Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Sociale angst / Sociale fobie - forum lotgenoten

 

Lotgenoten sociale angst

Heb je sociale angst / een sociale fobie? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met sociale angst en een sociale fobie en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik ben heel bang wat mensen van me vinden

Ik vind het heel spannend om in het openbaar met iemand te praten, omdat ik dan heel bang ben wat mensen van me vinden.

 

Zodra ik het gevoel heb dat iemand een praatje met me wil beginnen pak ik snel m’n telefoon en doe ik alsof ik heel druk bezig ben. Handig, zo’n telefoon om je achter te verstoppen, maar ik zou graag meer contact met andere mensen willen.

 

Als ik maar zou durven…


C.

23
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

C.
Zo herkenbaar.
Mijn sociale angst is (denk ik) ontstaan door een laag zelfbeeld wat ik heb overgehouden uit mijn kindertijd (diagnose 'zwak begaafd'),
Tot ik na vele mislukkingen en het gevoel 'gek' te zijn mij heb laten testen en ADHD blijk te hebben. Mijn IQ is gemiddeld maar...
Ik moet wel met een ander label dealen, namelijk die van ADHD.
De vele mislukkingen,impulsieve acties en confliten die helaas passen bij die klote aandoening hebben van mij een steeds sociaal angstiger en onzekerder persoon gemaakt.
Ik vermijd steeds vaker persoonlijke interactie met b.v collega's .
Ik ben nu 63 en heb mij altijd onzeker gevoeld in het contact met anderen,en heb niet de illusie er na 57 jaar nog vznaf te komen.


Johan.
Reactie:
Hoi ik heb dit vanaf kleins af aan ben nu inmiddels 37 jaar heb nog steeds last van hetzelfde probleem.
Heb geen vrienden en geen hulp.
Raak snel in paniek lichtelijk en in de war.
Wil graag van het probleem af alleen weet ik zo goed niet hoe.

Anoniem
Reactie:
Aan anoniem,

Durf je geen hulp zoeken/vragen of is er een andere reden dat je geen hulp hebt?

Hen je iemand waar je er een beetje mee over kan praten?

Dat kan echt helpen! Gewoon de stap nemen om hulp te vragen, dat is waarschijnlijk een van de moeilijkste stappen maar daarna wordt het beter, professionele hulp weet altijd beter wat het beste is voor wat jij precies hebt.
Ik wens je veel succes en hoop dat je de stap neemt om hulp te zoeken, ik weet dat het heel moeilijk is.

A

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik vermijd sociale situaties

Ik heb een sociale fobie. Als ik in een omgeving ben waar andere mensen zijn, ben ik bang dat zij me afkeuren. Ik ben bang dat ze me niet leuk vinden en ik voel me onhandig in sociale situaties.

Ik ben zo'n beetje alle sociale situaties aan het vermijden: vriendschappen, een relatie, mijn vrije tijd. Ik ben bang dat er een oordeel over me wordt uitgesproken. Dat is beangstigend voor mij.


Anoniem

19
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Ik herken mezelf best wel in jouw verhaal. Ik ben zelf ook erg bang dat anderen mij zullen afkeuren. Of dat hetgeen wat ik doe niet goed genoeg gevonden zou worden door andere mensen. Groetjes


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 3 - EMDR heeft mijn sociale fobie verminderd

Op aanraden van iemand heb ik een EMDR-sessie gedaan. Dit heeft mijn sociale fobie verminderd.

Zo ben ik al een stuk minder bang bij mijn schoonfamilie. Wat eerst ontzettend veel energie kostte, voel ik me nu een stuk relaxter en kan ik meer mezelf zijn (zonder dat het zweet me uitbreekt en ik paniek voel). Ik wordt een stuk minder getriggerd. Dat geeft wel rust.

Daarnaast zijn er nog meer situaties waarin ik nu minder angst voel en minder bezig ben met wat een ander van mij vindt.

Ik ben er nog zeker niet, en ga nog een een aantal emdr-sessies doen.


Anoniem

19
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat knap van je, weet je schoonfamilie er ook van af waar je last van hebt?


Anoniem
Reactie:

Zou ik misschien mogen weten bij welke therapeut je langs bent geweest?
Ik herken me zelf namelijk in jou verhaal !


Ebru
Reactie:
Hi! Ik ben nu benieuwd naar de emdr sessies. Hoe meld je je voor de sessies aan? Op internet kan ik er niet veel over vinden. Alvast bedankt!!

Jenel
Reactie:
Hoi Jenel, misschien heb je inmiddels deze pagina op de site gevonden: www.therapiepsycholoog.com/emdr-therapie

Je kan kijken welke therapeut je aanspreekt en bij je in de buurt woont en een bericht sturen. Ik kan het aanraden!

Anoniem
Reactie:
Hi! Ik ben nu benieuwd naar de emdr sessies. Hoe meld je je voor de sessies aan? Op internet kan ik er niet veel over vinden. Alvast bedankt!!

Jenel

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Sociale angst bij mensen die ik ken

Ik heb sociale angst vooral bij mensen die ik ken en die verwachtingen van mij hebben... De ene keer gaat het beter dan de andere keer, maar als ik weer een teruggetrokken moment heb, dan voel ik me ellendig.


Anoniem

16
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Gelukkig ben je hier niet alleen in! Ik herken dit heel erg. Continu bang zijn dat je niet bent zoals mensen verwachten/hopen dat je bent, of bang zijn om mensen teleur te stellen. Ik weet hoe het is, hang on!


Debbie
Reactie:

Dit snap ik helemaal. Dat heb ik ook vooral als iedereen mij als een blij persoon ziet (want dat ben ik ook) maar zodra het minder Met me gaat dan ga ik me liever buitensluiten en stil zijn totdat ik me weer happy voel zeg maar.


Anoniem
Reactie:

Zo herkenbaar


Linda
Reactie:
Ik voel precies met je mee.. :(

Inge

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik ben bang in sociale situaties

Ik ben een man van in de 40. Waarschijnlijk als je me zou zien zou je denken dat ik een stoere vent ben, kale kop en altijd mijn woorden klaar.

Realiteit is echter anders. In sociale omgevingen ben ik angstig. Verjaardagen vind ik vreselijk. Ik probeer altijd als eerste te zijn zodat mensen mij gedag moeten zeggen. En liever blijf ik niet te lang. Voor borrels heb ik altijd een excuus. Uit eten in drukke restaurants doe ik wel maar ik ga zo zitten dat ik alles in de gaten kan houden.

Met therapie wordt gaat het inmiddels beter. Ik heb handvatten gekregen en we hebben achterhaald waar de angst vandaan komt. Het helpt om het te snappen. Nu nog toepassen in de praktijk. Volgende week weer een verjaardag.


Anoniem

16
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hallo , ik heb 5 jaar sociale angst gehad en sinds 2017 ervan af. Ik coach nu mensen.
Hoe gaat het met jou angst nu ?


Wouter
Reactie:

herkenbare verhalen.


Dimi
Reactie:

Hoi Wouter hoe ben je er vanaf gekomen?


Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik heb sociale angst en suicidale gedachten

Hallo, ik heb bijna heel mn leven last van sociale angst ik heb hier bijna mijn hele leven al last van gehad maar de laatste tijd is het erger geworden.

 

Ik heb in het verleden als secretaresse werk maar vond het dan ook al moeilijk om me "gewoon"te gedragen omdat ik extreem verlegen ben en daardoor het gevoel had dat ik niet veel te vertellen had en ik niet mee kon doen met grapjes daardoor werd ik vaak buitengesloten.

 

Ik heb ook een paar keer een suicidepoging gedaan omdat ik het gewoon niet meer een uitweg zag, daarna ben ik ook nog eens ontslag gekregen op mn werk en ik zit nu echt in een sociaal isolement.

 

Ik heb geen vrienden meer over en heb alleen mn familie nog om op terug te vallen, ik denk vaak of het niet beter is als ik er niet meer zou zijn.

 

Ik hoop dat iemand zich een beetje herkend in mijn verhaal want zou graag in contact willen komen met mensen die dit ook meemaken en ik wil niet langer alleen zijn met mn gevoel, dat heb ik al lang genoeg gedaan.

 

Ik ben extreem verlegen dus zou best kunnen dat het in het begin moeilijker gaat dat wil ik er wel even zeggen van tevoren want ik wil niet dat die persoon die hier op reageert denkt dat het aan hem ligt.

 

Ik hoop echt dat er iemand zit in mijn situatie en dan we eventueel verhalen kunnen uitwissellen dat zou ik echt heel fijn vinden. Ik zit ook vaak met suicidale gedachten herkent iemand dit ook?


Floortje

12
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heb je hier nog steeds last van?


Kyra
Reactie:

Herken het zeker. Wees gerust, je bent niet de enige!


Jan
Reactie:

Ik herken het ook, weet niet of je hier nog last van hebt, ik heb wel goeie therapie gehad maar zit wel in een isolement nog helaas.

Sterkte!


Leone
Reactie:

Ik heb deze periode ook meegemaakt . Het is zwaar en vooral eenzaam. Bij mij ten gevolge van een PTSS ervaring op late
Leeftijd. Ik ben van nature introvert en houd niet van feestjes. Informeel contact bij werk vermijd ik liever. Ik heb diep gezeten, maar ben daar nu uit. Mail contact wil ik je aanbieden om te delen.Ik leef met je mee, ik weet hoe ellendig het kan voelen. Man, 59 jaar.
***************@*********

 

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)


highlander
Reactie:

Hoi hoi ik herken het heel goed hoe oud ben je anders zou ik ook graag contact willen


Joyce
Reactie:
Hoi Floortje,
Ik herken me wel in jouw verhaal. Ook ik ben erg verlegen en leef in een sociaal isolement. Mede hierdoor voel ik mij erg eenzaam en alleen. Ook heb ik net als jou vaak suïcidale gedachtes. Misschien kan ik een luisterend oor voor je zijn of kunnen we mekaar enigszins helpen/steunen. In ieder geval veel sterkte gewenst, groetjes Wilfred (*************.com)

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen. https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid.)

Wilfred
Reactie:
Hey Floor, ik herken mezelf heel erg in je verhaal. Als het je lijkt vrienden te worden of wil je er gewoon over praten met iemand, stuur gerust wat terug en zo kunnen we contact gegevens uitwisselen =)

Groetjes

Marion
Reactie:
Hai ja herken het uit duizenden, ik
Kan ook laatste tijd niet goed meer dingen opbrengen met andere mensen ookal heb ik angstremmers. Maar die werken nier meer zo goed. Ik hou ook vaak dingen voor mezelf en dat eindigt dan in dat ik het allemaal niet meer zie zitten en dood wil te moe ben. En onrustig

Nic92
Reactie:
Ik herken dit heel goed en zit ongeveer in dezelfde situatie.
Ik ben hiervoor in therapie, al voor de vierde keer, maar het helpt mij nog er weinig. En de vorige therapieen hebben ook niet geholpen. Tegen mij zeggen ze dat het alleen maar beter kan worden. Maar dat ik het aan moet pakken. En dat kan alleen door met mensen in contakt te gaan, en dat is nu juist waar ik zo bang voor ben, en het ook altijd voor mijn gevoel fout, zeg maar heel fout afloopt. Ik zou graag met je willen mailen hierover, om elkaar tot steun te kunnen zijn, maar hoe we elkaars mail adres krijgen weet ik niet. Volgens mij kan dat hier niet.

Heel veel sterkte van een mede strijder. Ik ben verhaal 50.

anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik ben bang voor afwijzing

Na jaren slecht slapen een slaaponderzoek gehad. Daar kwamen ze er snel achter dat ik een depressie had. In therapie voor de depressie, therapeute kwam er snel achter dat ik een sociale angst stoornis en een negatief zelf beeld heb.


Ik voel mij alleen in gezelschap, vooral bij mensen die heel dichtbij staan. Ik wordt dan stil of ga juist uitbundig lachen, waardoor ik me dan weer angstig en stom voel.


Ik ben bang voor afwijzing en stom gevonden worden. Hierdoor vermijd ik sociaal contact. Als ik mensen in vertrouwen neem en vertel waar ik last van heb zeggen ze het te begrijpen maar er niets aan te kunnen doen.


Dat ik het nu hier schrijf is een hele stap.


Sandra

12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Enorm last van bloosangst

Ik heb enorm last van bloosangst.
Vooral bij taboe onderwerpen of in situatie waarin iets is gebeurd en ik bang ben om de schuld te krijgen en rood te worden, zodat mensen denken die heeft het vast gedaan! Dit belemmerd mij vaak in mijn werk en in het sociale leven. Verder ben ik gewoon een sociaal iemand en niet bang om contacten aan te gaan. Iemand tips hoe hier vanaf te komen/te behandelen?


Xander

11
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Benoem het!!! Zég dat je gauw bloost, desnoods met een grap. Bijvoorbeeld: ooooo, die dunne bloedvaatjes spelen weer op, of: oeps doinggg, daar ga ik weer... of: tel van 1 tot 10. Sluit je even af van het gesprek en tel in gedachten tot 10 en adem ook in die 10 tellen in, maar m.n. uit!

Trudy

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Ik voel me vaak gevangen in mijn gevoel

Ik voel me vaak gevangen in mijn gevoel. In contacten met mijn baas weet ik niet wat ik moet zeggen. Het zweet breekt me uit en ik wil dan letterlijk vluchten. Ik voel me dan dom, etc.


Anoniem

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Trees, mijn hart breekt als ik dit lees. Vooral dat 'alleen' staan op het schoolplein. En Anonie, dat tegen andere mensen opkijken en tegelijkertijd jezelf minder voelen en daarbij dat angstige gevoel. Zo herkenbaar.

Sterkte allen!

