Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Sociale angst / Sociale fobie - forum lotgenoten

 

Lotgenoten sociale angst

Heb je sociale angst / een sociale fobie? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met sociale angst en een sociale fobie en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen



+ Mijn verhaal delen





Alle verhalen


Alsof ik helemaal alleen op de wereld ben (Verhaal 39)

Hallo,
Ik zou graag hier even mijn verhaal willen delen want ik heb nu echt het gevoel alsof ik helemaal alleen op de wereld ben. Dat komt door mijn sociale fobie. Ik ben heel mijn leven al eenzaam. Ik vermijd ongeveer alles wat te maken heeft met sociale interactie. Het kost me zoveel energie om bv een vriendschap te onderhouden En nieuwe aan te gaan. Ik walg van verjaardagen en vermijd dus ongeveer alles. Nu ben ik 41 en heb heel mijn leven zeg maar geworsteld met dit probleem. Toen ik 24 was heb ik een jaar in een kliniek gezeten voor deze angststoornis en depressieve klachten. Ook automutilatie was mijn uitlaatklep. Nu ik ouder ben merk ik jee ik heb straks niemand die mij zou missen.
Kanttekening ik heb een dochter en een lieve vriend. Mijn vriend heeft vrienden zat en telkens als er dus een verjaardag aankomt van zijn vriendengroep levert dat zoveel spanning bij mij op dat ik hem dus wegduw.
En vind dat hij maar iemand moet zoeken die wel dat soort dingen kan delen met hem.
Ik vind het echt soms een opgave om te leven.
Maar ik heb Dus een dochtertje waarvoor ik door moet gaan. Zij heeft ook geen vader dus ze heeft mij alleen.
Herkennen mensen dit?
Liefs
G


G.
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 17-02-2024

7
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,
Ik herken me wel in jouw verhaal. Ik ben 47, en heb ook heel m'n leven al last van sociale fobie. Ik voel mij hierdoor enorm eenzaam en alleen. Misschien kan ik een luisterend oor voor je zijn of kunnen we mekaar enigszins steunen/helpen. Ik wens je in ieder geval veel sterkte toe. Groetjes Wilfred (********************.com)

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen. https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid.)

Wilfred
> 2 jaar geleden
Reactie:
Je bent zeker niet de enige op de wereld maar ik begrijp wat je bedoeld ik voel het ook zo. Ik vermijd ook alle verjaardagen en eigenlijk word ik daar alleen eenzamer van.ik blijf het proberen maar het is telkens 1 stapje vooruit en 2 terug. Ik begrijp hoe rot het voelt, en wens je veel kracht.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ken dat heb hetzelfde stoot iedereen af kan er niks aan doen vind het vreselijk verjaardagen

Henk
30-03-2022
Reactie:
Ik voel me ook alleen op de wereld. Het leven is zo zwaar. Ik heb alleen een dochter waar ik soms 1x per week contact mee heb. Ik merk ook dat ik geen behoefte heb om mensen te leren kennen. Ik heb het gevoel alsof ik niet interresant ben. Ik heb minderwaardigheidscomplex. Ik ben dom, stom en ga zo maar door. Ik zit vaak thuis alleen. Een juiste partner tegenkomen heb ik opgegeven. Ik denk, ik kan maar beter alleen blijven. Tja, wie zou nou met mijn willen?
Ben toch niet interresant. Ik geniet niet van het leven. Alles is zo saai als je altyd alles in je eentje moet doen. Ik hoop maar dat ik niet heel oud ga worden.

Elif
15-05-2022
Reactie:
Ik herken mij wel in uw verhaal, in de sociale angsten, het nooit goed genoeg voelen (ongeacht de goede prestaties), de angst het niet goed te doen, perfectionistisch, schuld en schaamte, zelf kritiek etc.

U zegt dat uw angst klachten rond uw 16e zijn begonnen. Ik weet niet hoe uw opvoeding was, en wat voor boodschappen u thuis heeft gekregen? Kennelijk moet er wat gebeurd zijn waardoor u zulke angsten ontwikkeld heeft? Ik hoop dat u dat kunt achterhalen, en bij de kern van uw angsten kunt komen.

Ik kom uit een disfunctioneel gezin met een alcohol verslaafde vader met een Narcistische persoonlijkheids stoornis, en een moeder die onderontwikkeld is. Van jongs af aan heb ik de boodschap gekregen dat alles mijn schuld is, ik niet goed genoeg ben (hoe goed ik ook presteer en mijn best doe) en dat mensen gevaarlijk en niet te vertrouwen zijn.

Door mijn onveilige thuissituatie, ben ik altijd bang geweest voor de wereld, voor mensen. In de natuur en onder de dieren heb ik mij altijd het fijnste gevoeld. Nog steeds is dat zo, maar langzaamaan is daar verandering in gekomen.

Sinds mijn nieuwe relatie met een hele liefdevolle en empatische man, ben ik voor het eerst in mijn leven een veilige bedding gaan voelen. Eerst voelde ik de veilige bedding alleen bij/in hem, maar niet in/met mijzelf. Langzaamaan (er is jaren overheen gegaan) kan ik zeggen dat ik de veiligheid ook in/met mijzelf voel. Door de veilige bedding die hij mij geeft, zijn er heel wat processen op gang gekomen. Zonder die veilige bedding had ik niet kunnen groeien, en tot allerlei inzichten en realisaties kunnen komen.

Het is heel belangrijk en een eerste levensbehoefte om een veilige bedding te hebben. Vanuit daar kunnen we ontdekken en groeien in de wereld.

Ik hoop dat u ook iemand heeft (familielid, vriend/vriendin, kennis, therapeut, lotgenoot etc) waar u een veilige bedding ervaart, en alles er mag en kan zijn. Het is okey om kwetsbaar te zijn. Het is okey om gevoelig te zijn, Het is okey om iemand nodig te hebben. Het is okey om angsten te hebben. We zijn allemaal mensen, en we hebben allemaal een pad te gaan in deze wereld. Zonder obstakels kunnen we niet groeien/ontwikkelen.







Dewi




Dewi
27-09-2022
Reactie:
Zo ben ik ook mijn hele leven,kan met niemand over hebben,ben erg verlegen en ook altijd bang en erg onzeker,ben ook niet intereesant,weinig te vertellen erg eenzaam,leuk om te horen dat ik toch niet de enigen bent,sterkte en houdt het vol is zwaar het moet maar

Anoniem
12-01-2024
Reactie:
Ook ik begrijp jullie verhalen.. Het begrip is er ook ivm dat men dingen meemaakt in je leven, die voor sommigen niet te begrijpen zijn.
Vaak wordt je “ ook gevormd” door de omgeving…
Mijn leeftijd is 69 dit jaar 70.. moeilijk om op deze leeftijd nieuwe vrienden te maken, kan wel, maar…..
ik wens ieder van jullie heel veel liefde, begrip( v anderen ) toe en natuurlijk heel veel 🍀🍀

Josephina
17-02-2024

Jouw reactie:



Voltooid verleden tijd (Verhaal 104)

Hallo,,

Ik ben sinds 02.01.2024 alleen.
Ik zit midden) van een rouwproces.
Mijn partner is 50mtr van huis dood neergevallen..
Hij ging savond zijn laatste rondje doen, met onze lieve hond. Luna, normaliter was/ is hij binnen 10/15 minuutjes terug, maar deze bewuste avond bleef hij langer weg, dan normaal.
Ik had al buiten gekeken of ik mijn partner al zag, maar niet te bekennen.
Ik had pyjama al aan, heb mij weer omgekleed, en ben hem gaan zoeken.W e wonen in een zeer rijke bosomgeving, dus ik had zaklamp meegenomen ivm de duisternis.
Ik dacht loop hem tegemoet, maar helaas ik zag hem niet. Ben doorgelopen , was inmiddels bijna 23 .oo uur tot ik een hond hoorde blaffen, maar ik herkende de onze nog niet, vanwege afstand. Ben weer doorgelopen, hoorde ik weer hond blaffen, toen herkende ik onze lieve Luna blaffen: ik riep haar… ze kwam hard aangerend naar mij toe, sprong tegen mij aan, draaide zich om, rende weer gelijk terug, naar waar ze vandaan kwam….. ze ging naast mijnpartner liggen. Ik was in shock, want ik kon al zien, dat mijn partner dood 🥺😢😢 was, ik begon te roepen, wordt wakker. Wordt nu toch wakker….
Inmiddels was er een auto aankomen rijden, die stopte, omdat ze mij in paniek in donker zagen. Er stopte 2 jonge ( mannen/jongens) uit ze belde gelijk 112. Hoe lang dat het duurde voordat ambulance er was weet ik niet meer..
Dit is nu bijna 2 maanden geleden.. in begin wordt je geleefd, bezoekjes van mensen wordt steeds minder..
HET GEMIS WORDT DAARENTEGEN VEEL GROTER EN ERGER😢🥺
Er zijn momenten dat ik er mee om kan gaan, maar veel.momenten van niet.. Soms weet ik gewoon niet meer hoe mee om te gaan…
Het gemis het verdriet
Het was ook zo plotseling Mijn partner zwaaide en lachte nog toen hij het” laatste” rondje g
G ing lopen naar me met een handkus,
Uur later was hij dood😞
Hij liep zijn dood tegemoet..
Wat HOU/HIELD ik van die man❤️❤️❤️
We hadden het zo fijn en goed samen en…. dit is nu “ SAMEN”
VOLTOOID VERLEDEN TIJD😥🥺😢 ,,
Hij is gestorven aan een dubbele longembolie
Wanneer neemt dit gemis en verdriet af.

Josephina
17-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



steeds meer last van sociale angst (Verhaal 103)

Hoi, ik herken je verhaal helaas ook. Ik ben 35 jaar, en heb voor de buitenkant alles op orde een leuke partner en twee lieve kinderen. Maar door mijn sociale angst, die door de jaren heen steeds een beetje erger lijkt te worden, kan ik steeds minder genieten van het leven en ik lijk me zelf er steeds meer in te verliezen. Ik kijk met weemoed terug naar mijn middelbare schooltijd, toen ik nog minder onzeker was en spontaan kon zijn en lachen met anderen. Achteraf waren er toen misschien ook wel kleine voortekenen, zo vond ik het bijv. heel spannend om de tandarts te bellen om een afspraak te maken of dat soort dingen. Tegenwoordig voel ik me zelden meer op mijn gemak en ben continue bang voor wat anderen van me zullen vinden. Dit brengt mezelf in een negatieve gedachtenspiraal waar ik niet meer uit kom. Doordat ik zo nerveus ben ga ik soms ook onhandige uitspraken doen waardoor het me weer bevestigt in zie je ik kan dit niet. Ik ben van nature een doorzetter en positief ingesteld mens en dat maakt dat ik er tegen blijf vechten en me steeds weer probeer moed in te praten. Ik probeer me zo min mogelijk af te melden voor feestjes, etentjes ed. (wat tegelijkertijd ook weer te maken heeft met een sociaal verwachtingspatroon waar je aan meent te moeten voldoen). Dit kost wel bakken met energie en wat nieuw is, is dat ik me de laatste tijd steeds vaker uitgeblust of een beetje depri erbij voel. Ik heb er eigenlijk weinig vertrouwen in dat een psycholoog of andere behandeling mij hier ooit uit zal kunnen helpen omdat het waarschijnlijk al zo'n tijdje in me zit geworteld. Dus heel veel sterkte ook voor jullie allemaal, helaas weten we van elkaar hoe het is als het zo werkt in je hoofd en dat je continue op je hoede bent. Als iemand nog goede tips heeft dan hoor ik die heel graag.

Anonima
06-02-2024
laatste reactie: 07-02-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste lezer,

Ik herken me erg in het in je hoofd zitten en o je hoede zijn.
Ik probeer zelf door te gaan en dus zoveel mogelijk te gaan naar afspraken, maar ook me letterlijk door vergaderingen van werk heen te slaan. Ik hoop dat exposure het uiteindelijk vermindert. Tegelijkertijd kost het zoveel energie om altijd op je hoede te zijn, wat het lastig maakt om het vol te houden.

Ik probeer iedere dag te sporten en te mediteren. Dat helpt me niet perse in de sociale angst, maar wel in mijn algehele gemoedstoestand.

Bedankt voor je bericht.

Herkenbaar
07-02-2024

Jouw reactie:



Steeds het gevoel dat ik niks te vertellen heb (Verhaal 96)

Hoi ik ben een jonge man van 27 jaar. Ik heb eigenlijk nooit echt problemen gehad op sociaal vlak. Van de lage school naar het middelbaar altijd vrienden gehad. In de chiro gezeten en daar ook altijd omringd door goede vrienden. <br>Nu sinds enkele jaren, vanaf het begin van corona, is veel sociaal contact verandert. Ik heb steeds het gevoel dat ik niks te vertellen heb. Als ik mijn selectieve vriendengroep zie, die ik ervoor dagelijks/wekelijks zag, klap ik soms helemaal dicht. Ik weet niet wat te zeggen, hoe te reageren op verhalen of vragen die ze stellen. Dit gaat slechts om een kleine vriendengroep van 8 mensen mezelf en mijn vriendin inclusief. <br>Vaak probeer ik deze situaties te voorkomen. Maar dit heeft als resultaat dat mijn vrienden ook een afstand nemen natuurlijk. Ik kan er moeilijk over praten met hen. Ook met mijn vriendin vind ik het heel moeilijk. <br>Enige tijd geleden werden we uitgenodigd om een feestje in stad Antwerpen op een cafe voor een verjaardag van een van men beste vrienden. Hiervoor een etentje gepland bij men schoonvader. Hier deed ik men uiterste best zo lang mogelijk te blijven om maar niet naar het stad te moeten gaan. Uiteindelijk wou men vriendin toch gaan en dit ging bij mij over in een iet of wat paniekaanval. <br><br>Ook heb ik vaak heel veel moeite om op plekken te komen waar veel mensen zijn. De grote drukte ik winkelstraten of dergelijke probeer ik te limiteren en snel mijn zaken te doen. Maar ook situatie met veel mensen die ik effectief ken schrikken me af. Ik beslis vaak gewoon niet te gaan. Net als vandaag een reünie van chiro mensen die ik allemaal ken, ik had er zo graag bij geweest, maar nu lig ik in men eentje in de zetel deze tekst te schrijven. Bang dat ze mij sebiet nog zullen opbellen om te vragen wanneer ik zal komen. <br><br>Ik weet gewoon geen blijf meer met deze angst. Hoe gaan jullie er mee om en wat kan ik er aan doen? <br>Groetjes

Joske
09-09-2023
laatste reactie: 04-02-2024

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Joske,

Ik herken mij heel erg in je verhaal. De angst vooraf aan sociale gelegenheden, het idee niks te vertellen te hebben en de angst om in een groep te zijn en daarmee bang dat de aandacht op mij gericht gaat worden. Ik struggle hier ook al langere tijd mee.

We zijn al verder in de tijd. Hoe gaat het nu met je? Heb je hulp gezocht? Kan je er inmiddels met je vriendin over praten?

Er over praten is heel moeilijk maar het kan je helpen om je niet zo alleen te voelen in je strijd als er ook andere zijn die hier vanaf weten en wellicht je kunnen steunen. Je familie , vriendin, vrienden of professionele hulp (heeft mij erg geholpen).

Daarnaast werken verdovende middelen als alcohol en drugs averechts. Ik ging vaak meer drinken zodat ik mij minder angstig zou voelen maar vaak voelde ik mij alleen nog maar meer angstiger, helemaal de dagen erna. Geen idee of dit voor jou ook geldt maar wellicht heb je er wat aan.

Ik kan je helaas geen gouden tip geven hoe hier vanaf te komen want ik heb die zelf ook helaas nog niet gevonden. Het begint denk ik met praten en goed voor jezelf zorgen en als je ervoor openstaat kan psycho therapie ook goed werken.

Mocht je verder willen praten hoor ik het graag!

Groetjes,
Marre (29 jaar)


Marre
21-11-2023
Reactie:
Dag vriend,

Zoek een plek waar je alleen met een warme tas koffie kan genieten met een zacht instrumentaal muziekje,

Neem de tijd en dring het jezelf niet op..
En stilaan vraag je zelf, waar liep het mis..
Want dat is wat jou in deze situatie gesleurd heeft..
Je weet het maar je bent bang dat het erger zou worden als je het verhaalt..

Het is iets dat je bang om bent om het te verliezen.. heel zeker betrefd het om een persoon waar je sentimenteel sterk aan gebonden bent..

Aanvaard het zoals het is en laat de tijd het blussen, of kom op voorjezelf,
Voor het erger word..

Bij de eerste keus ga je langzaam lijden, bij de tweede ga je het verdoemen van pijn, maar die pijn zal je verlossen...

Veel geluk
Jaime

Jaime jeremias
26-12-2023
Reactie:
Ik wil van die angsten af en terug meer buiten komen gr

Willems Marleen
04-02-2024

Jouw reactie:



Geen woord over mijn lippen (Verhaal 48)

Hey,
Ik ben 17 jaar en ik denk dat ik ook met een sociale angst zit. Op school voel ik me heel oncomfortabel. De enige 2 momenten waarbij ik volledig mezelf kan zijn is bij mijn gezin en op vakantie, omdat ik het gevoel heb dat ik de mensen die ik er in het openbaar zie, toch nooit meer zal tegenkomen. Ik vind het echt vreselijk op school, want ik kan door deze angst niet de echte versie van mezelf zijn omdat ik geen woord over m'n lippen krijg... Ik probeer me zelf elke dag ervan te overtuigen dat ik nergens bang voor hoef te zijn, maar elke keer weer als ik mij in een sociale situatie bevind, stijgt mijn stresslevel helemaal naar boven. Het vervelendste is gewoon dat ik niet mezelf kan zijn, want ik vind wel van mezelf dat ik een leuk iemand ben... Ik zou ook graag eens willen dansen op een fuif, jammer dat ik de "confidence" daar niet voor heb :(
Groetjes!

Kato
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-01-2024

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey, ik ben zelf 18 jaar. Ik heb ook sociale angst. Ik begrijp jou helemaal ik struggle zelf ook met dezelfde situaties. Dus je bent zeker niet de enige! ook al kan dit soms wel zo voelen. Ik heb zelf ook nog steeds veel moeite met bijvoorbeeld school en stage met het hele sociale gedeelte wat daar bij hoort. En ook met vrienden ik heb eigenlijk door mijn sociale angst geen vrienden terwijl ik dat zo graag zou willen. Want ik vind mezelf eigenlijk ook een aardig/leuk persoon maar ik heb er meer moeite mee wat ander wel niet vinden. Maar ik probeer nu bijv op school kleine gesprekken aan te gaan met studenten die ik eigenlijk helemaal niet ken. En tot nu toe gaat het goed ik merk zelf doordat ik kleine stappen zet deze kleine stappen minder moeilijk en eng vind terwijl ik dit een half jaar geleden nooit zou durven.
Dus ik wil hier meer mee zeggen dat je zeker niet de enige bent van onze leeftijd die hier moeite mee heeft en dat je niet te veel druk op jezelf moet leggen want kleine stapjes zijn ook stapjes vooruit. Ik hoop dat dit je wat meer vertrouwen geeft!

Ilse
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb een zoon met angst om t praten wat hem ook belemmerd om bij vreemden te zijn. Als iemand hem iets vraagt gaat zijn lichaam op slot en wordt hij emotioneel. Ik hoop dat er iemand is met een goede ervaring in therapie

Bedankt alvast

Zoon met sociale angst die niet durft te praten
22-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Tip wat voor thuiswerk of cursus kan ik doen? (Verhaal 102)

Ik ben 39 jaar. heb postbode en krantenwijk gehad verder geen echte banen die ik lang vol hield. Ik slik medicijnen maar toch raak ik in paniek en stop ik met werken na een tijdje. Ik heb wajong en wil graag iets parttime doen of een cursus doen zodat ik meer geld verdien. Maar geen idee wat. Als ik zoek thuiswerk zie ik veel callcenter maar dat durf ik niet. Typen chatten vind ik niet erg dat kan ik wel. Wat voor thuiswerk bestaat er nog meer of wat voor cursus kan ik doen zodat ik thuis kan werken?
Postkamer medewerker leek me ook iets maar weet niet wat voor cursus je daarvoor moet doen. Wat voor werk past bij iem met sociale angst partime of thuiswerk het liefste. Ik ben nergens eigenlijkgoed in vooral niet in wiskunde en administratief werk helaas.

Janna
18-01-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Neerslachtige periodes duren eigenlijk niet zo lang. Maar ze zijn wel intens. (Verhaal 94)

Ik herken me in vele verhalen hier, en het is fijn om je gevoel hier eens te kunnen neerpennen. Ik ben een man van 59 jaar. En alles gaat nu wel veel beter met de jaren, gelijk je “ervaring” krijgt.
Sociaal zijn gaat me beter af, maar echt contact maken blijft hetzelfde probleem als vroeger, dus ben ik veel alleen. En meestal gaat me dat goed af, maar soms zoals nu, vandaag, gaat het eens minder.
Ik heb geleerd dat het spreekwoord: na regen komt zonneschijn, wel degelijk klopt. Neerslachtige periodes duren eigenlijk niet zo lang. Maar ze zijn wel intens.
Ik werd ook steeds snel verliefd. En deed dan veel voor die andere, in de hoop dat het ook andersom zou zijn, ijdele hoop heb ik na vele relaties ondervonden, iedereen is zo met zichzelf bezig, dat ik dat uiteindelijk ook maar leer te doen, en me daarin probeer goed te voelen.
Ik zou graag mensen leren kennen waarbij ik me veilig bij voel, mensen zoals hier die ik begrijp en die mss mij begrijpen, zonder meer, waarbij ik mezelf kan zijn.
Het lijkt gemakkelijk, maar is het verre van ....
Ik heb doorheen mijn leven, verschillende therapieën genoten, en het helpt ergens wel, maar het veranderd je niet, hoe kan het ook anders. Je bent wie je bent .... dat is het lot. De enige die dat zou kunnen ben ik zelf .... maar hoe dat moet, weet ik zelf niet, maar kan ook geen enkele therapeut vertellen ....
Eigenlijk zou het fijn zijn, hier een chatfunctie te vinden. Om een stapje verder te kunnen gaan, en “lotgenoten” uiteindelijk ook echt te vinden. Iets waarin normale datingsites tekort schieten.
Een hulp voor mensen met een sociale angst, hier gecreëerd in een veilige omgeving, gemonitord door de site.
Ik ben nu bijna 60 en zit op dat vlak eigenlijk nog steeds in dezelfde situatie. Hoe kan ik lotgenoten vinden, mensen waarvan ik hier hun verhalen lees, die ik heel goed begrijp, maar die ikzelf, of op mezelf, niet kan vinden ....

Stijn
18-05-2023
laatste reactie: 11-01-2024

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben nu 60 jaar en al een keer behandeld voor sociale angst maar het heeft eigenlijk niets geholpen.maar door mijn angst vroeger zeiden ze o hij is verlegen .
Maar ik weet nu wel dat het dat niet is ik heb dus mijn hele leven proberen om zo min mogelijk angst onzekerheid en contact met mensen te vermijden maar op school was dat lastig en ik leerde eigenlijk clownsgedrag aan deed alsof het eigenlijk goed met me ging maar als er vooral in gezelschap iets aan me gevraagd wordt klapte ik dicht aan wist niet meer wat ik moest zeggen volledige paniek
Duurde ook niet in winkels of feesten altijd onzeker en angst praten er met niemand over kon ik ook niet ik kan wel 100 boeken schrijven over situaties maar alles behalve fijn of leuk ik haalde in dienst mijn groot rijbewijs ben zelfs nog naar Libanon uitgezonden mijn dienst tijd was op zich niet slecht wel als je naar de kantine moest of naar een hoge piet bang voor gezag maar ik reed graag vrachtwagen maar ben dit nooit gaan doen omdat je dan weer na een kantine moet chauffeur cafe vreemde bedrijven daarom deed ik dat niet o wat lastig allemaal als ik aan het werk was en mensen keken naar mij of mijn handen dan begon ik al te beven en te zweten en ik ontdekte de drank perfect dan duurfde ik werkelijk alles en heb veel rare steunds uitgevoerd maar de volgende dag moest je toch weer na buiten en je hoofd laten zien scamde

Eric
11-01-2024

Jouw reactie:



Mijn angst en gedachtes maken mezelf kapot (Verhaal 73)

Sociale angst bij alles, fietsen, lopen, supermarkt, noem maar op. Straks denken mensen dat ik dik ben, zit me haar wel goed? Lachen ze me uit. Mijn angst en gedachtes maken mezelf kapot me leven wordt zo klein gehouden.

Eva
11-05-2022
laatste reactie: 10-01-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hetzelfde.. ben 20. Vind me zelf zo lelijk. Durf mn emoties niet te tonen. Heb sociale angsten. Durf niks. Ik durf eens nie buiten te lopen. Heb geen vrienden. Na m'n 18e gestopt met school ben al bijna 3 jaar thuis 😞... heb niemand. Ik wil dood..

Gizem
13-11-2023
Reactie:
hoi ik denk dat je hetzelfde heb alsik heb nu geen tijd ik hoop je terug te vindensterkte groetjes karin

karin
10-01-2024

Jouw reactie:



Ben zo alleen. Heb vrienden nodig ): (Want niemand begrijpt me) (Verhaal 100)

Hoi ik ben Gizem, (moslim) een 20 jarige dame. Woon in Arnhem presikhaaf samen met mijn oma.

Ik Vind me zelf zo lelijk. Ik durf geen oogcontact te maken. En Durf mijn emoties niet te tonen. Heb sociale angsten. Ik durf helemaal niks. Ik durf eens nie buiten te lopen. :( of naar buiten te gaan. Heb geen vrienden. Na m'n 18e gestopt met school. ik spijbelde ook al altijd... Werd m'n hele leven wel gepest. ben al bijna 3 jaar thuis... heb niemand. Ik durf voor mezelf niet optekomen. Ik durf eens niet telefonisch te praten.Te veel zelfmoordpogingen gedaan. Heb vrienden nodig. 😞

Ik zou graag vrienden willen maken maar durf dat eens niet. Mensen die net zo alleen zijn en te veel sociale angsten hebben zoals ik, Zouden jullie vrienden met me willen worden.? Zo kunnen we elkaar ook helpen en ondersteunen met alles. 

Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we telefoonnummers en mailadressen binnen enkele weken na plaatsing

Ben zo alleen. Heb vrienden nodig ): (Want niemand begrijpt me)
19-11-2023
laatste reactie: 10-01-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ken je deze website? Kun je ook chatten www.113.nl

Anoniem
18-12-2023
Reactie:
bij mij is het dit ik durf ook de straat niet op als de buurvrouw op me afkomt en wil praten ga ik het liefst weer naar binnen ik durf wel de vogeltjes eten te geven ben dan ook snel weer binnenben toch in mijn eentje naar winkels gegaanals ik dan pratte was het alleen maar comedie ton ik die angst niet had was ik hyper maar van nature ben ik vrolijk altijd gezellig met menzen praten en ze vonden mij altijd een gezellige meid ik kon een kapsalon beginnen voor mij zelf maar dat kon niet als ik deze ziekte weer zou krijgen kreeg ik weer die angst voor mensen durf niks te zeggen enz dan ga je falliet elke keer naar een jaar was ik vanaf was ik de oude karin weer naar een jaar kreegik het weer terug bleek dan als ik die angst 1jaar niet had werdt overachtief dat noemen ze de bipolaire stoornis2 ikhad tijden s die angst een minderwaardigheidscomplexs over mijn uiterlijk ik vond mij lrlijk idereen vind mij altijd een mooie vrouw ik du s met die angst niet meer ook al zo raar ik weet het ook niet of ik een sociale angststoornis heb het is bij iedereen weer zo verschillen ik zat bij het riaag zo heette dat bij ons heb 20 jaar daar gelopen nooit therapie gehad ik ben niet v/d therapie ben ik niet gevoelig voor ik heb liever zeggen wat ik met proberen omte doenen tips ben in mijn eentje al over de straat gelopen een aantal keren enz kom er niet van af nu jong ik weet donders goed hoe jij moet voelen verschrikkelijk het lijkt net of je in ee andere wereld leeft dat heb ik volgens mij is een sociaal fobie bij iedereen weer verschillend zou je ook vrienden op bezoek willen ik niet krijg gelijk weer angs t ik hoop dat je er wat mee kan maar wat ik zei 1 ding hebben we denk ik gemeen maar de rest weetik niet stuur je ook nog een reactie naar mij misschien heb je tips voor mij probeer de moed niet op te geven ik weet hoe moeilijk dat is sterkte groetjes karin

karin
10-01-2024

Jouw reactie:



Wil ik mijn grenzen bewaken of ben ik gewoon bang? (Verhaal 89)

Mijn beste vriendin wil graag dat ik met haar, haar verloofde en nog een andere vriend mee op weekend ga. Ik weet niet wat te doen. Enerzijds lijkt het leuk en we zouden best plezier hebben. Anderzijds ben ik doodsbenauwd om 24/24 bij hen te moeten zijn. Een groep van 4 is voor mij gigantisch en ik voel me al snel ongemakkelijk. Ik wil best plezier maken maar heel goed wetende dat mijn sociale batterij erg snel leeg raakt en ik niet weg kan als ik wil maakt me gek. Wil ik mijn grenzen bewaken of ben ik gewoon bang? Ik weet het niet meer...

