Emetofobie - forum lotgenoten

Ik ben Sarah, 24 jaar.
Met kerst had ik een glaasje te veel gedronken waardoor ik moest overgeven.. S´morgends natuurlijk last van een kater die gepaard ging met braakneigingen. Ben altijd al bang geweest om te braken, maar het begint mijn leven te overheersen...
Ik ben medicatie beginnen nemen die mijn maag beschermde,ik eet bepaald voedsel niet meer, en als mijn maag begint te borrelen sta ik al helemaal stijf van de angst.
Heeft er iemand tips aub?
Ik denk mezelf gewoon gek, ik overdenk alles waardoor de misselijkheid erger wordt, alhoewel er helemaal geen misselijkheid was in de eerste plaats. Maar ik beeldt het me gewoon in waardoor ik denk dat ik misselijk ben, waardoor ik dan weer angsten krijg... ik geraak niet uit de cirkel :(

Grtjs

Hoi allemaal.
Ik ben een jonge bloem van 41 jaar. Hihihi
Ik heb al vanaf mij 10de jaar emetofobie. Vreselijk vind ik het. Ik word ermee wakker en ga ermee naar bed. Het is nu zo erg dat ik niet meer kan genieten van eten. Vooral als ik me avond eten moet eten. Altijd bang nu dat het eruit komt ,dus ontwijk ik vet eten. Veel brood leef ik het liefste op en als ik voel of denk dat mijn buik raar doet eet ik niks.
Ik heb vorrig jaar 13 maart voor het laats moeten spugen. Dat was vreselijk voor me. Moest 6x spugen. Daarvoor heb ik 4 weken weten weg tedenken. Maar denk dat me maag een virus er uit moest werken.
Ik ben zelfs ,omdat mijn paniek aanval zo erg was naar de eerste hulp gegaan om medicijnen voor het spugen.
Mijn paniek aanval is zwaar.... hartkloppingen, zweten, trillen,droge mond, willen vluchen,benauwd krijgen,bang zijn en geen controle meer over me lichaam hebben.
Ik heb na de laatste x spugen een maag onderzoek gehad onder narcose gelukkig en ct scan gehad. Daar kwam gelukkig niks uit. Heb tegen de arts uitgelegt van mij fobie. Zij heeft mij door gestuurd naar een hypnotherapie.
Ik heb daar nu een paar sessies van gehad en krijg daar bij ook mdr therapie.
Blijkbaar is er iets gebeurd in me leven wat een trauma is gevormt in me hoofd voor spugen.
Mijn hersenen hebben dat niet gefilterd dus blijft het in mijn hooft zitten. Nu met die therapie zijn we bezig om die trauma weg tefilteren en hope op een beedje dragelijker bestaan met spugen.
Misschien snapt iemand mijn probleem...
Gr Bloempje

Hey iedereen

Ik heb sinds deze zomer een extreme angst voor overgeven ontwikkeld die alleen maar erger wordt. Het begon toen ik in Frankrijk te veel gegeten had en daardoor misselijk werd, ging over de wc hangen maar er kwam maar niets. Enkel dat vreselijke gevoel dat je moet overgeven. Ik ben altijd al wel bang geweest voor overgeven maar sinds toen ben ik er bijna elke dag mee bezig geweest. Ik ben heel voorzichtig met wat ik eet en wat ik doe, maar het neemt gewoon heel mijn leven in beslag. Ik mis hoe ik gewoon alles kon doen zonder me zorgen te moeten maken dat ik ging overgeven. Soms word ik ‘s nachts wakker en voel ik me super misselijk, krijg ik het koud en begin ik te trillen, maar er komt maar niets uit. Ik maak mezelf constant gek dat ik moet overgeven ookal gebeurd dat nauwelijks. De laatste keer dat ik echt heb moeten overgeven is al zeker 5 jaar geleden. Ik kan er wel tegen als iemand anders overgeeft, ik heb namelijk toen mijn vriend dronken was zijn kots nog moeten opruimen omdat hij te ziek was en gewoon direct ging slapen. Enkel van het geluid word ik ongemakkelijk. Ik zou graag weten of er mensen in dezelfde situatie als ik zitten die dus ook soms zelfs misselijk ervan worden, en mss enkele tips willen geven? Het zou me echt helpen.
Liefs van mij

