Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

PTSS - forum lotgenoten


 

Lotgenoten PTSS

Heb je last van PTSS - Posttraumatische stress stoornis? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met PTSS en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Kan de gedachte aan traumatische ervaring niet loslaten

Heb jaren geleden een traumatische ervaring mee gemaakt waarbij een groep gasten mij op had gewacht om mij in elkaar te slaan. Gelukkig ben ik ontsnapt.

Sindsdien kan ik de gedachte niet meer loslaten dat zij ooit nog eens wraak zullen nemen. Ik denk er heel vaak aan dat zij bezig zijn een plan te beramen om mij alsnog te grazen te nemen.

Hoe kom ik hier vanaf? Hoe kan ik hier beter mee om gaan?


Jan

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Je moet het vertrouwen herstellen in de wereld - vooral je realiseren dat je gedachtes niet accuraat zijn met de realiteit. Cognitieve therapie helpt hierbij.

 

Sta er regelmatig bij stil dat jij de macht hebt over je gedachten, en je jezelf hiermee te grazen neemt. De wereld is niet zo slecht als dat het nu lijkt.

Ik ben nu een jaar in therapie en heb er nog steeds ontzettende moeite mee. Maar ik zie wel langzamerhand het licht op me af komen vanuit het donkere gat waar ik zat.

Je komt er uiteindelijk wel doorheen, maar het is echt een gevecht. Succes!



Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik kreeg thuis geen liefde warmte steun

Mijn verhaal is zo lang

Ik kreeg thuis geen liefde warmte steun,
Kreeg klappen werd verwaarloosd de maatschappij accepteerde mij niet
Ik heb me altijd alleen afgewezen en een buiten beentje gevoeld

Ik kwam er na jaren achter dat de vader waarmee ik altijd ruzie had mijn stiefvader was
En mijn biologische vader om de hoek woonde maar heeft nooit naar me om gekeken net als alle familieleden die daar bij hoorden

Ik heb me altijd te min en afgewezen gevoeld
In de pubertijd nog steeds knallende ruzies
En op mijn 14de mijn biologische vader van de flat gesprongen en ik weggelopen van huis

Pleeg gezin in pleeg gezin uit
Crisis opvang kindertehuizen overal liep het uiteindelijk wel fout
16 jaar en op kamers zonder verdere begeleiding

Ondertussen ook al heel wat scholen gehad
En geen werk alleen als vrijwilligger

17 partner ontmoet 19 kind gekregen eindelijk kreeg mijn leven waarde
Maar helaas ging ook haar leven niet over rozen

en mij partner en ik zijn 21 jaar samen geweest zelfbeeld was zo laag dat ik vaak heb vergeven dat hij vreemd ging tot het mij brak en ik niet meer met hem verder kon
Veel ruzies niet voldoende aandacht en liefde voor elkaar

ik kreeg ook nog een lieve zoon toen ik 24 was ook hier liep alles erg moeilijk
Ik heb mijn kids praktisch alleen opgevoed
Beiden sociaal emotionele problemen

En seksueel misbruik bij dochter
En het enige wat je wilt is dat het goed gaat met je kinderen je voelt je machteloos
Dochter ook ptss

Kinderen ook nog veel beschadigd door dat ik met hun vader een huis had gekocht
En daar achter nog meer leugens en bedrog kwam
Ik kon niet meer
We hebben nog 3.5 jaar gescheiden ban tafel en bed en met enorme ruzies
In een huis gewoond
Dit maakt mensen kapot

Ik heb veel broertjes en zusjes en schoon familie
En stond altijd voor iedereen klaar
Maar ben helemaal alleen

Gelukkig nog met mijn kids
Die mijn alles zijn

Maar weet niet meer hoe ik moet leven
En ook weet ik niet meer waar ik de kracht vandaan moet halen om hun te helpen gelukkig te worden
Maar ik geef niet op

Ik doe mijn best maar voel me niets waard,
Ongewild, mislukt, lelijk en gefaalt
Ik geloof niet dat iemand van me kan houden
En vertrouw niemand
Ik ben eenzaam

Ik heb een erg goede band met mijn kinderen maar ik heb zelfs de angst om hun te verliezen

Ik ben in alles bang om afgewezen te worden omgaan met mensen is daarom ook erg moeilijk
Het gevoel van ze knappen toch wel op je af is altijd aanwezig

