“Soms ben je aardig niet omdat je dat wílt, maar omdat je lichaam dat ooit heeft geleerd. Je lacht terwijl iets eigenlijk niet leuk is. Je blijft meebewegen terwijl iemand over je grens gaat. Niet omdat je zwak bent, maar omdat ‘aardig blijven’ vroeger veiliger voelde dan jezelf laten zien. Vaak zit hier verlatingsangst onder: de angst dat je de ander kwijtraakt als je stopt met aanpassen. Grenzen beginnen niet bij harder worden, maar bij begrijpen waarom je zo lang hebt overleefd.”
“Sometimes you’re kind not because you choose to be, but because your body learned it once. You smile when something isn’t funny. You go along while a boundary is crossed. Not because you’re weak, but because staying nice once felt safer than being real. Underneath this is often abandonment fear: the fear of losing connection if you stop adapting. Boundaries don’t start with becoming tougher, but with understanding how you survived.”
“Sometimes you’re kind not because you choose to be, but because your body learned it once. You smile when something isn’t funny. You go along while a boundary is crossed. Not because you’re weak, but because staying nice once felt safer than being real. Underneath this is often abandonment fear: the fear of losing connection if you stop adapting. Boundaries don’t start with becoming tougher, but with understanding how you survived.”
