Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Agorafobie / Pleinvrees - forum lotgenoten


 

Lotgenoten agorafobie

Heb je last van agorafobie / pleinvrees?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met agorafobie en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik heb agorafobie

Ik zit al jaren met agorafobie. De eerste jaren durfde ik mijn huis niet uit.

Het is steeds wat beter gegaan. Kan nu weer naar de kapper, boodschappen doen, af en toe iets buitenshuis. Voor mij al hele ondernemingen. Het zal allemaal alleen nooit mijn hobby worden.

Met heel kleine stapjes ga ik wel vooruit. Als ik in bed lig, dan voel ik me veilig. Slapen is even geen angst.


Anoniem

9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Mijn wereld wordt steeds kleiner

Ik durfde niet meer op de snelweg te rijden, ik kon niet weg of omkeren als ik dat wilde. Ik voelde mij gevangen en ging steeds minder met de auto. Op een gegeven moment durfde ik helemaal niet meer de auto in.

Mijn klachten (angst, beven, hartkloppingen, denken dat ik de controle niet heb als ik niet weg kan) begonnen ook op te komen bij de kassa in de rij, bij de bioscoop en in het vliegtuig.

Ik ben inmiddels op zoek naar hulp want mijn wereld wordt steeds kleiner....


J.

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Sinds onze verhuizing durfde ik de deur niet meer uit

Sinds onze verhuizing durfde ik de deur niet meer uit. Samen met mijn therapeut kwam ik er achter dat mijn angsten te maken hebben met mijn beschermde opvoeding.

 

Toen ik begreep waar het vandaan kwam, vond ik het al minder erg.

 

Stapje voor stapje ben ik uitdagingen aangegaan. De sessies met mijn therapeut waren hierbij een flinke steun in de rug!


Anoniem

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Mijn angst om een brug over te steken werd steeds erger

Mijn angst om een brug over te steken werd steeds erger. De grote ruimte onder me, dat water zo donker. In het begin was ik me er niet van bewust, als ik dan een brug over ging blokkeerde ik zo erg dat ik niet meer voor of achteruit durfde.

Hetzelfde met een groot plein. Het was niet zo dat ik niet het huis uit durde, maar pleinen en bruggen meed ik. Omdat ik in een stad woon aan een rivier werd dat wel een beetje een dingetje.

Gelukkig leerde ik door een geduldige therapeute hoe hiermee om te gaan. Zij ging met me mee. Op de fiets. De brug over. Ondertussen kreeg ik dropjes aangeboden, vertelde ze verhalen, leidde me af.

Toen we eenmaal de brug over waren keken we achterom naar het resultaat. Dat hielp niet meteen, maar met verdergaande gedragstherapie kon ik voorkomen dat zich angst voor de angst ging opbouwen.

Ik fiets nog steeds geen brug over, maar ga gewoon de deur uit en bruggen neem ik samen met iemand anders. Het voelt voor mij alsof ik een belangrijk deel van vrijheid herwonnen heb.


Tanja

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Fysieke aspect bij een angstaanval

Na vanavond een terugval te hebben gehad in een ruimte met minimale afleiding en ook nog eens een gesloten deur, moet ik even kwijt dat het mij me strot uit begint te hangen dat er geen behandeling is voor het fysieke aspect wat je kado krijgt bij een angstaanval.

 

Alles kan ik onder controle krijgen behalve mijn darmen en mijn maag en om nou 45minuten in kleermaker zit houding naar vage belletjes te gaan zitten luisteren elke week, dat helpt dat mijn lichaam ook niet. De hersens weten heel goed wat er aan de hand is, alleen het lijf werkt niet mee.

 

Wie herkent dit ook?! Ben gvd zo kwaad op mezelf.


Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey heb het zelfde ook super boos op me zelf ben me baan kwijt door deze shit maar weet je we hebben er niet om gevraagt dit tekrijgen


Wat ik net las is we moeten onze angsten omarmen inplaats van ervoor weglopen of vermeiden werdt daar ook effe boos om want je wilt van alles doen alleen als die angst opkomt kan je hoof of laag springen het neemt je gewoon over zit er nu ook voor in behandeling.