Ik ben ook afgekeurd heb het geprobeerd echt maar ik heb al een tijd een wajong
Voelt ook als falen

En ik heb een tijd gehad met veel zelfmedelijden
Maar zit nu echt niet de hele tijd in mijn eigen ellende gaar te koken hoor

Ik doe mijn best om bezig te zijn met positieve dingen
Maar de pijn komt steeds terug en is altijd sluimerend aanwezig
Bij alles wast ik doe

Ik blijf mijn best doen met moed van mijn kids

 


Daniëlle

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik heb maandenlang nachtmerries gehad

Een paar jaar geleden reed ik met mijn auto een straat in waar zojuist een ruzie was geëscaleerd. Een man had een andere man doodgeschoten. Terwijl ik de straat inreed, keek de dader mij aan en richtte zijn vuurwapen op mij.

Ik maakte een onderdanige beweging met mijn handen en hoofd achter het stuur. De dader keek mij aan, richtte zijn vuurwapen niet langer op mij, en rende daarna de straat uit en liet mij met een behoorlijke angstreactie achter.

Ik heb hiervan nog maandenlang nachtmerries gehad. Voor mij was dit wel traumatisch. Omdat ik stress- en angstklachten bleef houden (zoals nachtmerries, angsten, piekeren, stress en spanning, en dwangmatige herbeleving van de traumatische ervaring), heb ik gezocht naar een psycholoog en ben daar in behandeling geweest. Dit heeft eraan bijgedragen dat ik deze traumatische ervaring verwerkt heb.


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - In een nieuwe relatie kwamen de angsten en verstarring

Ik kreeg al jong kinderen en dacht een goede relatie te hebben. Plots werd hij steeds meer bezitterig, jaloers en begon me op allerlei manieren te controleren.


Ik kom goed voor mezelf op, maar mijn bewegingsvrijheid werd steeds minder. Er kwam steeds meer geweld van zijn kant en seksuele intimidatie werd steeds erger.

Gelukkig ben ik na veel moeilijkheden bij hem weg. Met het aangaan van een nieuwe relatie kwamen de angsten en verstarring.

Gelukkig heb ik een therapeut gevonden met een menselijke benadering, die ook emdr-therapie geeft. Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ervaring wist te verwerken. Ik ben nu gelukkig in mijn relatie en kan me vrij bewegen.


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik heb PTSS en hypochondrie

Hoi allemaal
ik heb PTSS en weet niet hoe ik ermee om moet gaan
wel of geen AD
wel of geen therapie
daarnaast heb ik ook hypochrondie
een groepsapp maken zou me fijn lijken met andere PTSSers
mail me graag

xxxxxxxxxx@xxxxxxxxx

 

 

 

(redactie: Helaas doen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen). 

 


bahar

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Vele traumatische ervaringen en ptss

Biologische vader nooit gekend. Ouders problematisch gescheiden ivm agressie, drank en drugsgebruik.Toen ik 4 was kwam papa in ons leven en steeds vaker bij mam en mij thuis logeren.
Hij was wel lief, masr helaas erg agressief.


De eerste keer dat hij mama sloeg hoorde ik haar gillen en keek ik stiekem vanachter uit de dichte keukendeur. Hij betrapte mij en sleurde mij aan mn haar (toendertijd had ik xo lang haar als mn bil.)

 

Zo werd het steeds erger en vanaf mn 5e tot aan mn +- 16 heb ik continue geleden onder fysieke en mentale kindermishandeling, door beide mijn ouders. Soms beschermde mijn moeder tegen de slagen van mijn vader, maar lang niet altijd.

 

Toen ik 14 was, heeft hij mijn hoofd dusdanig tegen mijn bureau geslagen dat ik een gat had van 2 cm in mn kop die eigenlijk gehecht moest worden, mja he.

Tussen mijn 4e, en uhh 15/17e (eigenlijk nog steeds) heb ik moeite gehad met eten. Voeger zat ik uuuren alleen aan tafel maar niemand wist khad dus last van mn amandelen.

Toen mn zusje geboren werd werd ik helemaal op lage prioriteit gezet door mn ouders, dat zeiden ze zelf ook. Ik was een nieuwe zus, maar tegelijkertijd ook nog steeds kind wat niet meer telde voor mn ouders. Ik was zo jaloers.

