Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Hoogtevrees - forum lotgenoten


 

Lotgenoten hoogtevrees

Heb je last van hoogtevrees? Vind je het moeilijk om hiermee om te gaan?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met hoogtevrees en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik heb hoogtevrees gehad

Ik heb hoogtevrees gehad. Niet heel extreem, maar ik werd er niet blij van als ik op bezoek ging bij mensen die in een hoog appartement woonden, waarbij je over de galerij naar het appartement moet lopen.

 

Mijn benen voelden altijd trillerig als ik boven de derde verdieping ergens heen moest en ik bleef zo dicht mogelijk bij de muurkant. Alleen al naar beneden kijken zorgde ervoor dat mijn maag zich omdraaide. 

 

Waarom ben ik bang?

 

Die vraag stelde ik mezelf. Want gebouwen zijn vrij stevig gebouwd en storten niet zomaar in elkaar. Eigenlijk is er geen reden om bang te zijn, en toch was ik bang.

Ik wilde dat niet meer, dus ik heb een vriend gebeld die in een appartement op tien hoog woonde. Samen liepen we over de gallerij en keken naar beneden. Mij maag draaide zich om , mijn benen begonnen te trillen en alles in mij schreeuwde om te vluchten. Ik bleef echter. Ik moest me vasthouden aan de railing, want mijn benen luisterden niet meer. Ik bleef naar beneden kijken. Tegelijkertijd vroeg ik mezelf af "waarom ben ik bang?"

 

Mijn vriend bleef een half uurtje bij mij en toen zei ik tegen hem dat hij kon gaan. Ik bleef er staan. Urenlang. Ik keek naar beneden en onderzocht mijn gedachten. 

 

Mijn vriend kwam een paar keer checken hoe het met me ging. Blijkbaar werd ik steeds minder bleek of angst elke keer als hij checkte. 

De ochtend werd middag, en de middag werd avond. Mijn vriend bracht me wat eten en drinken. Ik bleef er, op dezelfde plek. Langzaamaan werden mijn benen sterker, en mijn buik stopte met schreeuwen om aandacht. Mijn handen werden minder bezweet. De nacht kwam. Ik ging op de grond zitten . Soms viel ik even in slaap. De volgende morgen stond ik op en keek naar beneden en... er gebeurde niets. Geen buikpijn, geen trillende benen. Ik had mijn gedachten overwonnen. Ik had mezelf bewezen dat er geen reden was om bang te zijn. Ik stond langzaam op en liep heen en weer over de gallerij, terwijl ik naar beneden keek. Toen ging ik naar huis.

 

's middag ging ik nog één keer terug naar de gallerij op de tiende verdieping. Ik keek naar beneden en ik voelde niets...



4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Samen trainden we om de hoogtevrees te veranderen

Ik kon in openbare gebouwen niet alleen van een hoge trap naar beneden. Gelukkig had ik een creatieve therapeut die de tijd nam om de proef op de som te nemen.

We gingen naar een bibliotheekgebouw met trappen. We namen de lift, dat lukt me goed. Eenmaal uitgestapt op de derde verdieping heb ik niet meer naar buiten gekeken. Samen liepen we naar de trap.

Hij heeft eerst geobserveerd wat ik deed. Ik was me er niet van bewust dat ik al voor ik de trap bereikt had, langs de muur ging lopen, met mijn hand streek ik langs de muur. Toen bij de trap nam ik de bocht al heel nauw, bleef in contact met de stalen platen van de trapleuning voor ik durfde kijken. Het zweet liep langs mijn rug.

Ik hoefde gelukkig niet meteen naar beneden. Hij maakte me bewust van mijn gedrag.

Samen trainden we dit te veranderen, herhalen, herhalen, herhalen, net zolang totdat ik me goed bewust was van het rustig worden van mijn ademhaling en ik zonder aanraken van de muur en de stalen platen tot aan de bovenkant van de trap durfde gaan.

En ineens liep ik naar beneden. Nog wel met het zweet op mijn rug, maar ik ging. Wauw. Dat was super. Ik ben er nog dankbaar om dat we dit gewoon bij een hoge trap hebben kunnen oefenen i.p.v. theoretisch op een stoel in zijn kamer.

Dus als je last hebt, zoek een fijne therapeut! Dat helpt echt, zonde om je tijd te verspillen in je eentje en bang te zijn voor de angst.



3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login |