Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Smetvrees - forum lotgenoten

 

Lotgenoten smetvrees

Heb je last van smetvrees? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met smetvrees en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen



+ Mijn verhaal delen





Alle verhalen


Doodeng! (Verhaal 27)

Heb al jaren last van smetvrees. De laatste tijd is het weer heel erg. Ik heb net de stap genomen die ik jaren eerder had moeten doen: Ik heb contact gelegd met een therapeut. Doodeng! Ik ben bang dat ik er morgen spijt van heb.


Ik
17-12-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verschil tussen hygiënisch zijn en smetvrees hebben (Verhaal 1)

Waar ligt het verschil tussen hygiënisch zijn en smetvrees hebben?

 

Ik vind mezelf juist hygiënisch, terwijl ik voor anderen wellicht een lichte mate van smetvrees heb.

Op een openbaar toilet leg ik altijd wc-papier op de bril voordat ik erop ga zitten (als ik er al op ga zitten). Hygiënisch of smetvrees?

Ik raak liever niet met mijn handen de deurknop van een openbaar toilet aan. Dat doe ik dan met een papiertje, mijn elleboog, of een mouw. Is er geen andere mogelijkheid dan mijn hand te gebruiken, dan was ik mijn handen op een later moment nog eens. Hygiënisch of smetvrees?

Als ik iemand een hand heb gegeven, dan vind ik het wel fijn om binnen beperkte tijd mijn handen te wassen (voordat ik met mijn handen aan mijn gezicht zit). Hygiënisch of smetvrees?


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 09-12-2023

10
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hi, ik herken heel erg wat je zegt, ik had dat ook, heb het nu sterker. Ik denk dat het een glijdende schaal is van hygiënisch naar smetvrees en de gedachtengang van smetvrees heeft sowieso neiging zich te versterken.

Ik weet niet wat maakt dat iemand de `grens' (als die er al is) overgaat naar smetvrees. Ik denk dat ik een achtergrond heb waardoor ik dat heb gedaan, maar waarom ik dat dan niet veel eerder in mijn leven heb gedaan, weet ik niet.


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Anoniem,

we leven nu eenmaal in een maatschappij die graag 'labeltjes' gebruikt, in dit geval smetvrees. Concentreer je niet op dat label maar kijk naar jezelf en oordeel of je hygiënisch gedrag in de weg staat van de dingen die je graag doet of wil doen. Ik herken mezelf ook wel een beetje in je verhaal. Ik ben vroeger als kind héél veel ziek geweest en het gevoel dat ik heel veel tijd heb gemist door ziek te zijn, wat ook klopt hoor. Sinds ik m'n handen begon te ontsmetten (een jaar of 15 geleden, toen al 30) voordat ik iets at, nadat ik iemand een hand gaf, vreemde deurknoppen enz, werd ik nog amper ziek. Ik vind dit dus een goede reden om te doen maar voor anderen 'overdrijf' je al snel, laten lullen zeg ik dan.

Dus het enige wat er volgens mij toe doet is of dit alles je beperkt in je dagelijks leven en je toekomst. Indien niet, blijf dan maar lekker hygiënisch.

Succes! Joris.

Joris
22-09-2023
Reactie:
Heel herkenbaar. Ik doe precies hetzelfde. Velen "betichten" mij van smetvrees en vinden mij abnormaal. Daar voelde ik mij aanvankelijk rot over. Inmiddels kijk ik daar anders tegenaan, nadat ik mij heb verdiept in het verschil tussen smetvrees en hygiënisch handelen. Smetvrees is echt als het je belemmert in je sociale contacten. Hygiënisch handelen kent gewoon verschillende gradaties. En ja, ik ben erg hygiënisch, maar vooral omdat mij dat veel gezondheidswinst oplevert. Ik ben namelijk vele malen minder vaak verkouden of ziek dan anderen die er andere hygiënische maatstaven op na houden en doorlopend lopen te snotteren. Dus ik zou zeggen, blijf trouw aan je eigen hygiënische maatstaven en laat je niks aanpraten. Succes!

Margriet
09-12-2023

Jouw reactie:



Anderen op mijn bank (Verhaal 12)

Goedemiddag allemaal,

Ik vraag me al een tijdje af hoe anderen dat doen ala je t niet zo fijn vind als mensen op je bank zitten,bij mij is het zo dat ik t heel naar vind als mensen daar zitten terwijl k savonds daar will chillen in mn pyama byv of gewoon in je short .Ik wil graag weten hoe anderen dat aanpakken

Mvg

Fione
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-12-2023

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee, ik heb precies hetzelfde. Als iemand langs is geweest maak ik mijn bank schoon, kussens in de was etc. Als ik ergens anders ben geweest doe ik schone kleren aan voordat ik op de bank ga zitten

R
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Fione,

ben je bang voor de bacteriën/virussen doe op iemands achterwerk (short/broek) hangen? Heb je dit altijd al gehad?

Lees graag je reactie.

Vriendelijke groeten, Joris.

Joris
22-09-2023
Reactie:
Ik heb dit ook dus als we van buiten komen gaan we eerst douche en trekken we schone kleren aan
Als iemand is geweest haal ik de hoezen af maak het toilet schoon en dweil de vloer

Thalie
03-12-2023

Jouw reactie:



Probeerde altijd onopvallend mijn handen te wassen (Verhaal 26)

