Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Emetofobie - forum lotgenoten


 

Lotgenoten emetofobie

Heb je last van emetofobie? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met emetofobie en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Als ik me een beetje misselijk voel, dan raak ik al in paniek

Ik heb emetofobie. Ik ben enorm bang om over te geven. Als ik me een beetje misselijk voel, dan raak ik al in paniek.

Ik doe dan ook vanalles om te voorkomen dat ik misschien zou moeten overgeven, zoals houdbaarheidsdata checken, geen contact met zieke mensen, superhygiënisch zijn, niet buitenshuis eten. En natuurlijk heel vaak mijn handen wassen...



4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik eet nu apart van de rest

Ik kan niet meer samen met anderen aan tafel zitten eten. Ik hoor iedereen eten dat vind ik erg vies. Ik krijg er kokhals neigingen van.


Ik eet nu apart van de rest, maar dat is natuurlijk geen oplossing. Wie weet raad?



3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik ben bang om over te geven

Ik ben bang om over te geven, omdat ik het verschrikkelijk smerig vind. ik ben vooral bang voor het gevoel dat het eruit komt en de smaak.

 

Ik doe er alles aan om niet te hoeven braken. Ik check altijd de houdbaarheidsdatums en eten wat ik er vreemd vind uitzien en/of anders als normaal vind smaken, dat laat ik staan.

 

Mensen waarvan ik weet dat ze de buikgriep hebben, blijf ik liever uit de buurt, omdat ik geen risico wil lopen om besmet te worden. Ik ben nu 30 en de laatste keer dat ik moest braken was ik 14.

 

Ik doe er alles voor om niet misselijk te worden en te hoeven braken. Gek genoeg kan ik er wel tegen als iemand anders moet braken, als ik maar weet dat het niet iets besmettelijks is.



3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb precies het zelfde en het is echt verschrikkelijk. Het beheerst je hele leven!!!



Jouw reactie:



Verhaal 4 - Elke dag misselijk en bang om over te geven

Hoii allemaal!
Ik heet Didi, ben 15 jaar oud en net als jullie heb ik erg veel last van angst om over te geven.

Vanaf klein kinds af aan vond ik het al eng en vies als ik of iemand anders moest overgeven, maar sinds een tijdje heb ik er veel meer last van.

In januari begon ik ,ongeveer één keer in de twee weken, last te krijgen van maagzuur, misselijkheid en het niet zakken van mijn eten en hierdoor was ik ook vaak erg angstig.

Vanaf februari, toen ik ook een keer op school heb overgegeven, had ik dit elke dag en zo was ik dus nog veel vaker bang. In de ochtend was ik erg misselijk.

Sinds ongeveer zes maanden word ik elke dag misselijk wakker en sinds ongeveer vijf maanden merk ik dat mijn emetofobie mijn dagelijks leven beïnvloed.

In de ochtend begint het al: Ik sta twee-en-een-half-uur voor ik van huis moet vertrekken naar school op, omdat ik anders bang ben dat mijn ontbijt niet is gezakt, ik eet 's morgens heel weinig en ik huil elke ochtend, omdat ik met de fiets naar school moet en bang ben dat mijn maag dit niet aan kan, waardoor ik zou moeten overgeven.

Mijn angst beïnvloed ook zeker mijn schoolleven. Ik zit in 5gymnasium en ik steek dus ook erg veel tijd in school. Helaas moet ik door het 'bang zijn' nog meer tijd aan school besteden. Ik kan me namelijk niet concentreren tijdens lessen of als ik thuis huiswerk maak, aangezien ik alleen maar aan overgeven kan denken.

Ik haal dus geen hoge cijfers, terwijl ik erg hard voor school werk. Dit is natuurlijk best deprimerend. Ik eet ook niks op school en omdat mijn ontbijt ook erg licht is, ben ik in de afgelopen vijf maanden ook erg afgevallen.

Als ik thuis kom, ben ik uitgeput van een dag proberen te concentreren, aantekeningen te maken, alles bij te houden, maar vooral van het voor iedereen een groot gordijn optrekken. Al die 'vriendinnen' die automatisch als openingszin hebben: 'Hee! Hoe gaat het?'. Alleen daarvan kan ik al een hele dag op mijn bed huilen.

