PTSS - forum lotgenoten

Sterkte ermee,het is moeilijk veel mensen begrijpen niet hoe moeilijk dat is maar het is inderdaad moeilijk, ik heb ook ptss je wordt er soms echt crazy van.

Beste AV,

Tot voor kort had ik de diagnose cvs/fibro. Nu is dit omgezet naar complexe ptss.

De hooggevoeligheid en onmogelijkheid om onverwachtse zaken te verwerken, herken ik ten zeerste. Je emmer is leeg en het vullen ervan gaat niet meer zoals bij anderen. Een nachtje slaap doet ons weinig.

Zelf ben ik een nogal pro-actief type en heb dus de verschillende probleempunten van cvs apart aangepakt. Focus was er daar eentje van. De hooggevoeligheid is enerzijds een gevolg van de gebeurtenissen, maar ook van de manier waarop we ons afsluiten en een gewoonte opbouwen om in prikkelarme omgevingen te verblijven.
Ik heb de cvs opgedeeld in meerdere stukken:
1. Het fysieke aspect. Door het vele slapen en stilzitten/liggen, smelten onze spieren weg. Daarnaast is er ook sprake van een tekort aan magnesium. Hiervoor heb ik een anderhalf jaar magnesiumbaxters gekregen. Die hbn een enorm verschil gemaakt. Daarnaast heb ik een hondje in huis genomen en heb ik een heel jaar lang prioriteit gegeven aan het opbouwen van de fysiek. Elke dag wandelen; dat begon met 20min en dan slapenslapenslapen tot uiteindelijk dagelijkse wandelingen van een uur en eentje per week die langer was (via wandelclubs). Het gaat tergend traag, maar je kan die fysiek opnieuw opbouwen. Let wel; het zal nooit meer zijn zoals voorheen, maar wel beter.

2. De focus; het verwarrende, niet meer weten hoe of wat en de onmogelijkheid om lang te concentreren. Elke dag oefende ik die focus; dit kan bijv door lezen of mindspelletjes te doen. Ook dit gaat zeer traag, maar met de nodige wilskracht en geduld, betert dit.

3. Mentale gezondheid; de begeleiding bij een psych is hierbij een grote hulp. Het leren leven in het nu (wat men ook mindfulness noemt), jezelf met liefde verzorgen en je dagen met structuur indelen.
O en voor mij zeer belangrijk; handwerk! Het haken/breien is enorm goed voor mensen met ptss én het geeft je een gevoel van productiviteit, van verwezenlijking. De actie die je doet met je handen helpt net zoals emdr bij het verwerken van traumatische gedachten.

Wanneer het komt op de hooggevoeligheid is er volgens mij weinig anders mogelijk dan je regelmatig bloot te stellen aan meer prikkels en er opnieuw gewend aan te geraken. Voor mij is het lang onmogelijk geweest om een radio thuis aan te hbn staan. Nu kan die opstaan tijdens voormiddagen, wanneer ik voel dat muziek lawaai wordt en dus teveel, gaat ie af. Wat echter ook heel belangrijk is, is dat je begrijpt dat het normaal is onder de omstandigheden en dat je er niet te zwaar aan mag tillen dat de grens bereikt wordt.

Op heden kan ik weer beter mee op alle bovenstaande vlakken. Doch is dit iets dat zeker op vlak van die hooggevoeligheid enorm verschilt van week tot week en soms zelfs van dag tot dag. Ik woon alleen met een zoon in co-ouderschap en heb de weken alleen echt nodig om terug te bekomen van de drukke week met mijn zoon. Ik zou het ook graag anders zien, maar ik geef mezelf die ruimte tot recuperatie aangezien die zelfzorg tegelijkertijd bijdraagt aan het goed zorgen voor mijn zoon.
Zorg dus goed voor jezelf, zo zorg je meteen ook voor je partner. Geef je grenzen aan - hoe opener en eerlijker je bent, hoe meer zij begrip kn tonen.

Ik wens je het allerbeste! Je kan beteren, zonder enige twijfel. De weg is lang, maar hij is er! Veel liefde vanwege een lotgenootje 😘

Beste A.V,

Is er bij jou gekeken of er ook sprake is van PTSS? Ik herken de klachten die je beschrijft goed, maar heb zelf de diagnose PTSS (Na het overlijden van mijn zoon heb ik dit ontwikkeld).

Mij heeft EMDR veel geholpen (De periode dat ik EMDR deed was extra zwaar en was ik extra vermoeid).

Groeten,
R

Hi Inge,
Ik herken je verhaal. Ik loop vaak vast in de oude patronen, ben vaak somber en levensmoe. En dat terwijl mijn leven zo verandert en mooi is geworden.
Mijn hart doet zo een pijn.

Sterkte!

Niet iedereen die een nare verdrietige gebeurtenis heeft meegemaakt krijgt PTSS, angststoornis lijkt erg veel op bepaalde symptomen van PTSS.

Pas na goed onderzoek en verschillende testen kan je spreken, mocht de diagnose daaruit komen, van PTSS.

Beste Anja,
Huiveringwekkend wat voor overeenkomsten uit jouw verhaal overeenkomen met mijn geschiedenis:(
O.a heb ik als 18 jarig meisje ruim 10 maanden in Blijf van mijn lijf gewoond n.a.v wat moeder daar geprobeerd had met mij ( zij is er direct met alle andere broertjes + zusjes uitgezet )
Ook dit durf ik aan niemand te vertellen, heb n.l teveel en te vaak van de zgn 'hulpverlening' moeten horen over kleine dingen die ik vertelde: dat kan niet waar zijn wat je vertelt dat gebeurd niet in Nederland......
Komt bedriegen over etc.
De geschiedenis herhaald zich....
Vanaf die tijd al 10 tal jaren geleden durfde ik niets meer te vertellen: wordt toch direct bestempeld........
Ik wil je niet belasten met mijn ellende, wat je beschrijft komt op mij over dat je een narcistische 'moeder' had waarbij jij niets goeds kon doen in haar ogen, en zij iedereen manupuleerde zodat je - als je dit zou durven- niet gehoord en geloofd zou worden.
Wat ziekmakend dat zulke 'ouders' het leven van hun kind( eren) voor het leven kapot gemaakt hebben.
Géén veiligheid, welkom zijn, en geaccepteerd worden, dan ben je voor je leven getekend/ beschadigd.
Heb veel verhalen van anderen gehoord in therapie, ik bleef een outsider met mijn trauma's en ervaringen, durfde wederom niet te praten........
Ik wist dat er mensen net zoals jij nu in jouw verhaal beschrijft moesten zijn, tegelijkertijd dacht ik: als deze mensen ook zo 'behandeld' worden durft er waarschijnlijk niemand iets daarover te vertellen.
Goed en knap van je dat je wat over je verleden schrijft!
Ik geloof je ook al ken ik je niet.
Weet verder even niet goed te reageren, misschien is dat voor nu teveel voor je.

