel last tijdens een hardlooprondje, ik had een nieuwe route die door de weilanden ging ipv van de duinen. Alsof mijn knieen knikte en ik wilde eigenlijk plat tegen het asfalt gaan liggen. Ik ben bijna 50 en heb hier mijn hele leven al last van. Wat ik inmiddels wel weet is dat gezond leven helpt om dit soort dingen te verminderen. Geen alcohol, gezond eten en beweging. Daarnaast zijn de angsten irrationeel omdat er nog nooit iets is gebeurd, het zijn slechts gedachten die weer weggaan. Door mij dat voor te houden als ik er last van heb sleur ik mij er doorheen wat niet wil zeggen dat ik nooit meer badend van het zweet ( voor knieholtes) ergens ben of loop waar iederee het naar zijn zin lijkt te hebben.

Sorry, ik zie dat iemand anders al de naam Jaap gebruikt. De laatste reactie is van een andere Jaap.

Wat voor medicatie gebruik je bij behandeling?
Sinds paar maanden vergelijkbare klachten, was er vanaf maar nu mede door Corona weer laxt van.

Nee hoor je faalt niet vind het knap dat je het gedaan hebt ik durf het niet eens heb al 23jaar seroxsat ik kan er niet mee stoppendan word ik gek

Ik dacht ook te kunnen stoppen, medicatie sinds 1995 met seroxat, maar kwam hiervan aan, dus probleem er bij en Seroxsat kwam slecht in de publiciteit. Gestopt, maar dat was geen succes! Toen gestart met Fluoxcetine.
Tijdens afbouw ging het oké, maar 5 weken geheel zonder Fluoxetine begon de ellende weer opnieuw. Angst, nerveus en onrust. Naar huisarts gegaan en weer opnieuw gestart met Fluoxetine. Wat heb ik mezelf aangedaan, nu weer weken wachten tot het aanslaat. Gebruikt het nu 8 weken en het gaat al ietjes beter, maar ben er nog niet.

Hoi,
Ik heb je bericht gelezen, weet niet of dit bericht recent is of van een tijd geleden, maar wilde er toch even op reageren. Ik herken het wel. Ik had erge last van paniekaanvallen en een enorme onrust van binnen. Ik ben toen met antidepressiva begonnen en met gesprekken bij een psycholoog. Van de antidepressiva had ik de eerste 3 weken verschrikkelijke bijwerkingen, mijn angst werd ook nog veel erger, maar daarna waren de bijwerkingen gelukkig weg en ging ik me stukken beter voelen. De angst en onrust was weg en ik voelde me weer prettig. Na ongeveer een half jaar ben ik gaan afbouwen en helemaal gestopt met de antidepressiva. Maar al na zo’n 3 weken was daar weer de onrust, zo’n afschuwelijk gevoel. Ik ben toen weer begonnen met de medicijnen. Maar 1 jaar later heb ik weer geprobeerd af te bouwen en te stoppen. En weer na een paar weken die enorme onrust….. Nu neem ik alweer een paar jaar de antidepressiva en ik voel me er goed bij. Ik heb geaccepteerd dat ik het op de een of andere manier gewoon nodig heb. Ik wil me gewoon goed voelen. En ik schaam me er ook niet meer voor. Als iemand bijv suikerziekte heeft, moet hij ook medicijnen nemen.
Ik hoop dat je je ondertussen weer goed voelt.
Groetjes.

Zo denk ik er voortaan ook over!

Zo herkenbaar. Vooral: je lichaam neemt een loopje met je en je weet dat wel maar je kan er niets aan doen, de emoties overheersen.. sterkte.

Heel herkenbaar. Geen medicatie Het zelf willen doen . Toch heeft een lichte medicatie bij mij geholpen om mij weer beter te voelen en de angst aan te kunnen.
Ik denk maar zo, voor mijn maagpijn neem ik het medicijn waarom help ik mijn psyche niet. Daarbij ging ik ook verder met psychotherapie

Ooit gestopt met medicatie maar de angsten en depressieve gevoelens kwamen terug. Ik stop nooit meer. Ondanks de medicatie nog wel altijd met periodes last van angstklachten. Vooral als ik teveel hooi op mijn vork neem.

Dat ken ik ook. Maar hoe dan ook het beheerst je leven en je wil van die negatieve gedachtes af, want die geven angst. Als je, je goed voelt, is alles leuk. Maar de angst om weer angst/paniek te krijgen is een spelbreker in je gedachten en dan te beseffen dat het je eigen gedachtes zijn, want al jij mijn gedachtes zou hebben, dan ben ik genezen zijn. Heel bizar!

Ik voel met je mee ik zelf had veel last van angstaanvallen heb 15 jaar citrampram geslikt en daar ging ik goed op kon weer van alles.
Tot een jaar geleden dat de huisarts vroeg of het niet de tijd was om te stoppen dus dacht ik kan het proberen .1 jaar nergens last van gehad en nu sinds een paar dagen is het weer terug dus weer begonnen met de medicijnen maar heb nu meer last van de bij werkingen duserr last van angstaanvallen ik hoop dat het gauw voorbij is .
Ik leef met je mee is ook niet niks dit

Heel herkenbaar. Ik heb al vanaf mijn 15e ptss met een paniek stoornis. De laatste keer dat ik ben gestopt met de Prozac is nu 10 maanden geleden en het ging zo goed. Vorige week een zware angstaanval gekregen in de supermarkt en ik ben nu gewoon weer terug bij af. Ik durf niet meer naar buiten heb zelfs in huis weer zware angstaanvallen en zit nu aan een hoge dosis Xanax en moet de Prozac weer opnieuw opbouwen. Dus heel erg ziek nu. Het voelt als falen iedere keer. Het idee dat ik blijkbaar nooit een normaal leven kan leiden zonder al die pillen maakt me erg depressief. Soms hopeloos. Maar ik hoop dat als de medicatie weer aan slaat dat ook die gedachten weer wat positiever worden.

Ik lees al jullie verhalen pfff.... wat een ellende he. Hebben jullie ook zo erg last van dwanggedachten! Soms wel 24/7. Ben nu voor het eerst begonnen met ad. Hoop dat het bij mij ook snel aanslaat, want op dit moment zijn de dagen heel zwaar!

Blij om te weten, dat we niet alleen zijn!
Ik kan mezelf jammergenoeg helemaal terugvinden in dit verhaal...
Bij mij is het begonnen met de start van de corona... personelijk denk ik dat mijn medicatie die ik neem voor mijn hart en de vaccinaties tegen covid hier zeker mee te maken hebben... grote druk op borstkas, geen leuke dingen meer kunnen plannen, direct wegwillen uit drukkere situaties enz... je wilt het allemaal wel doen met kindjes (zeker als jonge mama , 31j) maar eenmaal je er bent is get om gek te worden.... je wilt je wederhelft er ook niet mee lastigvallen maar het is soms zo moeilijk.... ook medicatie gehad, deanxit hielp goed maar verzwaarde enorm, +10kg .... dan gestopt... ging even goed maar dan terug slechter.... dan probeer je al die vrij te verkrijgen anti stress enz suplementen.... ma na een volle kast en geen betering terug naar dokter... nu fluoxetine gekregen.... hopelijk helpt het

.... iemand hier ervaring mee?

Groetjes en allemaal veel moed gewenst 😘

lieve mensen ... ik moet ook ff t van me afschrijven ... wat is een angststoornis toch een lijdensweg, mijn hart breekt bij de verhalen die ik soms lees ... ik zelf heb t al 40 jaar maar had mijn weg erin gevonden, hetzij heel beperkt .... maar thuis was t nog leefbaar ... die periode is nu afgelopen, want voor t eerst in die 40 jaar heb ik t nu ook thuis en ik kan t niet meer dragen ... wel kalmeringstabletten gekregen, maar ze werken te kort om de hele dag en nacht te beslaan ...aangemeld voor weer therapie maar enorme wachtlijsten ... ook nieuwe antidepressiva gehad, maar durf er niet aan te beginnen omdat ze zei dat er een begin verergering kon zijn... ik loop al zo op t randje dat ik nog geen 1% verergering erbij zou kunnen dragen want ik zit al op de 100% van mijn kunnen .. ik eindig nu al vaak met hulplijnen bellen omdat ik dan echt gek wordt ....ik lees in t bericht hierboven over deanxit, dat t verzwaard, wat bij mij erg welkom zou zijn want ik blijf afvallen ... maar aan de schrijver van t bovenstaande bericht mocht je t lezen ? is met deanxit bij jou een begin verergering ontstaan bij t opstarten? want nogmaals, die zou ik nu niet kunnen dragen ...dus ben wanhopig op zoek naar een antidepressiva die die verergering niet heeft .... lieve groetjes en sterkte voor iedereen hier die t zo zwaar heeft <3

Reactie gebruik Fluoxcetine.

Bij mij werkt het goed. Met tijd en wijlen toch nog paniek en angst. Als je, je goed voelt is alles leuk, maar kan ook zo weer in angst omslaan.

Geld voor mij ook. Periodes van angsten en negatieve gedachtes. Je snapt niet waarom en je krijgt op waarom geen antwoord.😒

Ik begrijp je volledig!!

Ik heb net hetzelfde.. angststoornis na bevalling opgedaan na een dik jaar gestopt en hervallen en nu zijn we 7 jaar verder en ik nam “maar 5mg”.

Toch heel stom van mij gestopt met medicatie een 6 tal weken geleden.

Het sloop er weer in met angst van dat ik ziek was (had ontstoken vinger enz, en dus dokter google en had altijd stekende pijn in buik, dus ik gebruikte google en natuurlijk dacht ik aan kanker) na zoveel onderzoeken (bloed enz) bleek er toch niks met mij.. en dan is besef gekomen van shit de angststoornis, en nu heb ik dus angst voor de angst.. 🫣 Vollenbak in paniek en aan de kalmeerpillen.. medicatie terug heropgestart dag 4.

herkenbaar?

3 jaar geleden heb ik een burnout gehad en ben ik begonnen met serteraline. Die deed mij echt niet goed en ik kreeg allemaal rare angsten.

Toen overgestapt naar escitaloprám en met behulp van oxezepam ging het na een tijdje weer goed. 3 jaar geen last meer gehad, maar omdat ik aankwam ben ik uiteindelijk gezakt naar 5mg. Dit was een onderdosering voor mij en nu heb ik opgehoogd naar 20 mg wel in bijna 6 weken tijd. Daarnaast slik ik 3 keer oxezepam per dag. Ik denk elke keer dat ik een ernstige ziekte ga krijgen. Inmiddels heb ik een bloedonderzoek gehad en baarmoederhals onderzoek. Het houdt niet op.

Het lijkt wel of de escitaloprám niet meer werkt. Ik ben echt helemaal op!

Probeer op te drukken als je zo aanval krijgt.
En verder helpt sporten voor 25% minder klachten. Ik wens je veel sterkte. Als het je gelukt is om van je medicatie af te komen, gaat dit je ook lukken. Ik ben nu aan het afbouwen, slikte veel te veel medicatie vooral hoge dosis lorazepam en een grote hoeveelheid per dag. Ik raad je het boek aan uw brein als medicijn. Heeft mij vaak geholpen. Veel beterschap gewenst

Lieve poppie,

Wat vervelend voor je ! Ik heb precies hetzelfde. Welke medicatie gebruik jij als ik vragen mag? En helpt dit ?
Ik hoop dat je medicatie snel weer aan slaat. En het is helemaal niets om je voor te schamen. Je hebt dit gewoon nog even nodig.

Jammer genoeg weet ik precies hoe je je voelt.
Ik kamp al jaren met constante angst,bang om te falen,bang om alleen te zijn.
Niemand weet hier iets van af want ik draag voor de buitenwereld een masker maar van binnen schreeuw ik om hulp maar ik heb een enorm schaamte gevoel dus ik praat er niet over, dit is de eerste keer dat ik er uberhoud over begin.
Ik ben moe,moe om altijd een knoop in m,n maag te hebben,moe om altijd bang te zijn terwijl er eigenlijk niks aan de hand is.
Heb geen idee hoe ik het moet oplossen maar ik ben het zat het is zo vermoeiend.

Ik weet hoe je je voelt. Het is zo machteloos. Ik zit constant in angst. De hele dag door bijna. Ik heb geen leven. Alles geprobeerd maar niets helpt. Paar jaar aan de citalopram gezeten maar hielp niet. Jaartje geleden mee gestopt. Mag ik vragen welke medicatie je gebruikt?

Beste allemaal, helaas herken ik mij ook in bovenstaande verhalen. Ik heb in mijn jeugd te maken gehad met zware emotionele verwaarlozing en psychisch labiele ouders. Mijn hele leven staat in het teken van angst en het bizarre is dat ik hier pas sinds kort achter ben gekomen. Mijn hele leven ben ik al opzoek waarom ik mij zo raar en opgejaagd voel. Het probleem was dat ik niet beter wist. Totdat ik na de zoveelste paniekaanval en burn-out alles ben gaan opschrijven. Dat is een zoektocht van 7 jaar geweest aangezien ik niet wist waar ik moest beginnen. Ik ben nu 46 jaar en slik sinds 7 weken sertraline, nu pas weet ik wat ik al die tijd heb gemist en hoe t mijn hele leven heeft verziekt. Al mijn dromen heb ik niet kunnen waarmaken maar ik ben wel erg strijdbaar en wil nu wel de juiste dingen doen die mij gelukkig gaan maken. Het slikken van de ad was ook voor mij iets waar ik erg tegenop zag, heb t vaak uitgesteld door alle horrorverhalen die ik heb gelezen. 1 tip; laat je daar niet door leiden, mensen weten niet waar ze over praten. Ik heb 7 weken in een hel gezeten door alle bijwerkingen en nog steeds ervaar ik er een aantal. Maar alles beter dan de hel waar ik in leefde, kon nergens van genieten en heb mijn hele carrière om zeep geholpen door de angst en paniek. Was continue aan het piekeren over alles en was compleet gesloopt door alle stress die mij dat gaf. Ik gun t mijn ergste vijand zelfs niet toe. Als je met dit soort klachten loopt zorg dan aub dat je de juiste hulp zoekt, neem contact op met je huisarts en zoek naar de kenmerken van angst en piekerstoornissen. Mocht jij je daarin herkennen schroom dan niet om actie te ondernemen, zo’n stoornis gaat niet vanzelf over! Ik hoop oprecht dat t allemaal goed met jullie gaat en hopelijk ziet de toekomst er zonnig uit !

Ik begrijp jou, hoe gaat het nu

Ik heb dit ook en bij mij is het gekomen doordat mensen in mijn gezin vroeger niet positief waren in hun opmerkingen.
Nu ik in beeld heb dat ik wat dat betreft niet veilig ben opgegroeid begrijp ik mijn angst voor groepen mensen nu ook beter. Dat helpt.
Bij ADF stichting praat ik hierover met lotgenoten.

Beste Joop,
Ik heb dit ook gehad en extreem ook. Van zweten, rode worden en trillen. Ik heb elke keer een beetje bij beetje de angst overwonnen. Hoe ik dat heb gedaan? Allereerst gelet op mijn ademhaling. Ik ging eerst rustig ademhalen en mijn lichaam laten ontspannen en tijdens het vergaderen keek ik naar een bepaalde punt wat mij een veilig gevoel gaf. Tegenwoordig durf ik in een grote groep te spreken en vragen.

Hey Joop,

Ik heb zelf precies hetzelfde probleem. Ik kon voorheen in groepen totaal niet functioneren en eigenlijk werd het steeds erger. Inmiddels kan ik weer zonder problemen afspreken met mijn vrienden maar op werk gebied heb ik mezelf nog niet onder controle. Ik zou graag met je in contact komen om verhalen te delen als je dit ook wilt

Groetjes van Romy

100% herkenbaar. Ik ben er achter gekomen na jaren therapie dat ik zo nerveus ben omdat ik erg snel de (onbewuste) angsten van anderen oppik (bvb hun woede, ergernis, frustraties), waardoor ik zelf super angstig wordt. Tegenwoordig gaat het beter en kan ik de angst beter bij de ander laten en ben daardoor veel meer op mijn gemak met mezelf in groepen.

Hoi, ik heb dit ook. Ik heb het bij onbekende en bekende. Ik raak al in paniek bij de gedachte dat ik iets moet gaan vertellen, zelfs een 'gezellig praatje' met mijn schoonouders geeft al rode vlekken, droge mond, trillen.. ik schaam me kapot en weet totaal niet hoe ik er mee om moet gaan !! Ik zou graag in therapie willen maar ik lees allemaal verhalen dat je het toch zelf moet doen.. maar hoe dan ?

Ik heb hier op het moment echt heel erg last van. Niet van het zweten, maar blozen. Zowel privé als op mijn werk. Heel vervelend. Flinke bloosangst dus en ook angst voor de angst. Ik heb het ook bij mijn schoonouders gehad. Heel herkenbaar. Tijdens grote belangrijke vergaderingen op mijn werk ging ik trillen en blozen. Maar tijdens vergaderingen die ik had toen ik nog werkte in de kinderopvang had ik er geen last van. Hoe dan?! Ik zou graag in contact komen met lotgenoten. Op deze manier kunnen de klachten denk ik al een stuk afnemen voor beide partijen omdat je het gevoel krijgt dat je niet de enige bent met dit probleem.

Ten eerste kippevel om te lezen dat je niet alleen , gek of elders bent maar lotgenoten ontdek

Ik heb exact hetzelfde probleem al meer dan 10 jaar , ook angst blozen zweten hartkloppingen voornamelijk in ov supermarkten en werk

Dit hindert veel stappen in het leven contineu het bloosen wat nu angst is geworden voor buiten zijn en bang wat mensen van je denken . Waardoor je situaties creeerd waarvoor je je nog meer schaamt. Ik ben sinds kort in therapie en dit ook is moeilijk want had dit als kind nooit maar ook ik heb geleden aan veel traumatise gebeurtenissen.

Nu al bevestiging dat het deels daar aan kan liggen en deel ook het verhaal van veel vernederd te zijn waardoor ik heel o zeker ben in groepen.

Mijn manier voor vermindering was dacht ik juist naar buiten gaan en de menigte opzoeken al ben ik erna helemaal niets meer waard.. maar probeer ook adem oefeningen maar merk dat dat per situatie zo plotseling soms ook moeilijk is

Wie heeft meer tips ik ben er nog lang niet en gun iedereen een angst vrij bestaan

Je bent zeker niet alleen

Je zou eens kunnen proberen als ze dat wilt ergens koffie drinken en dan oo een tijdstip dat er weinig mensen er zitten, en dan zover mogelijk van andere mensen gaan zitten
dan iets lekkers bij de koffie,, /thee nemen
vooral iets erbij nemen wat je vriendin erg lekker vind en hooen dat ze gaat verhaal gaat vertellen vertel ze niks erover dan hebben jkie hopenlijk het samen even gezelig, zodat ze misschien even uit haar angst komt of wat minder is en geef ze onder de koffie een cadeautje, wat zij leuk vind of waar haar intresse ligt hoeft maar iets kleins te zijn hoor zodat je vriendin,merkt dat je om haar geeft, je geeft haar een bossje bloemen, misschien denkt ze( als dat haar lukt om nog zo te denken) iemand denkt aan mij en ik kan mijn verhaal kwijt of ze dat wilt weet ik natuurlijk niet mee te gaan ergens wat te drinken

En ik weet natuurlijk niet waar ze woont of aan het water ergens wat drinken dat ze even helemaal weg is of een picknick organiseren samen op het strand of in het bos wel zoveel mogelijk als lukt niet te dicht bij andere mensen gaan zitten messchien dat ze dan haar verhaal wel een beetje kwijt wilt dwing ze niet om erocer te praten even weg vind ze messchien ook al leuk,


of huur een klein bootje, neem dan wat lekkers mee weet niet of je vriendin in een bootje durf te stappen, wind en water geeft vaak wat meer afleiding hoop ik teminste voor je vriendin, dan heb je haast geen mensen dicht bij haar dan alleen jou, op het water geeft misschien een klein beetje meer afleiding voor haar en wilt ze misschien iets erover vertellen niet dwingen om te praten, beetje gezelligheid voor je vriendin vind ze misschien ook al heel erg fijn

sterkte ermee!!

Vandaag een afscheid van een collega, sta je met een aantal collega's in een rondje, verschrikkelijk! Ik weet mijzelf geen houding te geven, erg gespannen en hoe meer ik wil dat het stopt hoe erger het wordt. Durf ook niemand aan te kijken, Heel vreemd, want ik ben altijd sociaal in omgang. Ik heb deze klachten al jaren en het is echt om gek van te worden, maar ik laat het toe, ben er daarna boos over en ga weer verder. Graag kom ik in contact met lotgenoten die soortgelijke klachten hebben.

Het is ongekend dat na alle jaren leven in angst het moment er is dat ik 10 x mijn verhaal lees,
Ten eerste liefde voor de mensen hier want weet als geen ander hoe leven met angst is..
Dit platform is alweer een stap omhoog en jullie verhalen geven me kracht door te gaan.