Ik ben 40j en heb ook al jaren smetvrees, ik weet zelf niet hoe het begonnen is.
Ik probeerde altijd onopvallend mijn handen te wassen enzo.
Niemand wist hier van, misschien wel van ja die vind veel vies mo niet de label smetvrees.
Heb op gegeven moment beseft ik moet hulp zoeken, voelde mij een slechte tante voor de kindjes van mijn zus en dit deed pijn en ben dan naar psycholoog gegaan, ging na een half jaar veel beter, toen kwam corona, alles om zeep en nog viezer van alles geworden. Ik voelde mij nog slechter, ik bestelde alles online, en ik was ergens blij dat er corona was, dan had ik zogezegd uitvlucht om niet onder de mensen te komen. Ik kwam nergens, enkel werk en thuis.
Ik was een slechte tante en dochter vond ik.
En nee ik kan niet babysitten, want het is corona, veel leugens verteld, voor niemand te doen kwetsen, maar daar kwetste ik mezelf het hardst mee.
1 ding was er positief aan corona, ik kon openlijk praten over mijn smetvrees tegen mijn collega's , dat luchte op, mijn verhaal kwijt kunnen.
Ook tegen mijn beste vriendin kunnen vertellen, ze dacht altijd dat het niet zo erg was.
Tegen mijn familie wilde ik het niet vertellen, wist niet hoe ze zouden reageren.
En ik wilde mij ook niet anders gedragen bij mijn ouders of zus thuis, daar was het minder erg.
Toen corona door de meeste mensen al bijna vergeten was, dacht ik, ik moet terug hulp zoeken, terug naar psycholoog, deze keer ergens anders, had niet zo'n klik met de vorige. Maar uiteindelijk kon ze mij niet helpen omdat ik nog altijd met corona in mijn hoofd zat, je moet je handen wassen.
En toen heb ik de vraag gesteld aan haar, zou medicatie een hulp zijn voor mij, ze zei dat kan zeker een duwdje in je rug zijn dat je nodig hebt.
Dan ben ik naar huisarts geweest en voor de eerste keer tegen mijn huisart gezegd,
hij wist hier ook niets van.
Hij verwees mij door naar psychiater.
Die schreef mij dan antidepressiva voor, deze hielp na een tijdje om terug meer buiten te komen, maar had wel wat bijwerkingen, vooral heel moe zijn.
Dan kreeg ik nog een andere antidepressiva, waar je meer energie van kreeg,dit merkte ik wel, vooral op het werk.
Ik kan terug genieten, ik speel met mijn nichtjes en kom meer bij mijn ouders en in winkels.
Ben meer vrij.
Smetvrees is niet weg hoor.
Het enigste wat ik nog wel doe is als ik me vuil vind, dan douche ik nadien en na winkelen handen wassen of dettoldoekjes in auto, ik vermijd geen dingen meer, ik doe ze en handel wel nadien.
Ervoor ging ik alles uit de weg.
En daar kan ik mee leven, het beperkt mij niet.
Natuurlijk mijn probleem is niet opgelost alleen maar voor tijdelijk.
Voor mensen met familielid met smetvrees, gewoon vertellen hoe je je voelt, face to face en alleen.
Reageren ze er niet op of gaan ze het uit de weg, respecteer dit en vertel gewoon als je er klaar voor bent mag je het mij vertellen,
misschien kan ik helpen.
Het grootste probleem, wat super raar is voor iemand met smetvrees, mijn huis is een stort en vies en ik krijg het niet opgeruimd, precies 1 stap vooruit en 3 achteruit.
Ik begin precies een hoarder te worden, afval op de grond, kleren.
Vuile afwas, dingen die ik koop en daar al een jaar liggen om desinfecteren, want alles van de winkel moet proper zijn.
Als je het een jaar niet gebruikt, heb je het dan wel nodig.
Mo dan wel in zo'n stort wonen.
Heeft hier nog iemand ervaring mee?
Dank u om mijn verhaal te lezen
Kate

Anoniem
04-09-2023
laatste reactie: 22-09-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Kate,

ontzettend knap dat je je uit die put hebt kunnen trekken, dikke pluim hoor! Je zegt dat het probleem niet is opgelost maar een probleem is er enkel eentje als je dit er zelf van maakt. Ik lees een hygiënische levensstandaard, niets meer dan dat. En heel goed dat je direct aan andere meegeeft dat je wat harder let op hygiëne dan de doorsnee persoon. Meestal zal je toch wel wat begrip zien en wie dit niet wil begrijpen die is in mijn ogen niet al te veel met je innerlijke en uiterlijke gezondheid bezig.

Heel veel respect voor je karakter en aanpak, top!

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Een soort dwang en smetvrees opgebouwd (Verhaal 5)

Sinds vorig jaar heb ik mijn moeder verloren.
En sinds april (denk ik) ben ik abrupt gestopt met mijn antidepressiva, fluoxitine sandoz.

Maanden ging het goed totdat ik een erge terug val had rond mei, moeder dag EN de verjaardag van mijn moeder.

Sinds dien heb ik dus een soort dwang en smetvrees opgebouwd.
Ik durf mijn kat niet meer aan te raken, moet mijn handen ALTIJD grondig wassen terwijl ik dettol handzeep gebruik?? (Belachelijk he?)


Na de schone was, MOET ik ook mijn handen wassen. Na elke handeling moet ik het doen.
Moet zelfs de kraan op een bepaalde manier open draaien want anders raak ik in paniek, en ga ik nog erger mijn handen/armen wassen.

Ik ben zelfs nu zo ver om mijn kat weg te doen zodat ik geen zorgen meer daar van heb!
Ik wil dit niet meer! Ik raak er van in paniek!


Dominique
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bij mij exact hetzelfde ik heb een tijd geleden ontdekt dat ik een soort ocd heb een dwangstoornis ik morst altijd bepaalde handelingen op een bepaalde manier en een bepaalde hoeveelheid doen dat is op een of andere manier uitgegroeid en verandert tot een soort smetvrees de dwangstoornis is er nog steeds maar al veel lichter ik weet niet goed waardoor het komt ik kan me niet echt een bepaalde gebeurtenis herinneren waardoor dit is gekomen.

Ik ga hiervoor naar de psycholoog en heb hypnotherapie gedaan, ja hypnose dus dit is slechts een paar dagen geleden dus ik weet nog niet echt of er veel reactie op is dit kan drie weken duren na drie weken zal ik nog eens een update geven over of het geholpen heeft.

Hetzelfde
18-10-2022
Reactie:
Beste,

Bij mij ook zelfde symptomen zoals blijvend vuile handen hebben. Wij hebben een hond en probeer hem zoveel mogelijk binnen te houden. Regelmatig te wassen. Vind het verschrikkelijk dat iemand hem aanraakt.
Heb ook hypnose gedaan zonder succes. Hopend heeft dit voor anderen wel succes gehad. Bestek naar onder in de vaatwas want niemand mag er aan komen. Deurknoppen griezelig om ze aan te raken. Dettol dettol en dettol gebruiken. Niets meer van rauw vlees/groente ete. Alles moet 15 min aan 140graden de oven in. Hopend op bacterie en virus vrij. Covid heeft mij gebroken. Fluoxetin helpt niet. Vind het verschrikkelijk als mensen hun vingers/handen likken. Bweik! Maar voor corona was ik nog een nagelbijter. Echt raar. Hoe ondervinden jullie voor/na corona jullie smetvrees? Herkenbaar voor iemand?

Anoniem
26-03-2023
Reactie:
Dag Dominique en Anoniem,

ben zeer benieuwd hoe het met jullie gaat ondertussen want dit zijn inderdaad flinke toestanden die jullie meemaken.

Ik lees heel graag jullie reactie.