Alle goeds, zorg goed voor jezelf!
M.

Komt bedrieglijk over ( zin was niet geheel juist)
M.

Ik ben trots op jou dat je deze 1e stap zet. Hou vol! je bent het waard.

Maat, ik kan je verzekeren dat je geen klootzak bent maar een goeie vent. Ik begrijp precies wat je bedoeld want mijn stoornis heeft mij ook mijn huwelijk gekost. Mijn vrouw werd ouder maar ik bleef in het kind-stadium achter. Je hebt in je jeugd dingen niet geleerd die bij een 'normale' jeugd horen en dan grijp je automatisch terug op gedrag wat je toen staande hield. Het was toen overleven en dat was op dat moment jouw reactie. Helaas doen we met dat 'oude gedrag' mensen pijn die dicht bij ons zijn en van ons houden. Het feit dat je er iets aan doet door therapie toont dat je een geschikte peer bent. Ik kan je een raad meegeven: Wees zo open mogelijk tegenover je vrouw, je schoonouders en je kinderen over jouw aandoening en de gevolgen daarvan. Weet niet hoe oud je kinderen zijn maar je begrijpt dat je het iets anders moet zeggen tegen ze als ze nog erg jong zijn. Maar dat weet je zelf ook wel want je bent een slimme vent. Sterkte maat, geef de hoop niet op ook al kan het een lange weg zijn.

Hey Joris bedankt voor je reactie maar ik heb af en toe nog moeite met het accepteren dat ik ptss heb maar het klopt wat je zegt met het terug grijpen naar het verleden wanneer die emoties komen maar mijn verleden was vrij gewelddadig dus daar maak ik me druk om. Ben onder tussen ook aan het proberen mijn vrouw terug te winnen maar die kan het niet accepteren dat mijn acties door de ptss zijn gebeurd. Ik waardeer in ieder geval je verhaal en reactie dank je

Graag gedaan maat. Niet de hoop verliezen.

Jij ook niet sterkte

Ik heb jouw verhaal ook gelezen Joris en heb het idee dat wij elkaar wel verder wat kunnen ondersteunen groeten Jeffrey

Beste J,
Ik heb je verhaal gelezen: jij bent géén klootzak!
Als kind in zo' n gezin moeten opgroeien laat zijn sporen na, waarvoor je beschermd moest worden is niet gebeurd.
Je mag het jezelf niet kwalijk nemen dat je zo reageerde zoals je deed: zo heb jij dit vroeger gezien en geleerd als kind.
Goed dat je dit nu inziet in contact met je partner.
Wat ik je kan adviseren om te geven aan je vrouw is het boek van Iris Koops - het verdwenen zelf.
Zij legt heel goed uit wat de gevolgen zijn voor het kind die opgroeid in een destructief/ ontwrichtend gezin.
Iris is zelf ervaringsdeskundige.
Dan kan je vrouw dit - als ze hier voor open staat - zelf lezen hoe deze complexe gezinsdynamiek werkt en de gevolgen zijn voor het kind - wat je toen was.
Hopelijk begrijpt zij dat jouw gedrag niet een bewuste keuze is geweest, en waar dit vandaan kwam.
P.s dit boek is voor jezelf ook goed om te lezen zodat je meer begrijpt/ inzicht krijgt , je beschrijft het zelf: heb geen andere manier gezien.
Ik hoop dat je partner op deze manier dit begrijpt en jou hopelijk een kans geeft - jullie hebben ook kinderen - mocht zij ervoor open staan zou ik met iemand die je vertrouwd samen in gesprek gaan.
Ik hoop en gun je dat dit lukt.
Dat je je niet in een crimineel milieu bevindt zegt mij dat je graag anders wil, je bent als kind niet in het goede milieu opgegroeid en met een gezonde basis gestart : daar kun jij niets aan doen.
Je bent bezig op de goede weg.
Alle Succes!

Hey m bedankt voor je reactie. En ik hoop ook dat ik die kans nog krijg van mijn vrouw want ze is super en ik snap niet hoe zij het mikpunt is geworden. Ondertussen probeer ik haar te laten zien dat ik werkelijk alles maar ook alles probeer en me ook laat behandelen maar het is heel moeilijk uit te leggen dat de persoon die haar die dingen aandeed niet ik was ook omdat ik me wel verantwoordelijk voel. Nogmaals bedankt voor je steun groetjes j.

Hi ik heb hetzelfde betreft de vader situatie..

Hoeveel uur emdr is denk ik niet de vraag die je zou moeten stellen. Als emdr het alleen maar erger maakt is emdr of deze emdr misschien niet de oplossing of de oplossing op dit moment. Als emdr niet goed werkt kan het hertraumatiserend zijn. En dan moet je wat anders doen. Er zijn veel meer soorten therapie. Als het een cptss is dat is er waarschijnlijk meer voorgevallen dan alleen dat ongeluk? Bij cptss is een 3 fasen behandeling ook geindiceerd. En soms is traumaverwerking niet de fase waar je in bezig moet (fase 2) maar moet je juist bezig met stabilisatie. Vraag eens wat ze precies willen gaan behandelen en welke soorten therapie ze aambieden. Kijk waar je partner zich dan goed bij voelt. Ik weet niet wat de precieze klachten zijn waar hij het meest last van heeft. Slaapmedicatie is heel persoonlijk, maar dat wil je eigenlijk niet te lang geven. Want het maakt de ptssklachten op de langere termijn juist erger. Er bestaat zoiets als nachtmerrietherapie. Je kan hier en nu oefeningen aanleren. Je kan differentiatietherapie doen. Er kan echt heel veel. Emdr is maar 1 therapie van vele. Sterkte in jullie zoektocht. Misschien is haptonomie ook nog wel iets of een ptss-hulphond.