Ik ben een creatieve artiest en mensen mens die sinds klein af aan mensen help en snel naïef ben in andermans belangen..
Ik heb voor groepen gestaan en was altijd erg aanwezig. Totdat ik angst kreeg waaronder hartkloppingen blozen vlekken in de nek en vooral angst alsof ik iets heel ergs heb gedaan ofzo terwijl ik goed leef en goed ben voor andere mensen. Wie ik ook tegenkom jong oud lief of niet ik krijg meteen een hittegolf schrok door me lijf alsof me lichaam me waarschuwt voor gevaar maar dit is bij iedereen behalve me partner.

door deze angst kan ik weinig meer en isoleer mezelf om maar geen angst of paniek te voelen en dit als ik elke maand 6 uur in de trein moet zitten en het sloopt me..
Ik voel me erg onzeker en anders dan iedereen alsof ik minder ben. Ik heb veel traumatische ervaringen zoals geweld en misbruik meegemaakt en ook altijd vernederd als klein kind. Toen ook me moeder overleed en me stiefvader zelfmoord pleegde is alles veranderd

Ik kan niet eens met 3 personen praten of ik kon weer in de paniek fase waardoor ik denk dat mensen me zien en weten wat me is overkomen en dit geeft me heel veel schaamte

Psycholoog zegt anders ademen en de denkwijze omzetten maar doe dit steeds maar tevergeefs en doe dit in combinatie met meditatie maar ben ook hsp en krijg diverse dingen door op spiritueel gebied wat me ook moe maakt zo voel ik ineens een hele energie stroom over me heen gaan en zie onbekende of bekende personen als een image in me hoofd naast dat ik weet dat ik spiritueel ben gaf dit me nooit veeel angst maar meer angst voor het onbekende maar dit werd gewenning de symptomen die ik beschreef zijn nu dagelijks door en door..eerlijk gezegt heb ik de gehele dag angst om weer vernederd te worden en dit komt met vreemde gedachtes omdat ik probeer mezelf te helpen want ik hoef niet bang te zijn en word nu liefdevol ontvangen door naasten maar toch wil me lijf toegeven aan negatieve angst, ik heb sinds kort pillen maar die moeten het werk nog doen maar wil er voor me gezin zijn zoals het hoort maar elke stap is een te grote stap.
Ik daag mezelf continu uit met diverse sociale banen die me ook lukken als ik 1 op 1 bel of praat met mensen dan voel ik me in me kracht en zeker. Zelfs met video vergaderingen krijg ik complete paniek waardoor ik een blackout ervaar en rood zwetend naar mezelf zit te kijken.. ik lees veel ervaringen maar wie kan me de eerste stap vertellen of welke richting ik op moet want ik ben bang dat ik zo niet oud word met alle stress. Ook voel ik me heel erg onzeker bij kinderen en is hun energie vaak te zwaar voor mij.. dit alles had ik vroeger niet en hielp ik juist mensen met problemen.
Ik hoop dat iemand wat verlichting kan geven en gun iedereen hier een leven zonder angst .

Ja heel herkenbaar, zijn zenuw prikkels ,hoef je je eigen geen zorgen over te maken maar is wel heel vervelend en een teken van stres / burnout.
Zelf al 2 keer gehad alsof mijn hele lichaam in brand stond.
Wat helpt is om iets simpels te gaan doen bijv, de was opvouwen, afwas doen, stofzuigen enz.

Wauw...mooie uitleg inderdaad. Ik heb het ook..echt een controle ding...Word er helemaal gek van... ben ik hier...is dit echt.. leef ik of? Vooral depersonalisatie...
Wat en hoe doen jullie ermee leven?

Herkenbaar maar laat ook even je b12 checken als dit nog niet gedaan is, kan ook een teken van een b12 tekort zijn. Sterkte!

Ik heb dit momenteel ook… na weken vol stress en angst, heb ik nu al een aantal dagen tintelingen vooral in de benen en het gezicht soms. Hier wordt ik nog angstiger van dus echt een vicieuze cirkel die niet ophoudt :( hoe gaat het met jou ondertussen?

Ik hen precies dezelfde klachten en nog vele andere

Zoveel klachten lichamelijk wordt er gek van.

Hoi.

Ja, dat ken ik ook. Heel herkenbaar!

Ik heb veel jeuk klachten van de huid alsof je in brand staat. De huid wordt ook rood

Zeker herkenbaar. Tijden gehad dat ik constant tintelingen had in mijn vingertoppen. Nu heb ik meestal bij erge spanning of paniekaanvallen een branderig gevoel door mijn lichaam. Vooral op mijn borst, schouders en rug

Hallo marietje ik ben zelf ook verwaarloosd in mijn kinderjaren door mijn ouders , ik werd altijd bang gemaakt dat buiten niet goed was , en het uitgaans leven niet goed was dat er alcohol en drugs werd gebruikt , ik mocht niet vroeger met me vriendjes mee vissen omdat het gevaarlijk zou kunnen zijn , me moeder die altijd klaagde over haar zelf dat ze misschien wel lichamelijke iets mankeerde en ging elke dag naar de dokter , me vader die me nooit aandacht heeft gegegeven , heb zelf nooit liefde gekent , dus alleen maar negatieve tijd , me vader had vroeger ook een kort londje en sloeg me moeder in elkaar, ik herken wel iets in jou verhaal , ik heb nu last van angststoornis ik ga het wel aan alleen het is zo moeilijk en heftig, ik weet niet precies wat voorn stoornis jij zal hebben ? Weet ook niet wat je voeld , wens je veel sterkte

Groeten musti

Ik leef al 3 jaren heel onzeker in me lichaam met het gevoel dat ik een hart aanval krijg ben soms ook heel duizelig en eens per keer voel ik mijn hart trillen dan heb ik weer te snelle hartslag of weer heel langzaam soms dan gaat mijn hart echt zo tekeer schuddend terwijl ik niks aan het doen ben. Ook ervaar ik steken rond me hart. De huisarts zeg dat het komt omdat ik paniekerig ben en wil verder niet onderzoeken. Ik heb ook vaak pijn op me linkerborst,maar tja niks aan te doen volgens mij arts. Dus heel herkenbaar gelukkig ben ik niet de enigste met dit gevoel van angst.

Waarom ga niet niet naar een andere huisarts en vraag om een hartritme stoornis onderzoek? Ik ben 2 jaar in behandeling geweest voor paniekaanvallen bij een psycholoog. Mijn hele leven en jeugd doorgespit maar geen aanwijsbaar trauma. Toen een hartonderzoek en bleek ik last te hebben van een onregelmatige hartslag. Dat veroorzaakte letterlijk een paniekaanval. Het hoeft niet altijd tussen de oren te zitten...

Mijn klachten zijn bijna identiek.
Hoe gaat het nu met je, onbekend persoon 1985?

Ik krijg over ca. een maand ook onderzoek op een hartritmestoornis met een event recorder.

JIJ moet daar ONMIDDELLIJK weg !

Ik herken dit heel erg ik heb geen idee van wanneer dit bericht is ik kijk hier pas voor het eerst dus ik hoop dat het beter met je gaat inmiddels. Maar zo niet is het fijn dat je weet dat je hier niet alleen in bent. Het gevoel bij leuke dingen van "ik moet dit leuk vinden" glimlachen terwijl je van binnen zo paniekerig bent. Ik ben ook heel erg bang om dood te gaan en elk pijntje in mijn lijf schijn ik wel weer te kunnen linken aan iets waar ik aan dood kan gaan. Nachten lang wakker liggen angst, dichtgeknepen keel hyperventileren.el en ook al jaren iedere dag hoofdpijn. Je moet wel weten dat pijnstillers in overmatig gebruik nog meer hoofdpijn veroorzaken. Was bij mij wel een probleem. Ik hoop dat je je iets minder alleen voelt. En ik heb ook even een beetje wat kwijt gekund :)
Liefs

Veel sterkte voor jullie allemaal en mezelf..

Lopen zwemmen joggen sauna, doet me zeer goed, al is het wel heel lastig om die eerste stap te zetten door mijn angsten bom naar buiten te gaan.. zwemmen lukt nog wel, en sauna ook..

Zeker doen!

Hey mede toppers...wat een dapperheid en kracht hebben we toch! Ondanks alles gaan we door, doen we wat lukt en reiken we uit naar verder.

Lief zijn voor onszelf, vriendelijk en mild...that's the key...de rest (het nare, oncontroleerbare rn vervelende) dient zich vanzelf aan dus laten wij waar het lukt en kan omarmen wie we zijn, met wat we zijn. Dapper en mooi. Mens.

Liefs

Ik heb het ook is verschrikkelijk niks helpt

Ik heb ook angst om dood te gaan. Hierdoor kan ik ook geen plezier meer hebben in leuke dingen doen. Het beïnvloed evht je leven. Niet meer goed kunnen slapen, heel de dag piekeren en angst. En het vervelende is als niemand in je omgeving je begrijpt.

Hallo Onbekende ik heb ook veel mee gemakkt en nog ik leef ook elke dag met angst en paniekaanaanvallen ik sta er mee op en ga ermee naar bed ook ik heb erg veel angst om dood te gaan en durf ook niets meer te gaan doen en als ik er niet onderuit komt om op visite te gaan ben ik alleen maar met mijn angsten bezig bang dat ik het aan mijn hart heb en dood gaat mijn leven bestaat alleen uit ANGSTgr Joke

Ik versta je volkomen. Net als jou leef ik ook steeds met angst ook al geniet ik bijna elke dag door eens te fietsen of wandelen of af te spreken met vrienden. Maar soms steek ik mij erachter weg. Fietsen en de rest wordt een dwangfase voor mij. Ik moet dat doen want anders word ik gek. Jij bent nog zo jong. Hopelijk kunnen ze jou ervan af helpen.

Hoi
Ook ik kamp met dagelijkse angst voor de dood.zo erg dat genieten er ook niet meer van komt.het lukt ook niet.
Deze angst maakt me ook heel verdrietig.
Ik gun mezelf beter.maar ook mijn zoontje verdient een moeder die alles durft. Maar door deze angst durf ik nauwelijks nog iets.het overheerst mijn leven.
Gevoel een zombie te zijn omdat ik de angst overal mee naar toe neem.ik wil er zo graag vanaf maar krijg mezelf niet over die drempel gezet..leef of elke dag de laatste kan zijn..maar dan in angst..😭

Heeft er iemand hier mss al hulp gevonden wat ook helpt?

Mss dat EFT iets kan betekenen effe op you tube kijken....en de viedeos van Irene Lyon bekijken om dit alles te begrijpen...bij mij begon het op mijn 24ste met hyperventilatie ondertss 61 en is angststoornis geworden ...ik raad je aan om zeker hulp te zoeken ...zodat het leefbaar wordt of je er vanaf kan komen...veel sterkte

Hi Denise,

Super vervelend voor je. Helaas weet ik maar al te goed wat je doormaakt. Ik ben ook elke dag bang om dood te gaan of de controle over m’n lichaam te verliezen. Een lange tijd was ik zelfs bang om in slaap te vallen daardoor. Ik probeer het nu voor mezelf te relativeren en m’n angst uit te spreken tegen m’n naasten, die zullen me dan vaak van m’n angstgevoelens afpraten. Ook heb ik veel bezoekjes aan de huisarts gepleegd en heb ik aardig wat scans gehad om zeker te weten dat er niks met me aan de hand is. Zelfs dit geloofde ik niet. Het is voor mij zo goed geweest om eerlijk te zijn over m’n angst zodat mensen me kunnen helpen.

Hoi ik heb je verhaal gelezen en ook ik heb daar last van wat heb jij gedaan om er van af te komen.

Hoi allemaal
Ik liep op een zondag in een supermarkt toen ik duizelig werd warm en wazig zag hartkloppingen kreeg me arm niet meer voelde en dacht dood neer te vallen
ik heb sinds dien elke dag last van angst als ik wakker word krijg ik al last in me lichaam maak ik me zorgen hoeveel paniek aanvallen ik vandaag weer krijg hoelang het duurt voor ik flauwval en niet meer wakker word ik vermijd leuke dinge doen met vrienden en naasten ik blijf liever thuis met me partner zonder iemand te zien omdat ik bang ben dat het gebeurt waar andere bij zijn soms word ik ook warm zie ik wazig duizelig en dan moet ik effe adem oefening doen en houdt me partner mij rustig maar ik leef elke dag met de gedachten dood te gaan ik hier niet hoor en als ik buiten ben voelt me lichaam niet het zelfde als of ik zweverig ben en ga neervallen en zie ik het leven heel anders

Ik heb nu pillen en fysio maar werkt nog niet top dus ben
op zoek naar een spygioloog om te kijken of die mij kunnen helpen
Iemand goeie ervaring met therapie?

Hoi Denise

Ik lees jou bericht en heb precies het zelfde
Heel veel angst en paniekaanvallen/hyperventilatie en bang voor de dood
Ik heb mijn lichaam ook niet onder controle hierdoor en heb ik heel veel angst in me lijf waar ik niet mee over weg kan. Ook omdat ik veel heb mee gemaakt en niks kan verwerken
Zou het heel fijn vinden om met jou in contact te komen
Ik praat er nooit over omdat ok bang ben mensen lastig te vallen
Ik hoop je snel te spreken
Liefs Evelien

gaat het ondertussen al wat beter?

groeten

Hallo Nicky,

ook ik ben hier al een hele poos mee bezig. Lees: een jaar of drie. Jouw beschrijving van het met jezelf bezig zijn, herken ik enorm. Hopelijk een hart onder de riem: het is nog steeds niet over, maar het gaat al wel een heel stuk beter. In het begin durfde ik niet eens alleen naar de wc te gaan. Echt lastig. Ben hulp gaan zoeken bij een psycholoog/psychiater en volg online trainingen. Ook slik ik voor de hulp een medicijn. Ik zou hier de trainingen op kunnen schrijven, maar dat heeft mi. niet zoveel zin. Het is echt zoeken naar wat voor jou het beste helpt. Voor mij werkt het het beste om me er niet door te laten tegenhouden iets te doen. Niet ertegen vechten, maar iets doen terwijl het er is. Het zijn bij nu ' nog maar' periodes. Soms is het of ik ineens een soort van wakker wordt, dan is het weer een poos weg. Door de cursussen ben ik er wel steeds bewuster van dat dit over gaat en hoe ik ermee om kan gaan. Ik kan inmiddels wel weer redelijk normaal functioneren. In een full time baan en een gezin met drie kids.
Ik hoop dat mijn verhaal je helpt!

Beste,


Dit verhaal is zo herkenbaar omdat ik er zelf ook dagelijks mee kamp 1

Hoi dit gevoel herken ik heel goed ik zit ook al drie jaar met presies die zelfde gevoelens als wat jij uitleg ik kreeg veel rust in de kerk en mediteren. Sterkte.. en dit jaar ben ik steeds wat beter gaan voelen dat ik zelf weer eens oo vakantie weer kon durven te gaan. Zet klein stapjes en probeer positief te denken en veel te lachen.

He Nicky,

Hoe gaat het met je? lees je verhaal nu net. Ik hoop dat je goede hulp hebt gevonden. Je verhaal is zo herkenbaar, stop er alsjeblieft mee jezelf ziek te praten, want dat is wat wij doen. Het is zo zonde, ik heb mijn hele leven hierdoor vergalt, ik was 33 toen ik naar aanleiding van een traumatische ervaring een hyperventilatieaanval kreeg en de ellende begon van angsten paniekaanvallen, ik heb een lange periode AD geslikt die uiteindelijk mijn maag kapot heeft gemaakt wat weer voor allerlei andere klachten zorgt. Ik ben nu 71 en voel mij uitgeblust. Ik wilde dat ik de tijd terug kon draaien, dan zou ik geen AD meer slikken maar goede hulp zoeken. Ik wens je heel veel sterkte en liefde!!

Hoi Rick,

Ik weet niet wanneer dit bericht is geschreven maar ik wil er nog wel op reageren om mijn verhaal te delen.

Heel vervelend om te lezen allemaal maar ik begrijp je goed. Ik heb 1 keer drugs gebruikt omdat ik het wilde proberen. Helaas heb ik tijdens een festival mijn eerste echte paniekaanval en ik dacht op dat moment dat in dood ging. Gelukkig werd ik bij de EHBO weer rustig. Maar enkele dagen later dacht ik terug aan het moment en dat resulteerde weer in een paniekaanval met bonzend hart en duizelingen en een niet realistisch beeld van de wereld. Na dat moment ging het bergafwaarts en was ik bang voor alles maar voornamelijk voor de dood.

Gelukkig heeft een hele goede psycholoog mij goed geholpen en ben ik mijn angst nu de baas. Ik zit nog wel aan medicatie wat mijn gevoelens wat onderdrukt. Wellicht voor jou ook een idee om toch naar een psycholoog te gaan met deze klachten, het zal je goed doen.

Weet dat je niet alleen bent en in hoop dat je er net zoals ik sterk uit komt. Al ben ik wel bang op terugval en heb in regelmatig nog last van spanningen, ik weet mezelf in ieder geval vaak rustig te houden. Hou je goed!

Komt mij zo bekent voor ben blij dat ik het niet alleen heb :) alleen is dat bij mij als ik een steek voel of een verhoogde hartslag, da ik dus begin te panikeren, ik wordt snachts ook al wakker van de angstaanvallen ineens zweten kei hoge hartslag en er van overtuigd dat het mijn laatste nacht was en ik iedereen achter laat waar ik van hou, ben altijd continue overspannen ge verteld wel tegen jezelf probeer rustig te blijven het zit tussen u oren maar das soms echt onmogelijkheid, het is nu zelfs al zo ver gekomen dat ik niet eens na zee durf en ook al een angst aan het ontwikkelen ben voor open ruimtes zo een soort hoogte vrees maar toch op de grond staan 😅 ochja this allemaal nogal wat denk dat da door eht systeem is alles is stress en moet altijd maar sneller beter, das et echte leven niet het leven is rust en genieten :-) ma de mensen hebben er een echte rotte shit van gemaakt iedereen staat altijd maar onder druk meer beter harder sneller, denk dat da uiteindelijk bij de meeste hier resulteert in de klachten die ze hebben, this al heel mijn leven een gevecht tegen hartkloppingen spoed bellen buiten durven, denk da wij mensen zijn da juist veel te goed beseffen hoe fragiel het leven is, in ieder geval ge zijt zeker niet alleen veel sterkte en beterschap aan iedereen hier! Ooit geraken we er wel vanaf

Komt mij ook allemaal bekend voor! Je bent niet alleen. Ik heb er met name last van als ik spanning ergens over heb. Ik kan dan niet normaal door de supermarkt heen lopen omdat ik dan moeite krijg met ademhalen en het gevoel heb controle te verliezen. Maar ook thuis heb ik er last van. Bij mij is de angststoornis begonnen toen ik in mijn jeugd eens ontzettend stoned was en mijn vriend vroeg 'wow, moet je voelen hoe snel je hart klopt'! Vanaf dit moment ben ik veel te veel gefocust op alle dingen die ik in m'n lichaam voel.. Met pieken en dalen maar uiteindelijk komt het wel weer goed! Stay strong en praat erover.

Hoe kan ik in contact komen met jou

Ik wil graag je boek lezen. Ik heb wel 100 angsten.

Ja zou dit boek graag gratis willen lezen.

Beste,
Ik wil graag jouw boek gratis lezen en zal je voorzien van feedback. Bedankt alvast.
Ton

ff op zijn site kijken als je het boek wilt lezen

Hoi Johan. Geldt dit nog steeds?
Ik heb wel belangstelling.

Indien dit nog steeds geldig is zou ik graag je boek willen lezen

Dag,

Zou graag je boek lezen en FB geven.

Groet,
Mieke

Ik zou het graag lezen en hier een reactie op geven. Alvast bedankt!

Zit al ruim 4 weken in angst sinds mijn man verliefd is geworden op een ander. Hij heeft 100% voor mij gekozen, maar mijn angst blijft . Ben zeer benieuwd naar het boek.

Hi, ik hoop dat dit aanbod nog geldig is, want ik zou het boek graag lezen, en uiteraard een FB geven.

Nou dat boek heb ik en er is nog steeds angst en paniek. Dus ja iedereen weet heel goed te vertellen hoe het werkt. Maar ik kamp al 14 jaar met angsten

Heb ik ook is verschrikkelijk

Ik heb het boek ook. Maar mwah..

Hier het zelfde
Ik weet het ook niet meer
Een hel is het .

Idem dito, het is niet te harden.

Nee, geen leven zo, zou zo graag wat willen sporten of zo, maar mijn lijft trilt slappe benen, helaas al 78 en de tijd snelt voorbij. Maar ik blijf vechten, durf alles maar door zenuwen lukt het gewoon niet.