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Zelfhulpgroep voor smetvrees? (Verhaal 20)

Ik heb erge last gehad van acne en af en toe komt dit terug. Ik bezocht vele specialisten. Ik smeer iedere dag diverse producten aan mijn gelaat, vooral 's morgens en 's avonds. Tusen deze perioden was ik mijn handen soms minuten aan een stuk. Ik ben bang van de lucht in huis, van de lucht buitenshuis. Vaak ben ik meer dan twee uur bezig om me klaar te maken. Het bepaald volledig mijn leven en sociale contacten. bestaan er zelfhulpgroepen voor zo een vorm van smetvrees?

sarah
17-11-2022
laatste reactie: 22-09-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Sarah,

dank voor je bericht. Ben je bang van de lucht uit vrees dat dit je acné erger maakt? Want dit is me niet helemaal duidelijk.

Er bestaan zelfhulpgroepen en een eerste belangrijke stap heb je reeds genomen, dat is toch op één of andere manier met je verhaal naar buiten komen, waarvoor tonnen respect.

Hoe gaat het ondertussen met je?

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Ik heb al enige jaren smetvrees (Verhaal 21)

Klaas
Ik heb al enige jaren smetvrees woon alleen met mn moeder op het werk kan ik het nog enigzins inperken maar thuis is een ramp alles moet schoon totdat we een keer 2 zusters van mn moeder voor een weekend op visite hadden en die gebruikten de douche dus ook na dat weekend ben ik de douche niet meer ingeweest bang voor vuil en bacteriën was me savonds bij de kraan en mn moeder dat is de enige waar ik wat van kan velen wast mn achterkant soms 2x op een avond ik ga sinds kort na een psyoloog in de hoop dat ik eindelijk wat meer rust krijg van deze obsessie

Anoniem
20-03-2023
laatste reactie: 22-09-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Anoniem,

hoe verloopt de therapie?

Vriendelijke groeten, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Ik zit weer eens huilend op de bank (Verhaal 11)

Hoi allemaal,

Ik zit weer eens huilend op de bank; ocd, smetvrees. Geen pretje, lichtjes uitgedrukt.

Het begon een aantal jaren geleden, maar het is nu toch wel ernstig aanwezig.

Ik ben bezig met therapie en voor mijn gevoel gaat het ietsjes beter. Ik heb ook nog de diagnose autisme gekregen half vorig jaar en ben in augustus ‘20 moeder geworden van een prachtige zoon na een zeer heftige bevalling met een fluxus van 2 liter. Al met al een heftig jaar en een hoop te verwerken.

Autisme en moederschap even daar gelaten, heb ik een ook ernstige vorm van smetvrees.

Ik weet op het moment gewoon niet meer wat te doen. Ik word niet gesteund door mijn man. Hij kan alleen maar benoemen hoe slecht het allemaal wel niet is wat ik doe.. maar dat ik ook vorderingen maak, dat merkt hij niet.

Ik moet aanhoren hoe een slechte moeder ik ben dat ik mijn kind ‘steriel’ op voed, of hoe abnormaal het is dat ik zo schoon ben of dat er maar zo weinig mensen op bezoek kunnen komen.

Hij dreigt ook geregeld met: ik zal het eens aan de buitenwereld vertellen wat jij allemaal doet of zoals zojuist kwam er een vriendje van hem langs, midden in de ochtend spits, ik had nog niets gegeten of gedronken dus ik gaf aan dat ik het niet fijn vind als er in de spits mensen langs komen. Ook hiermee wordt gedreigd het tegen zijn vriendje te vertellen.

Er worden opmerkingen gemaakt in het bij zijn van anderen als ik iets schoon maak of mijn handen was: “het is gewoon een psychische ziekte”. En ja, dat is het, een ziekte.

Ik probeer het wel eens te vergelijken met een gebroken been. Tegen een persoon met een gebroken been zeg je ook niet: “ga maar even lopen”.
Net als dat je niet van iemand met een ocd kunt verwachten: “stopt nu met je dwang handelingen”.

Mijn partner is op het moment liever weg van huis en met zijn telefoon in de weer, dus gezellig met onze zoon op de bank zitten, is er niet meer bij. Eigenlijk zijn gezellige gesprekken of momenten er helemaal niet meer bij.

Het enige wat vooral nog op de voorgrond staat is, hoe ernstig mijn dwang handelingen zijn.

Ik vraag hem geregeld of we even gezellig met zijn drietjes kunnen zijn, maar dat zit er niet in.

Kortom, ik probeer echt beter te worden. Ik ga het huis weer uit, ik kom veel vaker buiten, ik raak weer dingen aan die ik niet aan durfde te raken, maar dit doet er allemaal vrij weinig toe.

Ik heb smetvrees en dat is belemmerend voor mijn familie en mij en dat is het belangrijkst voor mijn partner. Niet hoe ik beter word, maar de nadruk leggen op hoe ziek ik ben.

Hopelijk zijn er mensen die wel gesteund worden, want en een psychische ziekte hebben en niet gesteund worden, werkt zeer deprimerend.


Jonide
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Jonide,
Je verhaal is zo herkenbaar. Hoe is het inmiddels met je?

Paulien
26-09-2022
Reactie:
Dag Jonide,

dat het belemmerend is voor jezelf, zeker akkoord want dat geef je zelf aan maar het is ontzettend naar (schandalig zelfs) dat je partner zo tegen je doet. Je zit in moeilijkheden en een partner die je op deze manier 'helpt' zou ik toch vermijden hoor. Dit klinkt drastisch maar je wordt echt niet beter met zo iemand in je huis, in tegendeel, dit zet alleen maar aan tot onbegrip en van daaruit dus ook weer meer angst, depressie en onbegrip.

Hoe gaat het ondertussen met je? Hoor graag van je.

Hartelijke groet, Joris.

Anoniem
22-09-2023

Jouw reactie:



Smetvrees zonder dwang tot schoonmaken? (Verhaal 18)

Hoi beste mensen,

Ik durf niet te zeggen in hoeverre in smetvrees heb. Ik heb weinig drang tot schoonmaken of mijn handen wassen, maar heb wel angst voor vuil, wat zich eerder uit in vermijding dan schoonmaken. Als kind was het heel erg, ik durfde geen tandpasta vast te pakken omdat het nat was, zulke dingen. Inmiddels is het minder erg, maar wel nog belemmerend. Ik heb een angst voor openbare douches en voorzieningen op campings. Ik ben super gevoelig voor vuil, haartjes of roest op wasbakken (dan kan ik echt kokhalzen) maar mijn grootste angst is de toilet schoonmaken. Over een aantal maanden verhuis ik naar een studentenhuis, waar ik dat wél moet doen. Ik wordt gek! Ik krijg het niet uit mijn hoofd. Is dit inderdaad smetvrees en heeft iemand tips voor mij om ermee om te gaan? Alvast bedankt!