Hoi bianca

Ze hebben sins kort ptss geconstateerd bij mij en ook deel hiervan is pesten want ik ook mee heb gemaakt op de basisschool en herken me best wel in jou verhaal hoe omlaag je word gehaald met zelfvertrouwen maar ook de dagelijkse opwachting als de bel om 15.00 ging dan stond ze weer bij de fiets om je op te wachten. Ik zoek ook lot genoten om er over te praten maar ook om ervaring te delen hoe je er mee om kunt gaan

Hey Michelle, ik vind het zo fijn iemand hier te vinden met een soortgelijke ervaring. Ik heb helaas nog geen specifieke groep kunnen vinden. Maar als je eens wilt praten dan staat mijn deur altijd open.

"De school wou niet helpen, sommigen docenten moedigde het pesten zelfs aan." Bianca, wat je verteld is zo herkenbaar. Veel docenten heb ik leren kennen als smerige galbakken, tuig van het laagste soort. Lachen gewoon mee als klasgenoten je vernederen. De afschuw van school is me altijd bijgebleven. Als ik de berichten hoor over schietpartijen op een school is dat zo begrijpelijk voor mij. Het is weinig troost maar weet, je bent niet de enige. Sterkte meid.

Als ik je verhaal lees gaan mijn gedachten twee kanten op. Het is enorm belastend voor jou en je omgeving wat je meemaakt, maar het positieve is dat je eindelijk de vinger op de wonde kan leggen. Je kan wanneer je er klaar voor bent hulp zoeken en samen met de hulpverlener beginnen werken aan je PTSS. Uit ervaring weet ik dat het zoeken en aanvaarden van hulp een enorme stap betekend. Maar blijkbaar heb je nu de moed gevonden vooruit te willen. Belangrijk is dat er niets is om je over te schamen, belangrijk is ook de juiste hulpverlener te vinden. En eens die voorwaarden voldaan zijn begint het echte werk. Vertrouwen in de hulpverlener is een steunpilaar maar het loont de moeite je ‘demon’ aan te pakken, voor jou voor je naasten , kortom om je leven terug op de rails te krijgen.
Mijn vouw en ikzelf zijn beide getroffen door PTSS na een heel traumatische gebeurtenis , nu acht jaar geleden, en het is pas nu dat we eigenlijk vooruitgang boeken niettegenstaande we gesteund werden van bij het begin.
Mocht je nog met vragen zitten aarzel dan niet om ze te stellen en vooral ga ervoor en wordt beter ook al zal het even duren met vallen en opstaan. Ik wens je veel moed te.

Ik heb ouders die ook narcistisch zijn. Emotioneel misbruik ook verkracht en misbruik van stiefvader. Als je wil praten kan je je luchten bij me.

Liefs, Lina

20 jaar geleden was de psychiatrie veel slechter. Sommige antipsychotica en antidepressiva worden nu bij ptss gebruikt om je stabieler te krijgen. Zodat je minder angstig wordt en je realiteitszin verbetert. Escitalopram bijvoorbeeld. Het zou zo naar eens kunnen dat het dan over gaat. Je schrijven is van een half jaar gekeden. Dus ik gok dat jouw probleem al is aangepakt. Dus dan is dit ook voor een ander met een dergelijke vraag

Heel begrijpbaar als men inbreekt in je privacy dat je deze gevoelens ontwikkeld en het erger word. Ik heb heel veel overtredingen in mijn leven gehad van privacy inbraak en dergelijke en kan getuigen van de paranoïde gevoelens die dit ontwikkelt. Je bent niet alleen.

Wat moedig dat je hier wel schrijft, en wat een rot situatie.
(alleen weet ik niet of je mijn reactie nog gaat lezen. Ik zie dat je al een paar weken geleden schreef)

Ik heb wel een paar gedachten bij wat je schrijft :
- Het is niet ok dat je KO tegen de muur vliegt en uit de manier waarop je het schrijft neem ik aan dat hij er een aandeel in had.
- Op eieren lopen helpt hem niet maar houd het probleem mee instant, ik begrijp wel dat je dat doet uit eigen veiligheids overweging doet.
- Therapie doe je niet alleen, maar met z'n allen. Als dat niet kan of mag hoe succesvol kan het dan zijn ? Ik zou zeker bespreekbaar maken dat je onderdeel wil zijn van het traject.

Nu mijn goed bedoelde adviezen :
- De veiligheid van je kindje moet voorop staan, als je het gevoel hebt dat die er niet is voor het kind (of zijn moeder die hem/haar verzorgt), dan vind ik dat je maatregelen moet nemen, gewoon omdat je kindje dat verdient

- Wanneer je zelf hulp/ psychische ondersteuning zoekt en ik vind echt dat je dat moet doen, dan heb je een eigen behandelaar. Die gaat jou helpen bij wat je doormaakt. Die mag dan niks delen met je man zonder jou toestemming en kan jou helpen bij de dingen waar je tegenaan loopt.

(Wanneer je echter naar zijn behandelaar gaat zal dat wel gedeeld worden, de tip is dus een eigen behandelaar.)

Dus twee dingen : zorg voor veiligheid en zorg dat je het uiteindelijk samen kan doen.

Mocht er niks mogelijk zijn weet je vast zelf wat je te doen hebt, hoe moeilijk dat ook is. Niks doen is geen optie, dan blijft alles hetzelfde.

Goed dat je hulp vraagt. Meegemaakt en ervaren. Klinkt als een ongezonde en onveilige relatiedynamiek. Overleg met hem en zijn behandelaar. Jouw veiligheid is belangrijk. Ontwikkeling en veiligheid van jullie kind ook. Systeemtherapie met elkaar of educatie voor zijn triggers.

Niet blijven aanmodderen. Zoek hulp. Vanuit bereidheid dit aanpakken. Kijk ook bij Moviera, daar zijn ook programma’s om het samen op te pakken.

Het spijt me je dit te vertellen Cindy, maar dit klinkt niet als een veilige omgeving voor de kinderen of voor jou. Je moet jezelf en de kinderen voorop zetten en veilig zijn.

Daarna kun je na gaan denken over of je hem nog in je leven wilt en of hij überhaupt kan veranderen. PTSS heeft veel invloed op een mens, maar het is nooit een excuus voor huiselijk geweld.