Cindy
29-01-2023
laatste reactie: 08-01-2024

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik snap dat dit lastig is voor jou. Het beste advies dat ik je kan geven is dat je op je eigen tempo jezelf toch uit je comfort zone zou moeten gaan pushen om te groeien op deze vlakken (mocht je daar behoefte aan hebben, ik denk persoonlijk dat dit wel goed is voor een mens). Om de stress en angst te verminderen kan je dit bespreken met je vriendin. Dingen zoals waar je gaat slapen, wat de planning is overdag en/of 's avonds. Misschien kan je aangeven dat je elke dag wat tijd nodig hebt voor jezelf, sociale batterij, in de ochtend of avond zal hier toch wel tijd voor zijn. Dit is in theorie allemaal heel makkelijk maar in de praktijk blijft dit lastig maar de eerste stap nemen is het lastigste. Maar ik denk dat de enigste oplossing is om het te bespreken en eerlijk te zijn tegenover jezelf. Ben trots op jezelf voor de stappen die je maakt! Ik hoop dat die je een beetje helpt

Rick
01-02-2023
Reactie:
Dag Cindy,

Ik herken mij wel in datgene wat je schrijft. Ik twijfel ook vaak tussen; is het gewoon mijn behoefte of grens, of is het daadwerkelijk gebasseerd op angst. Ik ben opgegroeid in een disfunctioneel gezin, waar mijn behoeften, meningen en gezonde grenzen er niet mochten zijn. Heel beknopt gezegd, heb ik nooit geleerd wat grenzen en persoonlijke behoeften nou eigenlijk zijn. Gelukkig heb ik dat de afgelopen jaren geleerd, en dat gaat steeds beter. Ik merk ook dat juist mijn angsten afnemen, als ik juist luister naar wat mijn behoefte en grens in het moment is, en er ook daadwerkelijk ernaar handel. Ik weet natuurlijk niet of dit bij jou ook wellicht speelt.

Juist grenzen aangeven, en luisteren naar je eigen behoeften (wat heel gezond is), kan vaak een angst reactie geven, als je dat niet gewend bent, of uit zo'n milieu als ik kom.

Je schrijft : "Mijn vriendin wil graag...." Het is in eerste instantie de behoefte van jou vriendin. Je schrijft dat je het ergens ook wel leuk zou lijken, maar 24/24 met de groep samen, maakt jou doodsbenauwd.

Als dit ten eerste puur de behoefte is van jou vriendin, en niet die van jou, kan ik je benauwde gevoel wel voorstellen. Zeker als je wellicht toch besluit om mee te gaan, puur om in eerste instantie je vriendin en de anderen een plezier te doen.

Dat onze sociale batterij (wellicht door een introvert karakter, waar niks mis mee is) snel leeg is, betekend niet dat we dat moeten veranderen, en juist over onze eigen grenzen moeten gaan. Dat is juist ongezond, en tegendraads.

Als ik je bericht zo lees, lijkt het je ergens wel leuk om toch mee te gaan, maar wil je wel graag je eigen ruimte blijven behouden. Je wilt dus graag grenzen stellen, zodat jij zelf kan besluiten hoelang je met de groep kan en wilt zijn, en de tijd voor jezelf kan "opeisen" Het "klinkt" toch dat je wat ansgtig bent, om je duidelijke behoeften en grenzen te communiceren naar de groep.

Ik ben benieuwd of je toch bent meegegaan, en hoe het is afgelopen.


Lieve groeten,

Dewi


Dewi
12-07-2023
Reactie:
Je kan zeggen: ik mediteer elke dag drie keer, 's morgens een uur, 's middags en 's avond. En wandel graag alleen. Is daar tijd voor ?
SUCCES !

En hoe is het verder verkopen?

André
08-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Rijk sociaal leven, maar bang om boodschappen te doen (Verhaal 54)

Ik ben een vrouw van 30 jaar. Ik heb een rijk sociaal leven. Toch ben ik heel bang om naar het dorp te gaan en daar bekenden tegen te komen. Ik heb al een paar jaar niet meer zelf boodschappen gedaan. Ik loop bij een coach maar ik durf nog steeds niet naar het dorp. Ik ben bang om te gaan blozen, trillen, zweten etc. als ik bekenden tegen kom.
Zijn er mensen die effectieve tips hebben om van deze angst af te komen? Dit zou zeer welkom zijn. Ik ben er helemaal klaar mee en ik wil gewoon weer naar het dorp kunnen en het ook leuk vinden om daar naartoe te gaan.

Norelien
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 08-01-2024

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Exposure is de enige manier denk ik. Het ongemak dat je voelt zal minder worden. Ik ben begonnen met opbouwen (rustige momenten) en een noisecanceling koptelefoon kan er ook voor zorgen dat je je minder bezighoudt met de omgeving

Anoniem
11-01-2023
Reactie:
ik heb dezelfde problemen ja het is lastig maar probeer het niet uit te weg te gaan maar gewoon te blijven doen waar je bang voor bent dan kom je er vanzelf over heen

richard
27-07-2023
Reactie:
EFT emotionele freedom techniek !
Ik volg nu een gratis challenge bij Sebastiaan van der Schier, Een video cursus, 30 dagen, elke dag 15 minuutjes.
Motiveren en informatie, en het werkt

Succes !
André

Of de youtube van Gary Maddison, Social anxiety hypnose 15 minuten.

André
08-01-2024

Jouw reactie:



Ga stapje voor stapje vooruit (Verhaal 95)

Ik heb al mijn hele leven last van sociale angst. Eigenlijk al van kinds af aan. Mijn moeder heeft mijn sterke verlegenheid altijd afgekeurd waardoor ik de overtuiging kreeg dat verlegenheid een zeer slechte eigenschap was. Op de middelbare school werd ik gepest en voortdurend buitengesloten. Ik werd door mijn klasgenoten eigenlijk voortdurend behandeld alsof ik een minderwaardig persoon was. Als mijn klasgenoten zagen dat ik in paniek raakte begonnen ze me uit te lachen. Hierdoor ben ik een sterke sociale angst gaan ontwikkelen. Ik ben nog altijd bang om opnieuw in zo'n vernederende situatie te komen. Door het pesten ben ik bang geworden voor leeftijdsgenoten. Meermaals therapie gevolgd en ik ga stapje voor stapje vooruit, maar ik ben er nog niet!

Molletje
03-08-2023
laatste reactie: 08-01-2024

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Molletje,

Wauw, wat een heftig verhaal, maar tegelijk ook heel erg moedig dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen. Jouw verhaal heeft mij heel erg geholpen, want het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niet alleen worstel met een sociale angst en een verleden vol met pesten. Dank je wel. Ik ken je niet, maar toch wil ik je zeggen dat je heel erg waardevol ben.

groetjes Beer

Beer
20-08-2023
Reactie:
Heb je internet ? Zoek eens via Google: " Therapy isn't brainscience" van Steve Andreas, een youtube video.
Groetjes,
André

André
08-01-2024

Jouw reactie:



Mijn broer met sociale fobie wil euthanasie (Verhaal 71)

Lieve mensen,

Dit verhaal gaat niet over mijzelf maar over mijn broer van 43.
Mijn broer lijd al zo lang hij zich kan herinneren aan een sociale fobie. Hij heeft een pest verleden en onze thuisbasis was ook niet al te best. Hij heeft een HBO opleiding, is charmant, begaan en zorgzaam. Maar ondanks deze kwaliteiten die hij zelf niet ziet werkt hij niet en heeft hij geen relatie. En dat laatste is zijn grote verdriet. Hij was graag vader geworden en zo de beste partner zijn. Maar het lukt hem gewoon niet. Hij denkt voor niemand van waarde te zijn heeft naar eigen zeggen niets te bieden. Hij kan het niet opbrengen om te werken omdat hij constant bang is om beoordeeld te worden en dat ze toch niets aan hem hebben. Dit alles breekt mijn hart en ik wil hem zo graag helpen. Gisteren heeft hij aangegeven naar de huisarts te willen om zijn euthanasie te regelen.. wij zijn als familie verscheurd.
Het is zo’n leuke lieve en knappe jongen en ik gun hem het allerbeste van de wereld. Ik weet alleen niet hoe ik hem kan helpen.
Zijn er mensen die deze ernst van sociale angst ervaren en therapie hebben gevolgd wat doeltreffend was? Of weet iemand iets over NVS of DBS?

Ellis
03-05-2022
laatste reactie: 08-01-2024

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Eva,


Wat vervelend dat je gebukt gaat onder sociale angst. Heb je enige vorm van hulp/steun hierin, familie, vrienden, partner of therapeut?


Lieve groet,



Dewi

Dewi
28-09-2022
Reactie:
Ik herken het verhaal van je broer heel goed en weet hoe hij zich voelt. Toen je schreef: 'Hij denkt voor niemand van waarde te zijn heeft naar eigen zeggen niets te bieden. Hij kan het niet opbrengen om te werken omdat hij constant bang is om beoordeeld te worden en dat ze toch niets aan hem hebben.' sprongen de tranen in mijn ogen want dit zijn exact de gedachten die ik ook ervaar.
Voor de buitenwereld lijkt het alsof ik een succesvolle intelligente knappe vrouw van 51 ben maar mijn destructieve gedachten geloven er niets van.
Ik ben zelf ook volop op zoek naar een oplossing maar je botst op zoveel onbegrip dat de moed/energie/hoop/vertrouwen volledig verdwijnt.
Volgens mij ligt de oplossing bij het vinden van begripvolle mensen die je stelselmatig terug doen geloven in je eigen kunnen door positieve ervaringen op te doen. Ik ben zeker dat die mensen er zijn, het probleem is ze vinden.
Ik hoop met heel mijn hart dat je broer blijft zoeken, ik doe dat ook (vele dagen lukt helemaal niet hoor en kom ik liefst niet buiten) maar vanaf ik terug een beetje energie heb probeer ik iets nieuws uit (al is het maar wat opzoekwerk of eens een mail sturen). Indien ik enige steun kan bieden, al is het dan als gelijkgestemden mag je het hier altijd laten weten. Liefs x

Isis
07-12-2022
Reactie:
Als het niets meer uitmaakt, wat wil ik dan nog doen, dacht ik vaak. Dan wilde ik nog met een auto naar Zuid Frankrijk rijden over rustige wegen. Door Tijd, is het me duidelijk geworden dat het meeste echt helemaal uit jezelf moet komen Voor mij is er (ook) geen ander mogelijk door de omstandigheden. Ik ben veel alleen en word af en toe gek van de Dingen die ik nog doe om de tijd vol te maken. Wat ik werkelijk wilde delen met medemensen kan ik niet meer. Dit is een groot verdriet. Dat moet uw broer ook voelen. Anderen zijn echt niet vele met je bezig. Steeds maar relativeren, relativeren, heeft me geholpen. Gewend raken dat ik gewoon in mijn eentje mijn ongeluk zit te dragen, iedere dag. Minder emoties erover bij ieder jaar dat ik ouder word (52 nu) maar er komt ook meer stress bij ondertussen, weer een jaar erbij, met bijna niets opgebouw, alleen maar fake met mensen. Niet zoals ik het zag of graag zou zien bij aanvang van mijn leven. Dit is mijn leven. Het is veel waard en tegelijkertijd helemaal niets. Ik kom en ik ga op een dag. Steeds minder emotie over mijn leven. Ik ben er maar gewoon, ook al zie ik het niet meer zitten. Ik wil het het liefst natuurlijk uitzitten. Ik denk ook vaak aan zelfmoord. Na mijn 50ste dacht ik. Ik ben al 50. Ik heb ook nog een eetstoornis. Ik ga misschien sowieso wel eerder dood. Mijn leven is al bijna voorbij. Ik hoef geen zelfmoord meer te doen. Misschien kan het bij uw broer ook gaan en zo euthanasie worden voorkomen. Het mag natuurlijk wel, maar zelfmoord en euthanasie blijven meer hangen. Als iemand 'echt' doodgaat, kun je er verder niets meer aan doen en heb ik er meer vrede en rust over. Ik hoop dat ik vanzelf dood mag gaan. Als ik ziek word, zal ik zo min mogelijk behandeling willen en het aan de god van het leven overlaten. Dan wil ik zo snel mogelijk aan een evt. ziekte overlijden en dus bv. alleen pijnstilling. Ik hoop dat uw broer nog mag voelen hoeveel hij betekent voor heel veel mensen, misschien wel mensen die hij niet eens kent, als hij gewoon er maar is en wie weet wat er nog gaat of kan gebeuren. Mijn sociale angst is wel minder. Aan de buitenkant kan ik een persoon neerzetten. Privé niet door oa. een trauma en sociaal dus daarin ook niet ontwikkeld en grote angst wat waarschijnlijk niet meer overgaat en ik privé dus niet meer ook wens werkelijk met iemand nog om te gaan, maar ik ben alleen wel het gelukkigst naar de omstandigheden. Ik doe alsof mijn oma nog bij mij inwoont net zoals vroeger bij ons op de boerderij. Zij begroet mij iedere dag bij thuiskomst. Dat voelt zoveel minder eenzaam. Ik hoop dat uw broer een weg mag vinden en vooral dat tijd nog veel goeds en moois voor hem kan doen, dat het leven voor hem ondanks zijn situatie, zeker ook gelukkig en fijn kan zijn. Ik heb veel stadia doorlopen van depressie, ongelukkig zijn en angstig, maar eenmaal dingen daarin toch overwonnen geeft veel kracht en zekerheid er voor terug en toch weer meer .. iets van met zekerheid een persoon weten neer te zetten, hoeveel meer tijd het me ook kost dan iemand die dit niet heeft, het gaat om mijn leven en dat ik werkelijk wat heb bereikt of aan iets heb gewerkt. Als ik van mezelf weet dat ik echt aan iets heb gewerkt voelt het goed, ook al ben ik in dat werken, vaak ontzettend depri geweest en heb ik er niets aan gedaan. Dat hoorder er allemaal bij. Als het echt niet meer gaat, gaat het niet meer en deed ik ook niets. Tot ik weer voelde dat het moest.. wat dan ook, dingen doen of toch iets met mensen. Hopelijk is mijn tekst niet te lang, heel veel sterkte voor jullie allen.

w
29-08-2023
Reactie:
Ben je al in Zuid Frankrijk gaan auto rijden ?
Ik hou van warmte, en ga nu in de winter naar Zuid Tenerife.

Zonnige groetjes,
André

André
08-01-2024

Jouw reactie:



Sociale angststoornis (Verhaal 101)

Hi,

Ik ben 34 jaar en ik loop al een tijd rond met een sociale angststoornis. Ik heb sinds kort een andere baan, waar ik veel meetings heb en laatst ook een kerstdiner. Ik denk dat mensen op me neer kijken op het moment dat ik met ze spreek en het gesprek niet lekker loopt, mensen weglopen als ik bij ze kom staan en elkaar raar aankijken als ik iets zeg of lach. Wanneer ik met iemand praat of een groep de aandacht op me vestigt, krijg ik een vreemd gevoel in mij rug (spanning), wat resulteert in vochtige ogen tot bijna huilen. Als ik een dag op kantoor zit, ben ik daarna erg vermoeid. Herkent iemand zich hierin?

Anoniem
10-12-2023
laatste reactie: 26-12-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste incognito, vriend(in)

Het lijkt me dat je een alechtoon bent met wat gebrek in taal en spraakwijze.. zo komt het over waneer ik je probleem lees..
Het is goed om angstig te zijn, want dat zet je aan om je te verbeteren, zijnde moreel, kennis of met wat het ook moge zijn..

Ben ervan overtuigt dat je iemand bent dat er om vecht om de beste te zijn en uit te blinken in alles wat je doet, zijnde je beroep, sociaal leven en alles wat er omheen hangt..

De oplossing is vrij simpel, gooi het om..
Haal het uiterste vanjezelf,, zowel sociaal als profecioneel maar dring het niet op..
Doe het niet om waardering, maar uit zelfrespect..
En de zon zal schijnen zoals jij verwacht.
Veel geluk,
Jaime

Jaime jeremias
26-12-2023

Jouw reactie:



Ik ben 21 jaar en heb denk ik ook last van een sociale angst (Verhaal 90)

Hoi, ik ben 21 jaar en heb denk ik ook last van een sociale angst.

Op de basis- en middelbare school ben ik vaak uitgelachen geweest. Ik had dit wat overwonnen op de middelbare school maar toen ik 16 was, werd ik weer heel erg uitgelachen. Daardoor klapte ik precies toe, ik was bang, durfde niets meer zeggen en was altijd stil. Ik durfde niet meegaan naar feestjes, uitgaan .... omdat dat echt moeilijk was door mijn onzekerheid.

Dan ben ik van school verandert maar alles bleef moeilijk. Ik durfde nog steeds niet naar feestjes, uitgaan en heb dat zo jaren vermeden. Toen ik naar het hoger ging was corona er dus dan had ik geen last van al deze dingen. Ik ben dan van opleiding verandert maar daar weer had ik het gevoel er niet bij te horen. Nu volg ik deze opleiding via afstand. Ik moet nog af en toe naar school en ga ook werken als student in de week. Ik heb ook een vriend en voel me wel gesteund door mijn familie. Vrienden heb ik amper en dat vind ik best jammer. Ik zie er ook enorm tegen op om uit mijn veilige cocon te kome als ik eens naar school moet of moet gaan werken als student. Ik heb daar ook weer het gevoel dat ik er niet bij hoor en ben echt heel onzeker. Ik kan precies nooit mezelf zijn en heb moeite met praten dan. Ik ben altijd bang om beoordeeld te worden, genegeerd te worden en als ik soms wel iets zeg heb ik het gevoel dat mensen heel raar kijken naar mij. Achteraf overdenk ik dan altijd hoe het geweest was, hoe ik me gedragen heb ... en dan steek ik altijd in m'n hoofd dat niemand mij leuk vind, dat ik raar ben enz.

Door mijn laag zelfbeeld is het moeilijk om mezelf open te stellen en met iemand een goede band op te bouwen. Maar oh wat zou ik dat graag willen, een paar goede vriendinnen waarbij ik mezelf kan zijn.

Om de familie en vrienden van mijn vriend te ontmoeten ben ik ook heel bang. Als mijn vriend me meevraagt naar een feestje op zijn werk heb ik al angst van tevoren. Ik ben bang dat ik anders ga zijn, dat ik niet veel ga kunnen zeggen en dat ik me weer onzeker en uitgesloten ga voelen. We zijn ondertussen al 1,5 jaar samen maar ik heb zijn familie, vrienden... nog steeds niet ontmoet uit angst. Hij weet ervan af maar ik denk dat hij me niet zo goed begrijpt. Hij probeert me dan wel tips enzo te geven en me gerust te stellen maar dat helpt niet veel.

Ik zou het heel fijn vinden om in contact te komen met mensen die hier ook last van hebben.

Anna
07-02-2023
laatste reactie: 13-11-2023

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Anna,
Hoe gaat het nu met je? Het is nu eind september 2023. Zijn er al dingen verandert? Zou je dat graag willen? En hoe graag zou je dat willen? Ik ben een mini cursus aan het maken voor jongeren tussen de 18 en 25 jaar. Zou jet het durven om mee te doen? Zodat je voorgoed van dat gevoel afkomt? Stuur me dan ajb een mailtje, lieve groeten Annemarie

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Annemarie
20-09-2023
Reactie:
Hoi Anna,
Ik herken me hier zo in! Door mijn sociale angst durfde ik niet meer naar school en ben ik nu gestopt met mijn opleiding. Ik heb een lieve vriend en ik had ook wat vriendinnen, maar door een burn-out ben ik die kwijtgeraakt. Ik durf niet mee naar mijn vriend zijn familie omdat ik bang ben dat ik een paniekaanval ga krijgen of gekke dingen doe. Hij is over 2 weken jarig en viert dat met zijn hele familie, en ik zit daar al een maand lang over te stressen.. Ik heb eigenlijk nog nooit can iemand anders gehoord dat ze hetzelfde meemaken dus ik zou graag met je in contact willen komen :)
Groetjes Diede

Diede
11-11-2023
Reactie:
Precies hetzelfde.. ben 20 jarige dame nu. Ik durf buiten eens nie te lopen. Hele leven gepest.. Ben 20. Heb sociale angsten. Durf m'n emoties nie te tonen. Heb niemand. Wil ook dood.. kan mezelf niet accepteren. Vind mezelf zo lelijk.. Zo pijnlijk dit...

Gizem
13-11-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik heb sociale angst en suicidale gedachten (Verhaal 7)

Hallo, ik heb bijna heel mn leven last van sociale angst ik heb hier bijna mijn hele leven al last van gehad maar de laatste tijd is het erger geworden.

 

Ik heb in het verleden als secretaresse werk maar vond het dan ook al moeilijk om me "gewoon"te gedragen omdat ik extreem verlegen ben en daardoor het gevoel had dat ik niet veel te vertellen had en ik niet mee kon doen met grapjes daardoor werd ik vaak buitengesloten.

 

Ik heb ook een paar keer een suicidepoging gedaan omdat ik het gewoon niet meer een uitweg zag, daarna ben ik ook nog eens ontslag gekregen op mn werk en ik zit nu echt in een sociaal isolement.

 

Ik heb geen vrienden meer over en heb alleen mn familie nog om op terug te vallen, ik denk vaak of het niet beter is als ik er niet meer zou zijn.

 

Ik hoop dat iemand zich een beetje herkend in mijn verhaal want zou graag in contact willen komen met mensen die dit ook meemaken en ik wil niet langer alleen zijn met mn gevoel, dat heb ik al lang genoeg gedaan.

 

Ik ben extreem verlegen dus zou best kunnen dat het in het begin moeilijker gaat dat wil ik er wel even zeggen van tevoren want ik wil niet dat die persoon die hier op reageert denkt dat het aan hem ligt.

 

Ik hoop echt dat er iemand zit in mijn situatie en dan we eventueel verhalen kunnen uitwissellen dat zou ik echt heel fijn vinden. Ik zit ook vaak met suicidale gedachten herkent iemand dit ook?


Floortje
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 15-10-2023

19
20
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heb je hier nog steeds last van?


Kyra
> 2 jaar geleden
Reactie:

Herken het zeker. Wees gerust, je bent niet de enige!


Jan
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik herken het ook, weet niet of je hier nog last van hebt, ik heb wel goeie therapie gehad maar zit wel in een isolement nog helaas.

Sterkte!


Leone
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik heb deze periode ook meegemaakt . Het is zwaar en vooral eenzaam. Bij mij ten gevolge van een PTSS ervaring op late
Leeftijd. Ik ben van nature introvert en houd niet van feestjes. Informeel contact bij werk vermijd ik liever. Ik heb diep gezeten, maar ben daar nu uit. Mail contact wil ik je aanbieden om te delen.Ik leef met je mee, ik weet hoe ellendig het kan voelen. Man, 59 jaar.
***************@*********

 

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)


highlander
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi hoi ik herken het heel goed hoe oud ben je anders zou ik ook graag contact willen


Joyce
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Floortje,
Ik herken me wel in jouw verhaal. Ook ik ben erg verlegen en leef in een sociaal isolement. Mede hierdoor voel ik mij erg eenzaam en alleen. Ook heb ik net als jou vaak suïcidale gedachtes. Misschien kan ik een luisterend oor voor je zijn of kunnen we mekaar enigszins helpen/steunen. In ieder geval veel sterkte gewenst, groetjes Wilfred (*************.com)

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen. https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid.)

Wilfred
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey Floor, ik herken mezelf heel erg in je verhaal. Als het je lijkt vrienden te worden of wil je er gewoon over praten met iemand, stuur gerust wat terug en zo kunnen we contact gegevens uitwisselen =)

Groetjes

Marion
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hai ja herken het uit duizenden, ik
Kan ook laatste tijd niet goed meer dingen opbrengen met andere mensen ookal heb ik angstremmers. Maar die werken nier meer zo goed. Ik hou ook vaak dingen voor mezelf en dat eindigt dan in dat ik het allemaal niet meer zie zitten en dood wil te moe ben. En onrustig

Nic92
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken dit heel goed en zit ongeveer in dezelfde situatie.
Ik ben hiervoor in therapie, al voor de vierde keer, maar het helpt mij nog er weinig. En de vorige therapieen hebben ook niet geholpen. Tegen mij zeggen ze dat het alleen maar beter kan worden. Maar dat ik het aan moet pakken. En dat kan alleen door met mensen in contakt te gaan, en dat is nu juist waar ik zo bang voor ben, en het ook altijd voor mijn gevoel fout, zeg maar heel fout afloopt. Ik zou graag met je willen mailen hierover, om elkaar tot steun te kunnen zijn, maar hoe we elkaars mail adres krijgen weet ik niet. Volgens mij kan dat hier niet.

Heel veel sterkte van een mede strijder. Ik ben verhaal 50.

anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ook ik herken me hier in. Het is voor het eerst dat ik hier ben op deze site er gaat een wereld voor me open

Lisa
09-03-2022
Reactie:
Ken het vreselijk he ben ook verlegen en stilen ja denk ook vaak aan zelfmoird

Henk
30-03-2022
Reactie:
Hoi floortje,

Ik zit zelf niet in deze situatie maar ik heb een broer die op het moment precies het zelfde voelt als jij. Ik maak mij dan ook vreselijke zorgen om hem. Misschien hebben jullie steun bij elkaar.

Ellis
03-05-2022
Reactie:
Hallo

Ik herken je verhaal ik ben al bijna 31 en al zo lang last van sociale angst dat ik mezelf opsluit vaak want alles word me snel teveel. Ik ben ook bang voor hechte banden kan soms kotsen en spierpijn hebben van angst . Ik trek het dan niet en denk aan zelfmoord. Ik probeer wel sociaal te zijn en niet dingen te vermijden maar meestal met drank erbij zodat ik me zelfverzekerder voel.

Alisa
06-09-2022
Reactie:
Dag Alisa,


Wat vervelend voor je dat je zoveel last hebt van sociale angst en dat je vaak denkt aan zelfmoord. Hoe gaat het nu met je? Heb je enige vorm van steun van, familie, vrienden of partner?

Heb je ook een vorm van hechtingsproblematiek, waardoor je bang bent voor hechte banden met mensen?

Heel veel sterkte gewenst, en ik hoop dat je je langzaam aan veiliger gaat voelen in de wereld.


Lieve groet,


Dewi



Dewi
25-09-2022
Reactie:
Dag Floortje, ik herken me volledig in uw situatie. Mocht je eens willen praten

Arabelle
11-04-2023
Reactie:
Hoi Floortje
Sterkte, ik weet een beetje wat het is om sociaal angstig te zijn. Laat me weten als je daarover wilt uitwisselen dan vinden we elkaar wel, nogmaals sterkte,
Martin 43

Martin
20-04-2023
Reactie:
Hoi al.59 jaar en ook angst vooral voor mensen die mij in bijzijn van anderen voor de gek zetten of zeggen wst ik fout doe.. toch ga ik het wel aan in de vorm van vrijwilligerswerk.. heel spannend en soms erg ontmoedigend
Ik hoop dat ik binnenkort therapie krijg ervoor, ben als ik thuis alleen zit xo gauw somber en zie amper nog een uitweg.
Vroeger gepest en mishandeld..dus oude pijn . Maar je mag mij ook benaderen, alhoewel dat hier niet gaat geloof ik. Helaas. Sterkte meid .. de beste hebben t hier het moeilijkste

Anne
07-06-2023
Reactie:
Ik herken het. En in de avond de hele dag overdenken. Of ik nu wel of niet wat met mensen heb gedaan of gepraat. Dat allemaal weer terughalen en mezelf zien praten en reageren en luisteren en voor mezelf controleren of het wel normaal overkwam of dat mensen niet wat doorhebben.. dat ik eigenlijk superdepri ben en eigenlijk 'niets' meer kan en iedere dag weer een opgave is.. van.. wat 'moet' ik nu weer zeggen en doen en me gedragen, zodat het niet opvalt, dat ik eigenlijk niets te zeggen heb en hoe voorkom ik dat ook daadwerkelijk uit, dat ik het niet meer zie zitten. Want.. dat doe ik dus nooit meer. Zeggen wat er werkelijk is, want ik heb ook nog een eetstoornis en 99 van de 100 keer werd het daarna alleen maar erger. Een eetstoornis en echte sociale angst wordt niet begrepen, of je wordt gewoon vernederd of als mindere beschouwd en ook zo behandeld. In de avond ben ik negatief. Als het eten weer goed gaat.. kan ik dit allemaal niet uiten en zit ik in mijn 'rol' die loeizwaar is. In de avond krijg ik eetbuien en voel ik weer hoe het werkelijk zit en dat er geen bal van klopt, van mijn leven, ik zo in en in triest ben.. dat ik bang ben voor wat juist zo leuk is of was aan het leven. Gewoon met andere mensen.. het leven leven.. Heel veel sterkte iig. Ik houd het al 40 jaar vol sinds mijn 14de ik een eetstoornis kreeg en sindsdien het sociaal hard achteruit ging. Hopelijk houd je het ook vol en voel je toch af en toe beloning, trots en blijdschap over .. dat je het maar mooi volgehouden hebt, weer een dag. Vanmiddag nog, was ik blij en trots. In de avond kan het zomaar omslaan. Faken.. geeft soms toch geluk ook al is het niet stabiel, ik doe het er nog steeds voor. Ik hoop dat je mensen vindt. Ik vind je oproep heel dapper! Dat allen al. Succes.

W
29-08-2023
Reactie:
Met zo’n grote angsten ( angststoornis?) zou ik in therapie gaan , dit wordt zonder behandeling alleen maar erger . Ambulant of klinisch in angst- therapie . Kan wellicht zelfs zonder medicatie , maar wel intensieve CGT( Cognitieve Gedrags Therapie ) en meerdere therapieën
Sterkte ermee, ik kan erover meepraten hoé verschrikkelijk dit is …..

Nina
11-10-2023
Reactie:
Hoi Floortje ,

Ik zit met hetzelfde probleem , ook angststoornis . Maar ik lees niks over jouw eventuele medicatie of therapie . ZO kun je toch niet verder wat “ aanmodderen “ want ik denk dat je op eigen houtje hier niet uitkomt ….(?) I
Ik wacht nog op oproep van therapie ….
Beterschap voor je.

Janny
15-10-2023

Jouw reactie:



Ik ben 31 jaar en introvert (Verhaal 99)

Ik ben 31 jaar en introvert. Ik heb ook nog eens last van bloosangst en dat maakt het nog moeilijker om met mensen te praten. Hoe slechter ik mij voel hoe erger de bloosangst word. Soms wil ik mij wel mengen in een gesprek maar doe ik het niet uit angst om te blozen. Ik heb geen vrienden. Dat niemand mij accepteerd dat was voor mij al langer duidelijk maar na mijn relatie breuk ben ik er ook achter dat zelfs mijn naaste familie mij niet kan accepteren zoals ik ben. Ze willen mij veranderen en hier heb ik veel moeite mee. Hoe meer ik voel dat ik niet geaccepteerd word hoe meer ik mij terug trek

Anoniem
14-10-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ben erg moe van alles (Verhaal 98)

Al sinds de middelbare school heb ik last van sociale angst, misschien daar voor zelfs al. Ik voelde me niet snel comfortabel bij mensen, en dit is met de jaren alleen maar erger geworden. Nu ben ik bijna 30, en erg moe. Ik heb al op veel verschillende manieren geprobeerd het op te lossen (professionele hulp) maar niets helpt. Ik zie er elke dag tegenop om naar werk te gaan. Ik heb nergens meer zin in en ben erg moe van alles. Ik hoop echt dat het op een dag beter wordt.