Jo

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Het gevoel dat ik nergens bijhoor

Hallo,
Ik ben 42 jaar en heb al m'n hele leven het gevoel dat ik nergens bijhoor. Op school stond ik altijd aan de kant, ik was aan de stille kant, en ik voelde me uitgesloten.


Nu heb ik nog steeds problemen op feestjes of in groep. Ik weet nooit iets interessants te vertellen , en als ik al iets vertel heb ik het gevoel dat niemand luisterden of het interessant vind. Ik blijf dan ook meestal aan de kant zitten.


Trees

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi trees

Ik voel hetzelfde en vermijdt ook liever feestjes enz.
Weet nooit wat te vertellen.
Ik ben verhaal 40 en weet mij ook geen raad meer hoe ik dat wil oplossen.
Ik voel dat ik contact wil maar durf niet en weet niet hoe.

Mvg


Mijn eerste stap

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Ik durfde er met niemand over te praten

Tot enkele weken geleden had ik het gevoel dat ik in mijn broek zou plassen wanneer ik in sociale situaties terecht kwam. Voor een jongen van 20 jaar is dit best vervelend.

Ik durfde er met niemand, buiten mijn vriendin, over praten. Mijn vriendin begreep me gelukkig wel, maar wat als het uit zou geraken? Zou ze dan overal gaan vertellen wat ik heb?

Uiteindelijk ben ik professionele hulp gaan zoeken. En sinds een week kan ik zeggen dat ik het onaangename gevoel niet meer heb gehad. Ik heb leren focussen op de dingen die goed gaan, de dingen die ik WEL kan, in plaats van de dingen die ik NIET kan.

Hoewel ik nog heel voorzichtig ben in contacten, voel ik me al een pak beter in mijn vel!


Anoniem

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Vaak gespannen en angstig in sociale situaties

Ik word ook vaak gespannen en angstig in sociale situaties. Ondanks dat ik weet dat er niks kan gebeuren, andermans mening niet uit moet maken, etc. draait mijn lichaam volle toeren: hoge hartslag, zweten en nervositeit.

 

Vaak ben ik erg bang voor wat mijn lichaam gaat doen, en dan schrik ik van de zenuwachtige reactie die mijn lichaam geeft. Doordat dit voortdurend weer opkomt voel ik me steeds vaker ongemakkelijk en angstig in sociale situaties.

Ik denk dat ik medicatie ga proberen om minder lichamelijke angst te ervaren. In combinatie met cognitieve gedragstherapie zou ik dan ook psychisch rustiger moeten worden en de boel weer op de rit kunnen krijgen. Ik wil mezelf niet laten belemmeren door deze fobie en wil er dan ook alles aan doen het op te lossen (of te verminderen!)


Anoniem

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Ik zou graag een groep mensen wlllen bij wie ik me veilig voel en mezelf kan zijn

Ik heb goeie therapie gehad tegen mijn sociale fobie, maar voel me er verdrietig onder dat het mij bijna niet lukt om nieuwe contacten aan te gaan. Juist doordat ik door de fobie in een sociaal isolement terecht ben gekomen vind ik het zwaar om dit te veranderen. Terwijl ik het juist zo graag zou willen. Een groep mensen bij wie ik mij veilig voel en mezelf kan zijn..


Leone

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zoek eens naar VVM, vereniging voor verlegen mensen.

Andre'

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Ik wil graag mezelf terug zijn

Hallo

Ik heb een sociale angststoornis, alleen is dit nog niet bevestigd. Maar ik weet het gewoon. Ik bloos snel, ik mijd sociale situaties, ik durf amper naar de bakker, een supermarkt vind ik al helemaal eng.. Zelf bij mijn eigen vrienden ben in angstig.. Dit is begonnen zo'n jaar of 4 geleden, ik ben nu 26. Ik heb een enorme moeilijke periode achter de rug van depressies. Ik nam zware medicatie. ik ben nu 3 jaar gestopt met medicatie en ben mijn leven gaan aanpassen. Ik heb soms het gevoel dat ik mezelf niet meer ken als ik in de spiegel kijk. Ik weet soms niet meer wie ik ben en ik wil graag mezelf terug zijn van toen ik bv 17 jaar was. Ik ben al naar psychologen geweest maar heb nog nooit verteld dat ik angstig ben in alle situaties.... ik weet er echt geen raad meer mee


rebecca

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 15 - blozen en trillende handjes

Hey,
Een aantal jaren geleden begon het... Opeens moest ik ontzettend blozen om alles wat anderen tegen me zeiden of aan mij vroegen. Hierbij had ik ook last van trillende handjes en voelde ik mij enorm ongemakkelijk worden in sociale situaties. In eerste instantie had ik geen idee wat mij overkwam, totdat ik er last van kreeg en ging speuren op het internet naar de symptomen die ik ervoer in sociale situaties. Meteen als één van de eerste hits, las ik iets over een sociale fobie/sociale angst. Ik las verder en verder...
Het verhaal paste precies bij de klachten die ik ook ervoer. Had ik dan ook een sociale fobie/sociale angst? Ik durfde er met niemand over te praten en probeerde via internet te zoeken naar forums die aangemaakt waren en waar ze in spraken over dezelfde problematiek, waar ik ook mee worstelde. Het was een erg lange periode van strijden en op dit moment heb ik nog steeds last van mijn klachten die ik ervaar in sociale situaties. Ik begin zelfs situaties te vermijden en ik merk dat het steeds drukker wordt in mijn hoofd, omdat ik me telkens maar weer afvraag wat anderen van mij vinden of van mij denken.
Nu heb ik wel gedurfd om in gesprek hierover te gaan met een psycholoog op school en heb ik voor mezelf een online dagboek aangemaakt om mijn gedachtes en gevoelens daarin op te schrijven en op die manier mijn hart te luchten. Het helpt enigszins, maar het is nog niet hetgeen waar ik naar opzoek ben. Ik ben opzoek naar dingen die mij kunnen helpen bij mijn sociale fobie/sociale angst en waardoor ik mij minder ongemakkelijk voel in sociale situaties. Die zoektocht zet ik vooralsnog voort en gaat ook nog wel een tijdje duren, ben ik bang...


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Ik ben op vreselijke manier gepest

Ik ben als 5 jarig jongetje op een vreselijke manier gepest geweest waardoor ik angsten heb gecreëerd en me ook vaak heb afgezonderd. Heb dus nooit vrienden gehad omdat ik altijd bang was dat er weer wat zou gaan gebeuren. Ik merk dat in veel situaties met mensen angst om de hoek kan kijken en dan heb ik mezelf niet onder controle. Ben nu 41 en alles gaat ineens zo snel voorbij waarbij de angst ervoor zorgt dat ik erg blijf stilstaan en nog steeds in mijn eenzame cocon zit. Wil graag contacten hebben of zekerder voelen maar dat kost een hoop energie. Ik hoop dat ik hier leuke gesprekken kan hebben.


Erwin van der Hoeven

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 17 - In rustige stapjes steeds meer durven

Sinds 2018, het eerste jaar van de middelbare heb ik altijd angst voor sociale situaties. Ik was dat jaar ook depressief en geen een van mijn vrienden maakte het iets uit en ze maakten het alleen maar erger. Daardoor bleef het nog veel langer en had ik nooit meer ergens zin in. In de 2e klas kwam ik erachter dat ik misschien niet alleen verlegen ben, maar dat ik ook een sociale angststoornis heb. Het leek me niet ok dat elke keer als ik langs iemand fietste en diegene naar me keek ik er dagen erna nog steeds over na dacht of diegene me lelijk of raar vond. Bij gym is het ook altijd een drama want ik maak me er de week van te voren al druk om. Wat nou als ik iets raars doe? Vinden mensen me raar? Straks val ik wat dan? Ik probeerde altijd ziek te zijn op de dag van gym. Op dit moment ben ik erachter gekomen dat de enige manier om eraf te komen is in rustige stapjes steeds meer durven. Het zal altijd eng blijven, maar ooit word het minder. Ik heb het nu nog steeds maar zit in het proces naar een beter leven :)


Sann

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Sann, ik ben Josje, een moeder van een meisje van 16 met sociale angsten. Op dit moment heeft ze therapie bij een vrijgevestigde therapeut. Mag ik vragen hoe oud jij nu bent en in welke gemeente je woont. Mijn dochter heeft eens aangegeven dat ze graag mensen zou leren kennen die hetzelfde hebben als zij. Als ik jou verhaal lees herken ik veel van wat zij me verteld. Misschien zouden jullie iets kunnen hebben aan contact met elkaar. Groetjes, Josje


Josje, moeder van dochter 16 met sociale angsten

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Ik ben 19 jaar en heb diagnose sociale angst

Hoi!
Ik ben 19 jaar. Kortgeleden heb ik de diagnose sociale angst gekregen. Omdat ik het gevoel heb dat er niet veel mensen zijn in mijn omgeving die mij begrijpen ben ik opzoek naar lotgenoten van ongeveer dezelfde leeftijd.
Groetjes


Anoniem

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste anoniem,

Wat goed dat je verbinding zoekt! Dat vind ik zo gaaf!

Ik ben niet iemand van 19 jaar (zelfs al heel lang niet meer ;-)) en ik heb ook geen diagnose sociale angst. Dus ik ben niet de persoon die je misschien zoekt. En dat is misschien ook niet erg.

Ik wil je laten weten dat ik ook soms bang ben. Vooral bij mensen die ik niet goed ken. Of bij grote groepen. Zelfs bij de vrienden van mijn partner, die ik toch al 4 jaar ken, voel ik me niet mijzelf.

En toch doe ik hetzelfde als jij; ik probeer verbinding te zoeken. Ik geloof dat dat me verder helpt. Ik hoop dat het jou ook verder helpt. Blijf spreken/typen anoniempje!!!

Want ik denk dat er veel meer mensen bang zijn, die niet moedig genoeg zijn om het te laten zien.


Veel meer mensen
Reactie:

Hey iemand van 19 jaar ;)
Ik ben zelf bijna 18, en loop al 4 jaar rond met een sociale angststoornis. Bij mij is de diagnose ook pas net (ongeveer 1 jaar geleden) gesteld. Ik wil er graag met je over praten als dit je chill lijkt! Mail me! denisevdkroon@gmail.com


Denise
Reactie:
Ik kreeg na een test bij een psycholoog te horen dat ik een laag zelfbeeld had en hij zei, dit komt vaak voor bij verlegen mensen.
En hij gaf mij de naam van een Vereniging voor Verlegen Mensen. VVM. Daar heb ik een cursus gevolgd, die mij veel heeft geholpen.

Andre'

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Altijd al ben ik heel angstig geweest

Altijd al ben ik heel angstig geweest, vanaf de kleuterschool al. Later heb ik verschillende therapieën gevolgd en heb ik verschillende medicijnen geprobeerd, maar niets helpt.

Angst beheerst mijn leven en ik moet mijzelf echt elke dag naar buiten dwingen. Wie herkent dit en heeft iemand een goede ervaring wat kan helpen?


viola

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Nou en of ik dit herken. Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben. Helaas weet ik geen oplossing. Als je het al van kindsbeen af aan hebt dan hoort het bij je karakter.

In het beste geval kun je met behulp van therapie er mee leren leven. Pluspuntje is dat de heftigheid van de angst er met de loop der jaren van af gaat.

Tot die tijd kun je niet veel beter dan er het beste van te maken. Ik bedoel daarmee: wél naar buiten gaan en wél de dingen opzoeken waar je plezier aan beleefd. Wandelgroepen zijn vaak prima activiteiten voor de sociaal angstige persoon. Sterkte maar!


Zzoeffix
Reactie:
Zoek eens naar VVM, vereniging voor verlegen mensen.

Andre'
Reactie:
Klopt het beheerst echt ons leven en ik heb ook de stap gezet naar een psycholoog

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Mijn verhaal - iemand met dezelfde klachten?

Ik ben 51 jaar en tot mijn 16e had ik nergens last van. Ineens op een dag midden in een café vond ik dat mijn vriendinnen veel populairder en leuker overkwamen dan ik. Ik besloot daar iets aan te doen en dronk een fles likeur voor ik naar het café ging. Dat was een week later en ik was behoorlijk populair, zo bezopen dat 2 jongens mij meenamen en aanrandden. Ongeveer 3 maanden later kwamen de angstaanvallen, ik durfde niet meer in het openbaar te drinken, roken of eten. Ik kreeg een baan, maar als ik moest bellen trilde ik en ook iets aannemen trilden mijn handen. In de kantine eten durfde ik niet, ik sloot mij langzaam af van anderen. Op een dag was ik het zo moe, dat ik whisky kocht en een paar slokken nam alvorens ik ging werken. Met odol erbij. Het ging goed en langzaam moest ik wel meer slokken nemen om het in stand te houden. Ik werd overmoedig en begon te flirten met een collega, was eigenwijs etc. Uiteindelijk ging ik daar weg, denk dat niemand ooit iets geweten heeft, alcoholisten zijn slim. Ik sukkelde door de jaren heen en mijn man had ook geen respect meer voor me en idem dito. Toen kreeg ik een nieuwe vriend genaamd coke. Heerlijk was dat en niemand merkte het. Na 2 jaar recreatief gebruikt te hebben werd ik verslaafd en deed het iedere dag. We gingen scheiden en mijn ex-man kreeg alles, ik had niks meer en begon een relatie met mijn dealer. Na 1 1/2 jaar leerde ik een Belg via Internet kennen en trok bij hem in. Ik stopte met de drugs, van de ene op de andere dag. 11 jaar heeft de relatie geduurd, toen maakte ik er een einde aan want ik was behoorlijk geïndoctrineerd door hem met rare ideeën waar ik verder niet op in wil gaan. Heb nu een hele lieve man, maar ben veel depressief en wisselvallige buien, alles is zwaar, snel geprikkeld en moe. Ga na 2 gesprekken met Indigo naar Emergis en hoop dat het helpt.
Mensen met dezelfde klachten? Hoor het graag.