Blijf veilig, ik denk aan je.

Agv een gewapende overval met gijzelaar in 1998 heb ik in de loop van een revolver gekeken. Met alle training die ik gehad heb is het gelukt om een goede afloop voor elkaar te krijgen. In de dagen hierna merkte ik dat bij een confrontatie niet meer naar een de-escalatie zocht maar juist naar een escalatie. Na een tijdje bleek dus ptss. Ik heb samen met mijn vrouw de behandeling bij de psycholoog doorlopen. Hierdoor wist zij precies waar ik mee zat. Naar mijn mening heeft dit de behandeling goed gedaan. Echt helemaal over is mijn zucht naar geweld niet over maar weet het wel te bedwingen en weg te lopen van mogelijke triggers. Misschien is een gezamenlijke therapie bij een psycholoog voor jullie ook een mogelijkheid. Ik wens jullie veel sterkte.

We volgen wekelijks een sessie bij de psy, maar zitten na 7 jaar werkelijk op een knooppunt. Mijn vrouw heeft het enorm moeilijk en vertoont alle symptomen in de ergste vorm. Ze sluit zich volledig al zelf voor mij en het lijkt wel een andere vrouw geworden. Tracht hiermee te coopen maar heb het zelf ook zwaar en heb het gevoel niet geholpen te worden. Ik spreek wel over gevoel maar toch. Een normaal huwelijksleven bestaat hier niet meer, echt heel heftig maar we trachten vol te houden. Na 7 jaar anti depressieve heeft ze die kunnen afbouwen en dit ligt aan de basis van de crisis toestand, nu moeten we volhouden

Ja het klinkt wellicht raar maar ik onderga het en weet dat het heel naar is maar na een x aantal tranen het ook weer een einde heeft.

Ik gebruik medicijnen dagelijks om ermee om te leren gaan.
Verder gebruik ik het boek Van Janina Fisher De levende erfenis van trauma transformeren. Een Werkboek voor getraumatiseerde mensen en therapeuten. Via dit boek kun je werkbladen printen en invullen eventueel met therapeut maar ook goed alleen te doen.

Excuus voor de spelfouten. Dit is geschreven op mijn telefoon met ‘autocorrect’.

Hoi Elisabeth,

Ik ben geraakt door je schrijven. Waarom? Ik denk dat jouw verhaal zo vaak herkend wordt door andere vrouwen. Zo zijn we opgevoed. Meisjes moeten lief zijn, voor anderen zorgen, leed dragen, niet zeuren en vooral door gaan! Het proces om daar boven uit te groeien duurt lang. Het is er nl ook jaren in gekomen. Ik ben eens in een multie-disiplinaire therapie geweest en daar zei die therapeut: "Even" en "Normaal" komen niet voor bij een persoons verandering. "Dan moet je even........" Nee, tis een proces van jaren. Ik heb die knop omgezet! En ja, dat kan niet iedereen. Ik ben na die therapie van een maand, echt naar mij zelf gaan kijken en er mee aan de slag gegaan.
Heb ik vragen?? Dan vraag ik ze gewoon! Vind ik iets niet leuk?? Dan zeg ik dat gewoon! Wil ik iets gaan doen?? Dan doe ik dat gewoon! En je ziet.....alles is gewoon. Maar idd, tis altijd nog echt een afweging. Zal ik het doen?? Durf ik het?? Ik ben nu bijna 60 en ik vind dat het gewoon eens MIJN tijd moet wezen! Tis toch bij de zotte dat we zo onzeker zijn gemaakt!!?? We zijn volwassen vrouwen, wij mogen er allemaal ook gewoon wezen, ook onze mening telt! En wat blijkt.......die telt ook gewoon! Weg met die angst en ga leven zoals JIJ wilt leven! Probeer alles bij je zelf te houden, jij kan toch niet veranderen wat anderen voelen of denken. Gaat om jou!

Heel veel sterkte, meis!

…………………………….

Heb op de basisschool veel seksuele intimidatie gehad, ben zelfs een keer aangeraakt waardoor ik op een onvriendelijke manier riep dat diegene weg moest gaan.

Graag zou ik willen weten of dit soort hoeveelheid aan gebeurtenissen die ik heb meegemaakt normaal zijn voor 16 jarigen.

Dit is dezelfde persoon als hier boven. ]

Je vriendin klinkt zoals ik ben ....
Ik maak het ook uit als ik angstig ben.... echter wil ik wel alle hulp aanvaarden. Heb ook een relatie gehad met een narcist enz .
Mijn laatste partner had echter ook een trauma .... hij wilde hier niet aan werken met hulp.... dat was niet nodig .... als ik immers zou veranderen dan was alles opgelost. Lees niet meer uit maken....

Ik lees alles wat Los en vast zit , ga naar acupunctuur, haptonomie, coaching en schematherapie.........

Nu luister ik het boek van Peter Levine van trauma

Het enige wat je kan doen is jezelf veranderen .... jij kan wel hulp zoeken..
Jij kan een keuze maken wat je wil

Hoi Peter, ik maak precies hetzelfde mee ook nu voor de tweede keer uit vanwege triggers. Hoe kan ik met jou in contact komen?

tuurlijk brand los!

Klinkt herkenbaar...

Je lichaam moet eerst weer ervaren dat het veilig is....
Mij helpt muziek en als iemand met me praat

Dit klinkt als een lichamelijke herbeleving. Heel erg naar voor je. Zoek professionele hulp! Er niet over willen en kunnen praten is juist een symptoom van PTSS. Gelukkig kan je met EMDR vaak zelfs je trauma’s verwerken zonder er in detail over te moeten praten. Heel veel sterkte en succes.

Ad,

Dat komt omdat de psychiatrie in veel gevallen van veel kanten te beperkt is en wordt. Punt. Eigen ervaring. 18 jaar lang, gebaseerd op uitspraken van de pro's zelf, o.a. En niet de eerste de beste uit de boom gewaaide eikels.

Soms denk ik echter toch weleens dat een levenslange vrijwillige opname, mijn leven aanzienlijk zou verlengen en niet omdat ik suïcidaal zou kunnen worden, weer, maar omdat een stel hersenen en aderen en een hart, maar zoveel stress kunnen hebben en zo'n kliniek ook een zeer zekere vorm van bescherming kan zijn, ook voor dingen van buitenaf. Best fijn voor een momenteel van de PTSS sissende autist (zie verhaal 60).

