Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

PTSS - forum lotgenoten


 

Lotgenoten PTSS

Heb je last van PTSS - Posttraumatische stress stoornis? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met PTSS en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Kan de gedachte aan traumatische ervaring niet loslaten

Heb jaren geleden een traumatische ervaring mee gemaakt waarbij een groep gasten mij op had gewacht om mij in elkaar te slaan. Gelukkig ben ik ontsnapt.

Sindsdien kan ik de gedachte niet meer loslaten dat zij ooit nog eens wraak zullen nemen. Ik denk er heel vaak aan dat zij bezig zijn een plan te beramen om mij alsnog te grazen te nemen.

Hoe kom ik hier vanaf? Hoe kan ik hier beter mee om gaan?


Jan

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Je moet het vertrouwen herstellen in de wereld - vooral je realiseren dat je gedachtes niet accuraat zijn met de realiteit. Cognitieve therapie helpt hierbij.

 

Sta er regelmatig bij stil dat jij de macht hebt over je gedachten, en je jezelf hiermee te grazen neemt. De wereld is niet zo slecht als dat het nu lijkt.

Ik ben nu een jaar in therapie en heb er nog steeds ontzettende moeite mee. Maar ik zie wel langzamerhand het licht op me af komen vanuit het donkere gat waar ik zat.

Je komt er uiteindelijk wel doorheen, maar het is echt een gevecht. Succes!


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik heb maandenlang nachtmerries gehad

Een paar jaar geleden reed ik met mijn auto een straat in waar zojuist een ruzie was geëscaleerd. Een man had een andere man doodgeschoten. Terwijl ik de straat inreed, keek de dader mij aan en richtte zijn vuurwapen op mij.

Ik maakte een onderdanige beweging met mijn handen en hoofd achter het stuur. De dader keek mij aan, richtte zijn vuurwapen niet langer op mij, en rende daarna de straat uit en liet mij met een behoorlijke angstreactie achter.

Ik heb hiervan nog maandenlang nachtmerries gehad. Voor mij was dit wel traumatisch. Omdat ik stress- en angstklachten bleef houden (zoals nachtmerries, angsten, piekeren, stress en spanning, en dwangmatige herbeleving van de traumatische ervaring), heb ik gezocht naar een psycholoog en ben daar in behandeling geweest. Dit heeft eraan bijgedragen dat ik deze traumatische ervaring verwerkt heb.


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - In een nieuwe relatie kwamen de angsten en verstarring

Ik kreeg al jong kinderen en dacht een goede relatie te hebben. Plots werd hij steeds meer bezitterig, jaloers en begon me op allerlei manieren te controleren.


Ik kom goed voor mezelf op, maar mijn bewegingsvrijheid werd steeds minder. Er kwam steeds meer geweld van zijn kant en seksuele intimidatie werd steeds erger.

Gelukkig ben ik na veel moeilijkheden bij hem weg. Met het aangaan van een nieuwe relatie kwamen de angsten en verstarring.

Gelukkig heb ik een therapeut gevonden met een menselijke benadering, die ook emdr-therapie geeft. Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ervaring wist te verwerken. Ik ben nu gelukkig in mijn relatie en kan me vrij bewegen.


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik kreeg thuis geen liefde warmte steun

Mijn verhaal is zo lang

Ik kreeg thuis geen liefde warmte steun,
Kreeg klappen werd verwaarloosd de maatschappij accepteerde mij niet
Ik heb me altijd alleen afgewezen en een buiten beentje gevoeld

Ik kwam er na jaren achter dat de vader waarmee ik altijd ruzie had mijn stiefvader was
En mijn biologische vader om de hoek woonde maar heeft nooit naar me om gekeken net als alle familieleden die daar bij hoorden

Ik heb me altijd te min en afgewezen gevoeld
In de pubertijd nog steeds knallende ruzies
En op mijn 14de mijn biologische vader van de flat gesprongen en ik weggelopen van huis