V
24-09-2023
laatste reactie: 25-09-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Misschien ben je ook wel hoogsensitief? Ik hoop dat je mensen vindt waar je je fijn bij voelt en dingen gaat vinden die je leuk vindt om te doen. Waar je WEL goed voelt.

Anoniem
25-09-2023

Jouw reactie:



Het kwam als golven over me heen (Verhaal 97)

Vandaag plotseling onwel bij de kapper. Hartslag was hoog kreeg een enorm hete gloed in mijn borstkast en rug en daarbij steeds hogere hartslag wel 140 . Trilllerig en zweet gutste van mijn lijf. Het kwam als golven over me heen
Is dit paniek?
Mvg

Anoniem
12-09-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn collega's bellen en appen, maar ik durf ze niet te antwoorden (Verhaal 63)

Hoi allemaal,

Ik ben Kim en ik ben bang, bang om voor het leven. Al sinds ik een jaar of 10 ben. Het begon met de scheiding van mijn ouders, en gaandeweg leek ik er mee om te kunnen gaan of beter gezegd bouwde mijn muur en masker zich op. Helemaal na een verre verhuizing, en allerlei problemen die het samengestelde met zich mee brachten: heimwee, missen familie vooral mijn vader en zus, ruzie, geld problemen, drugs, een lastige stiefbroer en toen mijn eigen problemen.

De middelbare school leek zonder angst,
ik maakte vrienden. Wel begon hier het roken,
af en toe drinken en wiet roken.Heel veel wiet te roken. De laatste 10 jaar is de verslaving erin geramd. Ik rookte samen met mijn twee vrienden en apart. Ik woonde zelf vanaf mijn 19e een lange periode samen met een van hen. Zij zijn inmiddels succesvol gestopt met blowen.

Ik ben sinds een aantal maanden gestopt met blowen, met in mijn angstige periodes een terugval. Wat ik aan niemand durf te vertellen.

Op het moment komt ik voor de tweede keer in 6 jaar over de vloer bij een psycholoog en volg ik weer cognitieve gedragstherapie. Naast mijn eerdere vastgestelde ADD, angststoornissen ben ik nu ook nog eens depressief.

Ik heb eigenlijk een leuke baan in de zorg, met vast tijden en leuke collega's waar ik een goede band mee heb opgebouwd. Maar de laatste maanden begon de motivatie minder te worden. Vorig jaar is er een collega overleden en er waren kleine problemen in het team en veranderingen natuurlijk door corona.

Deze week is een slechte week ik heb mij door middel van een appje voor de zoveelste leren afgemeld, ik vind bellen doodeng als ik een slechte week heb. Het liefst slaap ik dan dagen af en aan. Maar mijn collega's bellen en appen de laatste twee dagen, ik heb hen vertelt over de kern waar ik mee worstel. Ze appen en bellen mij en ik word daar erg zenuwachtig van. Zo erg zelfs dat ik ze niet durf te beantwoorden, zowel via de telefoon als via de app. Ik vind het doodeng ze te beantwoorden? Wat zeg ik ze?

Kim
19-03-2022
laatste reactie: 26-05-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Eva,


Wat vervelend dat je gebukt gaat onder sociale angst. Heb je enige vorm van hulp/steun hierin, familie, vrienden, partner of therapeut?


Lieve groet,



Dewi

Dewi
28-09-2022
Reactie:
Ik heet toevallig ook Kim en je beschrijft voor een groot deel ook mijn leven.

Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat. ik las je berichtje en ik wil je graag op het hart drukken dat je niet alleen bent hierin. this too shall pass en na regen komt echt zonneschijn

Liefs,


Lieve Kim
26-05-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Het gevoel dat ik nergens bijhoor (Verhaal 15)

Hallo,
Ik ben 42 jaar en heb al m'n hele leven het gevoel dat ik nergens bijhoor. Op school stond ik altijd aan de kant, ik was aan de stille kant, en ik voelde me uitgesloten.


Nu heb ik nog steeds problemen op feestjes of in groep. Ik weet nooit iets interessants te vertellen , en als ik al iets vertel heb ik het gevoel dat niemand luisterden of het interessant vind. Ik blijf dan ook meestal aan de kant zitten.


Trees
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 18-05-2023

23
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi trees

Ik voel hetzelfde en vermijdt ook liever feestjes enz.
Weet nooit wat te vertellen.
Ik ben verhaal 40 en weet mij ook geen raad meer hoe ik dat wil oplossen.
Ik voel dat ik contact wil maar durf niet en weet niet hoe.

Mvg


Mijn eerste stap
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heb hetzelfde trees

Henk
30-03-2022
Reactie:
Kom bij elkaar en je vrees is weg want jullie begrijpen elkaar.
Ik wil jullie wel helpen.

Lyneth
17-10-2022
Reactie:
Ik heb namelijk het gevoel dat ik nergens bij hoor ik vindt het nl zo moeilijk allemaal ik zoek wat dingen op maar het blijft moeilijkik voel me echt alleen .

Maria
25-10-2022
Reactie:
Hey Trees,
Ik ben nu 59, en deel hetzelfde gevoel nergens bij te horen. Vroeger stond ik steeds aan de kant, zag de groepjes rondom mij. Ik stond eens bij het ene, dan bij het andere. Maar eigenlijk bij geen één.
Sinds een jaar heb ik ook het gevoel me niet man te voelen, maar ben ook geen vrouw.
Ik woon alleen, niet omdat ik daar voor kies, maar omdat het nu eenmaal zo gaat. Sociaal zijn gaat me beter af nu met ouder te worden, maar hetzelfde probleem blijft. Zolang het oppervlakkig blijft. Gaat het nog, maar echt verbinding krijg ik niet met anderen.
Voila moest het eens kwijt.

Stijn
18-05-2023

Jouw reactie:



Gevangen in mijn hoofd (Verhaal 93)

Hallo, ben een man van 43. Ben het zo moe om me eenzaam te voelen. Niet dat ik geen vrienden heb maar geen partner om leven met te delen, om me veilig bij te voelen. Geraak hier maar niet uit. Ben getrouwd geweest, maar bedrogen. Heel moeilijk mee gehad. Erna een relatie gehad met een narciste die me nog dieper heeft geduwd. Heb ook het gevoel dat ik tekens in een relatie beland om me niet alleen te voelen IPV iemand te zoeken die echt bij me past. Word daardoor snel verliefd als iemand me beetje affectie geeft, dus ook makkelijk vatbaar voor misbruik van mn gevoelens. Ben sociaal angstig om nieuwe mensen te ontmoeten. Het is voor mij enorm beangstigend om nieuwe mensen aan te spreken. Maar zelfs als er iemand nieuw met me begint te praten bevries ik. Begin te overdenken, begin te denken hoe ik me zou moeten gedragen zodat deze persoon me leuk zou vinden, waardoor het moeilijk is mijn eigen te blijven. En als ik dan soms toch het gesprek probeer aan te gaan is dat meestal iets onhandig gevolgd door een awkward stilte. Waardoor ze dan afhaken. Ik ken mijn problemen wel: teveel bezig met wat andere van me denken, ben ook hoog sensitief en heb laag zelfbeeld. Heb reeds intensieve therapie gevolgd en medicatie genomen ( welk dan weer mijn libido doet verdwijnen en me daar dan weer onzeker over maakt) nadat ik in een depressie beland was en er eigenlijk liever niet meer was. Had toen heel mijn leven omgegooid( verhuisd, terug gaan studeren, andere job, hobby opgenomen: leren drummen) dit heeft me uit de depressie gehaald en heeft me tijdelijk beter doen voelen. Dacht dat mijn leven op orde brengen alles zou oplossen maar helaas ... de enorme gevoelens vaan eenzaamheid en onzekerheid keren terug. Ben veel beginnen blowen wat wel helpte tegen de gevoelens van eenzaamheid en verveling maar versterkt ook mijn sociale angstgevoelens en maakt me enorm passief wat het nog moeilijker maakt iemand nieuw te leren kennen, dat is dus een vicieuze cirkel. Had dan uiteindelijk de moed gevonden om ook daar weer vanaf te stappen( volledig gestopt maar heeft wel veel moeite gekost). Ben daar blij en trots om maar nu zijn de gevoelens van eenzaamheid weer enorm. Het lijkt dat wat ik ook doe niets echt dé oplossing is om me beter te doen voelen. Ik kan dus echt wel de moeite en het werk steken in het proberen aanpakken van mijn problemen, maar de resultaten blijven steeds van korte duur of gewoon afwezig. Ben altijd wel beetje onzeker geweest, maar het lijkt ook enkel erger te worden met ouder worden. Mijn grootste vrees buiten altijd alleen te blijven is ook terug in een depressie geraken. Begin me laatste tijd terug vaker af te vragen wat ik hier doe. Ik zou zo graag altijd mezelf willen kunnen zijn en dit alles loslaten, meer sociaal vaardig zijn, want ondanks de sociale angsten wil ik graag onder de mensen zijn, het lijkt of ik een extravert ben die gevangen zit in een introverte gevangenis in mijn hoofd.

Anoniem
14-05-2023

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Niet in staat om te reageren (Verhaal 92)

Is het herkenbaar dat ik heel vaak heb dat ik bijv. Hier of waar dan ook op social media wel heel veel lees en ook veel dingen herkenbaar zijn wat ik op deze forum lees, maar niet in staat ben om te reageren. Ik heb sociale angst zo ongeveer mijn hele leven (klinkt heel dramatisch) en het is gelukkig ook stuk minder geweest tot zelfs weg. Nu heb ik een half jaar thuisgezeten ivm zwangerschapskwalen en weinig ergens gekomen, omdat ik door de bekkeninstabiliteit niet veel kon bewegen. Na het geboorte van mijn 2e dochtertje en nu ik de "weide wereld" weer in ga merk ik weer heel erg de angst, de mensen ontlopen terwijl ik juist contact zou moeten maken vanwege mijn oudste dochter. Ik heb echt het gevoel dat ik 10 stappen weer naar achter heb gedaan en het is zo vervelend. Met gesprekken heb ik zelfs het gevoel "dom" of "wereldvreemd" te zijn door het zoveel thuis te hebben gezeten denk ik. En de hormonen natuurlijk helpen ook nog lekker mee erin. Hopelijk mocht iemand zich hierin herkennen. En fijn dat ik hierin gewoon als mezelf en met redelijk weinig spanning wat kan opzetten.

Annoniempje
01-05-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Vriendschapsrelaties (Verhaal 83)

Hallo
Ik zou graag eens met iemand willen praten over hoe sociale angststoornissen en vriendschapsrelaties. Contacteer mij als jij eens met mij hierover wilt praten zou me echt helpen!!!

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Kaat
04-11-2022
laatste reactie: 25-04-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Kaat, ik zou wel in gesprek met je willen. Ik heb genooit iemand ontmoet die ook een sociale angst stoornis heeft.

Rick
01-02-2023
Reactie:
Hallo,ik heb zelf een sociaalfobie ,ik zou vindt het wel prettig vinden om er over te praten .gr

Riet
19-02-2023
Reactie:
Hallo,
Ik heb dit ook en zou hier ook graag over willen praten.
Mvg

Melissa
25-04-2023

Jouw reactie:



Depressie door sociale angst (Verhaal 91)

Hallo allemaal,

Vandaag intake gehad bij een gespecialiseerde GGZ instelling en daar te horen gekregen dat ik door mijn sociale angsten een depressief ben.. ik vind sociale contacten aangaan erg lastig. Ik vermijd liever mensen. Hierdoor lukt het ook niet om mij werk te doen. Maar wat doe je als je niet veel mensen om je heen hebt. Heeft iemand tips?

Anoniem
15-03-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Tips om minder angstig te zijn bij presentaties? (Verhaal 55)

Hi! Ik heb sociale angst en hele erge moeite met in een groep praten. Ik moet binnenkort een presentatie houden. Ik heb al met mijn docent gesproken hierover maar ik moet de presentatie alsnog houden, heeft een van jullie tips om minder angstig te zijn bij presentaties of andere tips. Ik heb angst dat ik al snel ga huilen omdat het mij te veel wordt

Jenel
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-03-2023

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kan je er echt niet onderuit komen?
Dat je het alleen voor je docent kan doen.
Ik durfde het ook niet en ik mocht het dan doen met docent alleen op een andere dag.
En anders zou ik eerst eens oefenen met vrienden of familie, mensen waar je je goed bij voelt.
Goed voorbereiden, het is voorbij voor je het weet.
Ik wou dat ik meer of betere tips had voor je sorry,
Veel succes!

A
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken het negeren van appjes en afspraken niet afzeggen heel goed. Ik ben zelf 23 en stel hele hoge eisen aan mezelf. Ik kan dan eigenlijk al niet voldoen aan mijn eigen verwachtingen dus hoe kan ik dan ooit voldoen aan anderen hun verwachtingen? Is mijn gedachte.
Dan ben ik eigenlijk al in zo’n negatieve spiraal dat ik voor anderen ga nadenken.
Wat mij helpt is proberen wat liever te zijn voor mezelf en te denken: ook al stuur ik nu een raar appje of is het raar dat ik een tijdje niks van me heb laten horen, het is in ieder geval een appje. En meestal helpt het ook als ik uitleg dat het niet zo goed gaat en ik de neiging heb om uit contact te gaan. Mensen zullen dan beter begrijpen hoe je werkt en meer begrip tonen

Maya
> 2 jaar geleden
Reactie:
Misschien heb ik wel een tip. Ik ben altijd bang bij iedereen vooral één op één contact. Dat gold ook voor spreekbeurten vroeger maar nu vind ik het leuk.
Ik had een keer een spreekbeurt over een profielwerkstuk dat bestond uit een theoretisch deel en het tweede deel waarin ik mijn ervaringen vertelde. Ik geloof dat toen bij mij het kwartje viel. Als eerste vertelde ik over mijn angst terwijl ik openlijk heel bang was. Dat hielp. Ten tweede vonden ze het theoretische deel niet leuk en mijn ervaringen wel.
Als ik nu moet spreken kies ik altijd een onderwerp waar ik zelf in geloof of enthousiast over ben. Ik laat ook altijd een 'ongemakkelijke' stilte vallen in het begin. Daarmee laat ik zien dat ik zenuwachtig ben en dat het oké is en creëer ik de mogelijkheid voor stiltes of bedenktijd. Die ik veel minder nodig heb omdat de druk er af is om elke seconde op te vullen met praten. En ik maak contact. Dat is cruciaal :).
Nog een beetje theorie omdat ik het leuk vind om op een podium te staan en zo wat dingen heb ontdekt. Er zijn volgensmij een aantal regels of wetten.
1 Je bent ondergeschikt aan het publiek, dwang of presteren werkt niet.
2 Je maakt contact. Je laat jezelf zien ook als dat kwetsbaar of bang is. Ook laat je merken dat je het publiek ziet. Het publiek is en soort super persoon met zijn eigen behoeften en gevoelens. Het wil gezien worden.
3 Je neemt het publiek mee op reis. Maar dat doe je vragend want dwang(1) is verboden :)
4 Het publiek wil alleen mee als je echte emoties laat zien. Dus doe niet of je enthousiast bent als je het niet bent. Beter is het om eventueel met wat schaamte te zeggen dat je niet enthousiast bent over je eigen verhaal. Liever oprecht bang dan vals stoer.
5 Blijf deze regels de hele tijd toepassen. Merk je dat het publiek verveeld raakt of geërgerd, benoem dat dan. Het publiek voelt zich alleen prettig als het gezien wordt en vrij mag uiten en voelen wat het voelt. Als je de ergernis van het publiek negeert is dat erger dan het publiek actief ergeren.
6 Ik vind het altijd leuk om het publiek te betrekken door vragen te stellen en daarop te reageren.
7 Als het publiek tegen je is no matter what, vergeet het. Je kunt proberen om het te benoemen en te vragen wat zij dan willen maar als ze niks willen kun je beter je biezen pakken en het terug geven aan degene die jouw vroeg het praatje te houden.

Ik kan 'publieken' laten huilen, lachen, boos maken, in verwarring brengen, enthousiast maken en ontroeren. Ik ben altijd blij als na afloop iemand naar mij toe komt om mij te bedanken. Complimenten, hoe goed ik zou zijn daar kan ik niks mee. En zelfvertrouwen hebben of uitstralen vind ik overbodig. Als het maar echt is.
Tja en huilen. Als het niet veilig voelt .. das wel vervelend. Daar weet ik ook niks op. Maar als je het kan vertellen voor de groep.. en ze schieten je niet af .. dan kun je misschien zelfs wel huilen en met een glimlach zeggen: 'kijk daar heb je het haha'. De meeste mensen vinden spreken heel eng dus de meeste zullen ook respect hebben als je ondanks je kwetsbaarheid toch daar gaat staan en door gaat of stopt maar het wel geprobeerd hebt.

Ik ben heel bang als ik met iemand alleen ben ook met mensen die ik heel goed ken. Daarom ging ik hier kijken.. ik kreeg net wel een idee dat deze tips misschien daar ook wel bij werken ..al denk ik ook 'het zal wel' want ik heb al zo veel geprobeerd.. maargoed blijkbaar is de spreekangst wel weg gegaan. Ik ben nog bang hoor maar ik vind het ook leuk en het is geen doodsangst meer of dat ik lijkbleek en kotsmisselijk het klaslokaal moest verlaten.

Dirk
03-03-2023

Jouw reactie:



Ik ben heel bang wat mensen van me vinden (Verhaal 5)

Ik vind het heel spannend om in het openbaar met iemand te praten, omdat ik dan heel bang ben wat mensen van me vinden.

 

Zodra ik het gevoel heb dat iemand een praatje met me wil beginnen pak ik snel m’n telefoon en doe ik alsof ik heel druk bezig ben. Handig, zo’n telefoon om je achter te verstoppen, maar ik zou graag meer contact met andere mensen willen.

 

Als ik maar zou durven…


C.
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 16-02-2023

27
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

C.
Zo herkenbaar.
Mijn sociale angst is (denk ik) ontstaan door een laag zelfbeeld wat ik heb overgehouden uit mijn kindertijd (diagnose 'zwak begaafd'),
Tot ik na vele mislukkingen en het gevoel 'gek' te zijn mij heb laten testen en ADHD blijk te hebben. Mijn IQ is gemiddeld maar...
Ik moet wel met een ander label dealen, namelijk die van ADHD.
De vele mislukkingen,impulsieve acties en confliten die helaas passen bij die klote aandoening hebben van mij een steeds sociaal angstiger en onzekerder persoon gemaakt.
Ik vermijd steeds vaker persoonlijke interactie met b.v collega's .
Ik ben nu 63 en heb mij altijd onzeker gevoeld in het contact met anderen,en heb niet de illusie er na 57 jaar nog vznaf te komen.


Johan.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi ik heb dit vanaf kleins af aan ben nu inmiddels 37 jaar heb nog steeds last van hetzelfde probleem.
Heb geen vrienden en geen hulp.
Raak snel in paniek lichtelijk en in de war.
Wil graag van het probleem af alleen weet ik zo goed niet hoe.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Aan anoniem,

Durf je geen hulp zoeken/vragen of is er een andere reden dat je geen hulp hebt?

Hen je iemand waar je er een beetje mee over kan praten?

Dat kan echt helpen! Gewoon de stap nemen om hulp te vragen, dat is waarschijnlijk een van de moeilijkste stappen maar daarna wordt het beter, professionele hulp weet altijd beter wat het beste is voor wat jij precies hebt.
Ik wens je veel succes en hoop dat je de stap neemt om hulp te zoeken, ik weet dat het heel moeilijk is.

A
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel herkenbaar. Ik kreeg last van angsten vanaf mijn twaalfde. Mijn moeder was altijd mijn anker. Ik werd me meer bewust van mezelf. Daar werd ik heel angstig van. Ik paste me aan aan mijn omgeving. Dacht dat ik niet goed genoeg was. Nog steeds. Ik vermijd intiem contact. Durf niet goed over mezelf te praten. Dan krijg je geen verbinding met anderen en dat voelt eenzaam. Soms denk ik dat ik sociaal onhandig ben. Daar schaam ik mij dan weer voor. Vicieuze cirkel.

Linda
26-03-2022
Reactie:
Zo herkenbaar

Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen en hoe ik me moet gedragen als ik ergens ben waar veel mensen zijn.

P
18-11-2022
Reactie:
Ik heb dit ook en ook gediagnoseerd met ADHD. ik weet niet of dit meespeelt. Maar ik ben zooo onzeker, heb een vriendin die vind mij mooi maar ik denk alleen maar ik zie er raar uit van de zijkant als ik praat heb ik een rare mond. Ik durf niet eens breeduit te lachen dus idd, als iemand met me wilt praten, net doen of ik aan het telefoneren ben.

Wendy
16-02-2023

Jouw reactie:



Kotsmisselijk (Verhaal 87)

Ik zie ook wel eens tegenop sociale gelegenheden.
bruiloften,begrafenissen altijd gespannen gevoel waar ik ook misselijk van word en ooit moet overgeven van te voren.dagen erna nog last van de spanning.ben introvert.ooit heb ik wel eens dat ik helemaal geen zin heb en er kotsmisselijk van word om ergens naar toe te gaan ook al is het een gevoel dat het geen sociale angst is.

anoniem
20-12-2022
laatste reactie: 28-01-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar... Het is soms lastig om dingen niet af te zeggen met een smoes.

Anoniempje
28-01-2023

Jouw reactie:



Verjaardagen organiseren krijg ik slapeloze nachten van (Verhaal 88)

Nu al bijna 32 en al 12 bewust een sociale angst. Na enkele therapieën lijk ik de grip er wel aardig op te hebben. Wat heb ik ook genoten van de rust tijdens de lockdowns afgelopen jaren. Maargoed, nu met Wajonger als man en een superlieve dochter krijg ik het nog regelmatig benauwd. De buren hebben altijd wat te roddelen over mijn man en hoeveel hij wel niet zou moeten werken. Zelfs midden op straat spreken mensen je nog aan op iets wat hen opvalt aan je kind. Verjaardagen organiseren krijg ik slapeloze nachten van. Het is zwaar en het oordelen word met de jaren erger lijkt het Soms, zo ook nu, even een terugval. Heb weer moeite met kassières en telefoontjes. Bah, hoop toch dat het ooit een keer over is.

Anoniempje
28-01-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Uren na de vergadering voel ik de spanning nog in mijn nekspieren (Verhaal 74)

Groepsbesprekingen tijdens mijn werk kunnen erg beladen zijn. Hierbij spelen onderlinge relaties een grote rol en dingen die in het verleden zijn gebeurd.
Er is een onderliggende angst bij veel mensen voor represailles als ze zich te kritisch opstellen, ik voel die angst zelf ook.
Zodra de bespreking begint bevries ik en hoop ik maar dat het niet escaleert. Ik ben zelf dan geen actief deelnemer aan het gesprek, wat ik mezelf later kwalijk neem, want het is laf en vanuit mijn functie wordt eigenlijk verwacht dat ik me actiever opstel.
Uren na de vergadering voel ik de spanning nog in mijn nekspieren, en kan ik de gedachten en zelfverwijten maar niet van me af zetten.
Ik denk dat ik me in groepen ergens altijd een beetje onveilig voel, zelfs bij vrienden ben ik heel gespitst op de onderlinge relaties en gevoeligheden.
Zelf vermoed ik dat de kiem hiervoor ligt in de tijd dat ik op de middelbare school in een heel nare klas zat, waar een constante dreiging van geweld heerste en een giftige sfeer.
Maar misschien heeft die sociale angst er bij me altijd wel ingezeten.

T
19-05-2022
laatste reactie: 27-01-2023

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vreselijk voor je zo te moeten leven. Heel veel sterkte!! Hoop dat er betere tijden aankomen!

Mieke
06-08-2022
Reactie:
Hoi ik heb zelf ook last van sociale angst maar vind best vervelend voor je.
Mag ik vragen wat voor werk u doet wat voor functie?

Kitan
27-01-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



sociale problemen (Verhaal 34)

Hoi hoi, Ik ben Anthony en ik heb een probleem.
Ik heb vanaf jongs af aan al veel sociale problemen gehad, deze heb ik echter in mijn tienerjaren grotendeels overwonnen.
Tegenwoordig ben ik iemand die je hoogst waarschijnlijk van afstand al ziet aankomen, ik praat graag met mensen en sta altijd met mijn kop overal vooraan.
Nu is het echter zo dat ik in de sales ben terechtgekomen, en een groot gedeelte van mijn werk bestaat uit anderen over te halen om het vak ook een kans te geven, mits mijn huidige probleem; Ik heb er moeite om mensen aan te spreken met het gevoel dat ik ze lastig val.
Dit is iets wat mijn potentieel om door te groeien binnen de sales extreem in de weg zit, angst om niet aardig gevonden te worden is überhaupt een groot probleem voor mij, zelfs als het gaat om afwijzing door vreemden.
iemand die tips heeft?
Mvg, Anthony.


Anthony
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 11-01-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Gevoelens van ongemak lijken mij in deze situatie heel erg normaal. Door het aan te gaan zal het vanzelf minder worden. Vroeger was ik erg verlegen en voor ik een angststoornis kreeg heeft face to face marketing (sales) mij juist heel erg geholpen. Weet dat je niet alleen bent in je gevoel.

Anoniem
11-01-2023

Jouw reactie:



Ik ga huilend naar school en kom huilend terug (Verhaal 68)

Ik ben nu 20 jaar en ik denk dat ik erg veel last heb van sociale fobie. Ik ben heel erg bang wat andere mensen van mij vinden en vind sociaal contact maken erg lastig. Dit begint steeds meer mijn leven te beïnvloeden en ik moet nu ook ingrijpen, maar ik durf er niet mee aan te komen bij iemand. Het gaat buitengewoon slecht op school, puur omdat ik geen sociaal contact durf te maken met mijn studiegenoten. Ik ga huilend naar school en kom huilend thuis van school. Ik heb er nooit echt last van gehad, maar het begint steeds meer te komen en dit is geen goede ontwikkeling natuurlijk. Ook merk ik dat ik erg veel stress heb en de hele dag moe ben. Ik kan geen energie opbrengen om ook maar iets te doen. Wat ik nog wel het ergste vind is dat ik mijn problemen verbloem door veel te drinken en drugs te gebruiken, ook dit gebeurd steeds meer in ergere mate. Ik doe dit omdat ik dan hoop socialer te zijn, maar dat is het ook juist niet. Het kost mij veel energie om überhaupt een gesprek te starten met iemand. Ik was altijd wel een verlegen persoon, maar nooit zo erg als nu. Het probleem is ook ontstaan denk ik door een voor mij traumatische gebeurtenis toen ik 17 was. Het begint mijn dagelijkse leven steeds meer te beïnvloeden op een negatieve manier, en er moet verandering in komen maar de eerste stap is het moeilijkst en weet niet hoe ik het moet brengen bij mijn ouders.

David
05-04-2022
laatste reactie: 11-01-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi David,

Goed dat je hier wel jouw verhaal kunt delen. Hopelijk lucht dat wat op. Als je het lastig vind om met je ouders te praten zou je ook kunnen overwegen een keer een afspraak te maken bij de dokter.

Veel sterkte met alles.

Anoniem
11-01-2023

Jouw reactie:



Altijd bang wat mensen van me vinden (Verhaal 43)

Ik heb een sociale angststoornis en kom hier door nooit alleen buiten zelfs in de tuin zitten lukt niet ik voel me dan bekeken en ongemakkelijk, ik heb hier erg veel last van en mijn relatie lijd er ook onder. Ik ben altijd bang wat mensen wel niet van me vinden en ook heel bang voor kritiek wat mijn schoonmoeder nogal vaak geeft :( ik ben zelfs een paar keer boven gebleven toen ze op bezoek kwamen omdat het gewoon echt niet lukte om er bij te zijn en hier schaam ik me ook voor en nu durf ik ze helemaal niet meer te zien en gaat het ook niet goed tussen mij en me vriend we wonen net een half jaar samen maar ik weet echt niet hoe dit alles gaat lopen.. ik wou dat ik gewoon normaal

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 11-01-2023

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel goed dat jij je verhaal deelt. Om te beginnen wil ik tegen je zeggen dat je niet abnormaal bent. Angst is een menselijke reactie en het komt altijd ergens vandaan. De een heeft er alleen meer last van dan de ander, maar dat betekent nog steeds niet dat er iets mis is met jou. Het kan zijn dat de angst in de situatie waar het over gaat hooguit overdreven voelt, maar je angst is er om een reden. Jezelf labelen als niet normaal is niet nodig en zal je sowieso niet verder helpen dus wees om te beginnen lief voor jezelf. Je bent niets minder dan ieder ander.

Uit je bericht begrijp ik dat jij je soms erg bekeken en ongemakkelijk kunt voelen. Dit weerhoud je bijvoorbeeld om op een mooie zonnige dag lekker in de tuin te gaan zitten. Wat jammer dat je angst ervoor zorgt dat je niet goed durft te doen wat je zo graag zou willen. Onthoud altijd dat anderen meer met zichzelf en hun eigen leven bezig zijn dan met wie dan ook (net zoals jij zelf waarschijnlijk ook). Je beperkt jezelf in dit geval door je eigen gedachten die natuurlijk wel ergens vandaan komen (misschien uit je kindertijd?), maar niet van toepassing zullen zijn op de daadwerkelijke situatie: in de tuin zitten.