Kelly

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Angst voor bekenden

Onlangs is er een oude vriend van me gestorven. Ik heb er vroeger fantastische tijden mee beleefd. Maar in het afgelopen jaar ben ik hem 2 keer tegengekomen en heb ik hem volledig genegeerd. Waarom? Uit angst... Als ik nu terugblik op de afgelopen jaren doe ik dit heel erg veel. Mensen waar ik fantastische tijden mee beleefd heb negeren. Niet in hun gezicht maar ik doe alsof ik hen niet zie. Dit zorgt vaak voor heel ongemakkelijke situaties want hou dit maar eens vol... En ik wil dit niet meer! Ik heb vanzelfsprekend weinig tot geen vrienden omdat ik iedereen die ooit belangrijk was in mijn leven negeer. Herkent nog iemand dit? Ik heb me nu voorgenomen om dit niet meer te doen, hoe moeilijk dit ook voor mij is... Maar zo leven gaat niet meer. Achteraf fantaseer ik dan heel leuke gesprekken. Bizar he. :-(


Anoniem

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Niet bizar, heel herkenbaar
ik ben ook uit contact gegaan
maar als ik je zo lees ben je een super lief mens, hsp wellicht?
gesprekken fantaseren is ook niet gek..
je bent helaas normaler dan je denkt! ;) Maar je hoort je fijn te voelen .. knap dat je jezelf aanpakt heel stoer !!


Annemarie
Reactie:

Dankjewel! Heel herkenbaar. Ik voel me ook super onveilig, bij vrijwel iedereen en negeer mensen dan ook. Of ik ga raar gedrag vertonen waardoor ze mij verlaten.
Terwijl in mijn eentje reizen en nieuwe mensen ontmoeten vind ik makkelijk.
Er zit dus een grote verlatingsangst zodra ik gehecht ben aan iemand en wil dat die mij leuk vindt. Ik heb geen idee dit te doorbreken maar ik ben echt klaar met die pijn en eenzaamheid. Ik wil gewoon mezelf zijn. Alhoewel ik niet meer echt weet wie dat is...
Ik wens jou heel veel succes op jouw reis naar geluk en ik ben benieuwd hoe t je afgaat om mensen niet langer meer te negeren.


Karin

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Het beheerst mijn hele leven.

Hallo,
Ik ben een man van 52 en ik kamp al vanaf mijn 16 met een sociale angst. Eerst was ik gewoon bang om naar een omgeving met anderen te gaan, maar als ik er eenmaal was ging het wel. Door de jaren heen ging ik me dan overdreven opstellen, om maar niet te laten zien hoe bang ik eigenlijk was.
Steeds vaker kreeg en krijg ik hierdoor paniek aanvallen. Heel zenuwachtig worden, en bang dat de mensen het zouden zien. Vreselijke zweet buien, het loopt dan in stralen langs mij hoofd, en anderen het zagen en zien.
Hierdoor werd ik, en word ik nog steeds aldoor banger. Wat moet ik dan zeggen als ik dat heb, want er voor uit komen durf ik niet. Het is de angst voor de angst die ik als heel erg ervaar, en waar door ik nu alle contakten ontloop om dat maar niet te hoeven voelen.
Ik heb altijd het gevoel dat ik erg mijn best moet doen, en ook al doe ik alles goed, zie ik nog steeds erg veel dingen die ik fout doe, ook al zien anderen dat niet. Het geeft me erg veel onrust en angst. Door dit alles heb ik het vertrouwen in mezelf compleet verloren, en ben nu al voor de vierde keer overspannen geworden. Ik heb al meerdere therapieen gehad, maar het helpt weinig. Het is nu zo erg dat ik me bijna niet meer laat zien, en altijd thuis binnen zit, om de angst maar niet te hoeven voelen. Maar dat helpt weinig, want ik weet dat dit zo niet door kan gaan, en dat ik ooit mijn werk weer zal moeten doen. Dat bezorgt me zoveel spanning en stress, dat ik niet eens meer slapen kan. Ontspanning zoeken, door bv een stuk te gaan wandelen, lukt me gewoon niet, ik ben dan in mijn hoofd allerlei dingen aan het bedenken wat mensen die me zien lopen wel niet over me zouden kunnen denken. En dat zijn dan altijd negatieve dingen. Ik weet dat ik die gedachten om moet draaien naar positieve dingen, maar dat wil maar niet lukken. Ik probeer dat wel, maar positieve dingen kan ik niet als waar geloven, de negatieve gedachten zijn voor mij zo erg waar, dat al het andere erdoor vervalt. Ik voel me zo een mislukking, een minderwaardig mens en ik denk steeds vaker dat ik beter met het leven kan stoppen.
Alles wat ik van de therapeut hoor, en wat ik lees over hoe je hier mee om moet gaan, cognitieve gedrags therapie geeft mij zoveel spanning, angst en paniek gevoel dat ik dat gewoon niet zie zitten, puur door de angsten en panieken die het me bezorgt. Ik heb het al zo vaak geprobeerd, maar het word steeds erger. Ik denk dat ik het gewoon niet kan.
Ook al vertel ik mezelf dat het alleen maar beter kan worden, door het aan te gaan wil dit niet een waarheid voor mij worden. Ik kan dat blijven herhalen in mijn hoofd wil het maar niet waar worden. Zelfs niet met kleine stapjes. Wat zijn eigenlijk kleine stapjes, die bestaan voor mij niet eens, alles zie ik als een enorme stap. In mijn hoofd maak ik het steeds zo erg dat ik het niet meer durf. Ik weet dat het alleen maar in mijn hoofd zit, en dat het niet reeel is, maar het is er wel, en het geeft me zo een angst dat ik nergens meer toe kom. Zelfs het hier opschrijven geeft me angst. Durf ik op versturen te klikken, en zo het risico lopen dat iemand uit mijn omgeving dit kan lezen en dan kan zien hoe bang ik wel niet ben om te leven?
Ik kan hier nog een hele poos over doorgaan, want het beheerst mijn hele leven. Liever hoor ik of er mensen zijn die dit ook herkennen, en zo wat steun aan elkaar kunnen hebben.

Groeten van een zeer angstig iemand.

anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Al zo'n 6 jaar last van sociale angst

Hallo, ik ben een jongen van 18 jaar en heb al zo'n 6 jaar last van sociale angst. Waar ik me het meest beperkt in voel is het ontmoeten van nieuwe mensen en mezelf zijn in groepen, in nieuwe groepen bevries ik en weet ik niks meer te zeggen.

 

En als ik dan thuis kom is dit heel vervelend want dan kan ik wel gewoon mezelf zijn.


Wat ik het meest vervelend vind, is dat mensen mij zo niet echt leren kennen, ze kennen eigenlijk alleen mij + de sociale angst die ik heb, maar niet de vrije Boris. En zo is het ook erg lastig voor mij om goed contact te maken en vrienden te maken.


Boris

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi Leone,

Heel herkenbaar. Ook mij is het na therapie niet gelukt om een sociaal netwerk op te bouwen. Op zich lukt het mij wel om contact te leggen, maar het contact onderhouden vind ik lastig. Ondanks de therapie blijft ik last houden van negatieve gedachten (na een eerste kennismaking heb ik niets interessant meer te melden of ze zullen me wel dom/saai etc. vinden). Ben benieuwd of jij inmiddels op de goede weg bent?

Mvg,
Babs


Babs

Jouw reactie:



Verhaal 24 - net ontdekt dat zoiets als sociale fobie bestaat

Hallo iedereen,
ik ben 26 jaar en weet pas sinds kort dat er zoiets als bloosangst/sociale fobie bestaat. Ik ben juist altijd een heel extravert persoon geweest, de meeste mensen zien mij nog steeds zo. Ik maak makkelijk nieuwe contacten, lijk goed een weg te vinden bij groepen en lijk het prima voor elkaar te hebben - ook qua vriendschappen. Ook heb ik juist altijd gekozen voor werk waarbij ik veel in contact sta met andere mensen en juist ervoor kies om in de schijnwerpers te staan - acteren, theater, rondleidingen geven.
Maar hier komt de keerzijde die eigenlijk niemand weet en waarvan ik het met niemand erover durf te hebben. Het begon plotseling vanaf mijn 22ste ongeveer, ineens kreeg ik steeds meer kleine paniekaanvalletjes als ik met mensen aan het praten was. Het overviel me altijd. Soms bij mensen die ik kende, soms ineens terwijl ik aan het werk was met gasten, het gebeurde gewoon en er was geen rode draad in te vinden. Ik werd me ineens overmatig bewust van hoe ik overkwam en ik kreeg ineens de angst dat ik onbegrepen werd, of dom werd gevonden. Het liefste wilde ik dan door de grond zakken. Deze aanvallen kwamen steeds vaker, waardoor ik minder zelfverzekerd werd en niet wist wat mij overkwam. Soms kon ik het onder controle krijgen en dan beschreef ik het als 'een vreemde opvlieger', op andere momenten kon ik mezelf niet meer herpakken en ging het pas weg als ik weg kon van die persoon, of groep, waarbij het op dat moment gebeurde. Ik ken niemand die hetzelfde gevoel heeft als ik en daardoor voel ik me vaak erg eenzaam in mijn angst. Ook omdat mensen het juist totaal niet van mij verwachten. Ik vermijd wel hierdoor af en toe steeds meer contact - vooral met vreemden - of ik durf steeds minder snel met nieuwe groepen mensen in aanraking te komen. En als, dan wil ik vaak toch een glaasje alcohol naar binnen werken om mezelf over de drempel te helpen. Ditzelfde heb ik ook met daten. Afgewezen worden voelt ook steeds zwaarder, het voed mijn diepe onzekerheid en ik begin steeds meet het gevoel te krijgen dat ik gek ben ofzo, of een dramaqueen, of slap.

Hoe gaan jullie hiermee om?


Anoniem

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hallo, ik snap goed wat je doormaakt. Ik ben zelf ook 26 en heb hier al last van vanaf mijn 19de. Wat altijd wordt aangeraden is om je gedachten te veranderen over sociale situaties en vooral de angst niet te vermijden. Ben je al bij een psycholoog geweest? Mocht je hier eens met me over willen praten, laat het gerust weten. Wellicht dat we elkaar een beetje kunnen helpen.


R.
Reactie:

Hallo,
Je beschrijft het precies zoals ik het ook ervaar. Ik ben 21 jaar oud en bij mij begon het rond mijn 15e... Sinds al die jaren, ben ik opzoek gegaan wat mij het beste zou kunnen helpen. Ik durfde het vrienden of familie niet te vertellen, dus zocht vooral op internet.
Mijn angsten zijn nog niet voorbij, maar soms merk ik dat het wel minder is geworden. Ik heb nu de stap gezet om er met een psycholoog over te praten en daarnaast heb ik op internet ook boeken besteld die gaan over sociale fobie/sociale angst.
Ik kan je op dit moment nog niet de gouden tip geven, maar ik wilde toch even reageren op je bericht, omdat ik mezelf precies herken in hetgeen wat je schrijft. Soms is het juist fijn om dat te lezen/te horen, dat je hierin niet de enige bent! Ik hoop dat je voor jezelf oplossingen kunt vinden om beter om te kunnen gaan met de angst en dat het via die weg minder wordt.

Groetjes,


S.
Reactie:

Hoi,

Wat komt dit ontzettend bekend voor. Dat wat jij zegt komt zo overeen met mijn situatie. Bij mij begon het bij mijn bijbaantje in het restaurant, zo rond mijn 21e (ben nu 29). Ineens een ontzettend rood hoofd, niet zo maar een rood hoofd maar gewoon echt gloeiend rood. Iedereen kijkt je aan en vraagt wat er met je aan de hand is en ik telkens maar smoesjes verzinnen of vragen waar ze het over hadden, ik heb het toch gewoon een beetje warm? Maar ondertussen er zelf van balen,schamen en neerslachtig van worden. In de jaren daarna nog steeds last van deze angstaanvallen gehad en vaak een gloeiend rood hoofd. Vooral in situaties waarbij je niet snel weg kan, bijvoorbeeld tijdens uiteten met vrienden of tijdens een presentatie of werkoverleggen. Op mijn 23e uiteindelijk naar de huisarts gegaan en mijn probleem voorgelegd. daaropvolgend ben ik in behandeling geweest bij een psycholoog en warempel, het ging beter met mij! Maar eigenlijk is het daarna weer bergafwaarts gegaan en mijd ik nog steeds bepaalde sociale situaties, heel vaak nog wel het angstgevoel maar wel minder de uiting in een gloeien rood hoofd, gelukkig!. Ik heb ook een baan waarin ik veel in contact kom met mensen (werk op een p&o - afdeling). Ook tijdens werkoverleggen snel blozen en vooral niet te lang aan het woord willen zijn.

Op dit moment ben ik ook vrijgezel maar zie er gewoon goed uit en ben hartstikke sociaal. Maar dit blozen en het denken wat anderen hiervan vinden kost mij zoveel energie en beperkt mij in mijn doen en laten op het werk en mijn deeltijdstudie. Ik denk wel eens; wat als er geen bloosangst zou zijn?

Ik weet niet wanneer je dit verhaal hebt geschreven of dat je dit nog leest, maar jouw verhaal sprong er bij mij bovenuit en wellicht kunnen we in contact komen om hier over te praten. Ik ben op het punt gekomen dat ik het zat ben en ben opzoek naar een geschikte training om van mijn angst af te komen.
Wellicht kunnen we iets aan elkaar hebben. Laat het dan even weten met een berichtje hieronder.