Pleeg gezin in pleeg gezin uit
Crisis opvang kindertehuizen overal liep het uiteindelijk wel fout
16 jaar en op kamers zonder verdere begeleiding

Ondertussen ook al heel wat scholen gehad
En geen werk alleen als vrijwilligger

17 partner ontmoet 19 kind gekregen eindelijk kreeg mijn leven waarde
Maar helaas ging ook haar leven niet over rozen

en mij partner en ik zijn 21 jaar samen geweest zelfbeeld was zo laag dat ik vaak heb vergeven dat hij vreemd ging tot het mij brak en ik niet meer met hem verder kon
Veel ruzies niet voldoende aandacht en liefde voor elkaar

ik kreeg ook nog een lieve zoon toen ik 24 was ook hier liep alles erg moeilijk
Ik heb mijn kids praktisch alleen opgevoed
Beiden sociaal emotionele problemen

En seksueel misbruik bij dochter
En het enige wat je wilt is dat het goed gaat met je kinderen je voelt je machteloos
Dochter ook ptss

Kinderen ook nog veel beschadigd door dat ik met hun vader een huis had gekocht
En daar achter nog meer leugens en bedrog kwam
Ik kon niet meer
We hebben nog 3.5 jaar gescheiden ban tafel en bed en met enorme ruzies
In een huis gewoond
Dit maakt mensen kapot

Ik heb veel broertjes en zusjes en schoon familie
En stond altijd voor iedereen klaar
Maar ben helemaal alleen

Gelukkig nog met mijn kids
Die mijn alles zijn

Maar weet niet meer hoe ik moet leven
En ook weet ik niet meer waar ik de kracht vandaan moet halen om hun te helpen gelukkig te worden
Maar ik geef niet op

Ik doe mijn best maar voel me niets waard,
Ongewild, mislukt, lelijk en gefaalt
Ik geloof niet dat iemand van me kan houden
En vertrouw niemand
Ik ben eenzaam

Ik heb een erg goede band met mijn kinderen maar ik heb zelfs de angst om hun te verliezen

Ik ben in alles bang om afgewezen te worden omgaan met mensen is daarom ook erg moeilijk
Het gevoel van ze knappen toch wel op je af is altijd aanwezig

Ik ben ook afgekeurd heb het geprobeerd echt maar ik heb al een tijd een wajong
Voelt ook als falen

En ik heb een tijd gehad met veel zelfmedelijden
Maar zit nu echt niet de hele tijd in mijn eigen ellende gaar te koken hoor

Ik doe mijn best om bezig te zijn met positieve dingen
Maar de pijn komt steeds terug en is altijd sluimerend aanwezig
Bij alles wast ik doe

Ik blijf mijn best doen met moed van mijn kids

 


Daniëlle

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Door aanranding banger geworden

Ik was met mijn vriendin naar de zee. We hadden de tijd van ons leven, we waren eens zonder ons ouders weg. We kwamen beide uit een heel bezorgd en warm gezin. Na lang zeuren mochten wij als 16 en 17 jarige alleen naar de zee en daar overnachten.

Op de laatste avond wouden we nog even gezellig in een cafeetje iets gaan drinken. Ineens moest ik naar het toilet. Ik vroeg aan de kroegbaas waar het was. Ik werd naar een kelder gebracht met weinig licht maar zag al snel de toiletten. Er waren er 5 op een rij. Mannen en vrouwen allemaal gelijk. Alle koten waren vrij en ineens ging de tijd niet meer voorbij.

Ik wilde een kotje binnen gaan en daar stond een dronken gast me precies op te wachten. Ik schrok en dacht oke dan ander toilet maar dat was buiten hem gerekend. Ik werd betast en hij ging zo ver dat ik helemaal niet meer kon bewegen en enkele schokken pijnlijk moest beleven.