Ik heb zoveel klappen, blauwe plekken, wondjes gehad. Ik deed alles maar verkeerd wat ik in hun ogen fout kon doen, terwijl ik dus mijn best deed..

Hij heeft mijn zusje nooit aangeraakt (zijn echte kind). Terwijl ik: toen mijn vader wat spullen van hem naar onze flat aan het verhuizen was, ik een trap van hem in mijn buik kreeg omdat ik zei dat t me opviel dat hij aan het zweten was. Mijn moeder was hier toevallig niet bij.

Toen ik nogal wat eetproblemen had (hoe zou dat komen.. gescheiden en vechtende ouders mayb?) Naast mijn vervelende amandelen op jonge leeftijd.. duurde het soms uren voordat mijn avondeten ophad.

 

Op een gegeven moment (5/6 jr) forceerde ik mezelf alles naar binnen te werken. Onderweg naar de wc vanaf tafel hield ik het meer en kotste ik naar de woonkamer. Hierna rende ik naar de wc waar mijn moeders me nog kwam helpen.

 

Even later pakte mijn stiefvader mij aan mn lange haren en sleurde mij naar de plek waer ik had overgegeven. Hij drukte mij met mn gezicht er volop in en zei; "wie gaat deze troep opruimen, JIJ!" Vandaar vele traumatische ervaringen en mn complexe ptss.

Als iemand nog meer durft aan te horen, of contact wil opnemen, ik sta hiervoor open.

Mvg


Konijn

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Kut jeugd

Ja hoe kom je aan ptss kut jeugd
Wat doe je er aan
Net niets
Iedereen die ouders had die liefde gaven
Kent dit gevoel niet
Ik wel en het beïnvloed je hele leven


Welke hulp je nodig hebt Ik weet het nog steeds niet
Probeer van jezelf te houden En goed voor jezelf te zorgen
Je leeft maar één keer en het is zo voorbij


En neem nooit genoegen met iets waar je eigenlijk niet gelukkig van word
Want ook al kregen we thuis niet de liefde die we nodig hadden we zijn het wel waard ook als dat niet zo voelt


Je kunt alleen jezelf gelukkig maken
Daar ben ik wel achter
Alleen blijft de vraag hoe


Ik heb gehuild om je verhaal en ken meer mensen uit kut gezinnen ik heb in kinder tehuizen gezeten
En het blijft altijd een strijd
Maar je kunt alleen overwinnen door van jezelf te houden En voor jezelf te zorgen❤


Reactie:
Soms denk je dat je helemaal alleen bent. Vind het verschrikkelijk wat er met je is gebeurd! Ik heb ongeveer het zelfde mee gemaakt. Een vader die niet van je houdt en je leven een hel heeft gemaakt. Ik schrok toen ik las dat je "vader" je met je hoofd op bureau heeft geslagen. Kreeg even een flashback. Die van mij heeft mij met mijn hoofd keihard tegen de muur geslagen en daarna op een krukje op mijn slaapkamer. Mijn oor was daarna helemaal stuk! Straks komt mijn 4de operatie eraan. Ik was tóen 16 jaar en ben nu inmiddels 37 jaar. Nog steeds elke dag last van wat er allemaal is gebeurd. Sinds een jaar ziek thuis met complex ptss. Ouders hebben geen idee wat ze zo met een kind doen! Ik hoop dat jij je rust hebt kunnen vinden. Ik ben nog druk met therapie maar uiteindelijk kom ik er ook wel! We leven maar 1 x en we moeten echt gaan genieten! Straks kijk je terug op je leven en dan besef je dat het zo je héle leven heeft beheerst en dat zou echt zo zonde zijn! ❣


Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ptss en een pijnstoornis

Hallo allemaal ben 30 jarig en heb langdurig pijn en last van beelden die deze pijn heviger kan maken.

Nu is er diagnose vastgesteld van ptss en een pijnstoornis.

De ptss kan ik nog proberen te begrijpen door de dingen die ik mee heb gemaakt. Alleen zit ik in de knoop m.b.t. de pijnstoornis. Is de pijn die ik voel ik mijn lichaam nu echt of is er een mentale mankement in mijn hoofd. Ik twijfel nu aan het feit of ik nu pijn heb en ga er langzaam aan onderdoor.