Ik maak uit je schrijven op dat je slim bent. Zet dat in, op jezelf voor jezelf. Gaat nooit alles redden, maar wel veel. Ik probeer het nu ook.

Sterkte Ad.

Het spijt me voor je en ik begrijp je pijn en verwarring.
Het is onmogelijk met het verhaal van 1 kant om voor mij als niet professional te zeggen hoe het zit.
Wel zou ik je aanraden om gesprekken met een professional aan te gaan om sortering aan te brengen, zodat je voor jezelf meerdere hypothesen kunt opstellen van wat er aan de hand kan zijn.
Ik kan alleen zeggen welke vragen er in mij opkomen.
Hoe was het vertrouwen? Konden jullie gesprekken hebben over onvrede in de relatie?
Was de telefoon opnieuw een trigger voor haar? Was er sprake van tunnelvisie? Gedrag wat lijkt op haar voorgaande negatieve ervaringen kunnen triggeren.
Ik wens je veel sterkte! En ik zou hulp vragen van een professional en je laten ondersteunen in dit proces. Laat het daarbij om jou gaan zodat jij iig verder kunt. Want dat gun ik je!

Hoi Sabine, wat dapper dat je het verhaal hier deelt. Ik vind het knap dat je op jonge leeftijd voor jezelf hebt gekozen! Wil je laten dat ik gelijke gebeurtenissen heb meegemaakt in mijn jeugd, en mij herken in je klachten en je verhaal. Ik ben nu 30 and let me tell you It get's better. Ik twijfel er niet over dat er een mooi rijk leven jou te wachten staat. Warme groet,

Heel herkenbaar. Hier ook na bijna 5 jaar plots via whatsapp relatie uit en ik mocht geen contact meer opnemen. Ze woont nog bij haar ouders. Sleutels waren per post opgestuurd. En dat ook een week voor ik een operatie ging krijgen. Ze kon en wilde me blijkbaar niet de steun bieden die ik toen en ook de weken ervoor nodig had. Heel jammer, want als het aan mij lag deed ik er alles aan om de relatie te redden. Mjah helaas kun je een nornaal eindgesprek/contact niet afdwingen.

Zelfde problemen gehad met mijn moeder!! Kan er veel derover vertellen heel veel!
Was 6 jaar oud toen ik kaal geschoren werd als een meisje. En noem maar op. Ik was heel rustig lief naif als kind. ( nog steedst)

houd van jezelf .... kijk niet naar de negatieve dingen die je hebt
Blijf positief... negatieve energie is slecht voor je
heb je een doel moedig jezelf altijd!
Mensen die jou niet accepteren hoe je bent of jou geen fijn gevoel geven weg dermee geen tijd insteken...
Geloof me er zijn genoeg liefe aardige mensen die jou begrijpen (gelukkig)...
En praat vooral met jezelf laat je gevoelens deruit wanneer het moet . alsof jezelf aan het opvoeden bent.

Dit heb ik met de jaren geleert. Het laatste heeft mij gered eigenlijk. Mezelf opvoeden..

Toen ik je verhaal las kon ik het niet laten. Moest een stukje schrijven. Ik gun je veel geluk en liefde in deze wereld..

Meisje uit randstad xxx

Hey,
Ik herken mijzelf ergens in jouw verhaal. Ik heb complexe PTSS door misbruik en traumatische ervaringen in relationele sfeer. Ik ben er pas in 2018 achter gekomen dat ik ziek was… heb er jaren mee rondgelopen met alle symptomen niet wetende wat ik had. Nu wat jij meemaakt is een vorm van druk… het laatste wat je wilt is je partner verliezen maar je voelt alsof je hem niet kunt geven wat hij nodig heeft… zou bouw je het stressniveau op waardoor het nog moeilijker wordt. Wat ik jou kan aanraden uit eigen ervaring is een situatie te vinden die jou een gevoel van veiligheid geeft en romantiek… ik weet niet wat dit kan zijn voor jullie als koppel… voor mij is dit bv uit gaan eten… ik zeg maar iets… zo kan je die stress samen doorbreken door elkaar terug te vinden in een situatie die voor jou veilig en vertrouwd voelt en waardoor jij je makkelijker kunt geven op sexueel gebied… heeft mij geholpen… hopelijk jullie ook. Grts Bekka

Hey,
Ik herken mijzelf ergens in jouw verhaal. Ik heb complexe PTSS door misbruik en traumatische ervaringen in relationele sfeer. Ik ben er pas in 2018 achter gekomen dat ik ziek was… heb er jaren mee rondgelopen met alle symptomen niet wetende wat ik had. Nu wat jij meemaakt is een vorm van druk… het laatste wat je wilt is je partner verliezen maar je voelt alsof je hem niet kunt geven wat hij nodig heeft… zo bouw je het stressniveau op waardoor het nog moeilijker wordt. Wat ik jou kan aanraden uit eigen ervaring is een situatie te vinden die jou een gevoel van veiligheid geeft en romantiek… ik weet niet wat dit kan zijn voor jullie als koppel… voor mij is dit bv uit gaan eten… ik zeg maar iets… zo kan je die stress samen doorbreken door elkaar terug te vinden in een situatie die voor jou veilig en vertrouwd voelt en waardoor jij je makkelijker kunt geven op sexueel gebied… heeft mij geholpen… hopelijk jullie ook. Grts Bekka

Wat erg wat je hebt meegemaakt !
Ik hoop dat het al wat Beter met je gaat!
Goed dat je nr een pscygoloog gaat! Ben ook in thérapie bij een secksuoloog
Omdat ik zelf brutaal ben verkracht!
Ben je, AL nr, de, politie geweest? Of ben je, bang? Heb je étal kunnen praten met je mama of andere mensen?
Alvast veel sterkte Voor je!
Het is verschrikkelijk!
Ik begrijp wat je door maakt !
Natuurlijk bij mij een andere situatie maar het blijft erg!

Ik herken jou verhaal...