Hier t zelfde een hel is t dit is voor mij ook de eerste keer dat ik dit doe ik schrok er ook van met hoevelen er nog zijn ik slik de quentepinne 2 keer v 50mg en citalopram en probeer van alles om rustig te blijven dat alles behalve lukt helaas zou ook graag in contact komen met lot genoten

Hier ook... Al zo'n 4-5 keer.last van burn out depressie. Mijn dokter zegt dat ik rust moet nemen. Slik nu zo'n 10 jaar antidepressiva en momenteel weer 3 oxazepam per dag. Smorgens mee dat mijn ogen open gaan.... Verschrikkelijk gevoel. Heb dan oefeningen. Na aankleden yoghurt eten en hond uitlaten compleet kapot. Nu dus maar hele dag op de bank hangen. In de hoop dat de angsten beetje minderen en mijn antidepressiva die ik vorig jaar heb afgebouwd weer zijn werk gaat doen. Praten helpt dus laten we mekaar steunen.

Hier ook grote hel. Hele dagen in tranen en angst en paniek en hartkloppingen en wat razendsnel gaat. Ik voel me hierbij ook heel erg eenzaam en alleen. Heb geen familie geen kennissen geen vrienden geen hulp. Ik zou zo graag vrienden willen hebben die me begrijpen en me niet gek vinden als ik ineens een spontane paniekaanval krijg. Ik heb extreme paniekaanvallen die zijn begonnen 4 jaar geleden na plotselinge overlijden van mijn lieve schoonvader. Ben 24 uur per dag bang.

Probeer dingen te doen met mensen waarbij je je veilig voelt.
En vooral niet forceren.
Heel veel sterkte.
Het is moeilijk!

Beste DM,
Je staat er niet alleen voor en hoeft het niet alleen te dien. Denk aan je partner, instanties, vrienden. Vertel ze waar je mee zit en vraag om hulp! Sterkte!

Ik weet perfect wat je bedoelt. Ik heb sinds mijn 21ste een eerste episode van hypomanie gekregen en daarna is alles omgeswicht naar gegeneraliseerde angststoornis, paniekstoornis, sociale fobie, borderline en schizoaffectieve stoornis. Je zult mss denken…ooh wat veel benamingen en/of ziektes. Dat is het ook mr vele van hen overlappen elkaar ook. Mr het blijft veel maar dan is het voor mij ook ergens duidelijk.
Dit gezegd zijnde weet ik als geen ander hoe ontzettend moe en uitgeput je bent na al dat vechten. Je voelt elke dag de adrenaline en cortisol door je lichaam schieten alsof je aangesloten bent op het elektriciteitsnet. Zo’n grote spanningen en in combinatie met woedeaanvallen in mijn geval zijn gewoonweg niet volhouden. Ik ga hoe dan ook mijn medicatie verhogen. Ik wens je veel sterkte en kracht 🙏🍀🙏

Heel herkenbaar, ik ben nu ondertussen al 60 jaar en ben al meer dan 40 jaar bezig bijna iedere dag te vechten en zo langzamerhand gaat het leven voorbij, zonder me bijna ooit echt gelukkig gevoeld te hebben! En nog steeds val ik weer in die bekende kuil, en maar weer proberen eruit te klimmen 😶

Fijn dat er lotgenoten zijn. Ook ik kamp al jaren met ptss en een gegeneraliseerde angststoornis en paniekstoornis. Ook ik ben moe van mezelf, elk dingetje wat ik hoor op het nieuws prikkelt mij zo erg dat ook ik het nut niet meer van het leven ziet.
Ik ben het vechten zo zat, ik zou ook zo graag willen genieten maar helaas de angst wint het keer op keer van mij.
Kon ik maar de toekomst prachtig indelen met doelen die ik wil behalen maar helaas ook dat werkt niet voor mij want de toekomst geeft mij angst

Ik ben 41, heb ptss, angst, paniekaanvallen continu...
24/7 stemmen in m'n hoofd... Totaal geen eigen waarde, continu maar denken dat ik te min ben...
Geen toevoeging ben..
Niks kan bereiken..
Heb geen vrienden, ben altijd alleen met m'n hond...
Heb wel een vriendje, maar die ziet niet hoe erg mijn dagelijkse strijd is...
M'n hond houd me hier, maar ik zelf ben beter af hier weg te gaan voorgoed

Hier hetzelfde, vanaf het moment dat ik wakker word ben ik doodsbang en iedere dag is overleven. En iedere avond als ik slapen ga hoop ik dat het de volgende dag beter zal zijn….om moedeloos van te worden 😢

Stop met vechten en accepteer dat het even niet gaat.
Ga naar buiten en zoek afleiding.
Er is niets mis met je hart en andere nare dingen die je voelt.
Wees blij met jezelf

Laatste x dat ik in het putje zakte , want zo noem ik het dus was afgelopen December 2022 na een griep. Raak dan de controle kwijt over mezelf en raak dan in paniek. Iets neemt mijn lichaam over, (mijn hoofd dus ) en die stopt niet. Eerste gedeelte vd nacht tot ongeveer 4 uur slaap ik en dan word ik onrustig. Val wel weer iets in slaap met tussendoor transpireren. En een droge mond. Heb nu 2 weken geleden weer griep gehad en moet nu weer dat putje uit klimmen . Kost zoveel energie was het op een gegeven moment zo zat dat ik tegen de huisarts zei neem me maar op. Omdat je zo verschrikkelijk vast zit en het gewoon niet meer weet. En nou heb ik ook weer dat ik slecht kan eten alles ruikt scherper proeft anders en de darmen zijn onrustig. Ik gebruik Efexor en nu op dit moment 3 oxazepam per dag. Terwijl ik normaal op anderhalf per dag zit. Maar heb een spierdystonie dus ben wel blij af en toe met wat rust in mijn lijf. Ik hoop dat ik toch wel weer mijn koppie uit de put kan steken om weer vooruit te kunnen. Ik wens alle mensen heel veel sterkte er zijn er toch een hele hoop die hier last van hebben. Groetjes Hellen van den B

Ik zit momenteel in exact dezelfde soort situatie, heb sinds dat ik kan denken altijd een strijd in mn hoofd gehad, ben ook op latere leeftijd in het hokje adhd geplaatst maar de stress die ik overal uit opbouw laat me niet meer ontspannen, en hoe deze maatschappij in elkaar zit kan ik ook heel slecht verdragen, alles draait om geld waardoor mensen nare wezens gaan worden in mijn ogen, de hele wereld is oneerlijk verdeeld in allerlei opzichten en ik pieker over alles zoals je mischien een beetje ziet en dit is maar een schijntje watk ju zo ff bedenk, maar de laatste paar jaren ben ik 1 van mn beste vrienden verloren en daarna mn moeder 3 jaar geleden, en het is nu jet of ik geen kracht meer heb om uberhaupt te willen leven, heb een hardstikke leuke vriendin en nog een broertje met kids, maar zelfs kindere jage me helemaal in de stress op de 1 of andere manier en kan dus nergens van genieten, nu ga ik behandeld worden met cognitieve therapie maar heb al zoveel geprobeerd al altijd gwn mezelf naar winkels etc gepushed en het is alleen maar erger geworden dus ik weet het ook echt helemaal niet meer, het enige wat ik hoop is dat ik ook ooit is kan genieten van de mensen om wie ik geef ipv altijd met een zuurpruim te zitte omdat ik overal een hekel aan heb gekregen.
Mn verhaaltje zal wel een puinhoop zijn maar ik had het echt even nodig mn hart hier even te luchten met de gedachte dat er mense zijn die me wel begrijpen.

Hallo rosanne ik heb het precies het zelfde wat je hier om schrijft ik kom smorgens al wakker met een akelig gevoel dan begin ik met een onrustig gevoel angst en dan ga ik piekeren hoe kom ik de dag door later de dag gaat het wat beter en ben ik uit geput alles doet meer zeer overal pijn zeg dat wel eenzaam voelen niemand die je begrijpt heel veel kracht toe gewenst gr ria

Claire. Zo simpel is het echt niet!!!

Hey, bij mij precies hetzelfde. Enorme angst om dood te gaan nadat ik een half jaar geleden een joint rookte met een vriend van mij. Heb toen 3 uur lang angst gehad dat ik dood ging met epileptische aanvallen erbij terwijl ik dat nooit eerder had gehad. Het enige wat ik kan aanraden is als je die enorme angst weer op voelt komen is voor jezelf herhalen dat er helemaal niks aan de hand is en erkennen dat het allemaal tussen je oren zit. Als je meegaat in je angst wordt het alleen maar erger. Vooral niet gaan letten op elk klein pijntje die je voelt want dat brengt je alleen maar in een negatieve spiraal. Oh en nog een tip voor als je ooit nog een joint wilt roken; doe het in een omgeving en met mensen waar je je 100% veilig voelt!!

Hier hetzelfde verhaal. Een keer een joint gerookt (in de stad) en in een enorme paniektoestand terecht gekomen dat tot de volgende ochtend duurde, ik voelde me ook niet mezelf op dat moment. Daardoor een angststoornis ontwikkeld. Ik vraag me wel eens af of het nooit naar boven zou zijn gekomen, als ik niet die joint had gerookt

Bij mij ook hetzelfde verhaal. Lees dat toch best veel, dat de angststoornis is begonnen met een blowtje dat verkeerd valt. Bizar eigenlijk dat daar zo weinig bewustzijn over is in onze samenleving. Blowen is gewoon legaal en lijkt zo onschuldig… Ik ben er vanaf gekomen door middel van cognitieve gedragstherapie. Het was niet makkelijk, heb het heel zwaar gehad. Toen m’n paniekaanvallen waren verdwenen nog een jaar lang met een zenuwachtig gevoel rondgelopen. Echt om gek van te worden, dacht dat het nooit meer over ging. Maar is ook gebeurd! Veel sterkte iedereen!

Herkenbaar je verhaal, ik ben continu zo bewust van al m’n gedachten. Heb stress ervaren en op een gegeven moment dacht ik, ik moet m’n gedachten ombuigen naar iets positiefs. Toen kwam de obsessie om al m’n gedachten te controleren, of ze wel positief waren en ben ik mezelf gaan herprogrammeren. Nu zit ik vast in een negatief verhaal.

Ik herken dit heel erg. En ik dacht echt dat ik de enige was hiermee. Hoe zijn jullie hiermee om gegaan? Ik hoop eigenlijk dat het ooit op een dag stopt.

Ik herken dit heel erg, ik had dit tot een jaar geleden ook constant. Met de nadruk op had. Het was erg lastig om er vanaf te komen, omdat als je dat probeert alleen nog meer op je gedachten gaat letten en het probleem zo alleen maar verergerd. Maar het was niet onmogelijk. Het hielp mij heel erg om afleiding te zoeken, iets waar ik mijn gedachten volledig op MOEST richten zodat er geen plek was voor dat zelfbewuste stemmetje. Lezen of films kijken bijvoorbeeld. Ik probeerde dan ook door te fantaseren over het verhaal en schreef dat soms op, zodat ik met mijn gedachten bezig was. In het begin verloor ik heel snel al mijn focus, en werd ik gelijk al weer zelfbewust om het zo te zeggen. Maar hoe vaker ik het deed, hoe meer ik mijn gedachten los kon laten.

Ik raad jullie aan om een bezigheid te zoeken, hetzij sporten of tuinieren ofso, waar je alle aandacht voor nodig hebt en zo zo weinig mogelijk dat negatieve zelfbewuste stemmetje in je hoofd hoort. Blijf herinneren dat je niet zo geboren bent, en dat alles zowel aan- als af te leren valt. Dat gaat niet van de ene op de andere dag, maar het is een lange weg met vallen en opstaan. Verlies nooit de hoop, want als ik er vanaf kon komen, dan kunnen jullie het ook, hoe uitzichtloos het ook lijkt

Wauw bedankt voor je uitleg. Heel fijn om te weten dat dit over gaat. Dat is erg gerust stellend al!

Ik denk constant aan bewust denken . Zou iemand aub aub contact met mij willen opzoeken. Wil zo graag met iemand erover praten

Ik heb ook regelmatig last van angstaanvallen en dan heb ik geen controle meer over mijn lichaam. Soms duurt het ook enkele dagen en kan ik er zelfs niet meer door eten en ben ik de hele dag moe en wil ik enkel en alleen slapen om het gevoel weg te kunnen krijgen..

100x de zelfde gedachten heb ik ook .. ik voel angst ,ik ben moe ,dat blijft soms in de herhaling
zit je wat te doen ,en dan gaat t maar dat hoofd
t brabbelt maar door . over waar ik in zit en waar ik aan denk en wat ik voel

Hee! Ik heb precies hetzelfde, hoe is het met je nu?

Wat Isa schrijft past(te) precies bij mij! Het is voor het eerst dat ik een verhaal lees dat zo in detail bij mijn eigen ervaringen komt! Vooral dat heel erg bewust zijn van jezelf/je eigen gedachten. En idd. als je je heel erg moet concentreren dan is het stemmetje weg.
Bij mij hielp inzet van medicatie heel erg (citolapram). Na een aantal weken opbouw had ik zomaar op eens een paar uur dat het nagenoeg helemaal weg was. Heb ondertussen veel gelezen.. het lijkt een combi van dwang en angst ....(uiteraard) getriggerd door stress.

Hé Jos! Ik zit ook 4 weken aan de citalopram. Maar het heeft voor mij helaas nog niet zo’n goed effect gehad. Na hoeveel weken merkte jij goed effect ervan? En hoeveel mg slik je?

Heel herkenbaar !
ik dacht dat ik de enige was en beschrijf het zelf als ; het lijkt wel op een tweede ik die in mijn hoofd alles wat ik denk of wat in me opkomt vasthoud en nadenkt over waarom ik dat dacht.
onnodig maar toch kom ik er maar niet vanaf want heb duidelijk geen controle over die tweede idie in mijn hoofd woont.

Ik heb precies dit! komt dit door angst? Ik ben zoooo bang voor psychose/schizofrenie dat ik continu gefocust en obsessief bezig ben met mijn gedachtes en aan het controleren ben of er geen rare of vreemde gedachtes tussen zitten... Wil graag weten waardoor jullie denken dat het komt.

Hoi allemaal,
Na lang zoeken zie ik eindelijk een forum waarop mijn verhaal bekend voorkomt. Ik ben boeken gaan lezen over hoe gedachten werken. Juist om beter met negatieve gedachten om te kunnen gaan, maar het resultaat is dat ik nu de hele dag denk aan hoe ik mij voel. De hele dag dus bewust van mijn zijn. Ik word er echt knettergek van. Kreeg in het begin paniekaanvallen ervan. Wil het zo graag loslaten en gewoon weer mezelf zijn en niet nadenken over hoe ik me voel. Ik gebruik nu 1 tot max 2 tabletten oxazepam. Daar word ik wel rustig van en ben ik gewoon weer even mezelf. Hoe gaat het ondertussen met jullie? En is het bij jullie over gegaan? Dat is natuurlijk de angst, word ik ooit weer gewoon mezelf. Kan er zo verdrietig van worden.

Hallo Esther .ik heb dit ook dagelijks de oplossing is naar mijn idee aflijding zoeken en ook al gaan je gedachten mee zoek aflijding. ZEKER NU IN DE ZOMER MAANDEN GA ER OP UIT. Luister muziek enz enz .ga op tijd naar bed en zorg voor regelmaat. Heb er ook de handen aan vol al 3 jaar .denk bij iedere dag morgen gaat het beter. Schrijf positieve dingen op gooi ze in een pot. En haal er een uit als het even niet gaat mvg anoniem

Hoi, na een neusoperatie voor de 3e keer en tijdens het herstel daarvan een heftige griep erboven op.
Kreeg ik in eens onverklaarbare angsten. In het begin paniekaanvallen die nu wel stukken minder zijn gelukkig.
Maar als ik nu ‘s morgens vanaf 5 u ong, mijn ogen open doe begint de onrust en gaat er vanalles door mijn hoofd. ik dwing me te blijven liggen val soms weer in slaap maar schrik iedere keer weer wakker en daardoor neemt de onrust alleen maar meer toe. Als ik dan opgestaan ben is t ergste gevoel weg maar ik heb de hele tijd een steen in mijn maag en hartkloppingen. Soms als ik ergens mee bezig ben is t een tijd weg maar t komt ook snel weer terug. Tegen de avond wordt t minder en ik val ook als een blok in slaap. Ik weet ook niet waar ik nu de hele tijd aan denk t gevoel is er gewoon lijkt wel.
Voel me ook erg somber en het kost me moeite iets te doen maar wil ook niet de hele dag maar op de bank hangen dus dwing me wel t huishouden te doen, honden uit te laten en naar vrijwilligerswerk te gaan. Herkent iemand dit. Want ik word er gek van met name die ochtende en dat sombere gevoel

Groetjes Daan

Ik snap dat je het heel erg vind wat jou is overkomen.

Je kunt het ook lichter maken en zien als een waarschuwing.

Wat wil je verder met je leven! Je lichaam wil je iets duidelijk maken. Wil je deze stress nog!

Er zijn genoeg tools die jou kunnen helpen zodat je van deze last een kracht zou kunnen maken.
Wat je tot nu toe gedaan hebt, heeft dat jou geholpen?

Ga ervoor, zoek de weg die het beste bij jou past, en die het beste uit jou als mens haalt.

Geplaatst door Leonie

Integratief Therapeut in Woensdrecht

Registraties: EAP, SCAG, VIT

Bekijk profiel Stuur bericht

herkenbaar!

Herkenbaar

Als 24-jarige hoor je tegenwoordig gek te zijn op uitdagingen, nieuwe ervaringen en ontmoetingen. Ik ga daarentegen het liefst alle uitdagingen uit de weg. Als er nieuwe ervaringen op de planning staan slaap ik erg slecht en word ik bij de gedachte al misselijk en benauwd.

In november kreeg ik plotseling ontslag. Een bedrijf waar alles voor mij bekend en vertrouwd was nam na 4 jaar ineens afscheid van mij, ik paste toch niet in het profiel volgens hen. Ineens werkloos en onzeker. Nu heb ik wel vrij snel een nieuwe baan gevonden en daar heb ik morgen mijn eerste dag. Ik zie hier al een maand tegenop, ik slaap slecht en ik ben alleen maar aan het nadenken.. Allemaal beren op de weg.

Dit had ik vroeger al, maar het lijkt steeds erger te worden. Waar het anderen erg makkelijk afgaat ben ik al bang voor alles wat mis kan gaan. Ik twijfel al heel lang of ik hier misschien gewoon hulp voor moet gaan zoeken. Als jullie dit lezen, wat zouden jullie dan adviseren?

Ik heb net hetzelfde verhaal... Eén keer xtc geprobeerd, op spoed beland, niks aan de hand volgende ochtend... Maar de dagen erna ziekelijk beginnen letten op mijn hartslag en angst en paniekaanvallen voor alles wat ik denk dat er fout gaat in mijn lichaam... Veel medicatie geprobeerd en weer afhebou9... Maar ik blijf met mijn probleem zitten....

[ hoi,

Wat naar dat je je zo ellendig voelt over het vliegen.

Ik heb ervaring met fluoxetine. Vanaf mijn 22e onder behandeling geweest van een psycholoog en via de psychiater fluoxetine voorgeschreven gekregen. Ik ben nu inmiddels 29 jaar. Maar wat ik me ervan herinner is dat ik onwijs veel aan het zweten was en het rook ook nog eens!
Ik moet zeggen dat de medicatie in combinatie met gedragstherapie mij toen wel geholpen heeft. Ik was niet 100% klachtenvrij, maar het leven was weer leuk. Ik kon weer genieten.

De klachten zijn nu weer heel erg aanwezig. Na de geboorte van mijn dochtertje , 10 maanden geleden is dit geleidelijk weer gaan spelen. Dus ik ben weer in behandeling bij de pyscholoog en wellicht ga ik weer starten met medicatie. ]

Hé,

Het is al heel lang geleden en misschien zie je dit bericht niet maar ik wilde toch even zeggen dat ik het knap van je vindt hoe je hiermee omgaat! Het niet opgeven! Super goed! Zolang jij gelooft dat er een leven is zonder angst, is die er ook.

Misschien wel interessant om te weten (en misschien ben je er de afgelopen 2 jaar zelf al achter gekomen). Het klinkt misschien raar, maar je hoeft niet te vechten tegen je angst. Het “enige” wat je hoeft te doen is er “vrienden” mee te worden. De angst wilt je wat leren. Daaronder zit vaak een stuk controle en daaronder nog veel meer dat veel verder terug gaat in je leven. En daar ligt de oorzaak. Die oorzaak aanpakken is zo belangrijk om van je angsten af te kunnen komen. Geloof het of niet maar angsten of depressie ontstaan vaak doordat je het contact met jezelf, met je gevoelens bent kwijtgeraakt.

Ik hoop dat het wat beter met je gaat en dat de vliegreis mee viel!

Dikke knuffel,
Chloé.