Probeer echt bewust te zijn van je negatieve gedachten. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Waarschijnlijk dat een buurman of buurvrouw een negatief oordeel over je heeft als ze je zien zitten. Dit is heel, maar dan ook heel erg onwaarschijnlijk. En al zou het zo zijn dat het bij een ander al negatieve gevoelens oproept wanneer jij alleen maar in je tuin zit, dan is dit toch echt een probleem van de ander. Die zou dan wel niet zo een leuk leven hebben, want als dat al negatieve gevoelens oproept bij een ander hoe zal deze persoon de rest van zijn/haar leven dan wel niet ervaren? Stel je voor dat het andersom is en jij ziet je buurvrouw in de tuin in het zonnetje zitten. Heb jij dan allerlei negatieve gedachten over haar en ga je dan aan iedereen vertellen dat je buurvrouw in de zon zat, hoe durft ze! ...Nee he? Dat dacht ik al ;).

Je schrijft ook dat je schoonmoeder vaak kritiek op je heeft. Ik weet natuurlijk niet waar deze kritiek over gaat en waarom zij zoveel kritiek op je heeft. Kun je dat toelichten? Mijn ervaring met mensen die extreem veel (onnodige) kritiek leveren is dat deze mensen zelf vaak gewoon niet zo gelukkig zijn met zichzelf. Het zijn vaak juist de mensen die wel eens kritisch naar zichzelf zouden mogen kijken. Wat ook zou kunnen meespelen is dat ze extreem gefocust is op het beste willen voor haar zoon en dat ze kritiek levert om het gevoel te hebben dat ze daardoor invloed heeft op jullie relatie. Hoe dan ook, ook voor je schoonmoeder geldt dat er een reden is voor haar houding die helemaal niet zoveel met jou te maken hoeft te hebben. Probeer het je daarom niet te erg aan te trekken en als ze veel onnodige kritiek levert kun je er natuurlijk ook gewoon een keertje wat van zeggen. Het is altijd goed om je grenzen aan te geven.

Je geeft verder aan dat je relatie lijdt onder je angsten. Zou je dat kunnen toelichten? Tot slot wil ik je meegeven dat het goed is om goed naar je angst te luisteren, want de kans is groot dat je het wegduwt. Wat probeert je angst je te vertellen? Waar ben je precies bang voor? Schrijf dit bijvoorbeeld voor jezelf op. Wat ook kan helpen is om je gedachten uit te pluizen aan de hand van het G-schema. Op deze (betrouwbare) website kun je een digitale flyer naar jezelf laten mailen waarin wordt uitgelegd hoe dit werkt: https://wijzijnmind.nl/psychische-klachten/psychipedia/cognitieve-therapie/gschema. Je leert via het G-schema deze negatieve gedachten te "vangen" en ze om te zetten in een meer helpende gedachte.

Het kan sowieso fijn zijn om te gaan schrijven (en dan echt met de hand). Koop bijvoorbeeld een schriftje en schrijf je angst op en pluis deze uit zoals hierboven uitgelegd. Door dit te doen "schrijf" je het van je af waardoor je het ergens kwijt kunt. Ook kan schrijven je echt helpen om je gedachten te ordenen en tot nieuwe inzichten te komen. Als je het gevoel hebt dat je angst de overhand neemt, kan het goed zijn om het met je huisarts te bespreken. Je huisarts kan je dan op weg helpen om bijvoorbeeld een psycholoog te vinden. Een psycholoog kan je natuurlijk ook goed helpen bij dit proces.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Liefs

Je bent normaal :)!
> 2 jaar geleden
Reactie:
Erg mooi geschreven 'Je bent normaal :)!

Anoniem
11-01-2023

Jouw reactie:



Bizar om in dit werkveld te werken terwijl ikzelf last heb van sociale angsten (Verhaal 46)

Ik volg een zorgopleiding en heb als stagiair met verschillende doelgroepen gewerkt, waaronder de GGZ. Het is soms bizar in dit werkveld te werken terwijl ikzelf last heb van sociale angsten. Elke dienst gaat gepaard met gruwelijke paniek; ervoor, tijdens en erna.

Een tijd terug merkte ik dat ik sociale situaties vermeed, of dat ze heel beangstigend waren. Stations, binnenstad, vrienden. Zelfs appjes antwoorden was een dagtaak.
Veel blowen deed veel met m'n gevoel; ontspannen, of 'normaal' voelen. Hiervoor behandeld en al een goeie tijd clean.
Daarnaast was ik begonnen met een antidepressivum, en deze gestopt toen het wat beter ging.

Nu komen de gevoelens en paniek wederom terug en overweeg ik opnieuw te beginnen met de medicijnen en behandeling op de angsten.
Het is wat.

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 11-01-2023

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee ik doe zelf nu ook een zorgopleiding en ik loop dan ook stage. Ik had vooral in het begin veel moeite met het “sociale gedeelte” ik heb zelf een sociale angststoornis. In het begin vond ik alles doodeng of ik vermeed het. Toen ik hier zelf last van kreeg in mijn opleiding ben ik gaan praten met m’n coach van school. Ik heb daardoor een STA training gevolgd. Dit is een sta je sterk training dit heeft me erg geholpen. Maar ik vind het nu toch nog lastig en soms denk ik ook van: ga ik überhaupt deze opleiding wel halen? Als ik alles eng vind, maar ik denk er nu anders over ik denk nu meer van ik ga dit doen als een ander dit kan kan ik dit ook. Begrijp dat je niet de enige bent die in zo’n situatie zit en als ik hier langzaam door heen kan komen kan jij dit ook! En het is normaal om je zo te voelen veel mensen voelen zich zo, maar niet iedereen accepteert het.
Ik hoop doordat ik m’n verhaal deel je wat meer vertrouwen krijgt in jezelf en in je opleiding.

I.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hee, ben benieuwd naar je ervaringen met de medicatie. Ik denk er namelijk ook aan om het te nemen, maar ben nog wat terughoudend ivm bijwerking - het bekende verhaal. Wil je er wat meer over vertellen?

Greet
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik vind het heel dapper van je dat je de opleiding aan gaat! Begrijp je angst wel dat je bang bent om het niet te halen... Maar dat is eigenlijk gewoon doemdenken over de toekomst. Maak jezelf het hoofd niet gek! Als dit echt is wat je wil doen komt het vast goed.

Anoniem
11-01-2023

Jouw reactie:



Ze heeft me jaren geleden gekwetst (Verhaal 27)

Ik heb last van sociale angst in bepaalde situaties. Het grootste probleem is dat ik in paniek raak/angst gevoelens bij mij op komen wanneer ik mijn schoonmoeder zie. Ze heeft me jaren geleden een x aantal keer gekwetst. Ik zie mijn schoonmoeder al een hele lange tijd niet meer. Ik ben hiervoor al eens bij een praktijkondersteuner ggz via de huisarts geweest, alleen was dit niet de juiste persoon om mij te helpen. Ze zei letterlijk dat ze niet kon begrijpen dat ik mij zo druk maakte om mijn schoonmoeder.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 11-01-2023

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb iets te weinig context goed te reageren op je bericht. Maar dat een praktijkondersteuner zo onbegripvol reageert... Het gaat om jouw perceptie. Schijnbaar heeft de situatie een behoorlijke impact gemaakt. Vervelend voor je dat er zo slecht naar je geluisterd is.

Anoniem
11-01-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik durf het mijn familie niet eens te vertellen (Verhaal 23)

Hallo iedereen,

Ik heb vanaf mijn twaalfde last van een sociale fobie, omdat ik op de middelbare school ineens gepest werd. Nu, 20 jaar later, heb ik nog steeds vaak last van mijn sociale angst en ben dan ook sinds kort gediagnosticeerd met een sociale angststoornis en een depressieve stoornis.
Ik volg inmiddels therapie, dit heeft wel enigzins effect. Ook gebruik ik al enkele jaren antidepressiva. De therapie maakt dat ik minder down ben, want ik heb een poosje zo vreselijk de balen gehad van mijn sociale angst dat ik begon te denken dat de dood misschien de enige uitweg zou zijn. De therapie heeft mij uit dit dieptste dal getrokken. De angst gaat met ups and downs. Ik hoop dat ik ooit normaal kan gaan leven! Ik schaam mij erg voor mijn sociale angststoornis, alleen mijn partner weet dat ik hier momenteel therapie voor volg. Ik durf het mijn naaste familie nieteens te vertellen.....


Mij
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 11-01-2023

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Sann, ik ben Josje, een moeder van een meisje van 16 met sociale angsten. Op dit moment heeft ze therapie bij een vrijgevestigde therapeut. Mag ik vragen hoe oud jij nu bent en in welke gemeente je woont. Mijn dochter heeft eens aangegeven dat ze graag mensen zou leren kennen die hetzelfde hebben als zij. Als ik jou verhaal lees herken ik veel van wat zij me verteld. Misschien zouden jullie iets kunnen hebben aan contact met elkaar. Groetjes, Josje


Josje, moeder van dochter 16 met sociale angsten
> 2 jaar geleden
Reactie:

Sorry, ik heb deze reactie onder het verkeerde item gezet. Ik lees in jouw verhaal dat je ongeveer 32 bent. Ik ben voor mijn dochter op zoek naar een leeftijdsgenootje. Sorry voor deze verkeerde plaatsing.


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat vreselijk dat je het idee hebt dit niet te kunnen delen met je omgeving. Ik kan me voorstellen dat dat heel eenzaam voelt...
Heb je wel steun aan je partner?



Anoniem
11-01-2023

Jouw reactie:



Ik blijf nu vaak hangen in het verleden (Verhaal 80)

Wat een herkenbare verhalen. Ik ben inmiddels 43 en al vanaf de middelbare school bezig met het gevecht zoals ik het inmiddels noem. Het gaat vaak goed, maar de laatste tijd nemen de slechte periodes weer toe. Het gevoel van iets gemist hebben in het leven en daardoor niet meer vooruit komen. Ik blijf nu vaak hangen in het verleden. Was het destijds maar anders gegaan op school, dan had mijn leven er nu anders uit gezien met wat meer sociale contacten en minder angsten. Voor mijn gevoel is het nu te laat en vraag ik mij af of het zin heeft om voor de zoveelste keer de gang naar een psycholoog te maken. Aan de andere kant, zo doorgaan is eigenlijk ook geen optie. Lastig, misschien heeft iemand advies of tips? Ik zit vast voor mijn gevoel.

Christiaan
26-09-2022
laatste reactie: 11-01-2023

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Christiaan,

Wat vervelend voor je dat je al zo'n lange tijd zoals je zelf zegt, "in gevecht" bent. Ondanks de mindere momenten/periodes, is het mooi dat je vaak toch ook nog goede momenten/periodes ervaart.

Het is zeker niet te laat om hulp in te roepen van een therapeut, en of door te gaan met het proces waar je al mee begonnen was. 43, je bent nog jong!

Wat vind jij belangrijk in het leven, en doe of leef je ook datgene wat je belangrijk vind?

Heb je het gevoel nuttig/dienstbaar te zijn in het leven, voor mensen, en op welke manier is dat dan?






Lieve groeten,



Dewi

Dewi
27-09-2022
Reactie:
Ik kan er ook hele fantasieën op nalaten... Hoe zou het geweest zijn ALS... Maar uiteindelijk is dat allemaal niet helpend. We hebben alleen vandaag. Het verleden kunnen we nou eenmaal niet meer veranderen. Loslaten vind ik ook erg lastig. Wat heb je nodig om vandaag een fijne dag te hebben? Heb je helder wat je doelen/dromen zijn voor de toekomst? (Zingeving) Het gevoel van vastlopen herken ik ook maar al te goed. Ik ben overigens 31 jaar. Ik probeer nu mijn hoofd leeg te schrijven.


Het is overigens nooit te laat om hulp in te schakelen denk ik.

Anoniem
11-01-2023

Jouw reactie:



Bang om te plassen (Verhaal 36)

Hi allemaal jullie gaan mij vast gek vinden
Maar ik ben constant bang om te moeten plassen en dat ik misschien lek in m’n broekje. Ookal gebeurt t nooit toch ben k er bang voor. Laatste dagen isnt zo erg geworden dat k niet alleen iets langer op t toilet zit of constant m’n onderbroekje controleer. Maar ik ben zelfs bang om t onder de douche te laten lopen of na t douchen bij t aantrekken van m’n slipje ben k zo ontzettend bang. Ik heb mijzelf deze angst aangepraat en er naar gehandeld en ben er nu helemaal verstrikt in geraakt. Iemand die me kan helpen? Iemand die hetzelfde meemaakt? Reageer aub.. ik heb nu medicijnen gekregen oxazepam maar werkt niet echt op m’n gevoel alleen dat m’n lichaam wat rustiger word..

En ja heb traumatische dingen meegemaakt.. ik snap dat t ergens vandaan komt.. het erge is dat k nu helemaal niet meer uit m’n bed kom.


D.
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 11-01-2023

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dat gevoel dat ik bang ben dat ik in mijn broek plas. Werkt oxazepam niet? Dat verbaast mij wel. Het is namelijk een spierontspanner en ik denk je dat plasgevoel krijgt door spanning in je lijf. De angst voor de angst kan natuurlijk wel langer aanhouden. Ik vond zelf vooral het OV heel erg, heb heel lang niet durven reizen. Het idee dat je niet uit de situatie weg kon was ondragelijk... Als ik dan dat plasgevoel kreeg verstijfde ik letterlijk van angst en ging ik echt door een hel

Anoniem
11-01-2023

Jouw reactie:



Sociaal zijn is enorm lastig is geworden (Verhaal 56)

Hallo allemaal

Mijn naam is Mirthe en ik ben 20 jaar. Ik heb al jaren last van sociale angst. Ik heb nu sinds een jaar ook last van depressie en ik merk dat sociaal zijn enorm lastig is geworden.

Ik studeer op dit moment verpleegkunde en ik ben afgelopen week niet naar school geweest, omdat ik me gewoon echt te slecht voelde. Nu merk ik dat ik er enorm tegen opzie om weer te gaan volgende week. Ik heb me niet afgemeld bij mijn werkgroep en heb de hele week appjes genegeerd. Ik heb dit gedaan, omdat ik bang ben dat ze me niet meer aardig vinden of dat ik buiten de groep val hierdoor.

Ik heb vaak het gevoel dat mensen veel van me verwachten en door die druk lukt het me niet om ook maar de simpelste dingen te doen, zoals een appje sturen.

Zijn er mensen die zich (een beetje) in kunnen herkennen?

Mirthe
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 10-01-2023

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar. Ik kan me ook emotioneel helemaal op voelen. Een appje sturen kan dan inderdaad al te veel zijn...

Kan het zijn dat je voor jezelf de lat heel hoog legt en niet je omgeving?

Anoniem
10-01-2023

Jouw reactie:



blozen en trillende handjes (Verhaal 24)

Hey,
Een aantal jaren geleden begon het... Opeens moest ik ontzettend blozen om alles wat anderen tegen me zeiden of aan mij vroegen. Hierbij had ik ook last van trillende handjes en voelde ik mij enorm ongemakkelijk worden in sociale situaties. In eerste instantie had ik geen idee wat mij overkwam, totdat ik er last van kreeg en ging speuren op het internet naar de symptomen die ik ervoer in sociale situaties. Meteen als één van de eerste hits, las ik iets over een sociale fobie/sociale angst. Ik las verder en verder...
Het verhaal paste precies bij de klachten die ik ook ervoer. Had ik dan ook een sociale fobie/sociale angst? Ik durfde er met niemand over te praten en probeerde via internet te zoeken naar forums die aangemaakt waren en waar ze in spraken over dezelfde problematiek, waar ik ook mee worstelde. Het was een erg lange periode van strijden en op dit moment heb ik nog steeds last van mijn klachten die ik ervaar in sociale situaties. Ik begin zelfs situaties te vermijden en ik merk dat het steeds drukker wordt in mijn hoofd, omdat ik me telkens maar weer afvraag wat anderen van mij vinden of van mij denken.
Nu heb ik wel gedurfd om in gesprek hierover te gaan met een psycholoog op school en heb ik voor mezelf een online dagboek aangemaakt om mijn gedachtes en gevoelens daarin op te schrijven en op die manier mijn hart te luchten. Het helpt enigszins, maar het is nog niet hetgeen waar ik naar opzoek ben. Ik ben opzoek naar dingen die mij kunnen helpen bij mijn sociale fobie/sociale angst en waardoor ik mij minder ongemakkelijk voel in sociale situaties. Die zoektocht zet ik vooralsnog voort en gaat ook nog wel een tijdje duren, ben ik bang...


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 10-01-2023

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat.

Vermijden is bekrachtigen van de angst. Situaties blijven aangaan ondanks de ongemakken die je voelt. En erna voldoende rust nemen om van de spanningen bij te komen. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Ik heb last (gehad) van agorafobie (pleinvrees/straatvrees) dus ik weet waar ik het over heb.

Wat voor mij helpt bij een vol hoofd is ademhalingsoefeningen. Bijvoorbeeld van Wim Hof maar je hebt enorm veel keuze, kies vooral iets dat hij je past. De ademhalingsoefeningen van Wim Hof zorgen ervoor dat je pijnappelklier melatonine aanmaakt en dat ontspant (noemen ze ook wel het slaaphormoon). Verder is het voor mij een moment van stilstaan en ontlading van spanning.

Goed om gedachten op te schrijven! Ik heb ervaren dat ik zo letterlijk mijn zenuwstelsel kan ontprikkelen door het 'extern' te brengen. Ook dit kan helpen tegen een vol hoofd.

Ik heb nog steeds last van een verhoogd zelfbewustzijn en de angst wat anderen van mij vinden (sociale angst). Mensen zijn echter vaak met zichzelf bezig, ga na of jouw gedachten reëel zijn. Ik zou willen dat ik het magische antwoord had. Ik denk dat de kern zit in zelfliefde. Het zijn immers ook jouw gedachten dat anderen negatief over jou denken. Is het niet stiekem jouw eigen oordeel maar door de ogen van een ander?

Ik ben nog niet waar ik zijn wil. Maar wat helpend is geweest is om meer aandacht te geven aan jouw positieve eigenschappen. Probeer dit uit te werken met concrete voorbeelden uit het verleden op te schrijven. Alles wat aandacht krijgt groeit!

Anoniem
10-01-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Voortdurend bang dat ik pech heb later (Verhaal 86)

Ik ben voortdurend bang dat ik pech heb later. Ik ben echt een pechvogel en er gaat altijd wel iets fout. Ik ben momenteel ontzettend bang om later (ik ben namelijk niet zwanger) een ziek kindje te krijgen. Ik ben vooral bang om een kindje met een verstandelijke beperking of down te krijgen. Ik ben zelf jaren geleden depressief geweest en hier voor behandeld en ik ben bang dat als zoiets gebeurt ik terug val, ik kan dat niet aan. Ik bedoel dit niet negatief naar mensen met deze beperking of mensen/leden met een kindje met een beperking, maar we willen allemaal het liefst een gezond kind zonder ziektes/beperkingen, om een "normaal" (maarja wat is normaal?) leven te leiden? Ik heb zelf zo veel gemist in mijn jeugd en zo'n vervelende onsociale jeugd gehad.. Dat gun ik een kindje wel. Mocht het mij gebeuren vind ik mijn kindje vast de mooiste en liefste ooit en ontkomt hij/zij niet aan liefde. Mocht ik ooit zwanger raken wil ik ook zeker een nipt test etc. doen, maar ook dan lees je zo veel dat het alsnog iets kan hebben ondanks de test aangeeft van niet. En dat het dan tijdens een late echo of zelfs bij de bevalling pas bekend wordt. Want ook dat lees, zie en hoor je op veel (online) plekken. Ik ben vroeger zo enorm gepest en bij iedereen gaat alles goed... Dat ik zo bang ben dat het bij mij dan weer fout gaat..
Ik heb zelfs angst dat mijn gepieker een chromosoom o.i.d. aanmaakt die de kans op iets juist groter maakt. Ik zelf heb best een laag libido, waardoor ik soms zelfs bang ben dat doordat er in de slaapkamer niet zo veel gebeurt, mijn eitjes of dat van hem ''te veel zijn'' en er zodra we wel een kindje willen, het hierdoor misschien ook wel mis gaat?

Ik raak ook heel snel getriggerd. Tiktok, Facebook, YouTube, artikelen. Zo kreeg ik een YouTube reclame van iemand die haar zwangerschap bekend maakte en boem; ik was alweer getriggerd om weer vanalles online op te zoeken hoe groot de kans is dat, hoe je kan controleren of en hoe groot de kans is dat een nipt test of punctie de verkeerde uitslag geeft. Je kan een nipt test en een punctie doen.. Maar ondanks dat kan zeggen dat er niets is.. Kan het bij de bevalling toch ineens wel zijn.
Ik schaam me gewoon om dit te vertellen maar hebt het zo niet in de hand.. Ik heb de angst ook niet in de hand. En je hebt ongetwijfeld zo veel liefde dan voor je kind.. Maarja. Ik pieker hier hele dagen en nachten over, tot nare dromen aan toe.

En echt, ik wil hier niemand mee kwetsen die wellicht zelf een kindje/broertje/zusje hebben met een beperking, maar we willen allemaal het liefst een gezond kindje (later)..

Anoniem
12-12-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Hoe gaan jullie om met naasten die je niet echt begrijpen? (Verhaal 85)

Hoi allemaal,
Ik heb helaas al een hele lange tijd last van sociale angst en kom hier moeilijk overheen, ik heb in de corona periode online therapie gehad wat tijdelijk heeft geholpen.
Toen ik was begonnen op de kunstacademie kwam alles weer terug, daar moet je elke week een presentatie houden in het Engels wat ik erg zwaar vond.
Mijn vader heeft helaas ook een kleine tia gehad waardoor ik en mijn zus bijna elke dag in de weer zijn, dit alles werd mij teveel waardoor ik ben gestopt met mijn opleiding.
Mijn familie vindt het eigenlijk maar stom en legt alles bij mij neer, hierdoor voel ik mij nog ongelukkiger en weet ik het even niet meer..
Morgen heb ik wel een afspraak bij de huisarts, ik hoop dat ik uiteindelijk misschien iets van medicatie kan krijgen tegen deze angst.
Hoe gaan jullie om met naasten die je niet echt begrijpen?

Anoniem
11-12-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wat zal ik doen met studie of werk? (Verhaal 72)

Hi, ik ben Myrthe, 21 jaar en ik heb al heel lang last van angst en stress. Ik weet ook niet zo goed wat ik moet doen qua studie of werk omdat ik alles eng vind. Ik hoop heel erg dat ik met iemand kan connecten of iets die een beetje hetzelfde heeft.

Myrthe
10-05-2022
laatste reactie: 01-12-2022

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken me hier precies in, als het aan mijn angsten lag zou ik me leven lang opgesloten thuis zitten zonder baan of diploma. Heel erg stress vol en vermoeiend.

Eva
22-06-2022
Reactie:
Hej myrthe, ik ben zelf ook 21 jaar en heb juist hetzelfde probleem. Ik ben aan het kijken voor mijn studies van thuis uit te doen, zal het een beetje gemakkelijker maken.

Anoniem
29-06-2022
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde.sterkte...

Sandra
01-12-2022

Jouw reactie:



In de angst schieten (Verhaal 84)

Ik ben Iris. 29 jaar oud. Ik zit nu beter in mijn vel dan in de tijd tijdens een periode van allemaal coronamaatregelen. Als ik nu bijvoorbeeld een groepsreis boek voor een vakantie kan ik daar voor helemaal in de angst schieten van zal ik wel opgemerkt worden door anderen terwijl ik ook wel weet dat ik heus wel gezien wordt. Ik heb ook ondertussen wel is een depressie op sommige momenten omdat ik mij niet op mijn gemak voel om met mijn familie te praten over mijn angstaanvallen.
Op mijn sportvereniging of op mijn werk ook daar ben ik regelmatig teveel bezig met wat anderen over mij denken.

Groetjes van Iris.

Iris
13-11-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Sociale angst bij mensen die ik ken (Verhaal 3)

Ik heb sociale angst vooral bij mensen die ik ken en die verwachtingen van mij hebben... De ene keer gaat het beter dan de andere keer, maar als ik weer een teruggetrokken moment heb, dan voel ik me ellendig.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 06-11-2022

20
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Gelukkig ben je hier niet alleen in! Ik herken dit heel erg. Continu bang zijn dat je niet bent zoals mensen verwachten/hopen dat je bent, of bang zijn om mensen teleur te stellen. Ik weet hoe het is, hang on!


Debbie
> 2 jaar geleden
Reactie:

Dit snap ik helemaal. Dat heb ik ook vooral als iedereen mij als een blij persoon ziet (want dat ben ik ook) maar zodra het minder Met me gaat dan ga ik me liever buitensluiten en stil zijn totdat ik me weer happy voel zeg maar.


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Zo herkenbaar


Linda
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik voel precies met je mee.. :(

Inge
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik dacht dat ik alleen ben in z,n situatiezit

Lin
03-04-2022
Reactie:
Dit heb ik ook!!! Niet (meer) perse bang bij nieuwe mensen / ontmoetingen, maar juist als iemand mij al kent en bang dat bepaalde verwachting niet (meer) waar te kunnen maken. Soms zo erg dat ik in soort van fight / flight / freeze modus kom. Niet spontaan meer. Dit weekend nog erg meegemaakt... Heel vervelend en doet verdriet, ook omdat de ander echt niks verkeerd doet en je voelt dat het echt vanuit jezelf komt. En je hebt zo de behoefte juist gewoon jezelf te willen zijn, zonder ongemakkelijkheid.

Sterkte en veel liefs!

Hansje
06-11-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik zou graag een groep mensen wlllen bij wie ik me veilig voel en mezelf kan zijn (Verhaal 17)

Ik heb goeie therapie gehad tegen mijn sociale fobie, maar voel me er verdrietig onder dat het mij bijna niet lukt om nieuwe contacten aan te gaan. Juist doordat ik door de fobie in een sociaal isolement terecht ben gekomen vind ik het zwaar om dit te veranderen. Terwijl ik het juist zo graag zou willen. Een groep mensen bij wie ik mij veilig voel en mezelf kan zijn..


Leone
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 25-10-2022

14
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zoek eens naar VVM, vereniging voor verlegen mensen.

Andre'
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mevr romp ik heb verhaal 13 gelezen .

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo ik vind het heel moeilijk om nieuwe contacten te maken met mensen die ik niet ken,dat is altijd spannend ik ben eigenlijk heel sociaal maar het komt er niet uit, om contackt te zoeken ikvind dat erg moeilijk.dit is nog maar in het kort gr.

Maria,
> 2 jaar geleden
Reactie:
De tip heb ik nog niet. Ik heb het gehad bij ieder gesprek die ik aanging. Ik durfde helemaal geen gesprek meer te voeren. Ik heb er nu nogsteeds last van maar gelukkig een stuk minder.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo ik heb precies hetzelfde ,ik ben ook in een isolement terecht gekomen ik vind het ook zwaar om het te veranderen ik wil het graag het valt niet mee waar woont u als ik vragen mag .gr Maria

Maria
25-10-2022

Jouw reactie:



Enorm last van bloosangst (Verhaal 19)

Ik heb enorm last van bloosangst.
Vooral bij taboe onderwerpen of in situatie waarin iets is gebeurd en ik bang ben om de schuld te krijgen en rood te worden, zodat mensen denken die heeft het vast gedaan! Dit belemmerd mij vaak in mijn werk en in het sociale leven. Verder ben ik gewoon een sociaal iemand en niet bang om contacten aan te gaan. Iemand tips hoe hier vanaf te komen/te behandelen?


Xander
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 25-10-2022

12
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Benoem het!!! Zég dat je gauw bloost, desnoods met een grap. Bijvoorbeeld: ooooo, die dunne bloedvaatjes spelen weer op, of: oeps doinggg, daar ga ik weer... of: tel van 1 tot 10. Sluit je even af van het gesprek en tel in gedachten tot 10 en adem ook in die 10 tellen in, maar m.n. uit!

Trudy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dit is iets waar ik mij volledig in herken, super irritant. Ik heb me er heel lang voor geschaamd en heb het vaak lacherig benoemd. Kort geleden heb ik tegen mijzelf gezegd dat het oke is. Het gebeurd gewoon, het hoort bij mij en het is helemaal niet erg dat dit gebeurt. Leren accepteren. Je moet er mee leren leven, dat vraagt tijd maar geloof in jezelf.
Het is vaak na een minuut of 2 wel weggetrokken. Het is oke.
Als iemand er naar vraagt kun je het benoemen als je je daar fijn bij voelt! Je kan dit!!!

Lisa
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo dat is heel vervelend wat jy hebt dat heb ik ook ik heb ook het gevoel dat ik nergens bij hoor ik voelen echt alleen

Maria
25-10-2022

Jouw reactie:



Ik kijk ertegen op elke keer dat ik mij klaar maak om erheen te gaan (Verhaal 82)

Vanaf kinds zei ik al snel nee tegen de gedachte aan een feestje bij de hockeyclub of andere nieuwe dingen. Nu ben ik spontaan lid geworden van een studentenvereniging met het doel van persoonlijke ontwikkeling en meer vrienden te maken. Echter kijk ik ertegen op elke keer dat ik mij klaar maak om erheen te gaan. Ik heb enkele goede vrienden bij de vereniging, maar verder kent iedereen elkaar, het doel is kennis te maken met iedereen, maar dat vind ik toch echt heel spannend. Aan de andere kant ben ik dusver overal bij geweest, want ik wil wel aardig gevonden worden. Alleen weet ik niet met wie ik moet praten en wat ik in vredesnaam moet zeggen tegen iemand die ik nog niet ken. Alleen met heel wat alcohol lukt het wel om redelijk wat nieuwe mensen aan te spreken, maar dit zie ik zelf niet als de perfecte oplossing. Ik wou dat een sociale versie van mij dat kon overnemen. En toch, naast alles, voel ik me alleen. Het is fijn om, na de verhalen van anderen, alles even uit te typen. Ik raad het anderen zeker aan

Tigo
20-10-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Hele leven al last van angst en verlegenheid (Verhaal 81)

Ik ben 60 j. En ik heb mijn hele leven al last van angst en verlegenheid
Ik voel mij nooit echt goed bij niemand, altijd stress en benauwd gevoel, ook bij mijn eigen kinderen.
En daarom blijf ik zoveel mogelijk thuis, daar voel ik mij het veiligste, ik ben altijd bang om iemand bekend tegen te komen, ik weet niet hoe mij te gedragen. Pfff

Leen
05-10-2022

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Niet genoeg (Verhaal 75)

Na een relatie/huwelijk van 16j met een narcist en emotioneel misbruik geraak ik niet uit een depressie. Heb niemand buiten mijn zoontje waar ik naar mijn gevoel enkel een last voor ben. Iedere keer als ik iemand toelaat bewijst deze persoon dat ik niets waard ben. Enkel als ze me kunnen gebruiken ben ik goed genoeg waarna ze me laten vallen zonder uitleg. Met als gevolg dat ik in een neerwaartse spiraal terecht kom met zware paniekaanvallen en huilbuilen. Lichamelijk is het ook niet gemakkelijk door mijn reuma en dagelijks leven met pijn. Totaal geen hulp waardoor ik meer en meer pijnstillers neem om toch maar voor mijn zoon te kunnen zorgen. Heb financiële zorgen. Zie totaal geen uitweg meer. Vorig jaar paar sessies gedaan bij een psycholoog maar gestopt omdat ik het niet meer kon betalen.
Ben al 7j gescheiden en aan het vechten om te overleven maar het voelt meer en meer aan alsof het nutteloos is

Anoniem
23-05-2022
laatste reactie: 30-09-2022

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je verhaal is herkenbaar en raakt me. Die narcisten maken alles kapot, maar jij bent sterker dan dat. Wat knap dat je er na 16 jaar uitgekomen bent. Dat vergt ontzettend veel moed en kracht en doorzettingsvermogen. Ook jij heb de verkeerde partner getroffen. Jij bent echt de steun van je zoontje nu, ook al voelt dat niet zo voor jou. Het is een zware last die je meedraagt. Het deel van de pijnstillers herken ik ook. Stom he dat die psychologen zo duur zijn. Dat helpt ook niet. Misschien wat vaker een consult via de praktijkondersteuner van je huisarts inplannen. Die vallen onder het standaard huisartsentarief. Daar kan je je ei kwijt . Dat scheelt dan weer. Hou vol.