Ja ik heb ook dat soort problemen. Ben drie jaar in behandeling mbt een complexe PTSS. Ik begin binnenkort aan een nieuwe therapie. Ik ben niet opgewassen tegen de gewone stress in het leven en op enig moment knapt er iets in mij. Bij een trigger, verlies ik alle controle en wordt ik erg agressief, bedreigend en destructief. Mijn kinderen en ook mijn vrouw leiden hieronder. Ik ben bang hen te verliezen. Ik voel me machteloos en verloren. Ik heb nu echter nieuwe hoop. Nav een incident is nu veilig thuis ingeschakeld. Nu krijgen mijn vrouw en kinderen ook hulp. Zij leiden vermoedelijk aan secundaire PTSS. Hierdoor is er een negatieve dynamiek ontstaan, die doorbroken moet worden. Ik wist tot vandaag niet van het bestaan hiervan. Dus ik heb weer hoop.

Ik snap het allemaal zeer goed. Je verleden kan je niet wissen, alleen het beste ervan maken, met wat je wel nog kan. Ik durf mijn woning ook geen 2 km verlaten. Al 14 jaar...
Ook allerlei therapie gevolgd maar niks hielp.

Pffff wat een verhaal ook.al zo heftig heb zelf ook hersenletsel en nu pttss erbij maar misschien kunnen we.mekaar helpen
Gr tkneke

Joke... wat heftig. En wat moedig dat je je verhaal deelt. En eigenlijk jij(ik heb ook cptss) en ik eigenlijk een hele normale reactie hebben op extreme gedragingen en belevingen. Deze maatschappij heel individualistisch is ingesteld. We leven met een slecht zorgstelsel. Maatschappelijk zouden we het collectief moeten willen dragen. Een gemeenschap om je heen die je draagt. We leven in een schrijnende wereld waren vele alleen met zichzelf bezig zijn.
Ik haal veel kracht uit het geloof! Het zorgstelsel moet op de kop. Gerichte hulp is onbetaalbaar. En dat in een welvarend land.
Ik wens je veel kracht en wijsheid toe weet je bent niet alleen, het is niet jouw schuld, en jij bent niet dat wat je is overkomen!

Beste Ronald,

Ik heb zelf PTSS en ben hiervoor al een tijdje in therapie en terugtrekken en wegduwen herken ik wel en doe ik zelf ook. Heb geduld en geef ruimte en met name luisterend oor zonder oordeel is fijn. Wees er voor haar ongeacht wat

Ik ben nog wel jong, 16 jaar maar ik ben misbruikt door mijn narcistische vader, hoop dat we wat gemeen hebben.
Ik heb ook niet veel contacten.
Ik ben ook gepest.

Goedeavond Astrid ,ik heb ook ptss door de dingen die ik in mijn leven heb meegemaakt met zieke mensen en erger.
Ik wil eigenlijk als het mogelijk is bijeenkomsten houden met mensen met ptss ,met e mail contact of whatsapp of later live . In de omgeving van s,hertogenbosch .
Ik weet zeker dat de mensen met ptss veel steun aan elkaar hebben .
Laat maar weten hoe je er over denkt.

Helaas........is dit bekend ook bij mij......
Zo is het en voelt: alleen zonder enig menselijk contact, wat als uitsluiting voelt....
Heb vanaf jongs af aan niet de kans gekregen om contact te hebben met andere kinderen/ mensen, omdat ik afgewezen werd door mijn afkomst: gezin met veel geweld.
Ook ik zocht naar aansluiting: met mensen met een soortgelijke achtergrond lukte dit: je hebt één gemene deler....
Met mensen zonder deze 'bagage' heb ik geen aansluiting.....
Ikzelf heb het idee dat dit komt door mijn achtergrond heb daardoor een ander referentiekader: mede daardoor lukt contact niet...
Diverse keren geprobeerd b.v door vrijwilligerswerk te doen waardoor ik hoopte contact op te doen.
Ik voel mij ook niet gezien en gehoord..........

Een lotgenoot.

Wat heeft de psychiater als advies meegegeven?
Heb je gehoord van EMDR?

Emdr kan je verlichting geven en wellicht in combinatie met cbt

Ik wil ten aller eerste zeggen dat je een sterke vrouw bent! Ik kan me voorstellen dat dit heel traumatiserend voor je is geweest, de enige tip die ik kan meegeven is dat je nooit moet opgeven met het zoeken naar geluk!

Het spijt me zo erg dat dit gebeurd is. Een vriend zien overlijden voor je ogen is het verschrikkelijkste wat je kan overkomen, ik weet het. Ik weet niet of het hier mogelijk is om mij privé een berichtje te sturen ofzo, maar als dat kan, ik ben er voor je.

Ten eerste: wat ontzettend vervelend voor je! Heb je het zelf goed voor elkaar en dan krijg je zo’n herrieschopper naast je. Helaas is het nu zover dat jouw honden reageren op de hond van de buurvrouw. Een patroon van gedragingen is tot stand gekomen……
Mijn ervaring is dat je dit doorbreken moet. Jouw honden mogen niet meer reageren op het gedrag van de hond van de buurvrouw. Negeren dus. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je zult zelf rustig duidelijk moeten maken dat ze niet (meer) reageren mogen. Gezien wat je verteld zal je een ““hele lange adem nodig hebben” en geduld. Ik vergelijk het met de prikkel die een hond krijgt als iemand langs je huis loopt. Niets leuker dan naar het hek te rennen en lekker tekeer gaan. Ik heb mijn hond verboden om dit te doen. En dat was niet in 1 keer over. Het was een kwestie van opletten en steeds weer uit die situatie halen. Dat was overigens ook met andere situatie zo. Geen spannend gedrag bij het zien van een kat of ander dier. Ook niet als andere honden als een gek tekeer gingen naar hem achter een omheining. Naast me blijven lopen en negeren.
Ik heb dit zelf om het zo te doen als rust en positief ervaren. Het is altijd moeilijk om advies te geven in dit soort situatie. Het probleem is ergens “geboren”. En of je buurvrouw nu een psychisch probleem heeft of niet is eigenlijk helemaal niet belangrijk. Kom zelf in actie en zoek eventueel iemand met kennis van honden die je kan helpen. En daarmee bedoel ik niet dat je er zelf niets van afweet. Dat voelt zoveel beter dan analyseren en een mens is nooit te oud om te leren.
Ik heb zelf ook PTSS (ontwikkelings PTSS) en weet vanuit dat gegeven dat dergelijke moeilijke situaties jezelf sterker kunnen maken., met alle gevoelens en emoties die daarbij horen.
Sterkte!