Groet,
R. (man)


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Ik durf het mijn familie niet eens te vertellen

Hallo iedereen,

Ik heb vanaf mijn twaalfde last van een sociale fobie, omdat ik op de middelbare school ineens gepest werd. Nu, 20 jaar later, heb ik nog steeds vaak last van mijn sociale angst en ben dan ook sinds kort gediagnosticeerd met een sociale angststoornis en een depressieve stoornis.
Ik volg inmiddels therapie, dit heeft wel enigzins effect. Ook gebruik ik al enkele jaren antidepressiva. De therapie maakt dat ik minder down ben, want ik heb een poosje zo vreselijk de balen gehad van mijn sociale angst dat ik begon te denken dat de dood misschien de enige uitweg zou zijn. De therapie heeft mij uit dit dieptste dal getrokken. De angst gaat met ups and downs. Ik hoop dat ik ooit normaal kan gaan leven! Ik schaam mij erg voor mijn sociale angststoornis, alleen mijn partner weet dat ik hier momenteel therapie voor volg. Ik durf het mijn naaste familie nieteens te vertellen.....


Mij

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Sann, ik ben Josje, een moeder van een meisje van 16 met sociale angsten. Op dit moment heeft ze therapie bij een vrijgevestigde therapeut. Mag ik vragen hoe oud jij nu bent en in welke gemeente je woont. Mijn dochter heeft eens aangegeven dat ze graag mensen zou leren kennen die hetzelfde hebben als zij. Als ik jou verhaal lees herken ik veel van wat zij me verteld. Misschien zouden jullie iets kunnen hebben aan contact met elkaar. Groetjes, Josje


Josje, moeder van dochter 16 met sociale angsten
Reactie:

Sorry, ik heb deze reactie onder het verkeerde item gezet. Ik lees in jouw verhaal dat je ongeveer 32 bent. Ik ben voor mijn dochter op zoek naar een leeftijdsgenootje. Sorry voor deze verkeerde plaatsing.


Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ze heeft me jaren geleden gekwetst

Ik heb last van sociale angst in bepaalde situaties. Het grootste probleem is dat ik in paniek raak/angst gevoelens bij mij op komen wanneer ik mijn schoonmoeder zie. Ze heeft me jaren geleden een x aantal keer gekwetst. Ik zie mijn schoonmoeder al een hele lange tijd niet meer. Ik ben hiervoor al eens bij een praktijkondersteuner ggz via de huisarts geweest, alleen was dit niet de juiste persoon om mij te helpen. Ze zei letterlijk dat ze niet kon begrijpen dat ik mij zo druk maakte om mijn schoonmoeder.


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Ben heel de dag bezig met wat mensen van me vinden

Ik deel mijn verhaal onder een andere naam. Ik hoop alleen gewoon in contact te komen met mensen die hetzelfde denken en voelen. Of mij in iedergeval echt kunnen begrijpen. Ik heb zo veel lieve mensen om me heen. Maar ik ben ook zo bang om hun kwijt te raken. Ik ben zo bang om dingen fout te doen. Ik ben heel de dag bezig met wat mensnen van me vinden. Ik ben bij de psycholoog ik krijg dus hulp. Maar zou t tof vinden om met iemand die hetzelfde heeft in contact te komen


Sofie

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Echt heel bizar (of eigenlijk niet) maar je omschrijft op enkele punten na mijn gevoelens en ervaringen.

Vooral ruim op tijd op feestjes komen zodat iedereen mij bij binnenkomst moet begroeten en niet andersom (de aandacht ligt dan niet op mij, maar de binnenkomers). Eén op één vermijd ik omdat ik bang ben niets te vertellen te hebben, of niet gezellig/interessant/grappig genoeg te zijn. Het gebeurt mij dan wel eens meer dan één keer dat ik me ineens in een gesprek bevind met één persoon en zodra ik het doorheb begin ik ongemakkelijk te doen (voor mijn gevoel). Weet mij geen houding te nemen en zeg soms wanneer er stiltes vallen van die hele rare dingen.. waarvan ik achteraf liever had dat ik het niet gezegd had en gewoon de stilte had opgevuld met: stilte.. of de ander een gespreksonderwerp laten bedenken.

Vroeger was ook bezig in mijn hoofd met waar ik mijn handen moest plaatsen en mijn algehele houding, zelfs mijn ademhaling. Daar ben ik nu gelukkig vanaf.

You are not alone.

Het komt volgens mij op hetzelfde neer. We zien onszelf als onwaardig, minderwaardig. We zijn teveel bezig met onszelf in onze koppie waardoor we soms de schoonheid van de wereld en de mensen waarmee we in contant zijn niet meekrijgen zoals wij en zij dat verdienen.

Dan zeg ik tegen mezelf: vanaf vandaag ga ik niet meer zenuwachtig zijn in sociale situaties.. en bij het eerst volgende contact besef ik hoe erg ik het telkens onderschat.

Maar goed.. We komen er wel hoor. Jij en ik! We zullen een angst vrije sociale leven hebben.


Jessica

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Sinds pesten op school is het een sociale angststoornis geworden

Ik ben al van jongs af aan een verlegen temperament, maar sinds pesten op school is het een sociale angststoornis geworden. Dat is inmiddels 14 jaar geleden, en ik heb veel stappen gemaakt, maar het blijft nog altijd een ding waar ik dagelijks mee vecht. Op sommige dagen is het beter dan andere. Maar ik blijf heel gevoelig voor de (vernomen..) 'afwijzende blik' in de ogen van de ander, en dan word ik stil, en ga ik me terugtrekken. Ik zou willen dat ik wat steviger in m'n schoenen kon staan, of met andere woorden, wat meer schijt kon hebben.
Mensen denken vaak dat ik afstandelijk ben, en gereserveerd, maar van binnen is dat allesbehalve zo.
M'n vriendinnen en vrienden hebben geen last van het soort verlegenheid dat ik heb, en ik mis het wel eens om me daarin begrepen te voelen. Het lijkt mij fijn om lotgenotencontact te hebben. Wie zich geroepen voelt om eens te kletsen, let me know :)


Zara

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Alsof ik helemaal alleen op de wereld ben

Hallo,
Ik zou graag hier even mijn verhaal willen delen want ik heb nu echt het gevoel alsof ik helemaal alleen op de wereld ben. Dat komt door mijn sociale fobie. Ik ben heel mijn leven al eenzaam. Ik vermijd ongeveer alles wat te maken heeft met sociale interactie. Het kost me zoveel energie om bv een vriendschap te onderhouden En nieuwe aan te gaan. Ik walg van verjaardagen en vermijd dus ongeveer alles. Nu ben ik 41 en heb heel mijn leven zeg maar geworsteld met dit probleem. Toen ik 24 was heb ik een jaar in een kliniek gezeten voor deze angststoornis en depressieve klachten. Ook automutilatie was mijn uitlaatklep. Nu ik ouder ben merk ik jee ik heb straks niemand die mij zou missen.
Kanttekening ik heb een dochter en een lieve vriend. Mijn vriend heeft vrienden zat en telkens als er dus een verjaardag aankomt van zijn vriendengroep levert dat zoveel spanning bij mij op dat ik hem dus wegduw.
En vind dat hij maar iemand moet zoeken die wel dat soort dingen kan delen met hem.
Ik vind het echt soms een opgave om te leven.
Maar ik heb Dus een dochtertje waarvoor ik door moet gaan. Zij heeft ook geen vader dus ze heeft mij alleen.
Herkennen mensen dit?
Liefs
G


G.

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,
Ik herken me wel in jouw verhaal. Ik ben 47, en heb ook heel m'n leven al last van sociale fobie. Ik voel mij hierdoor enorm eenzaam en alleen. Misschien kan ik een luisterend oor voor je zijn of kunnen we mekaar enigszins steunen/helpen. Ik wens je in ieder geval veel sterkte toe. Groetjes Wilfred (********************.com)

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen. https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid.)

Wilfred
Reactie:
Je bent zeker niet de enige op de wereld maar ik begrijp wat je bedoeld ik voel het ook zo. Ik vermijd ook alle verjaardagen en eigenlijk word ik daar alleen eenzamer van.ik blijf het proberen maar het is telkens 1 stapje vooruit en 2 terug. Ik begrijp hoe rot het voelt, en wens je veel kracht.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Een naar gevoel bij gedachte dat je maar 1 keer leeft

Ik heb een angst (denk ik) het is niet dat ik heel bang ben maar als ik na denk over dat je maar 1 keer leeft en het leven opzich geeft het mij een heel naar gevoel van binnen. Ik weet niet meer wat ik eraan kan doen.

Op internet staan allerlei fobieën en angsten maar ik zie nergens mijn angsten. Heeft u raad voor mij? Hoor het graag ik ben trouwens 16 jaar


Mijnnaam23

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey!
Ik ben een meisje en ben bijna 18. Ik heb al ruim 4 jaar een sociale angststoornis en sta open om er met je over te praten als je er behoefte aan hebt. Mail me! ***********@gmail.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)


Denise
Reactie:

Ik geloof in reincarnatie:
De christenen geloofden tot 300 jaar na christus is reincarnatie,
evenals de hindoeisten en volgens mij de boedhisten ook.
Voor mij is het 99 % zeker.
Dus dan zou je niet bang hoeven te zijn dat je maar 1 keer leeft.
Zou ook een beetje flauw zijn omdat iedereen totaal andere levensomstandigheden heeft die niet met elkaar te vergelijken zijn, Dat zou wel heel oneerlijk zijn als er maar een leven zou zijn. de mensen in Afrika en de miljonairs en de zieken en de uiterst succesvolle en getalenteerde en de zwerers


annet

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - 17 jarig meisje met sociale angststoornis

Ik ben een 17 jarig meisje en ik kamp al 4 jaar met een sociale angststoornis. Dit is officieel vastgesteld.
Ik heb een jaar lang een relatie gehad, maar sinds dat uit is, is alles verder bergafwaarts gegaan.


Ik voel me ongemakkelijk op feestjes. Hoe meer onbekenden, hoe erger. Ook als ik alleen naar een supermarkt moet, ben ik bang dat mensen me zien, veroordelen en vervolgens afkeuren.


Wat me vooral belemmert in het dagelijks leven is het feit dat ik niet met jongens af kan spreken. Tenzij ik met ze ben opgegroeid, of ze al heel lang ken. Er kan totale paniek uitbreken als iemand me pusht om af te spreken. Of als ik iemand ongepland op straat tegen kom.

 

Het lijkt me super fijn om iemand te vinden die (deels) het zelfde heeft en behoefte heeft om er over te praten! Je kunt mailen naar denisevdkroon@gmail.com


Denise

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Ik hou mijn angsten al best lang voor me

Hoi Ik ben een meisje van 23 jaar en ik worstel eigenlijk al best lang Met sociale angst alleen is het erger geworden toen ik begon Met mijn opleiding (nieuwe stad, nieuwe omgeving en allemaal verantwoordelijkheden) .

Het is vooral als ik stress ervaar en veel binnen Zit dan komt Die angst bij me opborrelen. En dan durf ik soms niet eens naar buiten omdat er continu negatieve gedachten naar me binnenstromwn en elke persoon Die ik tegen kom denk dat Hij iets slechts over me denkt ik ben super kritisch over mezelf en Ik voel me op zulke momenten gewoon niet "goed genoeg" .

Het verschilt ook per dag en soms per week hoe ik me voel. De ene dag voel ik me vrolijk en dan is de angst minder maar als ik me niet zo dit voel dan is de angst ook sterk aanwezig.

Ik houd dit al best lang voor me kan er eigenlijk niet echt Met iemand over hebben.. vandaar dar ik het maar hier doe + ik heb nog nooit op een forum gereageerd, tips zijn welkom.


Anoniempje

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik snap je verhaal je hecht heel veel waarde aan wat andere van jou vinden. Ik heb dit in mindere mate maar ben ook altijd bang om veroordeeld te worden door andere mensen. Verder ben ik oké op sociaal gebied. Heb je op dit moment hulp? Als je er over wil praten sta ik daar altijd voor open.
Mvg Xander.


Xander

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Altijd als ik naar buiten ga

Altijd als ik naar buiten ga voel ik mij gespannen. Of als ik met wat vrienden afspreek die ik lang ken ben ik bang dat ze me “vreemd” vinden. Ik krijg veel complimenten, maar denk altijd aan het negatieve over mijn eigen. Ik heb nooit het gevoel dat ik genoeg ben voor iemand. En dat ik niemand gelukkig zal kunnen maken


Verhaal 4

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Ik doe het lijken alsof ik niet zenuwachtig ben

Hey! Ik ben J. Op een blauwe maandag at ik wat met mijn vriendin bij de Burger King. Ik voelde mij onbehaaglijk, er was iets vreemds aan de hand. Iemand die ik al erg lang kende en lief had, daar voelde ik mij ineens ongemakkelijk bij, onrustig. Ik schudde het van me af. Zocht er niets achter.

Een keer achter de kassa komt een goede kennis van mij bij de kassa waar ik achter zit afrekenen. Nou, dit was zweten geblazen. Om te zeggen dat ik zenuwachtig was, zou een understatement zijn. Ik was aan het zweten. Het gevoel was weer terug, alleen erger.

Op een dag wilde de manager bij mij afrekenen. Hij hield zijn kleding in de hand en wachtte keurig in de rij. Ik had hem inmiddels gespot en het zweet brak me uit.. Ik werd onwijs zenuwachtig, zodanig dat mijn benen hevig begonnen te trillen. Eerlijk gezegd was ik allang bij dat het niet mijn handen waren net als de vorige keer, of mijn lippen. Dit keer zag mijn manager het niet, dacht ik verheugd.

Op deze manier ben ik lang door gegaan. Het doen lijken alsof ik niet zenuwachtig ben of mij onzeker voel terwijl ik dat beiden ben.