Karin
29-06-2022
Reactie:
Wat goed dat je de stap gezet hebt om de relatie met de Narcist te stoppen. 16 jaar samen geleefd te hebben met een Narcist, is een enorme tijd. Het heeft veel tijd nodig om te herstellen van het emotionele, geestelijke en of fysieke misbruik/mishandeling.

Je zegt naast je zoon niemand anders te hebben. Ik vraag me af hoe de banden met je familie zijn? Zagen/zien zij ook dat je ex een Narcist is en of zitten zij ook nog in de hypnose?

Ik kom zelf uit een disfunctionele familie met een verslaafde en Narcistische vader, en een onder ontwikkelde moeder. Na jaren van emotioneel, geestelijk en fysieke mishandeling ben ik voor mezelf opgekomen. Het was niet makkelijk want alle familie had/heeft zich tegen me gekeerd. Het herstel is zwaar en complex, zeker ook omdat ik geen enkele steun hierin heb gehad/heb van familie en of vrienden. De paniek/angst aanvallen, depressie en minderwaardigheid gevoelens ken ik maar al te goed. Het gaat nu een stuk beter met me, ondanks dat ik nu al jaren leef met chronische ziekten. Ik heb geleerd om grenzen te hebben en zelf respect. Voorheen had ik geen idee wat dat inhield.

Onthoudt dat je de stap niet alleen voor jezelf hebt gemaakt, maar ook voor je zoontje. Ik hoop dat het goed gaat met je zoonte, en dat hij niet veel schade heeft over gehouden van het Narcistisch misbruik.

Ik heb zelf veel steun gehad bij de youtube filmpjes van Dr. Ramani over Narcistisch misbruik. Er is ook een Nederlandse therapeut op youtube (ervaringsdeskundige) die filmpjes daarover deelt.


Sterkte met al je processen.



Lieve groet,


Dewi

Dewi
30-09-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik bedenk 100 goede redenen waarom het niet gelegen komt (Verhaal 66)

Ik durf niet naar iemand toe te gaan of iemand spontaan op te bellen. Bedenk 100 redenen waarom het niet gelegen komt en voel mij dan bij voorbaat al afgewezen.Vind mij zelf nooit goed genoeg en denk dat alles mijn schuld is. Ik heb hier veel last van en zou het zo graag anders willen. Wie weet raad?

Luan
02-04-2022
laatste reactie: 28-09-2022

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Lin,

Ik herken mij wel in wat je zegt. Ik voel me heel vaak (onterecht) schuldig om iets wat ik wel, maar ook niet gezegd heb. Ik ben dit voor mezelf gaan onderzoeken. Het blijkt dat ik in de kern altijd het gevoel heb niet goed genoeg te zijn. Ik heb heel vaak het gevoel dat ik het simpelweg niet goed gedaan heb.

Is dit bij jou mogelijk ook het geval?



Dewi

Dewi
24-09-2022
Reactie:
Dag Anoniem,

Wat goed van je dat je hier je verhaal neergezet hebt, dat kan enorm opluchten.

Wat vervelend dat jullie contact nu zo gelopen is. Vervelender vind ik het, dat jij nu met angstklachten (zweten, paniekaanval) zit.

Het is dapper en goed dat je duidelijk je grens hebt aangegeven. Grenzen aan geven is heel gezond. Toch blijft ze contact met je zoeken. Ik denk dat ze het net zo erg vind dat jullie ruzie hebben, en je daarnaast ook gewoon mist.

Mijn advies is; praat er nog eens goed over met elkaar. Probeer haar uit te leggen wat jij zo vervelend vind, en wat je graag anders wil/ziet. Dat geldt andersom ook voor haar.

Hopelijk helpt dat om je angst klachten te verminderen, en wie weet wordt jullie contact weer beter.


Dewi

Dewi
28-09-2022

Jouw reactie:



Het liefst blijf ik in mijn kamer (Verhaal 76)

ik heb altijd al sociale angst gehad maar heb dit onderdrukt door school.. nu ik 21 ben momenteel geen opleiding volg en niet veel vrienden heb vind ik t moeilijk om naar buiten te gaan.. ik woon in een drukke winkelstraat en krijg t al moeilijk als ik boodschappen moet doen... als ik wordt uitgenodigd dan verzin ik meestal een smoes om niet te gaan. het liefst blijf ik in mijn kamer ookal is het 23 graden

Ilse
10-06-2022
laatste reactie: 27-09-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Ilse,

Wat vervelend dat je al zolang last hebt van sociale angst. Weten je vrienden of familie ook dat je hier last van hebt, en proberen ze je daarbij te steunen?

Lieve groet,


Dewi

Anoniem
27-09-2022

Jouw reactie:



Spijt als ik niet gezegd heb wat ik wilde zeggen (Verhaal 67)

Ik voel me spijtig als ik bepaalde afspraak niet nakomen omdat ik vergeten heb.
Een ander situatie zoals,
Als ik een belangrijke gesprek gehad en wat ik wil praten vergeten heb en later terug om nog een keer te vertellen dat mijn hart tocht niet opgelucht.
Dan ben ik week minsten blijf hangen bij de probleem.

Lin
03-04-2022
laatste reactie: 25-09-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag David,

Wat knap dat je hier je verhaal deelt, dat is al een stap! Je komt over als een zelf bewuste jongen met veel zelfreflectie. Je weet heel goed wat er in je speelt en kan dit heel goed verwoorden, heel knap en mooi.

Ik weet niet wat er precies op je 17e gebeurd is. Heb je hier ooit met iemand over gesproken? Heb je familie, vrienden of iemand anders waar je je problemen mee kan delen?

Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat. Als je je ei kwijt wilt, dan luister ik graag naar je.



Lieve groet,



Dewi

Dewi
25-09-2022

Jouw reactie:



Door het blowen steeds angstiger (Verhaal 58)

Ik heb sinds 3 jaar nu last van een sociale angststoornis. Wat het rare is aan dit verhaal is dat ik er eigenlijk helemaal niet de karakter voor heb, en dit niet iets is waar ik mee geboren ben. Ik ben normaal iemand die juist heel social is en graag van gezelligheid houd (hield) Ik heb deze stoornis ontwikkeld doordat ik 3 jaar geleden door het blowen dit ben opgelopen. Ik merkte dat ik me door het blowen steeds angstiger begon te voelen. Gelukkig verdween dit naarmate ik weer nuchter werd. Tot ik op en dag de volgende ochtend wakker werd en merkte dat ik me bij gezelschap nog steeds heel angstig voelde. Me hart begon te kloppen. Me stem begon over te slaan of ik kwam lucht te kort tijdens het praten. Ik wist me geen houding te geven en begon sociale contacten te vermijden. Is er iemand die precies hetzelfde heeft meegemaakt. Ik zou het graag willen weten. Is dit iets wat ook weer over gaat met de tijd? Of groei je hier wel overheen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 24-09-2022

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vervelend dat je hier last van hebt. Ik weet uit ervaring dat drugs rare dingen met ons lichaam en geest kan doen. Ik kan uit je verhaal niet opmaken hoelang en hoeveel je (dagelijks) geblowt hebt. Was er ook een reden dat je ging blowen, bijvoorbeeld om nare gebeurtenissen/problemen etc? Soms kunnen onverwerkte dingen naar de oppervlakte komen, die je bijvoorbeeld lang vermeden of onderdrukt hebt. Als dit niet het geval is, dan kan het misschien neurologisch zijn. Drugs kan je hele (hormonale) systeem ook uit balans gooien. Bij mij was mijn dopamine en serotonine uit balans, en had ik last van angsten, depressie, hartritmestoornissen en andere neurologische klachten. Dit heeft tijd nodig om te herstellen, bij de een langer dan bij de ander.

Ik zou je klachten/symptomen voorleggen aan je huisarts. Wees daar niet bang voor. Praat erover met iemand. Ik hoop dat het spoedig beter met je gaat, en je angst klachten en hartkloppingen zullen afnemen.

Sterkte!


Dewi
24-09-2022
Reactie:
Dag Indra,

U bent zeker niet abnormaal. Elk mens is anders, en we hebben allemaal verschillende behoeften. Deze behoeften zijn ook onderhevig aan verandering. Als u op moment voelt dat u graag alleen bent, zonder mensen, dan is dat helemaal okey.


Lieve groet,



Dewi


Dewi
24-09-2022

Jouw reactie:



Bang voor mensen die ouder zijn dan mij (Verhaal 79)

Ik ben bang voor mensen die ouder zijn dan mij omdat ik het eng vind dat ze een stomme opmerking maak ofzo.

Wil ik niet zeggen
23-09-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik zou heel graag naar een therapeut of psycholoog? Gaan maar durf te stap niet zetten. (Verhaal 78)

Hallo,

Ik ben 21 jaar en heb al een tijdje last van sociale angst.
Vroeger durfde ik niet eens alleen naar de winkel bvb
Nu lukt dat al een beetje beter omdat het soms “moet” met dat ik alleen gaan wonen ben, maar is nogaltijd met een raar gevoel in m’n buik.
Ik werk nu ook al ondertussen een jaartje, maar heb het er erg moeilijk mee, elke dag heb ik stress en begin ik te zweten en hartkloppingen etc, te krijgen voor ik moet gaan werken, soms al de avond ervoor door er aan te denken.
Ik slaap er soms gewoon niet door, en dan sta ik zo moe op het werk.
Ik zou heel graag naar een therapeut of psycholoog? Gaan maar durf te stap niet zetten, zou niet weten hoe ik er moet over beginnen, ik zou helemaal dichtklappen. Heeft er nog iemand dit probleem? Hoe hebben jullie de stap gezet voor hulp te zoeken?

Anoniem
22-08-2022
laatste reactie: 22-09-2022

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik heb ook al tientallen jaren (ben nu 45)een sociale fobie met trilangst. Nooit met iemand erover durven praten door schaamte. Bij mij is het emmertje nu overgelopen en zit ik, mede door de sociale fobie, thuis met een burnout. Dit was voor mij het teken om naar de huisarts te gaan en dat was zeker geen makkelijke stap. Langzaamaan vertel ik het mensen in mijn omgeving en heb ik ook zelf gebeld voor afspraak met een psycholoog. Dit had ik zoveel eerder moeten doen.
Wat ik eigenlijk wil zeggen; maak een afspraak bij je huisarts, dit is dagelijkse kost voor hen. Klap je dicht, weten zij wel de juiste vragen te stellen. Neem een papiertje mee met aantekeningen, of schrijf desnoods je hulpvraag op papier. Zij verwijzen jou wel naar de juiste persoon. Wacht niet zolang als ik gedaan heb, je bent nu nog jong!
Zal hier binnenkort mijn hele verhaal ook delen.
Sterkte!

Anoniem
22-09-2022

Jouw reactie:



Hoor ik er eigenlijk wel bij (Verhaal 77)

Ja, Toch even mijn hart luchten. Wat zijn veel verhalen toch herkenbaar. Al voelt het soms alsof ik de enige ben die zich soms zo eenzaam voelt. Hoor ik er eigenlijk wel bij, vroeg een cliënt vaak aan mij. Tuurlijk zeg ik, maar ik voel het soms zelf ook dacht ik toen. Om me heen praat iedereen honderd uit op feestjes van familie, buurt, vrienden en school. Ik voel daar regelmatig mijn onhandige sociale, stille kant ineens opkomen. Ik ga bij groepjes staan die na mijn verhaal uit een valt en ergens anders verder gaan praten. Soms denk ik laat maar zitten en knoop ik verder geen praatjes meer aan. De spanning bouwt op en ook geen mensen die je even aanspreken. Dat voelt raar. Ik blokkeer. Ben niet iemand die op zo'n moment een nieuw item aanknoopt of mensen aanklampt. Of ze lopen na mijn "hai" meteen door. Dat doet wat met je zelfvertrouwen. Ben geen grote grapjesmaker. Geniet wel van de energie van andere vrolijke mensen. Ik loop niet dagelijks doen rond ofzo.Zo wordt mijn onzekerheid echter toch steeds vaker gevoed. Het is voor anderen altijd makkelijk om achter grappige mensen aan te lopen. Als eerlijk en rustig persoon ben je een geschenk voor de leerkracht op de basisschool, maar sta je er buiten de klas toch vaak alleen voor. Kennissen storten hun bak ellende bij jou uit omdat ik toch niks doorverteld, waarna ze op het schoolplein bij de populaire ouders gaan staan en je later laten vallen. O ja, en schoolpleinen daar word ik helemaal ongelukkig van. Gevoelens van er niet bij horen zijn daar het meest zichtbaar. Ouders gaan staan bij de vriendjes van jouw kinderen. Als je kind niet zo veel vriendjes heeft sta je al gauw alleen. En geen vrienden op het schoolplein die uit hetzelfde dorp komen.
Ik heb denk ik een introvert karakter.
Na de basisschool gepest en mijzelf meer gaan afsluiten. Gebroken gezin. Narcisme wellicht in de familie, daar was ook spanning en huiselijk geweld. En toen las ik laatst in het dossier van de huisarts, na een doktersconsult, dat ik ook nog een angststoornis zou hebben. Huh? Die was nieuw. Mijn hoofd zit vol met alles wat niet lekker loopt. En alles wat ik nog moet doen. Chaos zeg maar. Ik sport, werk en ga weer studeren binnenkort. Heb hobby's en voel me echt niet zielig. Toch baal ik er flink van. Waarom ben ik niet de lolbroek waar iedereen bij wil gaan staan? Mensen weten helemaal niet hoe ik echt in elkaar zit. Of ze begrijpen niet wat ik bedoel. Dat voelt heel eenzaam. Schaamte, omdat ik niet de sociale ouder ben die ik wil uitstralen. Mensen in mijn omgeving krijgen er steeds meer kennissen bij. In mijn beleving wordt het hier steeds stiller. Het gevoel van er niet bij horen met regelmaat weer terug.. Zou de huisarts dan toch gelijk hebben 🙄😏

Karin
29-06-2022
laatste reactie: 06-08-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vreselijk rot voor je... lijkt idd wel erg op een sociale amgststoornis. Ik heb er ook heel lang heel erg last van gehad en daarvoor in therapie geweest. Dit heeft mij heel erg geholpen. Vooral de gropestherapie ACT. Niet dat het over is, maar ben nu bijvoorbeeld wel gezellog aan het kletsen op feestjes ed.
Wie weet dat dit jou ook helpt? Sterkte

Mieke
06-08-2022

Jouw reactie:



Het beheerst mijn hele leven. (Verhaal 50)

Hallo,
Ik ben een man van 52 en ik kamp al vanaf mijn 16 met een sociale angst. Eerst was ik gewoon bang om naar een omgeving met anderen te gaan, maar als ik er eenmaal was ging het wel. Door de jaren heen ging ik me dan overdreven opstellen, om maar niet te laten zien hoe bang ik eigenlijk was.
Steeds vaker kreeg en krijg ik hierdoor paniek aanvallen. Heel zenuwachtig worden, en bang dat de mensen het zouden zien. Vreselijke zweet buien, het loopt dan in stralen langs mij hoofd, en anderen het zagen en zien.
Hierdoor werd ik, en word ik nog steeds aldoor banger. Wat moet ik dan zeggen als ik dat heb, want er voor uit komen durf ik niet. Het is de angst voor de angst die ik als heel erg ervaar, en waar door ik nu alle contakten ontloop om dat maar niet te hoeven voelen.
Ik heb altijd het gevoel dat ik erg mijn best moet doen, en ook al doe ik alles goed, zie ik nog steeds erg veel dingen die ik fout doe, ook al zien anderen dat niet. Het geeft me erg veel onrust en angst. Door dit alles heb ik het vertrouwen in mezelf compleet verloren, en ben nu al voor de vierde keer overspannen geworden. Ik heb al meerdere therapieen gehad, maar het helpt weinig. Het is nu zo erg dat ik me bijna niet meer laat zien, en altijd thuis binnen zit, om de angst maar niet te hoeven voelen. Maar dat helpt weinig, want ik weet dat dit zo niet door kan gaan, en dat ik ooit mijn werk weer zal moeten doen. Dat bezorgt me zoveel spanning en stress, dat ik niet eens meer slapen kan. Ontspanning zoeken, door bv een stuk te gaan wandelen, lukt me gewoon niet, ik ben dan in mijn hoofd allerlei dingen aan het bedenken wat mensen die me zien lopen wel niet over me zouden kunnen denken. En dat zijn dan altijd negatieve dingen. Ik weet dat ik die gedachten om moet draaien naar positieve dingen, maar dat wil maar niet lukken. Ik probeer dat wel, maar positieve dingen kan ik niet als waar geloven, de negatieve gedachten zijn voor mij zo erg waar, dat al het andere erdoor vervalt. Ik voel me zo een mislukking, een minderwaardig mens en ik denk steeds vaker dat ik beter met het leven kan stoppen.
Alles wat ik van de therapeut hoor, en wat ik lees over hoe je hier mee om moet gaan, cognitieve gedrags therapie geeft mij zoveel spanning, angst en paniek gevoel dat ik dat gewoon niet zie zitten, puur door de angsten en panieken die het me bezorgt. Ik heb het al zo vaak geprobeerd, maar het word steeds erger. Ik denk dat ik het gewoon niet kan.
Ook al vertel ik mezelf dat het alleen maar beter kan worden, door het aan te gaan wil dit niet een waarheid voor mij worden. Ik kan dat blijven herhalen in mijn hoofd wil het maar niet waar worden. Zelfs niet met kleine stapjes. Wat zijn eigenlijk kleine stapjes, die bestaan voor mij niet eens, alles zie ik als een enorme stap. In mijn hoofd maak ik het steeds zo erg dat ik het niet meer durf. Ik weet dat het alleen maar in mijn hoofd zit, en dat het niet reeel is, maar het is er wel, en het geeft me zo een angst dat ik nergens meer toe kom. Zelfs het hier opschrijven geeft me angst. Durf ik op versturen te klikken, en zo het risico lopen dat iemand uit mijn omgeving dit kan lezen en dan kan zien hoe bang ik wel niet ben om te leven?
Ik kan hier nog een hele poos over doorgaan, want het beheerst mijn hele leven. Liever hoor ik of er mensen zijn die dit ook herkennen, en zo wat steun aan elkaar kunnen hebben.

Groeten van een zeer angstig iemand.

anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 12-06-2022

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat dapper dat je wel op 'versturen' hebt geklikt! Je verhaal grijpt me aan. Wat heftig, he, dat de angstige gedachten alle ruimte innemen? Ik hoop dat je ook momenten van rust kent. Die gun ik je! En mijzelf ook ;-)
Fijn om de verhalen hier te lezen. Dat geeft wel troost.

Greet
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken mezelf heel erg in dit verhaal .. ook met de zweetaanvallen enz..
Werk al 3 jaar bij hetzelfde werk en ben nog iedere dag angstig om met mensen te praten daar , ik praat wel en kom ook over als iemand die sociaal is , maar het is zo vermoeiend om me zo te gedragen terwijl ik me vanbinnen heel anders voel.. vooral het bang zijn dat mensen 'zien' dat je angstig bent , met het zweten en rood worden etcetera.. dat maakt het nog erger .. ik heb ook vaak gedacht als ik zo moet door blijven leven wil ik het niet eens . Ik probeer er een positieve draai aan te geven en gewoon alles te ondernemen , maar alleen al de energie die er voor nodig is , is verschrikkelijk . Ik ervaar dit zelfs bij famillie , vrienden en collega's.. het is zwaar vermoeiend ... en heb ook genoeg therapieën gehad en emdr en cognitieve gedragstherapie, maar heb ook het gevoel dat ik nooit van deze sociale angststoornis af zal komen .. ben trouwens 24.

Mies
12-06-2022

Jouw reactie:



Ze weten niet wat voor strijd ik met mezelf voor (Verhaal 65)

Anderen zeggen vaak dat ik sociaal en makkelijk in de omgang ben. Echt verlegen ben ik ook niet.

Ze weten alleen niet wat voor strijd ik bijna dagelijks met mezelf voer. Vooral als ik wat minder goed in mijn vel zit ben ik heel erg bezig met wat anderen van me vinden. Ik ben enorm bang om afgewezen te worden. Ik heb diep van binnen de overtuiging dat ik dom, raar, gek gevonden word. Iedereen die met elkaar praat is in mijn beleving over me aan het roddelen, als iemand even niet zo vrolijk kijkt bij het groeten heeft diegene een gruwelijke hekel aan me, denk ik dan. Ik ga dan redenen bedenken waarom. Daardoor haal ik mezelf ook erg onderuit. Alles wat gezegd wordt interpreteer ik zo negatief mogelijk. Ik wil alles altijd heel erg goed doen omdat ik kritiek wil voorkomen. Hierdoor ga ik vaak over mijn grens. Mijn hoofd zit vaak helemaal vol. Ik heb genoeg mensen om me heen maar voel me heel vaak eenzaam. Ik heb het gevoel dat niemand mij begrijpt. Ik huil vaak in de auto. Dit is iets waar ik heel mijn leven al last van heb, en ik heb therapie gehad, dat heeft echt wel geholpen maar af en toe gaat het toch weer helemaal mis. Dat zal er wel allemaal bij horen maar soms voelt het alsof het gewoon niet lukt. Het voelt alsof ik mijn hele leven al aan het vechten ben. Omdat ik zo met mijn hoofd bij mezelf zit gaan relaties soms niet goed. Ik ben niet altijd attent, vergeet dingen. Dit verwijt ik mezelf dan ook weer. Soms voelt het alsof ik niet echt leef. Dan vraag ik me af waarom ik er eigenlijk ben. Zo erg kan het zijn.

En de mensen zien een vrolijk vriendelijk meisje.

Sanne
29-03-2022
laatste reactie: 23-05-2022

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Sanne,

Het is net of ik bijna mijn eigen verhaal lees... Echt het meeste is zó herkenbaar.
Het is zo vermoeiend om steeds te vechten tegen je eigen gedachten. En inderdaad niemand die het ziet en al helemaal niet kan begrijpen.

Veel sterkte gewenst!
Groetjes Margo

Margo
23-05-2022

Jouw reactie:



Ik ben 19 jaar en heb diagnose sociale angst (Verhaal 8)

Hoi!
Ik ben 19 jaar. Kortgeleden heb ik de diagnose sociale angst gekregen. Omdat ik het gevoel heb dat er niet veel mensen zijn in mijn omgeving die mij begrijpen ben ik opzoek naar lotgenoten van ongeveer dezelfde leeftijd.
Groetjes


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 10-05-2022

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste anoniem,

Wat goed dat je verbinding zoekt! Dat vind ik zo gaaf!

Ik ben niet iemand van 19 jaar (zelfs al heel lang niet meer ;-)) en ik heb ook geen diagnose sociale angst. Dus ik ben niet de persoon die je misschien zoekt. En dat is misschien ook niet erg.

Ik wil je laten weten dat ik ook soms bang ben. Vooral bij mensen die ik niet goed ken. Of bij grote groepen. Zelfs bij de vrienden van mijn partner, die ik toch al 4 jaar ken, voel ik me niet mijzelf.

En toch doe ik hetzelfde als jij; ik probeer verbinding te zoeken. Ik geloof dat dat me verder helpt. Ik hoop dat het jou ook verder helpt. Blijf spreken/typen anoniempje!!!

Want ik denk dat er veel meer mensen bang zijn, die niet moedig genoeg zijn om het te laten zien.


Veel meer mensen
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hey iemand van 19 jaar ;)
Ik ben zelf bijna 18, en loop al 4 jaar rond met een sociale angststoornis. Bij mij is de diagnose ook pas net (ongeveer 1 jaar geleden) gesteld. Ik wil er graag met je over praten als dit je chill lijkt! Mail me! denisevdkroon@gmail.com


Denise
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik kreeg na een test bij een psycholoog te horen dat ik een laag zelfbeeld had en hij zei, dit komt vaak voor bij verlegen mensen.
En hij gaf mij de naam van een Vereniging voor Verlegen Mensen. VVM. Daar heb ik een cursus gevolgd, die mij veel heeft geholpen.

Andre'
> 2 jaar geleden
Reactie:
heyhey,
iemand van 19 hier :). ik heb laatst ook de diagnose sociale fobie gekregen. voor mij kwam dit echt als een verassing omdat ik het beeld in mijn hoofd had dat mensen met een sociale fobie zich alleen maar afzonderen. Ik heb dit zelf in periodes, vaak gaat het een tijd goed totdat het weer een keer fout gaat en ik erg onzeker wordt en mij afsluit. Ik worstel hier al mijn hele leven mee dus dacht dat dit normaal was en dat ik mij aanstelde. het is fijn om te weten dat ik niet alleen ben!

anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey! Hier ook iemand van 19. Ik kreeg ongeveer anderhalf jaar geleden ook deze diagnose, en heb samen met mijn psycholoog kleine stappen gezet die ervoor hebben gezorgd dat ik nu ben waar ik ben: vrijwel vrij van mijn oude angsten!

Ter illustratie: ik kreeg al hartkloppingen als ik alleen de kantine door moest lopen op school, als ik de bus instapte en de chauffeur niet durfte te groeten, met vrienden maakte ik me constant zorgen of ik wel genoeg zei en als ik iets zei of het wel leuk en grappig genoeg was... ik heb ongeveer een jaar rondgelopen met zulke klachten tot ik erover begon te praten.

Ik wist dat ik niet mezelf was, en dat ik door mijn angsten mezelf afzonder van iedereen en ook geen nieuwe contacten maakte, terwijl ik daar wel altijd naar streefde. Ik houd ervan om gezellig met anderen te zijn. Dmv emdr en exposure therapie heb ik mezelf laten zien dat de angst iets puur irrationeels is.

Wat ik wil zeggen is dat een angst niet jouw hele 'persoonlijkheid' is. It doesn't define you. Het houdt je alleen tegen. En het is iets waar je echt vanaf kan komen!

Anoniem
10-05-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



EMDR heeft mijn sociale fobie verminderd (Verhaal 4)

Op aanraden van iemand heb ik een EMDR-sessie gedaan. Dit heeft mijn sociale fobie verminderd.

Zo ben ik al een stuk minder bang bij mijn schoonfamilie. Wat eerst ontzettend veel energie kostte, voel ik me nu een stuk relaxter en kan ik meer mezelf zijn (zonder dat het zweet me uitbreekt en ik paniek voel). Ik wordt een stuk minder getriggerd. Dat geeft wel rust.

Daarnaast zijn er nog meer situaties waarin ik nu minder angst voel en minder bezig ben met wat een ander van mij vindt.

Ik ben er nog zeker niet, en ga nog een een aantal emdr-sessies doen.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 15-04-2022

22
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat knap van je, weet je schoonfamilie er ook van af waar je last van hebt?


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Zou ik misschien mogen weten bij welke therapeut je langs bent geweest?
Ik herken me zelf namelijk in jou verhaal !


Ebru
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi! Ik ben nu benieuwd naar de emdr sessies. Hoe meld je je voor de sessies aan? Op internet kan ik er niet veel over vinden. Alvast bedankt!!

Jenel
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Jenel, misschien heb je inmiddels deze pagina op de site gevonden: www.therapiepsycholoog.com/emdr-therapie

Je kan kijken welke therapeut je aanspreekt en bij je in de buurt woont en een bericht sturen. Ik kan het aanraden!

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Oh dank je wel voor joun tip..

Ik wist niet dat EMDR hielp voor angst klachten.

Ik wil erkenning uitspreken ❤️

Inge
15-04-2022

Jouw reactie:



Ik ben op vreselijke manier gepest (Verhaal 29)

Ik ben als 5 jarig jongetje op een vreselijke manier gepest geweest waardoor ik angsten heb gecreëerd en me ook vaak heb afgezonderd. Heb dus nooit vrienden gehad omdat ik altijd bang was dat er weer wat zou gaan gebeuren. Ik merk dat in veel situaties met mensen angst om de hoek kan kijken en dan heb ik mezelf niet onder controle. Ben nu 41 en alles gaat ineens zo snel voorbij waarbij de angst ervoor zorgt dat ik erg blijf stilstaan en nog steeds in mijn eenzame cocon zit. Wil graag contacten hebben of zekerder voelen maar dat kost een hoop energie. Ik hoop dat ik hier leuke gesprekken kan hebben.


Erwin
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 14-04-2022

11
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Erwin, Wat vreselijk naar voor je wat je hebt meegemaakt.
Heeft dat pesten lang geduurd of heb je er in andere situaties nog steeds mee te maken? Woon je in NH of Utrecht?

