Angstfobietherapie
Netwerk van therapeuten
bij angst en fobie
Angstfobie therapie

Agorafobie / Pleinvrees - forum lotgenoten

 

Lotgenoten agorafobie

Heb je last van agorafobie / pleinvrees?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met agorafobie en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen



+ Mijn verhaal delen





Alle verhalen


Mijn pruik (Verhaal 34)

Mijn verhaal is dat ik met pruik niet meer onder de mensen kan komen … eerst was het nog een haarSTUK … kwam met moeite toen in winkels . Nu met gehele pruik is het een ramp … het is angst én de schaamte . Ik word binnenkort ervoor opgenomen in speciale angst kliniek …. Maar ben erg bang dat ik daar helemaal nooit meer!! uitkom therapie is voornamelijk exposure… opdrachten uitvoeren die ik moeilijk vind …. Aanvankelijk sámen met therapeut … mijn grootste angst is dat ik dát niet kan … en wát dan …? Kun je gek worden wanneer je zò in de knoop zit met jezelf … dat je er niet meer uitkomt …….
Wie herkent deze heftige situatie en wat hielp hij jou ?? Graag reactie

Gea
11-11-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik ga dan schreeuwen en rennen door mijn huis (Verhaal 11)

Ik heb er nu al jaren last van, ik heb alles geprobeerd. Vannacht weer een paniekaanval gehad, ik ga dan schreeuwen en rennen door mijn huis. Ik heb dit aangeven bij therapie en niemand kan me echt helpen. Ze kunnen wel zeggen dat er niks gebeurd, maar hoe ik me op dat moment voel is zo heftig. En ik heb het gevoel dat niemand dat begrijpt. Ik kan daar niet alleen doorheen komen. Ik durf niet ver van huis, niet in een trein, bus etc. Jaren al behandelingen gehad en antidepressiva gehad. Het is alleen maar erger geworden de angst. Ik ken veel hebben, maar die paniekaanvallen midden in de nacht( ik voel me opgesloten in het donker). En dan zeggen ze dat het 1,5 uur kan duren. Meestal word ik even heel bang, ga een paar keer schreeuwen en ben erna weer even rustig. Wie heeft dit ook? Of wie heeft tips? Ik heb alles geprobeerd. En ik ben zo boos en verdrietig, want ik heb zo hard gewerkt en toch blijven die paniekaanvallen komen. Soms uit het niets.

Groet


Lisa
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 22-10-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Lisa,

Je bericht is >2 jaar geleden gepost, maar ik probeer t toch maar even. Ik heb nl precies dezelfde klachten. Ook ik kan soms niet anders dan schreeuwen. Hoe is t nu met je?

Groeten,

Jelle

Jelle
22-10-2023

Jouw reactie:



Ik worstel met een vorm van pleinvrees (Verhaal 17)

Ik ben een man, 38, getrouwd met een lieve vrouw en samen hebben we lieve kinderen. Verder heb ik vrienden, een goede baan, etc.

Toch worstel ik al zeker 12 jaar met, naar ik vermoed een vorm van pleinvrees, die zich als volgt uit:

In een grote/open ruimte heb ik het idee mijn evenwicht te verliezen, met name als ik stilsta. Dan ga ik mij op mijn houding focussen en heb dan het idee dat mensen mij vreemd vinden. Op andere momenten heb ik zelfvertrouwen, ben ik sociaal, maar in zo’n ruimte is mijn zelfvertrouwen weg, doe ik gevoelsmatig vreemd.

Het probleem doet zich voor als ik voor/achter/naast/onder mij een open ruimte is. Mocht ik vallen (gelukkig nog nooit gebeurd), dan kan ik mij nergens aan vastgrijpen.

Concrete voorbeelden:
- ik sta met collega’s voor een voetgangersstoplicht
- in een winkelstraat schiet een ambassadeur van een goed doel mij aan
- in de grote bedrijfshal hebben we een lunch en praten we staand in groepjes
- op de markt sta ik in de rij voor een kraam
- als ik in een hele grote ruimte loop, waar ik mijn zicht niet kan focussen

Zoals hierboven benoemd, beïnvloedt mijn leven wel. Ik maak andere keuzes die situatie-mijdend zijn. Ik weet dat het onzin is, dat ik nog nooit gevallen ben. Maar zodra ik in een bovengenoemde situatie kom, word ik heel anders. Dit wordt versterkt voor de lunch, omdat ik vanwege “hongergevoel” wat zweverig voel.

Herkennen mensen dit? Ik voel me volstrekt idioot als ik dit aan anderen vertel. Ik ben namelijk nog niemand tegengekomen die hetzelfde heeft.

Hendrik
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 10-10-2023

6
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wauw ik herken je verhaal volledig, ik heb exact hetzelfde als jij!

Ingrid
> 2 jaar geleden
Reactie:
Je bent niet alleen!

Belle
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo Hendrik,

Ik herken mij hier volledig in.
Bij mij wordt het gevoel van zweven ook enorm versterkt als ik stilsta in een open ruimte. Alsof alles begint de zweven. Vooral mijn benen beginnen dan licht te trillen en voelen aan als spaghetti benen.
Bij mij gebeurd dit voornamelijk op het schoolplein wanneer ik mijn kinderen sta op te wachten. Tegenwoordig zoek ik strategische plekken op. Zodat ik ergens tegen aan kan leunen, maar het blijft (bijna) dagelijks een strijdt.

Esther
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste,sinds ik 100 mg serlain neem ben ik ook van dat gevoel af en heb nu terug een leven

Yo
05-07-2022
Reactie:
Ik dacht dat ik met deze klachten de enige was! Wat hebben jullie gedaan om aan deze klachten af te komen?

MH
28-10-2022
Reactie:
Hallo Hendrik,

Ik herken je klachten en het is enigszins geruststellend dat ik niet de enige ben. Vaak ben ik extreem zelfbewust van mijn houding, loopje, bewegingen etc. Het voelt dan alsof iedereen naar mij kijkt en ik wil dan door de grond zakken. In de rij bij bijvoorbeeld de supermarkt worden de gedachten vaak zo sterk dat ik begin te hyperventileren. Dit probeer ik dan zo goed mogelijk te verbergen. Soms wordt ik licht in mijn hoofd of lijk ik contact met de werkelijkheid te verliezen. Ik heb dit al sinds mijn vroege jeugd. Ik ben nu 30. Het grootste probleem is het feit dat ik weinig kan genieten van dingen. Alle mooie en leuke dingen worden overschaduwd door de angsten. Meestal voel ik me op een dag alleen Savonds veilig als de zon onder is.

Laurens
11-04-2023
Reactie:
Ik heb hetzelfde!

Luc
18-05-2023
Reactie:
Poeh, zo herkenbaar. Loop hier al jaren mee

Isa
10-10-2023

Jouw reactie:



Ik ben veel duizelig en dat maakt me zo bang (Verhaal 33)

Hi

Al jaren lang heb ik last van angsten. Vroeger heb ik veel drugs/huiselijk geweld en emotionele verwaarlozing meegemaakt.

Ik heb toen ik 12 was een virus op mijn evenwichtsorgaan gehad en sindsdien zoveel paniek en angsten gekregen (of toen pas echt naar de oppervlakte gekomen). Ik ben hier zo duizelig door geweest dat ik altijd bang ben gebleven om duizelig te worden. Ik durfde mijn huis niet meer uit. Thuis veel problemen met jeugdzorg maar ook durfde ik lange tijd niet meer naar school. Ik had veel nachtmerries en onrust. Het was zo'n vreselijke periode en ik voelde me als puber heel erg alleen en hulpeloos.

Uiteindelijk op mijn 15e uit huis gegaan en bij mijn toenmalige vriend gaan wonen. Dit was een beetje mijn redding. Het ging steeds beter met mij. Ik had nog wel periodes met angst, maar wel veel minder en ik kon steeds beter functioneren. Ik ging weer naar school en zelfs naar feestjes.
Ik ben hem heel erg dankbaar voor alles wat hij voor mij gedaan heeft.
Toch kwam ik er vorig jaar achter dat ik hem meer als familielid zag.
Ik ben ook verliefd geworden op iemand anders..
Ik heb de relatie beëindigd en ik ben mijn eigen pad gegaan.
Dit was echt zo moeilijk, alles kwijtraken, mijn basis en rust. Voor het onbekende.
Toch wilde ik het anders en meer gaan leven of gewoon feesten/dingen doen die ik nooit heb gedaan.

Helaas is het veel moeilijker gelopen dan gehoopt, en heb ik nu nog meer last van angst dan ooit. Ik voel me heel alleen en ben ook vaak alleen.
Ik loop heel erg vast met alles en weet niet hoe ik er uit kom. Ik werk nu niet en heb veel last van straatvrees en durf nu eigenlijk weinig zelf.
Echt het gevoel dat alles te veel is geworden in mijn lichaam.
Ik ben veel duizelig en dat maakt me zo bang.
Heb al zoveel therapie gehad door de jaren heen, EMDR, cognitief, exposure.
Nu heb ik lichaamsgerichte therapie.
Heel fijn, maar ik merk niet dat mijn straatvrees beter wordt of iets.
Heeft iemand een gouden tip?

Liefs
Es

Es
15-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Advies? (Verhaal 28)

Advies?

Ik heb sinds mijn jeugd al behoorlijk last van hoogtevrees. Ondanks dat ik daar prima mee kon leven ging het zich steeds verder uitbreiden in verschillende vormen. Na het behalen van mijn rijbewijs kreeg ik opeens ook angst voor het rijden op vlakke wegen met weinig beschutting (snelwegen), maar op een gegeven moment ook als bijrijder. Hierdoor durfde ik jaren niet op de snelweg meer te rijden doordat ik dan behoorlijk in paniek ging.

Nu heb ik sinds 2 jaar ook last van vliegtuigen, waar ik tot zover nooit last van had. Hiervoor ga ik nu voor het eerst oxazepam voor gebruiken. Ik ben vooral benieuwd of iemand de angsten voor vlakke plekken (soort pleinvrees) in de auto kent en mij adviezen kan geven? Ik heb Cogn. therapie en hypno therapie gedaan, maar het heeft niet geholpen helaas.