Anoniem
21-06-2022
laatste reactie: 22-09-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Anoniem,

benieuwd hoe het ondertussen met je gaat aangezien je op dit moment volgens mij op je studentenhuis zit.

Hoor het graag.

Vriendelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Is dit verboden? (Verhaal 17)

Buiten de bekende handelingen heb ik een andere vraag. Stel dat je door bepaalde handelingen contact maakt met het erfdeel van de buren zoals grond, planten o.i.d. ondanks dat er een schutting is en je hierdoor stof mee terugneemt naar jezelf. Is dit verboden?

Michel
09-05-2022
laatste reactie: 22-09-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Michel, nee hoor, niet verboden. Hoe kwam je bij deze gedachte uit? Is er een situatie geweest waardoor je aan het denken ging?

Vriendelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik heb nu 3 jaar echt last van mijn smetvrees (Verhaal 6)

Ik heb nu ongeveer 3 jaar echt last van mijn smetvrees.

Het begon heel onschuldig: steeds iets vaker schoonmaken. Steeds een keer vaker mijn handen wassen. Steeds vaker per dag doekjes vervangen. Steeds vaker fysiek contact met andere mensen proberen te vermijden.

 

Alles zo weinig mogelijk aanraken en wanneer ik per ongeluk wel een deurkruk of een handvat of iets dergelijks aanraakte was ik direct in paniek en probeer ik meteen een gelegenheid te vinden om mijn handen te wassen. Alles sloop erin.

Ik was mijn handen tot bloedens toe, ik nodig nauwelijks nog mensen uit bij mij thuis. Ik ga liever naar iemand anders toe, en wanneer ik thuis kom stap ik direct onder de douche. Alle kleren etc. draag ik maar 1x.
Wanneer iets op de grond valt gooi ik het eigenlijk gelijk al weg.

Ga zo maar door.
Doodongelukkig wordt ik ervan. Ik merk aan mezelf dat ik inwendig zo onrustig ben als ik 'iets aangeraakt heb'. Pas wanneer ik het HELE huis schoon heb, gedoucht heb, en niks meer aangeraakt heb voel ik rust. En die rust duurt natuurlijk kort. Want je kan niet niks aanraken.. Die onrust is er dus 24/7. Het sloopt me echt.

Maar de taboe en de schaamte is zo hoog dat ik geen hulp durf te zoeken. Ik durf gewoon niet de stap te nemen, terwijl ik weet dat alles eronder lijd. Mijn sociale leven, mijn relatie..


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

1
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoe gaat het nu met je?


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hallo anoniem,ik denk dat je absoluut gebaat bent bij hulp.Ik hoop dat je wel de stap durft te zetten om naar je huisarts te gaan die je verder kan helpen.Ik weet hoe groot die stap is,ik heb het ook gedaan.Misschien kun je iemand meenemen die je vertrouwd en die jou kent,heb ik toen ook gedaan.


nicole
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste,

Ik heb echt net dezelfde dwang gedachten. Mag ik vragen of je er vanaf bent en wat je gedaan hebt ?

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi allemaal. Ik zie ineens mijn verhaal hier staan die ik een aantal jaar geleden geschreven heb. Als jullie contact willen mag dat :)

R
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi R,

Heb je intussen de stap durven zetten naar hulp? Heb je nog steeds zo'n last van de smetvrees?

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Anoniem,

Ik heb intussen de stap gezet, nog maar kort geleden. Het heeft lang geduurd voordat ik hulp ging zoeken. Ik sta nog op de wachtlijst, dus mijn smetvrees is niet afgenomen. Integendeel: het gaat niet zo goed, en het neemt alleen maar toe.

R

R
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag R,

hoe gaat het ondertussen met je? Vreemd, schandalig zelfs, dat er een wachtlijst is. Niet aarzelen om naar me uit te reiken, ik hoor graag van je.

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Ik voel me hier niet alleen in en hoop dat mijn bericht kracht geeft (Verhaal 16)

Ik heb geen diagnose gehad. Maar ik weet zelf wat ik heb.
Ik heb een ernstige vorm van smetvrees, combinatie van een angststoornis, perfectionisme en daarmee ocd.
Het begon bij mij toen ik in een depressie zat en baan een onrustig gevoel had. De eerste symptomen die ontstonden waren meerdere keren mijn handen wassen. Dat deed ik uit schuldgevoel, omdat ik dingen en anderen niet ‘vies’ wil maken.
Ik voelde me erg eenzaam en had door mn depressie al een slecht gevoel. Gecombineerd met eenzaamheid bleef ik er vooral inzitten (negatief denken) en begon ik er veel meer over na te denken. Met name mijn angsten, en dus smetvrees. Van handen wassen, werd het naar mn lichaam vaker wassen, naar kleding vaker wassen en noem maar op.
Dat ik er zo vast in begon te zitten en me steeds meer slechter voelde. Het voelt als een verslaving, iets waar ik mee wil stoppen, maar niet durf want het gevoel wat het me geeft voelt naar.

Er zijn momenten dat ik me beter voel, en nee durf te zeggen. Dat is heel belangrijk in zo een situatie. En juist veel afleiding zoeken en doen waar je je goed bij voelt. Zodat je niet meer constant bezig bent met smetvrees en dingen die je vies vindt. Ik probeer vooral te relativeren. Hoe was ik vroeger. Wat deed ik anders en was het zo erg als ik niet tig x waste?
Dat brengt me vaak weer tot een inzicht.

Ik denk veel geduld hebben dat het tijd nodig heeft en jezelf die tijd en ruimte gunnen. Maar ook confrontaties aan durven te gaan merk ik dat het me uiteindelijk rust geeft en me beter doet voelen ipv toegeven aan angst.

Ik weet goed hoe we ons voelen met deze ziekte. En ik hoop dat we er allemaal vanaf komen zodat we meer kunnen genieten van ons leven met wat we echt belangrijk vinden.

Ik voel me hier niet alleen in en hoop dat mijn bericht kracht geeft. Het feit dat we weten wat er aan de hand is en we hulp nodig hebben is al een hele grote stap vooruit en laat zien hoe belangrijk wij het vinden om hieruit te komen.

Rianne
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Rianne,

wat knap van je hoe je dit aanpakt, chapeau! Heel belangrijk dat je stil staat hoe het vroeger was en wat er is gebeurd om je gedrag zo te veranderen, heel verstandig.

Hoe gaat het ondertussen met je?