Hoi Danny,

Ik ben Jannie

Je verwoord exact mijn gedachten.
Sinds de maatregelen ben ik compleet in de paniekmodus geschoten.
Werk niet meer vanwege sluiting bedrijf.
Ik ben van nature een sterk persoon en heb al heel wat op mijn pad gehad.
Altijd weer opgekrabbeld en doorgaan.
Nooit last gehad van extreme angsten tot Corona in beeld kwam.
Hoe ga jij hier mee om?

Ik herken dit helemaal dat licht worden in je hoofd . En uit reactie ergens willen vast pakken.
Ik lees jou verhaal met tranen omdat ik mezelf herken in jou verhaal. Vreselijk!!! Gevoel.

hoi,

Wat naar dat je je zo ellendig voelt over het vliegen.

Ik heb ervaring met fluoxetine. Vanaf mijn 22e onder behandeling geweest van een psycholoog en via de psychiater fluoxetine voorgeschreven gekregen. Ik ben nu inmiddels 29 jaar. Maar wat ik me ervan herinner is dat ik onwijs veel aan het zweten was en het rook ook nog eens!
Ik moet zeggen dat de medicatie in combinatie met gedragstherapie mij toen wel geholpen heeft. Ik was niet 100% klachtenvrij, maar het leven was weer leuk. Ik kon weer genieten.

De klachten zijn nu weer heel erg aanwezig. Na de geboorte van mijn dochtertje , 10 maanden geleden is dit geleidelijk weer gaan spelen. Dus ik ben weer in behandeling bij de pyscholoog en wellicht ga ik weer starten met medicatie.

Hoi Chloé,

Wat je zegt komt overeen met wat ik ook heb geleerd. Het proberen accepteren dat je doms angst hebt. (Bereidheid)
En dat is ook heel moeilijk. Ik maak wel eens de vergelijking met drijfzand. Hoe harder je vecht, des te dieper word je in dat drijfzand gezogen.

De diepere oorzaak vertelt iets over jezelf, en hoe je jezelf ziet. Dat realiseren is soms niet fijn, maar wel een goed begin. Het is niet de situatie zelf die voor angst/paniek/stress ((eigenlijk allemaal een beetje hetzelfde) zorgt, maar hoe jij ermee omgaat. Je krijgt bv een wat pittige kritiek, bv op het werk. De een denkt oh, jammer, en door en heeft dar verder geen last van. De ander kan hier heel veel stress door ervaren. De situatie is exact gelijk, maar hoe je ermee omgaat niet. (En zo kun je veel kleine en grotere situaties verzinnen die ervoor kunnen zorgen dat je emmer langzaam vult en op een gegeven moment (weer) overloopt.)

Goed is het waarom te realiseren. En dat i dat een zin beginnend met "Ik.."
Ik heb gefaald..
Ik doe er niet toe...
Ik...

Vaak zijn de mensen hier (ik ook) pleasers. En door in situaties te vaak niet dicht genoeg bij jezelf te blijven, ervaar je angst. En die moet weg! Nu! En dat lukt niet dus gaat we vechten, en situaties vermijden.
Voorkomen: Ik ga niet naar dat feestje.. of naar buiten, want daar had ik eerder angst
.Afleiden: Netflix, net doen alsof het gevoel er niet is
Verdoven:: Drinken, roken, eten, niet-eten.
Controle- of vermijdingsstrategieen om de controle over je gevoel/angst te houden.

Door te oefenen met kleine situaties maakt je op de lange termijn verschillen, niet door te proberen de grote angst(en) nu weg te willen hebben.
En zoals je zegt, dit is niet makkelijk en even gedaan. Dit is hard werken, en kost tijd. De situatie is meestal ook niet in korte tijd ontstaan, maar in jaren of misschien wel je hele leven. Maar.... het kan wel 🤛💪

Hoi Newbee,

Ja veel dingen die je zegt kloppen inderdaad! En wat denk ik ook een hele belangrijke is om te weten, is dat je niet KEI hard hoeft te werken. Wat ik eerst wel altijd dacht. En dat betekent niet dat je niks hoeft te doen want dan gebeurd er ook niks. Maar zoals ik het zie, hoe harder je werkt dus om van je angsten af te komen hoe meer je eigenlijk aan jezelf laat zien dat er een tekort is. Dat het niet goed is zoals het nu is. Je komt dan wel wat verder maar niet zoals je graag zou willen. En daar komt dan weer het stukje acceptatie om de hoek kijken en vooral heeel veeel zelfliefde. We leven tegenwoordig zo in een wereld dat alles gefixt moet worden en het liefst zo snel mogelijk. Ja angsten zijn ontzettend KLOTE, al die klachten, ik had/heb het ook liever niet. Maja, jij kunt zelf kiezen hoe je erop reageert.

Groetjes en een fijne dag!

Hoi! Ik lees dit overal maar het lukt mij niet om oke te worden met mijn angsten. Het is allemaal zo eng. Hoe hebben jullie dit gedaan? Is het een kwestie van in je hoofd toch je gedachtes proberen een kant op te duwen als in tegen je zelf zeggen: ik laat het er zijn, etc. Dat werkt nog niet... ik voel nog steeds zo veel paniek. Groetjes Nina

Hoi Nina

Kort gezegd is dat wel hoe het werkt. Het er laten zijn.
Je kunt je gedachten (je buspassagiers) niet sturen. Maar je kunt beetje bij beetje wel leren ze er te laten zijn.
En tijdens de echte angst- en paniekaanvallen, op die momenten leer je dat niet, maar juist in de periodes dat het wat beter gaat, juist dan kan je veranderingen leren. Maar dat heeft tijd nodig, en die moet je jezelf ook geven.

Eigenlijk moet je het zien als dat wat je angstig maakt, of gespannen of gestresst (beetje hetzelfde allemaal) dat hebben veel andere mensen ook (zoiets meemaken) alleen raken zij daar niet van in de stress, of veel minder en veel korter.
Dus het gaat niet om de situatie, maar om hoe jij ermee omgaat.

Hoe gaat het met iedereen?

Chloé, ben jij nu van je angsten af door toe te passen wat je schrijft?
Ik weet theoretisch goed hoe het werkt. Maar de praktijk is zo lastig. Momenteel zit ik minder lekker in mijn vel weer, met als gevolg dat ik automatisch weer in de vecht-verzetstand ga

Hoi. Je verhaal is van een tijdje terug zie ik.
Ik herken alles in wat je zegt. Ik weet hoe het werkt, dus ik probeer het er te laten zijn maar ben niet opgewassen tegen mijn sterke negatieve gedachten. Daar tegen vechten helpt ook niet.
Maar hou houd je jezelf weg bij die gedachten?

Je kan jezelf daar niet weghouden. Je kunt wel leren om ze niet zoveel invloed op je te laten hebben.
En dat kost veel moeite, geduld en tijd.

Ik ben gisteren begonnen aan het boek "overcoming unwanted intrusive thoughts "
Ik heb pas een klein stuk gelezen, maar ik heb er een goed gevoel over

Ik kamp ook heel de dag door met dit gevoel en heb ook last van pijn op de borst en het idee dat ik een hartritmestoornis heb maar ook heb ik tintelingen in het hoofd en een heel raar gevoel in het hoofd. Ook voel ik alles en heb ik het gevoel dat de wereld om mij heen leeft maar ik mezelf niet meer ben ik word hier bang van en wil mezelf terug ..,,, heb jij ook wel is als je ergens naar staart dat je hoofd vanzelf van positie veranderd ? Het is te veel om alle klachten op te noemen die heel de dag door optreden ik ben bang en zou het liefst een full bosy scan doen maar mijn ouders zeggen dat dit weinig zin zal hebben omdat er niks mis is met mijn lichaam .

Ja zeker zelf heb ik een angst/paniekstoornis en ben elke dag bang dat ik een hartaanval krijg. Mijn bloed is zelfs onderzoekt de dokter heeft meerdere keren naar me hart en longen geluisterd. Alles was goed me bloeddruk was ook in orde. Ik zit elke dag in angst. Tintelingen vielen hoort bij angst die heb ik ook meerdere keren op een dag. Heb de dokter zelfs nog gevraagd kan toch niet de hele dag paniekeren? Er moet toch iets zijn? Ik maar nee zei ze je lichaam denkt continu dat het in gevaar is terwijl het niet zo is. Je lichaam gaat dus op een vechtstand continu omdat je geest je laat denken dat er wat is. Het is super vervelend ik zou er ook hulp voor zoeken zelf krijg ik ook therapie

Ook ik heb elke dag die angst voor een hartaanval, heb vaak hartkloppingen en pijn links op de borst, bij mij is ook niks gevonden maar ga door een hele mijn hele leven staat op z n kop en kan nauwelijks normaal functioneren, ik ben sinds kort in therapie nog weinig geholpen en ben bang om nieuwe medicatie te nemen pfff.

Pedro

Ik ben zelf ik Maart 2021 overvallen door een acute paniekaanval in de auto, ik heb nog dagelijks last van spanning. Het idee dat mijn hart ermee gaat stoppen, en dit zonder enkele aanleiding. Ik slik nu Venlafaxine Aurobindo 75MG, elke dag blijf ik dit gevoel nu hebben en ben uiteindelijk ook aangemeld bij de GGZ paniek. Ik werk in de beveiliging en ben vaak ooggetuige van geweld richting mij geweest. Echter zie ik hier geen verband tussen terwijl mijn praktijkondersteunende psycholoog dat wel zag. Iemand verder nog ervaring of tips en tricks voor angst met ziekte beelden of hartfunctie?

Ja herken ik volledig. 4 jaar geleden tijdens sporten hartritmestoornissen gekregen, sindsdien bang voor hartstilstand.
Meerdere periodes gaat het nog heel slecht angst, zweten, pijn op de borst, pijn tussen schouderbladen, onwel gevoel, duizelig…
Van psychiater temesta gekregen en dat helpt de aanvallen wat verzachten. Vaak onleefbaar….

Ja ik heb dit savonds. En het kan green hartstoornis zijn, want na een tranxene van 50mg is het weg. Mijn angsten worden steeds erger (vroeger veel drugs gebruikt en nu alcohol) dus nu drastisch verminderen en hopen dat het beter gaat binnenkort.

ik heb precies hetzelfde probleem ben 15 jaar oud en ben elke dag opeens heel bang voor een hart aanval krijg rare steken en voor me gevoel kan het dan ook elk moment gebeuren. ik was er de eerste 2 dagen voor naar de dokter geweest die zij dat me hard goed was en dat ik het nog even moet aankijken hoe het verder loopt. nu anderhalve maand later is het in de tussen tijd alleen maar erger geworden dus ben ik weer naar de dokter geweest en zij die dat ik valdisper rust moest proberen en even naar het ziekenhuis moest gaan voor een hartvideo te maken en een long foto. uitslagen heb ik binnen waren gewoon goed. pillen slik ik nu 3 keer per dag. het gaat wel beter maar nog niet over. dokter zij ook dat ik naar een psycholoog moet en naar een fysio. de afspraken zijn er gemaakt heb de fysio woensdag. ik hoop dat dat me gaat helpen. als iemand nog tips heeft die dit ook heeft gehad en hoe het beter gaat met hem/haar laat het me asjeblieft weten!!

Ja herken het

Hallo Ik heb precies het zelfde

Heel herkenbaar. Jarenlang last van gehad. Bij mij bleken de klachten uiteindelijk door disfunctioneel ademen/hyperventileren te komen. Mijn tip: laat je eerst helemaal fysiek checken door een arts. Dat geeft geruststelling. Ga naar fysio voor ademhalingsoefeningen en meld je aan bij een psycholoog voor cognitieve gedragstherapie. De klachten zijn doodeng, maar je komt er weer vanaf!

Pff wat fijn om herkenning te lezen.
Echt net… even naar de wc,, en boem, hartkloppingen, vaag gevoel, angstig, wat gebeurd er nu…
Ik keek daarvoor wat filmpjes op facebook, ook over bondi beach, dat ze iemand gingen redden en diegene werd ook niet lekker..
ik zat dus net te denken, zou dat een trigger zijn geweest? Een angstig gevoel?

Iemand die dit ook herkent? Als je iets ziet of kijkt?

O jaaa heel herkenbaar. Wordt er gek van het is dan wel niet elke dag maar toch is het er. Ik wil graag in contact komen met mensen die hetzelfde ervaren. Ook om je verhaal te delen en elkaar te helpen. Heb jij dus facebook mijn naam is natas collette zoek me op dan kunnen we erover praten. 🙏🙏

Hallo ik heb precies de gedachtens die jij ook hebt over mijn hart als ik wat voel maar heeft u geen syndroom van tietze ik wel dus vreselijk om daar mee om te gaan de pijn is dan ook aan wezig met spanningen gr

Het geeft een hoop geruststelling dat ik hier lees dat er ook andere zijn die dit hebben en dat ik er niet alleen voor sta! Heb al tijdje afspraak staan bij ggz, maar door lange wachtrij paar maanden moeten wacht gelukkig nu bijna zover. Ik heb ook de hele dag door soort ‘duizeligheid’ en angst dat er wat gaat gebeuren. En dan ben je toevallig met vrienden gaat er 1 een verhaal vertellen dat iemand dicht bij hem overleden is aan een hartaanval, 32 jaar zo ineens. Ja dan word ik al helemaal niet goed. Hoop dat iedereen er zo snel mogelijk van af komt, want weet zelf hoe kut het is. Hoop dat de ggz mij hier vanaf helpt. Tip voor iedereen gewoon naar de huisarts gaan en goed vertellen wat je allemaal ervaart die zullen je waarschijnlijk door verwijzen naar praktijkondersteuner en als dat niet helpt naar ggz. Ik heb me de laatste tijd ook helemaal opgevreten door elke dag maar te denken dat je zo neervalt en het over is dus wacht niet te lang met stappen ondernemen want je maakt jezelf helemaal gek!

Ik snap precies wat je bedoeld, meerdere keren per dag, vooral savonds, het gevoel dat ik een hartaanval krijg of dat er wat goed mis is met mijn lichaam. Het begint met een tintelend doof gevoel in mijn arm waardoor ik mezelf helemaal gek maak met wat het allemaal kan zijn. Daarna word ik heel duizelig, spanningsbuikpijn en het gevoel dat ik heel benauwd ademhaal. Dit alles maakt mij natuurlijk alleen maar meer ongerust. Het kalmeerd me wel om dit alles te lezen, dat ik in iedergeval niet de enige ben. Mijn huisarts heeft mij voor mijn klachten naar een neuroloog gestuurd waar ik gecheckt ga worden. Zelf heb ik ook een afspraak gemaakt bij een haptonoom voor mijn ademhaling en de rust terugvinden in mijzelf. T

Zoek God op en weer dat dit leven maar tijdelijk is.

ik hoop dat God mij helpt!!!!
ik bid elke d dag tot Heilige Maria en de Engelen

Ik denk dat dat hele normale gevoelens zijn als je ouder wordt/bent. Ik ben 70 jaar fysiek niet zo goed en ik weet dat ik in de herfst van mijn leven zit. Toch probeer ik leuke dingen te doen en vooral bij de dag te leven. Vroeger was alles op de toekomst gericht. Nu op het hier en nu. Ik hoop dat je rust vindt.

Het gaat erom dat u Jezus Christus aanneemt als u persoonlijke redder en verlosser. De Zoon van de Almachtige God. laat u niet in met misleiding van satan. alleen Jezus is Heilig.
Alleen door door hem aan te nemen komt u bij God de Vader in de Hemel.
Alleen Hij is Heilig. Ik raad u aan om Jaap Dieleman te kijken op youtube ontzagwekkend nieuws.nl Gods Zegen voor u

Dit is voor het eerst dat ik teruglees wat ik zelf ook ervaar.

Beste Piet!

Wat een nare angst! Ik moet je vertellen dat ik er een klein gedeelte uit herken. Jaren geleden had ik last van hevige angstaanvallen. Het was zo erg dat ik de lucht eng vond. Voor mij voelde het alsof ik hier op deze aarde vast zit. Nergens naartoe kan met mijn angsten. Dit ging ook gepaard met dat het vaak leek alsof ik naar mezelf keek vanuit een afstand. Een onwerkelijk gevoel had ik ook.

Uiteindelijk is dit goed gekomen doormiddel van cognitieve gedragstherapie en medicatie.
Ik zou willen meegeven als tip: zoek een psycholoog op, deel je angsten soms met de mensen die je vertrouwt. En blijf onthouden dat ook deze grijze wolk weer voorbij zal gaan. Het leven geeft ons mooie en slechte tijden.

Ik herken je angsten. Zelf heb ik ook last van grote open ruimtes. Als ik in de auto zit en de snelweg opga voel ik veel angst opkomen, zelfs als ik achterin zit. Het gevoel dat je kwetsbaar bent en een oneindige plek ziet (lucht). Zelf heb ik veel therapieen gevolgd maar tot zover heeft niets geholpen helaas..

Phoe.. hoe herkenbaar. Prachtig verwoord.

Boh dit heb ik ook extreem erg.
Als ik open stukken loop.
Krijg ik paniek. Moet ik iets vasthouden

Kan je mij eens mailen?

Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we telefoonnummers en mailadressen binnen enkele weken na plaatsing

Ik heb sinds enkele jaren ook last van een dergelijke angst... In mijn omgeving ken ik voor de rest helaas niemand die een soortgelijke angst heeft, wat me een gevoel van enorme eenzaamheid geeft... Het blijft maar exposure, exposure en exposure en proberen te accepteren dat ik waarschijnlijk de rest van mijn leven daar met perioden mee blijf sukkelen.. Me proberen te concentreren op zinvolle/waardevolle dingen voor mij, yoga en mindfulness, zijn dingen die me enigszins doen kunnen laten ontspannen.. Sterkte iedereen...

Ik heb dit in mindere mate. Ik heb het heelalvrees genoemd. Misschien helpt het dat ik zeg dat ik je kan begrijpen. Xxx

Beste, je bent je heel bewust van het gevorl. Dat is al een eerste belangrijke stap.
Stop het niet weg, probeer het zichtbaar te krijgen en te laten bewegen/transformeren.
Familieopstelling is daar bv. een goede tool voor.
wie weet zijn het oude angsten die niet perse van jou, maar uit het faliliesysteem komen etc.
Véél succes,
Sybile

Piet, heb jij dit nog steeds? Heeft iets geholpen? Ik heb precies hetzelfde… na 1 slechte joint voelde het alsof ik de hele tijd van de wereld af viel en sindsdien is het steeds erger geworden. Bang voor de ruimte en als ik steeds dieper denk over de ruimte sla ik in derealisatie. Kan iemand mij helpen alsjeblieft?

Heel herkenbaar hans.

Ik ben benieuwd naar welke middel jou helpt

had ik al van 14 jaar en ben nu 74 en flink geholpen met ecitalopram.had veel eerder met die medicatie moeten beginnen

Wat de huidige psychologie probeert te doen is te blijven graven in je geheugen om tot een soort kern te komen, iets waar je niet makkelijk bij kan komen, want het hoeft maar iets kleins te zijn dat je tussen je eerste en zevende jaar hebt meegemaakt waarbij je hetzelfde gevoel hebt gehad en je een bepaalde overtuiging over jezelf hebt gecreëerd. In de loop der jaren heb je er een verdedigingsmechanisme voor gecreëerd om ermee om te leren gaan, om niet diezelfde pijn te hoeven ervaren. De angst zit hem dan vooral in de afwijzing van de liefde, veiligheid en geborgenheid van je ouders. Wat je uiteindelijk ook in je relatie tegen gaat komen. Het is natuurlijk zinvol om tot een bepaalde hoogte te onderzoeken waar iets vandaan komt, maar het blijven graven levert ook enorme stress op, want je gaat elke keer weer in een oude wond. Om dieper tot je onderbewuste te kunnen komen zijn er alternatieve manieren. Het werk van Choose Again, maar ook werken met plant medicijnen zoals psilocybine. Onder begeleiding van een psycholoog kan je een reis naar binnen maken, naar die delen in jezelf die verborgen zijn voor het oog en tegelijkertijd ook nieuwe denkwijzen en patronen generen. Er wordt veel onderzoek gedaan naar dit plant medicijnen om in te zetten bij behandeling van angst en depressie. De GGD schrijft hierover. Het zou me niks verbazen als dit de grote doorbraak gaat zijn in de behandeling van deze “stoornissen”. Field Trip Health is een organisatie die dit uitvoert. Daarnaast heb je ook brainspotting en metacognitieve therapie waarbij je dus ook voorbij gaat aan het diepe graven.