Is er iemand die dit of iets wat er op lijkt heeft meegemaakt, of zijn er mensen die iemand kennen die dit meemaken of hebben meegemaakt? Hoe ga je er mee om? En heeft iemand tips voor mij? Ik wil absoluut geen einde aan mijn leven maken, daar is mijn gezin (nog) niet klaar voor.

Groetjes en gezondheid toegewenst,

A.


Bij

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Door aanranding banger geworden

Ik was met mijn vriendin naar de zee. We hadden de tijd van ons leven, we waren eens zonder ons ouders weg. We kwamen beide uit een heel bezorgd en warm gezin. Na lang zeuren mochten wij als 16 en 17 jarige alleen naar de zee en daar overnachten.

Op de laatste avond wouden we nog even gezellig in een cafeetje iets gaan drinken. Ineens moest ik naar het toilet. Ik vroeg aan de kroegbaas waar het was. Ik werd naar een kelder gebracht met weinig licht maar zag al snel de toiletten. Er waren er 5 op een rij. Mannen en vrouwen allemaal gelijk. Alle koten waren vrij en ineens ging de tijd niet meer voorbij.

Ik wilde een kotje binnen gaan en daar stond een dronken gast me precies op te wachten. Ik schrok en dacht oke dan ander toilet maar dat was buiten hem gerekend. Ik werd betast en hij ging zo ver dat ik helemaal niet meer kon bewegen en enkele schokken pijnlijk moest beleven.

Deze avond vergeet ik nooit. Hij heeft mijn leven verwoest. Ik heb nu nog moeilijk met alleen ergens heen gaan, of door donker lopen. Ik ben banger geworden.


Kato

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Op zoek naar personen met PTSS

Beste,
Wij zitten in het zesde jaar humane wetenschappen op het Sint-Gertrudiscollege te Wetteren. Vorig jaar hebben we een literatuurstudie uitgevoerd rond 'PTSS'.

 

Dit jaar moeten we een praktisch onderzoek uitvoeren. Hiervoor zijn we opzoek naar personen die te kampen hebben met PTSS of hulp verlenen aan personen met PTSS.

 

We zouden graag een paar vraagjes stellen om meer te weten komen hoe het is om PTSS te hebben. Dit kan zowel via mail, videogesprek, afspraak, … Onze onderzoeksvraag is ‘Kan je nog een normaal leven leiden na een PTSS behandeling?’.

 

Bij interesse kan je ons altijd bereiken via Facebook of mail.
Alvast bedankt,
Laura De Winne


Laura De Winne

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

ik weet niet of je nog op zoek bent naar mensen, maar ik zou jou wel willen helpen met jouw onderzoek. Momenteel ben ik in behandeling voor PTSS.


Reactie:
ik weet niet of je nig op zoek ben er staat namelijk gern datum bij...ik kan je er over vertellen
mvg sandra uljr


Jouw reactie:



Verhaal 10 - Misbruikt, mishandeld, ptss

Door als kind te zijn misbruikt, later door ex mishandeld. Is mijn leven behoorlijk veranderd. Ik vertrouw weinig mensen, mijn zoon is af en toe daar de dupe van.

 

Ik ben sinds een jaar er achter gekomen dat ik ptss heb. Vind het moeilijk om hier mee om te gaan. En trek mezelf daardoor veel terug in mijn huis omdat ik me daar veilig voel.


Hebben jullie een advies om hier mee om te gaan. Ik heb therapie gehad, maar dat was om het verdriet te verwerken van mijn moeder.


Graag wil ik praten over dit met lotgenoten en hoe jullie hier mee omgaan (ptss)


Inge

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - PTSS naar een complexe zwangerschap en bevalling

Mijn zwangerschap was al niet roze kleurig hoe je het vooraf in gedachten had. Ik begon met 11 weken al flink te vloeien(bloedverlies) vanaf 16 weken hevig vloeien waarvoor een dag opname. Vervolgens ontstond er bekkeninstabiliteit.

 

Altijd positief gebleven, ik vocht voor onze dochter en had me er bij neergelegd dat het gewoon nu even niet anders is en we hopelijk iets moois er voor terug zouden krijgen. Zelf altijd een bezig bijtje geweest en dan in eens niks meer kunnen viel zwaar.

 

Helaas stond het volgende alweer op de stoep, mijn vliezen braken met 30 weken waarvoor ik 10 dagen ver van huis moest verblijven in een academisch ziekenhuis. Niks meer vertrouwd om je heen, elke nacht zonder partner viel zwaar. Je wist waar je het voor deed, maar het viel zwaar.