Vriendelijke groeten, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



het ergste is dat ik dwanggedachten heb (Verhaal 7)

Hoi,

Ik heb smetvrees in lichte vorm, vind ik zelf. Ik was gewoon vaak mijn handen, zo'n zeven keer per dag. Ik was iedere dag mijn haren. Ik drink niet van andermans kopje enzo. Maar het ergste is dat ik dwanggedachten heb. Ik stel me hele vieze dingen voor en dat dat dan werkelijkheid wordt als het oorlog is. Bijvoorbeeld met een theelepeltje langs iedereens anus gaan en dan het smeer dat daar vanaf komt moeten op eten. Irreeel, maar stel dat er iemand op zo'n zieke gedachte zou komen? Verder denk ik vaak op de wc bij de grote boodschap aan mensen die ik leuk vind en aan wie ik absoluut niet wil denken als ik bezig ben daarmee. Herkennen jullie dit soort krankzinnige gedachtes?


Astrid G.
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
7 keer per dag je handen wassen is echt niet veel. Ik heb ook smetvrees en was gemiddeld 30 keer per dag mijn handen.

Elke
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Astrid,

allesbehalve krankzinnig, een gedachte is maar een gedachte. Dromen zijn ook een gedachte en wat dromen we allemaal wel eens niet? Je bent op een gegeven moment gestart met aan vieze dingen te denken en die te associëren met jezelf en je naasten. Heb je enig idee wanneer of waarom je hiermee gestart bent? Want dit is belangrijk om er eventueel ook weer vanaf te geraken.

Ik lees graag je reactie.

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Ik heb al sinds ik me kan herinneren smetvrees. (Verhaal 15)

Ik heb al sinds ik me kan herinneren smetvrees.
Hiernaast ook OCD, angst en dwangstoornis, vooral de angsten en smetvrees verstoren mijn leven. De laatste tijd ben ik vaak in paniek, begin ik te wenen over de toekomst en ga ik enorm hard piekeren en stressen. Namelijk door al dit nieuwe gedoe met gerecycleerd materiaal. Je kan er niet meer omheen. Reclames dat je baterijen moet binnenbrengen zodat ze er fietsbellen mee kunnen maken, als je iets koop krijg je het in een verpakking gemaakt van afval, schoonmaakmiddelen en verzorgingsproducten, die je huis en lichaam proper moeten maken, zitten verpakt in afval, .... Veel kledingwinkels willen in de toekomst grotendeels gemaakt zijn van gerecycleerde oude kleding en PMD afval? Ook de ikea is voor mij nu gewoon een over geprijsde afvalberg, ze maken bijna alles van gerecycleerd afval? Dit maakt me zo bang en neemt me mijn wil om te leven af. Ik had al last van smetvrees, maar dat ik nu ook spullen om schoon te maken moet kopen in een verpakking van andermans afval en kleding zou moeten gaan dragen gemaakt van weet ik veel wie zijn oude kleren, dat is mij echt een hele stap te ver. Dit kan ik niet. Iedereen lijkt dit op te hemelen en ik heb het gevoel dat ik de enige ben die er hele paniekaanvallen over heeft?

S
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag S,

dank voor je verhaal. Kan je me aangeven waarom je bang bent om gerecycleerd materiaal aan te raken? Weet dat dit niets meer van andere mensen kan bevatten omdat alles wordt verhit en/of wordt ontsmet (via bleekwater bvb) vooraleer het een nieuwe bestemming krijgt.

Nee, ik ben niet per sé pro-recycleer maar wou je dit toch even meegeven.

Altijd bereid om naar je verhaal te luisteren.

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Ik heb een erge vorm van smetvrees (Verhaal 2)

Ik heb een erge vorm van smetvrees. Mijn handen zijn kapot van het wassen, tientallen keren per dag. De vloer is voor mij per definitie foute boel.

Iedereen moet zijn schoenen uit als ze mijn huis in komen (zijn niet zoveel mensen, ik laat ze niet graag binnen en heb amper netwerk). Als iets op de grond valt durf ik het niet op te rapen.

Ik laat dat anderen doen en laat ze het een paar keer schoonmaken. Ik kan nog veel meer noemen maar ik ben er nu al moe van en ik schaam me.

Vroeger had ik een normaal leven. Ik vind het zo moeilijk dat ik hierin verstrikt ben geraakt. Ik kom er maar niet uit en voel me zo onbegrepen. Ik wil het liefst met rust gelaten worden.


A,
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

12
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wow. Wat een ontzettend 'fijn' bericht.

Ik heb dus exact hetzelfde. Kapotte handen, de vloer is verschrikkelijk. Als ik wat laat vallen, dan raak ik het het liefst nooit meer aan. Vooral buitenshuis.

Vroeger heb ik daar inderdaad ook nooit last van gehad, tot twee jaar geleden. Ik kan niks meer doen als een 'normaal' persoon. Ik schaam mij kapot en maar een paar mensen die er (deels) vanaf weten. Ik zit gewoon in een eindeloze cirkel...

Wat 'fijn' om eens eindelijk iemand/een bericht tegen te komen van iemand die dit dus ook heeft. Ik heb namelijk altijd gedacht dat ik de enige was, want wie heeft dit nou!? 'Niemand!' dacht ik.

Bedankt! :)

P.


P.
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hi, ik herken er veel van, ik ben ook blij (voor mezelf) eens iemand te horen die het ook heeft en ik had het eerder ook niet.

Wat ik echt heel heel heel erg wil zeggen is: schaam je er niet voor. Ik zeg het tegen mensen als daar aanleiding toe is. Meestal doen ze dan alsof ze weten waar ik het over heb, terwijl ze geen idee hebben wat het inhoudt. Ik vind het fijn als ze er verder over vragen, hoe is het voor mij, wat betekent het? Meestal vinden zij het ongemakkelijk, jammer dan.

Sluit je alsjeblieft niet om deze reden af, er is niks mis met jou of mij als je dit hebt. Makkelijk zeggen, dat snap ik, dat verander je niet zomaar, maar ik wil het wel gezegd hebben. Heel veel sterkte!


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ook ik wordt panische van de vloer vooral in huis als er iets op de grond valt moet iemand anders het schoonmaken.
Vermijd ook dan die plek om te komen.
Maar als het schoongemaakt is blijft het voor mijn gevoel toch vies omdat het op de vloer heeft gelegen. Dus weer schoonmaken en zo draai je in een cirkel door de dag door.
Wordt er zo moe van ben als ik op sta tot ik naar bed ga met de vloer bezig.
Heb nu medicijnen gehad die de angst wat weg zouden moeten nemen.
Maar hoop houden.
Ben ook begonnen met tellen nu doe je het zoveel keer af en dan is het schoon werkt een beetje.
Veel sterkte.


J.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hier nog 1 :( Helaas heb ik hetzelfde. Word zo moe van mezelf.. Alsof je veel dingen blokkeer voor jezelf. Het is echt moeilijk om met smetvrees te leven. Maar helaas is mij tot nu toe niet gelukt om vanaf te komen. Alsof het nog steeds erger wordt.