Deze avond vergeet ik nooit. Hij heeft mijn leven verwoest. Ik heb nu nog moeilijk met alleen ergens heen gaan, of door donker lopen. Ik ben banger geworden.


Kato

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Vele traumatische ervaringen en ptss

Biologische vader nooit gekend. Ouders problematisch gescheiden ivm agressie, drank en drugsgebruik.Toen ik 4 was kwam papa in ons leven en steeds vaker bij mam en mij thuis logeren.
Hij was wel lief, masr helaas erg agressief.


De eerste keer dat hij mama sloeg hoorde ik haar gillen en keek ik stiekem vanachter uit de dichte keukendeur. Hij betrapte mij en sleurde mij aan mn haar (toendertijd had ik xo lang haar als mn bil.)

 

Zo werd het steeds erger en vanaf mn 5e tot aan mn +- 16 heb ik continue geleden onder fysieke en mentale kindermishandeling, door beide mijn ouders. Soms beschermde mijn moeder tegen de slagen van mijn vader, maar lang niet altijd.

 

Toen ik 14 was, heeft hij mijn hoofd dusdanig tegen mijn bureau geslagen dat ik een gat had van 2 cm in mn kop die eigenlijk gehecht moest worden, mja he.

Tussen mijn 4e, en uhh 15/17e (eigenlijk nog steeds) heb ik moeite gehad met eten. Voeger zat ik uuuren alleen aan tafel maar niemand wist khad dus last van mn amandelen.

Toen mn zusje geboren werd werd ik helemaal op lage prioriteit gezet door mn ouders, dat zeiden ze zelf ook. Ik was een nieuwe zus, maar tegelijkertijd ook nog steeds kind wat niet meer telde voor mn ouders. Ik was zo jaloers.

Ik heb zoveel klappen, blauwe plekken, wondjes gehad. Ik deed alles maar verkeerd wat ik in hun ogen fout kon doen, terwijl ik dus mijn best deed..

Hij heeft mijn zusje nooit aangeraakt (zijn echte kind). Terwijl ik: toen mijn vader wat spullen van hem naar onze flat aan het verhuizen was, ik een trap van hem in mijn buik kreeg omdat ik zei dat t me opviel dat hij aan het zweten was. Mijn moeder was hier toevallig niet bij.

Toen ik nogal wat eetproblemen had (hoe zou dat komen.. gescheiden en vechtende ouders mayb?) Naast mijn vervelende amandelen op jonge leeftijd.. duurde het soms uren voordat mijn avondeten ophad.

 

Op een gegeven moment (5/6 jr) forceerde ik mezelf alles naar binnen te werken. Onderweg naar de wc vanaf tafel hield ik het meer en kotste ik naar de woonkamer. Hierna rende ik naar de wc waar mijn moeders me nog kwam helpen.

 

Even later pakte mijn stiefvader mij aan mn lange haren en sleurde mij naar de plek waer ik had overgegeven. Hij drukte mij met mn gezicht er volop in en zei; "wie gaat deze troep opruimen, JIJ!" Vandaar vele traumatische ervaringen en mn complexe ptss.

Als iemand nog meer durft aan te horen, of contact wil opnemen, ik sta hiervoor open.

Mvg


Konijn

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Kut jeugd

Ja hoe kom je aan ptss kut jeugd
Wat doe je er aan
Net niets
Iedereen die ouders had die liefde gaven
Kent dit gevoel niet
Ik wel en het beïnvloed je hele leven


Welke hulp je nodig hebt Ik weet het nog steeds niet
Probeer van jezelf te houden En goed voor jezelf te zorgen
Je leeft maar één keer en het is zo voorbij


En neem nooit genoegen met iets waar je eigenlijk niet gelukkig van word
Want ook al kregen we thuis niet de liefde die we nodig hadden we zijn het wel waard ook als dat niet zo voelt


Je kunt alleen jezelf gelukkig maken
Daar ben ik wel achter
Alleen blijft de vraag hoe


Ik heb gehuild om je verhaal en ken meer mensen uit kut gezinnen ik heb in kinder tehuizen gezeten
En het blijft altijd een strijd
Maar je kunt alleen overwinnen door van jezelf te houden En voor jezelf te zorgen❤


Daniëlle

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Op zoek naar personen met PTSS

Beste,
Wij zitten in het zesde jaar humane wetenschappen op het Sint-Gertrudiscollege te Wetteren. Vorig jaar hebben we een literatuurstudie uitgevoerd rond 'PTSS'.