Anne
14-04-2022

Jouw reactie:



Angst en haat (Verhaal 70)

Hallo, ik ben 29 en was altijd al verlegen en bescheiden geweest als kind en ben toen ook veel gepest, nare kinderen om mij heen, hoe ouder ik werd hoe meer nare kinderen. Ook de meeste leraren deugden niet, de directeur was een bittere zielige grote man die kort gezegd eigenlijk gewoon de leerlingen misbruikten (die is gelukkig gestorven aan een nare ziekte ;) ) maar zal niet verder over hem vertellen, hij is dood en de wereld is beter zonder hem.)

Maarja.. toen ik over ging naar hogere school was het net alsof ik me ineens van allemaal andere dingen 'bewust' werd, alles op school was een hell vanaf daar, niet durven anderen aan te kijken, allemaal nieuwe mensen, allemaal verschillende groepjes, er was gewoon een 'hoek voor de jonge zielige sociopaatjes' in die klote school.

Ik ben echt een binnenvetter, maar op een gegeven moment ontplof ik gewoon, ik WAS het zat en ben het nog steeds ZAT.. ik confronteer één van de klootzakken die mij toen aan het pesten was ik hield de armen klem van één van diegenen die mij altijd zat te pesten en vol met al mijn HAAT keek ik hem in de ogen en hij werd bang, hij kon er NIETS tegen doen want ik was lichamelijk sterker.. en ik zag zijn ANGST in zijn ogen en dat gaf mij een HEEL GOED gevoel, hij begon te schreeuwen van onmacht maar de bel voor de volgende 'les' en de grote groep die tijdens die bel luidde zorgde ervoor dat niemand er iets van kon horen.. ik had niets tegen hem gezegd maar hij begreep het wel.

Een dag later werd ik in een hoek gedouwd door vier lafaards waarvan één daarvan een broer was van de jongen die jongen die ik bang had gemaakt (en terecht in mijn hoofd, had hem niet in elkaar geramd wat ik wel had kunnen doen maar zo ben ik niet,) en met z'n vieren bedreigden zei mij om niet aan zijn 'kleine broertje te komen', zei waren twee koppen groter dan mij en ik begon te huilen en daar schaam ik mij nog STEEDS voor.

LAFAARDS, ik wou dat ik minstens één van hen helemaal KAPOT had gemaakt .. maar ik begon te huilen en toen zei één van hen 'oh hij is maar twaalf ofzo man'. en ze besloten met z'n allen om mij niets aan te doen maar mij te vernederen. Ik weet dat het nu andere mensen zijn maar ik kan het niet los laten, ik houd nog steeds woedende buien over aan hun, onmacht, je kan niet terug de tijd in maar ik fantaseer er nog steeds om hoe het zou zijn als ik één van hen helemaal KAPOT had kunnen maken maar het niet heb gedaan omdat ik BANG was.

Ik ben altijd BANG voor iedereen, zelfs mijn eigen ouders en mijn vier broers terwijl zei mij nooit iets aan hebben gedaan, het zijn de beste ouders en broers die ik mij kan voor stellen. Toch gaat deze HAAT door en het maakt mij kapot. Ik grijp naar druks, op het moment alcohol in (zware maten) terwijl ik weet dat het mij alleen maar zwakker maakt.

HAAT ik één van de makkelijkste emotie's om te tonen. Ik heb zoveel maskers op dat ik niet meer weet wie 'ik' ben.

Ik weet niet hoe ik dit allemaal moet uit leggen op een juiste manier, en dat gaat nooit gebeuren.

Ik ben enorm verdrietig, enorm bang angstig en een enorme binnenvetter en ben nu 29, hoe lang gaat dit nog duren? Zoveel verschillende therapiën heb ik doorgaan en meerdere keren maar het heeft niets geholpen.

Sorry ik wou dit gewoon even dumpen.

Erwin
11-04-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Altijd al ben ik heel angstig geweest (Verhaal 9)

Altijd al ben ik heel angstig geweest, vanaf de kleuterschool al. Later heb ik verschillende therapieën gevolgd en heb ik verschillende medicijnen geprobeerd, maar niets helpt.

Angst beheerst mijn leven en ik moet mijzelf echt elke dag naar buiten dwingen. Wie herkent dit en heeft iemand een goede ervaring wat kan helpen?


viola
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 10-04-2022

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Nou en of ik dit herken. Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben. Helaas weet ik geen oplossing. Als je het al van kindsbeen af aan hebt dan hoort het bij je karakter.

In het beste geval kun je met behulp van therapie er mee leren leven. Pluspuntje is dat de heftigheid van de angst er met de loop der jaren van af gaat.

Tot die tijd kun je niet veel beter dan er het beste van te maken. Ik bedoel daarmee: wél naar buiten gaan en wél de dingen opzoeken waar je plezier aan beleefd. Wandelgroepen zijn vaak prima activiteiten voor de sociaal angstige persoon. Sterkte maar!


Zzoeffix
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zoek eens naar VVM, vereniging voor verlegen mensen.

Andre'
> 2 jaar geleden
Reactie:
Klopt het beheerst echt ons leven en ik heb ook de stap gezet naar een psycholoog

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken dit heel erg, bij mij dachten ze eerst sociale angststoornis maar bleek autisme te zijn, heb je dat weleens laten onderzoeken? Ik begrijp nu zelf waarom ik deze klachten al vanaf kleuter heb. Voor mijn angsten heb ik bromazepam en dat werkt goed, al zeer lange tijd. Ook veel sporten helpt, sterkte!

Monica
10-04-2022

Jouw reactie:



Ik wil graag mezelf terug zijn (Verhaal 25)

Hallo

Ik heb een sociale angststoornis, alleen is dit nog niet bevestigd. Maar ik weet het gewoon. Ik bloos snel, ik mijd sociale situaties, ik durf amper naar de bakker, een supermarkt vind ik al helemaal eng.. Zelf bij mijn eigen vrienden ben in angstig.. Dit is begonnen zo'n jaar of 4 geleden, ik ben nu 26. Ik heb een enorme moeilijke periode achter de rug van depressies. Ik nam zware medicatie. ik ben nu 3 jaar gestopt met medicatie en ben mijn leven gaan aanpassen. Ik heb soms het gevoel dat ik mezelf niet meer ken als ik in de spiegel kijk. Ik weet soms niet meer wie ik ben en ik wil graag mezelf terug zijn van toen ik bv 17 jaar was. Ik ben al naar psychologen geweest maar heb nog nooit verteld dat ik angstig ben in alle situaties.... ik weet er echt geen raad meer mee


rebecca
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 09-04-2022

14
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo ,ik heb je verhaal gelezen ,ik heb het zelfde probleem ik heb wel psychologen gehad ,en die hebben mij op laats een medicijn gegeven het werkt wel maar ik blijf het moeilijk vinden wat je beschrijft in het verhaal .8k woon in arnhem .

Anoniem
09-04-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ben bang als ik haar vergeef dat ze me nog een keer kwetst (Verhaal 69)

Hoi allemaal ik ben een meisje van 14 ja en Ik ben bang om weer bevriend te worden met een vrienden of ja nu oud vriendin voor mij, ze liet me eerst allemaal nare dingen voelen ze deed dat niet express maar toch, een paar weken terug ontplofte ik en zei hou nou toch eens je bek en wou daarna niet verder praten omdat ik bang was iets te zeggen waar ik spijt van zou krijgen. onze vriendschap ging toen zoiezo al niet meer zo goed door een andere school enz, op de app had ze gezegt dat ze een tijdje geen contact wou hebben en liep er een ruzie uit ze typte ook dat ze klaar met me was en een week later zei ze dat ze chagarijnig was door haar moeder die dag en het wou goed maken door alles dat er was gebeurd wou ik dat niet ik had tij nodig, voor mij was het te veel ook omdat we al vaker dit soort ruzie´s hebben gehad. dus nu had ik naar haar gestuurd dat ik geen contact meer wou nu 2 weken kater heeft ze niet daarnaar geluisterd en bleef ze me appen. Nu ik haar negeer ik haar omdat het gesprek niet durf aan te gaan en bang ben dan ze nog een keer kwetst als ik haar vergeef. Ik weet niet wat ik moet doen en zit alleen maar te zweten als ik er aan denk of krijg ik een lichte paniekaanval, mij ouders weten hier ook niet van af omdat zei er zich alleen maar mee gaan zitten bemoeien en daar heb ik al helemaal geen zin in

ik hoef geen dokter of therapie want ik denk dat dit niet zo erg is maar ik moest tegen iemand zeggen was zei was een van de 2 a 3 vrienden die ik heb

anoniem
08-04-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn eerste stap (Verhaal 40)

Ben een vrouw van 40 jaar.
Al van kleins af aan heb ik angsten, en zoveel mensen die het niet begrijpen waarom ik niet durf te bellen, of naar een dokter durf te gaan, of wat dan ook. Uiteindelijk als het echt moet dan doe ik het wel maar met zoveel hartkloppingen, darm problemen zweethanden. Ik probeer alles op me man af te schuiven, hij doet het voor me of hij moet met mij meegaan. Heb totaal geen vertrouwen meer in de mens en durf ook totaal geen hulp te zoeken, want ik durf niet met die persoon te bellen voor een afspraak te maken of om erheen te gaan. Tegenwoordig dat beeldbellen pfff ik zeg liever dat me camera stuk is. Ik heb in de zorg gewerkt en heb het idee dat ik wel nu probeer om de stap te nemen om ergens heen te gaan of iemand aan te spreken maar als ik al weet dat het vreemd is, dan probeer ik eronder uit te komen. Zo bang on fouten te maken, zo zenuwachtig dat ik amper n woord durf te zeggen enz. Het duurt echt weken voor ik mezelf ben. Bij sommige mensen gaat het wat sneller als ik me op me gemak voel, maar zelfs bij bekende hoop ik niet dat ze me aanspreken, bellen of op bezoek komen.
Ze vragen zich juist af waarom ik niet gauw op bezoek kom of niet bel en ik durf niet te zeggen dat ik angsten heb en de mensen niet vertrouw.
Vorig jaar hartproblemen gekregen en geopereerd aan me hart en nog durf ik niet alleen naar het ziekenhuis te gaan en me klachten op tafel te gooien. Vraag me echt af zijn het nu nog wel hartklachten of juist de spanning voor alles wat ik heb en doe. Komen de hartklachten van al die stress van jaren dat ik die angsten heb?
Ik maak me zo gek met alles, heb geen zelfvertrouwen, en ik zie er zo tegen aan in alles wat ik nu doe en zeker in de corona tijd dat ik alleen naar de dokter moet, alleen dingen moet doen of telefonisch moet afhandelen pff. Ik durf niet naar vreemde mensen te gaan die mij zouden kennen helpen, want ohjee ik moet alleen met ze zijn of ik moet met ze bellen. Ik neem me man mee en laat hem liever het woord doen, en weet dat dat niet altijd kan. Hij helpt me veel en steunt me ook erin maar soms heb ik het idee dat hij het niet begrijpt waarom of hoezo...
Ben veel klein en dom gehouden bij mijn ouders, enigst meisje tussen 2 broers.
Heb in het verleden veel meegemaakt met pesten en traumas waar ik niet serieus voor werd gehouden, want alles was ik zelf schuld werd gezegd.
Veel belogen en bedrogen geworden.
En zelfs door me exen klein worden gehouden, ik was maar een domme geit.
Ik weet dat ik veel ken, kan en weet maar durf het gewoonweg niet.
Dit is me eerste stap om mijn verhaal te doen en kan uren blijven schrijven, dat is wat ik wel nog durf zonder mijn naam.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 04-04-2022

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat doe je graag ? Hobby's, Reizen, Sporten, Wandelen, Tv kijken, Computeren, Fietsen, ... ,?

André
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat knap en goed van je dat je je verhaal deelt! Zo help je anderen - mij wel in ieder geval. Wat jammer dat anderen in je leven niet hebben geholpen bij het vormen van een positief zelfbeeld. Je komt op mij over als een lieve, capabele en sterke vrouw! You can do this!

Greet
> 2 jaar geleden
Reactie:
Sorry vond de site niet meer om te reageren.
André ik doe veel om me te ammuseren, films, schilderen, tekenen, gamen, wandelen, noem t maar op. Veel dingen wat ik alleen kan doen en verplicht me zelf om met de hond te lopen zodat ik onder de mensen kom, zou zowiezo moeten na de hartoperatie in beweging blijven.

Greet bedankt voor t lieve berichtje.
Ja lastig dat anderen dat meer weg duwen dan een steuntje te geven.
En nu lastig om dat steuntje te vinden

Anoniem
04-04-2022

Jouw reactie:



Ik vermijd verjaardagen (Verhaal 52)

Hey,
Ik ben bijna 40 en heb last van sociale angsten en depressieve klachten, ben altijd al verlegen geweest, nooit mijn mening durven zeggen, Ik vermijd verjaardagen, ik verstijf en stagneer vaak in een gesprek met onbekenden, de telefoon opnemen kost me de grootste moeite, wachten op het schoolplein tussen al die ouders die voor mijn gevoel op mij letten en een negatief oordeel hebben. Het zijn zo maar wat voorbeelden die ik vaak probeer te vermijden maar soms niet lukt en me er dan doorheen worstel voor m'n gevoel. Daarbij werk ik in de zorg een sociaal beroep en het kost me steeds meer moeite om er door heen te komen door alle sociale situaties die ik daar tegen kom.
Ik ken eigenlijk geen mensen die hetzelfde hebben. 

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-04-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste anoniem,

Ik ervaar alles precies zoals je beschrijft. Ik ben 30 en worstel al sinds ik mij kan herinneren met angst gevoelens. Werk zelf ook in de sociale sector. Met cliënten werken valt dan nog mee omdat ik een andere rol heb en mensen graag help. Maar met collegas is een ander verhaal.. ik vermijd ook sociale situaties waardoor er juist meer afstand komt tussen mij en de betreffende omgeving. Wat weer mijn theorieën in mijn hoofd bevestigen dat niemand met mij om wil gaan. Ik heb een paar mensen in mijn omgeving waar ik mezelf dan in ieder geval wel goed bij voel. Ik heb geleerd om daar mijn energie uit te halen. Ik wens jou hetzelfde toe!

Sterkte en liefs

Anoniem
03-04-2022

Jouw reactie:



Ik kom erachter dat de sociale angst totaal niet weg is (Verhaal 64)

Hey allemaal,

Ik zou graag mijn verhaal willen delen met jullie. Ik voel me namelijk vaak de enige die hiermee rondloopt, alsof iedereen om mij heen hier geen last van lijkt te hebben en ik de enige ben die hierop vastloopt... Na het lezen van sommige verhalen besef ik mij een beetje dat ik lang niet de enige ben die hiermee rondloopt.

In de coronatijd merkte ik dat mijn sociale angst veel minder werd en ik dacht er zelfs vanaf te zijn. Ik merkte namelijk op dat ik minder vaak last had van buikpijn wanneer ik naar sociale activiteiten moest en minder last had van angstiggevoelens en nare gedachten over mijzelf. Nu bijna alle maatregelen er weer af gaan kom ik erachter dat de sociale angst totaal niet weg is, maar simpelweg minder was doordat ik in de coronatijd weinig nieuwe mensen heb leren kennen en mijn sociale leven heel overzichtelijk was en bestond uit mensen die ik al kende. Hier baal ik ontzettend van, want ik wil helemaal niet constant in mijn gedachten vastzitten en sociale activiteiten zoals borrels, verjaardagen, bruiloften en verenigingen vermijden...

Het is nu zelfs zo erg dat ik niet meer naar mijn lessen durf te gaan, uit angst dat mensen me raar vinden en niks met me te maken willen hebben.
Herkennen jullie je hierin?


Mara
23-03-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Kan niet zijn wie ik echt ben (Verhaal 57)

Zolang ik me kan herinneren ben ik al bang in sociale situaties. Ik kan me over alles zorgen maken en mijn gedachten voelen zo echt. Ik zoek altijd naar redenen die mijn onzekerheid bevestigen en ik heb vaak het gevoel dat, wanneer mensen met mij zijn, ik aan hun gezicht kan aflezen wat ze allemaal over mij denken. En dit is altijd negatief.
Ik krijg al een tijdje therapie maar tijdens therapie kan ik me niet goed openstellen en probeer ik “wenselijk gedrag” te vertonen en zeg ik vaak wat ik denk dat mensen willen horen. Ik zit zo in de knoop met mezelf en kan bij niemand zijn wie ik echt ben. Ik verlang ernaar om gezien te worden en rust in mijn lichaam te voelen ipv altijd angst. Op dit moment ben ik zo moe van de stress en angst dat het voor mij niet echt meer hoeft. Ik wil rust in mijn hoofd en wou dat ik mijn hersens uit kon zetten voor een tijdje

Aila
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 16-03-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Aila,

Jeejtje, ik voel je vermoeidheid en nare gevoelens door je verhaal heen. Ik vind het heel naar voor je dat je dit zo moet ervaren! Wat goed dat je hiervoor al hulp hebt gezocht ook! Voor velen is dit al een hoge drempel namelijk! Ik wil alleen even zeggen dat je hier zeker niet de enige in bent.. misschien een idee om dit berichtje aan je therapeut te laten lezen? Dan hoef je het niet uit te spreken naar haar/hem toe, maar ben je wel 100% jezelf!
Pas als je het "probleem" echt bij de kern aanpakt, kan er vooruitgang komen. Anders kost therapie veel emotie en energie

Ik wens je het allerbeste en veel sterkte!
Veel liefs

Anoniem
16-03-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ben ik dan abnormaal? (Verhaal 59)

Sinds de dood van mijn man ben ik alleen met mijn hond, en nu besef ik pas dat ik het gelukkigst ben zonder mensen om mij heen. Anderzijds hoor ik soms dat mensen mensen nodig hebben, dat niemand gemaakt is om alleen te zijn. Ben ik dan abnormaal?

Indra
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 16-03-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Indra,

Het feit dat je nu de behoefte hebt om even alleen te zijn is helemaal prima. Dat maakt van jou echt geen "abnormaal" persoon. Doe vooral waar je zelf goed bij voelt. Kijk alleen uit dat je jezelf niet gaat isoleren. Dus zolang het alleen zijn helpend voor je is, is het prima. En als je gaandeweg weer behoefte krijgt aan contact, kan je het altijd nog opzoeken.

Liefs en sterkte

Anoniem
16-03-2022

Jouw reactie:



In groepen ben ik altijd de "stille" (Verhaal 62)

Ik heb het idee vast te zitten in een vicieuze cirkel. Al vanaf jongs af aan. In groepen ben ik altijd de "stille" het meisje dat als laatste gekozen wordt, dat vergeten wordt etc. Ik heb altijd het gevoel gehad hard mijn best te moeten doen om erbij te horen of om überhaupt gezien te worden. Ik ben inmiddels 30, en ik heb dat nu ook bij alle collega's op alle werkplekken die ik heb gehad en op alle groepen op elke opleiding die ik heb gevolgd. Voelt alsof ik faal in contact. En dat mensen mij automatisch niet mogen hierdoor. Ik kan niet pijlen of deze gevoelens nou in mijn hoofd zitten uit onzekerheid, of dat het een kloppend intuïtief gevoel is. Met deze gedachtegang maak ik mijzelf keer op keer gek, en keer ik alleen maar meer in mezelf

Farida
16-03-2022

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Pff waar moet ik beginnen. (Verhaal 47)

Ik heb al heel lang (ongeveer 15 jaar) een heftige sociale angst stoornis. Afgelopen 3 jaar heb ik in ziektewet gezeten na de geboorte van mijn dochter. Hierbij ging het van een burn-out naar een depressie met paniekaanvallen en heftige angst. Daar ook vele therapieen voor gevolgd in combi met antidepressiva. En al eerder vele therapieen gevolgd voor hetzelfde en ptss.
Maar hetgeen waarvoor ik begon met schrijven is omdat ik sinds een paar weken een baan heb waar ontzettende angst bij hem. Ik heb deze baan moeten nemen omdat ik geen WIA uitkering toegekend kreeg en mijn ww uitkering ging stoppen en ik financieel anders niet kan rond komen.
Helaas is dit een callcenter baan waar ik direct aan het werk kon, wetende dat ik door mijn sociale angst een hele erge bel angst heb.
Nu mijn punt, sinds ik hier werk is mijn angst zo ontzettend erg terug gekomen. Ik heb een dag voor mijn werk al hartkloppingen (met extra systolen, gemeten met ECG), misselijk gevoel en zweten. En voor en tijdens het werk ben ik zo misselijk dat ik daar ook van moet overgeven, Heel erg hartkloppingen en naar lucht happen, zweten en koude rillingen, zweet handen, schrikachtig, niet goed kunnen concentreren en blokkeren. Een hele waslijst maar dit is natuurlijk het ergst voor het werk en een gedeelte blijft de hele dag ook na het werk hangen, zelf de volgende dag nog. Ik heb niet zo'n zin om weer in therapie te gaan of medicatie ervoor te nemen. Ik probeer regelmatig te mediteren, ik gebruik all thuis hulpmiddelen tegen de angst en misselijkheid en pas geleerde methodes toe, maar niks helpt en het blijft heftig en krijg er geen grip op. Heeft iemand tips voor mij? of ben je er mee eens dat ik alles goed toepas en moet afwachten hoe het op zijn tijd gaat?
Liefs, een wanhopige Deborah

Deborah
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 07-03-2022

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey, ik ben zelf 18 jaar. Ik heb ook sociale angst. Ik begrijp jou helemaal ik struggle zelf ook met dezelfde situaties. Dus je bent zeker niet de enige! ook al kan dit soms wel zo voelen. Ik heb zelf ook nog steeds veel moeite met bijvoorbeeld school en stage met het hele sociale gedeelte wat daar bij hoort. En ook met vrienden ik heb eigenlijk door mijn sociale angst geen vrienden terwijl ik dat zo graag zou willen. Want ik vind mezelf eigenlijk ook een aardig/leuk persoon maar ik heb er meer moeite mee wat ander wel niet vinden. Maar ik probeer nu bijv op school kleine gesprekken aan te gaan met studenten die ik eigenlijk helemaal niet ken. En tot nu toe gaat het goed ik merk zelf doordat ik kleine stappen zet deze kleine stappen minder moeilijk en eng vind terwijl ik dit een half jaar geleden nooit zou durven.
Dus ik wil hier meer mee zeggen dat je zeker niet de enige bent van onze leeftijd die hier moeite mee heeft en dat je niet te veel druk op jezelf moet leggen want kleine stapjes zijn ook stapjes vooruit. Ik hoop dat dit je wat meer vertrouwen geeft!

Ilse
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi Deborah, ik wil ook even reageren op jouw verhaal. Wat jij op dit moment meemaakt, dat heb ik zelf ook jarenlang meegemaakt. Jarenlang durfde ik met niemand in gesprek te gaan, een boodschap doen was voor mij een hele uitdaging, NEE zeggen en mijn grenzen aangeven bij anderen durfde ik nooit. En daardoor zat ik met regelmaat in de ziektewet. Dus NEE je bent zeker niet de enige!

Wat ik je wel kan zeggen, is dat jouw klachten heel goed te behandelen zijn. Dus wees gerust, je komt hier met je juiste behandel methode overheen.

Groetjes,



Remko
07-03-2022

Jouw reactie:



Ik vermijd sociale situaties (Verhaal 1)

Ik heb een sociale fobie. Als ik in een omgeving ben waar andere mensen zijn, ben ik bang dat zij me afkeuren. Ik ben bang dat ze me niet leuk vinden en ik voel me onhandig in sociale situaties.

Ik ben zo'n beetje alle sociale situaties aan het vermijden: vriendschappen, een relatie, mijn vrije tijd. Ik ben bang dat er een oordeel over me wordt uitgesproken. Dat is beangstigend voor mij.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 02-03-2022

27
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Ik herken mezelf best wel in jouw verhaal. Ik ben zelf ook erg bang dat anderen mij zullen afkeuren. Of dat hetgeen wat ik doe niet goed genoeg gevonden zou worden door andere mensen. Groetjes


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mis jij het sociaal contact? Ikzelf heb dat helemaal niet nodig, of denk ik dat maar?

Indra
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken dit helemaal! Ik ben nu 45 en heb mijn hele leven al last van een sociale fobie. Ik heb in de loop van de jaren wel vriendschappen en relaties gehad alleen kon ik deze nooit onderhouden vanwege die angst. Het is telkens weer opnieuw beginnen. Ik heb nu sinds 4 jaar een nieuwe baan en dat is ook moeilijk om dan naar kantoor te gaan. De afgelopen 2 jaar was het wel thuis werken dus dat was ideaal voor mij maar misschien ook niet omdat ik nu merk dat de stap naar kantoor moeilijker te maken is. Om over je fobie heen te komen zeggen dat je veel aan exposure moet doen maar als die angst komt dan ben ik totaal mezelf niet meer en blokkeer ik en word ook erg depressief. Ik merk dat mijn gedachten ook allemaal doem scenario's maken en een soort self fulfilling prophecy komt er dan uit. Wat kan je je klote voelen met die angsten!

Tim
02-03-2022

Jouw reactie:



Ik ben doodop en ik ben zeer bang voor nu en de toekomst! (Verhaal 61)

Dag Lotgenoten

Ik heb veel van bovenstaande onderwerpen gelezen maar ik heb veel van verschillende angststoornissen die hier boven staan. Ik kan hier ook nog borderline aan toevoegen. Een angststoornis op zich is al erg genoeg maar bij borderline voel je je nooit een hele persoon. Je moet elke dag je identiteit zelf terug samenstellen en dit in combinatie met emotiewisselingen, woedeaanvallen en angstige gedachten die ook psychotisch van aard (kunnen) zijn. Niet te vergeten is de verlatingsangst die constant op de loer ligt.
Als ik zeg dat ik moe ben, komt dit niet overeen met hoe het werkelijk is. Ik ben doodop en ik ben zeer bang voor nu en de toekomst! 🙏🏼🤞

Kris
> 2 jaar geleden

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Vele tips heb ik geprobeerd, maar niks helpt (Verhaal 60)

ik heb vele angsten.zo ben ik bang voor bekende mensen.ik vind het vervelend als iemand mij bijvoorbeeld lang aanstaart.ik hou daar niet van wand ze kijken dan niet zo blij naar mij.of ze kijken naar je en zeggen niks.aanstaren vind ik heel vervelend.ook ben ik bang op snelweg in de bus dan ben ik bang dat de chauffeur niet goed oplet en we een ongeluk krijgen.mensen begrijpen mij ook niet altijd.ik heb daardoor last van paniekaanvallen.vele tips heb ik geprobeert maar niks helpt.en een cursus zou ik doen via lentis maar gaat nu niet door vanwege corona.ook ben ik bang dat de cursus mij niet gaat helpen.iemand nog meer tips?

Petra
> 2 jaar geleden

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Net ontdekt dat zoiets als sociale fobie bestaat (Verhaal 22)

Hallo iedereen,
ik ben 26 jaar en weet pas sinds kort dat er zoiets als bloosangst/sociale fobie bestaat. Ik ben juist altijd een heel extravert persoon geweest, de meeste mensen zien mij nog steeds zo. Ik maak makkelijk nieuwe contacten, lijk goed een weg te vinden bij groepen en lijk het prima voor elkaar te hebben - ook qua vriendschappen. Ook heb ik juist altijd gekozen voor werk waarbij ik veel in contact sta met andere mensen en juist ervoor kies om in de schijnwerpers te staan - acteren, theater, rondleidingen geven.
Maar hier komt de keerzijde die eigenlijk niemand weet en waarvan ik het met niemand erover durf te hebben. Het begon plotseling vanaf mijn 22ste ongeveer, ineens kreeg ik steeds meer kleine paniekaanvalletjes als ik met mensen aan het praten was. Het overviel me altijd. Soms bij mensen die ik kende, soms ineens terwijl ik aan het werk was met gasten, het gebeurde gewoon en er was geen rode draad in te vinden. Ik werd me ineens overmatig bewust van hoe ik overkwam en ik kreeg ineens de angst dat ik onbegrepen werd, of dom werd gevonden. Het liefste wilde ik dan door de grond zakken. Deze aanvallen kwamen steeds vaker, waardoor ik minder zelfverzekerd werd en niet wist wat mij overkwam. Soms kon ik het onder controle krijgen en dan beschreef ik het als 'een vreemde opvlieger', op andere momenten kon ik mezelf niet meer herpakken en ging het pas weg als ik weg kon van die persoon, of groep, waarbij het op dat moment gebeurde. Ik ken niemand die hetzelfde gevoel heeft als ik en daardoor voel ik me vaak erg eenzaam in mijn angst. Ook omdat mensen het juist totaal niet van mij verwachten. Ik vermijd wel hierdoor af en toe steeds meer contact - vooral met vreemden - of ik durf steeds minder snel met nieuwe groepen mensen in aanraking te komen. En als, dan wil ik vaak toch een glaasje alcohol naar binnen werken om mezelf over de drempel te helpen. Ditzelfde heb ik ook met daten. Afgewezen worden voelt ook steeds zwaarder, het voed mijn diepe onzekerheid en ik begin steeds meet het gevoel te krijgen dat ik gek ben ofzo, of een dramaqueen, of slap.

Hoe gaan jullie hiermee om?


Anoniem
> 2 jaar geleden

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hallo, ik snap goed wat je doormaakt. Ik ben zelf ook 26 en heb hier al last van vanaf mijn 19de. Wat altijd wordt aangeraden is om je gedachten te veranderen over sociale situaties en vooral de angst niet te vermijden. Ben je al bij een psycholoog geweest? Mocht je hier eens met me over willen praten, laat het gerust weten. Wellicht dat we elkaar een beetje kunnen helpen.


R.
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hallo,
Je beschrijft het precies zoals ik het ook ervaar. Ik ben 21 jaar oud en bij mij begon het rond mijn 15e... Sinds al die jaren, ben ik opzoek gegaan wat mij het beste zou kunnen helpen. Ik durfde het vrienden of familie niet te vertellen, dus zocht vooral op internet.
Mijn angsten zijn nog niet voorbij, maar soms merk ik dat het wel minder is geworden. Ik heb nu de stap gezet om er met een psycholoog over te praten en daarnaast heb ik op internet ook boeken besteld die gaan over sociale fobie/sociale angst.
Ik kan je op dit moment nog niet de gouden tip geven, maar ik wilde toch even reageren op je bericht, omdat ik mezelf precies herken in hetgeen wat je schrijft. Soms is het juist fijn om dat te lezen/te horen, dat je hierin niet de enige bent! Ik hoop dat je voor jezelf oplossingen kunt vinden om beter om te kunnen gaan met de angst en dat het via die weg minder wordt.