Veel sterkte iedereen.

O.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag A,

allereerst, schaam je niet, dat is echt nergens voor nodig maar uiteraard alle begrip voor de moeilijke situatie waarin je je bevindt.

Heb je zelf enig idee hoe je smetvrees is ontstaan? Want je zegt dat je vroeger een 'normaal' leven had.

Ben benieuwd naar je reactie.

Vriendelijke groeten, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Het loslaten vind ik dood eng (Verhaal 13)

Hoi,

Op mijn 9e begon ik vreemde verschijnselen te krijgen dat ik na het douchen perse een strakke vlecht is moest doen en overal bodylotion op mijn lichaam moest smeren. Gelukkig is dat na een tijdje gestopt. Ik ben nu 18 en Sinds 2 jaar heb ik nu echt smetvrees. Ik zal het even op een rijtje zetten.

-mijn kamer is heilig, niemand mag daar komen want dan is het vies en dan moet ik opnieuw alles gaan schoonmaken. Wat echt in een ritueel moet en anders is het niet goed schoon en moet het opnieuw.
Ik vind het hele huis waar ik in woon met mijn ouders vies omdat we dieren hebben en er wel eens wat zand ligt.

-mijn moeder werkt met paarden en als zij dan met “haar vieze handen” mijn schone was aan raakt mag het zo weer in de was. Dus meestal probeer ik te zeggen: nee ik haal mijn was wel uit de machine! En dan hang ik het in mijn kamer op want daar is het schoon.

En er is nog zo veel meer.

Ik krijg soort een voldoening als ik schoongemaakt en opgeruimd heb.. wat na een tijdje zo weer weg is.


Wat moet ik doen? Ik wil geholpen worden aan de ene kant maar het loslaten vind ik dood eng want dan denk ik dat mijn hele toekomst verpest is.

Xx

Anne
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Anne,

dank voor je verhaal. Hier is de combinatie OCD en smetvrees de belangrijkste factor. Je bericht is van 2j geleden dus ik vroeg me af hoe het ondertussen met je gaat. Heb je een manier gevonden om ermee om te gaan? Het zgn 'loslaten' zoals je zegt?

Laat gerust wat van je horen.

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Alles tot in den treure controleren (Verhaal 10)

Ik heb OCD wat zich uitte in dwanggedachte en alles tot in den treure controleren voor ik de deur uitging en teldrang en had het aardig onder controle,tot de corona intrede deed in nederland.Nu is mijn ocd terug en daar is smetvrees voor buiten bijgekomen.
Als ik bij de stoplichten sta,raak ik de knoppen niet met blote handen aan maar met mijn handen in handschoenen,of(zoals in de zomer)met een leeg opruimzakje voor de uitwerpselen hond om mijn hand en als ik die niet bij me heb met de mouw van mijn jas.Ook deuren raak ik aan met mijn elleboog en niet met mijn handen enz...En als ik met iemand buiten op afstand van 3 meter praat,zie ik bacillen voor me die naar me toe komen.Als ik boodschappen doe heb ik handschoenen aan omdat ik niet weet wie vóór mij de producten heeft aangeraakt,en dus niet weet of diegene drager is van het virus.Thuis heb ik nergens last van,thuis heb ik geen smetvrees.Ik wordt ook nerveus als ik voor mijn gevoel niet voldoende afstand heb gehouden met praten met iemand buiten.Het is zeer vermoeiend en niet alleen voor mij maar ook voor mijn gezin.Zij worden moe van mij.En mij kost het verschrikkelijk veel energie,het gevecht in mijn hoofd.


nicole
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Nicole,

dank voor je verhaal en zeer herkenbaar. Hoe gaat het ondertussen met je? Heb je jezelf verplicht gevoeld om met corona 'om te gaan'? Of voel je jezelf nog steeds dwangmatig omgaan met het virus?

De combinatie OCD en smetvrees (en zo ook allerhande angst) is zeer logisch. Ik ben benieuwd hoe het ondertussen met je gaat dus laat het me gerust weten.

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Geraak je ooit van smetvrees af? (Verhaal 4)

Geraak je ooit van smetvrees af? Ik volg nu een jaar therapie. Op 1 vlak is het al beter, maar de smetvrees verlegt zich. Ik weet het allemaal niet meer. En wanneer is iets echt vuil?


?
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag,

je twijfels en vragen zijn zeer terecht en perfect normaal. Hoe gaat het ondertussen met je? Geef me gerust een update.

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Elke dag maak ik het huis schoon de vloer op me knieën (Verhaal 9)

Ik heb smetvrees, Elke dag maak ik het huis schoon de vloer op me knieën af doen met een doekje. Als er iemand naar de wc is geweest ga ik het gelijk schoonmaken. Me handen knieën zijn helemaal kapot. Ik weet me zelf geen raad ik heb het al 12 jaar en de ene jaar is het erger dan het andere jaar. Me zoontje me vriend iedereen in. Huis leid eronder. Ik wil er gewoon vanaf. Ik dwing me zelf soms om het niet te doen. Maar uit eindelijk doe ik het toch. Iedereen verklaar me voor gek en ik voel me niet begrepen door me fam en vrienden. Me wereldje is ook heel klein geworden. Omdat ik niemand thuis wil hebben bang dat het vies word. Ik wil er echt vanaf mischien heeft iemand tips,


Patty
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Patty,

heb je enig idee wat je in de basis triggert om zo schoon te maken? Het snelle antwoord zou zijn 'omdat ik smetvrees heb en ik alles schoon wil maken' maar dat bedoel ik niet. Heb je een idee hoe het komt dat je van al die dingen vies bent?

Naast dit hoor ik ook gewoon heel graag hoe het ondertussen met je gaat, hoe je omgeving er nu mee om gaat,...

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Sinds een jaar last van smetvrees en fobie (Verhaal 3)

Ik heb sinds een jaar ontzettende last van smetvrees en een fobie.

Het begon met een fobie voor kuchen, omdat ik bang was om ziek te worden. Deze fobie begon tijdens mijn studeertijd. Wanneer de tentamens eraan kwamen ontliep ik zieke, kuchende mensen in de trein: want ziek worden was voor mij geen optie.

 

Dit gaat hand in hand met mijn perfectionistische karakter en met mijn faalangst, nog een angst waar ik helaas al vanaf mijn 12e last van heb. Deze angst is ook steeds erger geworden.

Deze fobie voor kuchen en hoesten kwam echt pas tot uiting toen ik stopte met mijn studie, mijn moeder ziek werd en mijn zus die al uit huis was weer terug kwam in huis omdat haar relatie van 7 jaar kapot ging. Met andere woorden, een hele hoop negatieve verandering. Dit alles triggerde de angst die nu mijn leven een hel maakt.