 

Dit jaar moeten we een praktisch onderzoek uitvoeren. Hiervoor zijn we opzoek naar personen die te kampen hebben met PTSS of hulp verlenen aan personen met PTSS.

 

We zouden graag een paar vraagjes stellen om meer te weten komen hoe het is om PTSS te hebben. Dit kan zowel via mail, videogesprek, afspraak, … Onze onderzoeksvraag is ‘Kan je nog een normaal leven leiden na een PTSS behandeling?’.

 

Bij interesse kan je ons altijd bereiken via Facebook of mail.
Alvast bedankt,
Laura De Winne


Laura De Winne

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - PTSS naar een complexe zwangerschap en bevalling

Mijn zwangerschap was al niet roze kleurig hoe je het vooraf in gedachten had. Ik begon met 11 weken al flink te vloeien(bloedverlies) vanaf 16 weken hevig vloeien waarvoor een dag opname. Vervolgens ontstond er bekkeninstabiliteit.

 

Altijd positief gebleven, ik vocht voor onze dochter en had me er bij neergelegd dat het gewoon nu even niet anders is en we hopelijk iets moois er voor terug zouden krijgen. Zelf altijd een bezig bijtje geweest en dan in eens niks meer kunnen viel zwaar.

 

Helaas stond het volgende alweer op de stoep, mijn vliezen braken met 30 weken waarvoor ik 10 dagen ver van huis moest verblijven in een academisch ziekenhuis. Niks meer vertrouwd om je heen, elke nacht zonder partner viel zwaar. Je wist waar je het voor deed, maar het viel zwaar.

 

Na 10 dagen mocht ik naar mijn eigen ziekenhuis dichter in de buurt. Helaas was dat geen leuke terug komst. Wat ik in het Academische te horen kreeg dat ik met mijn gebroken vliezen niet meer thuis kwam tot onze dochter geboren werd, werd in 1 keer 180 graden omgedraaid ik mocht naar huis.

 

Wat moet je dan nog geloven? Ik moest naar huis, omdat dit beter zou zijn voor mijn rust en onder strenge bewaking met een thuismonitor om een hartfilmpje te maken van de kleine. Tuurlijk ben je blij dat je naar huis mag, maar het voelde nog niet fijn.

 

Helaas gaven ze mij een monitor mee wat kapot was en mocht ik nog meer dan 1,5 week elke dag 45 min heen en 45 min terug reizen naar het ziekenhuis. Heel goed voor mijn rust! 2 dagen heeft de monitor weer gedaan en daarna precies met 34 weken is onze Dochter geboren.

 

Helaas ook was mijn bevalling niet zoals gepland wat begon als een normale bevalling werd in 1 uur kritiek en hectisch. k werd ontzettend ziek en ze konden mijn bloeddruk niet meer onder controle krijgen waarvoor een spoedkeizersnede.

 

De angst voor het eerst in me ogen gehad om dood te gaan. De eerste aanval gehad van angst. gelukkig is het allemaal goed verlopen. Onze dochter moest nog verblijven op de neonatologie. Ik was net de bevalling aan het verwerken stond ook nu weer het volgende op de stoep.

 

Onze dochter heeft een bijzondere schildklier afwijken het ch. Ze heeft wel een schildklier, maar deze zit op de verkeerde plek en functioneert niet. Een grote dreun die er ook nog wel bij kon. Gelukkig is het met mediciatie goed te behandelen en kan ze gewoon normaal met de medicatie groot worden.