Geen partner van,maarzelf ptsser. Ik herken het wegduwen als ik het niet meer kan bolwerken. Ik kan het dan ook niet uitleggen aan mensen. Want alles zit op slot. En mensen wlen dan juist dichtbij me zijn, maar ik word daar gestressed van en heb mijn rust en de afstand met anderen nodig om minn stresssysteem weer rustig te krijgen. En dat duurt lang. Soms wel een maand of 3. Ik ken jouw situatie, relatie en deze mevrouw niet. Maar weet wel dat ik zelf ook een relatie voor de ander plotsklaps heb beeindigt. Waar ik al heel lang me overvraagd voelde door mijn ptss. Ik weet niet of je van haar antwoord gaat krijgen of iets waardoor je het wel gaat begrijpen. En vreemden op internet kunnen eigenlijk niks zeggen over wat je wel of niet moet doen. Want niemand kent haar. Jij kent haar. Een jaar zeg je. Wat zou kunnen: dat ze meer last had dan ze naar jou heeft laten merken. En het niet meer vol kon houden. Maar wat ik al zei: ik ken haar niet. Als je wilt vechten voor haar: stuur haar een mail. Zeg dat je een half jaar op jaar wacht en haar die tijd wilt geven. Evt met haar in therapie wilt. Wat ook belangrijk is: respecteer haar grenzen. Als het echt over is, dan is het over. Dan was dit jaar een mooi fijn jaar. Maar blijkt het toch niet te passen. Diegene waar ik toen mee brak zou ik mee trouwen. Maar ik kon het niet meer. Wachten had geen verschil gemaakt en ik hield wel van hem. Ik kon het simpelweg niet meer opbrengen. Hoop dat je er iets aan hebt. Sterkte met het verwerken van dit verlies als het over is.

Hoi Anon het klinkt alsof je brein op alert staat en al voorbereid is op wat er allemaal gaat komen snachts. Tuurlijk ben je dan angstig en slaap je niet.
Er is goed nieuw je brein is plastisch en kan je hertrainen. Kost tijd moeite en werk maar beter dan dit elke nacht toch.
Kijk eens op you tube pain pt kan je zeker helpen. Suc6.

YouTube filmpjes over TRE oefeningen die je kunnen helpen om stress los te laten.
Zo te lezen heb je een PTSS, stress gaat vast zitten in je lichaam waardoor je niet kunt slapen.
Ik herken wat je beschrijft: heb hier ook last van elk mini geluid sta ik in de overlevingsmodus , ademhalingsoefeningen kunnen ook helpen .
Succes en Sterkte!!

Licht aanlaten. Voor 23u je bed in, want na 23u en zeker 24u heeft elk mens een hoger angst gevoel (fysiologische werking in je lijf) en wij ptssers dus helemaal. Sloten op je deuren. Stoel voor de deur. Je huis gezellig en fijn maken. Accepteren dat je niet slaapt en een boek gaan lezen in je bed. Als je bed triggert: aanpassen zodat het niet triggert. Andere kleuren, ander kussen, andere wat ook maar. Ik heb zelf een half jaar op de grond geslapen. En hwel langzaam in stapjes mijn bed 'veilig' gemaakt. Door er overdag even op te zitten. Daarna te lezen. Toen in de pyjama erop toen onder de deken etc. Noicecanceling headphone (nch) op vanaf bijvoorbeeld 18u of 20u. Vaste bedroutine. Oordoppen op maat laten maken. Het houdt zulke geluiden tegen, maar iets wat je echt moet horen zoals je wekker of het brandslarm hoor je prima. Geef aan dat je er geen filters in wilt. Want dan hoor je het minst. Die kan je ook gerust overdag af en toe in doen.
Gebruik op je koptelefoon regelmatig white noise. Je kunt ook zelf geluiden opnemen die je wel fijn vind en op repeat afspelen. Of regen oid. Als je te vaak stilte op je nch hebt ga je nog beter horen. Want je hersens zijn gespitst op gevaar. En zorg dat je hem niet te hard zet. Je wilt er geen tinitus aan overhouden.
Een korte slaapmedicatiekuur van 3 dagen kan soms je skaapcyclus herstellen. En ook expres een nacht wakker blijven en niet in je bed gaan liggen kan maken dat je een reset maakt en wel slaapt de volgende dag. Zorg dat je slaapkamer niet te koud is (tussen 16-19°C) en ook je voeten niet. Doe sokken aan, gebruik een kruik als he lijf biet warm wil blijven. Zorg dat de zwaarte van je dejens goed is. Soms werkt een verzwaringsdeken. Maar soms triggert dat juist en heb je meer aan 2 of 3 losse ddekbedden die je ook weer van je af kunt gooien en waar je de hoogte makkelijker van kunt regelen. Een knuffelbeer klinkt mss wat kinderachtig. Maar dat kalmeert je systeem, dus who cares: als het maar helpt.
Voor in paniek wakker worden is dit ook belangrijk: iets naast je bed (a4/whiteboard) met daarop: je bent veilig, je bent Anon, je bent .... jaar en je woont nu in PLAATS.
Je kan bijv toevoegen: Jij bent de enige die hier is. Verder is er niemand. Je bent volwassen. Jij bent de baas hier. Jij kiest wie er in je huis komt. De deuren zijn op slot. Er kan niemand in.
Doe hier en nu oefeningen. Kijk goed om je heen orienteer je. Noem een aantal dingen op die je ziet. Hardop. Want dan moet het taalcentrum/broca in je hersens zich daarop richten en je zet je cognitief aan. Dat werkt. Slaap in iets waar je je veilig in voelt. Als dat je gewone kleren zijn prima. Het gaat erom dat je weer slaapt. En daarna kun je wel weer (als je dat wilt) toewerken aan 'gewoon' slapen. Je kan ook nog een stoel onder je deurklink zetten en een (touw)ladder kopen waarmee je uit je raam zou kunnen klimmen. Niet om dat te doen. Maar omdat het je hersens het signaal geeft: ik jan weg: en dat kalmeert je brein.

Succes! En veel slaap toegewenst

Geef niet op. Iedere dag krijg je de kans om je moed te tonen en als dat lukt mag je iedere dag trots zijn op jezelf. Je vrienden en familie haken vanzelf aan als je zou weer meer motivatie zien hebben. Dan trek je mensen aan. Het komt goed, heb vertrouwen.