 

Na 10 dagen mocht ik naar mijn eigen ziekenhuis dichter in de buurt. Helaas was dat geen leuke terug komst. Wat ik in het Academische te horen kreeg dat ik met mijn gebroken vliezen niet meer thuis kwam tot onze dochter geboren werd, werd in 1 keer 180 graden omgedraaid ik mocht naar huis.

 

Wat moet je dan nog geloven? Ik moest naar huis, omdat dit beter zou zijn voor mijn rust en onder strenge bewaking met een thuismonitor om een hartfilmpje te maken van de kleine. Tuurlijk ben je blij dat je naar huis mag, maar het voelde nog niet fijn.

 

Helaas gaven ze mij een monitor mee wat kapot was en mocht ik nog meer dan 1,5 week elke dag 45 min heen en 45 min terug reizen naar het ziekenhuis. Heel goed voor mijn rust! 2 dagen heeft de monitor weer gedaan en daarna precies met 34 weken is onze Dochter geboren.

 

Helaas ook was mijn bevalling niet zoals gepland wat begon als een normale bevalling werd in 1 uur kritiek en hectisch. k werd ontzettend ziek en ze konden mijn bloeddruk niet meer onder controle krijgen waarvoor een spoedkeizersnede.

 

De angst voor het eerst in me ogen gehad om dood te gaan. De eerste aanval gehad van angst. gelukkig is het allemaal goed verlopen. Onze dochter moest nog verblijven op de neonatologie. Ik was net de bevalling aan het verwerken stond ook nu weer het volgende op de stoep.

 

Onze dochter heeft een bijzondere schildklier afwijken het ch. Ze heeft wel een schildklier, maar deze zit op de verkeerde plek en functioneert niet. Een grote dreun die er ook nog wel bij kon. Gelukkig is het met mediciatie goed te behandelen en kan ze gewoon normaal met de medicatie groot worden.

 

In het ziekenhuis daar heel onzeker gemaakt elke arts weer een ander beleid en helaas mochten we nauwelijks met onze dochter knuffelen wat heb ik dat gemist! Eenmaal thuis met haar toen ze 39 weken oud was ( 5 weken ) ene kant erg fijn, maar nog erg in het ritme van het ziekenhuis.

 

Naar een week thuis te zijn is het geescalleerd. Ik kreeg paniek en angstaanvallen en was bang om dood te gaan of er niet meer te zijn. ( de angst wat ik voor het eerst had op de ok tafel). Ik kon mijn dochter niet meer zien en ze voelde niet van mij. Wat schrok ik van mijzelf. Het lijkt of ik niet meer leef alsof ik op een verre afstand sta te kijken. Zweverig. over alert.

 

Gelukkig de jeugdarts van onze dochter heeft doorgepakt en aangegeven dat mijn lichaam me voor de gek houdt. Ze dacht dat ik ptss had. En inderdaad ik heb de eerste emdr behandeling gehad. Ik voel me zo machteloos en angstig, k hoop zo graag dat ik snel weer de oude kan worden en kan genieten van onze dochter.

 

Het heeft tijd nodig dat weet ik, maar heeft iemand ook zo het gevoel alsof je niet leeft en alles verder gaat? Het gevoel niet meer op de wereld te zijn en alles snel voorbij gaat. Tegen de nachten op zien. Erge nachtmerries?


We hebben hoop op een goed herstel, maar dat zal nog heel lang duren ben ik bang


anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi Inge,
Ik herken je verhaal. Ik loop vaak vast in de oude patronen, ben vaak somber en levensmoe. En dat terwijl mijn leven zo verandert en mooi is geworden.
Mijn hart doet zo een pijn.

Sterkte!


Jouw reactie:



Verhaal 12 - Reeds 6 jaar ben ik thuis wegens C.V.S.

Dit is ontzettend moeilijk! Reeds 6 jaar ben ik thuis wegens C.V.S. (chronisch vermoeidheidssyndroom) Een denkelijk gevolg van de zelfmoord van mijn zoon op gruwelijke wijze. Hij was 18 jaar. Ik heb dit helemaal alleen moeten verwerken daar familie en vrienden niet kortbij woonden.

Nu heb ik het gevoel dat er iets sluipends aan de hand is met me, daar ik hoe langer hoe minder stress en druk aankan.