Steeds denk ik dat het beter gaat, maar dan heb ik weer een terugval. Het lijkt zich de laatste tijd ook uit te breiden tot simpelweg smetvrees. Nou heb ik niet heel erg last van de obsessieve handelingen (al merk ik wel dat ik hier een beetje mee begin, want tja, het is toch lekkerder om je handen te wassen dan over te gaan in een paniekaanval).

 

De laatste tijd ben ik ook bang om aangeraakt te worden, specifiek door handen. Vooral wanneer mensen naar de wc zijn geweest, vlak voordat zij mij aanraken.

Dit alles beheerst mijn leven compleet. Ik wil gewoon weer normaal zijn, leven zonder angst. Ik wil dit niet. Ik heb al verschillende therapieën gehad, en soms lijkt het even te werken en dan val ik even later weer terug.

 

Dit alles maakt me ook zwaar depressief. Depressie en angst versterkt elkaar ook nog eens en het is gewoon niet makkelijk om zo te leven. Ook voor mijn naasten is het ontzettend zwaar. Ik voel me verschrikkelijk naar nu en hoop dat iemand hier mij begrijpt, want ik schaam me ook voor mijn fobie, als ik heel eerlijk ben.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-09-2023

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Anoniem,

er is niks om je voor te schamen, in tegendeel. Waarom ben je zo depressief? Weet je zelf wat je depressieve gevoelens triggert? En denk je dat je je angsten kan kanaliseren?

Laat maar weten hoe het ondertussen met je gaat.

Hartelijke groet, Joris.

Joris
22-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Smetvrees (Verhaal 25)

Hallo, ik ben Wilco, 51 jaar uit Den Haag. Ik lijd sinds 2006 aan een ernstige vorm van smetvrees, die steeds erger lijkt te worden
De smetvrees is getriggered door vrijwilligerswerk bij de lokale vogelopvang. Voorheen was ik hygiënisch, maar niet overdreven.
Het is daar dus begonnen en sindsdien ben ik heel erg bang om besmet te raken, bang om buiten te lopen en als er al een vogel laag over me vliegt krimp ik bij wijze van spreken ineen van angst, bang als ik ben om ondergepoept te worden

Inmiddels, 17 jaar later heeft de smet zich als een olievlek uitgebreid. Ik moet bijv douchen als ik bij het handen wassen spetters op mijn benen voel. Als ik buiten ben geweest, al is het naar het bos, moet ik me thuis ook uitgebreid douchen, dit kan wel 3 kwartier in beslag nemen

Ik vind de wasmachine een smerig ding, helaas staat die in deze woning in de keuken, en ik loop er heel voorzichtig langs als ik in de keuken moet zijn

Ik ben ook heel 'allergisch' voor allerlei luchtjes, zoals van ondergrondse afvalcontainers of bijvoorbeeld vuilnisemmers en vuilniszakken

Ik kan nog wel een uur doorgaan net voorbeelden geven. Ik voel me zelfs hier thuis totaal niet veilig, ben bang om dingen aan te raken die ik vies vind waardoor ik voor de miljoenste keer moet douchen. Mijn leven is een hel en vaak heb ik de gedachte dat ik niet meer wakker hoef te worden

Heb wel hier in Den Haag hulp gezocht bij Psyq. Heb nu gesprekken en slik ook antidepressiva en tranquilizers. Maar dit helpt maar een klein beetje. Ik ben ook bezig met een Deep Brain Stimulation ingreep. Ben aan het wachten op een uitnodiging voor een intakegesprek, zie dit als een laatste kans op een leefbaar leven....

Hoop zo dat ik die operatie krijg en er flink op vooruitga. Ook hoop ik dat de wetenschap met een wondermiddel komt zodat het lijden eindelijk voorbij is. Want, ik wil niet dood, maar zo verder leven wil ik ook niet...

Hou je taai

Wilco
13-08-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ikzelf noemde het nooit echt smetvrees (Verhaal 24)

Ikzelf noemde het nooit echt smetvrees, maar meer een mate van 'dat is toch niet hygiënisch?'. Tegenwoordig draai ik er iets minder omheen, maar maakt de gedachten absoluut niet makkelijker.. Zodra iets op de grond heeft gelegen gooi ik het het liefst weg en was ik mijn handen erna, maar word ongemakkelijk als anderen iets op de grond laten vallen en dat vervolgens op mijn bureau of waar dan ook neerleggen. Op dat moment is voor mij die plek onrein en wil ik dit wassen. Het is tegenwoordig ook dat als iemand iets aanraakt wat op de grond heeft gelegen en die raakt ook maar iets aan (bijv zijn eigen kleding) ik hem als een 'vies' object beschouw. Ik zie de hele route waar hij/zij wat heeft aangeraakt en weet op dat moment niet meer hoe ik in die ruimte fatsoenlijk moet reageren.
Zelfs mijn eigen ouders houd ik om die reden op afstand.. Wil er graag wat aan laten doen, maar ben bang voor het label dat er aan je gehangen word. Iemand tips voor mij?

Groetjes van mij!

M
11-06-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



HELP dus! (Verhaal 23)

Goeiedag,

Ik ben Konny, en heb al jaren last van smetvrees, en de daarbij horende angst. Onlangs kwam een ruimingsdienst langs, waardoor ze de sceptische put vanvoren doorspoten en er een bruine massa achteraan ons appartementsgebouw naar boven kwam. Juist, net daar waar de buurvrouw haar wagen geparkeerd staat, en de mijne. De ruimingsdienst heeft die bruine plas opgeruimd (ik weet niet hoe) maar toch blijft het in mijn hoofd ontzettend lastig om niet te denken dat, wanneer ik in mijn wagen stap of eruit, geen stoelgang aan mijn schoenzolen heb hangen, en dus overal mee naar binnen neem (ook bij mij thuis). Gezellig is het niet te noemen, en dit is ondertussen 4 maanden geleden gebeurd. Hoe krijg ik dat hoofd stil? Ik zet niets meer op de grond in mijn auto, en thuis ook niet, want in datzelfde hoofd zit alles onder de poep.

HELP dus!

Bedankt voor jullie reactie!