Een paar jaar later heb ik een afspraak bij een psycholoog. Plots loopt er een ander medewerker binnen die ik nooit eerder heb gezien en die vraagt mij heel brutaal maar ook voor mijn gevoel beoordelend waarom ik er zo lang mee rondliep en niet eerder aan de bel heb getrokken. Dit samen met andere factoren hebben ervoor gezorgd dat ik niet door ben gegaan bij mijn psycholoog.

Sinds die tijd probeer ik mijn angsten zelf te overwinnen. Ik ken betere dagen en soms echt dagen vol intensieve angst die veel energie kosten.

Mijn angst begon bij mensen die mij kenden, die iets van mij verwachtte. Dit heeft zich helaas ontwikkeld tot een angst voor iedereen! Bekenden en onbekenden.

Zoals ik boven heb beschreven ken ik goede en slechte tijden. De ene ontmoeting gaat zo goed, ik ben wat meer ontspannen en het voelt zo goed daarna. Soms gaat het mis. Dan voel ik mij zenuwachtig en reageer ik op een dergelijke manier. Ik heb het gevoel (en weet wel zeker) dat andere mensen het door hebben.

Mijn beste vriendin zag een keer een paniekaanval van mij. Ze weet niet dat ik sociale angst heb. Maar ik neem aan dat ze zag dat ik zenuwachtig en angstig was omdat ze tegen mij zei “J, we kennen elkaar nou al zo lang. We zijn haast familie”. Ze zag het vermoed ik. Het is iets waar we het niet over hebben, nooit niet.

Ook op mijn werk hoorde ik 2 collega's zeggen "Zo, die J hé, die heeft van die zenuwachtige tikjes. Ze lijkt wel nerveus". Dit bevestigde voor mij dat anderen het doorhebben. Vooral de mensen doe vaak met je optrekken.

Hier loop ik nu zo'n 9 jaar mee rond. Ik was ooit een zeer sociale dame die graag in het middelpunt stond. Een contrast van wie ik nu ben.. Mensen behandelen mij als het meisje die van aandacht hield. Dat maakt samenkomsten nog meer beangstigender. Ik vermijd feestjes, bijeenkomsten, werkuitjes en vriendinnen. Ik heb het geluk dat mij vriendinnen daadwerkelijk om mij geven en ondanks dat ik altijd excuses heb om niet af te spreken behouden ze het contact en investeren ze in onze vriendschap.

Bij mijn eigen gezin voel ik af en toe angst tijdens momenten. Mijn vriend die heeft niets in de gaten vermoed ik. Ik heb hem ongeveer verteld waar ik mee zit, maar hij snapt het niet.

Tot slot wil ik nog even vertellen in welke situatie ik angst voel en ben benieuwd wie dat ook ervaart of in welke situatie jij het ervaart.

Ik ervaar de meeste angst in 1 (kleine) ruimte met een persoon. Als ik samen op bezoek ben en de gene met wie ik ben gekomen bijv even de gezamenlijke ruimte vertaal en ik alleen ben met iemand voel ik mij meteen angstig.

Ik probeer bewust te blijven en dit op te lossen mawr zit met mijn handen in mijn haar.

Ik hou btw van zingen en kan het toevallig ook. Speel je een instrument en kamp je ook met angsten, reageer ajb.

Groetjes,
j


Jessica

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

ik heb zowat hetzelfde. ook bij mensen die ik lang ken en zelfst bij mijn eigen gezin. ik durf soms geen oogcontact maken of ik heb schrik dat ik rood word....


jill

Jouw reactie:



Verhaal 35 - angstig bij oogcontact

Ik ben angstig bij oogcontact. Bij telefonisch contact voel in mij zelden zenuwachtig. Als ik iemand in de ogen moet kijken voel ik mij in de meeste gevallen zo angstig.


Kelly

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi
Ik heb ook een sociale fobie
En sommige dingen heb ik al geleerd.
Ook oogcontact.
Mijn reactie is om iemand niet diep in de ogen te kijken,
maar meer er om heen te kijken, bijv je blik richten op het bovenste van de neus van degene die je aankijkt.


annet

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - Zijn dit normale uitingen?

Hallo

Alvast excuses voor de lap tekst! Ik heb het gevoel soms angstig te zijn in sociale situaties en wil graag mijn verhaal doen om te zien of mensen dit herkennen en of dit normale uitingen zijn of er meer aan de hand is :D

Mijn gevoel:
Vaak angstig voor sociale situaties. Sociale situaties soms vermijden. Angstig op vooral georaniseerde/gemaakte sociale evenementen zoals verjaardagen en bijvoorbeeld personeelsuitjes. Angst voor onbekenden, wanneer er iemand bij is die ik niet ken, een nieuwe collega of invaller komt werken en etc. Ook veel sociale angst bij bekenden zoals familie en vrienden, verschilt per keer. Het is erger als ik zelf moe ben en weinig in te brengen heb. Ik voel mij niet interesant genoeg, ben bang van wat mensen van mij denken en wil anderen pleasen (ben ook erg onzeker en denk dat ik niets goed kan, negatief zelfbeeld en perfectionistisch?). Ik krijg intense angst bij stiltes en wil dan het liefst vluchten. Vroeger rookte ik als afleiding nu niet meer, wel veel alcohol gebruik bij vrienden om wat meer te ontspannen. Door de angst soms domme dingen zeggen of onprettige opmerkingen maken en sociaal wat lomp zijn, waardoor ik me weer nog stommer voel. Vaak de focus op hoe ik er bij sta, wat ik wil zeggen, waardoor je wat de ander doet/zegt niet meekrijgt en sociale situaties nog lastiger worden. Dan krijg ik een soort van blackout/vaag gevoel, waardoor ik er niet bij bent (angst?). Dingen vaak overdenken, soms scenarios al helemaal van te voren uitdenken. Of achteraf peinzen over iets wat ik heb gedaan/gezegd. Verder soms juist last van angsten die 'zomaar' aanwezig te lijken zijn zoals voor het slapen gaan of als ik boodschappen ga doen of misschien over bepaalde dingen nadenk.

Mensen zien dit niet aan mij, soms kom ik ook heel sociaal over. Het is makkelijker als ik in een rol zit, bijvoorbeeld op mijn werk (dan gaan die gedachtes uit). Ook tijdens een drama stuk of presentatie op school kon ik in mijn element zitten en had ik er geen problemen mee. Ik ervaar dit probleem (bewust) al vanaf de middelbare school waar ik het gevoel had er nooit bij te horen, moeilijk contact te maken, mensen te vermijden (heb toen een sociale cursus gevolgt, maar wist niet waarom ik dit moest doen). Bij mijn eerste vriendinnetje werd het duidelijk toen ik elk afspraakje met angst tegemoet ging en scenarios al helemaal uitdacht over wat ik kon zeggen. Ik probeer als ik die gedachten nu krijg, het los te laten en blanco in situaties te stappen, maar ik houd nog wel problemen over zoals geen initiatief nemen in sociaal contact (investeren), één op één contact vermijden en dingen met anderen doen die ik graag wil doen, wat toch wel resulteert in het alleen voelen. Niet te voelen ergens bij te horen en je niet (altijd) op je gemak voelen bij anderen.
Persoonlijke eigenschappen:
Mijn tweelingbroer heeft hier ook last van. Hij (en mijn oudere broer) zijn gediagnostiseerd met ADD en de kans dat mijn andere oudere broer en ikzelf dat hebben is ook vrij groot. Misschien dat dit ook invloed kan hebben op hoe ik ben, denk en mij gedraag. Verder ben zie ik mij meer als een introvert, ben ik vaak serieuzer ingesteld, besteed ik graag tijd alleen, waarin ik soms op ga in (creative) dingen en de wereld om mij heen vergeet. Ik vind het soms moeilijk om dingen te verwoorden met spraak, vooral op het moment zelf. Ik heb tijd nodig om over dingen na te denken en er later op terug te komen. Ik vind het veel makkelijker/prettiger om dingen uit te schrijven (dat is misschien wel te zien :P).
Hier wat specifieke voorbeelden waarin mensen zich misschien wel herkennen?
- Niet in de trein eten (bang dat anderen de geluiden horen)
- Niet opstaan in de trein om bv naar de WC te gaan (bang dat mensen kijken, misschien dat ik raar loop)
- Zorgen dat mijn oordopjes in het openbaar nooit te hard staan, dat anderen mijn muziek horen (wat zouden ze van mijn muziek vinden)
- Niet bellen in de trein of andere plekken waar mensen zijn. (Ik houd sowieso niet van bellen. Soms bewust niet opnemen en negeren, omdat ik er geen zin in heb).
- Bekenden op het perron of ergens op straat vermijden, zodat je niet het contact aan hoeft te gaan en dan bv de hele reis opgescheept zit (bang zijn om niet te zeggen te hebben)
- Nooit met één iemand afspreken (de focus ligt dan op mij waarin ik gezellig moet zijn en wat te zeggen moet hebben, prettiger in een groep met soms specifieke extraverte personen. Ook in een groep soms angstig voelen, bang voor stiltes).
- Precies op tijd bij het lokaal aankomen om wachtende klasgenoten te omzuilen en in de pauzes mijn eigen weg gaan.
- Op tijd op verjaardagen komen, zodat de focus niet om mij ligt als ik binnen kom. Op feestjes als het zo uit komt, juist later komen, zodat het al gaande is en de soms eerste ongemakkelijk uurtjes al weg (gedronken) is.
- Tijdens een vergadering notuleren zodat ik daarop kan focussen in plaats van te vergaderen.
- Als iemand de flat binnen gaat voor mij, slomer lopen/post pakken om te vermijden om samen de lift in te stappen.


R.

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Echt heel bizar (of eigenlijk niet) maar je omschrijft op enkele punten na mijn gevoelens en ervaringen.

Vooral ruim op tijd op feestjes komen zodat iedereen mij bij binnenkomst moet begroeten en niet andersom (de aandacht ligt dan niet op mij, maar de binnenkomers). Eén op één vermijd ik omdat ik bang ben niets te vertellen te hebben, of niet gezellig/interessant/grappig genoeg te zijn. Het gebeurt mij dan wel eens meer dan één keer dat ik me ineens in een gesprek bevind met één persoon en zodra ik het doorheb begin ik ongemakkelijk te doen (voor mijn gevoel). Weet mij geen houding te nemen en zeg soms wanneer er stiltes vallen van die hele rare dingen.. waarvan ik achteraf liever had dat ik het niet gezegd had en gewoon de stilte had opgevuld met: stilte.. of de ander een gespreksonderwerp laten bedenken.

Vroeger was ook bezig in mijn hoofd met waar ik mijn handen moest plaatsen en mijn algehele houding, zelfs mijn ademhaling. Daar ben ik nu gelukkig vanaf.

You are not alone.

Het komt volgens mij op hetzelfde neer. We zien onszelf als onwaardig, minderwaardig. We zijn teveel bezig met onszelf in onze koppie waardoor we soms de schoonheid van de wereld en de mensen waarmee we in contant zijn niet meekrijgen zoals wij en zij dat verdienen.

Dan zeg ik tegen mezelf: vanaf vandaag ga ik niet meer zenuwachtig zijn in sociale situaties.. en bij het eerst volgende contact besef ik hoe erg ik het telkens onderschat.

Maar goed.. We komen er wel hoor. Jij en ik! We zullen een angst vrije sociale leven hebben.


Jessica

Jouw reactie:



Verhaal 37 - sociale problemen

Hoi hoi, Ik ben Anthony en ik heb een probleem.
Ik heb vanaf jongs af aan al veel sociale problemen gehad, deze heb ik echter in mijn tienerjaren grotendeels overwonnen.
Tegenwoordig ben ik iemand die je hoogst waarschijnlijk van afstand al ziet aankomen, ik praat graag met mensen en sta altijd met mijn kop overal vooraan.
Nu is het echter zo dat ik in de sales ben terechtgekomen, en een groot gedeelte van mijn werk bestaat uit anderen over te halen om het vak ook een kans te geven, mits mijn huidige probleem; Ik heb er moeite om mensen aan te spreken met het gevoel dat ik ze lastig val.
Dit is iets wat mijn potentieel om door te groeien binnen de sales extreem in de weg zit, angst om niet aardig gevonden te worden is überhaupt een groot probleem voor mij, zelfs als het gaat om afwijzing door vreemden.
iemand die tips heeft?
Mvg, Anthony.


Anthony

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Bang om te plassen

Hi allemaal jullie gaan mij vast gek vinden
Maar ik ben constant bang om te moeten plassen en dat ik misschien lek in m’n broekje. Ookal gebeurt t nooit toch ben k er bang voor. Laatste dagen isnt zo erg geworden dat k niet alleen iets langer op t toilet zit of constant m’n onderbroekje controleer. Maar ik ben zelfs bang om t onder de douche te laten lopen of na t douchen bij t aantrekken van m’n slipje ben k zo ontzettend bang. Ik heb mijzelf deze angst aangepraat en er naar gehandeld en ben er nu helemaal verstrikt in geraakt. Iemand die me kan helpen? Iemand die hetzelfde meemaakt? Reageer aub.. ik heb nu medicijnen gekregen oxazepam maar werkt niet echt op m’n gevoel alleen dat m’n lichaam wat rustiger word..

En ja heb traumatische dingen meegemaakt.. ik snap dat t ergens vandaan komt.. het erge is dat k nu helemaal niet meer uit m’n bed kom.


D.