OZ
01-06-2023
laatste reactie: 21-08-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk dat men met een angststoornis écht aan de antidepressiva moet als bijv. Citolapram
Ik zit in hetzelfde schuitje …. Krijg ook binnenkort CGTherapie , maar ben er sceptisch over of dát me helpt ……
Echter wil ik echt niet aan medicatie ….. ja hoé kom je er dan vanaf ………?

Janny
21-08-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Het leven is lijden (Verhaal 27)

Het leven is lijden.

Hoi, Ik heb sinds mijn 15e erg last van agorafobie gecombineerd met emetofobie (Ik ben op dit moment 17).

Elke keer als het weer een stukje beter gaat, krijg ik weer een terugval waardoor ik terug bij af ben. Ik kon eerst nog doorgaan met werken, maar zelfs dat lukt nu niet meer. Elke keer als ik buiten kom raak ik in blinde paniek. Ik voel me hierdoor waardeloos, en ik krijg het gevoel dat het proberen geen zin meer heeft.

Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik heb alles geprobeerd: ggz, coaching, medicatie.
En niks lijkt te werken.

Ik voel me hopeloos, heeft iemand tips?

Anoniem
21-01-2023
laatste reactie: 21-08-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het leven heeft de potentie om een hel te zijn, maar ook een hemel. Erg veel mensen voelen zich op het moment depressief, dus ergens doen we iets flink fout. Je bent nog jong. Ik wens voor je dat je tegen de mainstream durft in te gaan, loslaten wat denkt dat moet en wat hoort en wat wel of niet mag. Volg dat wat vanuit je hart goed voelt.

Anoniem
25-01-2023
Reactie:
Ik heb het zelfde als jouw ik ben ook nog naar kliniek Overwaal geweest en dat heeft mij een klein beetje geholpen misschien is dat iets voor je. Kliniek Overwaal in Lent ik weet niet of dit nog bestaat.Met vr gr Alex.

Alex
17-08-2023
Reactie:
Ik herken het …. Mijn grote angst naar buiten onder de mensen te komen is veroorzaakt door mijn recente Alopecia . Sinds enkele weken ga ik wel naar winkels terrassen en restaurants…. Maar grote evenementen bezoeken lukt écht niet . Krijg nu binnenkort CGTherapie … ik wil persé geen medicatie !!

Janny
21-08-2023

Jouw reactie:



Flauw gevallen in een openbare ruimte (Verhaal 32)

Hallo,

Ik ben een aantal maanden geleden flauw gevallen in een openbare ruimte. Sindsdien voel ik me paniekerig als ik naar een situatie of ruimte moet waar ik ‘niet’ weg kan (voor mijn gevoel).

Zoals een theater of restaurant.

Ik heb mezelf nog wel bloot gesteld aan deze situaties maar de paniek neemt niet af.

Heeft iemand hier ervaring mee en tips?

Dankjewel alvast!

Claudia
16-08-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Al van kinds afaan heb ik angsten (Verhaal 31)

Hallo! Zoals eerder heb ik gereageerd op het verhaal van Fleur en heb ik het al zo een beetje verteld. Ook in vele andere verhalen vind ik eindelijk mensen die min of meer hetzelfde meemaken als ik...Eindelijk!!! Een beetje erkenning. Al van kinds afaan heb ik angsten. Sommige periodes meer (gedurende maanden) sommige periodes is het dragelijk... Maar 8j geleden heb ik een erg traumatische ervaring gehad en sindsdien zit ik letterlijk in mijn eigen gevangenis van een studio van 3 meter op 8. Chance dat ik een vriend heb (het enige contact dat ik nog heb buiten een psych en maatschappelijk werker) die voor alles zorgt. Boodschappen doen, apotheek gaan, meegaan als ik buiten moet, enz. Zelfs de kleinste dingen kan ik niet meer zelfstandig. Binnen gaat het redelijk maar als ik nog maar denk dat ik buiten moet word ik héél ijl en mistig en angstig in mijn hoofd. Eens de voordeur open is het net of ik in een droom vertoef. Ik krijg erge evenwicht stoornissen, de grond beweegt onder men voeten en als ik een voorbijganger moet passeren verlies ik helemaal de controle. Daarbij komt nog fat ik heel veel ben bijgekomen en continu geconstipeerd ben tot ik naar buiten moet. Dan slaat de stress zo op men darmen en kan ik 5 maal de toilet passeren. Eén voordeel...ben dan wel plots 3 kilo kwijt. Goed toch?? Aan alles zijn voordelen. Nee mensen, ik lach er niet mee want een leven met agorafobie en daarbij nog eens de sociale angst is een regelrechte ramp en hel. Zoals eerder gezegd...een mens zou voor minder naar de fles grijpen, maar dat is ook al geen optie meer. Antidepressiva ook al geprobeerd maar daar kreeg ok dan weer de stuipen van. Ook héél gezellig! Wacht op toelating voor gedragstherapie maar dat is dan ook weer niet zo'n plezant vooruitzicht en bij sommige mensen helpt zelfs dat niet. Maar mssch...wie weet. Altijd blijven hopen hé!! Iemand een andere suggestie???? Grtjs

Tinne
05-08-2023
laatste reactie: 05-08-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sorry voor de schrijffouten. Woordenboek staat aan.

Tinne
05-08-2023

Jouw reactie:



Fysieke aspect bij een angstaanval (Verhaal 5)

Na vanavond een terugval te hebben gehad in een ruimte met minimale afleiding en ook nog eens een gesloten deur, moet ik even kwijt dat het mij me strot uit begint te hangen dat er geen behandeling is voor het fysieke aspect wat je kado krijgt bij een angstaanval.

 

Alles kan ik onder controle krijgen behalve mijn darmen en mijn maag en om nou 45minuten in kleermaker zit houding naar vage belletjes te gaan zitten luisteren elke week, dat helpt dat mijn lichaam ook niet. De hersens weten heel goed wat er aan de hand is, alleen het lijf werkt niet mee.

 

Wie herkent dit ook?! Ben gvd zo kwaad op mezelf.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-08-2023

7
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey heb het zelfde ook super boos op me zelf ben me baan kwijt door deze shit maar weet je we hebben er niet om gevraagt dit tekrijgen


Wat ik net las is we moeten onze angsten omarmen inplaats van ervoor weglopen of vermeiden werdt daar ook effe boos om want je wilt van alles doen alleen als die angst opkomt kan je hoof of laag springen het neemt je gewoon over zit er nu ook voor in behandeling.


Wens iedereen met dit heel veel sterkte ooit overwinnen we dit


Sano
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,had vorig jaar ook last om naar buiten te komen maar sinds ik serlain 100 mg neem smorgens is het beetje bij beetje beter gegaan en nu is dat verleden tijd, veel moed


Yolande
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken mezelf zeer goed in het fysieke aspect van agorafobie. Zit al 5 jaar in men 'gevangenis'. Een studio van 8meter op 4. De gedachte dat ik de dag daarop naar buiten moet, bv om naar de dokter te gaan verlamd me al en bezorgd me slapeloze nachten. Ik kan niets meer zelfstandig doen en ga nooit alleen buiten, zelfs met men vriend erbij kan ik maar stapje per stapje verder. Ik word heel ijl in men hoofd, draai helemaal weg en verlies constant men evenwicht. Mijn benen voelen aan als elastiek of ben zo verkrampt dat ik heel houterig begin te stappen. Doe al jaren ademhalingsoefeningen, maar niet het gewenste resultaat. Een mens zou voor minder gaan drinken. In het begin hielp dat maar nu ook al niet meer. Ben' gedwongen me te laten opnemen en dat is helemaal geen fijne gedachte want ben geen groepsbeest. Heeft er iemand goede raad?

Anoniem
07-03-2023
Reactie:
Heb krak dezelfde klachten en zie ook op om in groepstherapie te gaan ook om dat ik geen groepsbeest ben. Heb het wel jaren geleden even een maand gedaan en dat had wel resultaten maar ben ook afgewezen omdat ik het drinken niet kon laten van de angsten. Ondertussen is mijn drankgebruik al zo gevorderd dat het ook niet meer helpt. Ben nu 14 dagen sober en moet dat nog een hele tijd volhouden om toegelaten te worden. Probeer eens te informeren naar DGT of cognitieve gedragstherapie. Veel succes. En ja, er zou eigenlijk een groepje moeten bestaan waar lotgenoten terechtkunnen en samen er eens op uit trekken. Of is dat te ver gezocht???

Tinne
05-08-2023

Jouw reactie:



Ik struggle al 4 jaar met bijna constante derealisatie (Verhaal 29)

Ik struggle al 4 jaar met bijna constante derealisatie, zodra ik de deur uit stap word de derealisatie super intens, alles lijkt nep, alsof ik in een enge droom ben beland. Daardoor krijg ik buiten heel vaak paniekaanvallen. Er zijn ook tijden geweest dat het beter ging en dat ik er veel minder last van had en de meeste dingen wel gewoon kon doen, maar sinds dit jaar gaat het weer super slecht. De afgelopen maand is het zo erg geworden dat ik bijna mijn huis niet meer uit durf, zelfs in mijn tuin zitten vind ik oncomfortabel...
Ik voel me heel alleen in deze situatie, mijn familie en mijn vriend begrijpen mijn angst niet en ze doen er vaak ook heel makkelijk over waardoor ik me nog meer alleen voel..
Ik ga over 2 dagen tekenen voor mijn nieuwe huisje en die locatie bevind zich in de drukke stad en ik weet eerlijk gezegd niet hoe ik dit ga doen, ik durf op dit moment amper mijn huis uit dus dit voelt bijna onmogelijk voor mij....
Ik heb al geprobeerd om te onderhandelen met de woningbouw maar ze zijn daar heel zakelijk in, als ik dinsdag niet teken krijg ik het huisje niet.
Ik ga het proberen en hopen dat het lukt want ik wil dat huisje echt heel graag.
Verder krijg ik over 2 weken exposure therapie dus dat is wel heel fijn:)


Fleur
26-06-2023
laatste reactie: 05-08-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Veel sterkte Fleur.
Leg de lat niet te hoog voor jezelf en neem regelmatig rust. Misschien helpt mediteren.