Wens iedereen met dit heel veel sterkte ooit overwinnen we dit


Sano

Jouw reactie:



Verhaal 6 - Weer angst om naar buiten te gaan

In 2012 gebeurde het opeens, net een heupoperatie achter de rug, weer begonnen met werken. Aan het einde van de werkdag verliet ik het kantoor, wilde de straat oversteken, door de harde wind werd ik tegen de straat gesmeten.

 

Moet hier wel even bij vermelden, ik liep destijds met behulp van krukken. Mensen in mijn nabijheid hielpen mij weer overeind. Helaas was op dat moment bij mij een knop omgegaan, straatvrees. Ik durfde mij niet zelfstandig verder te bewegen. Op dat moment werd naar huis gebracht door een collega.

Thuisgekomen ging het malen in mijn hoofd, hoe zou het ontstaan kunnen zijn?? Angsten begonnen vorm te krijgen. Iedere dag wanneer ik naar mijn werk, de angsten begonnen al de avond ervoor.

 

Wanneer de ochtend kwam waren de angsten het grootst. Ruim 4 jaar lang ben ik met een taxi naar en van mijn werk gegaan. Ik had al reeds contact gezocht met mijn huisarts, deze verwees mij door naar een psycholoog.

 

Een document had ik aan mijn manager overhandigd, zodat hij kon weten wat er speelde. Toen ik dit had overhandigd, ik had een avonddienst, vond ik het document bij zijn werkplek terug in de prullebak.

Diverse sessies heb ik doorlopen met een psycholoog, emdr technieken toegepast, cognitieve gedachten, exposureweek. Uiteindelijk iom de huisarts gekozen voor medicatie. Vanaf dat moment slik ik tot heden venlafaxine, 37,5 mg 2x daags.

Na een paar maanden werd ik door mijn huidige werkgever ontslagen, ook zijn in die periode mijn vader en mijn beste vriend overleden waardoor de situatie eigenlijk verslechterde. Heb daardoor een aantal maanden thuis moeten doorbrengen, maar bepaald moment, de medicatie kreeg zijn invloed.

 

Ik ging weer alleen naar buiten, de straat op, nam zitting in een herstelwerkgroep, al met al ging ik vooruit. Ik ben begonnen met vrijwilligerswerk binnen een activeringscentrum waar mensen met een achtergrond bij elkaar komen.

 

Ik heb daar mensen begeleid, ondersteund, hun verhalen aangehoord, het mijne verteld. Het werd een hechte band. Inmiddels was ik bezig met een opleiding tot ervaringsdeskundige, ben hiervoor geslaagd en had werk gevonden in een ouderenvoorziening, een jaarcontract.

 

Met heel veel plezier heb ik hier gewerkt, totdat het contract afliep. Er werd mij gemeld dat het contract wellicht voortgezet zou kunnen worden, mits ik aan een aantal voorwaarden zou voldoen. Voor mij kwam dit op dat moment en nog steeds vreemd over. De bewoners waren zeer tevreden. Uiteindelijk, wellicht mede ook doordat ik weer een terugval kreeg, werd het contract niet verlengd.

Op dit moment ben ik al weer sinds januari thuis, heb weer angst om naar buiten te gaan, weliswaar probeer ik elke dag even naar buiten te gaan, iets wat mijn veel moeite kost. Een paar maal per week loopt er iemand mee. Helaas is mijn netwerk niet zo groot om echt grote stappen te kunnen zetten. Vorderingen te maken.

 

Inmiddels heb ik weer hulp gezocht bij een psychologe en sta ik in de wacht voor een sessie bij een psychiater. Ik merk dat ik geen aansluiting meer vind met de medicatie, met een psychiater wil ik omzien naar andere medicatie. Ik wil dolgraag weer aan het werk, sociaal, culturele dingen. En tal van andere zaken.

Is dit herkenbaar?? Heeft iemand ervaring met andere medicatie dan venlafaxine?? Heeft iemand tips om vooruit te komen?? Heb zelf ook al ervaring met mindfullnes, WRAP. Ik hoor het graag.

Groet,


René

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacyverklaring | Login |