Als ik alles in mijn eigen ritme doe lukt het wel, maar zodra er iets tussenkomt of ik moet snel zijn of me haasten dan wordt het in mijn hoofd een chaos en loop ik helemaal leeg, uitgeteld voor de rest van de dag. Heel moeilijk om mee te leven, ook voor mijn partner.

Ik ben op zoek naar hulpmiddelen, ben al bij psychologen geweest, Mindfulness gevolgd, nu weer even op mezelf ??????????


AV.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13

Mijn hele leven staat in teken van een zware bipolaire moeder, 44 jaar lang. Ik heb in mijn kinderjaren zowat alles gezien wat je maar kan inbeelden rond zware psychiatrie. Mijn moeder heeft in totaal 5 suïcidale pogingen achter de rug, waarvan de laatste met succes. Mede door de angst om deze aandoening ook te krijgen door erfelijkheid, heb ik last van PTTS. Hierbij komt nog eens de moeilijkheid dat ik elke psychische klacht koppel aan mijn moeder. Door langdurige cognitieve psycho-therapie begin ik alles zowat te kunnen plaatsen en kom ik uit de beschermingskramp die ik heb opgebouwd in deze omgeving. Het doet me goed om jullie verhaal te lezen en te delen. De weg tot begrip en hulp is niet zo eenvoudig als bijvoorbeeld bij fysieke klachten.

Bedankt voor jullie aandacht.

Andy

Andy

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 14

Hallo!
Terwijl ik aan het typen/denken ben vraag ik me af waarmee ik bezig ben?
Mijn verhaal opschrijven?!
Is dat echt zinvol of laat ik me leiden door 'wat men zegt zinvol te zijn'.
Toch ga ik het doen. Misschien helpt het iemand...of mezelf...who knows.
Ik ben een vrouw van 56 en mijn psycholoog en arts zeggen dat ik PTSS heb ..iets waar ik erg van geschrokken ben. Oorlog heb ik niet meegemaakt (dacht ik).
Maar blijkbaar heb ik geen nuances gezien.
Ok...here I go.
Mijn leven is niet goed begonnen. Ouders die drank belangrijker vonden dan verantwoordelijkheid. Als klein ukkie nam ik daarom de zorg van mijn broertje op. Op 4 jarige leeftijd zei mijn moeder dat ik niet gewenst was...en dat als ik stout was ze vertrok. Ze vertrok regelmatig. Mijn jongere broertje en vader trooste ik en nam de moederrol over zolang ze weg was. Op 6 jarige leeftijd kreed ik een geslachtsziekte...van een huisvriend.
Terwijl ik opgroeide was ik de scheidsrechter in huis. Die zorg was zwaar. Mijn ouders betrokken mij overal bij. Op mijn 18e ben ik stiekem getrouwd in Engeland met een jongen die lief tegen me deed. Het was (achteraf gezien) een vlucht. Het huwelijk resulteerde in de geboorte van mijn oudste zoon en een scheiding na 3 jaar. Mijn zoon bleek zwaar mentaal gehandicapt, hij beet op zijn handen..krijste en de jaren dat ik de zorg heb gehad waren zwaar. Na een paar jaar ontmoete ik een andere man. Ben ermee getrouwd en we kregen een zoon. Na 12 jaar bleek mijn man al 3 jaar met een buurvrouw een relatie te hebben. Mijn leven was kapot toen ik erachter kwam. Ik wilde nooit meer iemand mijn vertrouwen geven, maar....daar was die ene die oh zo lieve woorden gebruikte. Liefde waar ik zo naar snakte! Hij woonde in Vlaanderen, ik in Nederland.....en ik verhuisde. Hij wilde een kind...vanwege de liefde...Vanaf toen heb ik 10 jaar in een hel geleefd. Geweld, ziekenhuis in/uit, opvanghuizen en nog meer ellende. De angst was te groot. Na 10 jaar had ik eindelijk de moed om echt te vertrekken. Hij heeft me jaren lastig gevallen en bedreigt. Nu woon ik samen met mijn jongste zoon en sinds ruim een half jaar ben ik niet meer in staat om te werken, te genieten, te leven. Mijn masker hou ik op voor mijn kinderen, maar het is super zwaar. De taak die ik heb is om te blijven leven totdat mijn jongste zoon volwassen is en zichzelf kan redden. Soms denk ik aan hoe het is als ik er een einde aan zou maken. Ik kan dit niet doen zolang ik mijn jongste begeleid naar zijn verdere leven. Het leven is zwaar voor mij (en anderen die teveel hebben meegemaakt).
En toch hoop ik nog altijd op een wonder...een mooi wonder...het leven!