Sterre
04-08-2023
Reactie:
Dat gevoel van derealisatie ken ik heel goed. Zit inmiddels reeds acht jaar binnen na een inbreuk met slagen en verwondingen. Mijn vriend doet al de boodschappen, koken,naar de apotheek gaan enz, maar soms moet ik wel...om bv naar de dokter te gaan of tandarts. Binnen in mijn studio heb ik er minder last van maar eens buiten (al is het maar aan de voordeur) wordt ik omringd door een mist. Het is alsof ik in een droom zit en gevangen in een enorm angstgevoel. Ik verlies mijn evenwicht, de grond beweegt onder men voeten, durf zeker niet alleen de straat oversteken (zeker niet als er auto's voor me moeten stoppen) en als ik iemand moet passeren verlies ik helemaal de controle. Terwijl ik dit schrijf vind ik het soms ronduit lachwekkend!!! Maar mijn leven is gewoon een hel als ik er nog maar aan denk dat ik buiten moet. Wil in therapie, mja hoe geraak ik daar? Als ik geen bus kan nemen omdat ik de straat niet opkan. En mij residentieel laten opnemen zie ik ook niet goed zitten. Heb ook in het verleden reeds antidepressiva gekregen maar daar kreeg ik dan weer de stuipen van. In dat andere verhaal van die buikpijn herken ik mezelf ook, zelfs als ik dit zand het schrijven ben beginnen mijn darmen te verkrampen. Sorry mensen kan er niet aan doen maar soms is het hilarisch. Heb andere tijden gekend. Iemand enige suggesties??? 🧐🧐🧐

Tinne
05-08-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik hoop hier toch een redingsboei te vinden! (Verhaal 25)

Beste ,

Ik heb last van een soort van agrofobie denk ik ?
Ik zit sinds het begin van de corona tijd met een heel erge angst om geen wc in de buurt te hebben.
Telkens ik verder weg moet of iets moet doen waar ik geen controle over heb verzin ik iets zodat ik niet moet gaan of wat moet gaan doen.
Ik sluit me steeds meer en meer op in men veilige cocon thuis.
Het is zo erg dat ik keer op keer men vriendin teleur moet stellen en we nergens naartoe kunnen gaan.
Als ik verder dan een aantal km's van huis moet krijg ik een soort aanval dat er geen wc aanwezig is of dat ik te laat ga zijn voor aan de wc te komen en het dan in men broek gaat zijn.
Het beheerst echt heel men leven en het is zo ver gekomen nu dat ik nerges meer naartoe durf of wil gaan.
Elk uitstapje laat ik aan me voorbij gaan, citytrips of op reis gaan kan ik al helemaal vergeten.
Ik hoop hier wat mensen te ontmoeten die hier ook hun weten in te herkennen en wat ze hieraan hebben gedaan !
Vanaf dat ik weet dat ik ergens heen moet krijg ik al buikpijn en denk ik wat als de wc bezet is als ik daar ben .. en zo blijft het maar doorgaan en krijg ik nog meer buikpijn met de nodige stoelgang , ik hoop hier toch een redingsboei te vinden!

Mvg

Nick
28-05-2022
laatste reactie: 04-08-2023

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Nick,

Gaat het echt om een wc? Want als je buiten bent, zal er vast wel ergens een bosje zijn. Officieel mag het niet uiteraard, maar als je een zakje meeneemt.....

Edith
02-06-2022
Reactie:
Beste,had ik ook maar sinds het innemen van 100 mg serlain heb ik sinds enkele jaren geleden mijn oude leven terug

Yo
06-07-2022
Reactie:
Dit is ook 1 van mijn angsten. Heb vandaag voor het eerst een paniekaanval gehad in mijn slaap omdat ik moet beginnen met een nieuwe job. Heb afgebeld en zal moeten beginnen met therapie ofzo want ik heb helemaal geen leven meer. Dat van het toilet, ik lijd aan prikkelbare darm en ben zo vaak mogelijk thuis. Als ik wegga dan calculeer ik ieder minuut in. Naar de winkel of wat dan ook lukt alleen als er zo goed als niemand in de winkel is maar ik laat meestal mijn boodschappen aan huis leveren.

Dario
13-02-2023
Reactie:
Ik had dit ook. Exposure therapie heeft me er doorheen geholpen. Samen met een behandelaar ben ik dit gaan oefenen en de sensaties te begrijpen en ook wel een beetje uitdagen.

Peter
16-07-2023
Reactie:
Beste Nick,
Heel herkenbaar verhaal.
Ik zit er zelf best wel mee, het is ontzettend vervelend om elke keer de stress te ervaren als ik ergens naar toe wil.
Helaas durf ik niet meer naar de bioscoop of naar het theater. Bang dat ik niet op tijd weg kan komen tussen alle mensen als ik naar de wc moet.
Wat ik nu probeer is yoga en mindfulness. Meer grip te krijgen op mijn ademhaling en gedachtes.
Ik hou nu ook een dagboekje bij en schrijf op in welke situatie en waar ik een paniekaanval krijg. Ook schrijf ik daarbij de positieve kanten van de locatie, wat is er bijvoorbeeld leuk of mooi aan een supermarkt, want daar krijg ik soms ook een paniekaanval, vooral als het een onbekende supermarkt is.
Verder helpt het als ik veel meer naar mezelf en m’n lichaam luister. Als ik moe ben bijvoorbeeld, zeg ik het tegen mijn gezin en omgeving en neem ik de rust waar ik behoefte aan heb.
Ik hoop dat ik van de paniekaanvallen af kom, daar ga ik vanuit. Het is goed om er over te praten, hoewel ik dat nog niet durf met m’n naaste omgeving, toch een gevoel van schaamte.
Sterkte Nick, ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt.

Sterre
04-08-2023

Jouw reactie:



Sociaal-fobie voel mij alleen (Verhaal 30)

Sociaal-fobie voel mij alleen ik wil iemand die er ook voor mij kan zijn en dat het klikt om samen af en toe leuke dingen te doen een vrouw niet lesbisch hoor ik ben een vr van 77jr uit Arnhem en gezellig lief en netjes .

Anoniem
05-07-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Gevoel dat ik flauw ga vallen (Verhaal 21)

Ik ben 31 jaar, heb al redelijk wat meegemaakt. Op eens was ik rustig aan het wandelen toen ik het gevoel kreeg dat ik ging flauwvallen, minder gevoel in benen en armen en gewoon raar in het hoofd, uiteraard is dit niet gebeurd maar op dat gevoel kwam wel hartkloppingen, droge mond, beven, bang zijn, wenen, tintelen, raar voelen in hoofd, onwerkelijk zijn enz... 10 dagen later nog eens gekregen, en dan nog eens en dan nog eens. Het begint altijd met te denken dat ik ga flauw vallen maar ik van gewoon niet flauw. Natuurlijk zit ik nu met het probleem dat ik niet meer durf over straat gaan, thuis ben ik safe maar over mijn deur niet meer, en mijn wereld is gewoon super klein geworden, mijn hobby's en vrienden zijn weg. Ik heb al eens geprobeerd (bijna elke dag) naar buiten te gaan maar iedere keer ik een stap verder zet krijg ik het gevoel van een aanval...

Roy
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 04-05-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is een paniekaanval. Ik heb exact hetzelfde. Het is tijdelijk heel naar maar het gaat voorbij. Bij mij is het begonnen in de overgang. Ik ben me rot geschrokken. Ik heb hormoontherapie en dat gaat goed. Helaas steekt het soms de kop op. Wat helpt? Veel wandelen, yoga, gezond eten weinig koolhydraten, geen cafeïne en alcohol. Ademhalingsoefeningen zijn op het moment dat het gebeurt een life saver. Sterkte!

Linda
04-05-2023

Jouw reactie:



Mijn angst om een brug over te steken werd steeds erger (Verhaal 4)

Mijn angst om een brug over te steken werd steeds erger. De grote ruimte onder me, dat water zo donker. In het begin was ik me er niet van bewust, als ik dan een brug over ging blokkeerde ik zo erg dat ik niet meer voor of achteruit durfde.

Hetzelfde met een groot plein. Het was niet zo dat ik niet het huis uit durde, maar pleinen en bruggen meed ik. Omdat ik in een stad woon aan een rivier werd dat wel een beetje een dingetje.

Gelukkig leerde ik door een geduldige therapeute hoe hiermee om te gaan. Zij ging met me mee. Op de fiets. De brug over. Ondertussen kreeg ik dropjes aangeboden, vertelde ze verhalen, leidde me af.

Toen we eenmaal de brug over waren keken we achterom naar het resultaat. Dat hielp niet meteen, maar met verdergaande gedragstherapie kon ik voorkomen dat zich angst voor de angst ging opbouwen.

Ik fiets nog steeds geen brug over, maar ga gewoon de deur uit en bruggen neem ik samen met iemand anders. Het voelt voor mij alsof ik een belangrijk deel van vrijheid herwonnen heb.


Tanja
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-03-2023

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Speelt hierbij mee hoe een brug is vormgegeven en de mate van verlichting? Zijn er eigenschappen van een brug die de angst bij jou versterken?

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb ook een erge bruggenangst!

Marianne
05-03-2023
Reactie:
En ook pleinangst. Waar ben jij bang voor?
Ik heb helaas angst voor de angst. Geen controle bij grotere ruimtes. En bij een brug, dat je er niet af kan inderdaad.