Groetjes,
Konny

Konny
05-05-2023
laatste reactie: 09-06-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
He, heel herkenbaar , ik had vroeger een poos geleden mijn hond van mijn ouders was heel vies kon haar ontlasting niet inhouden , dus elke dag was het weer raak, loop je der in. en daarvor was ik een klein beetje angstig maar nu helemaal erg. ik zou eigenlijk wel willen weten hoe vies is stront, of hoe is iets. Is het wel zo erg. nu ben ik thuis kom ik binnen met met schoenen (door steunzolen kan ik helaas niet andere schoenen aantrekken binnen.) maar ja als ik een jas op de grond laat valen dan wil ik mijn jas weggooien. Maar ja elke dag gebeurt er wel iets waardoor ik weer angst krijg . Zeer vermoeiend en om gek van te worden.

Ik zou willen dat ik ook daar op antwoord op zou kunnen krijgen. Je heb hier niks aan maar wou alleen zeggen dat het herkenbaar is .

Veel sterkte en hoop dat je hulp kan krijgen.

anoniempje 1
09-06-2023

Jouw reactie:



Toen kwam corona en begon het drama opnieuw... (Verhaal 22)

Hallo
Ik was juist goed op weg om af te bouwen en heb een zorgzame moeder die mij in alles steund ging korter handen wassen en mn mam hielp mij daarbij enorm toen kwam corona en begon het drama opnieuw we hadden een tante voor een weekend te gast ik durfde niet meer te douchen omdat ik het vies vond dat zij de douche gebruikte ben mij toen beneden bij de kraan gaan wassen wat heel vervelend was ook voor mam maar ik stond liever bloot voor mam in de keuken als de douche te gebruiken inmiddels is de douche van onder tot boven grondig gereinigd en ik gebruik hem weer en ben weer aan het afbouwen met hulp van mam met handen wassen hopelijk komt er geen corona meer gr klaas

Klaas
20-04-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn moeder heeft smetvrees (Verhaal 8)

Ik heb geen smetvrees, maar mijn moeder wel. Dat is sinds corona terug komen opzetten en is nu vrij erg geworden. Ze wil niemand meer binnen laten, ook haar kinderen niet. Ze is boos als we in de (voor)tuin komen hallo zeggen, en wil ons niet aanraken, ze blijft op 1,5 meter afstand. Ook van haar kleindochter (mijn dochtertje) van 1 jaar. Ze vit ook op m'n vader als hij wel dichterbij komt. Ze is nu terug naar haar therapeut, en krijgt daar opdrachtjes zoals gaan kijken aan een supermarkt, en met mij gaan wandelen.
Probleem is dat ze dan - weliswaar emotioneel - uitgebreid praat over waar ze niet tegen kan en boos over wordt en wat haar 'grens' over gaat, en dat dat mij enorm kwetst, en ik dat niet kan zeggen tegen haar. Ik probeer te luisteren en begrip te tonen, ik wil haar helpen en steunen, maar tegelijkertijd doet het mij veel pijn dat mijn moeder me niet wil aanraken, me niet wil binnen laten in mijn eigen ouderlijk huis, mijn dochtertje niet meer wil pakken, laat staan oppassen op mijn dochter. Het raakt namelijk ook aan een probleem dat ik altijd al gehad heb met haar, dat zij emotioneel altijd afstand heeft gehouden van ons - haar kinderen (en man). Ze heeft altijd al een groot probleem gehad met intimiteit en fysieke nabijheid, knuffels geven vindt ze vreselijk en heeft ze dus ook nooit gedaan bij haar eigen kinderen. Nu voelt het gewoon alsof zich dat nog eens vertaalt in smetvrees. En het is moeilijk om dan vol begrip naar haar te luisteren terwijl ze op geen enkele manier lijkt te zien of erkennen dat dat ook wel pijnlijk is voor mij. Ik heb het gevoel dat er voor mijn gevoelens geen plaats is. En dat als ik zou zeggen dat het me pijn doet, ik haar alleen maar kwets en 'dieper duw'. En dat is misschien een vaker voorkomend probleem met dit soort dingen, zoals smetvrees? Je kan het de persoon met smetvrees niet kwalijk nemen, en toch voel je je soms boos én afgewezen.


JuLie
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 18-10-2022

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Lieve JuLie
Ook ik ben een oma met smetvrees, net weer twee maanden opgenomen geweest.
Ben er op een hele late leeftijd achter gekomen waardoor ik déze smetvrees had.
Ben namelijk door mijn vader misbruikt geweest daardoor ben ik vies van mezelf en van alles geworden.
Heb het vooral thuis vetmijd ook thuis veel dingen om aan te raken en ga daardoor ook liever bij mijn kinderen en kleinkinderen op bezoek omdat ik et daar veel minder last van heb
Daar durf ik wel een knuffel geven en met ze te spelen en knutselen.
Misschien werk het bij jou moedet ook zo.
Hoop dat je dit kan helpen.
Sterkte.
Het is een verschrikkelijke ziekte voor zowel jezelf als voor je naaste die je er pijn mee doet.


Coby van A
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb zelf ook smetvrees maar mijn familie vind ik niet vies ik knuffel mijn mama papa en zus ik ben maar 14 jaar maar ik heb hypnotherapie gedaan dit is maar een paar dagen geleden maar heb het gevoel dat dit aan het werken is misschien is het een idee dat je moeder dit eens probeert ik heb het gedaan bij Sven liekens hopelijk helpt dit

Ik heb smetvrees
18-10-2022

Jouw reactie:



14 jaar, erge vorm van smetvrees (Verhaal 19)

Hallo ik heb een erge vorm van smetvrees ik vind het heel moeilijk om hiermee om te gaan vooral op school ik ben nog maar 14 jaar dus het is zo moeilijk op school voor mij bij alles wat ik aanraak alles wat ik doe....moet ik mijn handen wassen ontsmetten wat dan ook zelfs al ademt iemand en ik voel het douch ik meteen na school vroeger had ik dit niet ik weet niet waarom dit is gekomen maar ik weet echt niet hoe ik hiermee moet omgaan het liefst ga ik gewoon niet meer naar school op school kan ik niet altijd mijn handen wassen en dan voel ik me echt vreselijk op school heeft iemand misschien tips om hiermee om te gaan?

Smetvrees op school
17-10-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Het is echt moeilijk om met smetvrees te leven (Verhaal 14)

Hier nog 1 :( Helaas heb ik hetzelfde. Word zo moe van mezelf.. Als er iets op de grond valt, denk ik even 2 min. wat ik moet doen en hoe ik het moet pakken en daarna 10 keer mijn hand wassen.
Alsof je veel dingen blokkeer voor jezelf. Het is echt moeilijk om met smetvrees te leven. Maar helaas is mij tot nu toe niet gelukt om vanaf te komen. Alsof het nog steeds erger wordt.

Veel sterkte.

O.

O.
> 2 jaar geleden

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen



Zoek een therapeut

 
Druk op de plaatsnaam om te kijken welke therapeuten in de buurt zitten:



© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login |