Bertina

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 15

Hallo ,ik zit nu voor de zoveelste nacht weer op,stijf van stress en spanning ,bang om te gaan slapen.
Ik ben Roy 34jr,ben nu 5 jaar bezig om van mijn depressies,stress en spanning af te komen met een psycholoog en diverse emdr behandelingen.ik denk momenteel aan ptss ,hoewel het nog niet erkend is met zoveel woorden.
Ik ben opgegroeid in een onstabiele thuissituatie,mijn moeder was zwaar psychiatrisch patient ,ben helaas ook misbruikt op verschillende grensoverschrijdende manieren.
Mijn moeder is door haar ziekte en verwaarlozing in haar appartement overleden nadat ze jarenlang niet het huis uit kwam .
Heb aan haar deur gestaan terwijl ze al dood in huis lag ,pas na een week kreeg ik het verlossende telefoontje,ze deed wel vaker niet open omdat ze stijf stond van zware medicatie
Ik kon het ook niet geloven dat ze echt overleden was door alle ellende wat ik met haar meegemaakt had,mijn broer wilde haar niet meer zien ,daarom voelde de drang dat ik dat wel wilde groter,ter bevestiging voor mezelf,toen ik haar zag was het zo confronterend ,onherkenbaar iemand voor mij letterlijk en figuurlijk.ik krijg dat beeld nooit meer uit mijn gedachte of geheugen gewist ,naast de jarenlange suicidale pogingen die ze deed en haar haast excorsistische psychische uitspattingen heeft dat tot op de dag van vandaag zo,n invloed op mijn dagelijkse leven,daarnaast heeft haar misbruik naar mij en mijn broer toe tot gevolg dat ik een verstoord intimiteitsprobleem heeft in mijn relatie tot een vrouw,mijn huidige relatie is daarop stukgelopen.
Het erge is nog dat het aan de buitenkant niet altijd zichtbaar is bij mij ,waarop ik vaak niet begrepen word door de buitenwereld en op mijn werk ,dat levert ook weer extra stres op ,wat mij nu gewoon te veel word ,het lukt me niet meer om te werken op moment

Roy

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Best heftig Roy,

Maar ik herken de gevolgen van het leven in zo een omgeving.
Alsof je niet meer de baas bent over jezelf. De controle kwijt. Als je dan eenmaal wat controle hebt, kan het zijn dat je die omgeving "mist". Soms denk ik ook om er niet uit te geraken, hoe verwerk je dit. Toch moet je eraan blijven werken, na verloop van tijd begin je er terug in te geloven. Al zullen de littekens min of meer blijven.


Jouw reactie:



Verhaal 16

Hallo ,ik zit nu voor de zoveelste nacht weer op,stijf van stress en spanning ,bang om te gaan slapen.
Ik ben Roy 34jr,ben nu 5 jaar bezig om van mijn depressies,stress en spanning af te komen met een psycholoog en diverse emdr behandelingen.ik denk momenteel aan ptss ,hoewel het nog niet erkend is met zoveel woorden.
Ik ben opgegroeid in een onstabiele thuissituatie,mijn moeder was zwaar psychiatrisch patient ,ben helaas ook misbruikt op verschillende grensoverschrijdende manieren.
Mijn moeder is door haar ziekte en verwaarlozing in haar appartement overleden nadat ze jarenlang niet het huis uit kwam .
Heb aan haar deur gestaan terwijl ze al dood in huis lag ,pas na een week kreeg ik het verlossende telefoontje,ze deed wel vaker niet open omdat ze stijf stond van zware medicatie
Ik kon het ook niet geloven dat ze echt overleden was door alle ellende wat ik met haar meegemaakt had,mijn broer wilde haar niet meer zien ,daarom voelde de drang dat ik dat wel wilde groter,ter bevestiging voor mezelf,toen ik haar zag was het zo confronterend ,onherkenbaar iemand voor mij letterlijk en figuurlijk.ik krijg dat beeld nooit meer uit mijn gedachte of geheugen gewist ,naast de jarenlange suicidale pogingen die ze deed en haar haast excorsistische psychische uitspattingen heeft dat tot op de dag van vandaag zo,n invloed op mijn dagelijkse leven,daarnaast heeft haar misbruik naar mij en mijn broer toe tot gevolg dat ik een verstoord intimiteitsprobleem heeft in mijn relatie tot een vrouw,mijn huidige relatie is daarop stukgelopen.
Het erge is nog dat het aan de buitenkant niet altijd zichtbaar is bij mij ,waarop ik vaak niet begrepen word door de buitenwereld en op mijn werk ,dat levert ook weer extra stres op ,wat mij nu gewoon te veel word ,het lukt me niet meer om te werken op moment