Hooi,
Ik ben ook 20 jaar en heb een zoontje van 1 jaar bijna
Ook ik heb dagelijks last van angstaanvallen nare beangstige gedachtes wat wel een drang lijkt te zijn.. bang dat ik gek zal woorden en een gevaar voor me zoontje zal vormen en kan me de hele dag senarios verzinnen wat k dan wel niet zou kunnen doen en dat maakt me nog erger.
Ik loop nu ook bij een psygoloog en die zegt idd ook dat het komt door wat ik meegemaakt heb zelf zal je dat nooit geloven en ervaren maar meestal is dat toch echt zo het heeft altijd een onderliggende oorzaak die je zelf weggestopt heb waardoor je nu zelf angst veroorzaakt. Nu een les Emdr gehad niet veel van gemerkt hopen dat het helpt wil echt niet aan de medicatie.
Ik vraag mij af of jij ook van die angstige gedachtes heb voel me zo gek dat ik dit nergens lees en dat ik misschien toch echt gek ben omdat ik die beangstige gedachtes heb

Ik slik seroqwel en fluoxetine helpt bij mij heel goed

Ik had na de geboorte van mijn zoontje opeens ook heel veel angst gevoelens en gedachtes. Ik belde het consultatie bureau en zij bevestigde wat ik al dacht… hormonen. Mijn moeder instinct.. later werd dat wel minder toen hij zichzelf beter kon uitdrukken gelukkig. Maar de zorgende moeder ben ik nog steeds😅

Beste,

Mijn partner heeft ook een angststoornis. Ik voel me hulpeloos. We hebben een babietje van 1,4 jaar en ik ben bang dat ze ook onder zijn stoornis zal lijden. Mijn lartner is erg verstandig, heeft gedoctoreerd, erg mondig,... Hij sluit zich nu al enkele maanden op. Dit startte in maart. Elke dag wordt erger. Ik mag enkel naar buiten met mijn dochtertje voor 8 uur in de ochtend. Hij komt niet buiten. Hij durft de vuiniszakken biet eens meer aan de deur zetten. Als het raam open staat en gij hoort de buren van 2 gebouwen naast ons op hun terrasje dan sluit hij alles af. Als ik binnenkom na het biidscgaooen doen, dan moet ik me onmiddelijk douchen en wil hij alles op zijn plaats zetten en staat hij zenuwachtig alles af te wassen. Zo zijn er ontelbare voorbeelden.
Ik voel me machteloos en gefrustreerd. Ik wil hem helpen, maar hij vindt dat hij degene is die juist reageert en alle anderen zijn idioot. Ik voel de vreugde uit me weggaan.

ik heb nog ven niemand antwoord ervan de angst
problemen gekregen

Ja ken dit. sinds paar maanden ook hoge bloeddruk (ben pas 49) en druk soms op borst (rook en drink niet meer al jaren) pijn afwisselend in schouder arm en zelfs vingers soms (links).
Ook nerveus met wakker worden, vaak snelle hartslag overdag, kan niks meer.. probeer wel elke dag zo 45 minuten buiten te lopen maar werken of sporten ho maar.
Veel onderzoeken gehad waar niks uitkwam, al moeten ze nog wel een keer kijken buik / nier streek wat de MDL dokter niet wil doen.. PDS zegt die kwast gewoon.
Dit leven is verschrikkelijk zo, een boterham met kaas kan me al in een hyper/angst fase brengen. zout is gevaar, veel eten kan niet meer geen koffie en maar 1 thee p/dag.. eet alleen fruit, smooty, wafels, avocado en alles wat gezond is.. al bijna 2 jaar.
Honderden euros supplementen maar blijf maar angstig en nerveus, bang dat dit permanent is - dit sloopt, ga er stuk aan.

Heb copd3gold en ook rugartose nu zit ik in de fase van;
Kan niet meer lopen ben erg benouwd zit nu met zuurstof en soms zet mijn man zuurstof wat hoger! Kan de h.arts hier iets mee? Of heeft iemand het zelfde? Geef mij een reactie aub
Bv dank

ik heb precies hetzelfde probleem ben 15 jaar oud en ben elke dag opeens heel bang voor een hart aanval krijg rare steken en voor me gevoel kan het dan ook elk moment gebeuren. ik was er de eerste 2 dagen voor naar de dokter geweest die zij dat me hard goed was en dat ik het nog even moet aankijken hoe het verder loopt. nu anderhalve maand later is het in de tussen tijd alleen maar erger geworden dus ben ik weer naar de dokter geweest en zij die dat ik valdisper rust moest proberen en even naar het ziekenhuis moest gaan voor een hartvideo te maken en een long foto. uitslagen heb ik binnen waren gewoon goed. pillen slik ik nu 3 keer per dag. het gaat wel beter maar nog niet over. dokter zij ook dat ik naar een psycholoog moet en naar een fysio. de afspraken zijn er gemaakt heb de fysio woensdag. ik hoop dat dat me gaat helpen. als iemand nog tips heeft die dit ook heeft gehad en hoe het beter gaat met hem/haar laat het me asjeblieft weten!!

Hi Cynthia ,

Als eerste wil ik je vertellen dat je echt geweldig bent dat je jou vriendin zo graag wilt blijft steunen, ook al is dit niet altijd even makkelijk! Ik zag dat je nog geen duidelijk antwoord had gekregen op je vraag dus wou je er graag mee helpen.

Als ervaringsdeskundige met een gegeneraliseerde angststoornis en paniekstoornis zal ik je vanuit mijn perspectief antwoord geven en je vertellen wat mensen zoals mij vooral nodig hebben van de mensen om ons heen.

Onze angst begrijpen is heel moeilijk en dat weten we, voel je daarom vooral niet schuldig . Enige wat we nodig hebben is dat je begrijpt dat de angst er echt is en op momenten echt vreselijk kan zijn. Gewoon ontspannen en niet teveel nadenken werkt helaas niet, want dat is de eerste oplossing die elk angstig persoon als eerste heeft geprobeerd toe te passen. Het gaat helaas dieper dan dat. Misschien helpt het om boeken te lezen wat er precies gebeurt met iemand tijdens paniek en angst, om je beter in te kunnen leven.
Geef bij je vriendin aan dat je er altijd voor haar bent, soms denken we dat we te lastig zijn en isoleren we ons zelf voor de bestwil van de mensen om ons heen. Soms willen we niet over onze angsten praten omdat we er al zo vaak mee geconfronteerd worden, dat we soms gewoon van je aanwezigheid en leuke gedachtes willen genieten. Als we er echt over willen praten komen die momenten wel. Behandel ons vooral niet anders , en probeer zo normaal mogelijk samen dingen te ondernemen. Nog te spannend dan kan je het beste in kleinere stappen er naartoe werken. Zo train je jou vriendin haar angst om af te nemen en ga je zien dat als de stappen klein zijn ze eerder een stap in de juiste richting wilt nemen.

Hoop dat je hier iets aan hebt!

Ja, ik

Heel herkenbaar. Negatieve gedachten zijn heel naar en veroorzaken die angst. Soms is angst er al en lijkt het automatisch.
We zouden elkaar als lotgenoten moeten ontmoeten ipv alleen hier schrijven
Wat denk je?

Klopt heb ik ook

Klopt! Maar.
Hoe dan ?

Dankjewel Jan voor deze heldere uiteenzetting.

Ik heb met veel aandacht u verhaal gelezen. En herken mij heel goed in u verhaal. Het is zomaar ineens begonnen. Vanaf dat het daglicht word, word ik bang. Mijn ogen gaan open en mijn hart begint sneller te slaan. En ik denk elke morgend, nee, niet weer een dag. Ik ben bang van alles en iedereen. Ik ben bang om mijn man te verliezen aan de dood. Ik vind enkel nog rust in het midden van de nacht. Als alles stil is buiten en het donker is. Ik was ooit een heel vrolijk en uitbundig iemand. Maar dat is gestolen van mij. Ik kom nergens meer. Ik neem medicijnen, maar die werken niet. Is het de Covid -19 en al zijn aanpassingen en gruuwels die mij vanbinnen vermoord heeft ? Ik weet het niet. Mijn haar is er door uitgevallen en ben nog een schim van mijzelf.

Ik heb juist het tegen over gestelde ik durf niet te eten bang dat ik stik

Ja ik om de angst te omzeilen

Herkenbaar om vermijding

Wat een aangrijpend verhaal. Ik heb er ruim 2 jaar last van gehad. Na het lezen is alles zo herkenbaar. Elke dag de angst voor de dood... precies dat.

Ik deed ook altijd hartslag meten en onder de 60 was ik in paniek. Ook regelmatig hele dagen een paniek gevoel en elke lichaamssensatie was een hel.

En 4 x zo erg gehad dat ik het echt dacht. Zo' druk op de borst alsof ik uit elkaar plofte en ook geen lucht met kreeg. Zo eng en het meest naar gevoel wat je kan bedenken.

Angst is een emotie en gaat nooit weg. Dat is juist goed, wanneer het nodig is. Maar jouw mechanisme is veel te strak afgesteld en heeft een reset nodig. In je hoofd.

Lees het boek angstisok.nl, heel verhelderend. En gun je brein rust en stop met meten. Dit maakt je angstig ipv veilig. Vertrouw je prachtige lichaam. Je bent een mooi en gezond mens.

Ja idd, ik heb dus ook de hele dag een opgejaagd gevoel. Begint meteen als ik wakker word eigenlijk.

Ik heb over dat boek gehoord idd, misschien toch maar aanschaffen en hopen dat het een beetje helpt.

Heftig en veel allemaal. Niet heel vreemd dat het vanalles met je doet.
En een herstel heeft dan zeker ook tijd nodig.

Alleen val je (net zoals bijna iedereen hier) steeds terug. En daar moet je dan aan werken, en dat us een flinke klus. Het goede nieuws is, het kan wel.!

Alleen dat gaat echt niet van de ene op de andere dag, en daar moet je zelf ook het nodige aan doen.

Ik heb zelf een online training gevolgd, en ik ben er voor mezelf van overtuigd dat dat een hele goede is. Er wordt duidelijk in stappen (dus niet alles tegelijk) uitgelegd wat er gebeurt en waarom. En welke dingen je allemaal kan doen om kleine stapjes te maken naar een structureel herstel.

Ik ben er zeker nog niet, en heb ook nog terugvallen. Maar ik merk dat ik daar beter mee omga, en daardoor zijn de paniekaanvallen korter en minder heftig. Ik moet vooral in de periodes dat het goed gaat, meer oefenen. (Terwijl ik juist dan bijna niets doe).

Het boek Angst is ok heb ik ook, maar ik vind het niet zo. Ja je moet je angst leren aangaan en accepteren, maar ik vond de manier van schrijven en uitleg wat je moet doen niet prettig (beetje dwingend sons) en minder professioneel. Dus ik had er niet veel aan.
Maar goed, dat is mijn mening. Iemand anders kan het uiteraard wel top vinden.

Hoi,

Wat heftig zeg om te lezen…. Misschien is het interessant om mijn stuk te lezen “wat voor mij doorslaggevend was”. Dat is in ieder geval hoe ik het zie en wat mij heel erg heeft geholpen. Daar vertel ik vooral over het leren accepteren ervan (ja is moeilijk I know) en anders leren kijken naar de angst. Vooral NIET ervan af willen, dan vecht je tegen jezelf terwijl het je iets wilt vertellen. Hoe ik het zie, is dat mensen met angsten in de “fight-flight” modus zitten en dat betekent dus dat je zenuwstelsel ontregeld is. De key (mijn mening) zit hem in het weer leren reguleren van je zenuwstelsel. Dus niet met je hoofd maar met je lichaam. Je kunt jezelf niet uit de angst praten in je hoofd.

Ik geloof er heilig in dat je van deze heftige angsten af kunt komen! Kijk angst in het algemeen zal iedereen hebben maar dat hoort erbij. Nieuwe dingen doen etc zijn spannend. Maar dit, dit kan echt voorbij gaan als je weet tot de oorzaak te komen en wat de angst je wilt vertellen (mijn mening, maar vooral omdat ik het zelf heb mogen ervaren dat dat écht kan!).

You got this!!!!

Liefs

Bij mj is vjdsgavond de ambulance geweest en heeft hartfmpje gehad plakkers opmijn lichaam gehad zijn zeker 3 kwartier geweest bloeddruk telkens opgenomen en de arts die er bij was zij je hebt een hart van een jonge meid even was ik gerustgesteld maar ze ging later bellen en mijn man zij dat ze het doorgaf aan het xiekenhuis maar toch vertrouw ik dat niet heb hele dagen angst en paniek

Saar, ik herken alles in jouw verhaal!

Saar ik herken alles in jouw verhaal!

Je hebt dit niet maar zomaar zo ontwikkelt, je hebt ook nogal wat meegemaakt, traumatische ervaringen en dan is het niet gek dat je het opeens op jezelf gaat betrekken ook al is daar totaal geen reden voor, je moet de doktoren geloven, ze zullen je niet zeggen dat er niets met je hart is, wat wen dokter zou dat zijn die dat zou doen, de angst zit in je hoofd, dit komt door je denken, probeer dat te doorbreken en het vertrouwen te hebben in wat de dokter je zegt, ik weet dat het moeilijk is, heb zo'n beetje dezelfde ervaringen als jij

wat wen moet zijn "wat voor een"

Zo herkenbaar. Je verhaal lezen geeft me moed en doet me inzien dat ik niet alleen ben

Ik ben ook hele dagen bang voor alles en iedereen en voor mezelf. De dagen zijn verschrikkelijke zo. Zoek al een tijd pijnloze medicijnen om te stoppen, maar kan niks vinden

Ik herken het zeker! Het is ontzettend zwaar als je er recht in zit! Bij mij begon het 2 jaar geleden en hopenlijk stel ik je misschien wat gerust dat het minder gaat worden, en je niet gek wordt! Ik heb ook zolang gedacht dat het nooit weg zou gaan en dat ik echt gek zou worden. Door hulp ben ik gaan begrijpen waarom mijn lichaam dit deed ( de derealisatie, duizeligheid het gevoel dat ik niet goed kon zien, en ik alles niet goed mee kreeg). Ik weet nu als het soms nog gebeurt dat ik overprikkeld ben of teveel in mijn hoofd zit en mijn lichaam mij eigenlijk op die manier er voor wil waarschuwen. De ene dag lukt mij dat makkelijker dan de andere dag om die rust erin te krijgen ;) wens je veel kracht hierin want iknow het is zo zwaar! Gun jezelf de tijd en ook rust als je uit een zwaarre periode komt.. ook al is dat soms makkelijker gezegd dan gedaan.

Ook hier herkebaar.
Wat betreft overprikkelig; ik kanniet meer zonder mn noice cancelling headphones.
Geenexter lawaai en ik kan luiseren naar muziek of een boek/debat/presentatie.

ik ben 63 jaar en heb sinds bijna 2 jaar te maken met angst en paniek en extreme vervreemding . ik krijg hulp maar voel me zo eenzaam en alleen in mijn strijd . ik sta er mee op en ga er mee naar bed . ben aan huis gekluisterd . en kan bijna niet geloven dat mijn leven nog zin heeft . ik ben al wat ouder maar de hulp die ik krijg helpt me een beetje . maar door de hele dag heen speelt mijn probleem . ik voel me zo alleen ook al krijg ik hulp . je moet het zelf keer op keer doormaken . en ik herken me in jou verhaal.

Hey hey ik heb er ook heel erg last van ik kan niets van muziek aanhoren ik word er helemaal gek van heb een heel kort lontje en voel telkens een raar gevoel in mijn keel waar ik telkens op let en meteen als ik wakker word begint het weer, ik hoop telkens als ik wakker word dat het goed is maar dat is het telkens niet ben er ook veelste veel mee bezig maar het lukt me niet om mijn gedachtes eraf te houden hoop dat het met jullie snel beter gaat dit wens je niemand sterkte!!! Groetjes rowdy

Hi Esmee,

Dank je wel voor je reactie! Zouden wij in contact kunnen komen met elkaar? Zou graag met je willen praten!

Groeten,

Alain

Hi Alain,

Wat vervelend dat je dit meemaakt. Ik herken alles wat jij omschrijft, het gevoel van onmacht, de angst om gek te worden.. Dat je denkt dat het nooit meer goed komt.

Heb nooit eerder last gehad van paniekaanvallen, maar sinds een jaar draait alles om angst en paniekaanvallen. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed.

Ik zou het fijn vinden om te praten met iemand die hetzelfde meemaakt. Want soms heb ik het gevoel dat ik de enige ben die hier last van heeft. Kunnen wij in contact komen?

Ik denk trouwens wel dat ondanks dat we misschien denken dat we er nooit uit gaan komen, we diep van binnen ook weten dat het uiteindelijk goed komt :)

Gr Nathalie

Hi Alain,

Ik zag dat je op deze site niks kan delen van persoonlijke gegevens dan worden ze gelijk verwijderd..
Ik hoop dat je een stap durft te zetten om iemand om hulp te vragen( kan ook een praktijkondersteuner bij de huisarts is laag drempeliger, maar niks moet !!). Want het is zwaar om zulke dingen mee te maken.. ik wou dat ik eerder hulp had gezocht ( ik werkte zelf als begeleider bij psychische mensen dus hoe ironisch he dat we onzelf dat niet geven). Één advies die mij veel hielp maar is moeilijk en moet je veel voor oefenen.. probeer de klachten niet weg te krijgen dan worden ze meestal erger, ik leerde op en duur er recht in te gaan zitten en te accepteren dat ze er waren( zelf deze week ook weer een terug valletje in klachten die jij beschrijft en dat is k*t en soms beangtstigend maar oke ik weet dan dat ik even op de rem moet en misschien blijft het altijd wel wat bij mij). Toen ik naar de kern ging kwam ik ook uit op een stukje wat jij schreef ik cijferde me altijd weg voor anderen ik was een ontzettende pleaser.. hier zat ook een groot stuk van mijn klachten dus misschien dat daar ook iets in zit voor jou..
En wat Nathalie hier ook schrijft ; misschien weten we diep van binnen dat het ooit goed komt maar hoe is nog een hele reis.

Liefs voor jullie allemaal strijders ;) !

Hoi Alain,

Heel naar om te lezen dat je dit moet meemaken.

Ik ben op dit forum terecht gekomen om te zoeken naar handvatten voor klachten van dezelfde aard. Ik heb er last van zodra ik ook maar denk aan rijden op de snelweg. Daar waar ik ruim 15 jaar lang 50,000km per jaar maakte, heb ik de strijd 1,5 jaar terug opgegeven. Ik heb mijn goede baan verruild voor een baan inde buurt en rij alleen nog binnen de stad. Alleen maar omdat ik in 2014 te maken kreeg met heftige paniekaanvallen in de auto die getriggerd werden door derealisatie, duizeligheid en een overweldigen d gevoel van “ik wil hier nu niet zijn”

Hard voor mezelf zijn, jarenlange therapieën, sporten, voeding.. noem het maar op werkte allemaal niet en nu voor het eerst denk ik eraan om me richten tot medicatie. Dat is voor mij waarschijnlijk de enige mogelijkheid om me niet te laten beperken.

De positieve noot die ik je mee wil geven is dat het bij mij wel afvlakte toen ik ging sporten. En omdat ik me heb inmiddels volledig heb aangepast denk ik er niet vaak meer aan. Ook jij zult een weg gaan vinden, leg er niet teveel druk op.. het komt zoals het komt en sta jezelf toe de positieve dingen in de ‘momenten’ in te zien

Succes!
Een lotgenoot

Ik zie dat Alain en Esmee graag in contact komen en dat lijkt me ontzettend verstandig. Kan mij hier iémand 1 geldige reden geven waarom dit niet via de site kan, als beiden hierom vragen? Is dit forum er niet om mensen te helpen?

@moderator, graag een oplossing zodat mensen met mekaar in contact kunnen komen indien ze daar beiden voor kiezen.

Dit forum is vooral bedoeld om anoniem je hart te luchten en steun te vinden in de verhalen van anderen. Daarbij is het inmiddels wel ook mogelijk om contactgegevens achter te laten. Om mogelijk misbruik te verkomen, worden deze enkele weken na plaatsing weer verwijderd.

Ik heb hier ook last van en een trucje uit gevonden denk ik om me nummer te posten, Alain en esmee jullie kunnen me appen en dan kunnen we evt een groeps app maken… 

Redactie: Het is niet toegestaan telefoonnummers op te nemen in de geplaatste tekst. Een e-mailadres op sommige lotgenotenforums (zoals het forum Eenzaamheid) mag wel. (reclame is niet toegestaan en wordt verwijderd)

Hartelijk dank aan de redactie, zeer gewaardeerd.

Hi Alain

Dit klinkt zo herkenbaar!
Derealisatie ,angst voor angst en vluchtangst
Nergens je fijn voelen en eigenlijk wil je alleen maar rust en rust en rust en je fijn voelen.

Een tip die ik je kan geven .....
Zorg dat je naar buiten kan en ga niet naar werk ....maar zorg wel dat je weer aan je zelf kan werken neem de tijd.....
Uit eigen ervaring wil je veel te snel weer wat gaan doen...omdat je denkt dat de regelmaat je goed doet...
Alleen is het eerst van belang dat de regelmaat is opstaan en zorgen dat je thuis de dingen probeert op te pakken....en rust vind....
Daarna kan je stap voor stap bekijken met werk wat handig is om te kijken in welke
Tempo je weer iets kan gaan ondernemen.
Laat je niks verplichten.....het is jou lijf

Hey Alain.