Marianne
05-03-2023

Jouw reactie:



Ik kan niet meer zelfstandig iets ondernemen (Verhaal 9)

Er is niemand die mijn verhaal opgemerkt heeft.
Ik schrijf hier om met lotgenoten .die net zo als ik niet meer zelfstandig niets kunnen ondernemen .
zoals iets gewoons voor een ander is .boodschappen doen of ergens op visite gaan .
Voor mij is dat onmogelijk .Ik doe met iemand mijn boodschappen 1 keer in de 14 dagen .
Ik loop in therapie waar ik maar om de 3 weken een gesprek krijg van 25 minuten .
ik sta op de wachtlijst voor een intheek gesprek bij het ggz.
ik wacht al 6 weken nu .Te overbrugging ga ik naar mijn psycholoog.
25 min is niet veel.
Ik ben nu heel langzaam aan het opbouwen op me werk.
Wat mij heel veel energie kost ,ik heb nu angst medicatie gekregen .
ik voel me daardoor vlakker en kan me moeilijk concentreren .
Na het werk ben ik weer uitgeput.
Ik woon 2 straten van me werk af .
Elke dag de angst om over straat te gaan .
Ik sluit me vaak af van de buiten wereld ik schaam me en voel me schuldig .
Verder heb ik niemand in mijn leven alleen 1 familielid die met me mee gaat naar afspraken .
Er zijn weinig mensen die mij begrijpen. .groetjes Anoniem



anoniem .
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 29-09-2022

7
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi,had vorig jaar ook last om naar buiten te komen maar sinds ik serlain 100 mg neem smorgens is het beetje bij beetje beter gegaan en nu is dat verleden tijd, veel moed


Yolande
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik weet niet hoe oud deze verhalen zijn..
Maar ik heb ook last van pleinvrees.
Mijn wereld is heel klein.
Ik ben wel weer aan het werk na een jaar ziek thuis te zijn geweest..
Maar het werk is eigenlijk het enige waar ik zelf naar toe ga..
Verder alles met iemand.
Van de oude mij is niks over..
Ik deed alles zelf ging alleen dingen ondernemen..
Nu durf ik niets meer..
Geen auto rijden wat mijn lust en mijn leven was niet alleen wandelen of winkelen..
Lopen en fietsen kost me al veel moeite..
Ik neem geen medicatie maar loop voor mijn gevoel op een evenwichtsbalk en vaak mistig in mijn hoofd..
Je wereld is klein maar ja dat heeft iedereen op dit moment met corona..
Maar mijn wereld is al twee jaar als corona..
Helaas begrijpen mensen dat niet..
Veel sterkte voor iedereen met het zelfde probleem en gevoel..
Liefs Mirjam


Mirjam
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik ken al de verhalen maar al te goed. Ik ga ook steeds boodschappen doen met mijn vader. Als hij bij mij is krijg ik geen paniekaanvallen. Ik kan hierdoor zelfs niet gaan werken.
Ik denk ook "waarom klagen de mensen over corona" Ik leef al 14 jaar geïsoleerd. Dit is ook buiten mijn wil. Je wil zelfs niet weten hoeveel geld ik al heb uitgegeven aan psychologen. Allemaal zijn ze gespecialiseerd in angststoornissen en paniekaanvallen. Maar er is wel nog niemand geweest die me kon helpen.
Hobby's zijn onmogelijk en al je vrienden raak je kwijt.
Soms weet ik niet hoelang ik dit leven nog kan volhouden...
Aan alles komt wel een eind. Dat is zeker!
Sterkte aan alle lotgenoten!!





P
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste sinds ik smorgens 100 mg serlain inneem zijn al mijn symptomen na een paar weken voorbij gegazn

Yp
05-07-2022
Reactie:
Precies mijn verhaal, behalve dat ik nooit met een dokter erover heb gepraat. Succes

P
29-09-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik heb agorafobie (Verhaal 1)

Ik zit al jaren met agorafobie. De eerste jaren durfde ik mijn huis niet uit.

Het is steeds wat beter gegaan. Kan nu weer naar de kapper, boodschappen doen, af en toe iets buitenshuis. Voor mij al hele ondernemingen. Het zal allemaal alleen nooit mijn hobby worden.

Met heel kleine stapjes ga ik wel vooruit. Als ik in bed lig, dan voel ik me veilig. Slapen is even geen angst.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 16-07-2022

20
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik begrijp hoe jij je voelt .
ik heb straatvrees .
Ik sluit me al negen maanden op in me huis .
als ik de deur uit moet naar een arts of psycholoog .word ik begeleid .ik kan niet alleen .
heb veel last van paniek aanvallen .
Kan in me straat avonds even voor de deur als het heel rustig is .boodschappen doen of ergens naar toe gaat niet.
ik heb ook geen sociale contacten meer .
mensen begrijpen me niet ook op me werk niet .
ik werk sinds pas een paar uur .
dat gaat helemaal niet goed .ben zo bang .
dat er iets gaat gebeuren .
ik loop gewoon weer weg .terug naar huis zo snel mogelijk .
thuis is mijn bescherming .ben daarna helemaal uitgeput .
ik doe zo mijn best .maar het gaat allemaal zo moeilijk .
wat goed van je dat je stapjes zet .
heb je hulp .of medicatie .
ik wens je heel veel sterkte want ik weet hoe zwaar het is.
groetjes anoniem




anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,ik had vorig jaar ook last om naar buiten te komen maar sinds ik 100 mg deels in neem smorgens is het beetje bij beetje beter gegaan en nu is dat verleden tijd,veel moef


Yolande
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik heb er in bepaalde periodes last van gehad en nu is het weer terug, ik dacht dat dit me niet meer ging overkomen. Alleen naar een winkel gaan en in een winkel zijn, in rij de staan, vind ik echt te lastig, ik probeer met tips op internet eruit te komen weer, als dat niet voldoende werkt, hulp zoeken.


Lola
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi J.

Zou ik eens met jou kunnen praten heb namelijk hetzelfde en wil eens met een lotgenoot erover praten, maar niet hier


P
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb inmiddels al 21 jaar agorafobie. In het begin werd het niet als zodanig herkend door mijn dokter/psycholoog. Je vindt er in de jaren toch een manier om er mee om te gaan. Ik heb bijv gewoon mijn studie afgemaakt en inmiddels een goede baan. Ik heb ook nog steeds vaak beperkingen in mijn hoofd van wat ik allemaal niet kan ipv te bedenken van wat wel lukt. Ik zou anderen willen zeggen: het is een natuurlijk reactie van je lichaam. Als je het niet kent lees eens over vecht of vluchtreactie. Na zoveel jaren paniek- en angstklachten is mijn ervaring; er gaat je echt niks gebeuren en altijd kom je weer veilig thuis.

D.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar hoor! Ik heb er al 30 jaar last van en het wordt steeds een beetje erger. Medicatie, therapie ...niets werkt. Ik durf alleen met mijn moeder ergens naar toe omdat zij het kent. Zij is er door medicatie vanaf. Bij mij werkt haast niets. Met een oxazepam durf ik enigszins iets. Maar zoek steeds naar veiligheid als ik naar buiten moet. Zoals alleen boodschappen doen in de buurt en waar iemand woont die ik ken enz. Er wordt gezegd dat je door de angst heen moet. Als ik in bed lig denk ik "ja, morgen ga ik het doen". Stap ik mijn auto, rij een stukje en keer snel weer om. Om moedeloos van te worden. De angst om mijn moeder te verliezen is ook erg groot. Omdat ik dan niets meer kan. Die angst maakt het er ook niet beter op

E
24-05-2022
Reactie:
Heel herkenbaar helaas,lucht het wel op als je het van je afschrijft?
Ikzelf ga ook steeds meer beven en wil liever ook niemand zien,omdat ik me zo onzeker voel.
S avonds voel ik me iets rustiger en als ik in mijn bed lig ook.
Het valt niet mee.

S.
16-07-2022

Jouw reactie:



Angstig om naar buiten te gaan (Verhaal 26)

Ikzelf ben erg angstig om naar buiten te gaan,de straat op.
Thuis ben ik veilig,kan me niets of minder gebeuren dan op straat.Duurt al te lang om uit die angst te komen......
De gedachten alleen al overmeesteren me.Ik krijg het niet voor elkaar en wil mezelf graag verstoppen,en dan nog niet gesproken om naar een supermamarkt te gaan.

Anoniem
16-07-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik ben 18 jaar oud en ik heb agorafobie (Verhaal 22)

Hoi. Ik ben 18 jaar oud. En ik heb agorafobie. Ik dirf niet af te spreken, naar school gaan is moeilijk. Werk zoeken is onmogelijk. Ik ben al 4 jaar niet naar de tandarts geweest door mijn fobie.
Ik weet niet hoe dit te genezen is. Ik heb al 3 verschillende psuchologen gehad, maar die hielpen niet.
Ik heb vandaag afgesproken met vrienden en oh wat ben ik bang. Bang dat ik een paniekaanval krijg. Dat ik moet vluchten en dat ik iets doe waar ik me voor zal schamen.
Ik heb al 4 jaar last van mijn fobie. 2 jaar daarvan ging ik bijna niet uit huis.
Corona heeft mij geholpen want ik voelde geen verplichting. Alles was online en niemand kon afspreken. Maar nu is het bijna voorbij en mijn veilige gevoel is weg. Ik moet nu weet doen alsof er niks aan de hand is. Dat is moeilijk ik heb daar geen energie voor.

Anoniem
12-03-2022
laatste reactie: 06-07-2022

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
lukt het wel als er iemand bij is? Ik durf namelijk wel wat meer als mijn moeder bij mij is. Kijk ook eens op de site agorafobie.be. Het programma kost wel geld, maar is het zeker waard!
Ik heb daar meer geleerd dan mij therapeuten

Edith
02-06-2022
Reactie:
Beste,ik had dat ook,neem nu 100 mg serlain en heb mijn oude leven weer terug sinds een paar jaar

Yo
06-07-2022

Jouw reactie:



Ik verlies de controle over mijn lichaam (Verhaal 16)

hallo, ik heb last van een paniekstoornis/angorafobie, waar ik heel erg last van heb bij mijn paniekstoornis/angorafobie tijdens een paniekaanval en tijdens mijn angste, is dat ik totaal de controle over mijn lichaam verlies, ik wordt duizelig, alles draait om mij heen, ik kan niet lopen, ik kan niet staan, soms komt er misselijkheid bij kijken, ik ervaar deze situatie al vier jaar, ik zou graag met lot genoten willen praten die ongeveer het zelfde mee maakt, ik ken helemaal niemand die een paniek/angst stoornis heeft, en daarom is het moeilijk om voor mijn mede mens in mijn schoenen te staan...