Roy

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 17

Hallo allemaal.
Ik heb een meervoudig PTSS, doordat iemand mij meerdere keren heeft gedrogeerd. Ook heb ik een fout vriendje gehad, waarbij ik veel te jong en afhankelijk was.
Zodra ik naar een feestje ga ben ik alleen maar bang dat iemand aan mij zit, of dat iemand wat in mijn drankje doet.
Hierdoor ben ik licht depressief geworden en kan ik niet meer genieten van de leuke dingen, zoals ik dat vroeger deed

-

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18

Hallo allemaal.
Ik heb een meervoudig PTSS, doordat iemand mij meerdere keren heeft gedrogeerd. Ook heb ik een fout vriendje gehad, waarbij ik veel te jong en afhankelijk was.
Zodra ik naar een feestje ga ben ik alleen maar bang dat iemand aan mij zit, of dat iemand wat in mijn drankje doet.
Hierdoor ben ik licht depressief geworden en kan ik niet meer genieten van de leuke dingen, zoals ik dat vroeger deed

-

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 19

Na jaren toch de stap genomen naar therapie. Ik heb, blijkt nu, ptss. Heb EMDR gehad, heeft geholpen, echt bizar. Maar ik ben er nog lang niet. Ze praten overal over het feit dat je weer zult worden zoals je voor je trauma was. Pak dingen op die je leuk vond voor je trauma. Maar wat nou als je trauma al 35 jaar geleden begon. Hoe weet je nou hoe je was toen je 5 jaar oud was. Ik vind het dus heel frustrerend, want ik ken dus eigenlijk mijn echte ik niet. Mooi als deze verwerking achter de rug is en de ptss opgelost. Maar wie ben ik dan. Is dat dan mijn echte ik. Natuurlijk ook wel spannend, hoe zal ik zijn. Maar is dit dan echt? Dit is iets wat ik in nog geen enkel ervaringsverhaal ben tegen gekomen. Ken ik mezelf dan nog wel? Vind ik mijn huidige leven wel leuk? De keuzes die ik heb gemaakt? Misschien valt het tegen.. ik vind dit denk ik nog 1 van de moeilijkste dingen. Altijd gedacht en aangekeerd dat ik gewoon zo was, maar dat blijkt dus gevormd te zijn door trauma...
in afwachting van resultaat, Eliza

Eliza

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 20

Na jaren toch de stap genomen naar therapie. Ik heb, blijkt nu, ptss. Heb EMDR gehad, heeft geholpen, echt bizar. Maar ik ben er nog lang niet. Ze praten overal over het feit dat je weer zult worden zoals je voor je trauma was. Pak dingen op die je leuk vond voor je trauma. Maar wat nou als je trauma al 35 jaar geleden begon. Hoe weet je nou hoe je was toen je 5 jaar oud was. Ik vind het dus heel frustrerend, want ik ken dus eigenlijk mijn echte ik niet. Mooi als deze verwerking achter de rug is en de ptss opgelost. Maar wie ben ik dan. Is dat dan mijn echte ik. Natuurlijk ook wel spannend, hoe zal ik zijn. Maar is dit dan echt? Dit is iets wat ik in nog geen enkel ervaringsverhaal ben tegen gekomen. Ken ik mezelf dan nog wel? Vind ik mijn huidige leven wel leuk? De keuzes die ik heb gemaakt? Misschien valt het tegen.. ik vind dit denk ik nog 1 van de moeilijkste dingen. Altijd gedacht en aangekeerd dat ik gewoon zo was, maar dat blijkt dus gevormd te zijn door trauma...
in afwachting van resultaat, Eliza

Eliza

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login |