Ik heb precies hetzelfde wat jij hebt.. het is fijn om het gevoel te hebben dat er iemand is die begrijpt hoe je je voelt. Kunnen we met elkaar praten?

Ik hoop dat het al iets beter met je gaat.

Knuf,

Laura

Wat ontzettend naar die angst. Het gaat gelukkig nu met mij steeds beter en nu na 1.5 jaar heb ik meer ups dan downs. Ik kan je alleen vertellen wat bij mij heeft geholpen.
Allereerst, bewegen. Bewegen in de buiten lucht heeft mij geholpen. Een audio boek op story tel luisteren terwijl ik in het bos of in de duinen loop.
Zo min mogelijk prikkels en rustig aan doen. Ik ben ook banenzwemmen en klimmen erg leuk gaan vinden. Sporten is echt een goede reset voor je lichaam, je bent namelijk even niet bezig met je zelf, je hersenen hebben weer iets nieuws waar ze hun aandacht op kunnen vestigen.
Dat is het met die hersenen van ons ze zijn vrij primitief en sommige delen willen graag problemen oplossen zoals in mijn geval, mijn angst. Ik zat in een cirkel van denken aan angst, daar kreeg ik meer angst gedachten van en daar kreeg ik dan weer meer symptomen van, die uiteindelijk weer cirkelen naar meer angst gedachten.
Mijn hersenen willen het probleem oplossen daar er veel mee bezig te zijn en door het probleem steeds onder een loep te leggen vergroot je het dus ook en ben je constant mee bezig.

Daarom is het goed om dingen te doen waarmee je je aandacht kan verleggen, een nieuwe hobby of sporten of wandelen etc. Het werkt echt in mijn geval.
Wat ook bij min heeft geholpen is een mindshift. Ik heb zolang geprobeerd het probleem op te lossen (1.5 jaar) waardoor ik mezelf ook continue in die cirkel bleef houden. Ik heb nu zoiets van, fuck it allemaal. Het zal wel. Als dit onderdeel van mijn leven is dan is dat maar zo. Ik heb geen zin meer om er tegen te vechten. Het kost teveel energie en als ik het ene op los komt er iets nieuws voor terug. Ik vecht er niet meer tegen en ik ben er klaar mee dat het mijn leven zo groot beïnvloed. Het is zonde om de tijd die je hebt op de aarde te leven in angst.
Het is voor mij wat makkelijker praten omdat ik wat verder ben op mijn pad maar ik denk dat dit de goede richting is.
Succes en het wordt steeds minder en op een gegeven moment leer je er mee leven. Wie weet gaat het wel helemaal weg maar zolang ik er verder mee kan leven vind ik het ook goed, het is een stukje van wie ik ben.

Sterkte en succes!

Hey allen!

Ik heb 7 maanden last van derealisatie, ik weet dat dit over kan gaan dit was bij mij het geval na 3 maand, en toen kreeg ik het alweer. Ik en ongelofelijk veel onderzoeken gedaan.. Alles maar alles kost geld.. Een idee om een groeps app aan te maken??

Ik ben Laura en ik zit in precies het zelfde bootje sinds vorig jaar. Misschien dat we een groepschat kunnen aanmaken om met elkaar te kunnen praten? Ik denk dat dat wel opluchting geeft.

Redactie: Het is niet toegestaan telefoonnummers op te nemen in de geplaatste tekst. Een e-mailadres op sommige lotgenotenforums (zoals het forum Eenzaamheid) mag wel. (reclame is niet toegestaan en wordt verwijderd)

Hey Alain,

Ongeveer 2 jaar geleden ook een heftige angst en paniekstoornis met derealisatie meegemaakt, je bent zeker niet alleen en niet gek aan het worden. Destijds had ik dagelijks meerdere paniekaanvallen, constante angst, sliep niet meer, durfde de deur niet meer uit, overtuigd dat ik een enge ziekte had en hierdoor ook depressieve klachten erbij gekregen.

Wacht niet met professionele hulp te zoeken, en wees niet bang om medicatie te accepteren om dit een halt toe te roepen! Bij mij was het een neerwaartse spiraal van 6 maanden voordat ik hiermee startte, en vanaf dat moment rustig aan overeind gekrabbeld.

Voor mij hielp een gestructureerd programma, steun zoeken van de omgeving, zelfdiscipline en wilskracht. Ondanks de angst en paniek is het belangrijk om niet op de bank/in bed te blijven hangen en toch dingen te doen, al is het op een lager pitje. Er is helaas niet 1 wondermiddel, voor mij was/is het een combinatie van:

1. Steun van de omgeving: praat met familie, vrienden, professionele hulp. Je zal zien dat velen je willen helpen, maar onthou dat je het zelf moet doen.
2. Psychologische hulp: met name EMDR voor traumaverwerking en cognitieve gedragstherapie, ook een zwaar proces trouwens.
3. Medicatie: op advies van arts en psycholoog hielp voor mij kortdurende behandeling met Oxazepam om paniek te onderdrukken en ongeveer een jaar SSRI met rustige opbouw en dan rustige afbouw.
4. Bewegen: programma laten opstellen bij de kinesist voor dagelijks ontspanningsoefeningen om blokkades en onbalans in het lichaam weg te werken. Daarnaast fanatiek beginnen te wandelen, mountain- en gravelbiken, kortom sporten in de natuur.
5. Meditatie en yoga: dagelijkse ademhalingsoefeningen, visualisatie oefeningen, weer leren in het hier en nu te zijn, dankbaar in het leven staan.
6. Dagplanning en dagboek bij houden: ieder einde van de dag maakte ik een uurprogramma voor de volgende dag, geeft ook een houvast. Daarnaast schreef ik een aantal positieve zaken van de dag op, dit waren soms banale zaken zoals naar de film gaan met mijn zoontje of een avondmaal koken (toen een hele prestatie).
7. Gezond leven: op tijd naar bed, op tijd opstaan, geen alcohol, geen koffie, weinig vet en suiker, muesli voor ontbijt, etc. Ieder lichamelijk onbehagen was voor mij genoeg om in paniekstand te schieten, gezond dieet hielp me om me beter in mijn vel te voelen.
8. Positieve self talk: ondanks dat je er niet in gelooft, wel tegen jezelf zeggen dat je eruit komt, sterk en veerkrachtig bent. Probeer ook de kleine dingen meer te appreciëren, de soms korte vluchtige momenten waarop je je beter voelt (na verloop van tijd duren ze weer iets langer en komen vaker voor).
9. Werken: op mijn dieptepunt heb ik 3 maanden niet kunnen werken. In overleg met mijn werkgever vrij snel wel weer (deeltijds) aan het werk gegaan en dit deed goed. Gaf me een gevoel van erbij te horen en aan de betere hand te zijn.
10. Tijd: het heeft waarschijnlijk tijd gekost om in deze situatie te belanden en het kost weer tijd om eruit te geraken. Ik had lange tijd migraine, prikkelbare darmen, overmatige stress, en nooit aandacht aan besteed tot mijn lichaam en geest stop zeiden.

Het is een lang herstel. Hou rekening met periodes van 2-3 maanden waarin het steeds iets beter gaat als je je aan het schema houdt. Ondertussen ben ik er helemaal van hersteld. Nu ongeveer een jaar geen paniekaanval meer gehad, ook antidepressiva volledig afgebouwd sinds 3 maanden. Ik voel me beter, lichter, weerbaarder dan ooit, al weet ik dat het een aandachtspunt zal blijven.

Hou vol, je kan dit.

Mike

Beste Alain,

Hoe is het nu ?

Ik ga momenteel weer zeer zwaar gebukt onder een combinatie van hevige angst en gespannenheid (vooral in mijn buik), apathie, dissociatie (dp en dr), depressie, opvliegers, buikpijn en soms misselijkheid erbij. Gisteren heb ik zelfs 113 gebeld ivm acute suïcidale gedachten. Begin vorige week had ik een paar goede dagen, maar dan draaf ik weer tever door met als gevolg een zware terugslag. Ik kan onderhand maar één ding hopen en voor bidden. Alsjeblieft geen euthanasie traject !!!!! Gr. Frank

Beste Alain,

Ik herken je verhaal helemaal!
Ook ik zit in hetzelfde schuitje. Ik heb al van alles geprobeerd en ben ook al meerdere keren opgenomen geweest, wat vreselijk is! Inmiddels ben ik voor 2 jaar afgekeurd en ben ik de baan waar ik zo trots op was kwijt geraakt.
Er wordt vaak gezegd, dat je steun bij anderen moet zoeken, maar ik ben alleenstaand, zonder kinderen. Ik heb geen contact meer met mijn familie, omdat mijn familie mij niet begrijpt en véél harder in het leven staan. Vrienden heb ik ook niet meer. Ook zij begrijpen me niet en dan is weglopen vaak makkelijker, dan helpen. Ik voel mezelf hierdoor héél erg eenzaam en is het ook héél erg zwaar om terwijl je je zo slecht voelt ook nog voor jezelf moet zorgen! Hoe dan!
Als er een app groep aangemaakt is mogen jullie mij hier ook aan toevoegen. Héél véél sterkte Alain!!

Redactie: Het is niet toegestaan telefoonnummers op te nemen in de geplaatste tekst. Een e-mailadres op sommige lotgenotenforums (zoals het forum Eenzaamheid) mag wel. (reclame is niet toegestaan en wordt verwijderd)

Ik zit ook sinds een paar jaar in constante angsten. Vanaf dat ik wakker word tot dat ik ga slapen. Ik heb zo geen leven. Ook depressief aan t worden. Ik kan niets en vind ook niets leuk. Over 2 weken maar weer naar de psycholoog. 2 jaar geleden heb ik schematherapy gedaan en antidepressiva geslikt. Sinds een jaar gestopt. Zo bang dat ik nooit meer beter word. Ik ben er nog omdat ik 2 kinderen heb anders had het voor mij niet gehoeven. Angsten nemen je leven over

Ervaar het zelfde probleem, mijn advies is om het boek: self-help for your nerves te kopen van dr. Claire weekes. Is echt een ontzettende eye-opener voor mij geweest. Ook staan er van haar wel filmpjes op YouTube of zijn er podcasts te luisteren op Spotify maar ik raadt echt aan om dat boek te gaan lezen!!

Probeer het zoveel mogelijk over je heen te laten komen, DR en angst is vervelend maar uiteindelijk gebeurt er niks met je. En is het ook niet schadelijk!!

Dag Alain, ik weet waarover je het hebt. Als het een troost mag zijn, dat van die derealizatie heb ik ook al een paar keer meegemaakt in mijn leven, dit is inderdaad heftig maar uiteindellijk gaat dit wel voorbij. Ik heb het telkens bij zeer grote veranderingen in mijn leven. Ik zou tijdellijk wel medicatie gebruiken, als je een goede dokter hebt zal hij je medicatie voorschrijven dat enkel de angst wat tempert, maar je zal de angst wel nog voelen. Dit kan het iets dragelijker maken. Daarnaast natuurlijk andete stappen ondernemwn, evt therapie, lotgenoten, praten, enz....hopellijkheb ik je hiermee wat geholpen. Zit zelf terug in een crisis na het wegvallen van een 20 jarige vertrouwensband in mijn leven, grt frederic

Vreselijk hè

Zeer herkenbaar! In behandeling voor een gegeneraliseerde angststoornis en ik merk dat het met ups en downs gaat. Wat je hier boven beschrijft ken ik en weet dat je niet de enige bent. Dat er meer mensen zijn met die deze gedachten hebben. Wat ik probeer op zo’n moment is de focus ergens anders op te leggen door iets te gaan doen en rustig te ademen door mijn buik. Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Met vriendelijke groet, Sara

Ik lees dit verhaal en zoveel herkenning
Ik heb ook erg last van deze pieker gedachtes en het beheerst echt momenteel mijn leven. Ik vind het dan soms ook zo uitzichtloos. Ik heb contact met wat therapeuten en een intake gepland staan om weer aan de slag te gaan met mezelf.

Succes!

Ik lees uit je verhaal dat de kern is dat je erg veel zorg maakt wat de mening van anderen is..
Trek het je niet. Letterlijk... hoe meer aandacht je er aan geeft hoe groter het wordt. Focus op jezelf. Hoe fantastisch en leuk jij bent! Dat je een goede werknemer bent en een leuke collega en een lieve partner...

Dat heb ik ook.

Ik heb dat ook gehad, 24 uur per dag bang, 7 dagen pw. 8 mndn lang. Angst vd angst, 30 kilo afgevallen en uiteindelijk suiiside poging met opname ic en daarna maand ggz instelling. Goede medicatie nu en geen angst meer maar wel bang dat het terug komt. Lichaam is kapot, ben altijd moe. Sterkte

Wat erg rot voor je! Mijn ervaring mt jeugdtrauma is met een gstalt therapeut. Was erg lifdevol en leidde mij aar vastaittende gevoelens en ervaringen waardoor mijn angst toen behoorlijk bafnamen. Zoek een goede angsttherapeut zou ik zeggen envdat hoeft net een gestalt therapeu te zijn.

Veel sterkte
Mark Jan

Dit vind ik mooi uitgelegd. Ik ben t ook beide. Soms voel ik ik me een week angstig en klein. Dan zie ik overal tegenop en is alles spannend. Ik draag dan permanente spanning bjj me en moet veel huilen. Negatieve onterechte gedachten overheersen dan.Maar t kan ook twee weken weer behoorlijk goed gaan. Die wisseling is vermoeiend en beheerst mn leven. Doe genoeg leuke dingen, en als t minder gaat dan geniet ik er niet van. Toch doen.

Ik heb je verhaal gelezen en het is heel erg herkenbaar. Hierbij wil ik je laten weten dat je niet alleen bent.

Hey,

Ik wou even zeggen dat ik ook last heb daarvan (bij mij is het waarschijnlijk erfelijk ontstaan, mn pa heeft het ook) en desondanks heb ik al 2 jaar een hele gezonde relatie. Ik ben dol op hem en soms heb ik het gevoel dat ik echt veel te veel problemen heb voor een relatie, maar hij vind van niet en hij is de beste steun die ik heb. Ik denk dat het belangrijkste is dat je naast angst ook een hele persoonlijkheid hebt en die moet je echt laten zien. Je moet erin geloven dat jij ondanks de belemmeringen een leuk mens bent dat liefde verdient. Door dat uit te stralen vind je iemand en ondertussen voel je je ook beter over jezelf.

Ik ben het Robin eens. In een relatie moet je totaal jezelf kunnen en durven zijn. Dat is het engste wat ik ooit gedaan heb en waarschijnlijk zal gaan doen want je stelt je kwetsbaar op. Maar het lukt wel. Mijn man weet daardoor precies wie ik ben en accepteert dat ook. Daardoor is hij de grootste steun die ik heb.

Ik herken mij hier ook heel erg in. Door verschillende mishandelingen oa een angststoornis ontwikkeld. Het is soms ontzettend moeilijk maar ik probeer mezelf toch altijd overeind te trekken en leuke dingen te doen. Soms is een gewone werkdag al een hele uitdaging, of überhaupt uit bed komen na de hele nacht lang nachtmerries gehad te hebben of helemaal niet te kunnen slapen. Maar als ik het dan toch gedaan heb groeit mijn zelfvertrouwen weer een beetje. Ik heb voor de rest geen tips voor je maar wens je wel.heel veel succes voor een goede geestelijke gezondheid.

Corendon cursus ,vliegangst kost 500 euro 1 dag en je gaat als je wil ook vliegen die dag met allemaal mensen
Die dezelfde angste hebben.
Voormij was het perfect

Hypnotherapie:)

Hoi Ilse...

Ik sta ook elke dag op met zo'n zenuwachtig gevoel... Ik pak er ook oxazepam voor maar echt rustig word ik niet... Ik tril ook best veel.. Slik nu ook 20 mg escitalopram ben nog in de ophoog fase...
Maar heb jij iemand om mee te praten?

Hoi Esther, bedankt voor jouw reactie!
Ik ga 1x per week naar de huisarts.ik heb er overdag ook last van helaas. Ben wel zoekende naar een psycholoog maar ze zitten zo vol allemaal. Net als je hulp nodig hebt, ist er niet.
Ik slik ook Paroxetine 30 mg sinds 2 weken (was eerst 20 mg). Dit slik ik al 26 jaar en is altijd super goed gegaan! Tot 2,5 week geleden dus.
Ik wil zo graag van dit klote gevoel af en weer werken!
Heb jij wel psychologische hulp en werken jouw medicijnen? Hoelang heb jij last van deze klachten? Ik hoor heel graag van je!
Gr Ilse

Goedenavond Ilse;

Na het lezen van je verhaal heb ik het gevoel dat we dezelfde klachten hebben (gehad). 24/7 angst en onrust. Ik omschreef het altijd alsof iemand me liet schrikken en bij dat gevoel van het heftigste schrikmoment dat die continu in je lichaam blijft. Heel naar.

Heb er ruim 2 jaar ervaring mee. Gaat nu steeds beter en heb nooit medicijnen gebruikt. Dit is een bewuste keuze van mij geweest omdat ik de oorzaak wil aanpakken en niet gevoelens wil onderdrukken. Angst voel je in je lichaam maar zit allemaal in je hoofd. Ik ben vooral met mijn mindset aan de gang gegaan en merk grote stappen vooruit. Ik had ook enorme paniekaanvallen waarbij ik telkens dacht, ik ga dood.

Ik heb een privé coach/therapeut ingeschakeld en veel podcasts geluisterd. Daarnaast meditatie, zo weinig mogelijk negatieve prikkels binnen krijgen en minimaal 1 dag in de week geen afspraken en verplichtingen.

Hopelijk kan je hier wat mee. Je mag me ook altijd even berichten om ervaringen te delen en elkaar te helpen

Hoi Ilse...

Ik zou ook zo graag van dit klote gevoel af willen,sta nu elke dag op met angst en kom gewoon niet vooruit,vind aankleden al vermoeiend...herken je dat?
Ik kom bij een psychiater voor mijn medicijnen maar heb nog niet echt het gevoel dat ze aanslaan...en heb ook een psycholoog...maar het gaat allemaal zo moeizaam...werken kan ik op dit moment ook niet...voel me zo alleen met mijn gevoel heb jij dat ook? Groetjes Esther

Hoi Esther en Erwin, bedankt voor jullie reacties!
Ik zou graag met jullie in contact willen komen buiten dit forum om elkaar te steunen!
Helaas mag je hier geen tel nrs plaatsen. Hebben jullie een idee hoe we dat kunnen doen? Mss via Facebook.
Zoek mij maar op, graag!
Ja, Esther, ik herken jouw verhaal! Die vreselijke onrust in mijn lijf vanaf t moment dat je wakker bent. Ik ben ook in de ziektewet. Ik wil zooo graag weer aant werk maar lukt nu echt niet. Ik wil mijn oude leventje weer terug waarin ik van alles geniet en niks eng vindt!
Hoeveel mg aan medicijnen slik jij nu? Ook Oxazepam erbij?
@Erwin: zonder medicijnen zou ik echt helemaal nergens zijn! Deze heb ik hard nodig.

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Ik heb een Ilse toegevoegd, ik hoop dat ik de goede heb!

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Ik ben Esther Miss kun je mij zoeken?

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Woon je in Asten,Esther? Ik heb er 2 een vriendschapsverzoek gestuurd. Ik heb van jou niks ontvangen. Ik woon in Wijchen.

Klopt ik woon in Asten maar ik zie jou verzoek nog niet helaas

Hoi allemaal, ook ik heb sinds 1.5 jaar last van angst/stress etc. Ook bewust niet aan de medicatie omdat ik hier niet de oplossing in zie (op aanraden van mijn coach). Jullie gevoelens herken ik volledig..Inmiddels gaat het stukken beter en weer volledig aan het werk. Grote omslag voor mij is geweest het stoppen met vechten en het er maar laten zijn. Het boek Angst is oké heeft mij hier ontzettend mee geholpen. Ook mij mogen jullie eventueel toevoegen op FB.

Hoi Paul, bedankt voor jouw reactie.
Wat is jouw volledige naam, dan zoek ik je op op FB.
Maar zonder medicatie....wow....dat is heel knap! En slaap je wel goed? Word je ook wakker met een gevoel wat eigenlijk niet te houden is zo naar?
Werken kan ik nog lang niet....helaas. Daarvoor ben ik nog veel te ver heen.

Gr Ilse

Hoi Ilse,

Wat bizar om te lezen, het is alsnog ik het zelf geschreven heb. Ook het alleen voeren erin, niemand in mijn omgeving herkent dit en na 2,5 jaar merk ik dat het begrip ook een stuk minder wordt.
Ik gebruik ook oxazepam en nog een anti depressiva waar ik even de naam van kwijt ben.
Inmiddels ben ik weer gestart met therapie, deze x cgt. Ook al schematherapie gehad, begeleiding vanuit praktijkondersteuner. Hopelijk kan dit handvaten bieden om hiermee om te gaan.
Ondertussen werk ik deels, deels ziektewet. Op het werk overigens erg veel begrip wat superfijn is.