Rachel
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-07-2022

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bel alsjeblieft met je huisarts of die bij jou op bezoek kan komen.
Leg de situatie uit, mijn huisarts kwam met medicatie waardoor ik rustiger werd.
Na mijn tweede burnout heb ik ook agorafobie opgelopen, heb traject bij ggz doorlopen (ben er nog niet van af). Bleek ook dat ik autisme heb en heb net een wmo-indicatie gekregen zodat ik zorg voor langere tijd kan regelen.

M.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo Hendrik,

Ik herken mij hier volledig in.
Bij mij wordt het gevoel van zweven ook enorm versterkt als ik stilsta in een open ruimte. Alsof alles begint de zweven. Vooral mijn benen beginnen dan licht te trillen en voelen aan als spaghetti benen.
Bij mij gebeurd dit voornamelijk op het schoolplein wanneer ik mijn kinderen sta op te wachten. Tegenwoordig zoek ik strategische plekken op. Zodat ik ergens tegen aan kan leunen, maar het blijft (bijna) dagelijks een strijdt.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste,ik had dat ook tot ik nu al enkele jaren 100 mg serlain neem en heb mijn oude leven weer terug

Yo
05-07-2022

Jouw reactie:



Bijna volledig isolement (Verhaal 19)

ben 25 jaar en heb agorafobie, en zit al geruime tijd in bijna volledig isolement. ik probeer nu hieruit te komen.

Wieger
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-07-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste,´ik had ook agorafobie en neem sinds enkele jaren 100 mg serlain, nu heb ik mijn leven weer terug

Yo
05-07-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Vanaf dat moment durfde ik niet ver meer van huis (Verhaal 23)

Sinds anderhalf jaar heb ik agorafobie.
Het begon met claustrofobie, niet in een lift durven, geen deuren op slot doen, maar ook in de bioscoop als de deuren dicht gingen en het licht uit, dan greep het me aan.

Met de jaren kwam er angst voor de snelweg bij. Dus die vermijden en dit goed te praten door ervaren dat de weggetjes achterlangs veel mooier zijn en je dan veel meer plaatsen en mooie natuurgebieden ontdekt.

Tot ik twee jaar geleden een paniek aanval kreeg op een weg met maar heel weinig afslagen. Ik begon tegen m'n partner te schelden omdat ik in paniek raakte, zij stapte de auto uit, ik reed alleen weg, maar raakte in paniek omdat ik haar niet terug kon vinden. Ik moest uit de auto stappen, op de grond zitten, met m'n hoofd tussen m'n benen om m'n lichaam onder controle te krijgen.

Vanaf dat moment durfde ik niet ver meer van huis. Uiteindelijk durfde ik de deur niet meer uit en moet m'n inmiddels ex partner continu bij me zijn. Dit heeft zo'n negatieve weerslag op m'n zelfbeeld, maar ook op m'n levenslust.

Ik ben gelukkig nog steeds wel vrolijk en probeer te genieten van de kleine dingen. Maar je wereld wordt zo ontzettend klein!

Zijn er hier mensen met positieve ervaringen, goede therapie hebben ontdekt of anderszins mogelijkheden?

DB
22-05-2022
laatste reactie: 05-07-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste,ik leed aan agora fobie en neem nu 100 mg serlain,heb sinds een paar jaar terug een leven

Yo
05-07-2022

Jouw reactie:



Ben mezelf helemaal kwijt (Verhaal 15)

Hoi ik ben andre 46 jaar op mijn 24 ook een soort van burn out overspannen wist niet wat ik had. Werd steeds gekker dat ik op dat moment me helemaal kwijt was angst lichamelijke klachten dacht val dood neer. Toen 2 jaar bij ggz gelopen dagbesteding van alles gedaan . Koken in een groep sporten drama in een kas bezig na die 2 jaar langzaam weer in het werk gerold. Toen ging het een poos goed maar in 2012 is onze dochter geboren en kreeg weer angst aanvallen bang voor alles bijna maar dat duurde gelukkig maar 8 week. En toen een poos later overleed mijn opa waar ik veel kwam en dat heeft mij veel verdriet gedaan. Toen weer angst en paniek aanvallen. Daarna ging het op en neer. Tot juli 2019 scheurde mijn achillespees af verplicht 3 maand thuis en ik ben van beroep stukadoor dus best wel zwaar werk. Maar was angstig om te lopen en er maalde weer van alles door mijn hoofd. Zocht heil in de drank tot ee thuis ook alles verandere ruzie met vriendin chaos dus drank is nu gelukkig over maar schuld gevoel en verdriet dat ik het zo ver heb laten komen dat ik niet de vader ben als toen voorheen. Ik loop nu weer bij ggz. Maar kom er niet uit . Ben mezelf helemaal kwijt. Kan nergens van genieten en ook nergens zin in. Gr


Andre
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-07-2022

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ben mijzelf ook kwijt en volop bezig mij terug te vinden door veel te praten met mensen praten helpt mij meer en meer praat over van alles vragen ze naar problemen dan antwoord ik dat ik graag mezelf weer worden meestal krijg je begrip en dat is al heel wat andre alleen jij kan jezelf terug vinden en dat zal zeker lukken met veel geduld en geloven injezelf

gerardus
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste,ik neem nu 100 mg serlain en heb eindelijk mijn leven tetug

Yo
05-07-2022

Jouw reactie:



agorafobie en paniekaanvallen (Verhaal 12)

Ik ben Johanneke, 39 jaar, en kamp met agorafobie en paniekaanvallen.
Vanaf mijn 18e kamp ik met deze angsten. Ik heb hier therapie voor gehad maar de paniekaanvallen komen de kop weer opzetten.

Daarnaast ben ik een alcoholiste. Ik hoopte dat ik hier voor altijd mijn angsten aankon, maar na 6 maanden opgenomen te zijn, nuchter te blijven durf ik niet veel meer door de angsten.

Ik slik Citalopram (hoogste dosering) Lorazepam, goed middel, en bij hoge uitzondering oxazepam en olanzepine voor het slapen gaan..

Ik weet niet meer wat ik nu moet doen.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-07-2022

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste,ik neem voortaan 10p mg serlain en heb terug een normaal leven

Yo
05-07-2022

Jouw reactie:



Sinds ik supervisie heb gehad (Verhaal 14)

Ik ben 26 jaar en heb sinds een jaar last van angsten en spanningen.

Tijdens mijn afstuderen kwam ik in aanraking met supervisie. Ik was erg benieuwd wat dit me ging opleveren, maar angsten en spanningen had ik niet verwacht. Tijdens een van de bijeenkomsten moest ik erg diep gaan op mijn gevoel tijdens een van mijn inbrengen. Ik gaf antwoord op alles en merkte verder niet veel aan mijzelf of mijn lichaam. Echter kwamen toen mijn zweethanden. De vragen bleven maar komen en ik had het gevoel dat ik een hoekje in werd gedreven. Dit terwijl de vragen helemaal niet vervelend waren, maar toch gaf mijn lichaam dit signaal. Mijn hart begon sneller te kloppen, ik kon niet goed meer praten, ademhaling zat erg hoog en ik raakte in paniek. Dit had ik nog nooit eerder meegemaakt. Ik wilde absoluut niet huilen, waarom? geen idee.. ik probeerde alles onder controle te houden maar dit lukte niet. Ik gaf aan dat ik het niet meer prettig vond en toen kapte de begeleider het af. De paniek en spanningen daalde en that was it. Zonder al te veel na te denken naar huis gegaan alsof er niks aan de hand was. Ik dacht wel naderhand, wat is er net gebeurd, maar ik dacht het zal wel dit gebeurd me nooit. Echter de volgende bijeenkomst van supervisie kreeg ik direct bij binnenkomst hetzelfde gevoel. Spanningen, zweethanden, kloppend hard en het gevoel dat ik moet huilen als ik mezelf moet verantwoorden. Nog steeds wilde ik absoluut niet dat dit gebeurde. helaas alles voor me gehouden en niks verteld aan mijn klasgenoten of begeleider. 10 bijeenkomsten lang waren een hel voor mij en mijn ouders en vriendin wist ook nog van niks. Ik hield alles binnen en wilde niet uitkomen voor mijn angst. Ik voelde me zwak als ik dat zou doen. Na het behalen van supervisie was ik opgelucht want ja, nu krijg ik dit gevoel nooit meer. Maar helaas ging ik het ook in andere situaties merken. Simpele vragen als hoe gaat het nu met je gaven mij een gevoel van angst. Plekken waar ik me paniekerig voelde ging ik uit de weg. een bruiloft was angstig, omdat daar veel emotie bij hoort. Ook 1 op 1 gesprekken vond ik lastig. Angst was voor mij vervelend, maar de frustratie die daarbij omhoog komt nog meer. Ik hield van mezelf te verkopen, sollicitaties, presenteren, leiding nemen en noem het maar op. Ik herkende mezelf niet meer. Wie ben ik nu en hoe moet ik hiermee omgaan waren en zijn vragen die ik me stel. een lager zelfbeeld was dan ook wat ik ervaarde. Ik vond en vind dit moeilijk te accepteren. Hoe moet ik nu verder? Aangeschafte therapie heeft me geholpen op het vlak van het begrijpen wat er gebeurd. Wat is angst en waarom reageert mijn lichaam zoals hij reageert. Dit begrijp ik nu beter en dat vind ik fijn. Alleen neemt dit mijn angsten helaas niet weg. Ik wil graag werken aan mijn angsten om te leren hoe ik hiermee om moet gaan, maar hoe ik dit moet doen is voor mij nog lastig. ik probeer zo veel mogelijk wat mijn lichaam en mijn hoofd toelaten, want vermoeidheid is nog steeds erg aanwezig. Het is voor mij de eerste keer dat ik iets deel op een forum en ik moet zeggen dat het prettig is om me wat meer open te stellen. Mochten er reacties zijn dan ben ik hier erg benieuwd naar, want bevestiging en erkenning biedt me veel in deze moeizame tijd :). thanks igg voor het lezen


jaimy
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-07-2022

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste,sinds een paar jaar neem ik 100 mg serlain en heb nu terug een leven

Yo
05-07-2022

Jouw reactie:



Hoe ervaren anderen ene paniekaanval? (Verhaal 24)

Ik heb al 30 jaar last van agorafobie. Ik ben heel benieuwd naar hoe anderen een paniekaanval ervaren. Wat voel je, doe je enz.
Hoe lang duurt bij jullie een paniekaanval?
Ik hoop wat antwoorden te krijgen.