Tegen iedereen liegen over het feit dat het eigenlijk helemaal niet goed gaat en je last hebt van een angststoornis en paniekaanvallen, herkennen jullie dat ook?

Maar ja, die paniekaanvallen zijn ook een reden dat ik niet het huis uit durf. We hebben allemaal leerplicht, dus ik kan school niet skippen. Al helemaal niet als ik al achter loop, omdat ik totaal geen concentratie en interesse in de lessen kan opbrengen.

Maar de rest van alle sociale gelegenheden skip ik het liefste wel. Op school heb ik namelijk ook al een aantal hyperventilatie-aanvallen gehad en dit heb ik liever niet nog eens. In de avond durf ik niet te slapen, omdat ik bang ben voor nachtmerries en de volgende spannende en weer-uitdagende dag. Ik sliep maar een paar uur per nacht...

Ik weet niet of jullie hier ook last van hebben, maar sinds kort slik ik voor het slapen gaan melatonine, een slaapverwekkend middeltje. Ik kom nu dus van het probleem dat ik weinig slaap af, maar ik word 's nachts wel vaak (soms zelfs huilend) wakker van de nachtmerries.

Zo is elke dag een uitdaging voor me. Ik denk dat ik in een cirkeltje zit; Ik ben misselijk en daarom bang, maar door de angst word ik misselijk. Mijn angst wordt steeds groter en het neemt mijn leven over. Ik durf allerlei kleine, normale dingen zoals naar het toilet gaan of eten en drinken niet.

Ook was ik enorm vaak mijn handen, om alles extra hygiënisch te houden. Ik vermijd zieke mensen en ik blijf bij alle alcoholische dranken (of mensen) uit de buurt. Ook heb ik moeite met afspreken met vriendinnen of simpelweg naar de supermarkt gaan.

Bij alles wat ik doe, schiet de gedachte 'wat nou als ik moet overgeven' door mijn hoofd. Ik heb het gevoel alsof deze fobie (en allerlei andere bijkomende angsten, zoals straatvrees en angst om te eten) mijn leven beheerst.

Ik denk er vaak aan om het leven toch maar op een of andere manier te beëindigen, want op deze manier hoeft het allemaal niet van mij. Ook de gedachte om alles maar achter te laten en af te zijn van deze manier van leven schiet dus vaak door mijn hoofd, maar ik wil mijn familie ook niet kwijt natuurlijk.

Het ergste van alles is dat ik denk dat ik lichamelijk niks mankeer. We hebben allerlei bloedonderzoeken en een darmonderzoek laten doen, maar hier is niets uit gekomen.

Ik word in de ochtend dan ook pas na een paar seconden misselijk. In de eerste drie seconden van de nieuwe dag voel ik me goed, maar daarna besef ik dat ik weer wakker ben en er dus kans is op overgeven.

Ik denk dat ik mezelf misselijk maak met mijn eigen gedachten. Hier kan ik niks aan doen, en ik besef ook echt dat dit gebeurt. Daarom ga ik binnenkort naar een psycholoog. Het enige wat me nu nog op het been houdt, is mijn familie. Voor hen blijf ik.

Maar het vervelende is dat sinds we weten dat er niks fysieks met me aan de hand is, ik enorm veel ruzie met mijn moeder heb. Normaal gesproken hebben we altijd een supergoeie band gehad. Mam was niet alleen mijn moeder, maar ook mijn allerbeste vriendin.

Nu we dus de uitslagen van al die testen terug hebben, zegt mijn moeder dat ik me altijd aanstel en niet zo moet zeuren. Ik voel me een mislukte dochter en dat vind ik echt heel erg. Ik voel me heel erg onbegrepen en ik denk dat ik niet de enige ben.

Ik denk dat wij elkaar juist goed kunnen begrijpen en daarom wil ik ook graag jullie advies vragen. Ik ga dus vanaf volgende week naar een psycholoog, maar ik wil ook graag zelf aan mijn problemen werken.