Hey iedereen

Ik heb sinds deze zomer een extreme angst voor overgeven ontwikkeld die alleen maar erger wordt. Het begon toen ik in Frankrijk te veel gegeten had en daardoor misselijk werd, ging over de wc hangen maar er kwam maar niets. Enkel dat vreselijke gevoel dat je moet overgeven. Ik ben altijd al wel bang geweest voor overgeven maar sinds toen ben ik er bijna elke dag mee bezig geweest. Ik ben heel voorzichtig met wat ik eet en wat ik doe, maar het neemt gewoon heel mijn leven in beslag. Ik mis hoe ik gewoon alles kon doen zonder me zorgen te moeten maken dat ik ging overgeven. Soms word ik ‘s nachts wakker en voel ik me super misselijk, krijg ik het koud en begin ik te trillen, maar er komt maar niets uit. Ik maak mezelf constant gek dat ik moet overgeven ookal gebeurd dat nauwelijks. De laatste keer dat ik echt heb moeten overgeven is al zeker 5 jaar geleden. Ik kan er wel tegen als iemand anders overgeeft, ik heb namelijk toen mijn vriend dronken was zijn kots nog moeten opruimen omdat hij te ziek was en gewoon direct ging slapen. Enkel van het geluid word ik ongemakkelijk. Ik zou graag weten of er mensen in dezelfde situatie als ik zitten die dus ook soms zelfs misselijk ervan worden, en mss enkele tips willen geven? Het zou me echt helpen.
Liefs van mij

Hallo allemaal,
Ik ben een vrouw van 28 met emetofobie.
Ik krijg meteen een paniekaanval als ik weet dat iemand die ik ken buikgriep heeft.
En ik hoef maar iets te voelen en ik denk al meteen: ojeej, als ik maar niet ziek wordt of misselijk.
Als ik iets gegeten heb en ik kom erachter dat het over de datum is is het ook een drama. Toevallig net iets gegeten wat tm gister goed was. Nou ik heb nu een paniekaanval en heb meteen maagzuur van de stress. Ik ga dan opzoeken hoelang het duurt dat ik klachten kan krijgen en hou de uren dan ook bij.
Ik ga vaak met niet zo heel veel plezier ergens naartoe. Vooral verjaardagen, waar veel mensen bij elkaar zijn. Door deze fobie heb ik vaker last van hyperventilatie en paniekaanvallen. Wat ook behoorlijk vermoeiend is. Ik durf ook niet vaak te vertellen over mijn fobie omdat het, wees eerlijk, nogal belachelijk overkomt. Er zijn niet veel mensen die deze fobie begrijpen. Ik kan ook niet zeggen waarom ik er zo bang voor ben. Ik weet het eigenlijk niet. Iets eraan maakt mij in ieder geval paniekerig.

Hallo,

Bij mij is het ontstaan door mijn jeugd, als kind had ik ieder jaar buikgriep vaak opgelopen door broertjes en zusjes of vrienden. Ik moest dan zo'n 6 x overgeven in de nacht en dat was zo heftig dat ik er nu zoo bang voor ben geworden. Ook al ben ik nu 16 en heb ik vanaf mn 14e tot 16e pas een keer moeten overgeven nog steeds heel bang. Vooral nu de zomertijd komt, vaak heerst er dan buikgriep. Ook al hoor ik dat t heerst krijg ik letterlijk buikklachten hoe het kan? Het is verschrikkelijk. Ik heb al een emmer klaar staan voor stel je voor. Deze angt is verschikkelijk en maakt mij letterlijk ziek! Ik wil niet in therapie omdat mn ouders enzovoort er niet vanaf weten heeft iemand tips?

Hallo lotgenoten,

Sinds de basisschool heb ik al last van emotofobie, nu ben ik ondertussen 21 en weet nog steeds niet waar mijn fobie vandaan komt.

Op de lagere school moest ooit een jongen overgeven en vroeg de leerkracht wie hier niet tegen kon, ik denk dat ik toen zoals hun wilde zijn uit onzekerheid en hun angst zo heb overgenomen.
Toen ik ziek werd op vakantie had ook mijn nicht emotofobie, ik denk dat ik haar angsten ook overgenomen had.

Op de basisschool zei ik vaak dat ik ziek was tegen mijn moeder, eigenlijk was ik gewoon bang dat iemand anders ziek zou zijn die dag.
Op de middelbare school heb ik er weinig last van gehad, behalve als ik er echt mee in aanraking kwam. Dan was het wel echt paniek.