 

In het ziekenhuis daar heel onzeker gemaakt elke arts weer een ander beleid en helaas mochten we nauwelijks met onze dochter knuffelen wat heb ik dat gemist! Eenmaal thuis met haar toen ze 39 weken oud was ( 5 weken ) ene kant erg fijn, maar nog erg in het ritme van het ziekenhuis.

 

Naar een week thuis te zijn is het geescalleerd. Ik kreeg paniek en angstaanvallen en was bang om dood te gaan of er niet meer te zijn. ( de angst wat ik voor het eerst had op de ok tafel). Ik kon mijn dochter niet meer zien en ze voelde niet van mij. Wat schrok ik van mijzelf. Het lijkt of ik niet meer leef alsof ik op een verre afstand sta te kijken. Zweverig. over alert.

 

Gelukkig de jeugdarts van onze dochter heeft doorgepakt en aangegeven dat mijn lichaam me voor de gek houdt. Ze dacht dat ik ptss had. En inderdaad ik heb de eerste emdr behandeling gehad. Ik voel me zo machteloos en angstig, k hoop zo graag dat ik snel weer de oude kan worden en kan genieten van onze dochter.

 

Het heeft tijd nodig dat weet ik, maar heeft iemand ook zo het gevoel alsof je niet leeft en alles verder gaat? Het gevoel niet meer op de wereld te zijn en alles snel voorbij gaat. Tegen de nachten op zien. Erge nachtmerries?


We hebben hoop op een goed herstel, maar dat zal nog heel lang duren ben ik bang


anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Reeds 6 jaar ben ik thuis wegens C.V.S.

Dit is ontzettend moeilijk! Reeds 6 jaar ben ik thuis wegens C.V.S. (chronisch vermoeidheidssyndroom) Een denkelijk gevolg van de zelfmoord van mijn zoon op gruwelijke wijze. Hij was 18 jaar. Ik heb dit helemaal alleen moeten verwerken daar familie en vrienden niet kortbij woonden.

Nu heb ik het gevoel dat er iets sluipends aan de hand is met me, daar ik hoe langer hoe minder stress en druk aankan.

Als ik alles in mijn eigen ritme doe lukt het wel, maar zodra er iets tussenkomt of ik moet snel zijn of me haasten dan wordt het in mijn hoofd een chaos en loop ik helemaal leeg, uitgeteld voor de rest van de dag. Heel moeilijk om mee te leven, ook voor mijn partner.

Ik ben op zoek naar hulpmiddelen, ben al bij psychologen geweest, Mindfulness gevolgd, nu weer even op mezelf ??????????


AV.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik heb PTSS en hypochondrie

Hoi allemaal
ik heb PTSS en weet niet hoe ik ermee om moet gaan
wel of geen AD
wel of geen therapie
daarnaast heb ik ook hypochrondie
een groepsapp maken zou me fijn lijken met andere PTSSers
mail me graag

xxxxxxxxxx@xxxxxxxxx

 

 

 

(redactie: Helaas doen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen). 

 


bahar

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 11

Door als kind te zijn misbruikt, later door ex mishandeld. Is mijn leven behoorlijk veranderd. Ik vertrouw weinig mensen, mijn zoon is af en toe daar de dupe van. Ik ben sinds een jaar er achter gekomen dat ik ptss heb. Vind het moeilijk om hier mee om te gaan. En trek mezelf daardoor veel terug in mijn huis omdat ik me daar veilig voel.
Hebben jullie een advies om hier mee om te gaan. Ik heb therapie gehad, maar dat was om het verdriet te verwerken van mijn moeder.
Graag wil ik praten over dit met lotgenoten en hoe jullie hier mee omgaan(ptss)


Inge

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 12

Jouw verhaal

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13

Jouw verhaal

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacyverklaring | Login |