Groetjes,


S.
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,

Wat komt dit ontzettend bekend voor. Dat wat jij zegt komt zo overeen met mijn situatie. Bij mij begon het bij mijn bijbaantje in het restaurant, zo rond mijn 21e (ben nu 29). Ineens een ontzettend rood hoofd, niet zo maar een rood hoofd maar gewoon echt gloeiend rood. Iedereen kijkt je aan en vraagt wat er met je aan de hand is en ik telkens maar smoesjes verzinnen of vragen waar ze het over hadden, ik heb het toch gewoon een beetje warm? Maar ondertussen er zelf van balen,schamen en neerslachtig van worden. In de jaren daarna nog steeds last van deze angstaanvallen gehad en vaak een gloeiend rood hoofd. Vooral in situaties waarbij je niet snel weg kan, bijvoorbeeld tijdens uiteten met vrienden of tijdens een presentatie of werkoverleggen. Op mijn 23e uiteindelijk naar de huisarts gegaan en mijn probleem voorgelegd. daaropvolgend ben ik in behandeling geweest bij een psycholoog en warempel, het ging beter met mij! Maar eigenlijk is het daarna weer bergafwaarts gegaan en mijd ik nog steeds bepaalde sociale situaties, heel vaak nog wel het angstgevoel maar wel minder de uiting in een gloeien rood hoofd, gelukkig!. Ik heb ook een baan waarin ik veel in contact kom met mensen (werk op een p&o - afdeling). Ook tijdens werkoverleggen snel blozen en vooral niet te lang aan het woord willen zijn.

Op dit moment ben ik ook vrijgezel maar zie er gewoon goed uit en ben hartstikke sociaal. Maar dit blozen en het denken wat anderen hiervan vinden kost mij zoveel energie en beperkt mij in mijn doen en laten op het werk en mijn deeltijdstudie. Ik denk wel eens; wat als er geen bloosangst zou zijn?

Ik weet niet wanneer je dit verhaal hebt geschreven of dat je dit nog leest, maar jouw verhaal sprong er bij mij bovenuit en wellicht kunnen we in contact komen om hier over te praten. Ik ben op het punt gekomen dat ik het zat ben en ben opzoek naar een geschikte training om van mijn angst af te komen.
Wellicht kunnen we iets aan elkaar hebben. Laat het dan even weten met een berichtje hieronder.


Groet,
R. (man)


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik word bijna 43 jaar. En kwam er 2 maanden terug toevallig achter. Wat ik heb noemen ze een sociale fobie Als ik nu terug denk. is het als een rode draad door mij leven. Verklaard ook een hele hoop. Ik kan nu eindelijk zeggen waarom ik zo ben en waar het door komt. Ik heb het nu aan de meeste mensen die ik ken en dicht bij staan verteld. Familie geen reactie. Maar een goeie vriendin die ik al heel lang ken is nu een hele grote hulp voor mij. Ik durf tegen haar opeens alles te vertellen. Emoties gevoelens angste het op en neer gaan van mij energie. Wel gek ik ken haar al zo lang en nu durf ik het wel. Alleen omdat ik weet wat ik heb? Het lijkt ook wel dat ik opeens eerlijk durf te wezen tegen mij zelf. En ik heb 2021 al de eerste kleine stapjes gezet. En 2022 kleine stapjes blijven maken. maandag weer een stapje. Naar de huisarts. Ik krijg binnen kort hulp van die goeie vriendin om mijn huis eens goed schoon te maken.



Patrick
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Vaak gespannen en angstig in sociale situaties (Verhaal 14)

Ik word ook vaak gespannen en angstig in sociale situaties. Ondanks dat ik weet dat er niks kan gebeuren, andermans mening niet uit moet maken, etc. draait mijn lichaam volle toeren: hoge hartslag, zweten en nervositeit.

 

Vaak ben ik erg bang voor wat mijn lichaam gaat doen, en dan schrik ik van de zenuwachtige reactie die mijn lichaam geeft. Doordat dit voortdurend weer opkomt voel ik me steeds vaker ongemakkelijk en angstig in sociale situaties.

Ik denk dat ik medicatie ga proberen om minder lichamelijke angst te ervaren. In combinatie met cognitieve gedragstherapie zou ik dan ook psychisch rustiger moeten worden en de boel weer op de rit kunnen krijgen. Ik wil mezelf niet laten belemmeren door deze fobie en wil er dan ook alles aan doen het op te lossen (of te verminderen!)


Anoniem
> 2 jaar geleden

18
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb echt precies hetzelfde als wat jij aangeeft in je verhaal. Super herkenbaar, heel erg zelfbewust ervan en nog jong dus wil er alles aan doen om er vanaf te komen omdat ik merk dat het mij belemmert in mijn dagelijks leven en ik er op dit moment niet alles uit haal terwijl ik weet dat er veel meer in mij zit. Morgen heb ik afspraak bij de ggz

Anonuem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Zijn dit normale uitingen? (Verhaal 32)

Hallo

Alvast excuses voor de lap tekst! Ik heb het gevoel soms angstig te zijn in sociale situaties en wil graag mijn verhaal doen om te zien of mensen dit herkennen en of dit normale uitingen zijn of er meer aan de hand is :D

Mijn gevoel:
Vaak angstig voor sociale situaties. Sociale situaties soms vermijden. Angstig op vooral georaniseerde/gemaakte sociale evenementen zoals verjaardagen en bijvoorbeeld personeelsuitjes. Angst voor onbekenden, wanneer er iemand bij is die ik niet ken, een nieuwe collega of invaller komt werken en etc. Ook veel sociale angst bij bekenden zoals familie en vrienden, verschilt per keer. Het is erger als ik zelf moe ben en weinig in te brengen heb. Ik voel mij niet interesant genoeg, ben bang van wat mensen van mij denken en wil anderen pleasen (ben ook erg onzeker en denk dat ik niets goed kan, negatief zelfbeeld en perfectionistisch?). Ik krijg intense angst bij stiltes en wil dan het liefst vluchten. Vroeger rookte ik als afleiding nu niet meer, wel veel alcohol gebruik bij vrienden om wat meer te ontspannen. Door de angst soms domme dingen zeggen of onprettige opmerkingen maken en sociaal wat lomp zijn, waardoor ik me weer nog stommer voel. Vaak de focus op hoe ik er bij sta, wat ik wil zeggen, waardoor je wat de ander doet/zegt niet meekrijgt en sociale situaties nog lastiger worden. Dan krijg ik een soort van blackout/vaag gevoel, waardoor ik er niet bij bent (angst?). Dingen vaak overdenken, soms scenarios al helemaal van te voren uitdenken. Of achteraf peinzen over iets wat ik heb gedaan/gezegd. Verder soms juist last van angsten die 'zomaar' aanwezig te lijken zijn zoals voor het slapen gaan of als ik boodschappen ga doen of misschien over bepaalde dingen nadenk.

Mensen zien dit niet aan mij, soms kom ik ook heel sociaal over. Het is makkelijker als ik in een rol zit, bijvoorbeeld op mijn werk (dan gaan die gedachtes uit). Ook tijdens een drama stuk of presentatie op school kon ik in mijn element zitten en had ik er geen problemen mee. Ik ervaar dit probleem (bewust) al vanaf de middelbare school waar ik het gevoel had er nooit bij te horen, moeilijk contact te maken, mensen te vermijden (heb toen een sociale cursus gevolgt, maar wist niet waarom ik dit moest doen). Bij mijn eerste vriendinnetje werd het duidelijk toen ik elk afspraakje met angst tegemoet ging en scenarios al helemaal uitdacht over wat ik kon zeggen. Ik probeer als ik die gedachten nu krijg, het los te laten en blanco in situaties te stappen, maar ik houd nog wel problemen over zoals geen initiatief nemen in sociaal contact (investeren), één op één contact vermijden en dingen met anderen doen die ik graag wil doen, wat toch wel resulteert in het alleen voelen. Niet te voelen ergens bij te horen en je niet (altijd) op je gemak voelen bij anderen.
Persoonlijke eigenschappen:
Mijn tweelingbroer heeft hier ook last van. Hij (en mijn oudere broer) zijn gediagnostiseerd met ADD en de kans dat mijn andere oudere broer en ikzelf dat hebben is ook vrij groot. Misschien dat dit ook invloed kan hebben op hoe ik ben, denk en mij gedraag. Verder ben zie ik mij meer als een introvert, ben ik vaak serieuzer ingesteld, besteed ik graag tijd alleen, waarin ik soms op ga in (creative) dingen en de wereld om mij heen vergeet. Ik vind het soms moeilijk om dingen te verwoorden met spraak, vooral op het moment zelf. Ik heb tijd nodig om over dingen na te denken en er later op terug te komen. Ik vind het veel makkelijker/prettiger om dingen uit te schrijven (dat is misschien wel te zien :P).
Hier wat specifieke voorbeelden waarin mensen zich misschien wel herkennen?
- Niet in de trein eten (bang dat anderen de geluiden horen)
- Niet opstaan in de trein om bv naar de WC te gaan (bang dat mensen kijken, misschien dat ik raar loop)
- Zorgen dat mijn oordopjes in het openbaar nooit te hard staan, dat anderen mijn muziek horen (wat zouden ze van mijn muziek vinden)
- Niet bellen in de trein of andere plekken waar mensen zijn. (Ik houd sowieso niet van bellen. Soms bewust niet opnemen en negeren, omdat ik er geen zin in heb).
- Bekenden op het perron of ergens op straat vermijden, zodat je niet het contact aan hoeft te gaan en dan bv de hele reis opgescheept zit (bang zijn om niet te zeggen te hebben)
- Nooit met één iemand afspreken (de focus ligt dan op mij waarin ik gezellig moet zijn en wat te zeggen moet hebben, prettiger in een groep met soms specifieke extraverte personen. Ook in een groep soms angstig voelen, bang voor stiltes).
- Precies op tijd bij het lokaal aankomen om wachtende klasgenoten te omzuilen en in de pauzes mijn eigen weg gaan.
- Op tijd op verjaardagen komen, zodat de focus niet om mij ligt als ik binnen kom. Op feestjes als het zo uit komt, juist later komen, zodat het al gaande is en de soms eerste ongemakkelijk uurtjes al weg (gedronken) is.
- Tijdens een vergadering notuleren zodat ik daarop kan focussen in plaats van te vergaderen.
- Als iemand de flat binnen gaat voor mij, slomer lopen/post pakken om te vermijden om samen de lift in te stappen.


R.
> 2 jaar geleden

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Echt heel bizar (of eigenlijk niet) maar je omschrijft op enkele punten na mijn gevoelens en ervaringen.

Vooral ruim op tijd op feestjes komen zodat iedereen mij bij binnenkomst moet begroeten en niet andersom (de aandacht ligt dan niet op mij, maar de binnenkomers). Eén op één vermijd ik omdat ik bang ben niets te vertellen te hebben, of niet gezellig/interessant/grappig genoeg te zijn. Het gebeurt mij dan wel eens meer dan één keer dat ik me ineens in een gesprek bevind met één persoon en zodra ik het doorheb begin ik ongemakkelijk te doen (voor mijn gevoel). Weet mij geen houding te nemen en zeg soms wanneer er stiltes vallen van die hele rare dingen.. waarvan ik achteraf liever had dat ik het niet gezegd had en gewoon de stilte had opgevuld met: stilte.. of de ander een gespreksonderwerp laten bedenken.

Vroeger was ook bezig in mijn hoofd met waar ik mijn handen moest plaatsen en mijn algehele houding, zelfs mijn ademhaling. Daar ben ik nu gelukkig vanaf.

You are not alone.

Het komt volgens mij op hetzelfde neer. We zien onszelf als onwaardig, minderwaardig. We zijn teveel bezig met onszelf in onze koppie waardoor we soms de schoonheid van de wereld en de mensen waarmee we in contant zijn niet meekrijgen zoals wij en zij dat verdienen.

Dan zeg ik tegen mezelf: vanaf vandaag ga ik niet meer zenuwachtig zijn in sociale situaties.. en bij het eerst volgende contact besef ik hoe erg ik het telkens onderschat.

Maar goed.. We komen er wel hoor. Jij en ik! We zullen een angst vrije sociale leven hebben.


Jessica
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar dit (uiteraard)! Wat is het toch ook een onhandige fobie, sociale fobie. Dat waar we bang voor zijn (mensen), omringt ons de hele tijd en we worden er voortdurend mee geconfronteerd en moeten er wat mee. Hoe anders is dat met een fobie voor slangen bv... hebben jullie er weleens medicatie tegen genomen? Ik ben me daar, na meerdere boeken over social anxiety gelezen te hebben, in aan het verdiepen en het klinkt best veelbelovend.

Greet
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



17 jarig meisje met sociale angststoornis (Verhaal 12)

Ik ben een 17 jarig meisje en ik kamp al 4 jaar met een sociale angststoornis. Dit is officieel vastgesteld.
Ik heb een jaar lang een relatie gehad, maar sinds dat uit is, is alles verder bergafwaarts gegaan.


Ik voel me ongemakkelijk op feestjes. Hoe meer onbekenden, hoe erger. Ook als ik alleen naar een supermarkt moet, ben ik bang dat mensen me zien, veroordelen en vervolgens afkeuren.


Wat me vooral belemmert in het dagelijks leven is het feit dat ik niet met jongens af kan spreken. Tenzij ik met ze ben opgegroeid, of ze al heel lang ken. Er kan totale paniek uitbreken als iemand me pusht om af te spreken. Of als ik iemand ongepland op straat tegen kom.

 

Het lijkt me super fijn om iemand te vinden die (deels) het zelfde heeft en behoefte heeft om er over te praten! Je kunt mailen naar denisevdkroon@gmail.com


Denise
> 2 jaar geleden

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey,
Ik herken me enorm in je verhaal! Nadat ik begonnen was met m'n nieuwe opleiding kreeg ik ook enorm last van sociale angst terwijl dit voorheen op de middelbare altijd meer op de achtergrond was. Ik heb daarom besloten om toch maar contact op te zoeken met een psychologen. Zij kan je bijvoorbeeld helpen met je negatieve gedachten die je zegt dat je hebt. Weet in ieder geval dat je niet alleen bent.

Xx meisje van 21

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Sociale angststoornis (Verhaal 53)

Hej,

Ik heb al sinds een lange tijd een sociale angststoornis.
Ik heb het heel fel,
Ik ben juist met mijn vriend gaan samenwonen maar toen ik thuis woonde durfde ik niet eens alleen naar de winkel gaan.
Nu doe ik het wel soms is maar heb ervoor een paniekaanval en soms ga ik dan gewoon helemaal niet en stel ik het uit.
Ik durf ook niet bellen.
Nu ik samen woon met men vriend wil hij natuurlijk ook dat ik ga werken voor bij te dragen
En ik wil ook heel graag werken.
Maar ik durf te telefoon niet opnemen of langs interims gaan.
Weet ook niet of durf ook niet er over te praten

Anoniem
> 2 jaar geleden

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Heb een verslavings periode van drank en drugs achter de rug (Verhaal 51)

Hai, ik zit al sinds mijn jeugd met dit angstgevoelens, t is de
Laatste tijd ook weer erger geworden. En heb een verslavings periode van drank en drugs achter de rug.. heb medicatie om m’n angst wat minder te voelen. Maar soms is het weer zo overweldigend vooral als ik me ook nog eens eenzaam voel want heb ook ADD/ADHD erbij t is zeer complex. En slik soms een extra pammetje bij. Heb over 2 weken gesprek met hulpverlening weet alleen niet of dit ooit nog goed komt, ben eind me jaren 20 nu. Iemand met advies? Groetjes N.

N.
> 2 jaar geleden

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik voel me zó niet op mijn gemak op verjaardagen (Verhaal 49)

Het gebeurde me gisteren wéér! Ik voel me zó niet op mijn gemak op verjaardagen. Zelfs bij mijn kinderen. Voel me niet gehoord, word altijd overruled door verhalen van anderen en heb moeite met mijn verhaal te doen. Kortom, dat oude gevoel waarvoor ik járen in therapie ben geweest lijkt weer in alle hevigheid terug te zijn: Dat ik er niet toe doe!! Mijn gedrag in zo'n situatie werkt ook niet mee om wél aardig gevonden te worden. Ik reageer veel te fel en veel te direct.

Anoniem
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Rot dat je hier last van hebt gehad. En heel herkenbaar. Je therapie is er sowieso niet voor niets geweest, maar angsten kunnen soms ineens weer een loopje met je nemen. Dat betekent niet meteen dat je weer helemaal terug bij af bent. Je angst is een gevolg van de negatieve gedachten die ineens weer de kop opsteken. Wees ervan bewust dat het maar gedachten zijn door jezelf erbuiten te plaatsen. Alsof je naar een voetbalwedstrijd kijkt en de spelers zijn jouw positieve en negatieve gedachten zijn. Jij bent slechts toeschouwer. Gedachten zullen er altijd zijn. De kunst is om ze op te merken en niet voor waarheid aan te nemen. Je doet er zeker toe! En daar zullen je kinderen net zo over denken. Dus die gedachte mag je al laten voor wat het is :-).

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Op m’n 16e werd het erger (Verhaal 44)

Hey, ik wilde m’n verhaal delen om misschien hierdoor in contact te komen met mensen die mij begrijpen en of misschien hetzelfde hebben meegemaakt. Ik heb zolang ik me kan herinneren al sociale angst gehad, maar op m’n 16e werd het erger ik ben nu inmiddels 18. Ik heb door mijn sociale angst geen vrienden, omdat ik altijd het gevoel heb dat ik er niet bij hoor. Ik heb bijvoorbeeld ook geen sociale media, omdat ik dan erover in zit wat anderen van mij denken. Ik doe mee aan een coachingstraject. Om mij bij mijn sociale angst te helpen. Dit heeft me geholpen, maar ik vind het nog steeds moeilijk om vrienden te maken. Want ik wil zo graag vrienden hebben en sociale contacten aangaan, maar ik vind dit gewoon dood eng. Daarom zou ik het geweldig vinden om met iemand die ongeveer hetzelfde als mij meemaakt in contact te komen.

Ilse
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Ilse,

Goed dat jij je verhaal deelt. Ik heb zelf ook last van angstklachten in sociale situaties, maar ben wel een stuk ouder dan jij. Hopelijk leest iemand dit die qua leeftijd wat dichter bij je in de buurt komt, zodat jullie contact kunnen leggen. Misschien heb je een leuke hobby/sport waarbij je ook meteen in contact komt met anderen? Wanneer je iets gemeen hebt met elkaar, schept dit vaak toch al snel een band. Of bijvoorbeeld via werk/bijbaan?

Weet dat je in ieder geval niet alleen bent in dit en super goed dat je hulp bent gaan zoeken. Er is helaas geen one size fits all oplossing voor sociale angst. Het is daarom goed om verschillende dingen uit te proberen en dit samen met een hulpverlener/coach te doen. Uiteindelijk leer je beter omgaan met je angst waardoor je er veel meer rust over hebt. Je zal leren dat het grotendeels een mindset is. Als ik naar de mensen om me heen kijk, zie ik ook dat veel mensen over angsten heengroeien. Dus het komt hoe dan ook goed.

Liefs

Anne
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik ben donkerder qua gedachten en wereldbeeld dan mijn naasten (Verhaal 45)

Ik ben inmiddels 26 jaar en nu pas ben ik erachter gekomen dat de dingen waarmee ik last heb eigenlijk van sociale angst komen. Maar ik heb altijd enorm gevochten tegen de angst. Het is er ook niet altijd. Bij mensen die ik goed ken zoals mijn familie en vrienden kan ik mezelf zijn alhoewel ik me in sommige situaties dan denk van: wat zou deze vriend of die vriendin daarvan denken? Bijvoorbeeld als ik mensen bij mij thuis uitnodig waar het er niet zo modern of nieuwbouwwoningachtig uitziet als bij anderen. Ik ben tweemaal naar een psycholoog geweest: toen ik 20 was en toen ik 22 was denk ik. Maar ik ga het nog eens een kans geven denk ik. Vanaf vorige zomer heb ik ook chronische hyperventilatie gekregen waardoor ik hartkloppingen kreeg dus samen met die sociale angst heb ik vaak momenten waarbij ik op de toppen van mijn tenen loop. Vaak heb ik gedacht, dat is nu eenmaal ik. Ik denk nu eenmaal veel na en ben donkerder qua gedachten en wereldbeeld dan mijn naasten en ik heb zonet gelezen dat mensen die alleenstaand zijn en werkloos zijn meer kans hebben op sociale angst maar mijn zus die 5 jaar ouder is dan ik woont ook alleen en heeft helemaal nergens last van. Ik bewonder dat enorm en ik wou dat ik ook zo in het leven stond.

S.
> 2 jaar geleden

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Alsof ik altijd in een soort bubbel zit (Verhaal 38)

Hoi, ik heb last van sociale angst. Ik heb hier al best een tijdje last van. Ik ben altijd best verlegen geweest maar op de basisschool was dit altijd prima. Op de middelbare school trok ik op met meiden die wat uitbundiger waren en die me uiteindelijk links lieten liggen. De combinatie van wat verlegen zijn en er niet bij horen zorgde ervoor dat ik steeds angstiger werd. Ik werd angstig op school, werk en op de sportclub. De enige momenten waarop ik geen last heb van angst is wanneer ik met familie ben (want die verlaten je sowieso niet) en wanneer ik op vakantie ben (want je weet dat je de mensen die je op vakantie tegenkomt waarschijnlijk toch niet meer zult zien). Ik heb het gevoel alsof ik altijd in een soort van bubbel zit waardoor ik nooit echt volledig dingen beleef. Ik ben nu 23 en tijdens mijn studentenleven is het probleem alleen maar erger geworden. Ik heb niet meer een familie als thuisbasis omdat ik op kamers woon en ik ben constant omringt door nieuwe huisgenootjes. Super leuk natuurlijk maar ook erg lastig. Vooral omdat ik nu ook constant het idee heb dat mijn huisgenoten me beoordelen bijvoorbeeld. Ik zou graag nieuwe mensen ontmoeten maar ik durf niet naar borrels, feestjes, sportclubs, etc waardoor ik bijna altijd alleen thuis ben. Zijn er meer mensen die hier mee te maken hebben?


Anoniem
> 2 jaar geleden

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier herken ik me ook heel erg in! Toen ik 23 was, woonde ik ook in een appartement met andere meiden en de onzekerheid sloeg bij mij soms ook toe. Ik hoor dit trouwens wel vaker ook terug van vriendinnen dus het is niet iets raars. Je huisgenootjes kies je niet zelf uit zoals je vriendinnen, maar je moet er wel mee samenwonen.

Ik denk dat wat hij heeft geholpen is een gezonde dosis schijt hebben aan je huisgenoten, maar dan niet op een negatieve manier. Ik denk dat de kans heel groot is dat de angst die je hebt niet echt op realiteit is gebaseerd. Zij zullen ook gewoon druk zijn met hun eigen leven en niet continu op jou of de rest gefocust zijn (dat is mijn analyse op mijn eigen 23 jarige zelf naderhand).

Ook herken ik de angst voor borrels. O god, borrels. Ik kreeg (en krijg nog steeds wel eens) de kriebels bij de gedachte alleen al. Ik werk in een organisatie waar borrels nauwelijks voorkomen, maar ga er wel af en toe heen. Misschien kun je dat ook proberen? Gewoon om eens te kijken hoe het je bevalt. Ik denk dat je door jezelf af en toe bloot te stellen aan je angsten je ook sneller inziet dat er niks is om bang voor te zijn. En weet dat de aanwezigen altijd meer met zichzelf bezig zijn dan met jou.

Als je angst de overhand neemt in je leven dan is het wel goed om eens met de huisarts te praten. Wellicht kun je om te beginnen met de praktijkondersteunende psycholoog te praten? Die kan je misschien helpen of op weg helpen naar een goede psycholoog? Je hoeft het natuurlijk niet allemaal zelf te doen. Misschien heb je al eens hulp gezocht. Het kan natuurlijk ook gewoon fijn zijn om er bijvoorbeeld met je famlie over te praten.

Probeer in ieder geval niet teveel te luisteren naar het negatieve stemmetje in je hoofd. Probeer er echt bewust van te zijn dat het maar een gedachte is. Plaats de gedachte op een denkbeeldig wolkje en laat hem overwaaien. Of schrijf van je af en probeer je negatieve gedachten te vervangen voor positieve, helpende gedachten. Meer aandacht besteden aan het positieve is sowieso een hele goede tip voor je mindset! Bedenk als je wakker wordt eens drie positieve dingen of dingen waar je dankbaar voor bent. En doe hetzelfde als je gaat slapen. Als je het leuk vindt kun je dit ook opschrijven of in je telefoon noteren.

Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt! Heel veel liefs en succes

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik ga nu helemaal nergens meer heen (Verhaal 41)

Heeii,

Ik wil oook even mijn verhaal kwijt.
Ik ben al heel mijn leven wat verlegen en dat werd ietsje beter toen ik naar de middelbare school ging... maar toen kwamen de feestjes en het uitgaan en ik voelde me altijd al onprettig en onzeker en ging dus naar alleen naar de plekken waarvan ik vond dat het nog wel ging. Wel altijd heel veel stress voordat ik erheen ging. Tot op een punt dat ik zoveel stress en paniek voelde dat ik besloot minder naar feeestjes enz te gaan. Dat ging zo door tot ik mijn vriend kreeg vanaf dat moment werd het alleen nog maar erger. Ik ga nu helemaal nergens meer heen. Ik heb nu zoiets van ik ga niet elke keer mezelf zo stressen dus ik ga gewoon helemaal niet meer. Door te tijd heen ben ik hierdoor veel vrienden kwijt geraakt en loopt mijn relatie ook niet lekker maar ik het lukt me niet om wel al die leuke dingen te doen.


M
> 2 jaar geleden

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat doe je graag ? Hobby's, Reizen, Sporten, Wandelen, Tv kijken, Computeren, Fietsen, Zwemmen, ... ,?

André
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heb je al hypnotherapie al een kans gegeven ?

André
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar! Ik denk dat je sommige dingen sowieso nou eenmaal minder leuk vindt dan anderen het vinden. Niet iedereen laadt op bij activiteiten zoals een feestje. Hier zullen heel erg veel mensen zich in herkennen overigens. Denk ook dat er veel mensen zijn die zich er toch proberen overheen te zetten en toch gaan, maar dat zie je vaak niet vanaf de buitenkant. Misschien dat die gedachte het al wat minder "zwaar" maakt? Het kan zo zijn dat jij je plezier meer haalt uit het maken van lange wandelingen, om maar wat te noemen. En dat is helemaal oke :).

Probeer met de mensen die je om je heen hebt toch regelmatig leuke dingen te ondernemen. Dat hoeft niet een feestje te zijn, maar je kunt bijvoorbeeld samen een activiteit gaan doen die wat meer bij je past. Verder denk ik wel dat het goed is om jezelf af en toe te blijven uitdagen en toch naar dat ene feestje te gaan. Desnoods neem je iemand mee of je partner. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Vergeet nooit dat andere mensen altijd meer met zichzelf bezig zijn dan met jou. En als het je echt niet meer bevalt kun je altijd nog weg. In zo een geval: niet teleurgesteld raken in jezelf, volgende keer beter!

Hopelijk heb je er iets aan! Liefs

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik leef dagelijks in een hel van angst en paniek (Verhaal 35)

Hallo ook ik heb een soort van sociale fobie...ik weet niet of dat het is. Heb het hele internet al afgezocht wat ik nu heb en eigenlijks kan ik het geen naam geven. Ik leef dagelijks in een hel van angst en paniek. Ik slik al 20 jaar antidepressiva wat ik nooit had moeten krijgen. Ik vervloek de dag dat ik dit middel heb voorgeschreven gekregen! En ik vervloek ook de dokter die dit heeft gedaan! Ik kom er helaas nooit weer van af! Maar wat ik het ergste momenteel vind is dat ik angstig word als ik bij mensen thuis kom. Ik begin dan te zweten en met mn neus te snuiven..bang dat mij iets ergs gaat overkomen. Bang om dood te gaan. Dit is toch niet normaal! Ik heb dit al jaren en het wordt steeds erger! Dit is geen leven zo.


Erik
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat ontzettend rot dat je je zo voelt! Ik ben natuurlijk geen psycholoog, maar het eerste wat ik me afvraag is of het niet een idee zou zijn om geleidelijk te stoppen met de medicatie onder begeleiding van een arts? De medicatie helpt je in ieder geval niet bij je sociale angst als ik het goed begrijp. Wellicht dat je onder goede begeleiding/therapie toch een weg kan vinden waarbij je je fijner voelt? Zelf slik ik het niet, maar antidepressiva maakt de klachten misschien (soms) dragelijker voor je maar pakt niet de oorzaak aan. Terwijl daar misschien wel heel veel winst in te behalen valt?

Ik herken de angst die je voelt als je bij mensen thuiskomt. Bij mij gaan vaak in meer of mindere mate ook de alarmbellen af, zelfs bij mensen die dicht bij me staan kan ik hier soms last van hebben sinds een jaar of drie. Helemaal niet leuk! Ik kan er zelf bijvoorbeeld heel erg duizelig en extreem moe van worden. Misschien is het fijn om de mensen die dichtbij je staan op de hoogte te brengen van de angst die je hebt, mochten ze dit niet al weten van je? Dat lucht misschien een beetje op.

Wat je misschien ook helpt is een taakconcentratieoefening te doen als het je lukt? Dat houdt eigenlijk in dat je je echt focust op hetgeen waar je op dat moment mee bezig bent, zonder te luisteren naar het interne stemmetje. Misschien kun je het eerst oefenen met alledaagse dingen zoals douchen of de afwas doen? En daarna oefenen in sociale situaties? Luister en kijk goed naar de persoon met wie je bent, zodat je in het moment blijft. En als je je dan toch vervelend gaat voelen zou je het kunnen aangeven bij de persoon met wie je bent.