Wat goed dat je (deels) werkt, Marinke! Dat zit er bij mij echt nog niet in. Helaas. Ik zou wel willen. Helpt CGT goed voor je en schematherapie?
En hoeveel mg antidepressiva neem je en hoeveel Oxazepam?

Groetjes Ilse

Hi allemaal,
Ik herkend me heel erg in jullie situaties. Ik loop de hele dag met dit vreselijke angstige gevoel. Ene keer zet het door en de ander keer niet maar het gevoel ik constant. Ik heb het gevoel dat ik niet meer leef…

Ik herken me helemaal in jouw verhaal.
Precies de zelfde klachten als jij. Die onrust /opgejaagd heid is een verschrikkelijk gevoel.
Ook ik ervaar dit sinds eind april van dit jaar.
Nu aan antidepressiva 10mg zit in opbouwfase. Ook net als jij quetiapine voor de nacht. Ik slaap hier idd beter door. Voor de rest is het een hele. Sterkte

Herkenbare verhalen allemaal.
In het algemeen kan ik nog vrij goed functioneren (voor de huitenwereld)
Geen medicijnen hier (ben ik ook angstig voor.)
Heb een partner, leuke kinderen, prima baan, ik sport.
Maar toch, ik woon alleen, en soms is dat heerlijk, en soms beklemmend omdat je dan in mindere periodes alle tijd hebt je zelf gek te maken. Dus dan afleiding zoeken, verdoven (geen drugs)

Angst is ok heb ik ook dat boek.
De theorie klopt volgens mij goed, ik vind de schrijfwijze niet heel prettig. Maar dat zal voor iedereen verschillend zijn.

Geen FB hier

Hoi Feddeke, wat een ramp, hè? Heb jij FB dan kunnen we evt wat contacten en ervaringen uitwisselen?
Zoek je mij op: 
Het is zeker een hel!
Ik ben nu Paroxetine aan het afbouwen en ga over naar Venlafaxine.
Ik hoop dat je mij kunt bereiken.
Groet Ilse

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Ik herken dit ook heel erg.
Het onrustige. Ik kan er ook heel emotioneel door zijn. Helemaal als het in de ochtend als begint.
Ik heb het nu ongeveer een half jaar.
Ik zou ook graag de oplossing vinden zonder medicatie. Niet omdat ik medicatie verafschuw, maar meer omdat ik wil leren snappen wat het is, zodat ik mijzelf als medicijn kan inzetten. Iemand tips?

Groetjes

Hoi Anoniem,

Hier gaat het zonder medicijnen beter.
Ik heb het met periodes al heel lang.
Ik heb een programma gevolgd en dat heeft me zeker geholpen, al ben ik er zeer zeker nog niet.

Het moment dat die angst/paniek/overspoeling er komt, is vaak niet zomaar ineens maar doordat je "emmer" zich in jaren geeft gevuld.
Meestal een ophoping vanwege de manier waarop je met situaties omgaat die je spanning geven. Anderen in exact dezelfde situaties hebben daar geen last van.

Reden is hoe je (onbewust) denkt met die situaties, vanuit je verleden. Opvoeding bv

Hey,

Jeetje wat is het ergens fijn om te lezen dat wat ik voel en ervaar ook bij andere voorkomt. Uiteraard enorm vervelend voor jullie allemaal want ik weet als geen ander hoe vreselijk het is.

Hier sinds november vorig jaar inderdaad het contante “benauwde” gevoel, bonzend hart en met regelmaat paniekaanvallen. Ik word helemaal gek van mezelf.. Ik loop sinds eind juni bij een praktijkondersteuner en heb oxazepam, die ik probeer zo min mogelijk te slikken. Ik vind van mezelf dat ik het zonder medicatie moet kunnen, alleen loopt de spanning ooit zo hoog op dat ik echt niet meer weet waar ik het zoeken moet en slik dan 1/2 tablet van 10 mg om het een klein beetje degelijk te maken.

Ik zou graag aansluiten bij het groepje dat jullie gemaakt hebben om er over te praten. Ik merk dat mensen in m’n omgeving het niet altijd begrijpen.

Bedankt voor jullie verhaal.

Ik weet niet of het voor iedereen gelukt is elkaar te bereiken.

Maar ik heb ooit eerder een emailadres aangemaakt (zie ook verhaal 499, Never give up hier) om zo eventueel mensen te kunnen koppelen zonder dat hier alles publiek neergezet hoeft te worden.

Samenstaanwesterk2024@hotmail.com

Mocht iemand daar via deze weg gebruik van willen maken, stuur maar een mail.

En verder, ik herken de paniekaanvallen enorm goed.
Even afkloppen, de laatste maanden gaat het beter. Minder vaak en minder heftig de aanvallen hier

Hoi Kimberly

Hopelijk heb je kunnen aansluiten bij het groepje op wat voor manier dan ook.
Ik heb op mijn aangemaakte email 1 reactie gekregen tot dusver.
Ik kan zo eventueel mensen met elkaar in contact brengen zonder dat teveel prive gegevens hier op deze site gedeeld worden.
Ik heb namelijk ook al 3 spam mails gekregen op dat adres. Verder geen probleem want het is een algemeen email adres. Maar meer een tip met pas op wat je hier plaatst aan prive gegevens

Heel herkenbaar, en helaas al 20 jaar ervaring. Sinds onze dochter is overleden heeft het weer gigantisch de kop opgestoken en wordt er helemaal gek van. En inderdaad de ochtend is een drama en heeft volgens mij met je cortisol te maken. Oxazepam slik ik al die jaren maar die 10 of 30 mg doen niet veel meer. Zou zo graag mij eens rustig en relaxed willen voelen, maar weet niet meer wat dat is. Heb geen zelfmoord neigingen maar vindt het leven op deze manier af en toe niet meer te harden. Hoop voor jou dat je medicatie helpt en een beetje rust kan krijgen.

Zeer herkenbaar allemaal.
Ik ben sinds 2021 in een totale crisis beland.
Angst /paniek. Hier ben ik weer uit gekrabbeld. Nu voel ik weer al 3 dagen angst. Onverklaarbaar.
Ik denk soms dat t te maken heeft met t collectief...de energie waar we in leven is zeer ondragelijk en zwaar. Dit pikken we op...vooral als je gevoelig bent voor angsten...dit versterkt nu weer in deze tijd

Hoi Ilse, ik zit sinds vandaag in dit forum en ik las jou verhaal wat heel herkenbaar is voor mij. Ik heb ook een angststoornis en ben sinds 10 weken aan de Citalopram en slik ook daarbij Oxazepam en Quetiapine voor de nacht.
Ik maak me overal druk om, durfde nergens meer naartoe en dat was ik zou zat. Nu ik aan de Citalopram zit gaat t wat beter maar ik ben er nog niet.
Het is zo herkenbaar wat ik lees van je. Ook wisselende dagen. Hoop ook elke dag dat t over is en ik door kan gaan met mn leven. Sinds kort ben ik ook begonnen met mindfullness. Staat op youtube. Misschien een tip?
Gelukkig zijn we niet alleen en ben ik toch blij om te horen dat je exact dezelfde gevoelens hebt.

Heel herkenbaar. Ik loop nu alweer een aattal maanden met een verschrikkelijk gevoel in mijn lichaam. Het is door triggers weer begonnen. Inwendig trillen en fasciculaties. Een gonzend gevoel in mijn lichaam wat ik dan kan horen. Het put enorm uit. Het voelt alsof je elke 5 minuten moet genezen van een zware griep. Ook heel veel breinschokken. En als de dagen weer korter worden is het verschrikkelijk.

Bizar dit is alsof ik het ben die dat verhaal heeft getypt. Dit alles letterlijk alles maak ik ook mee. Zo zo vreselijk is dat. Maar je kan het geef niet op!

Ja echt herkenbaar! Het is gek en zeker niet egoïstisch bedoeld maar het lucht op dat ik weet dat dit bij angststoornis hoort
Ik heb ook last van paniekaanvallen na bizarre enge gedachten! Ik maak ook een rotte periode mee ! Ik wil jullie iets meegeven om sterk te blijven dit is tijdelijk al voelen wij ons op dit moment niet zo maar het gaat voorbij

@ Atika, ik snap helemaal wat je bedoeld voor mij is het ook een opluchting om te lezen dat ik niet de enigste ben. Je gunt het niemand, maar samen sta je sterker!

Erg herkenbaar! Ik hoop dat het te kunnen delen een soort van opluchting bij je brengt.
Het is bij mezelf opgevallen (al klinkt het mischien wat suf) dat door goed voor mezelf te zorgen (vitamines) ik er minder last van heb.
Ik hou mezelf daar ook een soort van aanvast.
Met de paniek zelf weet ik me nog geen raad , ook heb ik last van derealisatie (de droom wat ik in je bericht terug lees).
Zorg voor ontspanning indien mogelijk.
Al is het iets kleins.
Het gaat je goed!

Erg herkenbaar! Ik hoop dat het te kunnen delen een soort van opluchting bij je brengt.
Het is bij mezelf opgevallen (al klinkt het mischien wat suf) dat door goed voor mezelf te zorgen (vitamines) ik er minder last van heb.
Ik hou mezelf daar ook een soort van aanvast.
Met de paniek zelf weet ik me nog geen raad , ook heb ik last van derealisatie (de droom wat ik in je bericht terug lees).
Zorg voor ontspanning indien mogelijk.
Al is het iets kleins.
Het gaat je goed!

Zijn jullie in behandeling ?

@Atika, ja zeker ik loop bij een psycholoog. Ben er nu een stuk of 5/6 keer geweest. Help echt. Ze zoekt op waar de angst en alles vandaan komt en leert je de echte ik terug te vinden.

@Atika inmiddels niet meer na een traject van 3 jaar , moet wel bekennen dat ten opzichte van een aantal jaar geleden de klachten minder zijn geworden.
En de signalen eerder op merk.

Pff lees jullie berichten met een traan
Hier net zo hele dagen in paniek herken me zelf niet meer terug
Naar buiten gaan durf ik ook niet voel me zo raar

Slik nu 10 mg citralopram bijna 6 weken helpt nog niet helaas

Herken dit zo erg, ik durf niet meer naar buiten toe! De hele tijd het gevoel van niet echt en zoveel angst, heb hier al 4 maanden last van

Ik zat aan de 10mg citalopram, ongeveer 9 weken. Nu verhoogd naar 20mg omdat de lichamelijke klachten niet echt afnemen. Ik merkte na een week of 7 met 10mg dat ik wel minder last hand van paniek/angst

Er zijn een aantal dingen gezegd/gedaan in therapie die mij een heel eind vooruit hebben geholpen, dus wellicht helpt het ook anderen:

1. Overweldigende gevoelens kun je vergelijken met een zware boodschappen tas. Als je die met gestrekte arm probeert te dragen is het heel zwaar. Trek je het dichter naar je toe is het draaglijker.

2. Visualiseer je angst als dier en geeft het "commando's". Speel dit scenario ook echt af in je hoofd. Het klassieke voorbeeld was om de angst te visualiseren als een tijger in de tuin, die je toeroept dat je geen behoefte hebt aan een roofdier in je tuin.

3. Een menselijk lichaam heeft niet de capaciteit om boos en bang tegelijkertijd te zijn. Probeer op het moment dat je angstig bent, dit om te zetten in "nuttige boosheid". Met nuttig werd bedoeld dat je de boosheid richt op iets externs. (Bijvoorbeeld bovengenoemde tijger) Niet op jezelf.

Ik herken mezelf superhard in jou verhaal!
Vooral in periodes van erg veel stress heb ik hier veel meer last van.
En dan natuurlijk weer de angst om het 'opnieuw' te krijgen.
Soms is het zo erg dat ik niet naar buiten durf (naar de winkel, sociale bijeenkomsten,..) uit schrik dat ik daar ook deze enge gedachtes krijg en in paniek zou slaan.
Ik hoop dat het met de tijd zal beteren, het is allesinds al een geruststelling dat meerdere mensen hier last van hebben en dit hoort bij een angststoornis.
Al zou ik dit echt aan niemand toewensen!

Hoi,

Herken heel veel in jouw verhaal.

Ik hen ook last van angsten in sociale situaties. En sterk het gevoel dat niemand naar mij wil luisteren.

Ben mijn hele leven al overschreeuwd door anderen... Ben opgegroeid in een zwaar narcistisch familie.
Daarom ben ik erg stil geworden.... Het onzichtbare meisje...

Maar heel weinig mensen kennen mij eigenlijk echt. En bijna niemand is oprecht geïnteresseerd in mij en wat ik te vertellen heb. Dus vertel ik ook bijna nooit meer wat over mezelf in sociale situaties. What's the point??

Toch zou ik het leuk vinden om te praten
met iemand die mij echt begrijpt... en het zelfde voelt. Zonder dat ik het gevoel weer moet hebben dat ik er gewoon niet toe doe.. en het altijd allemaal om anderen moet draaien...

Liefss

Een loner-mama

Hallo!

Hier hetzelfde verhaal.

Zal heel graag mijn gedachten met die van jullie uitwisselen. Misschien in een whats App groep….

Ja goed idee zo’n whatsapp groep;-)
Kan er hier ook privé gemaild worden?

Ik herken mezelf hierin, mijn enige medicijn is praten en mensen vertellen hoe ik me voel maar ook proberen wat waardering en begrip te krijgen.
Iemand vinden om mee te praten lijkt soms onmogelijk..
Kan ik me aansluiten in dit groepje asjeblieft en hoe doe ik dat?

Hoi Daphne

Ik heb ook enorm last/angst in sociale situaties. Ben behoorlijk overgevoelig en enorm vatbaar voor zelfs de kleinste prikkels.
En als dat te groot wordt , dan moet ik weg!

Ik slikte jarenlang een benzo.... maar dat ging mis op gegeven moment en heb het nog in maanden tijd afgebouwd/afgekickt tot 0.

Ik begon toen te merken dat ik er op straat er ook last/problemen van kreeg. ben radeloos geworden maar ben een doorzetter.

Wil je er over praten met me als je daar zin in heeft.. ? Dan vertel ik je alles.

Groet Pierre

Hai Never give up,

Ik herken veel in je verhaal.
Ook ik ben al een heel eind op weg, maar vind het soms nog moeilijk allemaal.
Ik heb geen sociale angst, maar ben wel bang voor allerlei andere dingen.
Stap voor stap ben ik op weg gegaan, maar soms ga ik te hard, omdat ik zo graag wil, en als ik dan gas terug moet nemen word ik overvallen door een trieste bui.
Ik weet dat die weer overgaat, maar als ik er middenin zit is dat toch wel lastig.
De kunst is, jezelf de tijd te gunnen.
Stap voor stap te gaan en je bewust te zijn van de stappen die je maakt
Ik vertel ze ook aan anderen en die zijn dan echt blij voor me, maar idd is contact met een lotgenoot anders.
Ik zou het fijn vinden als je reageert op mijn reactie.

Goe bezig! Geen aandacht aan geven lachen er mee je brein moet je herprogrameren..en dat kan....duurdt wel even....maar kan

Je verhaal is heel herkenbaar. Kampt ook al jaren met angst en probeer het positief te zien. Wil graag in contact komen om elkaar te horen en positief te steunen. Aangezien je geen nummer mag geven zoek me op facebook op

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Waarom mag je hier geen nummer geven eigenlijk?
(Los van het feit dat ik het niet zomaar zou doen hier, maar dat terzijde.)

Ik heb het idee dat berichten hier sowieso nooit gecontroleerd worden, wat ik geen goede zaak vindt, maar ook dat terzijde 😊)

Ik zou zelf eerst via een email mensen "verzamelen" en contact leggen. Dan kun je op die manier iets minder publiek nummers uitwisselen.
Ik heb zelf begin dit jaar samenstaanwesterk2024@hotmail.com aangemaakt en zo ooit contact gelegd.

Continue angst en spanning is zo vermoeiend 😒

Heb vandaag gereageerd op bovenstaand email adres.
Kreeg direct antwoord.
Wie weet een ingang om elkaar te steunen te communiceren.
Wie weet!!

Stalker 😋

Maar inderdaad wat ahmn zegt, wie weet. 👍

Hoi Newbee,

We willen met dit forum graag een veilige ruimte creeren waarin mensen die het moeilijk hebben anoniem hun verhaal kunnen delen. Persoonsgegevens verwijderen we om misbruik te voorkomen. Een mailadres plaatsen is wel mogelijk, deze laten we een aantal weken staan voordat we het weghalen.

Dank voor de uitleg

En ik heb inmiddels wat reacties.
Nog even kijken hoe mensen het liefst met elkaar praten.
FB (heb ik zelf niet),
WhatsApp,
Email (misschien in het begin om even de kat uit de boom te kijken)
Geen idee wat nog meer handig kan zijn.

Ik ben daar ook naar opzoek mensen die ook de zelfde angstigevervaringen mee maken want iemand die geen Angsten en paniek gedachtes hebben kunnen het zich niet voorstellen gr Joke

Ik zoek ook juist naar mensen die begrijpen en weten wat je voelt en elkaar kan steunen beter als die Psychiaters die je vol proppen maar zelf het nooit hebben gehad en kan je weer gaan met doosjes medicijnen ik sta daar 100 procent voor open gr joke

Heb je al contact kunnen leggen met anderen Joke?

Nee zou dat graag willen ik had al gekeken voor een plek waar mensen met onze klachten terecht kunnen een praatgroep

Sommigen zitten op meetmyfear..Ik zit er sinds kort ook weer, maar de hoeveelheid contact voor mij valt daar erg tegen.
Op de.mail die ik hier geplaatst heb, zijn wat reacties gekomen maar ook best beperkt.
Met 1 persoon heb ik nog met regelmaat contact..Maar of er echt contactgroepen zijn weet ik niet

Newbee ⬆️

Ik heb ook last van angst in sociale situaties, en zou het fijn vinden om elkaar te steunen.

Ik heb ook veel angsten enpanieaanvallen zou het ook wel fijn vinden om elkaar te kunnen steunen ik had al gezocht voor een angst club waar je elkaar kan ondersteunen

Ja, dat lijkt mij ook heel fijn

Er is volgens mij online niet veel te vinden.
Via de mail samenstaanwesterk2024@hotmail.com heb ik wel al mensen met elkaar in contact gebracht en kort met anderen gemaild
Ook heb ik met 1 persoon via whatsapp contact. Maar een hele groep is er nog niet.
Ik zou hier in elk geval ivm veel spam niet je eigen emailadres plaatsen.

Update. Ik heb dat email adres (samenstaanwesterk2024) opgeheven. Werd een beetje frustrerend dat steeds wanneer mensen mailen, en ik iets terug stuur, ik vervolgens gewoon niks meer hoor. Al is het maar een bericht van "Nee, doe toch maar niet of wat dan ook.
Ik heb er zelf 1 mooi contact aan overgehouden, en dat is prima zo.

Maar blijft natuurlijk, mochten mensen met elkaar in contact willen komen, plaats hier niet je eigen emailadres of gegevens, maar maak eerst iets nieuws aan, om te voorkomen dat je gespamd wordt.

Hier ook een update. Ben al een tijdje actief hier, heb veel aan jullie tips en verhalen dankjewel. Sinds een jaar last van paniek en angst en voel me eindelijk beter worden. 4/5 psychologen gehad. Niemand kon me begrijpen en voelde niet goed. Uiteindelijk aan de slag gegaan met Nick de Waard (een angstcoach) en dit voelt zo goed. Vond die stap spannend, maar heb het gevoel dat eindelijk iemand me écht begrijpt. Dat geeft mij veel rust en concrete handvaten om mee aan de slag te gaan.

Ik blijf hier zeker nog actief en wil ook wel in zo’n groep.

Dit is zo herkenbaar. Je hoeft je niet druk te maken dit gaat zeker goed komen. Het heeft alleen flinke tijd nodig.

Ik heb dit ook. Wereld is raar,eng en onwerkelijk. Als ik naar buiten kijkt lijkt het nep en ik voel mezelf ook nep en eng.
Hoe ga jij hiermee om?

Hier nog één bij mij wisselen periodes zich heel erg af. Dan hoofdpijn en duizeligheid, dan weer derealisatie, dan moe en zere ogen, dan depri enz.

Hallo!

Dat heb ik ook!
Ik heb gisteren gelezen dat het misschien ook aan de anticonceptie pil/hormonen kan liggen.

Ik heb veel verhalen gelezen en heb meteen besloten om te stoppen en te kijken of het helpt.