Lieve groetjes,

Edith
24-05-2022
laatste reactie: 23-06-2022

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Judith,
30 jaar dat is al erg lang.
Is er een manier om met elkaar in contact te komen? Ik zou het fijn vinden om met mensen te praten die hetzelfde ervaren

DB
02-06-2022
Reactie:
Beste Nick,

Ik kan me volledig in je verhaal vinden.
Momenteel ben ik ook opzoek naar een gepaste behandeling.

Frank
23-06-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Al 6 jaar agorafobie met paniekstoornis (Verhaal 7)

Ik heb al 6 jaar agorafobie met paniekstoornis.
Het begon geleidelijk en uiteindelijk ben ik dingen gaan vermijden uit angst. Het allergrootste probleem is dat ik niet meer de snelweg opdurf al 6 jaar niet. Het niet kunnen keren wanneer ik wil is daar de angst van. En binnendoor ook niet. Ik wil niet ver van huis zijn zeg maar of in the middle of nowhere belanden. Ik vind het moeilijk om geen controle te hebben. En waar ik dan bang voor ben? Dat is dus in paniek raak, dan verlies uk totaal de controle over mn hele lichaam en dat is dus mijn grootste angst. Nu gaat het beter als eerst, eerst durfde ik de straat niet eens meer op! Geen gesloten ruimtes, geen deuren op slot, geen wachtrijen, geen drukte, geen ruimtes waarvan ik de uitgang niet meteen kan zien., geen automatische deuren, geen pretparken, geen openbaar vervoer, geen lift, allemaal situaties waarin ikzelf niet de complete controle.kan hebben, of waarin ik niet weg kan. Nu gaat het stukken beter en beweeg mezelf al 3 jaar zelf door het dagelijks leven behalve de snelweg en ver van huis. En ook dat blijft een punt want daardoor kan ik nooit eens naar de diernentuin of naar het strand, laat staan op vakantie! Wat zou dat toch een droom zijn om hier eens compleet vanaf te komen. Ik heb2 kinderen en ik ben gescheiden en heb me in mn huwelijk er uiteraard ook schuldig onder gevoeld en onbegrepen. Hoe leg je dit uit aan mensen? Dingen die ik in mijn sociale omgeving gehoord heb zijn:' ach, dan ga je toch binnendoor?' Je gaat toch niet je leven laten bepalen door dit?' Stel je niet aan' ' en als 1 van je kinderen in het ziekenhuis ligt' etc etc


Kim
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-05-2022

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Het is net alsof ik dit geschreven kon hebben. Ik heb precies hetzelfde
Ongeveer rond mijn 22ste kreeg ik last van angst en paniekaanvallen en daarna dorst ik gewoon niet meer ver van huis omdat ik dan echt last krijg van een verstikkend gevoel op de borst. Hyperventilatie dus, plus hartkloppingen en dit is dus allemaal angst. Ik ben nu 28 en heb ook een dochtertje. Vorig jaar kreeg ik een burn out en werd dit allemaal erger terwijl het juist de goede kant op ging met mij. Ik had nog steeds agorafobie maar kon me redelijk verplaatsen, ik kon er juist wat meer mee omgaan. Nu weer terug gevallen dus door die burn out. Ik heb ook een relatie gehad met een narcist en een vreselijk verleden achter de rug. Ben veel gepest op school en had het niet makkelijk thuis. Al met al denk ik dat deze dingen te maken kunnen hebben met mijn angst klachten. Heb al wat psychologen gesproken en verschillende dingen geprobeerd en gedaan maar toch blijft het zitten. Sorry voor mijn uitgebreide reactie maar ik ken niemand in mijn omgeving die dit begrijpt of ervaart. Wat ik wel weet is dat mijn eigen vader ook last had van straatvrees, dus misschien zit het in de genen en heb ik het van hem geërfd.
Ik hoop dat dit ooit allemaal ophoud en dat we weer normaal kunnen leven zonder deze ellende. Het komt vast echt goed met ons, hou je taai ;)


Melissa
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Kim,

Je verhaal is herkenbaar. Zeker ook wat de snelweg betreft. Zelf heb ik dat ook geruime tijd gehad en daardoor ging ik snelwegen mijden.

Belangrijk is dat je je ontspannen voelt. Je kunt bijvoorbeeld op de rechterbaan langs de vluchtstrook rijden met een snelheid van 90km/u. Of achter een vrachtwagen blijven rijden. Dan is je wereld wat kleiner en je kunt de vluchtstrook op als je het niet meer ziet zitten.

Natuurlijk kun je ook vragen of iemand met je meerijdt die je ontspant. Of dat iemand rijdt en dat je meerijdt.

Stapje voor stapje, zo ontspannen mogelijk. En gaat het mis, dat je toch een uitvalsbasis hebt.

Beter is om de situaties niet te mijden. Dat is natuur makkelijk gezegd en ik weet uit ervaring dat dat bijna onmogelijk is. Vraag hulp aan anderen om je te helpen, dan kom je vooruit.


Hendrik
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ook ik weet niet hoe oud deze verhalen zijn, maar ik ben bang dat ze wel nog relevant zijn voor sommigen.. Ik ben weer aan het zoeken naar deze ellendige fobie omdat we momenteel weer tegen een probleem aangelopen zijn in de familie door deze ziekte. Dus ben ik weer op zoek om te kunnen helpen, en kwam al zoekende hier terecht. Om op Melissa te reageren, deze fobie is voor 60% overerfelijk. Ik heb in mijn familie diverse mensen die er last van hebben. Goddank heb ik het zelf niet en mijn kinderen ook niet (klop dat even af!) Maar mijn moeder, zus, haar kind, en diverse andere familieleden wel. Ik zal dus nooit geringschattend doen over de gevolgen van een agorafobie, of het afdoen als onzin. Ik maak het van dichtbij mee, en probeer te helpen waar ik kan. In mijn familie werkt het middel Efexor goed. Om de woorden van mijn zus te gebruiken: Als iemand me die Efexor probeert af te nemen, dan bega ik een ongeluk, want dan heb ik geen leven meer. Het middel werkt voor een paar familieleden dus goed. Natuurlijk kan ik niet precies weten hoe jullie je voelen want ik heb er zelf geen last van, waar ik erg dankbaar voor ben. Ik weet wel dat wat jullie ervaren echt is en ingrijpend en geen aanstel. Mensen die daar geen begrip voor hebben, daar kun je zonder. Vecht voor de hulp die je nodig hebt om een redelijk leven te kunnen leiden. Ik wens jullie kracht en genezing.

Anya
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste Kim.

Ik herken alles in jou verhaal.
Ik heb ook agorafobie met paniek stoornis, sociale angst .
Op me werk steeds uitvallen jaar verzuim
weer na een jaar opgebouwd .weer terug val na bijna een jaar nu weer terugval gehad .loop in therapie met medicatie .
En moet weer opbouwen op me werk .
Kan ook nergens heen niet reizen met openbaar vervoer .of winkelen .kan nu pas heel kort naar de supermarkt .wil zo snel mogelijk weg .Verlies snel de controle
kost veel energie .altijd vermoeid .
Geen vrienden .Me. altijd een last vinden .
Ik lees van jou dat je weer buiten bent wel met beperkingen.
Maar het betekend wel hoop .


anoniem
04-04-2022
Reactie:
Zo herkenbaar... Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben...

Anja
03-05-2022

Jouw reactie:



Ik heb een bewogen leven gehad. Ik heb pleinvrees. (Verhaal 8)

Ik heb een bewogen leven gehad.
Ik heb pleinvrees .
mijn wereld is heel klein.
na 8 maanden thuis weer naar het werk.
op at basis.
Ik voel me angstig buiten de deur .
op me werk al paniekaanvallen gehad .
ik kan zelf geen boodschappen doen of ergens naar toe.
alleen als er iemand mee gaat
na het werk wil ik zo snel mogelijk naar huis
ik loop in therapie .
om met mijn angsten om te gaan .
Ik heb ook last van lichamelijke klachten .
ik heb geen sociaal netwerk .
en wilde mijn verhaal delen met lotgenoten.
groet anoniem


anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 29-03-2022

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Er is niemand die mijn verhaal opgemerkt heeft.
Ik schrijf hier om met lotgenoten .die net zo als ik niet meer zelfstandig niets kunnen ondernemen .
zoals iets gewoons voor een ander is .boodschappen doen of ergens op visite gaan .
Voor mij is dat onmogelijk .Ik doe met iemand mijn boodschappen 1 keer in de 14 dagen .
Ik loop in therapie waar ik maar om de 3 weken een gesprek krijg van 25 minuten .
ik sta op de wachtlijst voor een intheek gesprek bij het ggz.
ik wacht al 6 weken nu .Te overbrugging ga ik naar mijn psycholoog.
25 min is niet veel.
Ik ben nu heel langzaam aan het opbouwen op me werk.
Wat mij heel veel energie kost ,ik heb nu angst medicatie gekregen .
ik voel me daardoor vlakker en kan me moeilijk concentreren .
Na het werk ben ik weer uitgeput.
Ik woon 2 straten van me werk af .
Elke dag de angst om over straat te gaan .
Ik sluit me vaak af van de buiten wereld ik schaam me en voel me schuldig .
Verder heb ik niemand in mijn leven alleen 1 familielid die met me mee gaat naar afspraken .
Er zijn weinig mensen die mij niet begrijpen. .groetjes Anoniem



anoniem .
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,vorig jaar ook last om naar buiten te komen maar sinds ik serlain 100 mg neem smorgens is het beetje bij beetje beter gegaan en nu is dat verleden tijd, veel moed


Yolande
> 2 jaar geleden
Reactie:

Zelfde hier. Het begon beetje bij beetje naar nu steeds erger. Naar de winkel en boem daar ging het mis. Bij de kassa voel ik me zo verrot van schiet op mensen. Liefste laat ik me winkelwagen staan en loop weg. Waar die angst vandaan komt vraag ik me af. Nu begint het ook al als ik thuis alleen ben. De gedachte dat ik weg moet krijg ik al paniek en overgeven erbij vaak. Erna voel je je zieker en zieker. Medicatie werkt niet of nog niet. Ze zeggen bier helpt maar even maar dan durf ik nog net naar de winkel erna. Dus doe ik dat helaas.