Dit laatste klinkt voor je waarschijnlijk als het slechtste idee ooit, maar het proberen weg te stoppen of te vluchten zorgt ervoor dat je alleen met je angsten/zorgen blijft rondlopen terwijl de kans groot is dat een ander je op dat moment goed kan helpen. Ook hoef je dan geen "masker" op te zetten en zo blijf je ook weer dicht bij jezelf en het zorgt voor begrip bij de ander. Het schept ook juist weer een soort band en misschien heeft de ander er ook wel eens last van (heel veel mensen hebben hier sowieso wel eens last van en zullen het herkennen).

Wat ik verder nog aan tips kan geven: wees lief voor jezelf! Eet gezond, beweeg af en toe een beetje en kijk eens of meditatie iets voor je is. Meditatie schijnt te helpen in het nemen van afstand van je angsten, zodat ze niet overheersen. Een extra tip is om al deze tips niet in één keer toe te willen passen ;), want dan wordt het moeilijk om vol te houden. Begin bijvoorbeeld eerst eens een maandje met dagelijks mediteren. Hier zijn apps voor die je kunnen begeleiden. Als je het een maandje volhoudt zit het meer in je systeem, waardoor je het gemakkelijker blijft doen. Na een maand zou je kunnen nagaan of het je is bevallen en eventueel kun je er dan iets aan toevoegen zoals bewegen etc etc.

Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt! Heel veel sterkte en geluk.

Reactie op je berichtje
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik kan niet eens uitleggen hoe erg het is (Verhaal 42)

Ik heb vanaf mijn 18e ongeveer erg last van een sociale angststoornis. Ik ben nu 22. Ik heb het gevoel dat ik niet eens kan uitleggen hoe erg het is. Dat ik het nooit echt onder woorden kan brengen. Ik voel me onbegrepen en alsof ik de enige ben. En zelfs als ik al jullie verhalen lees, voel ik me nog steeds zo.

Gesprekken ervaar ik vaak als ongemakkelijk. Ik heb ook altijd het idee dat ik de ander ongemakkelijk laat voelen of dat ik bijvoorbeeld op een verjaardag, de hele sfeer verpest door hoe zenuwachtig ik over kom.

Hierdoor komen suïcidale gedachtes bij mij naar boven. Er gaan gedachtes in mijn hoofd rond zoals: ik voel me nergens op mijn gemak en niemand voelt zich op hun gemak bij mij. Ik kan geen vrienden meer maken. Ik ben dom, niet grappig, saai. Ik wil dit niet meer.

Ik doe mijn best deze gedachtes te laten en door te vechten, maar soms zou ik willen dat niet het hele leven 1 grote uitdaging is. Telefoon oppakken? Uitdaging. Onverwachts een nieuw persoon ontmoeten? Uitdaging. Bij mijn vader eten die hartstikke lief is, maar die ik niet zo vaak zie? Uitdaging. Ik voel me eigenlijk maar bij 1 persoon echt op mijn gemak. Dat is de reden dat ik er nog ben. En zolang ik er nog ben zal ik hiermee moeten leren leven.

Ik ben al bij meerdere instellingen geweest en denk nu eindelijk de goeie gevonden te hebben. Daar ga ik hopelijk snel aan de slag kunnen. Daarbij wil ik EDMR gaan proberen aangezien ik daar veel positieve verhalen over heb gehoord en ook hier lees ik dat weer.


Nina
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Nina,

Ik zag je berichtje en zie dat er geen reacties op zijn binnengekomen dus ik dacht laat ik je een reactie sturen. Om te beginnen wil ik kwijt dat je echt niet de enige bent! Ik voel me vaak net zo en ook vaak onbegrepen, want het is ontzettend moeilijk aan anderen uit te leggen. En ik mijn directe omgeving heb ik geen mensen die hier in zulke extreme mate last van hebben. Dan voelt het natuurlijk al snel alsof je de enige bent, maar dat is niet zo. Ook zijn er ontzettend veel (!) mensen die hier in meer of mindere mate last van hebben.

Ik herken de uitdagingen die je noemt, alhoewel het uiteindelijk toch een kwestie is van gewoon blijven doen en "oefenen" en jezelf blootstellen aan je angst. Praat er ook over met je omgeving, ook al begrijpen ze je niet altijd. Het is wel fijn om te weten dat anderen weten wat er in je koppie omgaat. En wees alsjeblieft niet te streng voor jezelf. Je bent maar een mens en je bent nog hartstikke jong en je gaat nog zoveel meemaken waardoor je beeld hierop nog zal veranderen. Gun jezelf die kans.

Het maakt me verdrietig om te lezen dat je niet meer verder zou willen leven. Omdat je angst een hoofdrol speelt is het inderdaad goed om goede hulp te zoeken. Zijn je problemen dieper van aard? Zoek een goede therapeut waarmee je bijvoorbeeld schematherapie kunt gaan doen en exposure. Als je daar hulp bij nodig hebt (bij je zoektocht naar een goede therapeut), kun je altijd aankloppen bij je huisarts. Heb ik ook gedaan.

Wat tot slot helpt is je tijdens sociale situaties goed te focussen op de ander en wat diegene te vertellen heeft in plaats van te luisteren naar dat gemene stemmetje in je hoofd. Het is maar een gedachte. Wel een hele negatieve! Maar het is maar een gedachte. Neem hem niet voor waarheid aan. Probeer echt in het moment zelf te blijven en ervan te genieten. Het leven gebeurt nu en om je heen en niet in je hoofd. Leer ruimte maken voor het nu en de zorgen over het verleden en wat er komen gaat los te laten door bijv. te gaan mediteren.

Wat mij ook heeft geholpen is dat ik tot de conclusie kwam dat ik niet bang ben voor de mensen om me heen (want ook ik heb hier last van bij de mensen die dichtbij me staan) , maar voor mijn eigen reactie op zo een sociale situatie. Uiteindelijk ben ik gewoon bang voor mezelf, omdat ik bang ben dat ik me niet weet te redden. Ik heb uiteindelijk altijd zelf de touwtjes in handen en ben geen weerloos wezen en jij ook niet. Ga de uitdaging aan door dingen te blijven ondernemen, in het moment zelf proberen te blijven en jezelf nooit te straffen als het een keertje anders uitpakt dan je zou willen. Ik weet zeker dat er een punt komt waarop je terugkijkt en ziet dat je echt wel wat stapjes hebt gemaakt en dat is waar je je kracht uit zal halen.

Ik heb met mezelf afgesproken dat ik gewoon de uitdaging aan ga en hier goed mee wil leren omgaan. Misschien helpt jou dat ook? Het leven is veel te mooi en te kort om je te laten leiden door je angsten. Het verschilt natuurlijk per persoon wat helpt en wat niet maar ik hoop oprecht dat je hier iets aan hebt. Luister bijv podcasts zoals "Met z'n allen de podcast" van Gwen en "Kukuru" van Giel. Laat je inspireren. Maar voel je vooral niet alleen en de enige want je bent echt niet alleen in dit.

Heel erg veel liefs!


Reactie op je bericht
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik voel me vaak gevangen in mijn gevoel (Verhaal 2)

Ik voel me vaak gevangen in mijn gevoel. In contacten met mijn baas weet ik niet wat ik moet zeggen. Het zweet breekt me uit en ik wil dan letterlijk vluchten. Ik voel me dan dom, etc.


Anoniem
> 2 jaar geleden

11
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Trees, mijn hart breekt als ik dit lees. Vooral dat 'alleen' staan op het schoolplein. En Anonie, dat tegen andere mensen opkijken en tegelijkertijd jezelf minder voelen en daarbij dat angstige gevoel. Zo herkenbaar.

Sterkte allen!

Jo
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



In rustige stapjes steeds meer durven (Verhaal 33)

Sinds 2018, het eerste jaar van de middelbare heb ik altijd angst voor sociale situaties. Ik was dat jaar ook depressief en geen een van mijn vrienden maakte het iets uit en ze maakten het alleen maar erger. Daardoor bleef het nog veel langer en had ik nooit meer ergens zin in. In de 2e klas kwam ik erachter dat ik misschien niet alleen verlegen ben, maar dat ik ook een sociale angststoornis heb. Het leek me niet ok dat elke keer als ik langs iemand fietste en diegene naar me keek ik er dagen erna nog steeds over na dacht of diegene me lelijk of raar vond. Bij gym is het ook altijd een drama want ik maak me er de week van te voren al druk om. Wat nou als ik iets raars doe? Vinden mensen me raar? Straks val ik wat dan? Ik probeerde altijd ziek te zijn op de dag van gym. Op dit moment ben ik erachter gekomen dat de enige manier om eraf te komen is in rustige stapjes steeds meer durven. Het zal altijd eng blijven, maar ooit word het minder. Ik heb het nu nog steeds maar zit in het proces naar een beter leven :)


Sann
> 2 jaar geleden

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Sann, ik ben Josje, een moeder van een meisje van 16 met sociale angsten. Op dit moment heeft ze therapie bij een vrijgevestigde therapeut. Mag ik vragen hoe oud jij nu bent en in welke gemeente je woont. Mijn dochter heeft eens aangegeven dat ze graag mensen zou leren kennen die hetzelfde hebben als zij. Als ik jou verhaal lees herken ik veel van wat zij me verteld. Misschien zouden jullie iets kunnen hebben aan contact met elkaar. Groetjes, Josje


Josje, moeder van dochter 16 met sociale angsten
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik ben bang in sociale situaties (Verhaal 6)

Ik ben een man van in de 40. Waarschijnlijk als je me zou zien zou je denken dat ik een stoere vent ben, kale kop en altijd mijn woorden klaar.

Realiteit is echter anders. In sociale omgevingen ben ik angstig. Verjaardagen vind ik vreselijk. Ik probeer altijd als eerste te zijn zodat mensen mij gedag moeten zeggen. En liever blijf ik niet te lang. Voor borrels heb ik altijd een excuus. Uit eten in drukke restaurants doe ik wel maar ik ga zo zitten dat ik alles in de gaten kan houden.

Met therapie wordt gaat het inmiddels beter. Ik heb handvatten gekregen en we hebben achterhaald waar de angst vandaan komt. Het helpt om het te snappen. Nu nog toepassen in de praktijk. Volgende week weer een verjaardag.


Anoniem
> 2 jaar geleden

23
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hallo , ik heb 5 jaar sociale angst gehad en sinds 2017 ervan af. Ik coach nu mensen.
Hoe gaat het met jou angst nu ?


Wouter
> 2 jaar geleden
Reactie:

herkenbare verhalen.


Dimi
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi Wouter hoe ben je er vanaf gekomen?


Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Sinds pesten op school is het een sociale angststoornis geworden (Verhaal 37)

Ik ben al van jongs af aan een verlegen temperament, maar sinds pesten op school is het een sociale angststoornis geworden. Dat is inmiddels 14 jaar geleden, en ik heb veel stappen gemaakt, maar het blijft nog altijd een ding waar ik dagelijks mee vecht. Op sommige dagen is het beter dan andere. Maar ik blijf heel gevoelig voor de (vernomen..) 'afwijzende blik' in de ogen van de ander, en dan word ik stil, en ga ik me terugtrekken. Ik zou willen dat ik wat steviger in m'n schoenen kon staan, of met andere woorden, wat meer schijt kon hebben.
Mensen denken vaak dat ik afstandelijk ben, en gereserveerd, maar van binnen is dat allesbehalve zo.
M'n vriendinnen en vrienden hebben geen last van het soort verlegenheid dat ik heb, en ik mis het wel eens om me daarin begrepen te voelen. Het lijkt mij fijn om lotgenotencontact te hebben. Wie zich geroepen voelt om eens te kletsen, let me know :)


Zara
> 2 jaar geleden

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ben heel de dag bezig met wat mensen van me vinden (Verhaal 31)

Ik deel mijn verhaal onder een andere naam. Ik hoop alleen gewoon in contact te komen met mensen die hetzelfde denken en voelen. Of mij in iedergeval echt kunnen begrijpen. Ik heb zo veel lieve mensen om me heen. Maar ik ben ook zo bang om hun kwijt te raken. Ik ben zo bang om dingen fout te doen. Ik ben heel de dag bezig met wat mensnen van me vinden. Ik ben bij de psycholoog ik krijg dus hulp. Maar zou t tof vinden om met iemand die hetzelfde heeft in contact te komen


Sofie
> 2 jaar geleden

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Echt heel bizar (of eigenlijk niet) maar je omschrijft op enkele punten na mijn gevoelens en ervaringen.

Vooral ruim op tijd op feestjes komen zodat iedereen mij bij binnenkomst moet begroeten en niet andersom (de aandacht ligt dan niet op mij, maar de binnenkomers). Eén op één vermijd ik omdat ik bang ben niets te vertellen te hebben, of niet gezellig/interessant/grappig genoeg te zijn. Het gebeurt mij dan wel eens meer dan één keer dat ik me ineens in een gesprek bevind met één persoon en zodra ik het doorheb begin ik ongemakkelijk te doen (voor mijn gevoel). Weet mij geen houding te nemen en zeg soms wanneer er stiltes vallen van die hele rare dingen.. waarvan ik achteraf liever had dat ik het niet gezegd had en gewoon de stilte had opgevuld met: stilte.. of de ander een gespreksonderwerp laten bedenken.

Vroeger was ook bezig in mijn hoofd met waar ik mijn handen moest plaatsen en mijn algehele houding, zelfs mijn ademhaling. Daar ben ik nu gelukkig vanaf.

You are not alone.

Het komt volgens mij op hetzelfde neer. We zien onszelf als onwaardig, minderwaardig. We zijn teveel bezig met onszelf in onze koppie waardoor we soms de schoonheid van de wereld en de mensen waarmee we in contant zijn niet meekrijgen zoals wij en zij dat verdienen.

Dan zeg ik tegen mezelf: vanaf vandaag ga ik niet meer zenuwachtig zijn in sociale situaties.. en bij het eerst volgende contact besef ik hoe erg ik het telkens onderschat.

Maar goed.. We komen er wel hoor. Jij en ik! We zullen een angst vrije sociale leven hebben.


Jessica
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Een naar gevoel bij gedachte dat je maar 1 keer leeft (Verhaal 10)

Ik heb een angst (denk ik) het is niet dat ik heel bang ben maar als ik na denk over dat je maar 1 keer leeft en het leven opzich geeft het mij een heel naar gevoel van binnen. Ik weet niet meer wat ik eraan kan doen.

Op internet staan allerlei fobieën en angsten maar ik zie nergens mijn angsten. Heeft u raad voor mij? Hoor het graag ik ben trouwens 16 jaar


Mijnnaam23
> 2 jaar geleden

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey!
Ik ben een meisje en ben bijna 18. Ik heb al ruim 4 jaar een sociale angststoornis en sta open om er met je over te praten als je er behoefte aan hebt. Mail me! ***********@gmail.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)


Denise
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik geloof in reincarnatie:
De christenen geloofden tot 300 jaar na christus is reincarnatie,
evenals de hindoeisten en volgens mij de boedhisten ook.
Voor mij is het 99 % zeker.
Dus dan zou je niet bang hoeven te zijn dat je maar 1 keer leeft.
Zou ook een beetje flauw zijn omdat iedereen totaal andere levensomstandigheden heeft die niet met elkaar te vergelijken zijn, Dat zou wel heel oneerlijk zijn als er maar een leven zou zijn. de mensen in Afrika en de miljonairs en de zieken en de uiterst succesvolle en getalenteerde en de zwerers


annet
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



angstig bij oogcontact (Verhaal 30)

Ik ben angstig bij oogcontact. Bij telefonisch contact voel in mij zelden zenuwachtig. Als ik iemand in de ogen moet kijken voel ik mij in de meeste gevallen zo angstig.


Kelly
> 2 jaar geleden

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi
Ik heb ook een sociale fobie
En sommige dingen heb ik al geleerd.
Ook oogcontact.
Mijn reactie is om iemand niet diep in de ogen te kijken,
maar meer er om heen te kijken, bijv je blik richten op het bovenste van de neus van degene die je aankijkt.


annet
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Angst voor bekenden (Verhaal 21)

Onlangs is er een oude vriend van me gestorven. Ik heb er vroeger fantastische tijden mee beleefd. Maar in het afgelopen jaar ben ik hem 2 keer tegengekomen en heb ik hem volledig genegeerd. Waarom? Uit angst... Als ik nu terugblik op de afgelopen jaren doe ik dit heel erg veel. Mensen waar ik fantastische tijden mee beleefd heb negeren. Niet in hun gezicht maar ik doe alsof ik hen niet zie. Dit zorgt vaak voor heel ongemakkelijke situaties want hou dit maar eens vol... En ik wil dit niet meer! Ik heb vanzelfsprekend weinig tot geen vrienden omdat ik iedereen die ooit belangrijk was in mijn leven negeer. Herkent nog iemand dit? Ik heb me nu voorgenomen om dit niet meer te doen, hoe moeilijk dit ook voor mij is... Maar zo leven gaat niet meer. Achteraf fantaseer ik dan heel leuke gesprekken. Bizar he. :-(


Anoniem
> 2 jaar geleden

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Niet bizar, heel herkenbaar
ik ben ook uit contact gegaan
maar als ik je zo lees ben je een super lief mens, hsp wellicht?
gesprekken fantaseren is ook niet gek..
je bent helaas normaler dan je denkt! ;) Maar je hoort je fijn te voelen .. knap dat je jezelf aanpakt heel stoer !!


Annemarie
> 2 jaar geleden
Reactie:

Dankjewel! Heel herkenbaar. Ik voel me ook super onveilig, bij vrijwel iedereen en negeer mensen dan ook. Of ik ga raar gedrag vertonen waardoor ze mij verlaten.
Terwijl in mijn eentje reizen en nieuwe mensen ontmoeten vind ik makkelijk.
Er zit dus een grote verlatingsangst zodra ik gehecht ben aan iemand en wil dat die mij leuk vindt. Ik heb geen idee dit te doorbreken maar ik ben echt klaar met die pijn en eenzaamheid. Ik wil gewoon mezelf zijn. Alhoewel ik niet meer echt weet wie dat is...
Ik wens jou heel veel succes op jouw reis naar geluk en ik ben benieuwd hoe t je afgaat om mensen niet langer meer te negeren.


Karin
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik doe het lijken alsof ik niet zenuwachtig ben (Verhaal 28)

Hey! Ik ben J. Op een blauwe maandag at ik wat met mijn vriendin bij de Burger King. Ik voelde mij onbehaaglijk, er was iets vreemds aan de hand. Iemand die ik al erg lang kende en lief had, daar voelde ik mij ineens ongemakkelijk bij, onrustig. Ik schudde het van me af. Zocht er niets achter.

Een keer achter de kassa komt een goede kennis van mij bij de kassa waar ik achter zit afrekenen. Nou, dit was zweten geblazen. Om te zeggen dat ik zenuwachtig was, zou een understatement zijn. Ik was aan het zweten. Het gevoel was weer terug, alleen erger.

Op een dag wilde de manager bij mij afrekenen. Hij hield zijn kleding in de hand en wachtte keurig in de rij. Ik had hem inmiddels gespot en het zweet brak me uit.. Ik werd onwijs zenuwachtig, zodanig dat mijn benen hevig begonnen te trillen. Eerlijk gezegd was ik allang bij dat het niet mijn handen waren net als de vorige keer, of mijn lippen. Dit keer zag mijn manager het niet, dacht ik verheugd.

Op deze manier ben ik lang door gegaan. Het doen lijken alsof ik niet zenuwachtig ben of mij onzeker voel terwijl ik dat beiden ben.

Een paar jaar later heb ik een afspraak bij een psycholoog. Plots loopt er een ander medewerker binnen die ik nooit eerder heb gezien en die vraagt mij heel brutaal maar ook voor mijn gevoel beoordelend waarom ik er zo lang mee rondliep en niet eerder aan de bel heb getrokken. Dit samen met andere factoren hebben ervoor gezorgd dat ik niet door ben gegaan bij mijn psycholoog.

Sinds die tijd probeer ik mijn angsten zelf te overwinnen. Ik ken betere dagen en soms echt dagen vol intensieve angst die veel energie kosten.

Mijn angst begon bij mensen die mij kenden, die iets van mij verwachtte. Dit heeft zich helaas ontwikkeld tot een angst voor iedereen! Bekenden en onbekenden.

Zoals ik boven heb beschreven ken ik goede en slechte tijden. De ene ontmoeting gaat zo goed, ik ben wat meer ontspannen en het voelt zo goed daarna. Soms gaat het mis. Dan voel ik mij zenuwachtig en reageer ik op een dergelijke manier. Ik heb het gevoel (en weet wel zeker) dat andere mensen het door hebben.

Mijn beste vriendin zag een keer een paniekaanval van mij. Ze weet niet dat ik sociale angst heb. Maar ik neem aan dat ze zag dat ik zenuwachtig en angstig was omdat ze tegen mij zei “J, we kennen elkaar nou al zo lang. We zijn haast familie”. Ze zag het vermoed ik. Het is iets waar we het niet over hebben, nooit niet.

Ook op mijn werk hoorde ik 2 collega's zeggen "Zo, die J hé, die heeft van die zenuwachtige tikjes. Ze lijkt wel nerveus". Dit bevestigde voor mij dat anderen het doorhebben. Vooral de mensen doe vaak met je optrekken.

Hier loop ik nu zo'n 9 jaar mee rond. Ik was ooit een zeer sociale dame die graag in het middelpunt stond. Een contrast van wie ik nu ben.. Mensen behandelen mij als het meisje die van aandacht hield. Dat maakt samenkomsten nog meer beangstigender. Ik vermijd feestjes, bijeenkomsten, werkuitjes en vriendinnen. Ik heb het geluk dat mij vriendinnen daadwerkelijk om mij geven en ondanks dat ik altijd excuses heb om niet af te spreken behouden ze het contact en investeren ze in onze vriendschap.

Bij mijn eigen gezin voel ik af en toe angst tijdens momenten. Mijn vriend die heeft niets in de gaten vermoed ik. Ik heb hem ongeveer verteld waar ik mee zit, maar hij snapt het niet.

Tot slot wil ik nog even vertellen in welke situatie ik angst voel en ben benieuwd wie dat ook ervaart of in welke situatie jij het ervaart.

Ik ervaar de meeste angst in 1 (kleine) ruimte met een persoon. Als ik samen op bezoek ben en de gene met wie ik ben gekomen bijv even de gezamenlijke ruimte vertaal en ik alleen ben met iemand voel ik mij meteen angstig.

Ik probeer bewust te blijven en dit op te lossen mawr zit met mijn handen in mijn haar.

Ik hou btw van zingen en kan het toevallig ook. Speel je een instrument en kamp je ook met angsten, reageer ajb.

Groetjes,
j


Jessica
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

ik heb zowat hetzelfde. ook bij mensen die ik lang ken en zelfst bij mijn eigen gezin. ik durf soms geen oogcontact maken of ik heb schrik dat ik rood word....


jill
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Altijd als ik naar buiten ga (Verhaal 26)

Altijd als ik naar buiten ga voel ik mij gespannen. Of als ik met wat vrienden afspreek die ik lang ken ben ik bang dat ze me “vreemd” vinden. Ik krijg veel complimenten, maar denk altijd aan het negatieve over mijn eigen. Ik heb nooit het gevoel dat ik genoeg ben voor iemand. En dat ik niemand gelukkig zal kunnen maken


Verhaal 4
> 2 jaar geleden

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Al zo'n 6 jaar last van sociale angst (Verhaal 16)

Hallo, ik ben een jongen van 18 jaar en heb al zo'n 6 jaar last van sociale angst. Waar ik me het meest beperkt in voel is het ontmoeten van nieuwe mensen en mezelf zijn in groepen, in nieuwe groepen bevries ik en weet ik niks meer te zeggen.

 

En als ik dan thuis kom is dit heel vervelend want dan kan ik wel gewoon mezelf zijn.


Wat ik het meest vervelend vind, is dat mensen mij zo niet echt leren kennen, ze kennen eigenlijk alleen mij + de sociale angst die ik heb, maar niet de vrije Boris. En zo is het ook erg lastig voor mij om goed contact te maken en vrienden te maken.


Boris
> 2 jaar geleden

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Leone,

Heel herkenbaar. Ook mij is het na therapie niet gelukt om een sociaal netwerk op te bouwen. Op zich lukt het mij wel om contact te leggen, maar het contact onderhouden vind ik lastig. Ondanks de therapie blijft ik last houden van negatieve gedachten (na een eerste kennismaking heb ik niets interessant meer te melden of ze zullen me wel dom/saai etc. vinden). Ben benieuwd of jij inmiddels op de goede weg bent?

Mvg,
Babs


Babs
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Mijn verhaal - iemand met dezelfde klachten? (Verhaal 20)

Ik ben 51 jaar en tot mijn 16e had ik nergens last van. Ineens op een dag midden in een café vond ik dat mijn vriendinnen veel populairder en leuker overkwamen dan ik. Ik besloot daar iets aan te doen en dronk een fles likeur voor ik naar het café ging. Dat was een week later en ik was behoorlijk populair, zo bezopen dat 2 jongens mij meenamen en aanrandden. Ongeveer 3 maanden later kwamen de angstaanvallen, ik durfde niet meer in het openbaar te drinken, roken of eten. Ik kreeg een baan, maar als ik moest bellen trilde ik en ook iets aannemen trilden mijn handen. In de kantine eten durfde ik niet, ik sloot mij langzaam af van anderen. Op een dag was ik het zo moe, dat ik whisky kocht en een paar slokken nam alvorens ik ging werken. Met odol erbij. Het ging goed en langzaam moest ik wel meer slokken nemen om het in stand te houden. Ik werd overmoedig en begon te flirten met een collega, was eigenwijs etc. Uiteindelijk ging ik daar weg, denk dat niemand ooit iets geweten heeft, alcoholisten zijn slim. Ik sukkelde door de jaren heen en mijn man had ook geen respect meer voor me en idem dito. Toen kreeg ik een nieuwe vriend genaamd coke. Heerlijk was dat en niemand merkte het. Na 2 jaar recreatief gebruikt te hebben werd ik verslaafd en deed het iedere dag. We gingen scheiden en mijn ex-man kreeg alles, ik had niks meer en begon een relatie met mijn dealer. Na 1 1/2 jaar leerde ik een Belg via Internet kennen en trok bij hem in. Ik stopte met de drugs, van de ene op de andere dag. 11 jaar heeft de relatie geduurd, toen maakte ik er een einde aan want ik was behoorlijk geïndoctrineerd door hem met rare ideeën waar ik verder niet op in wil gaan. Heb nu een hele lieve man, maar ben veel depressief en wisselvallige buien, alles is zwaar, snel geprikkeld en moe. Ga na 2 gesprekken met Indigo naar Emergis en hoop dat het helpt.
Mensen met dezelfde klachten? Hoor het graag.


Kelly
> 2 jaar geleden

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik hou mijn angsten al best lang voor me (Verhaal 18)

Hoi Ik ben een meisje van 23 jaar en ik worstel eigenlijk al best lang Met sociale angst alleen is het erger geworden toen ik begon Met mijn opleiding (nieuwe stad, nieuwe omgeving en allemaal verantwoordelijkheden) .

Het is vooral als ik stress ervaar en veel binnen Zit dan komt Die angst bij me opborrelen. En dan durf ik soms niet eens naar buiten omdat er continu negatieve gedachten naar me binnenstromwn en elke persoon Die ik tegen kom denk dat Hij iets slechts over me denkt ik ben super kritisch over mezelf en Ik voel me op zulke momenten gewoon niet "goed genoeg" .

Het verschilt ook per dag en soms per week hoe ik me voel. De ene dag voel ik me vrolijk en dan is de angst minder maar als ik me niet zo dit voel dan is de angst ook sterk aanwezig.

Ik houd dit al best lang voor me kan er eigenlijk niet echt Met iemand over hebben.. vandaar dar ik het maar hier doe + ik heb nog nooit op een forum gereageerd, tips zijn welkom.


Anoniempje
> 2 jaar geleden

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik snap je verhaal je hecht heel veel waarde aan wat andere van jou vinden. Ik heb dit in mindere mate maar ben ook altijd bang om veroordeeld te worden door andere mensen. Verder ben ik oké op sociaal gebied. Heb je op dit moment hulp? Als je er over wil praten sta ik daar altijd voor open.
Mvg Xander.


Xander
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik ben bang voor afwijzing (Verhaal 13)

Na jaren slecht slapen een slaaponderzoek gehad. Daar kwamen ze er snel achter dat ik een depressie had. In therapie voor de depressie, therapeute kwam er snel achter dat ik een sociale angst stoornis en een negatief zelf beeld heb.


Ik voel mij alleen in gezelschap, vooral bij mensen die heel dichtbij staan. Ik wordt dan stil of ga juist uitbundig lachen, waardoor ik me dan weer angstig en stom voel.


Ik ben bang voor afwijzing en stom gevonden worden. Hierdoor vermijd ik sociaal contact. Als ik mensen in vertrouwen neem en vertel waar ik last van heb zeggen ze het te begrijpen maar er niets aan te kunnen doen.


Dat ik het nu hier schrijf is een hele stap.


Sandra
> 2 jaar geleden

24
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik durfde er met niemand over te praten (Verhaal 11)

Tot enkele weken geleden had ik het gevoel dat ik in mijn broek zou plassen wanneer ik in sociale situaties terecht kwam. Voor een jongen van 20 jaar is dit best vervelend.

Ik durfde er met niemand, buiten mijn vriendin, over praten. Mijn vriendin begreep me gelukkig wel, maar wat als het uit zou geraken? Zou ze dan overal gaan vertellen wat ik heb?

Uiteindelijk ben ik professionele hulp gaan zoeken. En sinds een week kan ik zeggen dat ik het onaangename gevoel niet meer heb gehad. Ik heb leren focussen op de dingen die goed gaan, de dingen die ik WEL kan, in plaats van de dingen die ik NIET kan.

Hoewel ik nog heel voorzichtig ben in contacten, voel ik me al een pak beter in mijn vel!


Anoniem
> 2 jaar geleden

13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen



Zoek een therapeut

 
Druk op de plaatsnaam om te kijken welke therapeuten in de buurt zitten:



© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login |