Hebben jullie tips? Wat kan ik doen om die vervelende fobie de deur uit te werken? Als jullie nog hulp of advies nodig hebben, mogen jullie het ook altijd aan mij vragen, omdat ik denk dat het toch wel een gerust gevoel geeft met lotgenoten, die ook niet zo dichtbij je staan, te praten!

Ik hoop dat ik snel van mijn emetofobie af ben en dat jullie ook snel van jullie angst af zijn!
Xx Didi



3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Didi,

Wat goed dat je naar een psycholoog gaat. Ik hoop dat je hiermee een stuk verder komt.

Ik heb zelf geen emotofobie, maar herken me wel in het verhaal van 's ochtends wakker worden en me nog even goed voelen.

Ik kreeg wel een jaar lang elke ochtend nadat ik wakker werd stress van mijn (gedachten over mijn) relatie. Heel andere situatie natuurlijk, maar ook hier waren mijn gedachten de boosdoener.

Dus goed dat je actie onderneemt (heb ik toen ook gedaan), zodat je je over enige tijd weer fijner voelt.



Jouw reactie:



Verhaal 5 - Bang om over te geven beheerst mijn leven

Hallo allemaal. Ik ben zo verschrikkelijk bang om over te geven dat het mijn hele leven beheerst. Ik word er dood moe van en wil graag in contact komen met lotgenoten.



2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik vind het zo erg dit te lezen. Ik ben een vrouw van 55 Jr deze fobie heeft mijn leven verpest het enigste wat ik je kan zeggen is dat zodra je echt door hebt en accepteerd dat dit tussen je oren zit of dat je jezelf misselijk maakt door emoties of stress je er wel mee kan leven niet op geven veel liefs



Jouw reactie:



Verhaal 6 - Ik ben 13 jaar en heb emetofobie

Hallo iedereen!
Ik ben 13 (bijna 14) jaar en heb nu denk ik al 3/4 jaar emetofobie. Ik denk dat ik het had gekregen toen ik rond mijn 5e een knakworst op school at en ik daar buikgriep/ voedselvergiftiging van kreeg. Toen moest ik heel veel overgeven en was ik erg geschrokken. Later had ik pas echt een fobie hierdoor gekregen.

Op dit moment voel ik me ook niet helemaal fit en raak ik dus (lichtelijk) in paniek, ook moet ik hierna voor het goede doel een nacht wakker blijven op school met mijn klas en daar maak ik me dus ook wel druk om omdat ik me nu niet zo lekker voel. Ik voel me vooral niet heel fijn doordat ik wel honger heb maar ik niet durf te eten omdat ik dan bang ben dat er het zelfde gebeurd als afgelopen zomer...: Ik werd ziek en moest wel flink overgeven.

Normaal kan ik gewoon goed met mijn emetofobie omgaan alleen de laatste tijd heb ik gewoon een terugslag. Het komt omdat er in mijn klas echt veel kinderen ziek waren geweest deze periode en er gisteren een jongen naast mij zat die eigenlijk de griep heeft, maar wel naar school kwam. Ook had er iemand ongeveer 3 weken geleden in het trappenhuis overgeven waar ik dus nog langs moest. Daar was ik wel erg van geschrokken. Het is nu natuurlijk over een paar dagen al kerst en dan ben ik ook jarig en ik wil dan echt niet ziek zijn, want vorig jaar was ik met kerst ook ziek, maar had toen gelukkig niet overgegeven.

Vandaag rond 12 uur werd ik ook opeens misselijk, maar daarna zakte het gelukkig wel weer, maar ik raakte wel echt in paniek. Ik weet dan gewoon niet wat ik moet doen en ik zal dan het liefst de mogelijkheid hebben om in de toekomst te kijken om te weten wat er zal kunnen gebeuren en ik dus in kan grijpen voordat het mis gaat... Maar dat kan helaas niet.

Dat was het wel zo'n beetje, ik moest even mijn hart luchten
Bedankt voor het lezen :)

Liefs



1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login |