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Alsof ik altijd in een soort bubbel zit

Hoi, ik heb last van sociale angst. Ik heb hier al best een tijdje last van. Ik ben altijd best verlegen geweest maar op de basisschool was dit altijd prima. Op de middelbare school trok ik op met meiden die wat uitbundiger waren en die me uiteindelijk links lieten liggen. De combinatie van wat verlegen zijn en er niet bij horen zorgde ervoor dat ik steeds angstiger werd. Ik werd angstig op school, werk en op de sportclub. De enige momenten waarop ik geen last heb van angst is wanneer ik met familie ben (want die verlaten je sowieso niet) en wanneer ik op vakantie ben (want je weet dat je de mensen die je op vakantie tegenkomt waarschijnlijk toch niet meer zult zien). Ik heb het gevoel alsof ik altijd in een soort van bubbel zit waardoor ik nooit echt volledig dingen beleef. Ik ben nu 23 en tijdens mijn studentenleven is het probleem alleen maar erger geworden. Ik heb niet meer een familie als thuisbasis omdat ik op kamers woon en ik ben constant omringt door nieuwe huisgenootjes. Super leuk natuurlijk maar ook erg lastig. Vooral omdat ik nu ook constant het idee heb dat mijn huisgenoten me beoordelen bijvoorbeeld. Ik zou graag nieuwe mensen ontmoeten maar ik durf niet naar borrels, feestjes, sportclubs, etc waardoor ik bijna altijd alleen thuis ben. Zijn er meer mensen die hier mee te maken hebben?


Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier herken ik me ook heel erg in! Toen ik 23 was, woonde ik ook in een appartement met andere meiden en de onzekerheid sloeg bij mij soms ook toe. Ik hoor dit trouwens wel vaker ook terug van vriendinnen dus het is niet iets raars. Je huisgenootjes kies je niet zelf uit zoals je vriendinnen, maar je moet er wel mee samenwonen.

Ik denk dat wat hij heeft geholpen is een gezonde dosis schijt hebben aan je huisgenoten, maar dan niet op een negatieve manier. Ik denk dat de kans heel groot is dat de angst die je hebt niet echt op realiteit is gebaseerd. Zij zullen ook gewoon druk zijn met hun eigen leven en niet continu op jou of de rest gefocust zijn (dat is mijn analyse op mijn eigen 23 jarige zelf naderhand).

Ook herken ik de angst voor borrels. O god, borrels. Ik kreeg (en krijg nog steeds wel eens) de kriebels bij de gedachte alleen al. Ik werk in een organisatie waar borrels nauwelijks voorkomen, maar ga er wel af en toe heen. Misschien kun je dat ook proberen? Gewoon om eens te kijken hoe het je bevalt. Ik denk dat je door jezelf af en toe bloot te stellen aan je angsten je ook sneller inziet dat er niks is om bang voor te zijn. En weet dat de aanwezigen altijd meer met zichzelf bezig zijn dan met jou.

Als je angst de overhand neemt in je leven dan is het wel goed om eens met de huisarts te praten. Wellicht kun je om te beginnen met de praktijkondersteunende psycholoog te praten? Die kan je misschien helpen of op weg helpen naar een goede psycholoog? Je hoeft het natuurlijk niet allemaal zelf te doen. Misschien heb je al eens hulp gezocht. Het kan natuurlijk ook gewoon fijn zijn om er bijvoorbeeld met je famlie over te praten.

Probeer in ieder geval niet teveel te luisteren naar het negatieve stemmetje in je hoofd. Probeer er echt bewust van te zijn dat het maar een gedachte is. Plaats de gedachte op een denkbeeldig wolkje en laat hem overwaaien. Of schrijf van je af en probeer je negatieve gedachten te vervangen voor positieve, helpende gedachten. Meer aandacht besteden aan het positieve is sowieso een hele goede tip voor je mindset! Bedenk als je wakker wordt eens drie positieve dingen of dingen waar je dankbaar voor bent. En doe hetzelfde als je gaat slapen. Als je het leuk vindt kun je dit ook opschrijven of in je telefoon noteren.

Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt! Heel veel liefs en succes

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Ik ga nu helemaal nergens meer heen

Heeii,

Ik wil oook even mijn verhaal kwijt.
Ik ben al heel mijn leven wat verlegen en dat werd ietsje beter toen ik naar de middelbare school ging... maar toen kwamen de feestjes en het uitgaan en ik voelde me altijd al onprettig en onzeker en ging dus naar alleen naar de plekken waarvan ik vond dat het nog wel ging. Wel altijd heel veel stress voordat ik erheen ging. Tot op een punt dat ik zoveel stress en paniek voelde dat ik besloot minder naar feeestjes enz te gaan. Dat ging zo door tot ik mijn vriend kreeg vanaf dat moment werd het alleen nog maar erger. Ik ga nu helemaal nergens meer heen. Ik heb nu zoiets van ik ga niet elke keer mezelf zo stressen dus ik ga gewoon helemaal niet meer. Door te tijd heen ben ik hierdoor veel vrienden kwijt geraakt en loopt mijn relatie ook niet lekker maar ik het lukt me niet om wel al die leuke dingen te doen.


M

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat doe je graag ? Hobby's, Reizen, Sporten, Wandelen, Tv kijken, Computeren, Fietsen, Zwemmen, ... ,?

André
Reactie:
Heb je al hypnotherapie al een kans gegeven ?

André
Reactie:
Herkenbaar! Ik denk dat je sommige dingen sowieso nou eenmaal minder leuk vindt dan anderen het vinden. Niet iedereen laadt op bij activiteiten zoals een feestje. Hier zullen heel erg veel mensen zich in herkennen overigens. Denk ook dat er veel mensen zijn die zich er toch proberen overheen te zetten en toch gaan, maar dat zie je vaak niet vanaf de buitenkant. Misschien dat die gedachte het al wat minder "zwaar" maakt? Het kan zo zijn dat jij je plezier meer haalt uit het maken van lange wandelingen, om maar wat te noemen. En dat is helemaal oke :).

Probeer met de mensen die je om je heen hebt toch regelmatig leuke dingen te ondernemen. Dat hoeft niet een feestje te zijn, maar je kunt bijvoorbeeld samen een activiteit gaan doen die wat meer bij je past. Verder denk ik wel dat het goed is om jezelf af en toe te blijven uitdagen en toch naar dat ene feestje te gaan. Desnoods neem je iemand mee of je partner. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Vergeet nooit dat andere mensen altijd meer met zichzelf bezig zijn dan met jou. En als het je echt niet meer bevalt kun je altijd nog weg. In zo een geval: niet teleurgesteld raken in jezelf, volgende keer beter!

Hopelijk heb je er iets aan! Liefs

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Ik kan niet eens uitleggen hoe erg het is

Ik heb vanaf mijn 18e ongeveer erg last van een sociale angststoornis. Ik ben nu 22. Ik heb het gevoel dat ik niet eens kan uitleggen hoe erg het is. Dat ik het nooit echt onder woorden kan brengen. Ik voel me onbegrepen en alsof ik de enige ben. En zelfs als ik al jullie verhalen lees, voel ik me nog steeds zo.

Gesprekken ervaar ik vaak als ongemakkelijk. Ik heb ook altijd het idee dat ik de ander ongemakkelijk laat voelen of dat ik bijvoorbeeld op een verjaardag, de hele sfeer verpest door hoe zenuwachtig ik over kom.

Hierdoor komen suïcidale gedachtes bij mij naar boven. Er gaan gedachtes in mijn hoofd rond zoals: ik voel me nergens op mijn gemak en niemand voelt zich op hun gemak bij mij. Ik kan geen vrienden meer maken. Ik ben dom, niet grappig, saai. Ik wil dit niet meer.

Ik doe mijn best deze gedachtes te laten en door te vechten, maar soms zou ik willen dat niet het hele leven 1 grote uitdaging is. Telefoon oppakken? Uitdaging. Onverwachts een nieuw persoon ontmoeten? Uitdaging. Bij mijn vader eten die hartstikke lief is, maar die ik niet zo vaak zie? Uitdaging. Ik voel me eigenlijk maar bij 1 persoon echt op mijn gemak. Dat is de reden dat ik er nog ben. En zolang ik er nog ben zal ik hiermee moeten leren leven.

Ik ben al bij meerdere instellingen geweest en denk nu eindelijk de goeie gevonden te hebben. Daar ga ik hopelijk snel aan de slag kunnen. Daarbij wil ik EDMR gaan proberen aangezien ik daar veel positieve verhalen over heb gehoord en ook hier lees ik dat weer.


Nina

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Nina,

Ik zag je berichtje en zie dat er geen reacties op zijn binnengekomen dus ik dacht laat ik je een reactie sturen. Om te beginnen wil ik kwijt dat je echt niet de enige bent! Ik voel me vaak net zo en ook vaak onbegrepen, want het is ontzettend moeilijk aan anderen uit te leggen. En ik mijn directe omgeving heb ik geen mensen die hier in zulke extreme mate last van hebben. Dan voelt het natuurlijk al snel alsof je de enige bent, maar dat is niet zo. Ook zijn er ontzettend veel (!) mensen die hier in meer of mindere mate last van hebben.

Ik herken de uitdagingen die je noemt, alhoewel het uiteindelijk toch een kwestie is van gewoon blijven doen en "oefenen" en jezelf blootstellen aan je angst. Praat er ook over met je omgeving, ook al begrijpen ze je niet altijd. Het is wel fijn om te weten dat anderen weten wat er in je koppie omgaat. En wees alsjeblieft niet te streng voor jezelf. Je bent maar een mens en je bent nog hartstikke jong en je gaat nog zoveel meemaken waardoor je beeld hierop nog zal veranderen. Gun jezelf die kans.

Het maakt me verdrietig om te lezen dat je niet meer verder zou willen leven. Omdat je angst een hoofdrol speelt is het inderdaad goed om goede hulp te zoeken. Zijn je problemen dieper van aard? Zoek een goede therapeut waarmee je bijvoorbeeld schematherapie kunt gaan doen en exposure. Als je daar hulp bij nodig hebt (bij je zoektocht naar een goede therapeut), kun je altijd aankloppen bij je huisarts. Heb ik ook gedaan.

Wat tot slot helpt is je tijdens sociale situaties goed te focussen op de ander en wat diegene te vertellen heeft in plaats van te luisteren naar dat gemene stemmetje in je hoofd. Het is maar een gedachte. Wel een hele negatieve! Maar het is maar een gedachte. Neem hem niet voor waarheid aan. Probeer echt in het moment zelf te blijven en ervan te genieten. Het leven gebeurt nu en om je heen en niet in je hoofd. Leer ruimte maken voor het nu en de zorgen over het verleden en wat er komen gaat los te laten door bijv. te gaan mediteren.

Wat mij ook heeft geholpen is dat ik tot de conclusie kwam dat ik niet bang ben voor de mensen om me heen (want ook ik heb hier last van bij de mensen die dichtbij me staan) , maar voor mijn eigen reactie op zo een sociale situatie. Uiteindelijk ben ik gewoon bang voor mezelf, omdat ik bang ben dat ik me niet weet te redden. Ik heb uiteindelijk altijd zelf de touwtjes in handen en ben geen weerloos wezen en jij ook niet. Ga de uitdaging aan door dingen te blijven ondernemen, in het moment zelf proberen te blijven en jezelf nooit te straffen als het een keertje anders uitpakt dan je zou willen. Ik weet zeker dat er een punt komt waarop je terugkijkt en ziet dat je echt wel wat stapjes hebt gemaakt en dat is waar je je kracht uit zal halen.

Ik heb met mezelf afgesproken dat ik gewoon de uitdaging aan ga en hier goed mee wil leren omgaan. Misschien helpt jou dat ook? Het leven is veel te mooi en te kort om je te laten leiden door je angsten. Het verschilt natuurlijk per persoon wat helpt en wat niet maar ik hoop oprecht dat je hier iets aan hebt. Luister bijv podcasts zoals "Met z'n allen de podcast" van Gwen en "Kukuru" van Giel. Laat je inspireren. Maar voel je vooral niet alleen en de enige want je bent echt niet alleen in dit.

Heel erg veel liefs!


Reactie op je bericht

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Op m’n 16e werd het erger

Hey, ik wilde m’n verhaal delen om misschien hierdoor in contact te komen met mensen die mij begrijpen en of misschien hetzelfde hebben meegemaakt. Ik heb zolang ik me kan herinneren al sociale angst gehad, maar op m’n 16e werd het erger ik ben nu inmiddels 18. Ik heb door mijn sociale angst geen vrienden, omdat ik altijd het gevoel heb dat ik er niet bij hoor. Ik heb bijvoorbeeld ook geen sociale media, omdat ik dan erover in zit wat anderen van mij denken. Ik doe mee aan een coachingstraject. Om mij bij mijn sociale angst te helpen. Dit heeft me geholpen, maar ik vind het nog steeds moeilijk om vrienden te maken. Want ik wil zo graag vrienden hebben en sociale contacten aangaan, maar ik vind dit gewoon dood eng. Daarom zou ik het geweldig vinden om met iemand die ongeveer hetzelfde als mij meemaakt in contact te komen.

Ilse

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Ilse,

Goed dat jij je verhaal deelt. Ik heb zelf ook last van angstklachten in sociale situaties, maar ben wel een stuk ouder dan jij. Hopelijk leest iemand dit die qua leeftijd wat dichter bij je in de buurt komt, zodat jullie contact kunnen leggen. Misschien heb je een leuke hobby/sport waarbij je ook meteen in contact komt met anderen? Wanneer je iets gemeen hebt met elkaar, schept dit vaak toch al snel een band. Of bijvoorbeeld via werk/bijbaan?

Weet dat je in ieder geval niet alleen bent in dit en super goed dat je hulp bent gaan zoeken. Er is helaas geen one size fits all oplossing voor sociale angst. Het is daarom goed om verschillende dingen uit te proberen en dit samen met een hulpverlener/coach te doen. Uiteindelijk leer je beter omgaan met je angst waardoor je er veel meer rust over hebt. Je zal leren dat het grotendeels een mindset is. Als ik naar de mensen om me heen kijk, zie ik ook dat veel mensen over angsten heengroeien. Dus het komt hoe dan ook goed.