Begryp je volkomen daardoor zie je dat jij jehele leven voor iedeteen heb gestaan in slechte tyden maar nu jij er in zit ben je alleen dus daarom als ik er bovenop kom wil ik niemand en vertrouw ik niemand meer

Het is tijdelijk. Onthoud dat. Het is idd hel. En pff wat voelt het maar als al die mensen afhaken en je hebt totaal geen ruimte om er iets aan te doen: want je bent druk zat met ziek zijn en beter worden. Als je er weer uit bent straks kan je nieiwe vriendschappen opbouwen. Dit is een verrotte eenzame nare fase. Maar onthoud: het is edn fase. Hij gaat over. Sterkte als je er nog in zit nu

Ik heb zelf ptss opgelopen door misbruik van stiefvader. Mensen met ptss schrikken afvan onverwachtse bedoelingen. Je hebt haar laten schrikken. Ik zou sorry tegen haar zeggen en vertellen dat het niet jou bedoeling was om haar te laten schrikken. Ik zou niet achter haar aangaan want dan schrik je haar hiermee af. Geef het de tijd en anders zou ik het laten gaan.

Stuur haar een bericht dat het je spijt van je goedbedoelde onaangekondigde bezoek.
Geef haar de RUIMTE.
Geef aan dat je haar met respect wilt behandelen, dat dit is gebeurd dat je dat niet overzien had.
Geef aan dat je haar leuk vindt en graag met haar wilt bespreken om dit te voorkomen, hopelijk ervaart / voelt zij dan dat jij bereid bent om in haar te investeren.
Wees begripvol en liefdevol naar haar.
Beschrijf duidelijk dat je haar de tijd wilt geven en het aan haar laat wanneer ze reageert.
Uit eigen ervaring weet ik dat dit tijd nodig heeft.

Succes!!

Hoi Roald,

Zit met dezelfde situatie.......
Na onderzoek van deskundigen is de uitkomst dat een hulphond zelfs meer toegevoegde waarde kan geven dan eindeloze therapie.
Ondanks dat vergoed niemand dit: gemeente, UWV, zorgverzekeraar, etc.
Ik kan je alleen een advies geven ( mocht je dit kunnen/ durven) om via crowdfunding geld op te halen voor financiering voor een hulphond.
Ik wens je sterkte en succes!!

Hoi Roald,

Er schoot mij net iets te binnen waar jij samen met hulp van je psychiater mogelijk een schenking ( geld voor een hulphond) kan aanvragen.
Dit is bij het Pape Fonds zit in Den Haag, je psychiater kan samen met jou een brief opstellen waarom het voor jou noodzakelijk is dat jij een hulphond krijgt, en noodzakelijk is, geen alternatieven zijn die werken/ gewerkt hebben.
Op de website kun je alvast wat lezen.
Dit is een organisatie die financieel gesteund wordt door weldoeners die geld storten aan het Pape Fonds.
Voorwaarde is dat de aanvraag hiervoor gedaan wordt door een maatschappelijke organisatie.
In jouw situatie denk ik - als jouw psychiater bereid is om hierin mee te werken dat dit jou rust geeft.
Criteria voor de aanvraag is o.a dat jezelf hier geen geld voor hebt/ of familie/ vrienden, of anderen die hierin een financiële bijdrage kunnen leveren.
Daarnaast dat er geen andere mogelijkheden zijn.
Mijn advies: in de aanvraag duidelijk omschrijven dat dit voor jou de enige mogelijkheid is om te kunnen functioneren, met hulp van de hulphond i.v.m je complexe PTSS.
Dus een goed onderbouwde brief voor de aanvraag hiervoor, in jouw geval in samenspraak met jouw psychiater is cruciaal.
Mocht je geld hiervoor toegekend krijgen: het is een gift dus je hoeft het niet terug te betalen.
Je hoeft niet ellenlang te wachten op goedkeuring of afwijzing.
Wat ik zelf heb meegemaakt binnen 2 maanden krijgt jouw psychiater bericht, en wordt het geld wel/ niet gestort.

Ik hoop en gun dat dit je lukt om op deze manier een hulphond te kunnen krijgen.

Alle goeds en SUCCES!!!!!

Mocht je nog vragen hebben, mag je mij een bericht sturen , ik zal de komende dagen op deze site kijken of je reageert.

Hoi Claudia,

Wat een heftig verhaal!
Respect dat je hier je verhaal doet.
Welke therapie het beste is bespreek je samen met je therapeut / psycholoog.
Persoonlijk denk dat je baat kunt hebben bij een psychotherapeut. Hoe lang je in therapie moet is niet te zeggen. Het kan weken zijn maar ook maanden of jaren.
Blijven praten is wel heel goed. Of het nou hier is, met een goede vriend(in), bij traumamaatje.nl, Slachtofferhulp, je behandelaar... het maakt niet uit. Blijf vooral praten.

Warme groet,
Arnold

Ik doe aan kundalini yoga om.mjjn stress systeem te kalmeren !
Trauma zit in je lijf en moet eruit!
Wel doorzetten duurt even voordat het werkt.
Daarbij doe ik gong baden en meditaties.

Je kan het ook voor je gebruiken, je bent goed in risico zien, dan kan lang niet iedereen, en in allerlei situatie kunnen veel mensen juist niet schakelen. Je kan je hyperalertheid dus op een positieve manier inzetten. Dat geeft rust wanneer je dat beseft.

Verder zie ik het inmiddels als een kwetsbaarheid, dus iets wat continue aandacht en liefde nodig heeft. Wanneer je merkt dat iets niet soepel gaat kun je proberen afstand te nemen en de oorzaak te doorgronden.

Kern van dit is het accepteren, het proces wat bij jou hoort steeds doorlopen en het er mogen zijn van jezelf en het omarmen van alles wat je bent. Lief zijn voor jezelf en jezelf durven gunnen wat je nodig hebt. Wat dat is kan een ander jou helaas niet vertellen.

Wat is normaal, ik ben nog nooit een normaal iemand tegengekomen.... Laat dat normaal willen zijn los, dat bestaat niet. Normaal is dat wanneer jij vind dat je het goed doet voor jezelf.