De laatste jaren word het steeds erger. Helaas durf ik ook niet naar de huisarts voor hulp, dit komt namelijk omdat ik medicijnen krijg tegen misselijkheid die ik pak als ik bang ben dat ik ziek word/ben of in de buurt ben bij iemand die mogelijk zou kunnen overgeven. Ik ben dus bang dat als ik mijn verhaal vertel aan de huisarts, ik deze medicijnen niet meer krijg.
Ik probeer online hulp te zoeken, helaas kost dit allemaal geld en heb ik dat er niet voor over omdat ik bang ben dat het toch niet helpt.

Liefs,
Een meisje

Hallo, ik ben Alexander, ik ben 19.
Sinds een specifieke ervaring van moeten overgeven toen ik 6 was heb ik al emetofobie. Ik heb vaak paniekaanvallen gehad die door de jaren heen steeds heftiger zijn gaan worden. Toen ik 11 was heb ik een soort coping techniek ontwikkeld die ik nog steeds niet heb kunnen loslaten. Wanneer ik in paniek ben en echt heel bang ben te moeten overgeven laat ik mijzelf kokhalzen door mijn vinger in mijn keel te doen met de gedachte dat als ik echt voor een natuurlijke reden (zoals buikgriep bijvoorbeeld) zou moeten overgeven het dan al direct zou zijn gebeurd bij het kokhalzen. Dit ging door de jaren heen van een eenmalig hulpmiddel naar een bijna instinctieve reactie die ik soms wel tientallen keren inzet binnen 1 paniekaanval van gemiddeld 30 minuten. Ik weet dat er verschillende vormen van emetofobie zijn met hun eigen reden (de mijne is volledig gericht op angst om zelf te moeten overgeven. Dit heeft niks te maken met schaamte of angst om het in het openbaar te doen, dit is puur een angst voor de handeling) ik heb nog nooit iemand anders horen zeggen dat zij deze "kokhals techniek" gebruiken in hun ervaring met emetofobie en ik vroeg mij af of dit een herkenbaar ding is

Hoi allemaal,
Al moet ik zeggen dat ik een stuk beter weet om te gaan met mn angst, is er nog één moment dat ik volledig in paniek kan raken. En dat is wanneer ik wakker word in de nacht zonder duidelijke reden en me dan misselijk voel.

Ik schrijf dit nu om drie uur snachts en dit weer is gebeurd en het helemaal zat ben. Ik viel bijna in slaap en werd zonder reden ineens misselijk en schrok in paniek wakker. Hebben jullie dit ook wel eens?

Ik ben nu 63 en heb zolang ik me kan herinneren braak angst. Ik heb angst voor alles wat daarmee te maken heeft het zien horen en zelf moeten braken. Het is een afschuwelijke strijd waar weinig begrip voor is. Bang voor bloed. Vindt men heel normaal bang voor spinnen heel gewoon maar angst voor braken is raar. Zelfs in mijn familie vind ik alleen maar onbegrip. Het is een eenzame strijd.
Ik kan nooit eens normaal naar een film kijken zit altijd met de afstandsbediening in de hand. Het commentaar van anderen is ach het is toch nep dat zie je toch. Het maakt niet uit of het nep is het lijkt echt en daar gaat het om.
Je ontwikkelt een soort radar wanneer er gebraakt
wordt in een film, maar soms komt het zo plotseling dat het alsnog misgaat en ik dit beeld niet meer van m’n netvlies krijg.
Er wordt bij een film aangegeven als iets eng is of als er seks scènes in voorkomen waarom is er geen tekentje voor braken. Ik kijk nu naar Stranger Things en seizoen één is veilig, maar ik weet dat het in volgende seizoenen het niet altijd goed gaat. De vraag is alleen wanneer? Nederlandse films zijn helemaal erg dan is het bijna onvermijdelijk. Wat is de toevoeging van braken in films het is zo smerig en voegt niks toe. Je kunt iemand ook hard weg laten lopen dan snap je ook wat er gaat gebeuren.
Ik heb ooit de film ,de lift, gezien en daar is de meest smerige braak scène ooit te zien. Weken lang last van gehad.
Er wordt wel eens aan mij gevraagd waarom ik geen kinderen heb. Kon je ze niet krijgen? De waarheid is dat ik ten eerste bang was om zwanger te zijn en daar misselijk van te worden en als je dan kinderen hebt dat het onvermijdelijk is dat ze gaan braken.
Is het in de loop der jaren beter geworden? Ja, het is iets beter geworden. Als er iemand op straat gebraakt heeft, dan kan ik dat naast me neerleggen zolang ik het maar niet zie. Ik heb tabletjes tegen de misselijkheid die heel goed helpen. Het duurt alleen 20 minuten voor ze werken maar ze werken.
Ik heb niet de illusie dat ik er ooit af kom, maar ik zou zo graag zonder afstandsbediening televisie willen kijken en genieten van een film.
Het gekke is ik heb een hond en als zij moeten braken dan blijf ik bij haar en ruim het zonder moeite op. Dat is toch anders tenminste voor mij wel.
Het blijft mijn leven beheersen, maar ik zou liever bang voor spinnen zijn.