Liefs

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Ik ben donkerder qua gedachten en wereldbeeld dan mijn naasten

Ik ben inmiddels 26 jaar en nu pas ben ik erachter gekomen dat de dingen waarmee ik last heb eigenlijk van sociale angst komen. Maar ik heb altijd enorm gevochten tegen de angst. Het is er ook niet altijd. Bij mensen die ik goed ken zoals mijn familie en vrienden kan ik mezelf zijn alhoewel ik me in sommige situaties dan denk van: wat zou deze vriend of die vriendin daarvan denken? Bijvoorbeeld als ik mensen bij mij thuis uitnodig waar het er niet zo modern of nieuwbouwwoningachtig uitziet als bij anderen. Ik ben tweemaal naar een psycholoog geweest: toen ik 20 was en toen ik 22 was denk ik. Maar ik ga het nog eens een kans geven denk ik. Vanaf vorige zomer heb ik ook chronische hyperventilatie gekregen waardoor ik hartkloppingen kreeg dus samen met die sociale angst heb ik vaak momenten waarbij ik op de toppen van mijn tenen loop. Vaak heb ik gedacht, dat is nu eenmaal ik. Ik denk nu eenmaal veel na en ben donkerder qua gedachten en wereldbeeld dan mijn naasten en ik heb zonet gelezen dat mensen die alleenstaand zijn en werkloos zijn meer kans hebben op sociale angst maar mijn zus die 5 jaar ouder is dan ik woont ook alleen en heeft helemaal nergens last van. Ik bewonder dat enorm en ik wou dat ik ook zo in het leven stond.

S.

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 44 - Bizar om in dit werkveld te werken terwijl ikzelf last heb van sociale angsten

Ik volg een zorgopleiding en heb als stagiair met verschillende doelgroepen gewerkt, waaronder de GGZ. Het is soms bizar in dit werkveld te werken terwijl ikzelf last heb van sociale angsten. Elke dienst gaat gepaard met gruwelijke paniek; ervoor, tijdens en erna.

Een tijd terug merkte ik dat ik sociale situaties vermeed, of dat ze heel beangstigend waren. Stations, binnenstad, vrienden. Zelfs appjes antwoorden was een dagtaak.
Veel blowen deed veel met m'n gevoel; ontspannen, of 'normaal' voelen. Hiervoor behandeld en al een goeie tijd clean.
Daarnaast was ik begonnen met een antidepressivum, en deze gestopt toen het wat beter ging.

Nu komen de gevoelens en paniek wederom terug en overweeg ik opnieuw te beginnen met de medicijnen en behandeling op de angsten.
Het is wat.

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee ik doe zelf nu ook een zorgopleiding en ik loop dan ook stage. Ik had vooral in het begin veel moeite met het “sociale gedeelte” ik heb zelf een sociale angststoornis. In het begin vond ik alles doodeng of ik vermeed het. Toen ik hier zelf last van kreeg in mijn opleiding ben ik gaan praten met m’n coach van school. Ik heb daardoor een STA training gevolgd. Dit is een sta je sterk training dit heeft me erg geholpen. Maar ik vind het nu toch nog lastig en soms denk ik ook van: ga ik überhaupt deze opleiding wel halen? Als ik alles eng vind, maar ik denk er nu anders over ik denk nu meer van ik ga dit doen als een ander dit kan kan ik dit ook. Begrijp dat je niet de enige bent die in zo’n situatie zit en als ik hier langzaam door heen kan komen kan jij dit ook! En het is normaal om je zo te voelen veel mensen voelen zich zo, maar niet iedereen accepteert het.
Ik hoop doordat ik m’n verhaal deel je wat meer vertrouwen krijgt in jezelf en in je opleiding.

I.

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Sociale angststoornis

Hej,

Ik heb al sinds een lange tijd een sociale angststoornis.
Ik heb het heel fel,
Ik ben juist met mijn vriend gaan samenwonen maar toen ik thuis woonde durfde ik niet eens alleen naar de winkel gaan.
Nu doe ik het wel soms is maar heb ervoor een paniekaanval en soms ga ik dan gewoon helemaal niet en stel ik het uit.
Ik durf ook niet bellen.
Nu ik samen woon met men vriend wil hij natuurlijk ook dat ik ga werken voor bij te dragen
En ik wil ook heel graag werken.
Maar ik durf te telefoon niet opnemen of langs interims gaan.
Weet ook niet of durf ook niet er over te praten

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Ik leef dagelijks in een hel van angst en paniek

Hallo ook ik heb een soort van sociale fobie...ik weet niet of dat het is. Heb het hele internet al afgezocht wat ik nu heb en eigenlijks kan ik het geen naam geven. Ik leef dagelijks in een hel van angst en paniek. Ik slik al 20 jaar antidepressiva wat ik nooit had moeten krijgen. Ik vervloek de dag dat ik dit middel heb voorgeschreven gekregen! En ik vervloek ook de dokter die dit heeft gedaan! Ik kom er helaas nooit weer van af! Maar wat ik het ergste momenteel vind is dat ik angstig word als ik bij mensen thuis kom. Ik begin dan te zweten en met mn neus te snuiven..bang dat mij iets ergs gaat overkomen. Bang om dood te gaan. Dit is toch niet normaal! Ik heb dit al jaren en het wordt steeds erger! Dit is geen leven zo.


Erik

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat ontzettend rot dat je je zo voelt! Ik ben natuurlijk geen psycholoog, maar het eerste wat ik me afvraag is of het niet een idee zou zijn om geleidelijk te stoppen met de medicatie onder begeleiding van een arts? De medicatie helpt je in ieder geval niet bij je sociale angst als ik het goed begrijp. Wellicht dat je onder goede begeleiding/therapie toch een weg kan vinden waarbij je je fijner voelt? Zelf slik ik het niet, maar antidepressiva maakt de klachten misschien (soms) dragelijker voor je maar pakt niet de oorzaak aan. Terwijl daar misschien wel heel veel winst in te behalen valt?

Ik herken de angst die je voelt als je bij mensen thuiskomt. Bij mij gaan vaak in meer of mindere mate ook de alarmbellen af, zelfs bij mensen die dicht bij me staan kan ik hier soms last van hebben sinds een jaar of drie. Helemaal niet leuk! Ik kan er zelf bijvoorbeeld heel erg duizelig en extreem moe van worden. Misschien is het fijn om de mensen die dichtbij je staan op de hoogte te brengen van de angst die je hebt, mochten ze dit niet al weten van je? Dat lucht misschien een beetje op.

Wat je misschien ook helpt is een taakconcentratieoefening te doen als het je lukt? Dat houdt eigenlijk in dat je je echt focust op hetgeen waar je op dat moment mee bezig bent, zonder te luisteren naar het interne stemmetje. Misschien kun je het eerst oefenen met alledaagse dingen zoals douchen of de afwas doen? En daarna oefenen in sociale situaties? Luister en kijk goed naar de persoon met wie je bent, zodat je in het moment blijft. En als je je dan toch vervelend gaat voelen zou je het kunnen aangeven bij de persoon met wie je bent.

Dit laatste klinkt voor je waarschijnlijk als het slechtste idee ooit, maar het proberen weg te stoppen of te vluchten zorgt ervoor dat je alleen met je angsten/zorgen blijft rondlopen terwijl de kans groot is dat een ander je op dat moment goed kan helpen. Ook hoef je dan geen "masker" op te zetten en zo blijf je ook weer dicht bij jezelf en het zorgt voor begrip bij de ander. Het schept ook juist weer een soort band en misschien heeft de ander er ook wel eens last van (heel veel mensen hebben hier sowieso wel eens last van en zullen het herkennen).

Wat ik verder nog aan tips kan geven: wees lief voor jezelf! Eet gezond, beweeg af en toe een beetje en kijk eens of meditatie iets voor je is. Meditatie schijnt te helpen in het nemen van afstand van je angsten, zodat ze niet overheersen. Een extra tip is om al deze tips niet in één keer toe te willen passen ;), want dan wordt het moeilijk om vol te houden. Begin bijvoorbeeld eerst eens een maandje met dagelijks mediteren. Hier zijn apps voor die je kunnen begeleiden. Als je het een maandje volhoudt zit het meer in je systeem, waardoor je het gemakkelijker blijft doen. Na een maand zou je kunnen nagaan of het je is bevallen en eventueel kun je er dan iets aan toevoegen zoals bewegen etc etc.

Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt! Heel veel sterkte en geluk.

Reactie op je berichtje

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Mijn eerste stap

Ben een vrouw van 40 jaar.
Al van kleins af aan heb ik angsten, en zoveel mensen die het niet begrijpen waarom ik niet durf te bellen, of naar een dokter durf te gaan, of wat dan ook. Uiteindelijk als het echt moet dan doe ik het wel maar met zoveel hartkloppingen, darm problemen zweethanden. Ik probeer alles op me man af te schuiven, hij doet het voor me of hij moet met mij meegaan. Heb totaal geen vertrouwen meer in de mens en durf ook totaal geen hulp te zoeken, want ik durf niet met die persoon te bellen voor een afspraak te maken of om erheen te gaan. Tegenwoordig dat beeldbellen pfff ik zeg liever dat me camera stuk is. Ik heb in de zorg gewerkt en heb het idee dat ik wel nu probeer om de stap te nemen om ergens heen te gaan of iemand aan te spreken maar als ik al weet dat het vreemd is, dan probeer ik eronder uit te komen. Zo bang on fouten te maken, zo zenuwachtig dat ik amper n woord durf te zeggen enz. Het duurt echt weken voor ik mezelf ben. Bij sommige mensen gaat het wat sneller als ik me op me gemak voel, maar zelfs bij bekende hoop ik niet dat ze me aanspreken, bellen of op bezoek komen.
Ze vragen zich juist af waarom ik niet gauw op bezoek kom of niet bel en ik durf niet te zeggen dat ik angsten heb en de mensen niet vertrouw.
Vorig jaar hartproblemen gekregen en geopereerd aan me hart en nog durf ik niet alleen naar het ziekenhuis te gaan en me klachten op tafel te gooien. Vraag me echt af zijn het nu nog wel hartklachten of juist de spanning voor alles wat ik heb en doe. Komen de hartklachten van al die stress van jaren dat ik die angsten heb?
Ik maak me zo gek met alles, heb geen zelfvertrouwen, en ik zie er zo tegen aan in alles wat ik nu doe en zeker in de corona tijd dat ik alleen naar de dokter moet, alleen dingen moet doen of telefonisch moet afhandelen pff. Ik durf niet naar vreemde mensen te gaan die mij zouden kennen helpen, want ohjee ik moet alleen met ze zijn of ik moet met ze bellen. Ik neem me man mee en laat hem liever het woord doen, en weet dat dat niet altijd kan. Hij helpt me veel en steunt me ook erin maar soms heb ik het idee dat hij het niet begrijpt waarom of hoezo...
Ben veel klein en dom gehouden bij mijn ouders, enigst meisje tussen 2 broers.
Heb in het verleden veel meegemaakt met pesten en traumas waar ik niet serieus voor werd gehouden, want alles was ik zelf schuld werd gezegd.
Veel belogen en bedrogen geworden.
En zelfs door me exen klein worden gehouden, ik was maar een domme geit.
Ik weet dat ik veel ken, kan en weet maar durf het gewoonweg niet.
Dit is me eerste stap om mijn verhaal te doen en kan uren blijven schrijven, dat is wat ik wel nog durf zonder mijn naam.


Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat doe je graag ? Hobby's, Reizen, Sporten, Wandelen, Tv kijken, Computeren, Fietsen, ... ,?

André

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Altijd bang wat mensen van me vinden

Ik heb een sociale angststoornis en kom hier door nooit alleen buiten zelfs in de tuin zitten lukt niet ik voel me dan bekeken en ongemakkelijk, ik heb hier erg veel last van en mijn relatie lijd er ook onder. Ik ben altijd bang wat mensen wel niet van me vinden en ook heel bang voor kritiek wat mijn schoonmoeder nogal vaak geeft :( ik ben zelfs een paar keer boven gebleven toen ze op bezoek kwamen omdat het gewoon echt niet lukte om er bij te zijn en hier schaam ik me ook voor en nu durf ik ze helemaal niet meer te zien en gaat het ook niet goed tussen mij en me vriend we wonen net een half jaar samen maar ik weet echt niet hoe dit alles gaat lopen.. ik wou dat ik gewoon normaal

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel goed dat jij je verhaal deelt. Om te beginnen wil ik tegen je zeggen dat je niet abnormaal bent. Angst is een menselijke reactie en het komt altijd ergens vandaan. De een heeft er alleen meer last van dan de ander, maar dat betekent nog steeds niet dat er iets mis is met jou. Het kan zijn dat de angst in de situatie waar het over gaat hooguit overdreven voelt, maar je angst is er om een reden. Jezelf labelen als niet normaal is niet nodig en zal je sowieso niet verder helpen dus wees om te beginnen lief voor jezelf. Je bent niets minder dan ieder ander.

Uit je bericht begrijp ik dat jij je soms erg bekeken en ongemakkelijk kunt voelen. Dit weerhoud je bijvoorbeeld om op een mooie zonnige dag lekker in de tuin te gaan zitten. Wat jammer dat je angst ervoor zorgt dat je niet goed durft te doen wat je zo graag zou willen. Onthoud altijd dat anderen meer met zichzelf en hun eigen leven bezig zijn dan met wie dan ook (net zoals jij zelf waarschijnlijk ook). Je beperkt jezelf in dit geval door je eigen gedachten die natuurlijk wel ergens vandaan komen (misschien uit je kindertijd?), maar niet van toepassing zullen zijn op de daadwerkelijke situatie: in de tuin zitten.