Ronald
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik durfde 20 jaar niet alleen naar buiten,
Heb allerlei therapieën gehad en nog steeds zit de angst in mijn lijf en hoofd
Ik had altijd wel iemand die met ne mee ging als ik ergens een afspraak had of als ik boodschappen moest hebben
Op een gegeven moment was ik het zat ik moest en zou alleen naar buiten gaan dus muziek in mijn oortjes en gaan
Steeds een stukje verder dat ging redelijk goed
Wat was ik trots op mijzelf
Tot ik een herseninfarct kreeg
Ik was weer terug bij af
In mijn hoofd is veel beschadigd
En de buitenwereld was nog enger teworden voor mij dan voorheen
Na bijna 3 jaar binnenzitten heb ik mijn moed bij elkaar verzameld en een lief klein hondje gekocht
Nu moet ik wel naar buiten
En het lukt steeds een stukje verder
Mensen kijken me raar aan omdat ik hele gesprekken met mijn hondje voert terwijl we aan de wandel zijn
Dat lijd mij af
En ik moet zeggen ik ben super trots op mijzelf
Die angst zal nooit helemaal verdwijnen
Maar dankzij mijn kleine grote vrien haal ik toch maar ff vier keer per dag een frisse neus

Thea
29-03-2022

Jouw reactie:



Stappenplan voor agorafobie (Verhaal 20)

Beste mensen ,

Ik heb agorafobie maar lang niet meer in zo erge vorm als dat het was.
Bioscopen , restaurantjes , grote steden, supermarkten ik kwam nergens meer toen heb ik het stappenplan ontdekt was je moet doen zodra je een angstaanval krijgt. Waardoor ik nu weer overal kom , grote steden en vliegvelden dat ontwijk ik nog enorm veel vanwege de overmatige prikkels.
Dit is het stappenplan:
1. stel jezelf gerust zoals je je vriendin gerust zou stellen ( er is niks aan de hand er kan niks gebeure blijf rustig)
2. Wat er ook gebeurt het is oke ( zeg deze zin tegen jezelf ) . Door tegen te stribbelen word het alleen maar erger. Dus voordat je angstig word of tijdens de angstaanval zeg je wat er ook gebeurt het is oke!
3 ga nooit tegen de stroming in. Dus jij krijgt een angstaanval , en je doet er alles aan om je lichaam in controle te krijgen maar dat kan niet want de adrealine zorgt voor alles wat je dan voeld waar jij geen controle over hebt. Laat het gevoel er zijn ga met de stroming van het gevoel mee.
Deze tips zijn zeeeer krachtig en ik gun elk mens een stuk genezing!

Je moet het zo zien jij krijgt een angstaanval in de supermarkt en jij gaat daar nu niet meer heen. Jou hersenen hebben zichzelf wijs gemaakt dat als je daar binnen bent er een mega tijger loopt . Waardoor je vlucht reactie krijgt en adrealine. Maar ga met me stappenplan aan de slag en zeg vooral heey er zijn hier hellemaal geen tijgers er is niks om bang voor te zijn.

Cirkel :
Jij voeld je lichaam angstsymptomen krijgen
Je word bang
Je lichaam reageerd door adrealine vrij te geven zodat je kan vluchten , of jezelf kan beschermen
Jij voeld nog meer in je lichaam en word banger
Jou lichaam geeft nog meer adrealine
En zo kom je in een hele vervelende cirkel wat maximaal maar 5 minuten kan duren.

Ga met jezelf aan de slag er zijn geen tijgers , en wat er ook gebeurt het is oke.

Ik hoop dat jullie het een beetje snappen en dat ik in ieder geval een paar van jullie ermee geholpen hebt

Christine
> 2 jaar geleden

9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ertegen vechten heeft geen zin (Verhaal 18)

ook ik durf vaak mijn huis niet uit toch doe ik het eten drinken zal wel moeten ben alleen ,toch is eruit gaan de enigste manier om het op te lossen zodat het een gewoonte wordt zonder angst
het is ook de angst voor de angst want die is er altijd ertegen vechten heeft geen zin blijven proberen zodat het een gewoonte wordt

gerardus
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik ben 25 en ga ook nauwelijks mijn huis uit, toch zal het moeten.

Wieger
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Weer angst om naar buiten te gaan (Verhaal 6)

In 2012 gebeurde het opeens, net een heupoperatie achter de rug, weer begonnen met werken. Aan het einde van de werkdag verliet ik het kantoor, wilde de straat oversteken, door de harde wind werd ik tegen de straat gesmeten.

 

Moet hier wel even bij vermelden, ik liep destijds met behulp van krukken. Mensen in mijn nabijheid hielpen mij weer overeind. Helaas was op dat moment bij mij een knop omgegaan, straatvrees. Ik durfde mij niet zelfstandig verder te bewegen. Op dat moment werd naar huis gebracht door een collega.

Thuisgekomen ging het malen in mijn hoofd, hoe zou het ontstaan kunnen zijn?? Angsten begonnen vorm te krijgen. Iedere dag wanneer ik naar mijn werk, de angsten begonnen al de avond ervoor.

 

Wanneer de ochtend kwam waren de angsten het grootst. Ruim 4 jaar lang ben ik met een taxi naar en van mijn werk gegaan. Ik had al reeds contact gezocht met mijn huisarts, deze verwees mij door naar een psycholoog.

 

Een document had ik aan mijn manager overhandigd, zodat hij kon weten wat er speelde. Toen ik dit had overhandigd, ik had een avonddienst, vond ik het document bij zijn werkplek terug in de prullebak.

Diverse sessies heb ik doorlopen met een psycholoog, emdr technieken toegepast, cognitieve gedachten, exposureweek. Uiteindelijk iom de huisarts gekozen voor medicatie. Vanaf dat moment slik ik tot heden venlafaxine, 37,5 mg 2x daags.

Na een paar maanden werd ik door mijn huidige werkgever ontslagen, ook zijn in die periode mijn vader en mijn beste vriend overleden waardoor de situatie eigenlijk verslechterde. Heb daardoor een aantal maanden thuis moeten doorbrengen, maar bepaald moment, de medicatie kreeg zijn invloed.

 

Ik ging weer alleen naar buiten, de straat op, nam zitting in een herstelwerkgroep, al met al ging ik vooruit. Ik ben begonnen met vrijwilligerswerk binnen een activeringscentrum waar mensen met een achtergrond bij elkaar komen.

 

Ik heb daar mensen begeleid, ondersteund, hun verhalen aangehoord, het mijne verteld. Het werd een hechte band. Inmiddels was ik bezig met een opleiding tot ervaringsdeskundige, ben hiervoor geslaagd en had werk gevonden in een ouderenvoorziening, een jaarcontract.

 

Met heel veel plezier heb ik hier gewerkt, totdat het contract afliep. Er werd mij gemeld dat het contract wellicht voortgezet zou kunnen worden, mits ik aan een aantal voorwaarden zou voldoen. Voor mij kwam dit op dat moment en nog steeds vreemd over. De bewoners waren zeer tevreden. Uiteindelijk, wellicht mede ook doordat ik weer een terugval kreeg, werd het contract niet verlengd.

Op dit moment ben ik al weer sinds januari thuis, heb weer angst om naar buiten te gaan, weliswaar probeer ik elke dag even naar buiten te gaan, iets wat mijn veel moeite kost. Een paar maal per week loopt er iemand mee. Helaas is mijn netwerk niet zo groot om echt grote stappen te kunnen zetten. Vorderingen te maken.

 

Inmiddels heb ik weer hulp gezocht bij een psychologe en sta ik in de wacht voor een sessie bij een psychiater. Ik merk dat ik geen aansluiting meer vind met de medicatie, met een psychiater wil ik omzien naar andere medicatie. Ik wil dolgraag weer aan het werk, sociaal, culturele dingen. En tal van andere zaken.

Is dit herkenbaar?? Heeft iemand ervaring met andere medicatie dan venlafaxine?? Heeft iemand tips om vooruit te komen?? Heb zelf ook al ervaring met mindfullnes, WRAP. Ik hoor het graag.