Hoi allemaal,
Ik kwam deze pagina tegen en het leek me nuttig hier te vragen naar jullie ervaringen. Ik heb dus ook al jaren last van emetofobie, maar kon er mee leven. Nu ben ik 33 en ben ik mama van 2 zoontjes van 3 jaar en 7 maanden. Toen de oudste laatst voor het eerst had overgegeven en ik ook hier ij de paniek schoot, wist ik dat ik er iets mee moest doen.
Nu wordt de therapie niet vergoed, omdat het te specifiek is. Het idee is een aantal sessies van EMDR, cognitieve gedragstherapie en blootstelling. Ik wil graag de behandeling/uitdaging aangaan, maar omdat ik het dus uit eigen zak moet betalen, ben ik benieuwd hoe succesvol de behandelingen zijn. Heeft iemand van jullie ervaring die mij kan adviseren?

Groetjes Robin

Hallo allemaal,

Ik heb al last van emetofobie sinds mijn jongere jaren en het beheerst nog steeds m’n leven. Ben nu 28 jaar en heb twee kinderen, zelf niet gedragen vanwege ook de angst. De laatste keer dat ik heb overgegeven is al zo lang geleden dat ik het me niet eens kan deugen. En ja nu is het moment dat me dochter thuis kwam met buikgriep en 2 dagen later me zoon van 11 maanden volgde. Afgelopen nachten waren hels ik denk nergens anders aan dan of ik het ook krijg hoe vermijd ik het en alles moet schoon. Desondanks kreeg ik ook klachten zoals diarree en hoofdpijn en misselijk. 1 nacht lang lopen strijden om niet te hoeven overgeven, ik blokkeer dan en raak in paniek. Me dochter heeft door het vele overgeven een stroop ondansetron gekregen vanuit de huisarts, en ook ik ben deze gaan gebruiken. Dit werkte heel goed maar had nog steeds geen vertrouwen. Nu dacht ik overal vanaf te zijn maar krijg opeens hele heftige klachten welke helemaal horen bij buikgriep, heb ik het me dan verbeeld vraag ik me af. De paniek is zo enorm dat ik gewoon alles ervoor neem om maar niet over te geven. Ik wist niet dat zoveel mensen hier ook last van hadden en dacht echt dat ik gek was en me aanstelde. Hopelijk heeft iemand tips voor het omgaan met buikgriep, of goeie moed!

Sharona

sinds mijn jonge jaren had ik door toedoen van mijn, na wat later bleek autistische moeder, emetofobie ontwikkeld. Ik heb vorig jaar met zeer goed resultaat een brainspotting traject gedaan gericht op angst/emetofobie
Ik ben zo blij dat dit op mijn pad is gekomen, het heeft mijn angst voor alles wat met eten te maken heeft echt weggenomen. Ik kon niets meer eten uit angst dat het bedorven was of dat mijn er niet tegen zou kunnen. Ook het idee dat ik in de buurt van iemand zou zijn die over zou kunnen geven maakte dat ik ter plekke misselijk werd en mij terug moest trekken om de paniek te laten zakken. Dat betekende een beperkt dieet, niet uit eten, geen foodtruck festivals, geen snacks buiten de deur. Het beperkte me enorm.
informeer eens in je omgeving of kijk op brainspotting.nl om te lezen wat het is en hoe het werkt, ook vind je daar therapeuten in je buurt.
ik ben echt blij dat het weg is, en ik kan weer genieten van van alles!

Ik heb extreme overgeefangst en heb vannacht seks gehad(en de hele avond gezoend) met iemand die ongeveer een week geleden buikgriep had. Hij is dus ongeveer een week beter maar ik heb zijn wc doorspoelknop(terwijl er nog diarree spetters in de wc zaten), klink en deurklink etc aangeraakt en daarna zonder m’n handen te wassen met m’n handen gegeten. Het virus kan meerdere dagen op oppervlakten overleven maar ik weet niet of de kans groot of klein is dat ik het nu ook krijg?