Ik heb ergens anders ook gereageerd. Maar ook hier wilde ik even reageren. Want ik heb precies deze klachten.
Ik heb helaas geen echte tips ik heb er inmiddels 3,5 jaar last van.
Wel hoop ik dat dit ergens goed voor is en ik
hier sterker uitkom.
Maar het is super zwaar en zo naar als
Je niet meer kan genieten.
Zijn er hier ook mensen die hier last van hebben en (kleine) kinderen hebben?
Groetjes Lotte

Ooo jee het lijkt wel of je over mij schrijft. Ik heb dit precies hetzelfde. Toevallig moest ik vandaag ook nog naar de winkel. Ik stond daar begon te zweten mijn hart ging tekeer ik wist niet hoe gauw ik weg moest komen. Ik heb ook elke morgen vreselijke angsten en ben bang dat ik ernstige ziekte.s heb als ik wat voel denk ik het is niet goed ik ben ziek. Maar inderdaad ook bij mij zakt het in de avond af. Maar ben zo moe zo vreselijk moe. Elke dag hetzelfde ritueel. Ben zo bang dat het niet meer beter word. Ik wens jou ook heel veel sterkte toe. Liefs mina

Beste betreffende,

Zo herkenbaar wat jij beschrijft ! Ben een een beschaafde integere man,hbo opgeleid,maar verder is het 1 ramp met angsten,stress,chronische hoofdpijn al jaren,antidepressiva,pijnstillers.stuit vaak op onbegrip ! Wil het liefst wegkruipen.Ik wens jou veel sterkte,ook aan anderen die op jou gereageerd hebben.Ik denk dat wij,lotgenoten,met deze vervelende klachten liever aardiger en gevoeliger zijn dan de gemiddelde ! Is een App groep of mailgroep een idee ? Of een keer met lotgenoten ergens in een café of verwarmd terras erover praten ? Ook over koetjes en kalfjes,misschien geeft het steun aan elkaar,vanzelfsprekend geen bijbedoelingen

Groetjes Edwin uit Eindhoven !

Hallo Edwin goed idee weet jij hoe contact te leggen mvg anoniem

Ik heb ook al 4 jaar last van derealisatie depersonalisatie. Ik heb zelf soms het idee dat t te maken heeft met n diepgewortelde angst om daadwerkelijk te zijn wie ik diep van binnen ben en daarom n soort onbewust afstand neem van mezelf om mensen in mn omgeving niet te kwetsen. Dit is wel n verklaring waarom ik niet mezelf meer zie in de spiegel en niet meer in mn eigen lichaam kan komen. Herkent iemand dit? Naast t feit dat ik n trauma ervaring heb gehad waardoor ik uit mn lichaam ben geschoten en vn mn hart weer in mn hoofd en overlevingstand ben gegaan heeft t volgens mij een diepere spirituele component. Iemand nog behoefte ook aan lotgenoten contact?

Ja corin weet jij hoe in contact te komen? Mvg anoniem

Hoi lieze,

Dit voelt inderdaad ontzettend rot. Ik heb hier helaas al 1 jaar mee te kampen. Wel langere betere momenten maar zoals je beschrijft het is vreselijk om mee te maken. Maar je staat niet alleen!

Wow wat zijn er veel mensen die hetzelfde voelen als ik. De rare enge wereld en het vervreemd zijn van jezelf jaagt bij mij ontzettende angsten op negativiteit. Ik ben bang dat het nooit meer goed komt. Hoor graag hoe andere hiermee om.gaan

Dit herken ik ook, Die derealisatie is vreselijk! Momenteel zit ik in een periode met duizeligheid en hoofdpijn en hypochondrie. Waar zal ik de volgende periode weer last van hebben? Drama we zijn hier nog wel even zoet mee vrees ik.

Ik herken een aantal klachten. Mssn dat je niet voldoende in contact staat met jezelf/je lichaam. Zelf heb ik er voor gekozen om een cursus mindfulness te volgen. Met veel oefeneningen doen merk ik een duidelijk verschil/verlichting in mijn klachten.

ik hebangst stoonis

Hoi,had daar vorig jaar ook last van maar neem nu 100 mg serlain in smorgens en beetje bij beetje beter gegaan en nu is dat verleden tijd, veel moed

Geplaatst op 7 juli 2020

Sara, wat een herkenning!

Ik heb een gegenaliseerde angststoornis. 10 maanden geleden ben ik bevallen van ons dochtertje. Sinds mijn bevalling ben ik erg bang om dood te gaan aan een erge ziekte. Ik wil helemaal niet dood omwille van mijn dochtertje en man. Wil genieten van het leven. De angsten overheersen mijn dagelijkse bezigheden en hoe ik me voel.

Mag je inmiddels wel aan de medicatie?
Ik heb deze week een afspraak met mijn psycholoog en een psychiater i.v.m. medicatie.

Ook ik heb dit gehad tijdens de zwangerschap echter is deze al 8 jaar geleden en kamp nog steeds met angst en paniek aanvallen. Medicatie en therapieën gehad het gaat lange periodes ontzettend goed en dan valt ik weer terug in het oude. Maar probeer wel positief te zijn en blijven vaak gebeurd er wat in mijn leven waardoor dit weer de kop op steekt. Net als iemand hoofdpijn krijgt bij te veel stress en spanningen krijg ik dit. Ik kan jullie meegeven blijf jezelf accepteren dat je een aanval hebt, is lastig maar het kan.
En je bent niet alleen er zijn meerdere mensen die dit hebben. Ik zoek ook steun en praat erover met mensen die het herkennen.

Hoi. Ik heb knal hetzelfde!!! Ik ben 2 j geleden bevallen van een zoontje. Na een periode van extreme vermoeidheid en het gevoel te hebben ongelooflijk hard alles zelf te moeten doen heb ik zware angst ontwikkeld voor de dood. Na zo een lange periode ben ik in behandeling met psycholoog en nog wat andere dingen. Maar ook zonder medicatie. Ik heb er wel voorgeschreven gekregen maar wil ze zelf niet pakken mits ik jaren geleden een zware depressie heb gehad en toen oon jaren medicatie heb moeten nemen. En nog heel goed weet wat een hel het was om er vanaf te geraken.

Hoi,advies:schildklierhormonen laten nakijken.
Of overige hormonen.

Mag je wel visolie pakken? Het beste is epa dha dot helpt echt tegen angsten. Kies een goed merk.

Ja hier ook precies hetzelfde.. het is vreselijk. Probeer naar een gynaecoloog te gaan en dit te bespreken. Probeer Femme van Vitakruid en anders antidepressiva, dit helpt goed tegen angst.

Heel herkenbaar ik heb ook zulke paniekaanvallen dagenlang moet ik bij komen. Soms is douche al een opgave zo slap ben ik

Ik heb dat soms ook als ik lang naar een zelfde punt kyk word ik duizelig en kan ik een aanval krygen meerdere weken niks en dan weer is lastig je ben niet alleen zware aanvallen kryg ik maar nu en dan grlukig ben toch altyd ban sterkte ook voor jou gr glenn

Hoi ik herken heel veel een van jou klachten. Zou graag persoonlijk contact willen ook omdat ik mij heel eenzaam voel

Hallo heb je wat meer informatie over je klachten mvg anoniem

Heftig verhaal en heel herkenbaar. Vooral het piekeren/malen en doodmoe zijn. Ik ben zelf gediagnostiseerd met een gegeneraliseerde angststoornis en wat jij omschrijft lijkt daar erg op. Ik ben uiteraard geen dokter of specialist maar ik zou mij als ik jou was laten onderzoeken door een arts. Heb je weleens gekeken bij de kenmerken van zo’n stoornis? En zo ja, herken jij je hier dan in? Blijf a.u.b. niet lopen met deze klachten.

Je bent niet de enige, dat is misschien al fijn om te weten. Het is voor mensen die hier niet mee worstelen soms moeilijk te begrijpen. Misschien kun je erover praten met een psycholoog waarbij je je goed voelt. Ook kun je geholpen worden met de dagindeling en leren omgaan met de energie die je nu hebt -en/of opbouwen. Daarnaast kun je onder professionele begeleiding werken aan slaapproblematiek om beter te leren slapen, zo is "slaaphygiëne" bv al heel belangrijk en je slaapplek weer kunnen zien als iets positiefs ipv ertegenop zien. Erg belangrijk, want je zult gemerkt hebben dat je nog véél minderhappy (en energiek) bent als je slecht slaapt! De esitalopram zou ik zeker bespreken, dit werkt niet (meer) voor jou. Tegenwoordig zijn er zelfs nieuwere middelen op de markt, als meerdere antidepressiva niet aanslaan. De symptomen lijken wel op een depressie (of ander genoemds) : dit kan meer doen dan je denkt. Probeer leuke en ontspannende dingen te doen / afleiding / enigszins ritme in je dag te krijgen/ veel mensen wandelen bv om het hoofd te legen en luisteren muziek.

Hou vol en laat anderen (oa professionals) meedenken-/helpen. En vergeet niet: babystapjes. Niet te streng voor jezelf. Je bent het waard! Sterkte!

Hallo bedankt voor jullie reacties. Dat geeft weer een beetje moet. Mogen er mensen zijn die graag contact willen. Graag aangeven hoe dat te doen. Maar nogmaals zeer bedankt voor jullie reacties en sterkte voor iedereen met het zelfde probleem hier op dit forum mvg anoniem

Ik herken het ook. Ik kom in die wervelstormen van piekeren, gedachte over iets, daarna wordt het steeds dieper en er komt steeds meer oud zeer dan ook naar boven en zo word het 1 chaotische negatieve spiraal waar ik dan ook echt niet meer uit kom.,ik vind het echt obsest hoe hardnekkig het kan zijn. Ik heb in een slechte periode van angst en dus een doorgedraaid overprikkeld moe van het denken, hersens die je het liefst even naast je neer legt op de tafel …heb ik Aktiprol geslikt. Het is een antipsychoticum maar maakt het echt wat rustiger en zelfs soms ervaar je dan een chill hoofd dat rustig is en helder na kan denken.

Sterkte ben zelf ook overspannen

Hallo melanie even een berichtje van anoniempje die dit geplaatst heeft. Ik moet zeggen je beschrijft het idd heel goed. eigenlijk zo als het is .soms denk ik waarom begrijp niemand het nu.van hulp verleners naar hulp verleners maar ....helaas. op zijn tijd is het niet meer vol te houden. En op iemand die je een beetje begrijp hoef je niet te rekenen. Wat doe je er zelf aan om aan je verwarde hoofd gedachten tot rust te komen of te krijgen? Ik moet wel zeggen zeer bedankt voor je inzicht en berichtje. Hoor graag je reactie xx anoniempje

Ik wil wel ciniact ik maak hetzelfde mee sta ermee op en da ermee naar bed gr Joke

Hallo joke late reactie hoe is het nu met je? Mvg anoniem sorry voor late reactie. Hier nog weinig veranderd

Lijkt wel of je een probleem met je bijnieren hebtz. Sterkte!

Hoi Piet eerste bedankt v je reactie. Weet je toevallig hoe of waar ik dat kan laten na kijken mvg anoniem

Of het bijnieren zijn geen idee. Maar delen herken ik wel.

Het klinkt ook als intrusieve gedachten.

Ik heb n.a.v. een tip hier het online boek "Overcoming unwanted intrusive thoughts" besteld. Ik ben nu halverwege maar ik vind het een goed, prettig (en hopelijk helpend) boek.
Het is wel in het engels. Ik heb geen Nederlandse versie gevonden nog.

Oke bedankt voor de tip.alleen wordt het lastig in het Engels. Hoe is het met jou verder mvg anoniem

Ja ik moet zeggen, het gaat al even best ok.
Hopelijk blijft dat zo

Ik heb hetzelfde sta ermee op en ga ermee naar bed op de dag word het erger of er een stem in mijn hoofd zegt je gaat dood ik ben overal bang voor zelfs om te eten ben ook heel veel afgevallen en heel de dag duizelingen ik was zo actief altijd nu durf ik niks meer ik word gek in dat hoofd last van hele dagen duizelingen en maag en darmen heel de dag depressief en zodra ik wat voel meteen paniek en angst ik gebruik 3x daags diazepam 5mg en had Citropolam erbij ik weet geen raad meer durf niets hele dagen huilen ik wil mij oplaten nemen in een particuliere klieniek ik vind het voor mijn man zo erg die zorgt heel goed voor mij die zijn leven bestaat alleen maar met een vrouw te leven die zo vreselijk depressief is ben helemaal onderzocht alles goed maar als ik wat voel denk ik ik ga dood sta ermee op en ga ermee naar bed ik ben een Hypochonder als iemand hier zich in herkent hoop ik op een antwoord wens allen veel sterkte gr joke

Tip, voor jullie beide. Luisteren eens maar de Podcast van Wijnand van Dam "Live coach aan zee". Baat het niet dan schaadt het niet. Heeft mij op weg geholpen en nog steeds!

Hallo anoniem. .even de data er bij .bedankt voor je tip ik ga eens kijken wat je bedoelt. Zijn er nog mensen die evt contact zoeken. Om elkaar er op zijn tijd door heen te trekken. Of misschien hun klachten willen delen? Mvg anoniem

Dat 'is precies miǰn̈ verhaal heb precies het zelfde heb ook dazepam2x 5 mg en voor de avond met 1 druppel ES Ctroprolam gekregen voor de 1e week moet elke week 1 druppel meer nemen ben gisteren aan de 4 druppels begonnen de angst is een hel alleen maar doodsgedache ik ga de 5e week naar 5 druppels en blijf daarop en kan dan nog 6 weken duren voor het aanslaat ik heb een depressie ik durf niets n̈iet naar buiten zelfs in huis al bang sta o met dood en ga ermee naar bed en vreselijk koud en veel huilen ik durf ook niet te eten ben heel veelafgevallen en heb speciale flesjes en meer bij voeding gekregen ze gaan mij opnemen binnen 2 weken zou graag met U contact houden gʻr joke

Reactie geplaatst

Hallo joke dat klinkt niet goed helaas. Let wel een beetje op de diazapam. Deze heb ik ook .neem er niet te veel van .dit kan trouwens zorgen dat je nog meer in de depressie gaat komen en verslaving op roepen. Wat betreft eten. Tis natuurlijk wel de bedoeling je goed eet en drinkt hoe dan ook.het is hier ook niet veel anders als wat ik hier boven beschreven heb.tis elke dag maar weer een gevecht. Hoe sta ik op , hoe voel ik mij.leef ik nog een beetje enz enz .ook ik sta op het punt voor opname. Maar kan nog 3 maanden duren. Welke omgeving kom je ergens vandaan. We mogen hier geen gegevens of wat dan ook uitwisselen. Dus weet niet hoe in contact te komen???.maar mischien kan ik je wel een tip geven voor evt opname. Vandaar de vraag waar uit welke omgeving je kompt .daar bij probeer aub eens naar buiten te gaan .hoe lastig het ook is.mij valt hier elke dag het dak op het hoofd. Maar we moeten toch kleine stapjes maken. Zo hier al eerder iemand beschreven heeft. Doen we totaal niks??.dan worden we nog meer depr. Of de klachten welke dan ook worden erger. Er moet ook een knop om gaan in je hoofd denk ik dan maar.niet dat het hier lukt. Maar ik moet op zijn tijd .vandaag leef ik een beetje en morgen is het weer 1 zwart gat.maar we moeten niet opgeven. Sterkte en beterschap. Mag je een ide hebben hoe in contact te komen sta er voor open.
Mag dat niet lukken dan maat even zo op deze manier. Mvg anoniem

Ja dat is ook mijn verhaal gisteravond ambulance hier geweest aan de monitor gezeten en overal plakkers op mijn lichaam gehad bloeddruk telkens gemeten er was een dokter bij en die zij het hart van een jonge meid en ze ging later bellen over mijn met ik denk een arts maar vertrouw het dan alweer niet ze gingen weg en zeiden alles is goed en k nogmaals vragen ze zij U moet mij geloven je hart is van een jonge meid maar het haalt niet mijn angst weg ik gebruik 2 x daags 5 mg Diazepam ook die helpen niet meer en 5 druppels ES CITROPOLAM ik krijg daar angstige stemmen of gedachtes van in mijn hoofd alleen maar dood ik sta ermee op en ga ermee naar bed alles gaat langs mij heen zit de hele dag te hyperventileren word gek van die gedachtes ik had dinsdag een opname maar was savonds alweer thuis ik zat tussen mensen die schreeuwde en rare dingen deden ik werd er nog angstiger van ik had gedacht dat ik met mensen zou zijn die ook angst en panieken depressie hadden dus weggegaan mijn man mij opgehaald

Hallo joke. Er is maar 1 regel naar mijn informatie. Rust, regelmaat, en ontspanning. Je zal het toch allemaal bijna aleen moeten doen. Dat is tenminste mijn ervaring. Ik ben de schrijver van het bericht hier helemaal bovenaan. Ook bij mij staat een opname in de planning, maar of dat door gaat geen idee. In de regel wordt je opgenomen, krijg je medicijnen en dat is alleen 1 onderdrukking. Het lost niet de problemen op.het is zeer lastig om uit de negatieve spiraal te komen, daar weten we natuurlijk allemaal het onze van.ik hoop je nog een goede steun aan je man hebt. Ga er eens op uit, wandelen maak niet uit wat jullie doen maar doe iets samen. Ik lig ook hier veel te slapen. Neem me vanalles voor en komp maar de helft van uit. Maar beter de helft ipv niks.zo moeten we er stapje voor stapje uit proberen te komen .ik weet het op zijn tijd ook echt niet meer en ben er dan goed klaar mee.maar we moeten verder. Anders komen we er nooit uit hou dit in je achterhoofd aub .al is het nog zo zwaar. Een stapje voor uit 2 achter uit. Maar uiteindelijk. Hopelijk is er de zon weer..mvg anoniem

Maar heb je nu dan geen last van insulten cq consulten

Hee hoe is het nu met je?

Ik heb zo met je te doen.
Ik ben ook heel bang. Ik het 24/ 7 liedjes in mijn hoofd net of er een cd op staat.
Denk ook veel aan de dood omdat dit ook geen leven is. Altijd die angst. Maar ik moet door voor man en kinderen. Ik wens jou heel veel sterkte

Hallo. Hoe gaat het nu met jou? Net je verhaal gelezen en zeker herkenbaar. Hopelijk gaat het nu goed met jou. Groetjes Jessica

Hey hier ook herkenbaar ik probeer er ook dagelijks tegen te vechten zodanig dat mijn man en zoon niets tekort komen. Bij mij is het meer dat ik met mezelf geen blijf weet en niet meer weet hoe ik tot rust moet komen. Ik doe alle dingen nog zoals voordien maar beleef ze anders. Voel me de hele dag opgejaagd en nerveus. Ik neem ook medicatie en deze zijn een ondersteuning. Grts

Wat heftig voor jullie. Misschien eens hypnose proberen?
Ik bid voor jullie dat je mag gaan genieten van het leven. Het is zo mooi om nu al afscheid te nemen.

Heel herkenbaar helaas 😏

Angst is n killing op 1 dag.
Je wilt niet ontdekt ? worden maar dat gebeurd dan ook nooit /niet.
Het is overleven van de dag.
En zo vermoeiend.
Je komt amper aan jezelf toe.

Zo ja is bij mij het ook begonnen. Geen therapeut kan mij helpen. Nu na 30 jaar ervaar ik mijzelf vaak als vreemd, zoek ik mijn ik. Het beste is deze gedachten te vervangen door andere gedachten. Welke dat voor jou zijn weet ik niet. Maar door zo door te gaan train je je mind in deze vervelende gedachten. Ook al kan je het nu nietgeloven, jij maakt zelf je gedachten.
Probeer het, en anders een therapeut zoeken die dit kan behandelen. En dat kan niet iedereen. Sterkte!

Heel herkenbaar.

ben je een bewust en waarschijnlijk hooggevoelig mens? Dat is een talent maar zeker in de eerste helft van het leven vooral lastig.

Leer jezelf accepteren, liefhebben (Kristin Neff Self compassion), Mindfulness om meer geluk in het nu te vinden en uit je hoofd te gaan en zoek een zinvolle levensinvulling waar je gebruik kunt maken van drijfveren en bewustzijn. Met Voice Dialogue Therapie kun je leren om met nieuwsgierigheid naar jezelf te kijken en de verstoten delen van jezelf weer tot ontwikkeling te brengen. Een aanrader!

Ik begrijp je heel goed; wandelen vind ik ook het beste. Je zal niet onderuit gaan, mij hielp de gedachte dat het geen echte angst was, maar slechts een gevoel dat voorbij gaat.

Herkenbaar Ron, ik vlucht altijd de auto in en race als een gek naar de huisartsenpost. 9 van de 10 x blijf ik in de auto op het parkeerterrein staan. Ze kunnen toch niet zoveel betekenen, maar de gedachte dat hulp binnen handbereik is kalmeert al een beetje. Gekkenwerk natuurlijk

Ik heb dat ook zodra ik een paniek aanval heb een ik naar de huisartsenpost en het moment dat ik daar binnen loop zijn eigenlijk al me klachten weg zo raar is dat he