Groet,


René
> 2 jaar geleden

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi,had vorig jaar ook last om naar buiten te komen maar sinds ik serlain 100 mg smorgens neem is het beetje bij beetje beter gegaan en nu is dat verleden tijd, veel moed


Yolande
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, ik neem 20 mg escitalopram per dag, eerst was dat 15 mg maar mijn lichaam verwerkte dit te snel. Met 20 mg gaat het beter. Wat goed dat je je herpakte! Ik moet nog grotere stappen maken. Gelukkig kan ik thuiswerken (dankzij corona :) )

M.
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



laatste tijd erger door de huidige omstandigheden (Verhaal 10)

Ik zit ook al een paar jaar met agorafobie, ik ben begin twintig. De laatste tijd is het nog erger geworden door de huidige omstandigheden. Ik had het gevoel of het echt beter met mij ging maar dat is nu helemaal verdwenen. Ik durf niet meer de straat echt uit om met de hond te lopen, met de fiets kan ik iets verder gaan. Ik durf niet ver te fietsen zoals naar de stad of om boodschappen te doen. Dit deed ik vroeger wel, alleen of met vriendinnen. Zelf ga ik er bijna niet op uit of spreek ik met vriendinnen af. Als ik met mijn moeder of vader ga, dan wil ik met de auto gaan (zelf geen rijbewijs) dan durf ik wel verder te gaan, soms neem ik dan wat medicijnen in. Ik krijg nu vaker paniekaanvallen dan ooit en kan mijzelf goed opfokken. Hier baal ik echt enorm van. Ik wil er echt heel graag van af waardoor ik vrijer in het leven kan staan en weer kan leven.


Mic
> 2 jaar geleden

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heb je al contact gezocht met je huisarts? Deze kan ook op huisbezoek komen als je e.e.a. uitlegt. Heb ik ook gedaan, na 1,5 jaar (ook herstellende van een burnout) gaat het beter maar nog niet voorbij. Ik ben echt heel blij dat ik weer een stuk kan fietsen!

M.
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Mijn wereld wordt steeds kleiner (Verhaal 2)

Ik durfde niet meer op de snelweg te rijden, ik kon niet weg of omkeren als ik dat wilde. Ik voelde mij gevangen en ging steeds minder met de auto. Op een gegeven moment durfde ik helemaal niet meer de auto in.

Mijn klachten (angst, beven, hartkloppingen, denken dat ik de controle niet heb als ik niet weg kan) begonnen ook op te komen bij de kassa in de rij, bij de bioscoop en in het vliegtuig.

Ik ben inmiddels op zoek naar hulp want mijn wereld wordt steeds kleiner....


J.
> 2 jaar geleden

16
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi,ik had vorig jaar ook last om naar buiten te komen maar sinds ik serlain 100 mg inneem smorgens heb ik er totaal geen last meer mee


Yolande
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik leef al 16 jaar met agorafobie. In het begin dierf ik nergens meer heen, niet te voet, niet met de bus.. alles wat vroeger gewoon was, had ik nu angst voor. Inmiddels heb ik toch leren autorijden, heb ik 2 kinderen en rij ik toch hier en daar mee naartoe. Mijn angst die blijft deze moment is zelf rijden op autostrades, omdat ik me daar idd benauwd voel en meerijden met iemand op autostrades voor een verre rit is soms moeilijk, maar krijg men angst dan redelijk onder controle. Me naar nieuwe plaatsen begeven ver weg is ook moeilijk


Sigrid
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik neem medicijnen ,maar heb nog steeds last van angsten (Verhaal 13)

Het begon toen ik klein was (~8 jaar oud), ik had kleine angsten zoals het opbellen van vriendinnetjes of naar de WC gaan in openbare ruimtes. Ook vond ik het eng als mensen tattoos hadden. Ik weet niet waar deze angsten vandaan kwamen, al vond ik het wel lastig vooral toen ik op vakantie ging en naar de WC moest gaan waar ook andere mensen konden komen.

Voor lange tijd bleef het hierbij, tot ik in 4/5/6 VWO hele hoge eisen stelde aan mezelf omdat ik diergeneeskunde wilde studeren en daarvoor hoge cijfers voor moest halen. Al mijn vriendinnen haalden over het algemeen hele hoge cijfers en ik had het gevoel dat ik aan ze moest tippen, zij gingen immers allemaal voor geneeskunde. Tijdens deze periode kreeg ik eerst regelmatig huilbuien en later ontwikkelde ik OCD achtige klachten. Ik moest dingen zoveel keer aanraken, in het begin hielp het mij om minder stress te voelen maar later werd het een heel ritueel en als ik het niet deed werd ik gek. Het voelde alsof ik terug moest gaan, alsof alle cellen in mijn lijf schreeuwden om het tellen van bepaalde handelingen. Soms werd ik zo gek, dat ik in de avond terug moest naar een bepaalde plek om iets aan te raken. Tijdens deze periode ben ik in therapie gegaan, maar het was moeilijk om dit te combineren met mijn studie, sport en muzieklessen die ik deed. Ook vond ik het lastig dat in de meeste praktijken het zo is dat je een bepaald aantal sessies krijgt, wat een druk dat je binnen bijvoorbeeld 20 sessies van je angst af moet zijn. Toch kreeg ik uiteindelijk een hele goede therapeut, die me deels met mijn angsten leerde omgaan.

In mijn eerste jaar van mijn WO studie, wat uiteindelijk geen diergeneeskunde werd omdat ik was uitgeloot, ging ik bij een studentenvereniging. Ik merkte dat ik goed op mijn plek zat en een leuke vriendinnengroep had. Voor een half jaar ging het goed, ik had weinig last van OCD en angsten en had het allemaal goed onder controle. Tot ik in februari van mijn eerste jaar op vakantie ging met mijn vader naar Portugal, we gingen met het vliegtuig en ik had hiervoor nooit vervelende associaties met het vliegtuig totdat we de vlucht terug hadden. Tijdens de vlucht gingen we de hele tijd op en neer, en mijn maag zat echt in mijn keel. Om me heen schreeuwden allemaal kinderen en mensen, het was een hele vervelende ervaring. Mijn vader vloog vaak voor zijn werk, maar ook hij zei dat dit een van de vervelendste vluchten was die hij ooit had meegemaakt. Na de vlucht merkte ik niet direct dat ik meer angstig werd. Totdat mijn vriendinnengroep van de studentenvereniging het idee had om spacecake te eten. Op een avond hadden we allemaal een plakje spacecake, en op dat moment vond ik het vooral heel spannend maar ook interessant. Ik had altijd al het idee om een keer drugs te proberen dus dit vond ik ontzettend leuk. Enkele uren voelden we niks, en mensen begonnen tweede rondes te nemen, zo ook ik. Eerst ging het prima en vond ik het vooral heel grappig, de 'high" duurde niet echt lang, voor mijn gevoel slechts 10 minuten. Totdat een vriendin om me heen zei dat ze zich niet goed begon te voelen, alsof ze weg van de aarde ging. Dit triggerde mij om heel angstig te worden, ik voelde mijn hart als een gek tekeer gaan en mezelf langzaam uit mijn lichaam komen,mik kon het niet aan om bij haar in dezelfde ruimte te zitten. Ik probeerde eerst naar buiten te gaan, maar dit hielp niet echt. Uiteindelijk heb ik meer dan een half uur op de trap gezeten, wachtende tot dit vervelende out of body experience gevoel verdween maar dat deed het niet. Ik had het gevoel totaal geen controle over mijn eigen lichaam te hebben. Enkele van mijn vriendinnen hielpen me naar boven, en deden me in bed. Daar begon de meest heftige nacht van mijn leven. Eerst begon het met het gevoel dat mijn ziel uit mijn lichaam treedde waar ik niets aan kon doen. Toen ging mijn ziel naar een hele vervelende plek, het idee van een hel. Hier was oorlog en gevechten en ik voelde me ontzettend naar. Dit waren vier helse uren, een bad trip of bijnadoodervaring, ik weet het niet. Mijn vriendinnen twijfelden om een ambulance te bellen, maar hadden het uiteindelijk toch niet gedaan. Na vier uur begon ik over te geven, meer dan acht keer, ik raakte de tel kwijt. Daarna kwam ik terug in de gevechten en het hield niet op, tot ik uiteindelijk het licht zag van buitenaf en de vogels buiten hoorde. Die me terug op aarde brachten. Uiteindelijk besloot ik om op de fiets te stappen, en ik weet niet hoe ik thuis kwam maar eenmaal thuis begon ik te beven en voelde ik me vreselijk rusteloos. Ik wist niet wat ik met mezelf aanmoest, ik voelde een soort rare fysieke pijn die ik nog nooit eerder had gevoeld, in mijn ruggenmerg. Daarna heb ik meer dan een jaar met dagelijks meerdere paniekaanvallen gelopen. Totdat uiteindelijk mijn toenmalige vriend besloot dat dit niet langer kon, en hij ging bij me weg. Ik besloot om een psychiater te zoeken en mijn verhaal kwijt te kunnen. Hij gaf mij cymbalta, een angstremmer. Wat een opluchting, na een jaar lang elke dag doodop te zijn geweest door dagelijkse paniekaanvallen in college en nachtelijke angsten, kreeg ik eindelijk adem. Ik kon weer mijn dag doorkomen zonder altijd paniek te hebben. De paniekaanvallen verdwenen niet maar gingen wel naar de achtergrond, ze namen niet meer mijn leven over als daarvoor. Tot de dag van vandaag neem ik de medicijnen, wel minder frequent. Toch heb ik nog steeds last van angsten, al is het wat meer afgevlakt. Ik hoop ooit toch helemaal hiervan af te komen.


Anoniem
> 2 jaar geleden

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Sinds onze verhuizing durfde ik de deur niet meer uit (Verhaal 3)

Sinds onze verhuizing durfde ik de deur niet meer uit. Samen met mijn therapeut kwam ik er achter dat mijn angsten te maken hebben met mijn beschermde opvoeding.

 

Toen ik begreep waar het vandaan kwam, vond ik het al minder erg.

 

Stapje voor stapje ben ik uitdagingen aangegaan. De sessies met mijn therapeut waren hierbij een flinke steun in de rug!


Anoniem
> 2 jaar geleden

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen



Zoek een therapeut

 
Druk op de plaatsnaam om te kijken welke therapeuten in de buurt zitten:



© Angstfobietherapie.com - Therapie bij angst, fobie en paniek
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login |