Ik heb nu sinds een half jaar last van emetofobie… en het rare is, ik ben helemaal niet bang om over te geven, maar ik ben bang om controle te verliezen in sociale situaties. Dus telkens als ik de deur uit ga, dan denk ik.. wat als ik moet overgeven. Ik blijf de deur uit gaan en mezelf uitdagen, maar het zit altijd in mijn hoofd.. wat als het gebeurt en wat zullen mensen dan wel niet van mij denken? Ik ben dus bang om over te geven in het openbaar. Ik heb het gekregen op mijn werk, toen ik een paniekaanval kreeg omdat ik misselijk werd en toen is de angst ingeslagen. Heel veel jaren eerder had ik ook emetofobie, maar ergens ben ik er overheen gegroeid. Nu is het weer terug.. hebben meer mensen last van het verliezen van de controle? En niet zozeer het overgeven zelf?

Mijn emetofobie is pas de laatste jaren ernstiger geworden. Ik heb in tien jaar tijd twee keer een hele nacht moeten overgeven, één keer in 2016 en één keer in 2021 (waarschijnlijk een virus). Ik weet nog dat ik echt het gevoel had dat het nooit ophield. Pas na acht keer stopte het. Ik associeer overgeven nu altijd met die twee heftige nachten, de gedachte dat het altijd minstens 8 keer of meer gaat zijn. Sinds vorige zomer ben ik constant misselijk, heb ik al meerdere keren midden in de nacht een rondje buiten gelopen omdat ik dacht dat het ging gebeuren. Ik drink al een tijd geen alcohol meer, en als ik hoor van collega’s dat hun kindje ziek thuis is, of überhaupt van iemand hoor dat ze met iemand in aanraking zijn geweest met buikgriep, word ik ontzettend angstig. Ook eet ik vaak ontzettend vroeg zodat ik zeker weet dat eten goed is gevallen en het niet meer mis kan gaan. Ik zou heel graag de stap willen zetten naar therapie, maar lees ook veel verhalen van mensen bij wie het helaas niet heeft geholpen. Heeft iemand (positieve)ervaringen die hij/zij wil delen?

Zolang ik mij kan herinneren ben ik als de dood voor overgeven. Vreselijk vind ik het. Ik schiet helemaal in de paniek modus als ik maar een beetje misselijk ben. Het woord buikgriep moet ik ook niet in mijn omgeving horen. Nu ben ik moeder van 2 kinderen en is het onvermijdelijk. Mijn zoontje heeft al 5 keer echt buikgriep gehad en gelukkig heb ik het nog niet van hem overgenomen maar ik leef dan echt in spanning. Poets heel het huis van onder naar boven en krijg geen hap door mijn keel. Ik hou ontzettend van mijn kinderen maar als ik echt in zo'n spanning fase zit denk ik wel eens dat ik het hebben van kinderen in die zin helemaal niet aan kan. Dat ze zelf overgeven kan ik wel tegen, maar het idee dat ik aangestoken word...
Ik heb ondertussen wel altijd zetpillen tegen misselijkheid in huis ( metoclopramide) voor het geval dat. Ik heb het 2 keer moeten gebruiken waarvan ik 1 keer toch heb overgegeven maar het snel wegtrok, bij de andere keer trok het door de medicijnen gelukkig heel snel weg. Maar het is natuurlijk niet normaal het te onderdrukken. Toch ben ik benieuwd of meerdere mensen met deze angst deze medicijnen voor de zekerheid in huis hebben. Mochten jullie buikgriep krijgen, helpt dit dan ook goed bij jullie? En de moeders onder ons... hebben jullie nog tips? Toen ik nog geen moeder was kon ik buikgriep wel vermijden voor het grote deel. Maar nu absoluut niet, mijn zoontje gaat ook bijna naar de basisschool wat mij vreselijk veel spanning opleverd... Ik hoop er toch ooit van af te komen. Maar de therapieën die ik hiertegen heb gehad hebben helaas niet geholpen.

Hallo, ik lijdt aan emetofobie voor 5 jaartjes nu. Ik kom er dus achter dat mijn zusje heeft overgegeven en ik ben super bang dat ik ook dat moet doen. Mijn ouders begrijpen mijn angst niet en noemen mij overdreven. Ik heb mezelf opgesloten in mijn eigen kamer om die virus niet te krijgen van mijn zusje. Ik heb heel erg veel last van mijn overgeef angst en het heeft veel inpact op mijn levensstyle. Ik weet niet wat ik moet doen en ik durf niet te slapen. Iets in mij zegt dat ik het moet doen en dat wil ik juist niet. Ik help echt hulp nodig. Ajb iemand help mij.