Probeer echt bewust te zijn van je negatieve gedachten. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Waarschijnlijk dat een buurman of buurvrouw een negatief oordeel over je heeft als ze je zien zitten. Dit is heel, maar dan ook heel erg onwaarschijnlijk. En al zou het zo zijn dat het bij een ander al negatieve gevoelens oproept wanneer jij alleen maar in je tuin zit, dan is dit toch echt een probleem van de ander. Die zou dan wel niet zo een leuk leven hebben, want als dat al negatieve gevoelens oproept bij een ander hoe zal deze persoon de rest van zijn/haar leven dan wel niet ervaren? Stel je voor dat het andersom is en jij ziet je buurvrouw in de tuin in het zonnetje zitten. Heb jij dan allerlei negatieve gedachten over haar en ga je dan aan iedereen vertellen dat je buurvrouw in de zon zat, hoe durft ze! ...Nee he? Dat dacht ik al ;).

Je schrijft ook dat je schoonmoeder vaak kritiek op je heeft. Ik weet natuurlijk niet waar deze kritiek over gaat en waarom zij zoveel kritiek op je heeft. Kun je dat toelichten? Mijn ervaring met mensen die extreem veel (onnodige) kritiek leveren is dat deze mensen zelf vaak gewoon niet zo gelukkig zijn met zichzelf. Het zijn vaak juist de mensen die wel eens kritisch naar zichzelf zouden mogen kijken. Wat ook zou kunnen meespelen is dat ze extreem gefocust is op het beste willen voor haar zoon en dat ze kritiek levert om het gevoel te hebben dat ze daardoor invloed heeft op jullie relatie. Hoe dan ook, ook voor je schoonmoeder geldt dat er een reden is voor haar houding die helemaal niet zoveel met jou te maken hoeft te hebben. Probeer het je daarom niet te erg aan te trekken en als ze veel onnodige kritiek levert kun je er natuurlijk ook gewoon een keertje wat van zeggen. Het is altijd goed om je grenzen aan te geven.

Je geeft verder aan dat je relatie lijdt onder je angsten. Zou je dat kunnen toelichten? Tot slot wil ik je meegeven dat het goed is om goed naar je angst te luisteren, want de kans is groot dat je het wegduwt. Wat probeert je angst je te vertellen? Waar ben je precies bang voor? Schrijf dit bijvoorbeeld voor jezelf op. Wat ook kan helpen is om je gedachten uit te pluizen aan de hand van het G-schema. Op deze (betrouwbare) website kun je een digitale flyer naar jezelf laten mailen waarin wordt uitgelegd hoe dit werkt: https://wijzijnmind.nl/psychische-klachten/psychipedia/cognitieve-therapie/gschema. Je leert via het G-schema deze negatieve gedachten te "vangen" en ze om te zetten in een meer helpende gedachte.

Het kan sowieso fijn zijn om te gaan schrijven (en dan echt met de hand). Koop bijvoorbeeld een schriftje en schrijf je angst op en pluis deze uit zoals hierboven uitgelegd. Door dit te doen "schrijf" je het van je af waardoor je het ergens kwijt kunt. Ook kan schrijven je echt helpen om je gedachten te ordenen en tot nieuwe inzichten te komen. Als je het gevoel hebt dat je angst de overhand neemt, kan het goed zijn om het met je huisarts te bespreken. Je huisarts kan je dan op weg helpen om bijvoorbeeld een psycholoog te vinden. Een psycholoog kan je natuurlijk ook goed helpen bij dit proces.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Liefs

Je bent normaal :)!

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Pff waar moet ik beginnen.

Ik heb al heel lang (ongeveer 15 jaar) een heftige sociale angst stoornis. Afgelopen 3 jaar heb ik in ziektewet gezeten na de geboorte van mijn dochter. Hierbij ging het van een burn-out naar een depressie met paniekaanvallen en heftige angst. Daar ook vele therapieen voor gevolgd in combi met antidepressiva. En al eerder vele therapieen gevolgd voor hetzelfde en ptss.
Maar hetgeen waarvoor ik begon met schrijven is omdat ik sinds een paar weken een baan heb waar ontzettende angst bij hem. Ik heb deze baan moeten nemen omdat ik geen WIA uitkering toegekend kreeg en mijn ww uitkering ging stoppen en ik financieel anders niet kan rond komen.
Helaas is dit een callcenter baan waar ik direct aan het werk kon, wetende dat ik door mijn sociale angst een hele erge bel angst heb.
Nu mijn punt, sinds ik hier werk is mijn angst zo ontzettend erg terug gekomen. Ik heb een dag voor mijn werk al hartkloppingen (met extra systolen, gemeten met ECG), misselijk gevoel en zweten. En voor en tijdens het werk ben ik zo misselijk dat ik daar ook van moet overgeven, Heel erg hartkloppingen en naar lucht happen, zweten en koude rillingen, zweet handen, schrikachtig, niet goed kunnen concentreren en blokkeren. Een hele waslijst maar dit is natuurlijk het ergst voor het werk en een gedeelte blijft de hele dag ook na het werk hangen, zelf de volgende dag nog. Ik heb niet zo'n zin om weer in therapie te gaan of medicatie ervoor te nemen. Ik probeer regelmatig te mediteren, ik gebruik all thuis hulpmiddelen tegen de angst en misselijkheid en pas geleerde methodes toe, maar niks helpt en het blijft heftig en krijg er geen grip op. Heeft iemand tips voor mij? of ben je er mee eens dat ik alles goed toepas en moet afwachten hoe het op zijn tijd gaat?
Liefs, een wanhopige Deborah

Deborah

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey, ik ben zelf 18 jaar. Ik heb ook sociale angst. Ik begrijp jou helemaal ik struggle zelf ook met dezelfde situaties. Dus je bent zeker niet de enige! ook al kan dit soms wel zo voelen. Ik heb zelf ook nog steeds veel moeite met bijvoorbeeld school en stage met het hele sociale gedeelte wat daar bij hoort. En ook met vrienden ik heb eigenlijk door mijn sociale angst geen vrienden terwijl ik dat zo graag zou willen. Want ik vind mezelf eigenlijk ook een aardig/leuk persoon maar ik heb er meer moeite mee wat ander wel niet vinden. Maar ik probeer nu bijv op school kleine gesprekken aan te gaan met studenten die ik eigenlijk helemaal niet ken. En tot nu toe gaat het goed ik merk zelf doordat ik kleine stappen zet deze kleine stappen minder moeilijk en eng vind terwijl ik dit een half jaar geleden nooit zou durven.
Dus ik wil hier meer mee zeggen dat je zeker niet de enige bent van onze leeftijd die hier moeite mee heeft en dat je niet te veel druk op jezelf moet leggen want kleine stapjes zijn ook stapjes vooruit. Ik hoop dat dit je wat meer vertrouwen geeft!

Ilse

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Geen woord over mijn lippen

Hey,
Ik ben 17 jaar en ik denk dat ik ook met een sociale angst zit. Op school voel ik me heel oncomfortabel. De enige 2 momenten waarbij ik volledig mezelf kan zijn is bij mijn gezin en op vakantie, omdat ik het gevoel heb dat ik de mensen die ik er in het openbaar zie, toch nooit meer zal tegenkomen. Ik vind het echt vreselijk op school, want ik kan door deze angst niet de echte versie van mezelf zijn omdat ik geen woord over m'n lippen krijg... Ik probeer me zelf elke dag ervan te overtuigen dat ik nergens bang voor hoef te zijn, maar elke keer weer als ik mij in een sociale situatie bevind, stijgt mijn stresslevel helemaal naar boven. Het vervelendste is gewoon dat ik niet mezelf kan zijn, want ik vind wel van mezelf dat ik een leuk iemand ben... Ik zou ook graag eens willen dansen op een fuif, jammer dat ik de "confidence" daar niet voor heb :(
Groetjes!

Kato

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey, ik ben zelf 18 jaar. Ik heb ook sociale angst. Ik begrijp jou helemaal ik struggle zelf ook met dezelfde situaties. Dus je bent zeker niet de enige! ook al kan dit soms wel zo voelen. Ik heb zelf ook nog steeds veel moeite met bijvoorbeeld school en stage met het hele sociale gedeelte wat daar bij hoort. En ook met vrienden ik heb eigenlijk door mijn sociale angst geen vrienden terwijl ik dat zo graag zou willen. Want ik vind mezelf eigenlijk ook een aardig/leuk persoon maar ik heb er meer moeite mee wat ander wel niet vinden. Maar ik probeer nu bijv op school kleine gesprekken aan te gaan met studenten die ik eigenlijk helemaal niet ken. En tot nu toe gaat het goed ik merk zelf doordat ik kleine stappen zet deze kleine stappen minder moeilijk en eng vind terwijl ik dit een half jaar geleden nooit zou durven.
Dus ik wil hier meer mee zeggen dat je zeker niet de enige bent van onze leeftijd die hier moeite mee heeft en dat je niet te veel druk op jezelf moet leggen want kleine stapjes zijn ook stapjes vooruit. Ik hoop dat dit je wat meer vertrouwen geeft!

Ilse

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Ik voel me zó niet op mijn gemak op verjaardagen

Het gebeurde me gisteren wéér! Ik voel me zó niet op mijn gemak op verjaardagen. Zelfs bij mijn kinderen. Voel me niet gehoord, word altijd overruled door verhalen van anderen en heb moeite met mijn verhaal te doen. Kortom, dat oude gevoel waarvoor ik járen in therapie ben geweest lijkt weer in alle hevigheid terug te zijn: Dat ik er niet toe doe!! Mijn gedrag in zo'n situatie werkt ook niet mee om wél aardig gevonden te worden. Ik reageer veel te fel en veel te direct.

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Rot dat je hier last van hebt gehad. En heel herkenbaar. Je therapie is er sowieso niet voor niets geweest, maar angsten kunnen soms ineens weer een loopje met je nemen. Dat betekent niet meteen dat je weer helemaal terug bij af bent. Je angst is een gevolg van de negatieve gedachten die ineens weer de kop opsteken. Wees ervan bewust dat het maar gedachten zijn door jezelf erbuiten te plaatsen. Alsof je naar een voetbalwedstrijd kijkt en de spelers zijn jouw positieve en negatieve gedachten zijn. Jij bent slechts toeschouwer. Gedachten zullen er altijd zijn. De kunst is om ze op te merken en niet voor waarheid aan te nemen. Je doet er zeker toe! En daar zullen je kinderen net zo over denken. Dus die gedachte mag je al laten voor wat het is :-).

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Heb een verslavings periode van drank en drugs achter de rug

Hai, ik zit al sinds mijn jeugd met dit angstgevoelens, t is de
Laatste tijd ook weer erger geworden. En heb een verslavings periode van drank en drugs achter de rug.. heb medicatie om m’n angst wat minder te voelen. Maar soms is het weer zo overweldigend vooral als ik me ook nog eens eenzaam voel want heb ook ADD/ADHD erbij t is zeer complex. En slik soms een extra pammetje bij. Heb over 2 weken gesprek met hulpverlening weet alleen niet of dit ooit nog goed komt, ben eind me jaren 20 nu. Iemand met advies? Groetjes N.

N.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Ik vermijd verjaardagen

Hey,
Ik ben bijna 40 en heb last van sociale angsten en depressieve klachten, ben altijd al verlegen geweest, nooit mijn mening durven zeggen, Ik vermijd verjaardagen, ik verstijf en stagneer vaak in een gesprek met onbekenden, de telefoon opnemen kost me de grootste moeite, wachten op het schoolplein tussen al die ouders die voor mijn gevoel op mij letten en een negatief oordeel hebben. Het zijn zo maar wat voorbeelden die ik vaak probeer te vermijden maar soms niet lukt en me er dan doorheen worstel voor m'n gevoel. Daarbij werk ik in de zorg een sociaal beroep en het kost me steeds meer moeite om er door heen te komen door alle sociale situaties die ik daar tegen kom.
Ik ken eigenlijk geen mensen die hetzelfde hebben. 

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Rijk sociaal leven, maar bang om boodschappen te doen

Ik ben een vrouw van 30 jaar. Ik heb een rijk sociaal leven. Toch ben ik heel bang om naar het dorp te gaan en daar bekenden tegen te komen. Ik heb al een paar jaar niet meer zelf boodschappen gedaan. Ik loop bij een coach maar ik durf nog steeds niet naar het dorp. Ik ben bang om te gaan blozen, trillen, zweten etc. als ik bekenden tegen kom.
Zijn er mensen die effectieve tips hebben om van deze angst af te komen? Dit zou zeer welkom zijn. Ik ben er helemaal klaar mee en ik wil gewoon weer naar het dorp kunnen en het ook leuk vinden om daar naartoe te gaan.

Norelien

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Tips om minder angstig te zijn bij presentaties?

Hi! Ik heb sociale angst en hele erge moeite met in een groep praten. Ik moet binnenkort een presentatie houden. Ik heb al met mijn docent gesproken hierover maar ik moet de presentatie alsnog houden, heeft een van jullie tips om minder angstig te zijn bij presentaties of andere tips. Ik heb angst dat ik al snel ga huilen omdat het mij te veel wordt

Jenel

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kan je er echt niet onderuit komen?
Dat je het alleen voor je docent kan doen.
Ik durfde het ook niet en ik mocht het dan doen met docent alleen op een andere dag.
En anders zou ik eerst eens oefenen met vrienden of familie, mensen waar je je goed bij voelt.
Goed voorbereiden, het is voorbij voor je het weet.
Ik wou dat ik meer of betere tips had voor je sorry,
Veel succes!

A

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login |